▪️ بانه؛ کشته شدن یک کولبر اهل سلماس در تیراندازی مستقیم نیروهای رژیم

روز سه‌شنبه ١٩ دی‌ماه ۱۴۰۲، نیروهای مرزبانی رژیم در نوار مرزی بانه به سمت دسته‌ای از کولبران آتش گشودند که در نتیجه آن یک کولبر کشته شد.

به‌گزارش کولبرنیوز هویت این کولبر «شورش خرگوشی» ٣٣ ساله متاهل و اهل روستای «زاویه‌جیک» از توابع شهرستان سلماس احراز گردیده است.


ادامه خبر در لینک زیر:

https://bitly.ws/39jYI

▪️ خشمی که سرانجام چون آتشفشان فوران خواهد کرد

روزنامه مردم‌سالاری چاپ تهران در شماره امروز چهارشنبه گزارشی دارد از میزان رشد فلاکت اقتصادی در استان‌های مختلف ایران. این گزارش نشان می‌دهد که شاخص فلاکت اقتصادی در پایان پائیز ١۴٠٢ در همه ایران افزایش یافته است و در این میان تهران در پائین‌ترین حد و استان چهارمحال و بختیاری در بالاترین حد فلاکت بوده است. مطابق این گزارش سطح زندگی مردم در حداقل ١۴ استان به میزان ۵۰ درصد نسبت به سال ١۴٠١ در همین فصل پائین‌تر آمده است.


ادامه در لینک زیر:

https://bitly.ws/39tsq

▪️سپیده رشنو در صفحه اینستاگرام خود این پست را منتشر کرده است:

با سامان داشتیم می‌زدیم‌ بیرون، که راه بیفتیم سمت خرم‌آباد. سامان گفت : «پس شال نمیاری؟» گفتم نه. گفت: «اون‌جا تهران نیست، ایرج (پدرم) قاطی می‌کنه، با دلخوری میندازی سرت.» با نیشِ بازی گفتم: «زن، زندگی، آزادی» که فقط برای تهران نیست.

گفت: «مِه کاری وات نارم، خوت دونی و ایرج.»

بعد از ۱۱ ماه داشتم می‌رفتم خانهٔ پدری. چرا ۱۱ ماه؟ چند ماهیش آن روزهای قبل از خبرِ تعلیقِ دانشگاه بود. ایرج فکر می‌کرد دخترش سرش را زیر انداخته، توی تهران روسری سر می‌کند و دارد درسش را می‌خواند. اصلاً به همین خاطر بود که با برگشتن به تهران بعد بازداشت اول موافقت کرده‌بود. که دخترش نه‌تنها سر نکرده‌بود، قید دانشگاه و درس‌خواندن را هم زده‌ بود و آن حالت قهریِ خانواده را هم به جان خریده‌ بود. بخش دومِ این ۱۱ ماه برمی‌گردد به پروند‌ه‌‌ دومی که فی‌الفور بعد از خبر تعلیق دانشگاه ساخته‌ شد و ممنوع‌الخروجی از تهران تا حالا.

شب رسیدیم. پدرم حمام بود. چند بار رفتم جلوی درِ حمام صداش کردم. ادای پشه‌ توی مهمونی را درآوردم که: «ایرج... ایرج... » جواب نداد. بعد ۱۱ ماه هم‌چنان قهر بود. خونم تلخ شد و انگار که از آن خونِ تلخ به اندازهٔ بُزاقی نشت کرد توی دهانم که نمی‌شد قورتش داد. سامان توی اتاق‌خواب نشسته‌بود و مادرم جلوی تلویزیون. هر دو سکوت کرده‌بودند.

از حمام که آمد بیرون پریدم و با همان لختی، پوستِ خیسش را بغل کردم. لاغریِ میانسالی نشست توی بغلم.‌ ریش‌های سیاهِ حنا هندی گذاشته‌اش و کله‌ سفیدش از هفت فرسخی داد می‌زد که هم‌چنان زندگی را دوست دارد و نمی‌خواهد سفیدیِ سال‌های زحمت از سر تا ریشش بنشیند.


متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://bitly.ws/39zfX