کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
2.06K subscribers
11.2K photos
1.38K videos
77 files
4.78K links
ارگان رسمی کانون صنفی معلمان ایران(تهران)

بازتاب‌دهنده مواضع و خبرهای کانون صنفی معلمان ایران (تهران)
@Ertebat_Ba_KSMtehran
Download Telegram
War_and_Peace
@AudioBook_missing158
💠 #ادبیات_جهان

جنگ و صلح (۴۶)

لئو تولستوی
ترجمه: سروش حبیبی
ناشر: نشر نیلوفر، نشر صوتی آوانامه


جلد سوم - بخش ۱ قسمت ۴

راوی: آرمان سلطان‌زاده


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #صبحگاه


اما برای شادمانی

سیاره‌ی ما چندان آماده نیست!

خوشی را باید

از چنگِ روزهای آینده بیرون کشید

در این زندگی،

مردن دشوار نیست

ساختنِ زندگی بسیار دشوار است.


#مایاکوفسکی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
😢1
💠 #نگاه_کارشناس

🔺پنج چهره‌ی امید بر بستر واقع‌بینی، معنا و پیوند

✍ سمیه توحیدلو

 
همانطور که در بخش پیشین نوشتم؛ در مواجهه با روزگار ناپایدار و فرداهای مه‌آلود یا تاریک، «امید» یک احساسِ تخت و یکدست نیست. اگر بخواهیم بفهمیم چرا بعضی وقت‌ها امید موتور محرکِ تغییر می‌شود و بعضی وقت‌ها صرفاً یک سرابِ تسکین‌دهنده است، باید بدانیم که امید بر دوشِ سه رکنِ بنیادین سوار است:
واقع‌بینی (نگاه بی‌چشم‌پوشی به سختیِ موانع)،
معنا (یافتنِ قطب‌نما در دل رنج و تاریکی) و پیوند (تکیه بر همبستگی و جمع).
بر پایه‌ی همین ارکان و با نگاهی به میراث فلسفی و جامعه‌شناختی، می‌توان امید را در پنج گونه‌ی کاملاً متمایز و طیفی بازشناخت که هر کدام کارکرد و تمایز خاص خود را دارند:
 
▪️امید کاذب و خوش‌بینی ساده‌لوحانه (توهمِ بی‌هزینه):
این همان نگاهی است که فکر می‌کند چرخ تاریخ خودبه‌خود و بدون اینکه ما هزینه بدهیم، رنج بکشیم یا تغییری ایجاد کنیم، به سمت خوبی می‌چرخد. تمایز بنیادینِ این نوع امید در «انکار واقع‌بینی» است. این تفکر با چشم بستن بر ساختارهای ناعادلانه و موانعِ سخت، انسان را در رخوت و انفعال نگه می‌دارد، چرا که فرد تصور می‌کند آینده قرار است خودبه‌خود و بدون عاملیتِ او ساخته شود.
 
▪️امید شناختی و هدف‌محور (نقشه‌ی راهِ فردی):
این الگو، رویکردی کاملاً محاسبه‌گر و ابزاری است (بر مبنای نظریه‌ی هدف و مسیر). تمایز اصلی‌اش در این است که امید را به عنوان یک پدیده‌ی کاملاً فردی و نقشه‌محور تعریف می‌کند؛ یعنی داشتن هدف مشخص و باور به اینکه «منِ فردی» به تنهایی می‌توانم مسیر را طی کنم. نقطه‌ی آسیب‌پذیریِ این امید آن است که وقتی در بحران‌های ساختاری یا فردی، مسیرها مسدود می‌شوند و احتمالات به صفر می‌رسد، این سازه‌ی ذهنی به شدت شکننده است و دچار فروپاشی و تخلیه عاملیتی می‌شود.
 
▪️امید انضمامی و فعال (رویای بیدار در جبهه‌ی زمانه):
در نقطه‌ی مقابلِ امید ایستا، این نوع امید (برگرفته از فلسفه‌ی ارنست بلوخ) شورِ رؤیا و تخیل را با تحلیل دقیق امکان‌های عینیِ جامعه پیوند می‌زند. تمایز کلیدی‌اش در این است که بر پایه‌ی «واقع‌بینیِ جبهه‌ای» بنا شده؛ یعنی شناختِ دقیقِ پیشتازانه‌ترین نقطه‌ی زمانه‌ی حال که آینده در آن در حال شکل‌گیری است. این امید به دنبال خلقِ «امر نو» و ساختنِ افق‌های محقق‌نشده است و به جای نشستن، روی زمینِ واقعیت عمل می‌کند.
 
▪️امید تراژیک یا امید علیه امید (سوختِ مقاومت از دلِ سوگ):
این امید از دل عبور از «نقطه صفر سوگ، فاجعه و رنج» سر برمی‌آورد. تمایز بنیادینِ این چهره با بقیه در این است که واقعیتِ تلخِ شکست، زخم و مرگ را هرگز توجیه نمی‌کند و به دنبال خوش‌بینی‌های ارزان نیست. امید تراژیک متکی بر «رکن معنا» است؛ می‌داند که پیروزی تضمین‌شده نیست، اما با شجاعت چشم در چشمِ فاجعه می‌دوزد تا یاد و حافظه‌ی رنج‌دیدگان را رستگار کند و سوگ را به مسئولیت اخلاقی بدل سازد.
 
▪️امید مطلقِ سکولار (همبستگیِ زیسته در آستانه‌ی نیستی): این امید، دیگر ربطی به رسیدن به یک هدفِ مادیِ مشخص یا پاداش بیرونی ندارد، بلکه یک «موضعِ وجودی و زیسته» در برابر یاس مطلق است. تمایز کلیدیِ امید مطلق در تکیه بر «رکن پیوند» است؛ یعنی حتی از محاسبه‌ی عقلانیِ برد و باخت عبور می‌کند و بر پایه‌ی همبستگیِ بنیادین با دیگران و «ایستادن در کنار یکدیگر» بنا می‌شود. این امید به انسان کمک می‌کند تا در آستانه‌ی بحران و نیستی، انزوا را بشکند و یکپارچگیِ وجودی‌اش را حفظ کند.
 
ما در کجای این طیف ایستاده ایم و نسبتمان با واقع‌بینی، معنا و پیوند چگونه است؟

#روزنوشته‌های_سمیه_توحیدلو

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
🔴 تعارض میان آموزش تربیت‌بدنی در دانشگاه فرهنگیان و واقعیت‌های مدارس

✍ ادریس حسامی | دبیر تربیت‌بدنی و مربی شنا ـ سنندج

یکی از تناقض‌های قابل تأمل در نظام تربیت‌معلم، فاصله میان محتوای آموزشی رشته تربیت‌بدنی در دانشگاه فرهنگیان و واقعیت‌های اجرایی این درس در مدارس است.
کتاب‌های دانشگاهی و استادان دروس تخصصی و عملی، نظیر والیبال، بسکتبال، فوتبال، فوتسال، تنیس روی میز و بدمینتون، بر آموزش علمی و صحیح این مهارت‌ها و ضرورت انتقال آن‌ها به دانش‌آموزان تأکید دارند. اما دانشجو پس از ورود به مدرسه در قالب واحد کارورزی، با واقعیتی متفاوت مواجه می‌شود: حیاط‌هایی فاقد استانداردهای لازم، کمبود تجهیزات و توپ‌های ورزشی، شرایط نامناسب فعالیت در فصل سرد سال و نبود امکانات کافی برای اجرای اصولی آموخته‌های دانشگاهی.
از سوی دیگر، در بسیاری از مدارس، به دلیل غلبه نگاه کنکورمحور بر نظام آموزشی، اهمیت درس تربیت‌بدنی و نقش آن در رشد حرکتی، جسمانی و روانی دانش‌آموزان به حاشیه رانده شده است؛ گویی این درس صرفاً فرصتی برای تفریح و تخلیه انرژی است، نه بخشی اساسی از فرایند تعلیم‌وتربیت.
در چنین شرایطی، دانشجومعلمی که در دانشگاه با اهداف و استانداردهای علمی آموزش دیده است، هنگام مواجهه با محدودیت‌های واقعی مدارس، به‌تدریج دچار احساس ناکامی و دلسردی می‌شود. در نتیجه، کارورزی که باید حلقه اتصال دانش نظری و تجربه عملی باشد، گاه خود به عاملی برای فاصله گرفتن دانشجو از اهداف آموزشی و حرفه‌ای‌اش تبدیل می‌شود.
پرسش اساسی اینجاست: آیا سیاست‌گذاران آموزش‌وپرورش و مسئولان دانشگاه فرهنگیان، پیش از تدوین اهداف آموزشی و تأکید بر یادگیری مهارت‌های تخصصی، تناسب میان محتوای آموزشی، امکانات مدارس و شرایط واقعی اجرای درس تربیت‌بدنی را به‌اندازه کافی مورد توجه قرار داده‌اند؟
نمی‌توان از دانشجو انتظار داشت در محیطی فاقد حداقل امکانات، اهدافی را محقق کند که برای اجرای آن‌ها به زیرساخت‌های مناسب نیاز است. تا زمانی که مسئولان ذی‌ربط برای تأمین امکانات، ارتقای جایگاه درس تربیت‌بدنی و هماهنگی واقعی میان برنامه‌های دانشگاهی و شرایط مدارس اقدام نکنند، نمی‌توان انتظار داشت این درس نقش شایسته خود را در رشد و یادگیری دانش‌آموزان ایفا کند.
مسئله فقط کمبود توپ و فضای ورزشی نیست؛ مسئله، شکاف میان اهداف اعلام‌شده و واقعیت‌های اجرایی و بی‌توجهی به جایگاه واقعی تربیت‌بدنی در نظام تعلیم‌وتربیت است. تا زمانی که این تناقض ساختاری برطرف نشود، نباید تمام مسئولیت ناکامی‌های آموزشی را بر دوش معلم و دانشجومعلم گذاشت.
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 #تلگرام؛ 🌐 #سایت
📸 #اینستاگرام؛ 🐦 #توییترX
📲 #واتس‌اپ؛ 🎥 #یوتیوب
👍1
💠 #اندیشه

🔴«مدرسه دوپاره»: بحران آموزش، معیشت معلم و جنگ

🔷مصاحبه‌ی ایران فردا با «محمد حبیبی»
◾️بخش اول

آموزش‌وپرورش ایران در وضعیتی متناقض، هر روز میلیون‌ها کودک را در خود جای می‌دهد، اما هم‌زمان از حفظ معلمان، تأمین عدالت آموزشی و برقراری ارتباط با نسل جدید بازمی‌ماند. در گفت‌وگویی با «محمد حبیبی» «سخنگوی شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران» درباره بحران‌های آموزش عمومی، از ساختار حکمرانی و معیشت معلمان تا خصوصی‌سازی آموزش، بازتولید نابرابری‌های اجتماعی، آسیب‌پذیری مدارس در برابر جنگ و محدودیت آزادی اندیشه در کلاس‌های درس، تصویری نگران‌کننده از آینده ترسیم می‌شود؛ آینده‌ای که در آن، شکاف میان دانش‌آموزان برخوردار و محروم می‌تواند به شکافی عمیق‌تر در جامعه تبدیل شود. بااین‌حال، هنوز معلمانی که با وجود فشارهای معیشتی و محدودیت‌ها بر حق پرسیدن و آموختن پافشاری می‌کنند و دانش‌آموزانی که از طرح پرسش دست نمی‌کشند، روزنه‌ای برای تغییر باقی گذاشته‌اند. پرسش اصلی این است: آیا آموزش‌وپرورش ایران می‌تواند از چرخه نابرابری، بی‌اعتمادی و کنترل خارج شود و بار دیگر به نهادی برای پرورش شهروندان آزاد و مسئول تبدیل شود؟

1️⃣ وضعیت آموزش‌وپرورش

✅اگر بخواهیم وضعیت آموزش‌وپرورش ایران را در یک جمله توصیف کنیم، چه می‌گویید؟

نهادی که هنوز هر صبح شانزده میلیون کودک را در خود جا می‌دهد، اما دیگر نه معلمش را نگه می‌دارد، نه دانش‌آموزش را برابر می‌کند و نه با جامعه‌ای که بیرون در مدرسه ایستاده، حرف می‌زند.

✅ریشه‌ای‌ترین بحران آموزش ایران چیست؟
بحران اعتماد، که همه‌ی بحران‌های دیگر از آن تغذیه می‌کنند. معلم به دستگاهی که او را اداره می‌کند اعتماد ندارد، چون سال‌هاست وعده می‌شنود و کسری می‌گیرد. خانواده به مدرسه اعتماد ندارد، چون می‌داند سرنوشت فرزندش را نه مدرسه، که کلاس خصوصی و کنکور و سرمایه‌ی خانوادگی تعیین می‌کند. دانش‌آموز به آن‌چه در کلاس می‌شنود اعتماد ندارد، چون فاصله‌ی آن را با زندگی واقعی هر روز لمس می‌کند. و خودِ دستگاه هم به معلم اعتماد ندارد؛ وگرنه این‌همه نظارت، گزینش، هیئت تخلفات و پرونده برای چیست؟ نهاد آموزش بر اعتماد بنا می‌شود؛ وقتی اعتماد برود، بودجه و برنامه و سند تحول هم چیزی را نمی‌سازد.

✅چرا مشکلات آموزش‌وپرورش با وجود تغییر دولت‌ها حل نمی‌شود؟
چون آموزش‌وپرورش در این کشور هیچ‌وقت یک مسئله‌ی «دولتی» به معنای واقعی نبوده است؛ همیشه یک مسئله‌ی حاکمیتی بوده که دولت‌ها فقط مدیریت روزمره‌اش را به عهده داشته‌اند. محتوای کتاب درسی، گزینش معلم، تربیت معلم، ساختار مدرسه و حتی آن‌چه در مدرسه می‌توان گفت و نمی‌توان گفت، در جایی بالاتر از دولت تعیین می‌شود. وزیر عوض می‌شود، جهت‌گیری عوض نمی‌شود. و وقتی جهت‌گیری ثابت است، تغییر دولت فقط تغییر لحن است.
دومین دلیل این است که آموزش‌وپرورش در اولویت هیچ دولتی نبوده: وزارتخانه‌ای است با بزرگ‌ترین جمعیت کارمند و کمترین نفوذ در تصمیم‌های کلان. بودجه‌اش را آخر از همه می‌بندند و کسری‌اش را اول از همه به او تحمیل می‌کنند.
و سوم، هر دولتی که آمده، به‌جای حل مشکل، یک «سند» تازه نوشته است. ما سند تحول داریم، سند برنامه‌ی درسی ملی داریم، نقشه‌ی راه داریم؛ آن‌چه نداریم، تغییری است که معلم در کلاسش لمس کند.

✅آیا مشکل اصلی کمبود بودجه است یا ساختار حکمرانی آموزش؟
هر دو، اما به ترتیب معکوس آن‌چه معمولاً گفته می‌شود. کمبود بودجه واقعی است:
بیش از نود درصد بودجه‌ی آموزش‌وپرورش صرف حقوق می‌شود و برای کیفیت — تجهیز، نوسازی، آموزش ضمن خدمت، کاهش تراکم کلاس — تقریباً چیزی نمی‌ماند. اما این کمبود، خودش محصول ساختار حکمرانی است، نه علت مستقل. ساختاری که آموزش را هزینه می‌بیند نه سرمایه‌گذاری، معلم را کارمند می‌بیند نه متخصص، و مدرسه را محل اجرای سیاست می‌بیند نه محل رشد.
در چنین ساختاری اگر بودجه دو برابر هم بشود، به همان‌جایی می‌رود که تا حالا رفته: به ساختمان‌های اداری، به نهادهای موازی، به برنامه‌هایی که برای مدرسه نوشته می‌شود بی‌آن‌که از مدرسه پرسیده شود. پس پاسخ من این است: بودجه بدون تغییر بنیادین سیاستها ، آب در غربال است؛ و تغییر بنیادین سیاستها بدون بودجه، شعار....


🔻متن کامل:
https://cutt.ly/cyYdjHGM

#ایران_فردا
#محمد_حبیبی
#بحران_آموزش #بحران_معیشت_معلم
#جنگ_و_تاثیر_آن_بر_آموزش_و_پرورش

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
👏2
War_and_Peace
@AudioBook_missing158
💠 #ادبیات_جهان

جنگ و صلح (۴۷)

لئو تولستوی
ترجمه: سروش حبیبی
ناشر: نشر نیلوفر، نشر صوتی آوانامه


جلد سوم - بخش ۱ قسمت ۵

راوی: آرمان سلطان‌زاده


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #صبحگاه


سلام بر آنان که

با شعری به اشک می‌آیند

و با شاخه گلی به شوق...


#غسان_کنفانی

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
🕊1
💠 #یاد


آنگاە
کە تاریخ‌نگاری می‌نویسد
-در جنگی صد نفر کشتە شدند-
و سپس بە آسانی
از نام و نشانشان می‌گذرد،
تو
بأیست و اندکی بیاندیش؛
صد انسان و صد روح
صد رودخانە و صد خیابان
صد پنجره و صد زن
و صدها برگریزان و صدها رویا و صدها کودک...
هزاران بوسە و هزاران باغ ...
این تنها چشمان شاعر است
کە در این صد جانِ شیرینِ کشتەشدە
صد نی و صد ترانە
هزار تبسمِ گل و هزار آیینەی شکستەی آفتاب
و هزاران اشک خداوند را می‌بیند...

#شیرکو_بیکس


#آرمیتا_گراوند ۱۷ فروردین ۱۳۸۵ – ۶ آبان ۱۴۰۲

🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
❤‍🔥5
💠 #گزارش

🔴 زخم‌های بزرگِ تن‌های کوچک

🔺۱۰ روایت از زندگی کودکان جانباز جنگ ۴۰روزه


✍️ زهرا جعفرزاده

داستان، جانبازی ۱۰ کودک است؛ کودکان ۱۰ تا ۱۳ سال که از نهم اسفند در جریان جنگ ۴۰ روزه موشک به خانه یا نزدیک خانه، در خیابان و ورزشگاه بر سرشان بارید؛ تکه‌تکه شد و به بدن کوچک و نحیفشان اصابت کرد. به صورتشان خورد و چشم‌ها را نابینا و گوش‌ها را ناشنوا کرد، به سر خورد و مغزشان را مصدوم کرد، به روده و معده و مثانه و کلیه خورد و از کار انداختشان. به رحم و ریه خورد و زمین‌گیرشان کرد، به پا خورد و معلولشان کرد.

🔺متن کامل گزارش👇

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1137539


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran
🔥1💔1