Forwarded from Deleted Account
آیا_باید_ساد_را_بسوزانیم_سیمون_دوبوار.pdf
593.9 KB
Forwarded from Deleted Account
خاطرات جلد اول-سیمون دوبووار-قاسم صنعوی.pdf
7.4 MB
Forwarded from Deleted Account
خاطرات جلد دوم-سیمون دوبووار-قاسم صنعوی.pdf
10.8 MB
Forwarded from Deleted Account
خاطرات جلد سوم-سیمون دوبووار-قاسم صنعوی.pdf
12.6 MB
Forwarded from Deleted Account
خاطرات جلد چهارم-سیمون دوبووار-قاسم صنعوی.pdf
13.1 MB
Forwarded from کتابخانه تخصصی ادبیات ایران و جهان
#تصاویر_زیبا
#سیمون_دوبووار
#کاوه_میرعباسی
((سینه ریزی را به گردن لورانس می آویزد: «خوشت می آید؟»
جواهری دلفریب و درخشنده، با طرحی ساده اما بی نهایت گرانقیمت.
زن در خود فرو می رود. اگر امروز صبح مشاجره نکرده بودیم محال بود ژان شارل چنین هدیه ای برایم بخرد. در واقع این یک غرامت است. یک عمل نمادین، یک محبت بدلی. جای خالی چه چیزی را می خواهد پر کند؟ چیزی که دیگر وجود ندارد؟ پیوندی صمیمی و گرم که باعث می شود نیاز به هیچ هدیه ای نباشد؟))
رمان تصاویر زیبا اثر سیمون دوبوآر، داستان زندگی زنی به نام لورانس است که بر اساس قوانین اجتماع، جوری می زید که با کیستی واقعی اش تطابق ندارد. او نمی داند برای طغیان علیه زندگی ای که او را با خودش غریبه کرده است چه باید بکند. معشوق می گیرد اما دیری نمی پاید که می فهمد شوهرش و معشوقش به یک میزان خوب هستند و این چیزی که او را چون خوابگردی در دنیا سرگردان ساخته چیز دیگری است. در پایان کتاب لورانس تصمیم می گیرد که فرزندانش را به گونه ای متفاوت با اصول قراردادی محیطش تربیت کند، آخرین جملات کتاب حس تلخی را به ذهن متبادر می سازند:
((لورانس موهایش را برس می کشد، کمی آرایش می کند. در حالی که به تصویرش در آینه که رنگ پریده و گرفته و خسته است خیره شده است در دل می گوید: دیگر از من گذشته، ولی بچه ها نباید شانس شان را از دست بدهد. چه شانسی؟ حتی خودش هم نمی داند.))
این حس تلخ از اینجا نشات می گیرد که لورانس علی رغم تمام تجربه ها و این در آن در زدنهایش نمی داند فاصله گرفتن از خویشتن حقیقی خویش است که او را ملول ساخته، او می داند که خوشبخت نیست و خوشبخت زندگی نکرده و می خواهد از تکرار سرنوشت خودش برای بچه هایش جلوگیری کند، می داند که باید طغیان کند اما قسمت تلخ ماجرا اینجاست که نمی داند چگونه، نمی داند که باید خودش باشد و به فرزندانش هم همین را یاد دهد.
تصاویر زیبا یک عکاسی از جامعه است، مجموعه ای است از تصاویر زیبا، ولی تلخ. تصویر سینه ریز درخشنده و گرانقیمت که با دستان ژان شارل بر گردن لورانس آویخته می شود، اگرچه تصویری زیباست ولی تلخی محبتی بدلی و فقدان صمیمیتی واقعی و گرم را به رخ می کشاند.
این رمان علی رغم داشتن قلمی گیرا و ایجازی دوست داشتنی، تخطی های زیادی از خط روایت دارد، به این ترتیب که راوی مدام بین راوی دانای کل، سوم شخص محدود به ذهن لورانس و اول شخص (لورانس) تغییر جهت می دهد.
چیزی که من از آن به عنوان تخطی در روایت یاد می کنم توسط یوسا با همدلی، نگارشی تجربی فرض شده است.
راوی دانای کل داستان، قضاوتگر هم هست که این نوع روایت هم امروزه ضعف محسوب می شود:
«لحنش خودپسندانه شده است، دهانش را غنچه می کند و لبخندی وقیح روی لبهایش می نشیند.»
رمان تصاویر زیبا، رمانی است که اگر چه در زمره ی رمانهای ادبیات متعهد جای دارد، اما در عین حال راحت خوان و ساده فهم است.
@LiteratureLibrary1
#سیمون_دوبووار
#کاوه_میرعباسی
((سینه ریزی را به گردن لورانس می آویزد: «خوشت می آید؟»
جواهری دلفریب و درخشنده، با طرحی ساده اما بی نهایت گرانقیمت.
زن در خود فرو می رود. اگر امروز صبح مشاجره نکرده بودیم محال بود ژان شارل چنین هدیه ای برایم بخرد. در واقع این یک غرامت است. یک عمل نمادین، یک محبت بدلی. جای خالی چه چیزی را می خواهد پر کند؟ چیزی که دیگر وجود ندارد؟ پیوندی صمیمی و گرم که باعث می شود نیاز به هیچ هدیه ای نباشد؟))
رمان تصاویر زیبا اثر سیمون دوبوآر، داستان زندگی زنی به نام لورانس است که بر اساس قوانین اجتماع، جوری می زید که با کیستی واقعی اش تطابق ندارد. او نمی داند برای طغیان علیه زندگی ای که او را با خودش غریبه کرده است چه باید بکند. معشوق می گیرد اما دیری نمی پاید که می فهمد شوهرش و معشوقش به یک میزان خوب هستند و این چیزی که او را چون خوابگردی در دنیا سرگردان ساخته چیز دیگری است. در پایان کتاب لورانس تصمیم می گیرد که فرزندانش را به گونه ای متفاوت با اصول قراردادی محیطش تربیت کند، آخرین جملات کتاب حس تلخی را به ذهن متبادر می سازند:
((لورانس موهایش را برس می کشد، کمی آرایش می کند. در حالی که به تصویرش در آینه که رنگ پریده و گرفته و خسته است خیره شده است در دل می گوید: دیگر از من گذشته، ولی بچه ها نباید شانس شان را از دست بدهد. چه شانسی؟ حتی خودش هم نمی داند.))
این حس تلخ از اینجا نشات می گیرد که لورانس علی رغم تمام تجربه ها و این در آن در زدنهایش نمی داند فاصله گرفتن از خویشتن حقیقی خویش است که او را ملول ساخته، او می داند که خوشبخت نیست و خوشبخت زندگی نکرده و می خواهد از تکرار سرنوشت خودش برای بچه هایش جلوگیری کند، می داند که باید طغیان کند اما قسمت تلخ ماجرا اینجاست که نمی داند چگونه، نمی داند که باید خودش باشد و به فرزندانش هم همین را یاد دهد.
تصاویر زیبا یک عکاسی از جامعه است، مجموعه ای است از تصاویر زیبا، ولی تلخ. تصویر سینه ریز درخشنده و گرانقیمت که با دستان ژان شارل بر گردن لورانس آویخته می شود، اگرچه تصویری زیباست ولی تلخی محبتی بدلی و فقدان صمیمیتی واقعی و گرم را به رخ می کشاند.
این رمان علی رغم داشتن قلمی گیرا و ایجازی دوست داشتنی، تخطی های زیادی از خط روایت دارد، به این ترتیب که راوی مدام بین راوی دانای کل، سوم شخص محدود به ذهن لورانس و اول شخص (لورانس) تغییر جهت می دهد.
چیزی که من از آن به عنوان تخطی در روایت یاد می کنم توسط یوسا با همدلی، نگارشی تجربی فرض شده است.
راوی دانای کل داستان، قضاوتگر هم هست که این نوع روایت هم امروزه ضعف محسوب می شود:
«لحنش خودپسندانه شده است، دهانش را غنچه می کند و لبخندی وقیح روی لبهایش می نشیند.»
رمان تصاویر زیبا، رمانی است که اگر چه در زمره ی رمانهای ادبیات متعهد جای دارد، اما در عین حال راحت خوان و ساده فهم است.
@LiteratureLibrary1
👍1
سیمون دوبووار و رازهای زندگیاش با ژان پل سارتر
مصاحبه گر:آلیس شواتزربا
ترجمه: هوشنگ طاهری
آنچه میخوانید مصاحبهای است که خانم »آلیس شواتزر« (Alice Schwarzer) روزنامهنگار مشهور آلمانی با این دو نفر درباره جزییات زندگی مشترکشان است. در این گفتوگو حرفها و پرسشهایی مطرح شده که همواره برای خیل روشنفکران آشنا و یا علاقمند به دیدگاههای این زوج آرمانگرا مطرح بوده است.
مصاحبهگر خانم شوارتزر که بهداشتن دیدگاههای فمینیستی شهرت دارد متولد ۱۹۴۲ است و از سال ۱۹۷۲ تاکنون با انتشار نشریه اِما (EMMA) بهترویج دیدگاههای فمینیستی خود میپردازد.
سیمون دوبووار (Simone de Beauvoir) اگر زنده بود امسال صد سالگیاش را نه او فقط، بلکه همه فمینیستهای دنیا جشن میگرفتند، ولی او در سال ۱۹۸۶ مرد و به فراق ۶ سالهاش با ژان پل سارتر (Jean-Paul Sartre) پایان داد.
این دو ادیب، فیلسوف، جامعهشناس، اگزیستانسیالیست فمینیست در سال ۱۹۲۹ با هم آشنا شدند و خیلی زود بههم نرد عشق باختند. آنها مدت ۵۱ سال، یعنی تا سال ۱۹۸۰ که سارتر مرد، با هم عاشقانه زندگی کردند، ولی هیچگاه ازدواج نکردند، تعهد اخلاقی بهمعنای رایج اجتماعی نسبت به هم نداشتند و بچهای هم نیاوردند.
سارتر سال ۱۹۴۶ برنده جایزه نوبل شد، ولی حاضر بهپذیرش آن نشد و در عوض خطابهای سراسر حمله به سیاستهای امپریالیستی آمریکا خواند و پس از آن بود که ریاست افتخاری سازمان دفاع از زندانیان سیاسی ایران را پذیرفت.
دو سال بعد دو بووار کتاب مشهور »جنس دوم« که مانیفست فمینیستهای جهان محسوب میشود را منتشر کرد که غوغایی در جهان بهراه انداخت که هنوز بعد ۶۰ سال هم ادامه دارد. گفته میشود که سیمون دوبووار یکی از مهمترین جرقههای نوشتن «جنس دوم» را آشنایی با «نلسون الگرن» نویسنده آمریکایی میداد.
خود دوبووار می گوید با نلسون الگرن، برای اولین بار ارگاسم کامل به معنای واقعی را تجربه کرده است و این تجربه جرقهای برای او بود تا همه آن نابرابریهایی که در پس زمینه ذهن او خوابیده بود را به ثبت برساند.
به هر حال در سال ۱۹۸۰ سارتر، که سه سال از سیمون دوبووار بزرگتر بود، درگذشت و ۶ سال پس از او سیمون هم درگذشت که او را در کنار سارتر در قبرستانی در پاریس مدفون کردند. 👇👇👇
@Library_Telegram
مصاحبه گر:آلیس شواتزربا
ترجمه: هوشنگ طاهری
آنچه میخوانید مصاحبهای است که خانم »آلیس شواتزر« (Alice Schwarzer) روزنامهنگار مشهور آلمانی با این دو نفر درباره جزییات زندگی مشترکشان است. در این گفتوگو حرفها و پرسشهایی مطرح شده که همواره برای خیل روشنفکران آشنا و یا علاقمند به دیدگاههای این زوج آرمانگرا مطرح بوده است.
مصاحبهگر خانم شوارتزر که بهداشتن دیدگاههای فمینیستی شهرت دارد متولد ۱۹۴۲ است و از سال ۱۹۷۲ تاکنون با انتشار نشریه اِما (EMMA) بهترویج دیدگاههای فمینیستی خود میپردازد.
سیمون دوبووار (Simone de Beauvoir) اگر زنده بود امسال صد سالگیاش را نه او فقط، بلکه همه فمینیستهای دنیا جشن میگرفتند، ولی او در سال ۱۹۸۶ مرد و به فراق ۶ سالهاش با ژان پل سارتر (Jean-Paul Sartre) پایان داد.
این دو ادیب، فیلسوف، جامعهشناس، اگزیستانسیالیست فمینیست در سال ۱۹۲۹ با هم آشنا شدند و خیلی زود بههم نرد عشق باختند. آنها مدت ۵۱ سال، یعنی تا سال ۱۹۸۰ که سارتر مرد، با هم عاشقانه زندگی کردند، ولی هیچگاه ازدواج نکردند، تعهد اخلاقی بهمعنای رایج اجتماعی نسبت به هم نداشتند و بچهای هم نیاوردند.
سارتر سال ۱۹۴۶ برنده جایزه نوبل شد، ولی حاضر بهپذیرش آن نشد و در عوض خطابهای سراسر حمله به سیاستهای امپریالیستی آمریکا خواند و پس از آن بود که ریاست افتخاری سازمان دفاع از زندانیان سیاسی ایران را پذیرفت.
دو سال بعد دو بووار کتاب مشهور »جنس دوم« که مانیفست فمینیستهای جهان محسوب میشود را منتشر کرد که غوغایی در جهان بهراه انداخت که هنوز بعد ۶۰ سال هم ادامه دارد. گفته میشود که سیمون دوبووار یکی از مهمترین جرقههای نوشتن «جنس دوم» را آشنایی با «نلسون الگرن» نویسنده آمریکایی میداد.
خود دوبووار می گوید با نلسون الگرن، برای اولین بار ارگاسم کامل به معنای واقعی را تجربه کرده است و این تجربه جرقهای برای او بود تا همه آن نابرابریهایی که در پس زمینه ذهن او خوابیده بود را به ثبت برساند.
به هر حال در سال ۱۹۸۰ سارتر، که سه سال از سیمون دوبووار بزرگتر بود، درگذشت و ۶ سال پس از او سیمون هم درگذشت که او را در کنار سارتر در قبرستانی در پاریس مدفون کردند. 👇👇👇
@Library_Telegram
گروه تبادل کتاب، وابسته به کانال کتابخانه تلگرام
@Library_Telegram
معرفی، ارسال و درخواست کتاب با هر موضوعی✔
چت🚫
سلام و احوالپرسی 🚫
ارسال استیکر🚫
تبلیغ و ارسال پست لینکدار 🚫
تبادل🚫
پی وی🚫
https://telegram.me/joinchat/CtlpcUFnA44_5XMMTzl3wQ
@Library_Telegram
معرفی، ارسال و درخواست کتاب با هر موضوعی✔
چت🚫
سلام و احوالپرسی 🚫
ارسال استیکر🚫
تبلیغ و ارسال پست لینکدار 🚫
تبادل🚫
پی وی🚫
https://telegram.me/joinchat/CtlpcUFnA44_5XMMTzl3wQ
📕 تاریخ ایران باستان
✍️ دیاکونوف
کتاب” تاریخ ایران باستان” تالیف دیاکونوف یکی از شرق شناسان برجسته و ممتاز روسی که از نظر خوانندگان گرامی میگذرد، قسمت اول یک اثر مهم و بزرگی است که نویسنده در نظر داشته قسمت دوم آن را تحت عنوان تاریخ ایران در قرون وسطی تدوین کند، این کتاب در سال ۱۹۴۴-۱۹۴۵ به رشته تحریر درآمده اما در زمان حیات نویسنده به زیور طبع آراسته نگردیده است. در سالهای بعد دیاکونوف به کار نگارش تاریخ ایران باستان ادامه داد و نسخه خطی کتاب او مورد استفاده وسیع دانشجویان و دانش پژوهان جوان قرار گرفت در سال ۱۹۵۴ که مقارن با مرگ ناگهانی مولف است، اثر مزبور هنوز برای چاپ آماده نبود. در نتیجه درخواستهای زیادی که کتبا و شفاها راجع به نشر این اثر خطی واصل شد، بدوا از لحاظ آشنایی بتاریخ ایران باستان و گردآوری اطلاعات و معلومات مربوط به آن تصمیم گرفته شد که اثر م.م.دیاکونوف که پس از درگذشت وی در دست بود، طبع و منتشر شود و بهمین جهت تصحیح آن بوسیله ای . م. دیاکونف و آ. گ. پری خانیان صورت گرفت. این کتاب در نوع خود یک اثر ارزنده در شناخت از تاریخ ایران از دوران حکومت مادها و پارسیان تا دوران سقوط سلسله ساسانیان است.
@Library_Telegram
✍️ دیاکونوف
کتاب” تاریخ ایران باستان” تالیف دیاکونوف یکی از شرق شناسان برجسته و ممتاز روسی که از نظر خوانندگان گرامی میگذرد، قسمت اول یک اثر مهم و بزرگی است که نویسنده در نظر داشته قسمت دوم آن را تحت عنوان تاریخ ایران در قرون وسطی تدوین کند، این کتاب در سال ۱۹۴۴-۱۹۴۵ به رشته تحریر درآمده اما در زمان حیات نویسنده به زیور طبع آراسته نگردیده است. در سالهای بعد دیاکونوف به کار نگارش تاریخ ایران باستان ادامه داد و نسخه خطی کتاب او مورد استفاده وسیع دانشجویان و دانش پژوهان جوان قرار گرفت در سال ۱۹۵۴ که مقارن با مرگ ناگهانی مولف است، اثر مزبور هنوز برای چاپ آماده نبود. در نتیجه درخواستهای زیادی که کتبا و شفاها راجع به نشر این اثر خطی واصل شد، بدوا از لحاظ آشنایی بتاریخ ایران باستان و گردآوری اطلاعات و معلومات مربوط به آن تصمیم گرفته شد که اثر م.م.دیاکونوف که پس از درگذشت وی در دست بود، طبع و منتشر شود و بهمین جهت تصحیح آن بوسیله ای . م. دیاکونف و آ. گ. پری خانیان صورت گرفت. این کتاب در نوع خود یک اثر ارزنده در شناخت از تاریخ ایران از دوران حکومت مادها و پارسیان تا دوران سقوط سلسله ساسانیان است.
@Library_Telegram
Forwarded from Deleted Account
دیاکونوف _ تاریخ ایران باستان.pdf
19.7 MB
Forwarded from Deleted Account
حقوق بشر،قانون بیضه وبمب اتمی.شجاع الدین شفاع.pdf
9.9 MB
Forwarded from Deleted Account
اطلس حقوق بشر @ketabkhaneh2015.pdf
6.3 MB
Forwarded from Deleted Account
کتاب ویرانی دروازه شرقی
«ویرانی دروازه شرقی» نخستین کتاب فارسی است که از زبان یک عراقی ـ آنهم یکی از فرماندهان عالی رتبه ارتش عراق ـ در زمینه نقد و بررسی شکلگیری، تداوم و پایان جنگ تحمیلی منتشر میشود. وفیق السامرایی در جریان جنگ ایران و عراق مراحل رشد و پیشرفت را به سرعت طی کرده و تبدیل به یکی از ارکان اطلاعاتی ارتش عراق در ارتباط با مسائل ایران میشود. نگاه وی نسبت به جنگ تحمیلی میتواند نکات بسیار جالب توجهی را به همراه داشته باشد.
نویسنده: سرلشگر عراقی وفیق السامرایی-مترجم: عدنان قارونی
چکیده: «سرلشگر وفیق السامرایی از اهالی سامرای عراق است. وی در جنگ تحمیلی از درجات پایین در دستگاه اطلاعات نظامی ارتش عراق (بخش ایران) فعالیت خود را شروع و به تدریج مراحل ترقی را طی کرد و خود را تا درجه سرلشگری رساند.
روندی که به اعتراف تلویحی وی لازمه ویژگی برجسته روانی ـ شخصیتی اوست. السامرایی روزهای پایانی سال 1994 از عراق خارج شد و به معارضین رژیم عراق پیوست. در این باره دو نکته مهم وجود دارد:
یکی همکاری سازمانی او با امریکاییها در طول جنگ تحمیلی که میتواند موجب برخی گمانهها در مورد چگونگی برخوردش با رژیم عراق باشد و دیگر استقرار وی در لندن است. اینکه یک نظامی عراقی برای اولین بار به طرح مسائلی از درون رژیم عراق و آنچه که در طول جنگ تحمیلی در جبهه دشمن گذشته میپردازد خواندنی و جالب توجه است.»
«ویرانی دروازه شرقی» نخستین کتاب فارسی است که از زبان یک عراقی ـ آنهم یکی از فرماندهان عالی رتبه ارتش عراق ـ در زمینه نقد و بررسی شکلگیری، تداوم و پایان جنگ تحمیلی منتشر میشود. همانطور که پیشتر نیز ذکر شد، وفیق السامرایی در جریان جنگ ایران و عراق مراحل رشد و پیشرفت را به سرعت طی کرده و تبدیل به یکی از ارکان اطلاعاتی ارتش عراق در ارتباط با مسائل ایران میشود. نگاه وی نسبت به جنگ تحمیلی میتواند نکات بسیار جالب توجهی را به همراه داشته باشد.
السامرایی این کتاب را در پنج فصل تنظیم کرده است. السامرایی این فصلها را «جنگ عراق با ایران»، «بعد از جنگ با ایران تا جنگ با کویت»، «اشغال کویت و جنگ عراق و متحدین»، «صدام و امنیت او در عراق» و «حرکتهای مردمی و مخالفان علیه صدام» نامیده است.
وی در مطالب فصل اول به بیان خاطرات و دیدگاههای خود نسبت به جنگ ایران و عراق پرداخته است. السامرایی در قسمتی از فصل اول چنین میگوید: «ساعت 9 روز 5/1/1981 (15/10/1359) لشکر 16 زرهی ایران که از لحاظ سازمانی یک تیپ کم داشت،
به اتفاق 2 تیپ دیگر از لشکر 92 زرهی و چند هزار نفر از نیروهای سپاه، حمله برقآسایی را علیه مواضع لشکر 9 زرهی عراق در جنوب غربی اهواز آغاز کردند و موفق شدند ضمن درهم شکستن مواضع این لشکر، حدود 30 کیلومتر به طرف منطقه «جفیر» پیشروی کنند و مواضع لشکر 5 مکانیزه را مورد تهدید قرار دهند.
... ایرانیها به صورت گسترده اقدام به استفاده از سلاح آب، به منظور زیر آب بردن منطقه جنوب غربی اهواز نمودند و نیروهای ما را در این منطقه به بیطرفی کشاندند. آنها به ایجاد خاکریزهایی به منظور حفظ مواضعشان مشعول شدند، ولی خالی کردن منطقه از نیرو امکانپذیر نبود.»
یا در قسمت دیگری از مطالب همین فصل آورده است: «در سال 1986، چند نبرد پراکنده در منطقه شمالی و میانی صورت گرفت، ولی هیچیک از آنها از اهمیت فراوانی برخوردار نبودند. در این سال کلیه ابزار و امکانات اطلاعات به شخص من و شعبه ایران مرتبط گردید.
... در سال 1986 یک تحول اساسی در توانمندی نیروی هوایی عراق حاصل شد. هواپیماهای میراژ اف ـ 1 عراق به پالایشگاه نفت اصفهان حمله کردند و برای اولین بار توانستند به صورت موفقیتآمیز آن را بمباران کنند....»
«ویرانی دروازه شرقی» نخستین کتاب فارسی است که از زبان یک عراقی ـ آنهم یکی از فرماندهان عالی رتبه ارتش عراق ـ در زمینه نقد و بررسی شکلگیری، تداوم و پایان جنگ تحمیلی منتشر میشود. وفیق السامرایی در جریان جنگ ایران و عراق مراحل رشد و پیشرفت را به سرعت طی کرده و تبدیل به یکی از ارکان اطلاعاتی ارتش عراق در ارتباط با مسائل ایران میشود. نگاه وی نسبت به جنگ تحمیلی میتواند نکات بسیار جالب توجهی را به همراه داشته باشد.
نویسنده: سرلشگر عراقی وفیق السامرایی-مترجم: عدنان قارونی
چکیده: «سرلشگر وفیق السامرایی از اهالی سامرای عراق است. وی در جنگ تحمیلی از درجات پایین در دستگاه اطلاعات نظامی ارتش عراق (بخش ایران) فعالیت خود را شروع و به تدریج مراحل ترقی را طی کرد و خود را تا درجه سرلشگری رساند.
روندی که به اعتراف تلویحی وی لازمه ویژگی برجسته روانی ـ شخصیتی اوست. السامرایی روزهای پایانی سال 1994 از عراق خارج شد و به معارضین رژیم عراق پیوست. در این باره دو نکته مهم وجود دارد:
یکی همکاری سازمانی او با امریکاییها در طول جنگ تحمیلی که میتواند موجب برخی گمانهها در مورد چگونگی برخوردش با رژیم عراق باشد و دیگر استقرار وی در لندن است. اینکه یک نظامی عراقی برای اولین بار به طرح مسائلی از درون رژیم عراق و آنچه که در طول جنگ تحمیلی در جبهه دشمن گذشته میپردازد خواندنی و جالب توجه است.»
«ویرانی دروازه شرقی» نخستین کتاب فارسی است که از زبان یک عراقی ـ آنهم یکی از فرماندهان عالی رتبه ارتش عراق ـ در زمینه نقد و بررسی شکلگیری، تداوم و پایان جنگ تحمیلی منتشر میشود. همانطور که پیشتر نیز ذکر شد، وفیق السامرایی در جریان جنگ ایران و عراق مراحل رشد و پیشرفت را به سرعت طی کرده و تبدیل به یکی از ارکان اطلاعاتی ارتش عراق در ارتباط با مسائل ایران میشود. نگاه وی نسبت به جنگ تحمیلی میتواند نکات بسیار جالب توجهی را به همراه داشته باشد.
السامرایی این کتاب را در پنج فصل تنظیم کرده است. السامرایی این فصلها را «جنگ عراق با ایران»، «بعد از جنگ با ایران تا جنگ با کویت»، «اشغال کویت و جنگ عراق و متحدین»، «صدام و امنیت او در عراق» و «حرکتهای مردمی و مخالفان علیه صدام» نامیده است.
وی در مطالب فصل اول به بیان خاطرات و دیدگاههای خود نسبت به جنگ ایران و عراق پرداخته است. السامرایی در قسمتی از فصل اول چنین میگوید: «ساعت 9 روز 5/1/1981 (15/10/1359) لشکر 16 زرهی ایران که از لحاظ سازمانی یک تیپ کم داشت،
به اتفاق 2 تیپ دیگر از لشکر 92 زرهی و چند هزار نفر از نیروهای سپاه، حمله برقآسایی را علیه مواضع لشکر 9 زرهی عراق در جنوب غربی اهواز آغاز کردند و موفق شدند ضمن درهم شکستن مواضع این لشکر، حدود 30 کیلومتر به طرف منطقه «جفیر» پیشروی کنند و مواضع لشکر 5 مکانیزه را مورد تهدید قرار دهند.
... ایرانیها به صورت گسترده اقدام به استفاده از سلاح آب، به منظور زیر آب بردن منطقه جنوب غربی اهواز نمودند و نیروهای ما را در این منطقه به بیطرفی کشاندند. آنها به ایجاد خاکریزهایی به منظور حفظ مواضعشان مشعول شدند، ولی خالی کردن منطقه از نیرو امکانپذیر نبود.»
یا در قسمت دیگری از مطالب همین فصل آورده است: «در سال 1986، چند نبرد پراکنده در منطقه شمالی و میانی صورت گرفت، ولی هیچیک از آنها از اهمیت فراوانی برخوردار نبودند. در این سال کلیه ابزار و امکانات اطلاعات به شخص من و شعبه ایران مرتبط گردید.
... در سال 1986 یک تحول اساسی در توانمندی نیروی هوایی عراق حاصل شد. هواپیماهای میراژ اف ـ 1 عراق به پالایشگاه نفت اصفهان حمله کردند و برای اولین بار توانستند به صورت موفقیتآمیز آن را بمباران کنند....»
Forwarded from Deleted Account
نقدو_بررسی_کتاب_ویرانی_دروازه_شرقی_محمد_د.pdf
682 KB