KiarostamiAbbas
فیلم کوتاه «جادهها»، ساختهی عباس کیارستمی، محصول ۲۰۰۵ @KiarostamiAbbas
«جاده های کیارستمی» فیلم مستند کوتاهیست، ساختهی عباس کیارستمی (محصول ۲۰۰۵) با موضوع «جاده» یا «راه». این فیلم که با نام «جاده ها» نیز شناخته میشود، با استفاده از عكسهای سیاه و سفید خود کیارستمی ساخته شده و کارگردان روی تصاویر سخن میگوید، یا شعر میخواند.
@KiarostamiAbbas
«جاده های کیارستمی» فیلم مستند کوتاهیست، ساختهی عباس کیارستمی (محصول ۲۰۰۵) با موضوع «جاده» یا «راه». این فیلم که با نام «جاده ها» نیز شناخته میشود، با استفاده از عكسهای سیاه و سفید خود کیارستمی ساخته شده و کارگردان روی تصاویر سخن میگوید، یا شعر میخواند.
@KiarostamiAbbas
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
صحبتهای کیارستمی در مورد شخصیتهای فیلمهایش، از بچهی فیلم "مسافر" و سبزیان گرفته تا حسینِ فیلم "زیر درختان زیتون"؛ آدمهای خاص یا آدمهای معمولی در شرایط خاص
@KiarostamiAbbas
@KiarostamiAbbas
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔹پشت صحنهی فیلم "زیر درختان زیتون" (قسمت اول)
▫️کاری از حمیده شریفراد
▫️تصاویر از بهمن کیارستمی
#آن_سوی_درختان_زیتون
#پشت_صحنه
@KiarostamiAbbas
▫️کاری از حمیده شریفراد
▫️تصاویر از بهمن کیارستمی
#آن_سوی_درختان_زیتون
#پشت_صحنه
@KiarostamiAbbas
«آنسوی درختان زیتون» عنوان مستندیست از پشتصحنههای #زیر_درختان_زیتون. این فیلم با تصویربرداری بهمن کیارستمی و تدوین حمیده شریفراد، ساخته شده است.
@KiarostamiAbbas
@KiarostamiAbbas
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔹پشت صحنه فیلم "زیر درختان زیتون" (قسمت دوم)
▫️کاری از حمیده شریفراد
▫️تصاویر از بهمن کیارستمی
#آن_سوی_درختان_زیتون
#پشت_صحنه
@KiarostamiAbbas
▫️کاری از حمیده شریفراد
▫️تصاویر از بهمن کیارستمی
#آن_سوی_درختان_زیتون
#پشت_صحنه
@KiarostamiAbbas
🔻"آن سوی زیر درختان زیتون" عنوان مستندی است از پشت صحنههای #زیر_درختان_زیتون. این فیلم با تصویربرداری بهمن کیارستمی و تدوین حمیده شریفراد، ساخته شده است.
@KiarostamiAbbas
@KiarostamiAbbas
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔹پشت صحنه فیلم "زیر درختان زیتون" (قسمت سوم و پایانی)
▫️کاری از حمیده شریفراد
▫️تصاویر از بهمن کیارستمی
#آن_سوی_درختان_زیتون
#پشت_صحنه
@KiarostamiAbbas
▫️کاری از حمیده شریفراد
▫️تصاویر از بهمن کیارستمی
#آن_سوی_درختان_زیتون
#پشت_صحنه
@KiarostamiAbbas
عکاسی مینیمال با استفاده از حداقل عناصر، کادربندی ساده و پرهیز از جزییات، به موضوع و پیام میپردازد.
عکس از عباس کیارستمی، از مجموعهی «سفید برفی»
#مینیمالیسم
@KiarostamiAbbas
عکاسی مینیمال با استفاده از حداقل عناصر، کادربندی ساده و پرهیز از جزییات، به موضوع و پیام میپردازد.
عکس از عباس کیارستمی، از مجموعهی «سفید برفی»
#مینیمالیسم
@KiarostamiAbbas
فيلم کوتاه «نهخیر»
ساختهی عباس كيارستمی، محصول ٢٠١٠
داستان فیلم: دختر کوچکی که موهای بلند زیبایی دارد و به بازی در فیلم علاقهمند است، برای مصاحبه انتخاب میشود.
قصهی فیلم برايش گفته میشود، که «دوستت به موهايت حسودی میکند و بههمین خاطر وقتی که در خواب هستی، موهايت را با قیچی کوتاه میکند.»
به دخترک گفته میشود که موهایش باید واقعا در فیلم کوتاه شود، ولی او قبول نمیکند.
به او پیشنهاد داده میشود که نقش دختر حسود را بازی کند و موهای دوستش را کوتاه کند، اما باز هم دخترک نمیپذیرد. همین پیشنهادها به دختران دیگر متقاضی بازیگری داده میشود، اما آنها نیز موافقت نمیکنند.
ساختهی عباس كيارستمی، محصول ٢٠١٠
داستان فیلم: دختر کوچکی که موهای بلند زیبایی دارد و به بازی در فیلم علاقهمند است، برای مصاحبه انتخاب میشود.
قصهی فیلم برايش گفته میشود، که «دوستت به موهايت حسودی میکند و بههمین خاطر وقتی که در خواب هستی، موهايت را با قیچی کوتاه میکند.»
به دخترک گفته میشود که موهایش باید واقعا در فیلم کوتاه شود، ولی او قبول نمیکند.
به او پیشنهاد داده میشود که نقش دختر حسود را بازی کند و موهای دوستش را کوتاه کند، اما باز هم دخترک نمیپذیرد. همین پیشنهادها به دختران دیگر متقاضی بازیگری داده میشود، اما آنها نیز موافقت نمیکنند.
Telegram
KiarostamiAbbas
فيلم کوتاه «نه خیر»
ساختهی عباس كيارستمی، محصول ٢٠١٠
@KiarostamiAbbas
ساختهی عباس كيارستمی، محصول ٢٠١٠
@KiarostamiAbbas
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کیارستمی و آموزش میزانسن هنگام مصاحبه
#احمد_طالبی_نژاد
#مجله_فیلم
مراسم اهدای جوایز منتقدان به فیلمهای برگزیدهی سال ۷۲ در سینما آزادی، اردیبهشت ۱۳۷۳
@KiarostamiAbbas
#احمد_طالبی_نژاد
#مجله_فیلم
مراسم اهدای جوایز منتقدان به فیلمهای برگزیدهی سال ۷۲ در سینما آزادی، اردیبهشت ۱۳۷۳
@KiarostamiAbbas
Taste of Cherry -1.pdf
1.1 MB
«جاهای خالی را پر کنید» مقالهای از جاناتان رُزنبام، منتقد آمریکایی کیارستمیشناس بزرگ دربارهی فیلم "طعم گیلاس"
@KiarostamiAbbas
@KiarostamiAbbas
https://telegram.me/kiarostamiabbas/153
«جاهای خالی را پر کنید» مقالهای از جاناتان رُزنبام، منتقد آمریکایی و کیارستمیشناس بزرگ، دربارهی فیلم "طعم گیلاس"
برگرفته از مجلهی "فیلم"، شمارهی ۲۳۶
با تشکر از کانال @UnseenCinema
#طعم_گیلاس
#رزنبام
@KiarostamiAbbas
«جاهای خالی را پر کنید» مقالهای از جاناتان رُزنبام، منتقد آمریکایی و کیارستمیشناس بزرگ، دربارهی فیلم "طعم گیلاس"
برگرفته از مجلهی "فیلم"، شمارهی ۲۳۶
با تشکر از کانال @UnseenCinema
#طعم_گیلاس
#رزنبام
@KiarostamiAbbas
Telegram
KiarostamiAbbas
«جاهای خالی را پر کنید» مقالهای از جاناتان رُزنبام، منتقد آمریکایی کیارستمیشناس بزرگ دربارهی فیلم "طعم گیلاس"
@KiarostamiAbbas
@KiarostamiAbbas
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
قصهی حضور ژولیت بینوش در #کپی_برابر_اصل از زبان کیارستمی
#ژولیت_بینوش
- گفتوگوی نازی بگلری با عباس کیارستمی دربارهی فیلم «کپی برابر اصل» در حاشیهی فستیوال کن ۲۰۱۰
@KiarostamiAbbas
#ژولیت_بینوش
- گفتوگوی نازی بگلری با عباس کیارستمی دربارهی فیلم «کپی برابر اصل» در حاشیهی فستیوال کن ۲۰۱۰
@KiarostamiAbbas
نقد امیر پوریا، منتقد و مدرس سینما بر فیلم «کپی برابر اصل»
منتشرشده در ماهنامهی هنر و تجربه، خرداد ۱۳۹۴
#کپی_برابر_اصل
#نقد_فیلم
#امیر_پوریا
@amiropouria
@KiarostamiAbbas ⬇️⬇️⬇️
منتشرشده در ماهنامهی هنر و تجربه، خرداد ۱۳۹۴
#کپی_برابر_اصل
#نقد_فیلم
#امیر_پوریا
@amiropouria
@KiarostamiAbbas ⬇️⬇️⬇️
https://t.me/KiarostamiAbbas/157
تصور خام و اولیه از رویارویی با «کپی برابر اصل» میتواند این باشد که این فیلمی است جدا از مسیر آشنای سبک کیارستمی. ظاهرا به نظر میرسد که حضور بازیگری با ابعاد بینالمللی مانند ژولیت بینوش در کنار خط داستانی مشخصی که یک پیچ (twist) غافلگیرکننده در تغییر یا تلفیق هویت قبلی دو شخصیت اصلی با هویت بعدیشان به عنوان زن و شوهر دارد، از مَنش ِ «حذفی» معمول سینمای کیارستمی دور است. از روشی که هم جلوهگریهای سینمایی رایج با حضور بازیگران و هم فراز و فرودهای داستانی و دراماتیک متعارف را حذف میکرد، جداست. فیلم را به یک درام زن و شوهری با بازیهای پر از مکث و تأکید نزدیک میکند و نگرش ظاهربین منتقدانه را به صدور این حکم وامیدارد که دغدغهی ساخت محصولی چندزبانی و بینالمللی با زمینهای ملودراماتیک، فیلمساز ما را به این تغییر رویهها واداشته است.
اما منهای خود فیلم که به قدر کافی در این مورد جواب دارد و در نوشتهی مفصلی در ماهنامهی سینمایی «فیلم» به آن پرداختهام، اینجا و حالا میخواهم در آغاز از بیرون دنیای فیلم و از دل شیوهی اجرایی کارگردانی به این بحث بپردازم. تماشای دو – سه مستند مختلفی که از پشت صحنهی فیلم «کپی برابر اصل» ساخته شده، میتواند راهگشا باشد: کیارستمی بازیگرانش بینوش و ویلیام شیمل (خوانندهی اپرای اهل انگلستان که هرگز تجربهی بازی نداشته) را به این سمت سوق میدهد که خودشان از تجربهها و مشاهدات خود، نقشها و حس و حال هر کدام در موقعیت جاری داستان را بشناسند و حتی از این تجربهها برای درک درونیات دو نقش، به آنها وام بدهند. این روشی است میان مسیر مألوف هدایت بازیگر و روش انتخاب نابازیگر به عنوان نمونهی عینی آنچه در نظر کارگردان است و باید خود خودش باشد. یعنی عملا فیلم دارد از بینوش به عنوان نوعی مدل انسانی زنانه برای نمایندگی کردن آن احساسهایی که شخصیت اِله درگیرشان است، استفاده میکند. شاید به جهت همین تفاوت با معنای مرسوم بازیگری است که بینوش با قطعیت میگوید این یکی از سختترین نقشهایش در تمام طول فعالیت حرفه ایاش بوده؛ و تأکید میکند به لحاظ «شیوهی» کار، قطعا سختترین.
واقعیت این است که اگر بخواهیم معادلات دراماتیک را در نظر بگیریم، اِله چندان زن پیچیدهای نیست. ابتدا یک هوادار یک نویسنده است و بعد، زنی با گلایههای بسیار آشنا و مکرر هر زنی بعد از سالها زندگی زناشویی. در هیچکدام از دو مقطع، «فردیّت» ویژهاش شکلدهنده موقعیتهای جزئی یا حتی موقعیت کلی نیست. اما به عنوان «نقش» و در روند روایی فیلم که عمدا ابهامی در هویت شخصیتها به همراه دارد، «نقش» بس پیچیدهای است: در ابتدا برای دیدار با نویسندهای که در موردش کنجکاوی دارد، به مراسم رونمایی کتاب او در توسکانی میرود و بعد که در دگردیسی روایی تدریجی و کلیدی فیلم با دربرداشتن خود مفهوم «کپیِ بسیار نزدیک به اصل/ the original copy» تبدیل به زن و شوهر میشوند، در حالی که بیشترین ابراز شکایت را از سوی او میبینیم، از سوی دیگر پیوسته اصرار دارد نیاز خود به توجه و ابراز علاقه و حمایت همسرش را یادآوری کند. حتی در پایان میخواهد هر طور شده، حافظهی رمانتیک او را به فعالیت وادارد و در حالی که حضور کمرنگ او در زندگی درونی و عاطفی، زن را به شدت آزار داده، از او میخواهد که «بماند».
حالا دیگر میتوان نکتهی اصلی را دربارهی نقش بینوش مطرح کرد: او فقط یک زن واحد و مشخص با خصوصیات فردی تعریف شده نیست. بلکه دارد سرچشمههای ازلی – ابدی زنانگی در دل مناسبات خانوادگی و زناشویی را با تمام احساس خسران و هجرانهایش نمایندگی میکند. در نتیجه، انتخاب بازیگر در اینجا اهمیتی از همان دست مییابد که عموما در انتخاب نابازیگران سینمای کیارستمی مطرح است: باید به خود آنچه نقش میطلبد یعنی ذات زنانگی در جریان رخوتها و تکرارهای زندگی زناشویی، نزدیک باشد.
در آن سوی ماجرا، مرد هم در ابتدا جیمز میلر، نویسندهی مشخصی است که شغل و خصوصیات فردی و حرفهای کاملا روشن دارد، اما به تدریج و بعد از آن تغییر هویت ابهامآمیز و هوشمندانه، به شوهری با تمام همان توجیهها و بیحوصلگیهای متعارف از پسِ سالها رابطهی زناشویی بدل میشود. ولی نکتهی پیچیدهتر این است که همچنان همان زمینهی هویتیِ نویسندهی انگلیسی را حفظ میکند و از اشاره به این که باید با قطار سر ساعت مشخص بازگردد، تا یادآوری میزان بستگیاش به کار و کتابهایش، نشانههای بسیاری در این مورد یافت میشود. پس باید همچنان و در کنار ساختن آن کلیت نمونهای مردی که به همسرش کمتوجه شده، شخصیت معین و منفرد را هم بازی کند. شیمل از شباهت بین کارش در این نقش با شکل بهشدت کنترل شدهی کار خواندن در محیط سالن اجرای اپرا میگوید و همین نشان میدهد که بار دیگر به ودیعه گذاشتن پارههایی از خویشتنِ بازیگر
تصور خام و اولیه از رویارویی با «کپی برابر اصل» میتواند این باشد که این فیلمی است جدا از مسیر آشنای سبک کیارستمی. ظاهرا به نظر میرسد که حضور بازیگری با ابعاد بینالمللی مانند ژولیت بینوش در کنار خط داستانی مشخصی که یک پیچ (twist) غافلگیرکننده در تغییر یا تلفیق هویت قبلی دو شخصیت اصلی با هویت بعدیشان به عنوان زن و شوهر دارد، از مَنش ِ «حذفی» معمول سینمای کیارستمی دور است. از روشی که هم جلوهگریهای سینمایی رایج با حضور بازیگران و هم فراز و فرودهای داستانی و دراماتیک متعارف را حذف میکرد، جداست. فیلم را به یک درام زن و شوهری با بازیهای پر از مکث و تأکید نزدیک میکند و نگرش ظاهربین منتقدانه را به صدور این حکم وامیدارد که دغدغهی ساخت محصولی چندزبانی و بینالمللی با زمینهای ملودراماتیک، فیلمساز ما را به این تغییر رویهها واداشته است.
اما منهای خود فیلم که به قدر کافی در این مورد جواب دارد و در نوشتهی مفصلی در ماهنامهی سینمایی «فیلم» به آن پرداختهام، اینجا و حالا میخواهم در آغاز از بیرون دنیای فیلم و از دل شیوهی اجرایی کارگردانی به این بحث بپردازم. تماشای دو – سه مستند مختلفی که از پشت صحنهی فیلم «کپی برابر اصل» ساخته شده، میتواند راهگشا باشد: کیارستمی بازیگرانش بینوش و ویلیام شیمل (خوانندهی اپرای اهل انگلستان که هرگز تجربهی بازی نداشته) را به این سمت سوق میدهد که خودشان از تجربهها و مشاهدات خود، نقشها و حس و حال هر کدام در موقعیت جاری داستان را بشناسند و حتی از این تجربهها برای درک درونیات دو نقش، به آنها وام بدهند. این روشی است میان مسیر مألوف هدایت بازیگر و روش انتخاب نابازیگر به عنوان نمونهی عینی آنچه در نظر کارگردان است و باید خود خودش باشد. یعنی عملا فیلم دارد از بینوش به عنوان نوعی مدل انسانی زنانه برای نمایندگی کردن آن احساسهایی که شخصیت اِله درگیرشان است، استفاده میکند. شاید به جهت همین تفاوت با معنای مرسوم بازیگری است که بینوش با قطعیت میگوید این یکی از سختترین نقشهایش در تمام طول فعالیت حرفه ایاش بوده؛ و تأکید میکند به لحاظ «شیوهی» کار، قطعا سختترین.
واقعیت این است که اگر بخواهیم معادلات دراماتیک را در نظر بگیریم، اِله چندان زن پیچیدهای نیست. ابتدا یک هوادار یک نویسنده است و بعد، زنی با گلایههای بسیار آشنا و مکرر هر زنی بعد از سالها زندگی زناشویی. در هیچکدام از دو مقطع، «فردیّت» ویژهاش شکلدهنده موقعیتهای جزئی یا حتی موقعیت کلی نیست. اما به عنوان «نقش» و در روند روایی فیلم که عمدا ابهامی در هویت شخصیتها به همراه دارد، «نقش» بس پیچیدهای است: در ابتدا برای دیدار با نویسندهای که در موردش کنجکاوی دارد، به مراسم رونمایی کتاب او در توسکانی میرود و بعد که در دگردیسی روایی تدریجی و کلیدی فیلم با دربرداشتن خود مفهوم «کپیِ بسیار نزدیک به اصل/ the original copy» تبدیل به زن و شوهر میشوند، در حالی که بیشترین ابراز شکایت را از سوی او میبینیم، از سوی دیگر پیوسته اصرار دارد نیاز خود به توجه و ابراز علاقه و حمایت همسرش را یادآوری کند. حتی در پایان میخواهد هر طور شده، حافظهی رمانتیک او را به فعالیت وادارد و در حالی که حضور کمرنگ او در زندگی درونی و عاطفی، زن را به شدت آزار داده، از او میخواهد که «بماند».
حالا دیگر میتوان نکتهی اصلی را دربارهی نقش بینوش مطرح کرد: او فقط یک زن واحد و مشخص با خصوصیات فردی تعریف شده نیست. بلکه دارد سرچشمههای ازلی – ابدی زنانگی در دل مناسبات خانوادگی و زناشویی را با تمام احساس خسران و هجرانهایش نمایندگی میکند. در نتیجه، انتخاب بازیگر در اینجا اهمیتی از همان دست مییابد که عموما در انتخاب نابازیگران سینمای کیارستمی مطرح است: باید به خود آنچه نقش میطلبد یعنی ذات زنانگی در جریان رخوتها و تکرارهای زندگی زناشویی، نزدیک باشد.
در آن سوی ماجرا، مرد هم در ابتدا جیمز میلر، نویسندهی مشخصی است که شغل و خصوصیات فردی و حرفهای کاملا روشن دارد، اما به تدریج و بعد از آن تغییر هویت ابهامآمیز و هوشمندانه، به شوهری با تمام همان توجیهها و بیحوصلگیهای متعارف از پسِ سالها رابطهی زناشویی بدل میشود. ولی نکتهی پیچیدهتر این است که همچنان همان زمینهی هویتیِ نویسندهی انگلیسی را حفظ میکند و از اشاره به این که باید با قطار سر ساعت مشخص بازگردد، تا یادآوری میزان بستگیاش به کار و کتابهایش، نشانههای بسیاری در این مورد یافت میشود. پس باید همچنان و در کنار ساختن آن کلیت نمونهای مردی که به همسرش کمتوجه شده، شخصیت معین و منفرد را هم بازی کند. شیمل از شباهت بین کارش در این نقش با شکل بهشدت کنترل شدهی کار خواندن در محیط سالن اجرای اپرا میگوید و همین نشان میدهد که بار دیگر به ودیعه گذاشتن پارههایی از خویشتنِ بازیگر
Telegram
KiarostamiAbbas
نقد امیر پوریا، منتقد و مدرس سینما بر فیلم "کپی برابر اصل"
چاپشده در ماهنامهی "هنر و تجربه"، خرداد ۱۳۹۴
#کپی_برابر_اصل
#نقد_فیلم
#امیر_پوریا
@amiropouria
@KiarostamiAbbas ⬇️⬇️⬇️
چاپشده در ماهنامهی "هنر و تجربه"، خرداد ۱۳۹۴
#کپی_برابر_اصل
#نقد_فیلم
#امیر_پوریا
@amiropouria
@KiarostamiAbbas ⬇️⬇️⬇️