#خصوصی_سازی چیست و چرا کارگران آگاه می گویند باید برود!
مطلب مهم #آموزشی، بخش اول:
در دوره نخست وزیری مارگارت تاچر در انگلستان و ریگان در آمریکا پروژه ای شروع شد به نام نئولیبرالیسم. معنای ساده شده آن «بُرد بُرد» است. یعنی هر کمپانی سرمایه داری در هر نقطه جهان با هر سرمایه داری دیگری در هر جای دیگر جهان معامله کند به نوعی سودش به جیب همه سرمایه داران عضو یک چیزی به نام سازمان تجارت جهانی( WTO) می رود. نظام سرمایه داری چون میداند در سطح جهان به هم تنیده و مربوط شده است، با ایجاد سازمان تجارت جهانی سعی کرد دنیا را به یک کشور تبدیل کند. برای این منظور کشورهای عضو باید مفاد و قطعنامه های مختلفی را امضاء می کردند. یکی از آنها که مهمترینش هم بود کوچک کردن دولت از طریق خصوصی سازی و حذف سوبسیدها بود. این پروژه ابتدا در اندونزی در دوره حاکمیت سوهارتو شروع شد و اعتراضات وسیعی را در مقابل خود داشت، به طوری که بیش از یک میلیون کارگر در آن اعتراضات کشته شدند. به زودی نئولیبرالیسم همه جهان را در بر گرفت به جز بعضی از کشورهای سرمایه داری که در شرایط بحران و بِلبِشو سود بیشتری می برند و مایل نبودند به شکل سرمایه داری متعارف در این سازمان تجارت جهانی عضو باشند. کشورهایی مثل عراق، لیبی و ایران از آن جمله اند. اما قدرت سرمایه داری جهانی به آنها می چربید و اجازه تک خوری به آنها نمی داد. برای همین در دوره جورج بوش پسر صحبت از «محور شیطانی»، یعنی همین کشورهای نام برده شد که باید به زور وادارشان کرد برای عضویت در این سازمان. لیبی و عراق مقاومت کردند و از دور حذف شدند اما جمهوری اسلامی در زمان هاشمی رفسنجانی مجبور شد این پروژه را بپذیرد. در دوره احمدی نژاد که تازه وانمود می کرد ضد اصلاحات است شدت خصوصی سازی و حذف سوبسیدها به بیشترین حد خود رسید. افتخار آن دولت این بود که سیم کارتی که از ابتدا باید مجانی می بود و به یک میلیون تومان خرید و فروش می شد، با منت به چهارصدهزارتومان کاهش داده است! اینها حکومت هایی تابع لیبرالیسمی بودند که در آغاز انقلاب کسانی مثل بازرگان را به دلیل لیبرال بودن عقب می زدند!
از آن دوره تا کنون نیز همیشه تحت عناوین مختلف مشغول چانه زنی بودند. «برجام» نهایت توافق کشورهای سرمایه داری با ایران بود و هر دو سمت این پروژه که از موضوعاتش هم فقط خودشان باخبرند و تحت عنوان «موضوعات هسته ای» به خورد مردم می دهند از مهمترین مذاکرات پیوستن ایران به سازمان تجارت جهانی بود. طرف ایران خیلی مقاومت می کرد که بیشترین امتیاز را بگیرد اما در نهایت پیوستن به آن را پذیرفت و بنا به درخواست کشورهای بزرگ سرمایه داری در سازمان تجارت جهانی خصوصی سازی را آغاز کرد.
مطلب دریافتی - انتشار : کانال مستقل کارگران هفت تپه @kargare7tape
لطفا به خصوصی همکاران و به گروه های واتزاپی بفرستید. @kargarane7tape
⬆️خصوصی سازی چیست و چرا کارگران آگاه می گویند باید برود! بخش اول
- حتما بخوانید و برای همکاران دیگر ارسال کنید
مطلب مهم #آموزشی، بخش اول:
در دوره نخست وزیری مارگارت تاچر در انگلستان و ریگان در آمریکا پروژه ای شروع شد به نام نئولیبرالیسم. معنای ساده شده آن «بُرد بُرد» است. یعنی هر کمپانی سرمایه داری در هر نقطه جهان با هر سرمایه داری دیگری در هر جای دیگر جهان معامله کند به نوعی سودش به جیب همه سرمایه داران عضو یک چیزی به نام سازمان تجارت جهانی( WTO) می رود. نظام سرمایه داری چون میداند در سطح جهان به هم تنیده و مربوط شده است، با ایجاد سازمان تجارت جهانی سعی کرد دنیا را به یک کشور تبدیل کند. برای این منظور کشورهای عضو باید مفاد و قطعنامه های مختلفی را امضاء می کردند. یکی از آنها که مهمترینش هم بود کوچک کردن دولت از طریق خصوصی سازی و حذف سوبسیدها بود. این پروژه ابتدا در اندونزی در دوره حاکمیت سوهارتو شروع شد و اعتراضات وسیعی را در مقابل خود داشت، به طوری که بیش از یک میلیون کارگر در آن اعتراضات کشته شدند. به زودی نئولیبرالیسم همه جهان را در بر گرفت به جز بعضی از کشورهای سرمایه داری که در شرایط بحران و بِلبِشو سود بیشتری می برند و مایل نبودند به شکل سرمایه داری متعارف در این سازمان تجارت جهانی عضو باشند. کشورهایی مثل عراق، لیبی و ایران از آن جمله اند. اما قدرت سرمایه داری جهانی به آنها می چربید و اجازه تک خوری به آنها نمی داد. برای همین در دوره جورج بوش پسر صحبت از «محور شیطانی»، یعنی همین کشورهای نام برده شد که باید به زور وادارشان کرد برای عضویت در این سازمان. لیبی و عراق مقاومت کردند و از دور حذف شدند اما جمهوری اسلامی در زمان هاشمی رفسنجانی مجبور شد این پروژه را بپذیرد. در دوره احمدی نژاد که تازه وانمود می کرد ضد اصلاحات است شدت خصوصی سازی و حذف سوبسیدها به بیشترین حد خود رسید. افتخار آن دولت این بود که سیم کارتی که از ابتدا باید مجانی می بود و به یک میلیون تومان خرید و فروش می شد، با منت به چهارصدهزارتومان کاهش داده است! اینها حکومت هایی تابع لیبرالیسمی بودند که در آغاز انقلاب کسانی مثل بازرگان را به دلیل لیبرال بودن عقب می زدند!
از آن دوره تا کنون نیز همیشه تحت عناوین مختلف مشغول چانه زنی بودند. «برجام» نهایت توافق کشورهای سرمایه داری با ایران بود و هر دو سمت این پروژه که از موضوعاتش هم فقط خودشان باخبرند و تحت عنوان «موضوعات هسته ای» به خورد مردم می دهند از مهمترین مذاکرات پیوستن ایران به سازمان تجارت جهانی بود. طرف ایران خیلی مقاومت می کرد که بیشترین امتیاز را بگیرد اما در نهایت پیوستن به آن را پذیرفت و بنا به درخواست کشورهای بزرگ سرمایه داری در سازمان تجارت جهانی خصوصی سازی را آغاز کرد.
مطلب دریافتی - انتشار : کانال مستقل کارگران هفت تپه @kargare7tape
لطفا به خصوصی همکاران و به گروه های واتزاپی بفرستید. @kargarane7tape
⬆️خصوصی سازی چیست و چرا کارگران آگاه می گویند باید برود! بخش اول
- حتما بخوانید و برای همکاران دیگر ارسال کنید
#خصوصی_سازی چیست و چرا کارگران آگاه می گویند باید برود!
مطلب مهم #آموزشی، بخش دوم:
با خصوصی سازی قرار بود دولت کوچک تر بشود و همه موانع سرمایه گذاری کمپانی های فراملیتی از میان برداشته شود. سوبسیدها برداشته شود و قیمت ها منطبق با بازار جهانی شود. حکومت جمهوری اسلامی که این را پذیرفته بود به زعم خودش زرنگی می کرد و کارخانه ها و موسسات تولیدی را به فک و فامیل و اعضای رانت های خود به مفت واگذار کرد که مثلا از این جیب به آن جیب بگذارد! این برای سازمان تجارت جهانی اهمیتی نداشت فقط باید از دست دولت بیرون آمده و به دست بخش خصوصی گذاشته شود که امکان سرمایه گذاری کمپانی های بزرگ جهان فراهم شود و بعدها رقیب این کمپانی ها به جای یک دولت، عده ای سرمایه دار چپر چلاق باشد که با یک فوت کنار روند.
اما در خصوصی سازی به این دلیل که اداره امور به سلیقه یک فرد سرمایه گذار سپرده می شود، دیگر او است که تصمیم می گیرد با اموالش چه کند. کارخانه را خراب کند و برج و پاساژ خرید بسازد یا هرکار دیگری که دلش خواست. تعدیل نیرو کند و فشار چندبرابر به سایر کارگران وارد کند و ارتشی از بیکاران را پشت در کارخانه به صف کند که کسی هوس درخواست افزایش دستمزد نداشته باشد وگرنه جایش با یک نفر در پشت در ایستاده عوض خواهد شود. بین کارگران تفرقه و دشمنی و پراکندگی ایجاد کند و ...
منتها چون دولت سرمایه دار ایران وضعیتی ناقص الخلقه و مفلوک دارد، با اجرای خصوصی سازی، علاوه بر چندبرابر بدتر شدن وضعیت معیشتی کارگران امر خصوصی سازی هم به بن بست رسید. مثلا در همین هفت تپه از یک طرف کل کارخانه به بُز به یک فرد ملنگ که دست چپ و راست خود را از هم تشخیص نمی دهد واگذار شد، و از طرف دیگر دولت کوچک تر که نشد هیچ، سرنوشت کارخانه و کارگران را به فرد خصوصی واگذار نکرد و خودش همچنان در وسط درگیری بین کارگران و کارفرما با همه دستگاه سرکوب و زندانش در کنار کارفرما ایستاد. سوال کارگران از حکومت این است که مگر کارخانه را به بخش خصوصی واگذار نکردید؟ پس چرا به عقب نمی روید تا خود کارگران تکلیف شان را با دزدی و اختلاس های کارفرما حل کنند؟. حکومت از مالیات کارگران و پول نفت دستگاه سرکوبش را پروارتر می کند تا در موقع اعتراض کارگران به سودجویی های کارفرما بر سرشان بکوبد. نماینده کارگران هفت تپه اسماعیل بخشی و سایر کارگران معترض را در زندان می اندازد تا آنها را مرعوب و وحشت زده کند. اما مگر کارگران به جز همین مزد ناچیز که چندماه یک بار هم به تعویق می افتد چه چیزی دارند که از دست بدهند که لازم باشد به خاطرش بترسند.
مطلب دریافتی - انتشار : کانال مستقل کارگران هفت تپه @kargare7tape
لطفا به خصوصی همکاران و به گروه های واتزاپی بفرستید. @kargarane7tape
⬆️خصوصی سازی چیست و چرا کارگران آگاه می گویند باید برود! بخش دوم
-حتما بخوانید و برای همکاران دیگر ارسال کنید
مطلب مهم #آموزشی، بخش دوم:
با خصوصی سازی قرار بود دولت کوچک تر بشود و همه موانع سرمایه گذاری کمپانی های فراملیتی از میان برداشته شود. سوبسیدها برداشته شود و قیمت ها منطبق با بازار جهانی شود. حکومت جمهوری اسلامی که این را پذیرفته بود به زعم خودش زرنگی می کرد و کارخانه ها و موسسات تولیدی را به فک و فامیل و اعضای رانت های خود به مفت واگذار کرد که مثلا از این جیب به آن جیب بگذارد! این برای سازمان تجارت جهانی اهمیتی نداشت فقط باید از دست دولت بیرون آمده و به دست بخش خصوصی گذاشته شود که امکان سرمایه گذاری کمپانی های بزرگ جهان فراهم شود و بعدها رقیب این کمپانی ها به جای یک دولت، عده ای سرمایه دار چپر چلاق باشد که با یک فوت کنار روند.
اما در خصوصی سازی به این دلیل که اداره امور به سلیقه یک فرد سرمایه گذار سپرده می شود، دیگر او است که تصمیم می گیرد با اموالش چه کند. کارخانه را خراب کند و برج و پاساژ خرید بسازد یا هرکار دیگری که دلش خواست. تعدیل نیرو کند و فشار چندبرابر به سایر کارگران وارد کند و ارتشی از بیکاران را پشت در کارخانه به صف کند که کسی هوس درخواست افزایش دستمزد نداشته باشد وگرنه جایش با یک نفر در پشت در ایستاده عوض خواهد شود. بین کارگران تفرقه و دشمنی و پراکندگی ایجاد کند و ...
منتها چون دولت سرمایه دار ایران وضعیتی ناقص الخلقه و مفلوک دارد، با اجرای خصوصی سازی، علاوه بر چندبرابر بدتر شدن وضعیت معیشتی کارگران امر خصوصی سازی هم به بن بست رسید. مثلا در همین هفت تپه از یک طرف کل کارخانه به بُز به یک فرد ملنگ که دست چپ و راست خود را از هم تشخیص نمی دهد واگذار شد، و از طرف دیگر دولت کوچک تر که نشد هیچ، سرنوشت کارخانه و کارگران را به فرد خصوصی واگذار نکرد و خودش همچنان در وسط درگیری بین کارگران و کارفرما با همه دستگاه سرکوب و زندانش در کنار کارفرما ایستاد. سوال کارگران از حکومت این است که مگر کارخانه را به بخش خصوصی واگذار نکردید؟ پس چرا به عقب نمی روید تا خود کارگران تکلیف شان را با دزدی و اختلاس های کارفرما حل کنند؟. حکومت از مالیات کارگران و پول نفت دستگاه سرکوبش را پروارتر می کند تا در موقع اعتراض کارگران به سودجویی های کارفرما بر سرشان بکوبد. نماینده کارگران هفت تپه اسماعیل بخشی و سایر کارگران معترض را در زندان می اندازد تا آنها را مرعوب و وحشت زده کند. اما مگر کارگران به جز همین مزد ناچیز که چندماه یک بار هم به تعویق می افتد چه چیزی دارند که از دست بدهند که لازم باشد به خاطرش بترسند.
مطلب دریافتی - انتشار : کانال مستقل کارگران هفت تپه @kargare7tape
لطفا به خصوصی همکاران و به گروه های واتزاپی بفرستید. @kargarane7tape
⬆️خصوصی سازی چیست و چرا کارگران آگاه می گویند باید برود! بخش دوم
-حتما بخوانید و برای همکاران دیگر ارسال کنید
#خصوصی_سازی چیست و چرا کارگران آگاه می گویند باید برود!
مطلب مهم #آموزشی، بخش سوم:
راه مقابله با خصوصی سازی همان است که نماینده کارگران هفت تپه مطرح کرد و به خاطرش به زندان رفت. یا همه آنها و همه کارگران معترض به خصوصی سازی در سراسر ایران را باید در زندان و زیر شکنجه قرار دهید و یا همانطور که اسماعیل بخشی گفت کارخانه را به خود کارگران واگذار کنید تا به صورت شورایی آن را به نفع همه کارگران شاغل و خانواده هایشان اداره کنند.
به راستی مگر شما دولت مطیع دستورات سازمان تجارت جهانی کارخانه را به یک هزارم قیمت، آن هم به صورت قسطی و با دادن وام به بخش مفت خور خصوصی واگذار نکردید؟ اگر در کفش شما ریگی نیست چرا با همین مبلغ کارخانه را به چهار هزار کارگر همین نیشکر هفت تپه واگذار نکردید؟ کارگران هفت تپه و هپکو و سایر کارخانه های واگذار شده به بخش خصوصی هم می توانند وام بگیریند و به قول اسماعیل بخشی همه تخصص را هم در بین خودشان دارند و چندبار بهتر از قبل تولید را ادامه خواهند داد و نه تنها یک نفر اخراج نخواهد شد بلکه با سود کارخانه به جای رفتن در جیب بخش خصوصی صندوق کارخانه می تواند با کاهش ساعت کار بسیاری از کارگران بیکار و بیکار شده را به کار برگرداند. شکر و تولیدات کارخانجات مستقیما از تولید به دست مصرف کننده برسد و جلوی انواع اختلاس و دلالی ها و دزدی ها گرفته شود و سود کارخانه به صورت افزایش دستمزد و پاداش به سفره همه کارگران و خانواده هایشان برود.
خصوصی سازی یعنی اراده هزاران کارگر را نادیده گرفتن و آن را به اراده یک فرد واگذار کردن. یعنی تبعیض، فقر وحشتناک در حد تلاش برای زنده ماندن، یعنی فروپاشی روابط عاطفی در میان خانواده ها، افزایش بزهکاری و اعتیاد و فساد و انواع بدبختی هایی که در مجموع به فروپاشی همه جامعه منجر خواهد شد. در گذشته اگر دولت مجبور به پاسخگویی بود امروز دیگر می تواند بگوید به ما مربوط نیست، بروید سراغ بخش خصوصی. بخش خصوصی هم خواهد گفت من به دنبال سودم هستم و به من ربطی ندارد تکلیف زندگی یک کارگر اخراجی چه می شود. کارگران آگاه هم خوب می دانند که در اقتصاد بی برنامه سرمایه داری همه این مصیبت ها امر روزمره جامعه می شود و هیچکس هم پاسخگو نیست.
پس وقتی نمایندگان کارگران هفت تپه در اعتصاب می گوید مشکل ما فیش حقوقی نیست و خصوصی سازی باید از اینجا برود یعنی مقاومت در مقابل همه فشارهایی که نه تنها به یک کارخانه بلکه به همه جامعه وارد می شود. اما همه خوب می دانیم که مقاومت باید متحدانه و وسیع باشد وگرنه سرکوبمان می کنند. وقتی پراکنده باشیم در گوشه و کنار به طور جداگانه راحت سرکوب مان می کنند. مبارزه با سرمایه داران مبارزه تن به تن نیست. باید مثل خود آنها که با هم در سرکوب کارگرات متحدند کارگران سراسر کشور متحدانه وارد عمل شوند تا قدرتشان دیده شود. تا زمانی که کارگران با ماهیت سرمایه داران، اعم از بخش خصوصی تا دولت مدافعش آشنا نشوند امکان شکست خوردن و عقب نشینی و دستگیری و زندان و تسلیم این ظلم بی انتها شدن همچنان باقی است.
نمایندگان ما را آزاد کنید!
خصوصی سازی ها را متوقف کنید!
کارخانه هایمان را پس دهید!
مطلب دریافتی - انتشار : کانال مستقل کارگران هفت تپه @kargare7tape
لطفا به خصوصی همکاران و به گروه های واتزاپی بفرستید. @kargarane7tape
⬆️خصوصی سازی چیست و چرا کارگران آگاه می گویند باید برود! بخش سوم
- حتما بخوانید و برای همکاران دیگر ارسال کنید
مطلب مهم #آموزشی، بخش سوم:
راه مقابله با خصوصی سازی همان است که نماینده کارگران هفت تپه مطرح کرد و به خاطرش به زندان رفت. یا همه آنها و همه کارگران معترض به خصوصی سازی در سراسر ایران را باید در زندان و زیر شکنجه قرار دهید و یا همانطور که اسماعیل بخشی گفت کارخانه را به خود کارگران واگذار کنید تا به صورت شورایی آن را به نفع همه کارگران شاغل و خانواده هایشان اداره کنند.
به راستی مگر شما دولت مطیع دستورات سازمان تجارت جهانی کارخانه را به یک هزارم قیمت، آن هم به صورت قسطی و با دادن وام به بخش مفت خور خصوصی واگذار نکردید؟ اگر در کفش شما ریگی نیست چرا با همین مبلغ کارخانه را به چهار هزار کارگر همین نیشکر هفت تپه واگذار نکردید؟ کارگران هفت تپه و هپکو و سایر کارخانه های واگذار شده به بخش خصوصی هم می توانند وام بگیریند و به قول اسماعیل بخشی همه تخصص را هم در بین خودشان دارند و چندبار بهتر از قبل تولید را ادامه خواهند داد و نه تنها یک نفر اخراج نخواهد شد بلکه با سود کارخانه به جای رفتن در جیب بخش خصوصی صندوق کارخانه می تواند با کاهش ساعت کار بسیاری از کارگران بیکار و بیکار شده را به کار برگرداند. شکر و تولیدات کارخانجات مستقیما از تولید به دست مصرف کننده برسد و جلوی انواع اختلاس و دلالی ها و دزدی ها گرفته شود و سود کارخانه به صورت افزایش دستمزد و پاداش به سفره همه کارگران و خانواده هایشان برود.
خصوصی سازی یعنی اراده هزاران کارگر را نادیده گرفتن و آن را به اراده یک فرد واگذار کردن. یعنی تبعیض، فقر وحشتناک در حد تلاش برای زنده ماندن، یعنی فروپاشی روابط عاطفی در میان خانواده ها، افزایش بزهکاری و اعتیاد و فساد و انواع بدبختی هایی که در مجموع به فروپاشی همه جامعه منجر خواهد شد. در گذشته اگر دولت مجبور به پاسخگویی بود امروز دیگر می تواند بگوید به ما مربوط نیست، بروید سراغ بخش خصوصی. بخش خصوصی هم خواهد گفت من به دنبال سودم هستم و به من ربطی ندارد تکلیف زندگی یک کارگر اخراجی چه می شود. کارگران آگاه هم خوب می دانند که در اقتصاد بی برنامه سرمایه داری همه این مصیبت ها امر روزمره جامعه می شود و هیچکس هم پاسخگو نیست.
پس وقتی نمایندگان کارگران هفت تپه در اعتصاب می گوید مشکل ما فیش حقوقی نیست و خصوصی سازی باید از اینجا برود یعنی مقاومت در مقابل همه فشارهایی که نه تنها به یک کارخانه بلکه به همه جامعه وارد می شود. اما همه خوب می دانیم که مقاومت باید متحدانه و وسیع باشد وگرنه سرکوبمان می کنند. وقتی پراکنده باشیم در گوشه و کنار به طور جداگانه راحت سرکوب مان می کنند. مبارزه با سرمایه داران مبارزه تن به تن نیست. باید مثل خود آنها که با هم در سرکوب کارگرات متحدند کارگران سراسر کشور متحدانه وارد عمل شوند تا قدرتشان دیده شود. تا زمانی که کارگران با ماهیت سرمایه داران، اعم از بخش خصوصی تا دولت مدافعش آشنا نشوند امکان شکست خوردن و عقب نشینی و دستگیری و زندان و تسلیم این ظلم بی انتها شدن همچنان باقی است.
نمایندگان ما را آزاد کنید!
خصوصی سازی ها را متوقف کنید!
کارخانه هایمان را پس دهید!
مطلب دریافتی - انتشار : کانال مستقل کارگران هفت تپه @kargare7tape
لطفا به خصوصی همکاران و به گروه های واتزاپی بفرستید. @kargarane7tape
⬆️خصوصی سازی چیست و چرا کارگران آگاه می گویند باید برود! بخش سوم
- حتما بخوانید و برای همکاران دیگر ارسال کنید