تحلیل اجتماعی:
#مهندسی_نفوذ و زنده به گور کردن وفاداران؛ داستانی که فکر می‌کنید یک فیلم سینمایی است!

فیلم اسکاری #پارازیت، محصول کشور کره جنوبی، یک درام ساده نیست؛ نقشه‌راه دقیق و گام‌به‌گام یک ساختار انگلی برای تصاحب، انحصار و در نهایت نابودی میزبان است. برای درک اینکه این موجودات چگونه یک سیستم را از درون متلاشی می‌کنند، باید خط سیر داستان را از پرده اول تا پایان خونین آن مرور کرد:

پرده اول: نفوذ با جعل مدرک
داستان از زیرزمین تاریک و غرق در فقر خانواده «کیم» شروع می‌شود؛ خانواده‌ای بی‌کفایت اما باهوش در فریبکاری. پسر خانواده با یک مدرک تحصیلی جعلی و تظاهر به نخبگی، به عنوان معلم خصوصی وارد عمارت باشکوه و فوق‌العاده ثروتمند خانواده «پارک» می‌شود. او اولین سلول انگلی است که به بافت میزبان تزریق می‌شود. او نه بر اساس شایستگی، بلکه با تکیه بر اعتماد کورکورانهٔ صاحب‌خانه، جا پای خود را محکم می‌کند.

پرده دوم: پرونده‌سازی و جراحی حذفی
انگل‌ها می‌دانند که در حضور متخصصان بااص...

🔗 @BehzadM0

📲 @twittervid_bot

قلعه ای که بدست ابهام»، «سکوت»، «نفوذ»، «چاپلوسی» و «تهمت» سقوط کرد!

سال‌ها پیش در سرزمینی دور، مردمان شهری به نام «آزادان» آرزوی رهایی از فرمانروایی تاریکی را داشتند.
د‌ورتر قلعه‌ای سفید بر بلندای کوه قرار داشت که همه امیدشان به آن قلعه بود. پرچمش نماد آزادی بود و هزاران نفر زخم خورده از سراسر سرزمین چشم به آن دوخته بودند و فرمانده قلعه، مردی شریف و محبوب بود، مردم دوستش داشتند، پیشینه اش خورشید بود!

اما مشکل از جایی آغاز شد که اطرافش آرام‌آرام پر شد از چهره‌هایی ناشناس، افرادی که هیچ‌کس نمی‌دانست از کجا آمده‌اند، برخی می‌گفتند سال‌ها در خدمت حکومت تاریکی بوده‌اند، برخی می‌گفتند تا همین دیروز علیه آرمان‌های قلعه سخن می‌گفته‌اند، اما ناگهان در مهم‌ترین اتاق‌های قلعه دیده می‌شدند.
یک روز مردی از تبار وفادارن پرسید:
«این افراد چه کسانی هستند؟» پاسخی دریافت نکرد.
روز بعد جوانی پرسید:«چگونه به این جایگاه رسیده‌اند؟»باز هم پاسخی نیامد.
سومین نفر پرسید:
«چه کسی آنان را انتخاب کرده است؟»
این بار اما اتفاق دیگری افتاد، به جای پاسخ، نگهبانان قلعه به او حمله کردند و گفتند:
«تو دشمنی.»
«تو جاسوسی.»
«تو قصد تفرقه داری» و مرد جوان را از دروازه‌ها آویزان کردند تا درس عبرت سایرین شود!
کم‌کم موجودی عجیب در قلعه متولد شد، نامش «ابهام» بود، «ابهام» در راهروهای قلعه ی امید راه می‌رفت، پشت درهای بسته می‌نشست، در جلسات حاضر می‌شد و هر روز بزرگ‌تر و قوی تر می‌شد.
هر بار که سؤالی بی‌پاسخ می‌ماند، به وضوح دیده میشد که «ابهام» فربه‌تر شده،هر بار که کسی برچسب می‌خورد، «ابهام» قوی‌تر می‌شد، که ناکهان روزی در کنار «ابهام»، برادرش نیز حاضر شد، نام او «سکوت» بود«سکوت» همه جا حضور داشت، وقتی مردم سؤال می‌کردند، سکوت لبخند می‌زد، وقتی شایعه‌ها بیشتر می‌شدند، سکوت شانه بالا می‌انداخت.
وقتی دوستان قدیمی قلعه ناامید می‌شدند، سکوت چیزی نمی‌گفت.
اما خطرناک‌ترین شخصیت، هنوز وارد داستان نشده بود، او «تهمت» نام داشت، با شمشیری در دست .
بالاخره او هم آمد و هر کس سؤال می‌کرد، تهمت به سویش حمله می‌برد، هر کس خواهان توضیح بود، تهمت او را خائن معرفی می‌کرد، هر کس هشدار می‌داد، تهمت فریاد می‌زد:«نفوذی!»«مزدور!»«دشمن!»

و مردم کم‌کم یاد گرفتند سؤال نپرسند، اما سؤال‌های سرکوب‌ شده نمی‌میرند، آن‌ها به «شایعه» تبدیل می‌شوند.
در زیرزمین‌های شهر، زمزمه‌ها آغاز شد، مردم دیگر نمی‌پرسیدند چه حقیقتی وجود دارد،بلکه حدس می‌زدند، هرکس روایتی می‌ساخت، هرکس داستانی تعریف می‌کرد، چون هیچ پاسخ روشنی وجود نداشت.
در همین روزها، مردی با ردایی سیاه وارد شهر شد، نامش «نفوذ» بود، هیچ‌کس او را نمی‌شناخت، اما او نیازی به قدرت نداشت، نیازی به ارتش نداشت، او فقط کنار «ابهام» نشست، در کنار «سکوت» غذا خورد و با «تهمت»دوست شد و غلامی برای خود اختیار کرد بنام«چاپلوسی» پسرکی کوتوله، شیرین عقل و کودن که حتی برای بدیهی ترین خواسته، مدت زیادی چرب زبانی میکرد! او تمام۲۴ ساعت روزش را در خدمت «نفوذ» همچو توله سگی وفادار، سپری میکرد.

نفوذ می‌دانست تا زمانی که مردم به همدیگر شک کنند، او پیروز است، می‌دانست که برای سقوط قلعه لازم نیست دیوارها را بشکند، کافی است اعتماد را نابود کند، مدت ‌ها گذشت، دشمنان قلعه بیرون دیوارها ایستاده بودند، اما اتفاق عجیبی رخ داد،هیچ حمله بزرگی انجام نشد، هیچ نبرد سرنوشت‌سازی اتفاق نیفتاد، هیچ ارتشی دیوارها را فتح نکرد، با این حال، قلعه روزبه‌روز ضعیف‌تر شد، زیرا مردم دیگر به یکدیگر اعتماد نداشتند، دوستان قدیمی از هم جدا شده بودند، وفاداران دلزده شده بودند، بهترین جنگجویان شهر رفته بودند و آنان که مانده بودند بیشتر وقت خود را صرف متهم کردن یکدیگر می‌کردند تا مبارزه با دشمن.
سرانجام روزی فرا رسید که پرچم سفید قلعه هنوز بر فراز برج‌ها می‌رقصید،دیوارها هنوز پابرجا بودند، دروازه‌ها هنوز شکسته نشده بودند،اما قلعه سقوط کرده بود، نه به دست دشمن، بلکه به دست «ابهام»، به دست «سکوت»، به دست «تهمت» به سرکردگی «نفوذ» و به دست کسانی که گمان می‌کردند پاسخ ندادن، آسان‌تر از پاسخ دادن است.

آن روز مردی از تبار مبارزه و وفاداری ، آخرین جمله عمرش را گفت:
«هیچ قلعه‌ای از بیرون فتح نمی‌شود، وقتی نگهبانانش از درون اعتماد را کشته باشند.»

به قلم #پسرعاقل_نوح

🔗 پسر عاقل نوح (@Ebne_noah)

📲 @twittervid_bot

از توافق ناراحتید؟
از ترامپ شاکی هستید؟
معتقد هستید بهمون خیانت شده؟
فکر میکنید خون جوانان ما بیهوده هدر رفت؟
معتقدید اونهمه تجمعات خارج از کشور هدر رفت؟
همزمان عصبانی، غمگین، ناامید و خشمگین هستید؟

کاملا حق دارید، فقط بدونید مقصرش ترامپ نیست.
مقصرش اون تیمی است که وقتی ترامپ داد میزد ما نمیدونیم در مورد ایران باید با کی صحبت کنیم نرفت یه دولت در تبعید تشکیل بده،
مقصرش اون تیمی است که جای ارایه یک جایگزین محکم و کارامد به ترامپ دنبال لاس با مجاهدین سابق و جذب اینفلوئنسرها بود
مقصرش اون تیمی است که جای سازماندهی نیروی میدانی داخل کشور ، دنبال عمامه گذاشتن سر ترامپ و کیوآر کد بازی بود.
مقصرش اون تیمی است که شب قبل از حمله ترامپ گفت نیاز به حمله خارجی نیست و فرداش حرفش عوض شد.
مقصرش اون تیمی است که بجای پیدا و مسلح کردن بچه‌های داخل آمار جعلی ۱۶۰ هزار ریزشی رو داد و دنبال بلاک کردن کاربران توییتر بود.

خشم و عصبانیت در وجود همه ما هست و به حق هم هست فقط مقصر رو اشتباه نگیرید.

🔗 Mehdi Sadri (@firstzorba1)

📲 @twittervid_bot

۲۱۹ ثانیه تراپی خالص، خدمت شما:

فقط با پاپکورن ببینید. 🍿

🔗 Maziyar Razmjou 🇮🇷 (@Mahizadyaar)

📲 @twittervid_bot