🇦
🔻
🔴دلالت های نوین خودگردانی دمکراتیک شمال سوریه (روژئاوا)
#مراد_روحی
خیزش خیابان های شهرهای گوناگون خودگردانی دمکراتیک شمال سوریه، بویژه شهر عفرین، پرده از وجهی دیگر از انقلاب این منطقه برمیدارد: این انقلاب حتی اجتماعی تر از آنی است که در آغاز مینمایاند.
چند سال پیش زمانی که نیروهای جهادی-اسلامی در حال انتشار ویروسی بر ویرانه های بهار به خزان نشانده شده عربی بودند، روژئاوا در مغفولترین جغرافیای کردی خاورمیانه، یعنی شمال سوریه متولد شد. کردها در سوریه، همچون سه کشور دیگر ایران، عراق و ترکیه، سرنوشت تراژیکی از سر گذرانده بودند؛ این فقط یک سیاه نمائی روشنفکرانه نیست: اگر تراژدی، کشتار، سرکوب و تروما را از صفحات تاریخ مدرن کرد کم کنیم، تقریباً چیزی از آن باقی نخواهد ماند. مناطق کرد نشین سوریه هم از این وضع مستثنی نبودند. کردها آن "دیگری ای" بودند که باید کشتار، سرکوب و انکار میشدند تا وحدت ملی دولت-ملت های مدرن این چهار کشور محقق شود. "گفتمان رسمی جمهوری (عربی) سوریه، کردها را اجانب یا مکتومینمینامید. فقط در "سال 1962 در حسکه شهروندیِ 120 هزار نفر از سکنهی کرد با یک فرمان حکومتی باطل شد". بنابراین در سپیده دمان بحران حاکمیت در سوریه و میلاد روژئاوا حدود 500 هزار نفر از کردهای شمال این کشور حتی شناسنامه نداشتند. کردهای سه کشور ایران، ترکیه و عراق هیچ گاه قربانیان ساکت نبوده اند. آنها همیشه کشتار خود را فریاد زده اند. اما این قاعده در مورد کردهای سوریه خیلی صادق نیست؛ تا قبل از انقلاب روژئاوا، در فضای مقاومت کردی در خاورمیانه کسی اسمی از روژئاوا نشنیده بود. اما انگار تقدیر و تصادف تاریخ این بود تا جغد مینروای مقاومت کردی این بار بر شانه های روژئاوا بنشیند.
داعش با سرعتی خیره کننده یکی پس از دیگری شهرهای سوریه و عراق را تسخیر می کرد. دولت های شیعی عراق و سوریه آنقدری توده های سنی را طرد کرده بودند که تریبون بازنمائی داعش بدون مخاطب نماند. غیبت آلترناتیو چپ سکولار در این مناطق، توده های مطرود و سرخورده را به دامن داعش انداخت؛ بدون همنوایی توده های ناراضی سنی، داعش نمیتوانست با آن سرعت منتشر شود. جغرافیای سنی/ناراضی عراق و سوریه یکی پس از دیگری در کام اژدهای داعش میرفت؛ جامعه جهانی روز به روز مرعوب تر و مستاصل تر میشد و اعتماد به نفس این نیروهای جهادی اسلامی روز به روز بیشتر میشد. ایده ی شکست ناپذیری داعشی که به مدرن ترین تسلیحات نظامی به جا مانده از ارتش ملی دو کشور عراق و سوریه مجهز شده بود اما در کوبانی نقش بر آب شد. شاید اگر لشکریان خلیفه قصد جغرافیای کردی نمیکردند، میتوانستد خود را در سوریه و عراق فروپاشیده شده تثبیت کنند.
در روزهایی که امیدهای بهار عربی نقش بر آب میشد و توده های مغموم عرب در دام دوگانه ی شوم استبداد/ جنگ بی پایان داخلی گرفتار آمده بودند، این انگشت نیروهای کرد بود که به یک آلترناتیو دمکراتیک غیر دولت-ملتی اشاره میکرد. شاید این از طنزهای تلخ تاریخ باشد: این آلترناتیو مولود زندان امرالی ترکیه بود! عبدالله اوجالان، رهبر کردهای ترکیه، از سال 1999 تا کنون تنها زندانی زندان امرالی ترکیه است. شاید اوجالان پیش از دستگیری هم در ایده های ارتدکس لنینیستی-استالینیستی حزب پ.ک.ک بازبینی کرده باشد اما این پس از تجربه زندان بود که این بازبینی شکلی رادیکال به خود گرفت و او، آن گونه که ادعا میشود، آن ایده های ارتدکس را به کناری نهاد و روی ایده های آنارشیستی مورای بوکچین، فیلسوف روسی- آمریکایی که از قضا خود او هم زمانی لنینیست-استالینیست بود، تمرکز کرد. درگیری اوجالان با بوکچین و ادبیاتی که سیستم دولت-ملت مدرن را نقد میکرد، وی را به ایده ی کنفدرالیسم دمکراتیک رساند؛ ایده ای که از صورتبندی یک ملت-یک دولت در میگذرد، بازسازی حیات اجتماعی را از پایین ترین و شورایی ترین سطوح جامعه آغاز میکند و مدعی است که ذیل آن حقوق همه اقلیت ها به رسمیت شناخته میشود و هویت هیچ اقلیتی در راستای ساختن یک هویت واحد و یکپارچه سرکوب و انکار نخواهد شد. ایده ی کنفدرالیسم دمکراتیک بود که به گونه ایی سیستماتیک مساله ی زن و محیط زیست را وارد گفتمان مقاومت کردی کرد، هر چند که آغاز حضور زنان در مقاومت کردی به مدتها قبل بازمیگردد (اواخر دهه 70 و اوایل دهه 80 میلادی) و به مبارزه کومله باز میگردد. بنابراین وقتی که دولت-ملت های خاورمیانه دچار بحران شدند، این نیروهای کرد بودند که یک آلترناتیوی دمکراتیک در دست داشتند و خلا قدرت پیش آمده در شمال سوریه را فرصتی مغتنم برای تاسیس یک خودگردانی دمکراتیک شمردند. اینجا تاکید بر یک نکته ضروری است. بدون شک نه میتوان روژئاوا را به اوجالان فرو کاست و نه میتوان تاسیس سیتسم خودگردان دمکراتیک شمال سوریه را به تک عامل حزب پ.ی.د. در واقع مردمان این منطقه تودههای یکدست و یک شکل و افراد اتمیزهایی نبودن
🔺
🔻🔻
🔻
🔴دلالت های نوین خودگردانی دمکراتیک شمال سوریه (روژئاوا)
#مراد_روحی
خیزش خیابان های شهرهای گوناگون خودگردانی دمکراتیک شمال سوریه، بویژه شهر عفرین، پرده از وجهی دیگر از انقلاب این منطقه برمیدارد: این انقلاب حتی اجتماعی تر از آنی است که در آغاز مینمایاند.
چند سال پیش زمانی که نیروهای جهادی-اسلامی در حال انتشار ویروسی بر ویرانه های بهار به خزان نشانده شده عربی بودند، روژئاوا در مغفولترین جغرافیای کردی خاورمیانه، یعنی شمال سوریه متولد شد. کردها در سوریه، همچون سه کشور دیگر ایران، عراق و ترکیه، سرنوشت تراژیکی از سر گذرانده بودند؛ این فقط یک سیاه نمائی روشنفکرانه نیست: اگر تراژدی، کشتار، سرکوب و تروما را از صفحات تاریخ مدرن کرد کم کنیم، تقریباً چیزی از آن باقی نخواهد ماند. مناطق کرد نشین سوریه هم از این وضع مستثنی نبودند. کردها آن "دیگری ای" بودند که باید کشتار، سرکوب و انکار میشدند تا وحدت ملی دولت-ملت های مدرن این چهار کشور محقق شود. "گفتمان رسمی جمهوری (عربی) سوریه، کردها را اجانب یا مکتومینمینامید. فقط در "سال 1962 در حسکه شهروندیِ 120 هزار نفر از سکنهی کرد با یک فرمان حکومتی باطل شد". بنابراین در سپیده دمان بحران حاکمیت در سوریه و میلاد روژئاوا حدود 500 هزار نفر از کردهای شمال این کشور حتی شناسنامه نداشتند. کردهای سه کشور ایران، ترکیه و عراق هیچ گاه قربانیان ساکت نبوده اند. آنها همیشه کشتار خود را فریاد زده اند. اما این قاعده در مورد کردهای سوریه خیلی صادق نیست؛ تا قبل از انقلاب روژئاوا، در فضای مقاومت کردی در خاورمیانه کسی اسمی از روژئاوا نشنیده بود. اما انگار تقدیر و تصادف تاریخ این بود تا جغد مینروای مقاومت کردی این بار بر شانه های روژئاوا بنشیند.
داعش با سرعتی خیره کننده یکی پس از دیگری شهرهای سوریه و عراق را تسخیر می کرد. دولت های شیعی عراق و سوریه آنقدری توده های سنی را طرد کرده بودند که تریبون بازنمائی داعش بدون مخاطب نماند. غیبت آلترناتیو چپ سکولار در این مناطق، توده های مطرود و سرخورده را به دامن داعش انداخت؛ بدون همنوایی توده های ناراضی سنی، داعش نمیتوانست با آن سرعت منتشر شود. جغرافیای سنی/ناراضی عراق و سوریه یکی پس از دیگری در کام اژدهای داعش میرفت؛ جامعه جهانی روز به روز مرعوب تر و مستاصل تر میشد و اعتماد به نفس این نیروهای جهادی اسلامی روز به روز بیشتر میشد. ایده ی شکست ناپذیری داعشی که به مدرن ترین تسلیحات نظامی به جا مانده از ارتش ملی دو کشور عراق و سوریه مجهز شده بود اما در کوبانی نقش بر آب شد. شاید اگر لشکریان خلیفه قصد جغرافیای کردی نمیکردند، میتوانستد خود را در سوریه و عراق فروپاشیده شده تثبیت کنند.
در روزهایی که امیدهای بهار عربی نقش بر آب میشد و توده های مغموم عرب در دام دوگانه ی شوم استبداد/ جنگ بی پایان داخلی گرفتار آمده بودند، این انگشت نیروهای کرد بود که به یک آلترناتیو دمکراتیک غیر دولت-ملتی اشاره میکرد. شاید این از طنزهای تلخ تاریخ باشد: این آلترناتیو مولود زندان امرالی ترکیه بود! عبدالله اوجالان، رهبر کردهای ترکیه، از سال 1999 تا کنون تنها زندانی زندان امرالی ترکیه است. شاید اوجالان پیش از دستگیری هم در ایده های ارتدکس لنینیستی-استالینیستی حزب پ.ک.ک بازبینی کرده باشد اما این پس از تجربه زندان بود که این بازبینی شکلی رادیکال به خود گرفت و او، آن گونه که ادعا میشود، آن ایده های ارتدکس را به کناری نهاد و روی ایده های آنارشیستی مورای بوکچین، فیلسوف روسی- آمریکایی که از قضا خود او هم زمانی لنینیست-استالینیست بود، تمرکز کرد. درگیری اوجالان با بوکچین و ادبیاتی که سیستم دولت-ملت مدرن را نقد میکرد، وی را به ایده ی کنفدرالیسم دمکراتیک رساند؛ ایده ای که از صورتبندی یک ملت-یک دولت در میگذرد، بازسازی حیات اجتماعی را از پایین ترین و شورایی ترین سطوح جامعه آغاز میکند و مدعی است که ذیل آن حقوق همه اقلیت ها به رسمیت شناخته میشود و هویت هیچ اقلیتی در راستای ساختن یک هویت واحد و یکپارچه سرکوب و انکار نخواهد شد. ایده ی کنفدرالیسم دمکراتیک بود که به گونه ایی سیستماتیک مساله ی زن و محیط زیست را وارد گفتمان مقاومت کردی کرد، هر چند که آغاز حضور زنان در مقاومت کردی به مدتها قبل بازمیگردد (اواخر دهه 70 و اوایل دهه 80 میلادی) و به مبارزه کومله باز میگردد. بنابراین وقتی که دولت-ملت های خاورمیانه دچار بحران شدند، این نیروهای کرد بودند که یک آلترناتیوی دمکراتیک در دست داشتند و خلا قدرت پیش آمده در شمال سوریه را فرصتی مغتنم برای تاسیس یک خودگردانی دمکراتیک شمردند. اینجا تاکید بر یک نکته ضروری است. بدون شک نه میتوان روژئاوا را به اوجالان فرو کاست و نه میتوان تاسیس سیتسم خودگردان دمکراتیک شمال سوریه را به تک عامل حزب پ.ی.د. در واقع مردمان این منطقه تودههای یکدست و یک شکل و افراد اتمیزهایی نبودن
🔺
🔻🔻
#شیوا_عاملی راد و #مراد_روحی دو تن از معلمین بازاداشتی امروز هستند.
جرمشان گرامیداشتن #روز_جهانی_زن است!
دستگیر شدەگان را آزاد کنید
@kolbarnews
جرمشان گرامیداشتن #روز_جهانی_زن است!
دستگیر شدەگان را آزاد کنید
@kolbarnews