.
فیلم کوتاه «کجاست جای رسیدن»،
ساخته‌ی عباس کیارستمی، محصول ۱۳۸۶

.
فیلم کوتاه «کجاست جای رسیدن»، ساخته‌ی عباس کیارستمی در واقع اپیزودی‌ست از فیلم «فرش ایرانی» و عنوان آن از بخشی از شعر «مسافر» سهراب سپهری گرفته شده؛ «کجاست جای رسیدن، و پهن کردن یک فرش».

پ.ن: «فرش ایرانی» فیلمی‌ست محصول ۱۳۸۶، شامل پانزده فیلم کوتاه از پانزده کارگردان مختلف ایرانی. هر یک از این کارگردان‌ها روایت خاص خودشان را از قالی ایرانی دارند.

پشت‌صحنه‌ فیلم «کجاست جای رسیدن»،
کار‌ی از گلاره کیازند، محصول ۲۰۰۷

.
ویدئویی از گفت‌وگوی ریچارد پنیا با عباس کیارستمی (مرکز هنری واکر)

در این ویدئوی کوتاه، کیارستمی درباره‌ی «کار با نابازیگران» صحبت می‌کند.

کیارستمی یک نفر نبود!

یادداشتی درباره‌ی عباس کیارستمی، طراح گرافیک
نوشته‌ی معراج قنبری
@KiarostamiAbbas

.
طراحی گرافيک نيز يكی از حوزه‌هايی‌ست كه فعاليت‌های مهمی از عباس كيارستمی را در تاریخ خود تجربه كرده است. آثار کیارستمی در زمینه‌ی تصويرگری كتاب‌ كودک، عنوان‌بندی فيلم و طراحی پوستر، تکه‌هایی جدانشدنی از تاریخ گرافیک ايران هستند.

معراج قنبری، طراح گرافیک و پژوهشگر در این یادداشت به عباس کیارستمی به‌عنوان یک طراح گرافیک، نگاهی اجمالی دارد.

‌گفت‌وگوی ایرج گرگین با عباس کیارستمی
لس آنجلس - ۱۹۹۴
@KiarostamiAbbas

مرور آثار عباس کیارستمی را ادامه می‌دهیم با فیلم «شیرین»

[عکس از آرشیو شخصی معراج قنبری]

#فیلم «شیرین» - سال ۱۳۸۷/۲۰۰۸

شیرین یک فیلم تجربی درجه یک است، برگرفته از رمانی از فریده گلبو که خود بر اساس منظومه‌ی مشهور «خسرو و شیرین»ِ نظامی گنجوی نوشته شده و محمد رحمانیان، آن را برای فیلم‌نامه بازنویسی کرده است.
افراد زیادی در سالن سینما در حال تماشای فیلمی به‌نام «شیرین» هستند که بیننده تنها صدایی از آن را می‌شنود و کلوزآپ‌هایی از زنان حاضر در سالن - که همگی آن‌ها بازیگرند - را می‌بیند.

.
در سال ۲۰۰۷ یک نسخه‌ی سه دقیقه‌ای از فیلم «شیرین»، به‌نام «رومئوی من کجاست» - که عنوان اولیه‌اش «گریه‌ها» بود - در فیلم چند اپیزودی «هر کس سینمای خودش» و به‌مناسبت شصتمین سال‌گرد برگزاری جشنواره‌ی فیلم کن به نمایش درآمد. کیارستمی در این فیلم کوتاه، تاثیرات عاطفی تماشای یک فیلم را نشان می‌دهد. چند زن که در سالن تاریک سینما نشسته‌اند و آخرین صحنه‌ی فیلم «رومئو و ژولیت» (۱۹۶۸)، ساخته‌ی فرانکو زِفیرِلی را می‌بینند - که البته ما فقط باند صوتی فیلم را می‌شنویم - و در برابر پایان تراژیک و خودکشی تاثربرانگیز قهرمان زن اشک می‌ریزند.

در این ویدئو، کیارستمی از «شیرین» و چگونگی ساخت این فیلم می‌گوید.

نقدی درباره‌ی فیلم «شیرین»،
نوشته‌ی امیر پوریا
#نقد

مجله‌ی فیلم، شماره‌ی ۴۳۷ (بهمن ۱۳۹۰)
@KiarostamiAbbas

.
«حذف» یا «نشان ندادن» یکی از شگردهای روایی مرسوم در سینمای عباس کیارستمی‌ست که منتقدان بسیاری درباره‌اش نوشته‌اند. امیر پوریا در این یادداشت از حذف بزرگ کیارستمی در «شیرین» می‌گوید.

بخشی از پشت صحنه‌ی فیلم «شیرین»، کاری از #حمیده_رضوی

پ.ن: از پشت صحنه‌های شیرین، فیلمی توسط زنده‌یاد حمیده رضوی ساخته شده، با عنوان «طعم شیرین».

درباره‌ی نحوه‌ی ساخت فیلم «شیرین»

همه‌ی فیلم در حقیقت در زیرزمینِ خانه‌ی تهرانم گرفته شد. پرده‌ای در کار نبود. برای زنانِ هنرپیشه فیلمی پخش نشد. دستورالعملِ پیچیده‌ای هم در کار نبود، به جز این‌که به هر یک گفتم که چند دقیقه‌ای فرصت دارد به صفحه‌ی سفیدی که بر یک سه‌پایه بود و من بر آن سه طراحیِ ابتدایی از انسان کشیده بودم، نگاه کند. از هر یک هم‌چنین خواستم که بیاندیشد این ورق کاغذِ سفید در حقیقت پرده‌ی سینما است و چشمانش را از یک نقش به نقشِ دیگر بخرامد. از یک رفلکتور استفاده کردم که بر چهره‌شان نورپردازی کنم، انگار نوری از پرده به صورتشان می‌رسد. وقتی در فضای بسته‌ فیلم برمی‌داری نور کم‌تر است. از هر هنرپیشه‌ای خواستم به دوره‌ای از زندگی بیاندیشد که در آن بالا و پست‌های احساسی را از سر گذرانده است و بر اساسِ آن فیلمی را در ذهنِ خود انتخاب کند که با آن یاد و حس، نزدیک است. به نظرم رسید استفاده از تجربه‌ی شخصیِ هنرپیشه و نه داستانی تخیلی، موثرترین و سریع‌ترین راهِ رسیدن به چیزی است که به دنبالش می‌گشتم.

#عباس_کیارستمی از کتاب «سر کلاس با کیارستمی»، پال کرونین، ترجمه‌ی سهراب مهدوی، نشر نظر
عکس از گلاره کیازند

شیرین کیارستمی: فیلمی نخبه‌گرا درباره‌ی سینمای عامه‌پسند

یادداشتی از روبرت صافاریان

«شیرین» کیارستمی یک فیلم تجربی درجه یک است و شیرینی که زنان فیلم کیارستمی در این فیلم تماشا می‌کنند، یک فیلم عامه‌پسند تمام‌عیار؛ فیلمی نخبه درباره‌ی فیلمی عامیانه، فیلمی ظریف با لایه‌های پنهان و پیام‌های قابل تاویل درباره‌ی فیلمی گل‌درشت که پیام‌های احساسات‌اش را آشکار اعلام می‌کند.

#نقد

.
پای صحبت بهمن کیارستمی، طراح عنوان‌بندی فیلم «شیرین»

برای پرونده‌ی مفصلی که برای #شیرین تدارک دیده‌ایم، به سراغ بهمن کیارستمی، طراح تیتراژ این فیلم هم رفتیم، تا یادداشتی در مورد چندوچون هم‌کاری با پدر در این پروژه بنویسد. او هم لطف کرد و درخواست ما را پذیرفت. یادداشت بهمن، بیش‌ از پیش ما را با سینمای جمع‌وجور و کم‌هزینه‌ی کیارستمی آشنا می‌سازد:


تا امروز که تو گفتی نمی‌دونستم من طراح عنوان‌بندی فیلم «شیرین» هستم. راستش بنده نقشی در آن فیلم نداشتم و فکر می‌کنم تیتراژش رو هم در اولین اکران فیلم در سینما دیدم. اما می‌تونم حدس بزنم چرا اسمم آن‌جاست؛ به معنای واقعی کلمه برای خالی نبودن عریضه. یعنی فیلم تیتراژ لازم داره و تیتراژ هم اسم و نقش می‌خواد. اما وقتی تقریبا همه‌ی کارها رو او خودش انجام داده بود، باید تیتراژی می‌ساخت به این قرار:

این
خودم

اون
خودم

اون‌یکی
خودم

یا می‌شد نقش‌ها و عنوان‌ها رو تقسیم کرد بین دوست و آشنا و فک‌وفامیل و به عبارتی هرکس که از در اومد تو. حدس می‌زنم وقتی داشتند با آرش صادقی تیتراژ‌ شیرین رو می‌ساختند، من از در اومدم تو و ابوی به آرش گفته: اسم این دیلاق رو هم بذار «طراح عنوان‌بندی».

‌
عنوان‌بندی فيلم «شیرین»

@KiarostamiAbbas