.
گفت‌وگوی نوشابه امیری با عباس کیارستمی با محوریت «طعم گیلاس» که دو سال بعد از ساخت این فیلم صورت گرفته است.
در این گفت‌وگوی نسبتا بلندبالا که در خانه‌ی کیارستمی انجام شده، نوشابه امیری روی «تنهایی» مصاحبه‌شونده تاکید دارد:

▪.../ حالا سوال شما چه بود؟
کیارستمی باهوش‌تر از آن است که متوجه مضمون سوال من نشود و حافظه‌اش بهتر از آن‌که، سوال یادش رفته باشد، من فکر می‌کنم او به این تنهایی نرسیده، که این فضیلت است، او را تنها کرده‌اند.
¤ چرا؟
▪نمی‌دانم در شروع، شرایطش را خودم به وجود آوردم و یا شرایط بیرونی به من تحمیل شد. اصلا من نمی‌خواهم درباره‌ی خودم حرف بزنم.
من هم خودم را به آن راه می‌زنم:
¤ این مسئله را در فیلم دیدم.
▪آخر من اگر بخواهم درباره‌ی خودم صحبت کنم، مقوله‌ی دیگری می‌شود.
باز هم خود را به آن راه می‌زنم:
¤ آدم این تنهایی را در فیلم می‌بیند.
▪آن ربطی به من ندارد. تازه فکر نمی‌کنم آن‌جا به تنهایی اشاره کرده باشم.
در دل می‌گویم: آقای کیارستمی! آقای کیارستمی! ما که دو چشم بینا داریم. نداشتیم هم تنهایی از سر و روی آقای بدیعی می‌بارید. در سردی خانه‌اش، در همان یک لحظه که خانه‌اش را دیدیم، دل آدم منجمد می‌شد. آقای کیارستمی! ولی به زبان می‌گویم:
¤ حتی آدم‌های دیگر فیلم هم در صحنه‌ها تنها بودند، آقای بدیعی که هیچ.
▪خب جغرافیای آن صحنه این‌طور بود.
¤ بالاخره شما آن لوکیشن را انتخاب کرده بودید.
▪افرادی که به طبیعت علاقه‌مندند، می‌دانند در طبیعت انسان بسیار کم‌تر است.
¤ همین‌که به طبیعت علاقه‌مندید، خودش یک دلیل اصلی ا‌ست.
‌
خانم امیری به مناسبت بازنشر این مصاحبه پس از حدود بیست سال، برای ما نوشت: «بعد از بازخوانی مصاحبه و از پس سال‌ها، بیش از آن موقع به تنهایی کیارستمی پی بردم. سرنوشت تلخ هنرمند در حکومتی بسته و استبدادی.»

پ.ن: «مراسم ویژه» نام اولیه‌ی فیلم «باد ما را خواهد برد» است که در مصاحبه، چندین‌بار از آن نام برده می‌شود.
‌

.
خواب دیدم
در باغی آرمیده‌ام
به تنهایی
با آسمانی کبود
و گل‌های خاکستری.

عباس کیارستمی
از مجموعه‌شعر «گرگی در کمین»
‌

‌.
¤ بودن بدونِ بودن؟ می‌توانید بیش‌تر توضیح بدهید؟
کیارستمی: در فیلم‌های این چنینی (باد ما را خواهد برد) ما به‌عنوان بیننده می‌توانیم بر اساس تجربیات‌مان چیز‌هایی خلق کنیم، چیزهایی که نمی‌بینیم، چیزهایی که دیده نمی‌شوند. در این فیلم یازده شخصیت وجود دارد که دیده نمی‌شوند. آخرِ فیلم می‌دانید که آن‌ها را ندیدید، اما حس می‌کنید می‌دانید چه کسانی بودند و چطور آدم‌هایی بودند. من می‌خواهم سینمایی خلق کنم که بدون نشان دادن، چیزی را نشان دهد. این با بیش‌تر فیلم‌های این روزها فرق دارد که سرشتی نمایشی دارند، زیرا آن‌قدر نمایانگرند که فرصت تصور کردن را از بیننده می‌گیرند. هدف من این است که این فرصت را به بیننده بدهم که تا جایی که می‌تواند از طریق خلاقیت و تخیل در ذهنش چیزی خلق کند. می‌خواهم به اطلاعات پنهانی که درون‌تان وجود دارد و شاید خودتان هم از وجودش خبر نداشتید تلنگر بزنم. در زبان فارسی برای وقتی که کسی با دقت به چیزی نگاه می‌کند ضرب‌ المثلی داریم: «دو تا چشم داشت، دوتا هم قرض کرد.» چیزی که من می‌خواهم به تصویر بکشم آن دو چشم قرضی است؛ چشمانی که بیننده قرض می‌کند تا آن‌چه خارج از صحنه‌ است را ببیند، تا آن‌چه هست و نیز آن‌چه نیست را ببیند.
‌
از گفت‌وگوی نشریه‌ی «فیلم کامنت» با عباس کیارستمی در سال ۲۰۰۰ در حاشیه‌ی جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم سان فرانسیسکو، در این سال داورانِ جشنواره‌ی فیلم سان فرانسیسکو، جایزه‌ی ویژه‌ی «آکیرا کوروساوا» را به عباس کیارستمی برای یک عمر فعالیت هنری اهدا کردند که او هم جایزه‌اش را به بهروز وثوقی تقدیم کرد. در سال قبل از آن، کیارستمی با فیلم «باد ما را خواهد برد» توانسته بود جایزه‌ی ویژه‌ی هئیت داوران جشنواره‌ی ونیز را به دست بیاورد و به‌عنوان بهترین فیلم‌ساز دهه‌ی نود میلادی توسط نشریه‌ی «فیلم کامنت» انتخاب شود.
‌

‌تیزر مستند «عباس کیارستمی؛ یک گزارش»، مستندی از بهمن مقصودلو
@KiarostamiAbbas

‌.
مستند «عباس کیارستمی؛ یک گزارش»،
ساخته‌ی بهمن مقصودلو، محصول ۲۰۱۳

عباس کیارستمی؛ یک گزارش، مستندی‌ست گفت‌وگومحور و نگاهی دارد بر کارنامه‌ی سینمایی عباس کیارستمی با تمرکز بر فيلم «گزارش» او.
‌@KiarostamiAbbas

‌
موسیقی فیلم «کلوزآپ»،
اثر کامبیز روشن‌روان
https://soundcloud.com/kiarostamiabbas/close-up-theme/s-gvinhtU9WXD?ref=clipboard&p=a&c=1
‌

.
آرش صادقی مجموعه‌عکس‌ «باد و باران» را حاصل عشق کیارستمی به سفرهای جاده‌ای‌ می‌داند: «کیارستمی عاشق سفر و خیابان‌گردی با ماشین بود. او این مجموعه را در کشورهای مختلف دنیا گرفته، ولی بیش‌تر عکس‌ها در ایران، ایتالیا و فرانسه گرفته شده‌اند. کیارستمی همیشه در سفرهای جاده‌ای‌اش، دوربین عکاسی همراه خود داشت و هر وقتی که باران می‌آمد، شروع به عکاسی می‌کرد. در تهران هم هر وقتی که هوا بارانی بود و باران می‌گرفت، از خانه بیرون می‌زد و در اطراف خانه‌اش و محله‌های مجاور در خیابان‌ها می‌چرخید و عکاسی می‌کرد. سه چهار بارِ آن را با هم رفتیم، که یکی دو بارِ آن حمیده (حمیده رضوی) هم بود. یک ‌بار هم سمت لواسان رفتیم.»

• دو گفت‌وگو درباره‌ی عکس‌های تم «باران» عباس کیارستمی؛ یکی گفت‌وگوی گاردین با کیارستمی در سال ۲۰۰۹ و دیگری گفت‌وگویی که به تازگی با آرش صادقی (دستیار کیارستمی در زمان کار بر روی این پروژه) انجام داده‌ایم.
‌
@KiarostamiAbbas

‌
.
وای باران؛
باران؛
شيشه‌ی پنجره را باران شست.
از دل من اما،
- چه کسی نقش تو را خواهد شست؟*

برای دیدن عکس‌های مجموعه‌ی «باد و باران»، روی این‌جا بزنید. روی هر عکسی که بزنید، آن را بزرگ‌تر خواهید دید.
‌‌

‌
سوژه ما را انتخاب می‌کند

گزارشی درباره‌ی نمایشگاه عکس مجموعه‌ی «دیوار» عباس کیارستمی، گالری دو فرانس، پاریس، بهار ۲۰۱۰

https://youtu.be/iTk0tAfL7VU

‌
صحبت‌های عباس کیارستمی درباره‌ی فیلم «مثل یک عاشق»
جلسه‌ی پرسش و پاسخ در دانشگاه ایندیانا، ۲۰۱۴

@KiarostamiAbbas

گفت‌وگوی ناصر زراعتی با کوروش افشارپناه، بازیگر نقش اول فیلم «گزارش»، درباره‌ی این فیلم
• روزنامه‌ی آیندگان، ۱۴، ۱۵ و ۱۷ تیر ۱۳۵۷ •
گردآورنده: علی معینی
@KiarostamiAbbas

.
▪فیروزکوهی در اتاق بیمارستان خوابش می‌برد، در حالی‌که می‌دانیم بچه‌اش در اتوموبیل خوابیده. صبح وقتی فیروزکوهی از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند که زنش لحظه‌ای چشم می‌گشاید و می‌فهمد که زنده است، از بیمارستان بیرون می‌آید. نگهبان بیمارستان به او می‌گوید: «صبح به‌خیر آقا!». فیروزکوهی از در خارج می‌شود، صبح زود است. فیلم تمام می‌شود. فیروزکوهی کجا می‌رود؟ چه می‌کند؟
آیا تو در انتهای فیلم یک نقطه می‌گذاری یا چند نقطه؟ و چرا؟ چگونه؟

¤ چند نقطه هست. منتها آن‌چه جای این چند نقطه می‌توان گذاشت، محدود است. درست است که فیلم یک نقطه‌ی پایان ندارد، ولی این تکه، این برش از زندگی فیروزکوهی و زنش، در پایان فیلم به جایی می‌رسد که از آن‌جا به بعد دیگر شبیه آن‌چه قبلا بوده، نخواهد بود. هم‌چنان که شروع فیلم، می‌تواند پایان ماجرای دیگری باشد. این ماجراها تکرار خواهند شد، در این تکرار، زندگی شکل دیگری می‌گیرد که شبیه آن‌چه ما از ابتدای فیلم دیده‌ایم، نخواهد بود.
درباره‌ی این‌که فیروزکوهی چه می‌کند و کجا می‌رود. شاید می‌رود بچه‌اش را بردارد ببرد خانه‌ی مادر و پدر زنش و به آن‌ها بگوید که دخترتان در بیمارستان است. شاید بعدش برود تعمیرگاه، برای درست کردن ماشینش. شاید برود دنبال کارش در اداره. به هر حال باز می‌افتد روی خط زندگی.
‌
گفت‌وگوی ناصر زراعتی با کوروش افشارپناه، بازیگر نقش اول فیلم «گزارش»، درباره‌ی این فیلم، روزنامه‌ی آیندگان، ۱۴، ۱۵ و ۱۷ تیر ۱۳۵۷

• در آن سال‌ها زراعتی و افشارپناه، هم‌کار و دوست صمیمی بودند.
• این مصاحبه در زمان اکران فیلم گزارش منتشر شده است.
‌

نقش‌آفرینی ژان‌کلود کاری‌یر در «کپی برابر اصل»

ژان‌کلود کاری‌یر، فیلم‌نامه‌نویس برجسته و از بزرگان سینمای نوین اروپا که ۲۰ بهمن در ۸۹ سالگی درگذشت، از دوستان عباس کیارستمی بود و به خواست او نقشی کوتاه در فیلم کپی برابر اصل (عباس کیارستمی، ۲۰۱۰) بازی کرد.
روحش در آرامش
@KiarostamiAbbas

مستند «پیاده روی با کیارستمی»،
ساخته‌ی جمشید اکرمی، محصول ۲۰۰۳ [کیفیت HD]

@KiarostamiAbbas

مستتد کوتاه «نان و کوچه، پنجاه سال بعد»، کاری از مازیار چشمه‌علایی
به‌مناسبت پنجاه‌سالگی «نان و کوچه»، ساخته‌ی عباس کیارستمی، ۱۳۴۹، محصول کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

جمعه، ۸ اسفند، ساعت ۱۶، خانه‌ی هنرمندان، سالن شهناز، جشنواره‌ی تصویر سال
@KiarostamiAbbas