چرایی تداوم دولت بحران ساز احمدی نژاد

حمید رضا جلایی پور

@hamidrezajalaeipour

🍇درهای بهشت بسته می شد
🐵مردم همه می جهنمیدند

💧💧💧با این علما هنوز مردم از رونق مُلک ناامیدند ! !


بر سر در کاروانسرایی
تصویر زنی به گچ کشیدند

ارباب عمایم این خبر را
از مخبر صادقی شنیدند

گفتند که واشریعتا ! خلق
روی زن بی نقاب دیدند

آسیمه سر از درون مسجد
تا سر در آن سرا دویدند

ایمان و امان به سرعت برق
می رفت که مؤمنین رسیدند

این آب آورد آن یکی خاک
یک پیچه ز گل بر او بریدند

ناموس به باد رفته ای را
با یک دو سه مشت گل خریدند

چون شرع نبی از این خطر جست
رفتند و به خانه آرمیدند

غفلت شده بود و خلق وحشی
چون شیر درنده می جهیدند

بی پیچه زن گشاده رو را
پاچین عفاف می دریدند

بالجمله تمام مردم شهر
در بحر گناه می تپیدند

درهای بهشت بسته می شد
مردم همه می جهنمیدند

می گشت قیامت آشکارا
یکباره به صور می دمیدند

این است که پیش خالق و خلق
طلاب علوم رو سفیدند

با این علما هنوز مردم
از رونق مُلک ناامیدند ! !

https://t.me/MHMohaqeqmoein/683


در باره ایرج میرزا در لینک

http://yon.ir/IrajMirza

🌺🌺🌺

🎅🎅🎅با این علما هنوز مردم از رونق مُلک ناامیدند ! !

در باره ایرج میرزا در لینک

http://yon.ir/IrajMirza

👇👇👇

حاج آقا رییس شورای شهر"یزد"ه که تصویر آتشکده روی دیواررو داره شخصا می خراشه، خواستی بدونی چقدر پسرفت داشتیم شعر:"بر سر در کاروانسرایی.." ایرج میرزا در مورد تصویر زن بود نه آتشکده! @sahandiranmehr

💧💧💧ساختار بلاهت و نقش کتاب در آن!

هشتاد درصد کتاب‌ها، تکثیر بلاهت‌اند

عباس پژمان

نویسنده و مترجم آثار داستانی بر این باور است که آنچه در صنعت نشر شاهد آن هستیم، بیشتر در خدمت بلاهت است: «...از کتاب‌سازی‌های گوناگون بگیر تا ترجمه‌های متعدد از آثار نازل. همچنین بسیاری از جشنواره‌ها و جایزه‌ها و رسانه‌ها و غیره.»

عباس پژمان، مترجم و نویسنده در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی آنا، درباره ساختار بلاهت و نحوه شکل‌گیری و رشد آن در جامعه گفت: «فکر می‌کنم یک مقدار از آن ارثی است و بقیه هم با آموزش‌های بلاهت‌بار، به صورت‌های گوناگونِ آن، به وجود می‌آید.»

وی درباره نشر کتاب و اینکه آیا کتاب هم می‌تواند وسیله‌ای برای انتشار بلاهت باشد یا خیر، با اشاره به بازار کتاب اظهار داشت: «آن چیزی که فعلاً ما می‌بینیم، بیشتر در خدمت بلاهت است. منظورم کتاب‌هایی است که چاپ می‌شود. هشتاد درصد آن چیزی که می‌بینیم تکرار و تکثیر بلاهت است.»

نویسنده آثاری همچون «جوانی» و «من و بوف‌کور» ادامه داد: «از کتاب‌سازی‌های گوناگون بگیر تا ترجمه‌های متعدد از آثار نازل. همچنین بسیاری از جشنواره‌ها و جایزه‌ها و رسانه‌ها و غیره. حتی کتاب‌هایی که فقط چاپ می‌شود، بدون این‌که خوانده شوند. یا حتی نقدها و ریویوهایی که نوشته می‌شود و دوستی‌ها و خصومت‌هایی که خود را در قالب این جور نقدها و ریویوها و جایزه‌ها و غیره نشان می‌دهد.»

پژمان که البته معتقد است کتاب‌های بلاهت‌بار در صنعت نشر ما، چندان در توسعه بلاهت در جامعه نقشی نداشته‌اند، دراین‌باره گفت: «به نظر من الان نقش اصلی را کانال‌های تلویزیونی و مخصوصاً اینترنت بازی می‌کند.»

وی ادامه داد: « من فکر نمی‌کنم کتاب نقش چندان مؤثری در ترویج بلاهت در جامعه ما داشته باشد. برای این که الان دیگر کمتر کسی کتاب می‌خواند! از هر هزار نفر شاید یک نفر. اما خود این پدیده طوری بوده که می‌توان آن را نوعی از بلاهت به حساب آورد. مثلاً در نظر بگیرید؛ ده تا ترجمه از یک کتاب چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟»

مترجم آثاری نویسندگانی همچون ساراماگو، گراهام گرین، ناباکوف و میلان کوندرا همچنین درباره انتشار کتاب در ازای دریافت هزینه‌های نشر از مولف و اینکه آیا این اتفاق، مایه بلاهت است یا خیر، گفت: «راستش جواب این یکی را خوب نمی‌دانم. ممکن است در میان این‌ها واقعاً کسانی باشند که حرفی برای گفتن دارند، یا هنری برای عرضه کردن دارند، اما به‌خاطر اینکه اسم و رسمی ندارند ناشران تحویلشان نمی‌گیرند. بنابراین مجبورند به ناشرها پول بدهند تا آن‌ها کتاب‌شان را چاپ کنند. این است که شاید درست نباشد کل این پدیده را بلاهت‌بار بدانم.»

http://ana.ir/news/203637

🌺🌺🌺

💧💧💧دو نوع درد!

برگرفته از کتاب فرهنگ سنگ و سگ

محمدرضا شعبانعلی


"نخستین درد" را «اعتقاد» به «الگوی کامل» می دانم. تفکری که می گوید یک فرد یا باید از همه لحاظ الگو باشد یا اساساً الگو نیست. تفکری که انسانها را «همه» یا «هیچ» میکند. تفکری که هرگز نمی پذیرد انسان ها، «مجموعه ای از خوبی ها و بدی ها» هستند و اساساً «انسان بودن» یعنی ترکیب این دو که اگر چنین نبود،‌ یا شیطان بودیم و یا فرشته.

این تفکر هزینه های زیادی ر ا به جامعه ما تحمیل کرده است. برای جستجوی الگو نیازمند باستان شناسی تاریخی هستیم. جستجوی کسانی چنان دوردست، که بدیهایشان محو شده و تنها فسیلی از خوبی هایشان بر جای مانده باشد.

در اثر همین تفکر است که از انسان های زنده تقدیر و تجلیل نمی کنیم. چه آنکه می ترسیم امروز تحسینش کنیم و فردا حرفی بزند یا کاری بکند که به مذاق ما خوش نیاید. فقط وقتی مرد و مطمئن شدیم دیگر کاری نمی کند و حرفی نمی زند، او را – البته با یک زندگینامه سانسور شده – به الگوی جامعه بدل می کنیم.


نیاموخته ایم که یک نفر می تواند معتاد باشد، اما فلسفه را خوب بفهمد.

یک نفر می تواند الکلی باشد،‌ اما خوب شعر بگوید.

یک نفر می تواند خیانتکار باشد، اما ریاضی را خوب بیاموزد.

یک نفر می تواند نماز نخواند، اما اقتصاد را خوب بفهمد.

دلیل نمی شود «آنچه خوبان همه دارند» را «من و تو» یک جا داشته باشیم.

با تمام وجود بر این باورم که جستجوی کسی که –به سلیقه ی ما– هیچ ایرادی ندارد و سراپا حسن است، ریشه ی «بت سازی» و «بت پرستی» است.


"دومین درد" را «ظاهر بینی و کوته نظری» می نامم. ایرادهای جزئی کوچک را «بزرگ» می بینیم و ایرادهای بزرگ پنهان را «کوچک» می پنداریم.

فرهنگی که در آن «دود سیگار را به حلق خود دادن» عیب است،اما «دود خودرو را به حلق خلق دادن» عادی تلقی می شود.

فرهنگی که در آن «مستی از شراب» جرم است، ولی «سرمستی از قدرت»، طبیعی است.

فرهنگی که در آن، «حفظ حجاب» اولویت است، اما «پاکدامنی» به فراموشی سپرده می شود.

فرهنگی که در آن، «کثیفی خانه» زشت است، اما بیرون ریختن زباله از خودرو، زشت تلقی نمی شود.

فرهنگی که در آن، برداشتن یک قطعه از یک کارخانه «دزدی» است، اما خریدن غیر قانونی مجوز یک کارخانه،‌ زیرکی است.

فرهنگی که در آن، اگر «نماز» نخوانی، از حوزه ی دین خارج هستی، اما اگر «غیبت» کردی، «تهمت» زدی، و یا "مسخره کردی" همچنان مومنی.

فرهنگی که در آن، به روز «قضاوت» ایمان داریم،‌ اما صبر نداریم تا «قضاوت در مورد دیگران» را به «روز قضاوت» موکول کنیم.

و بدتر از آن اینکه،‌ جامعه، ‌«ایرادهای کوچک آشکار» را تنبیه میکند و «سرطان های بزرگ پنهان» را تجلیل!

چنین می شود که «دختران با تار موی آشکار» دستگیر می شوند و دزدان، با «دم خروس آشکار» در میانه ی شهر آزادانه می گردند و قدرت نمایی می کنند.

چنین می شود که آنکس که یک نفر را کشته است،‌ اعدام می شود و آنکه هر روز صدها سال عمر مردم را در پای اینترنت، به دلیل کندی و کنترل محتوا، تلف می کند، آزادانه به زندگیش ادامه می دهد.

به نظر می رسد این نگرش فرهنگی، ریشه ی تاریخی نیز دارد. چنانکه ظاهراً از زمان سعدی،

عادت ما بر آن بوده که «سنگ ها» را می بسته ایم و «سگ ها» را رها می کرده ایم…

و در فرهنگی که مردم «به ظاهر» نگاه می کنند، «اشتباهات کوچک» را بزرگ می شمارند و «گناهان بزرگ» را نادیده می گیرند، فرهنگی که تو را معصوم می خواهد و به تو «حق خطا کردن» نمی دهد، باید هر روز یک «ماسک» بر چهره بزنی.

هیچ کس واقعیت تو را نمی داند. در خانه به شکلی زندگی می کنی و در بیرون شکل دیگر.

با هر گروه از دوستانت به شکلی حرف می زنی. در رسانه ها یک حرف می زنی و در زندگی شخصی به شکل دیگری زندگی می کنی. در ورود به سازمان خود، چادر بر سر می کنی و شب هنگام، در مهمانی ها پرسه می زنی…

گویی که بالماسکه ی بزرگی در کار است. بالماسکه ای که میلیون ها نفر در آن نقش ایفا می کند. هر یک نقابی بر چهره، نه برای یک شب؛ که تا لحظه ی مرگ.

هر آدمی درون خود کوزه ای دارد که با عقاید،باورها و دانشی که از محیط اطرافش می گیرد پر می شود،این کوزه اگر روزی پر شد یاد گرفتن آدمی تمام می شود،نه که نتواند،دیگر نمی خواهد چیز بیشتری یاد بگیرد.پس تفکر را کنار می گذارد و با تعصب از کوزه ی باورهایش دفاع میکند و حتی برای آن می میرد.اما آدم غیر متعصب تا لحظه ی مرگ در حال پر کردن کوزه است و صدها بار محتوای آنرا تغییر داده.

اگر شما مدتیست که افکارتان تغییر نکرده بدانید که این مدت فکر نکرده اید،آب هم اگر راکد بماند فاسد می شود!

🌺🌺🌺

رهبران سه گرایش جریان نواندیشی دینی در این یادداشت را می توان
محسن کدیور در گرایش اصلاح گری دینی،
عبدالکریم سروش در بازسازی دینی و
مصطفی ملکیان در معنویت گرایی فرا دینی
دانست.

رهبران سه گرایش جریان نواندیشی دینی در این یادداشت را می توان
محسن کدیور در گرایش اصلاح گری دینی،
عبدالکریم سروش در بازسازی دینی و
مصطفی ملکیان در معنویت گرایی فرا دینی
دانست.

💠علل اخلاقی نزیستن انسانها از منظر دیوید ثورو

پشت کردن به اخلاق، محصول غفلت ازسه واقعیت است:

1⃣ اکتفا نکردن به حداقل ضروریات
او تعبیری دارد شبیه مارکس در مورد کالا: کالا تجسد و تبدیل یافته ی عمر و روح است. قیمت هر کالا (و نیز خدمات رفاهیِ بیشتر از معمول) مقدار عمر و روحی است که می دهی تا آن را بدست آوری. ضرورت گراییِ (یا اسنشیالیزم) ثورویی به ما می گوید عمر و روح ات را تا حداقل ممکن برای تامین جسم و کالای ضروری بفروش، چون مجبوری و گزیری از آن نیست. اما باقی را برای استعلای خود (رسیدگی به فریاد کودک درون از نگاه یونگ و رایگان بخشی) برای خودت باقی بگذار؛ تا هرگز و نیز در دوران ناتوانیِ پیری و احتضار، حسرت از ناکرده ها و پشیمانی از جبران نکردن اشتباهات نداشته باشی. چون حسرت و پشیمانی برای کسی که همه ی روح و عمرش را برای کسب کالای ناضروری داده، حسی است قطعی (مخصوصا با توجه به 40 سال پژوهش الیزابت کوبلر راس بر روی محتضرین).


2⃣عاریتی و بی اصالت شدنِ زندگی مان، به دلیل تجاوز از ضروریات حداقلی
علت اصلیِ رفتن به سراغ ناضروریات (تجملات و بَرج ها)، پشت کردن به خود و روکردن به دیگران است [پارسایانِ روی در مخلوق، پشت بر قبله می کنند نماز! (سعدی)] . "بود" ها را رها می کنیم و به سراغ "نمود" می رویم. بالیدن سرشت مان را فراموش می کنیم و به شخصیت مان یا همان برداشت دیگران از "من" رو می کنیم. مارکس، نیچه، فروید، فوکو و ... در پاسخ به انگیزه ی ریشه ایِ رفتار آدمی، نظرات متفاوتی داشتند. پاسخ ثورو به این پرسش مهم این است: زیباکردن تصویر خود در ذهن دیگران. او می گوید برای این کار باید به خود پشت کنیم، برای تامین هزینه ی تجملات به هر رذالت احتمالی تن دهیم و از آن بالاتر رسیدگی به خود را کاملا فراموش کنیم و نحوه ی زندگی و نمود خود را همرنگ خواسته و "مد" تحمیلیِ دیگران و با "چشم وهم چشمی" تنظیم کنیم. کسب درآمد و زندگی برای خوشامد دیگران، طبعاً چیزی نیست جز زندگیِ عاریتی و بی اصالت.

3⃣بی صداقتی و ناهمخوانی با خود، پیامد پی گیریِ ناضروریات است
غفلت سوم از رویاهایی است که از کودکی با تو بوده اند و همیشه آرزویِ پنهان و آشکارت بوده اند. وقتی دنبال پول بیشتر، برای کسب و حفظ تجملات و نمایش نمود و شخصیت و وجاهت باشی، مجبوری به رویاهایت پشت کنی. رویاها ممکن است عوض شوند، اما نکته ی مهم، هم عنان بودن و وفاق داشتن انسان با آرمان های هر لحظه ی زندگی مان است. اگر زندگی فاقد این وفاق باشد یعنی با خودمان صداقت نداریم؛ درون و بیرون مان هم خوانی ندارند. معلمی را دوست داریم، اما به خاطرماشین مدل بالاتر، شغلی کاملا بی ربط با معلمی را دنبال می کنیم و در آن غرق می شویم. یادمان می رود که پیامد کسب کالای بیش از ضرورت و حتی ابزارهای بیشتر، بی صداقتی و ناهمخوانی با خودمان است. ساحات سرشت مان (باورها، احساسات، عواطف و ادراکات)مان با گفتارها و کردارهای مان نمی خواند.

🔹اگر این سه غفلت را نکنیم، طبعا اخلاقی زیستن و پیکرتراشیِ معنوی مان قطعی می شود؛ و به انسانی تبدیل می شویم که زندگی اش اصیل است، با خود صداقت دارد، به رویاها و سرشت اش پشت نکرده و نه دچار حسرت و پشیمانیِ دمِ مرگ و نه دچار اضطرابِ دل نگرانی، دغدغه ی افسردگی و قبض تنفر از خود، ملال و هرگونه احساس و هیجان منفی می شود و دنیا را دم به دم و هر روز، نو به نو کشف می کند و به معنای واقعی، "زندگی" و "زندگیِ با معنی" می کند.

🌂درسگفتار فلسفه اخلاق ، موسسه پرسش @porseshiha ، ترم 3
🔻
@mostafamalekian

💧💧💧روایت انسان

آدم به زمین آمد این حادثه رویا نیست
این فرصت بی تکرار عشق است معما نیست

تا خواب، حقیقت را صد گونه روایت کرد
هر قوس و نزولش را تعبیر عنایت کرد

ما ساده ترین تفسیر از پیچ و خم عشقیم
با لذت حیرانی همراه غم عشقیم

آنان که در آئینه از هیچ نترسیدند
نا دیده ترین ها را در آئینه ها دیدند

می شدسفر دنیا آسان تر از این باشد
آدم به هوس خو کرد تا خسته ترین باشد

در آتش پروانه پرواز نمیمیرد
با بستن لب هرگز آواز نمی میرد

تاوان یقین را دوست بی مرگ نمی گیرد
مشتاق فنا اما با مرگ نمی میرد

افشین یداللهی

با صدای پر صلابت علیرضا قربانی بشنوید


🌺🌺🌺

👇👇👇

https://t.me/MHMohaqeqmoein/528

.

هرگز به تو دستم نرسد ، ماه بلندم!
اندوه بزرگی ست ، چه باشی.. چه نباشی

💧💧💧عشق ، مخزن اسرار!

تو ماهی و من ، ماهی این برکه ی کاشی..
اندوه بزرگی ست ، زمانی که نباشی!

آه از نفس پاک تو و ، صبح نشابور
از چشم تو و ، حجره ی فیروزه تراشی..

پلکی بزن ای ، مخزن اسرار ، که هر بار
فیروزه و یاقوت ، به آفاق بپاشی!

ای باد سبک سار! ، مرا بگذر و بگذار!
هشدار! ، که آرامش ما را ، نخراشی..

هرگز به تو دستم نرسد ، ماه بلندم!
اندوه بزرگی ست ، چه باشی.. چه نباشی

با نوای گرم حجت اشرف زاده ماه و ماهی را در فایل زیر بارها بشنویم

👇👇👇

https://t.me/MHMohaqeqmoein/695

به معین کده - کانال جامعه شناسی وجودی - بپیوندید!

👇👇👇

@MHMOHAQEQMOEIN

🌺🌺🌺

💧در عبادات باید « وجوب » را کنار گذاشت و به‌جای آن « توصیه » را قرار داد!


گفت‌و گوی مولود بهرامیان با استاد محمد مجتهد شبستري


🍇1- من بر این باورم که در عبادات هم باید تجدیدنظرهایی بشود ، ... به نظر من در عبادات باید مفهوم « وجوب » را کنار گذاشت و به‌جای آن، مفهوم « توصیه » را باید قرار داد.

مفهوم وجوب که واجب است ظهر چنین نماز بخوانید و واجب است که روزه بگیرید . این مفهوم به باور من اعتبار خود را از دست داده است.

🌹عبادات را به‌عنوان یک سلسله اعمال بدنی- روحی روانی که به منظور تعالی_روحی مفیدند، می‌توان «توصیه» کرد.

این عبادات (اگر) با مراعات اصول اخلاقی و زیستن اخلاقی باشد، برای عدّه‌ی زیادی بهداشت روانی به‌دنبال داشته و آنان را تعالی می‌بخشد.

من عرض می‌کنم: آنچه اصل و اساس تقرّب انسان به خداست، فضیلت‌های اخلاقی و اعمال متناسب با آنها است .
«خُلُق» شریف است نه دولا راست شدن.

باید توصیه کرد که خُلق عوض شود و ساختار فضیلتی تغییر یابد.

اگر آن ساختار فضیلتی تغییر نکند هزار بار هم آدمی عبادت کند، به هیچ جایی نمی‌رسد.

یعنی درست برعکس آنچه اکنون رایج است که به عبادات اصالت داده می‌شود. من با این رویّه کاملاً مخالفم.

توصیه باید به کسب فضایل اخلاقی و متزیّن شدن به خلق‌های انسانی باشد.

🍇2- من از تعابیری که از آنها تکلیف در زمینه‌ی عبادات بر‌می‌آید، اجتناب می‌کنم.

با یک مثال این را روشن کنم. وقتی بچّه‌ای بدغذا است و غذا نمی‌خورد، پدر و مادرش می‌گویند: فرزندم اگر فلان غذا را نخوری، وقتی بزرگ شدی، بیماری پوکی استخوان می‌گیری.

همین معنا را هم می‌توان برای کسب تعادل روحی روانی و تعالی به عبادات توصیه کرد نه آن معنایی که در وجوب هست، نوعی تکلّف و رنج در آن موجود است.

🌹به مخاطبان باید گفت اگر می‌توانید این اعمال را آنطور که در طبیعت افعال عبادی هست، ...، توصیه می‌کنیم که این کارها را انجام دهید؛

امّا اگر به هر علّت نتوانستید چنین کنید، به ‌قدر_مقدور این اعمال را به‌جا آورید.

.... هر قدر که می‌توانید ارتباط خود را با خداوند قطع نکنید و کارهایی در این زمینه انجام دهید.

به نظر من دستور از بالا ، تغییری در این وضعیت ایجاد نمی‌کند.

🌹باید به آنان گفت اگر نمی‌توانید مثلاً نمازهای یومیّه را یا روزه‌ی سی روز ماه رمضان را با آن شرایط و آمادگی‌های لازم روحی و اخلاقی انجام دهید، اعمال سبک‌تری را به‌عنوان جایگزین انجام دهید نه اینکه اگر نمازها را نخوانی و روزه‌ها را نگیری گناه دارد و معذَّب خواهی شد!

نکته‌ی دیگر این است که من نوع رایج در دعوت به عبادات رسمی با برچسپ و خطاب تکلیفی را کاملاً در بحران می‌بینم. افراد بسیاری هستند که در رودربایستی گیر کرده‌اند و این اعمال را انجام می‌دهند ولی در خلوت خود آنها را انجام نمی‌دهند و این وضع موجب شیوع نفاق و ریا شده است.

آنطور که گفتم اگر عبادات جنبه‌ی توصیه‌ای پیدا کنند، در خانواده‌ها اختلاف پیدا نمی‌شود و تفاوت‌های فردی و سنخ روانی اعضای آن که از همدیگر متفاوت است، در نظر گرفته می‌شود.

🍇3- به نظر من آیاتی که در قرآن از مادّه‌ی تکلیف به کار گرفته شده است، به هیچ‌وجه به معنای تکلیف کلامی و فقهی نیست.

🌹واژه‌ی تکلیف در معنای کلامی و فقهی ،تاریخ_پیدایش دارد.

هم ا‌کنون کتابی در نظرم هست که رساله‌ی دکتری یک دانشمند خارجی است، در این کتاب بررسی شده که واژه‌ی تکلیف در معنای رایج فعلی، چگونه در میان مسلمانان پیدا شده است.

البتّه من منکر این نیستم، ممکن است کسی در اثنای ارتباط معنوی با خدا در مراحل تعالی روانی خودش برای خودش، تکلیف تجربه کند. این غیر از آن تکلیف است که در بیان و خطاب دینی رایج ما حضور دارد و باید آنرا کنار گذاشت.

توصیه می‌کنم علاقه‌مندان این بحث، مقاله‌ای را که اخیراً با عنوان «چگونه دوران علم اصول و اجتهاد فقهی سپری شده است» در اینترنت منتشر کرده‌ام، بخوانند.

🌺🌺🌺

🕯🕯🕯چرا دوران علم اصول واجتهاد فقهی سپری شده است؟

محمد مجتهد شبستری

http://www.cgie.org.ir/fa/news/129753

🌺🌺🌺

💧💧💧دین‌داری ما در جهان کنونی


فایل صوتی گفتگوی جمعی از اساتید و دانشجویان با محمدمجتهد شبستری که در بهمن ماه ۱۳۹۵ برگزار شده است.

http://mohammadmojtahedshabestari.com/دین‌داری-ما-در-دوران-معاصر

🌺🌺🌺

👇👇👇

💧💧💧دین‌داری ما در جهان کنونی

محمدمجتهد شبستری

بهمن ماه ۱۳۹۵

به معین کده - کانال جامعه شناسی وجودی - بپیوندید!

👇👇👇👇

@MHMOHAQEQMOEIN

🌺🌺🌺