‌
مستند «طرح»،
ساخته‌ی بهمن کیارستمی، محصول ۱۳۷۶
@KiarostamiAbbas

‌
فیلم «طرح»، ساخته‌ی بهمن کیارستمی (فرزند دوم عباس کیارستمی) مستندی‌ست که به شیوه‌ی کار عباس کیارستمی در ساخت فیلم «طعم گیلاس» می‌پردازد. مستند طرح نحوه‌ی شکل‌گیری طرح فیلم‌نامه‌ی طعم گیلاس را نشان می‌دهد و با استفاده از تصاویر ماکت و پشت‌صحنه‌ی این فیلم ساخته شده است.
‌

‌.
خواب می‌بینم
زیر برگ‌های پاییزی
مدفونم
جوانه می‌زند تنم.

#عباس_کیارستمی، از دفتر شعر «گرگی در کمین»

عکس: لواسان، #توک_مزرعه (ترک مزرعه)، مزار عباس کیارستمی
۴ آبان، از عباس طالب‌حسینی
‌

‌
‌چهار دقیقه جامانده از مستند «طرح»

بعد از انتشار مستند «طرح»، مستندی درباره‌ی شیوه‌ی کار عباس کیارستمی در ساخت فیلم «طعم گیلاس»، ساخته‌ی بهمن کیارستمی، به دنبال پوستر آن به سراغ بهمن کیارستمی رفتیم. بهمن بعد از جست‌وجو در میان آرشیو خود گفت که پوستری پیدا نکرده ولی یک چیز جالب‌تر پیدا کرده: چند دقیقه فیلم از ابوی در حال تدوین طعم گیلاس که نمی‌دونم چرا در طرح نگذاشته بودیمش.
‌@KiarostamiAbbas

‌پای صحبت‌های همایون ارشادی درباره‌ی فیلم «طعم گیلاس»
برنامه‌ی «سینما چهار»، نوروز ۱۳۸۸

با تشکر از میلاد ترکان

@KiarostamiAbbas

برش‌هایی از فیلم «نامه‌ها»،
ساخته‌ی عباس کیارستمی، محصول ۲۰۰۷

@KiarostamiAbbas

فیلم «نامه‌ها»،
ساخته‌ی مشترک عباس کیارستمی و ویکتور اریسه، محصول ۲۰۰۷
@KiarostamiAbbas

‌
https://t.me/KiarostamiAbbas/794

تیزر فیلم «نامه‌ها»
@KiarostamiAbbas

.
فیلم ویکتور اریسه - عباس کیارستمی؛ مکاتبات که بیش‌تر با عنوان «نامه‌ ها» شناخته می‌شود، کار مشترکی‌ست از عباس کیارستمی و ویکتور اریسه، کارگردان اسپانیایی. فیلمی بلند و کم‌تردیده‌شده متشکل از چند فیلم کوتاه که نامه‌های تصویری کیارستمی و اریسه هستند به یکدیگر بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷.
‌

جلسه‌ی پرسش و پاسخ عباس کیارستمی، رم، نوامبر ۲۰۰۵
@KiarostamiAbbas

.
جلسه‌ی پرسش و پاسخ عباس کیارستمی، رم، نوامبر ۲۰۰۵
‌
کیارستمی در این مسترکلاس در پاسخ به سوال حضار، به موضوعاتی از جمله «سینمای کلاسیک ایتالیا»، «رویکردش به سانسور و کار در محدودیت»، «سینمای دیجیتال» و «شخصیت‌های فیلم‌هایش» می‌پردازد.
‌

‌‌
برف می‌بارد
برف می‌بارد
برف می‌بارد
روز به پایان می‌رسد
برف می‌بارد
شب.

#عباس_کیارستمی #همراه_با_باد

Snow falls
snow falls
snow falls.
The day ends.
Snow falls.
Night.

#AbbasKiarostami #walkingwiththewind

ویدئو از محمد محمدی
بر اساس عکسی از عباس عطار‌
موسیقی استفاده شده:
A Thousand Kisses Deep
از کریس بوتی
‌‌‌‌‌‌
@KiarostamiAbbas

‌
در سال‌ ۱۳۶۴ و نیمه‌ی اول ۱۳۶۵ عباس کیارستمی برای‌ فیلم «خانه‌ دوست کجاست»، در استان گیلان به دنبال لوکیشن مناسب می‌گشت. او در جست‌وجوی روستا یا روستاهایی بود که ضمن دارا بودن فضای زیبا و سرسبز شمال ایران، اهالی‌اش نیز گویشی غیر از لهجە‌ی شناخته‌شده‌ی گیلکی و به‌خصوص رشتی داشته باشند و به همین منظور سفرهای متعددی به مناطق مختلف گیلان کرده بود. در این هنگام کامبوزیا پرتوی که زاده‌ی رستم‌آباد (از توابع رودبار) بود، رستم‌آباد را به او معرفی کرد و این‌طور شد که این منطقه به لوکیشن اصلی خانه دوست کجاست تبدیل شد. علاوه بر آن خانه‌ی مادربزرگ کامبوزیا پرتوی در فیلم خانه دوست کجاست، به‌عنوان لوکیشن، مورد استفاده قرار گرفت (به‌عنوان خانه‌ی احمدپورها) و خودش (مادربزرگ پرتوی) نیز نقش صاحب‌خانه را بازی کرد.

آقای پرتوی در این مصاحبه که توسط گروه آرته‌باکس انجام گرفته، از همکاری‌اش با کیارستمی در پروژه‌ی خانه دوست کجاست می‌گوید.

با تشکر از آبان ملک‌محمدی که این ویدئو را انتخاب و برش زده‌ است.

پ.ن: کامبوزیا پرتوی چهارم آذر در ۶۴ سالگی بر اثر بیماری کرونا درگذشت.
روحش شاد
@KiarostamiAbbas

‌
داشتم برای فيلمِ #به_همین_سادگی رضا ميرکریمی تيتراژ می‌ساختم. در همان ايام، مشغولِ تدوينِ فيلمِ «شیرین» هم بودم. یک روز با جنابِ كيارستمى قرارِ تدوين داشتم. قبلش مشغولِ كار روی تيتراژ بودم. از كارم پرسيد، اتودِ تيتراژ را نشانش دادم. خيلى خوشش آمد و گفت: «بذار من بنویسم». و تیتراژ دوباره، این‌بار با دست‌خطِ كيارستمى و از نو ساخته شد.

#آرش_صادقی_ل_ن
@KiarostamiAbbas

‌
درست یادم نمی‌آید که چه‌طور کامبوزیا پرتوی را پیدا کردیم که خانواده‌اش اهلِ روستای کوکر بود و خویش و قوم‌هایش هنوز در آن روستا ساکن بودند.
مادربزرگِ مهربانِ کامبوزیا همان است که نقشِ پیرزنِ صاحبخانۀ خانوادۀ بابک (شخصیت اصلی فیلم) را بازی کرده و آن پسربچۀ بازیگوش که پای چشمش سیاه است و در صحنۀ مشق نوشتن، بابک را به بیرون آمدن از خانه وسوسه می‌کند و به بازی می‌خواند نیز از خاله‌زاده‌های کامبوزیا بود و دیگر خویشانِ این دوست نیز در طولِ فیلم‌برداری، بسیار به ما یاری رساندند.
من کامبوزیا را از سال ۵۸ می‌شناختم؛ داستانِ کوتاهی از او خوانده بودم که احمد شاملو در یکی از شماره‌های «کتاب جمعه» چاپ کرده بود و هم‌دانشکده‌ای و دوستِ محمدرضا صفدری و صمد طاهری بود که این هر دو از داستان‌نویسانِ جوانِ آن زمان بودند و با من دوست، که بعدها به جلساتِ داستان‌خوانیِ مشهور به «پنجشنبه‌ها» دعوتشان کردم و در آن نخستین و تنها مجموعه‌داستانِ چاپ‌شدۀ حاصلِ آن جلسات ـ «هشت داستان» ـ نیز کارشان چاپ شد. کامبوزیا هنوز «کامبوزیا پرتوی» فیلم‌نامه‌نویس و فیلم‌سازِ مشهور و پُرکارِ بعدی نشده بود؛ جوانی بود مودب و محجوب که به‌درستی در تیتراژِ «خانۀ دوست...» از وی تشکر شده و به نظرِ من، با آن‌که شاید یکی دو بار بیش‌تر سرِ صحنۀ فیلم‌برداری، آن‌هم در سفرهایی برای دیدارِ خویشان، به‌مدتی کوتاه حضور نداشت، ولی خیلی به ما کمک کرد.

ناصر زراعتی
از خاطرات ساخت فیلم «خانه دوست کجاست» با عنوان یک شعر بلند ناب