«عباس کیارستمی، جهانِ ایرانی او و شعر فارسی» نوشته‌ی سایه اقتصادی‌نیا

@KiarostamiAbbas

«با کیارستمی» نوشته‌ی توفان گرکانی

@KiarostamiAbbas

گفت‌وگوی کوتاه جاناتان رُزِنبام و مهرناز سعیدوفا پیرامون کتاب مشترکشان «عباس کیارستمی»
این گفت‌وگو به‌مناسبت انتشار نسخه‌ی فارسی این کتاب (ترجمه‌ی یحیی نطنزی، نشر چشمه، چاپ اول: ۱۳۹۶) صورت گرفته است.

تدوین ویدئو از حميدرضا رفعت‌نژاد

@KiarostamiAbbas

این گفت‌وگو به‌مناسبت انتشار کتاب «عباس کیارستمی» (نوشته‌ی جاناتان رُزِنبام و مهرناز سعیدوفا، ترجمه‌ی یحیی نطنزی، نشر چشمه، چاپ اول: ۱۳۹۶) صورت گرفته است.

نسخه‌ی با کیفیت پایین‌تر و حجم کم‌تر (گفت‌وگوی جاناتان رُزِنبام و مهرناز سعیدوفا پیرامون کتاب «عباس کیارستمی»)
@KiarostamiAbbas

فیلم سینمایی «کپی برابر اصل»،
ساخته‌ی عباس کیارستمی، محصول ۲۰۱۰
@KiarostamiAbbas

زیرنویس فارسی فیلم «کپی برابر اصل»
@KiarostamiAbbas

فیلم سینمایی #کپی_برابر_اصل،
ساخته‌ی عباس کیارستمی، محصول ۲۰۱۰

زیرنویس فارسی فیلم «کپی برابر اصل»
(درصورتی‌که زیرنویس قبلی مشکل داشت، از این نسخه استفاده کنید)
@KiarostamiAbbas

جلسه‌ی پرسش و پاسخ بعد از نمایش فیلم «کپی برابر اصل»
[مسترکلاس فستیوال فیلم استوریل، پرتغال، نوامبر ۲۰۱۰]
@KiarostamiAbbas

جلسه‌ی پرسش و پاسخ بعد از نمایش فیلم «کپی برابر اصل»
[فستیوال فیلم استوریل، پرتغال، نوامبر ۲۰۱۰]

نسخه‌ی با کیفیت پایین‌تر و حجم کم‌تر (جلسه‌ی پرسش و پاسخ بعد از نمایش فیلم «کپی برابر اصل»)
@KiarostamiAbbas

ویدئویی کوتاه از گپ‌وگفت کیارستمی با حضار در پایان مسترکلاس فستیوال فیلم استوریل
@KiarostamiAbbas

باز همسایه‌ی منزل ابوی زنگ زد که چه نشسته‌ای که خانه روی آب است. رفتم و دیدم واویلا، باز لوله‌ای ترکیده و فواره‌ای سربرآورده. لوله‌کش آمد و رفت توی موتورخانه‌ی زیرزمین و فلکه‌ی اصلی را بست. آن زیرزمین، محل کار ابوی بود و روی کاغذی که هنوز به دیوار است نوشته: «این زیرزمین، زیرِ زمین نیست، در روی زمین، زیرِ زمین، زیرزمینی به از این نیست.» این زیرزمین قفسه‌ای دارد که هنوز پر از خرت و پرت است. در این سه سال چندباری توی قفسه را نگاهی کرده بودم و باز در‌ش را بسته بودم. این بار ولی نگران از نم‌کشیدن محتویات، هرچه در طبقات پایین بود بیرون ریختم تا ببرم بگذارم یک جای امن و خشک. لای خرت‌وپرت‌ها یک کیف چرمی کوچک هم بود که تا آن روز ندیده بودمش. توی کیف، ۷ حلقه نوار Hi8 بود با توضیحاتی به خط خودم.

سال ۷۵، وقتی روی ایده‌ی فیلم طعم‌گیلاس (که آن موقع اسمش بود سفر به صبح) کار می‌کرد به جای نوشتن فیلم‌نامه، یک ماکت ویدئویی از فیلم ساخت. او و من و یک دوربین Hi8 می‌رفتیم در تپه‌های سوهانک و او پشت پاترول، آقای بدیعی بود و من پشت دوربین، سرباز یا کارگری بودم که باید خاکش می‌کرد. آقای بدیعی سرطان دارد و نگران وقتی‌‌ست که دیگر اختیار تنش را ندارد. در عین حال آقای بدیعیِ ماکت طعم گیلاس، با آقای بدیعی خود طعم گیلاس فرق می‌کند و به افسردگی او نیست، از او عصبانی‌تر و نگران‌تر است، به هیچ‌کس نمی‌تواند اعتماد کند و می‌خواهد تا آخرین لحظه و حتی بعد از آن، اختیار کامل همه‌چیز دست خودش باشد و درباره‌ی همه‌چیز، خودش تصمیم‌ بگیرد.

در همان سال‌ها، با این ۷ حلقه نوار فیلمی ساخته شد به نام «طرح» درباره‌ی شیوه‌ی کار کیارستمی در طعم گیلاس. اما حالا که بیست‌وچند سال گذشته و آقای بدیعی/کیارستمی آن طوری مرده، به نظرم آن‌چه در این نوار‌ها هست (به خصوص در یکی از آن‌ها) طرح یک فیلم سینمایی نیست، بلکه وصیت‌نامه‌‌ی مردی‌ست که دارد رو به یک دوربین Hi8 می‌گوید: «می‌خواهم با مرگ خودم بمیرم، نه با مرگ پزشکی.» دارم فکر می‌کنم در روز تولدش در اول تیر، تمام شصت دقیقه‌ی یکی از این نوارها که رویش نوشته‌‌ «سوهانک» در جایی نمایش داده شود. این حلقه فیلم همان‌قدر دیدنی‌ست که یادداشت‌هایش در سررسید سال ۱۳۷۶* خواندنی بودند.

* مرگ و دیگر هیچ - نشر نظر - ۱۳۹۶

بهمن کیارستمی در این مطلب به ناخشنودی شدید محمدعلی نجفی، وزیر وقت آموزش و پرورش از فیلم «مشق شب» (از ساخته‌های عباس کیارستمی) در هنگام اکران این فیلم (سال ۱۳۶۷) می‌پردازد، ماجرایی که به توقیف #مشق_شب انجامید. نجفی از ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۶ عهده‌دار وزارت آموزش و پرورش در کابینه‌ی هاشمی‌رفسنجانی بود.
تاریخ انتشار این پست برمی‌گردد به زمان استعفای محمدعلی نجفی از مقام شهرداری تهران در اسفند ۹۶

تن این تنهاترین شهردار سلامت؛ ولی هربار عکس ایشون با ریش پروفسوری رو می‌بینم یاد میزان ارادت کیارستمی به نجفی و میزان ارادت نجفی به انقلاب و نظام می‌افتم. ماجرا این بود که وقتی کیارستمی فیلم مستند "مشق شب" رو ساخته بود که تحقیقی مصور بود درباره‌ی تکالیف شب دانش‌ آموزان مقطع ابتدایی دبستانی در تهران، این آقای نجفی تازه وزیر آموزش پرورش دولت رفسنجانی شده بود. او فیلم رو که دیده بود بسیار برافروخته شده بود و طی یک نامه‌ی تند به مدیر عامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان - تهیه کننده‌ی فیلم - به تصویر ارائه شده از نظام آموزشی در فیلم شدیدا اعتراض کرده بود و مدیرعامل کانون رو به دلیل تهیه‌ی فیلم کتبا توبیخ کرده بود‌. توبیخ‌نامه‌ی نجفی با این جمله به پایان می‌رسید: (نقل به مضمون) "از شما انتظار می‌رود همکاری خود را با عناصری که حتی حاضر نیستند با گذاشتن کمی ریش در صورت خود، ارادت خویش را به انقلاب و نظام نمایان کنند قطع نمایید." این نامه‌ همون سال‌ها نُقل مجالس منزل ما بود و صدای ابوی که نامه‌ی نجفی رو برای حضار می‌خوند و همه از خنده غش و ریسه می‌رفتند هنوز توی گوشمه... انقدر اون جملات رو شنیدم که با اطمینان می‌گم تفاوت چیزی که نَقل کردم با نثر نامه (که حتما هنوز یک جایی در خونه‌اش هست) بیشتر از واو و میم نیست. حالا با این ریش پروفسوری نرم و نازک و نمره‌ی ارادت به انقلاب و نظام، نجفی انتظار داره تنهاترین شهردار نباشه؟ تا جلسه‌ی شورای شهر بعد از تعطیلات نوروز اگر صورتش رو اصلاح نکنه احتمالا مسئله حله.

آدم (یعنی خودم) چیزهایی رو در طفولیت دیده، بعد که در کلانی همون‌ها رو دوباره می‌بینه، متوجه میشه با تصویری که در ذهنش هست تفاوت اساسی دارند؛ مثل عمویی که همیشه فکر می‌کردی قدش خیلی بلنده و بعد از سی سال که می‌بینیش متوجه میشی آدم میان‌قامتیه، یا حیاط خونه‌ای که در هفت‌هشت سالگی فکر می‌کردی درندشته و حالا می‌بینی بیست متر هم نیست، یا داستانی که همیشه به‌نظرت بامزه بوده و حالا که دوباره می‌شنویش زیاد خنده‌دار نیست؛ مثل همین ماجرای نامه‌ی نجفی درباره‌ی فیلم مشق‌شب از زبان کیارستمی در فیلم «کانون» (خاطره خدایی - ۱۳۹۶)