💢گروه تروریستی تکفیری جیش الاسلام که بخش بزرگی از غوطه شرقی را در اشغال دارد با انتشار تصاویری از وجود موشک زلزال-۲ (غنیمتی) در تسلیحات خود خبر داد.
💢 @MILITARYINFO 💢
تامکت
💢 @MILITARYINFO 💢
تامکت
کشتی حمل گاز طبیعی مایع از نوع تانکر کروی 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
ایران
اطلاعات نظامى🇮🇷MILITARY INFO
کشتی حمل گاز طبیعی مایع از نوع تانکر کروی 💢 @MILITARYINFO 💢 ایران
کشتی حمل گاز مایع طبیعی (انگلیسی: LNG carrier) یک کشتی تانکر طراحی شده برای حمل الانجی میباشد. بازار گاز طبیعی مایع در سطح کل کشورهای دنیا به سرعت در حال رشد بوده همچنین ناوگان حمل این نوع گاز نیز رشد فوقالعاده ای را تجربه میکند،
محتویات
تاریخچه
اولین کشتی حمل گاز طبیعی مایع، متان پایونیر با ظرفیت حمل ۵۰۳۴ تن در تاریخ ۲۵ ژانویه ۱۹۵۹ سواحل رودخانه کالکاسیو در خلیج لوئیزیانا را ترک کرد. این اولین حمل بینالمللی محموله گاز طبیعی مایع و گذر از اقیانوس اطلس، برای تحویل به بریتانیا بود. توسعه سریع این تجارت تا به امروز ، باعث ایجاد و ورود ناوگان کشتیهای حمل گاز مایع طبیعی تا ظرفیتهای ۲۶۶٬۰۰۰ مترمکعب، به دنیای دریانوری و کشتیرانی سراسر جهان شده است. در پایان سال ۲۰۰۵ میلادی در مجموع ۲۰۳ کشتی از این نوع ساخته شدهاند که تا کنون ۱۹۳ فروند از آنها در حال خدمت میباشند. در اواخر سال ۱۹۶۰ میلادی، امکان صادرات ال ان جی از آلاسکا به ژاپن، مهیا شد و در سال ۱۹۶۹ این تجارت آغاز گردید و برای این منظور، دو کشتی، هر یک با ظرفیت ۷۱٬۵۰۰ متر مکعب، در سوئد ساخته شد. در اوایل ۱۹۷۰، دولت ایالات متحده آمریکا، موسسات کشتی سازی آمریکایی را تشویق به ساخت کشتی حمل گاز طبیعی مایع نموده و در این راستا نیز مجموعا ۱۶ کشتی گاز طبیعی مایع ساخته و به این تجارت وارد شدند.
انواع سیستم ذخیره
کشتی حمل گاز طبیعی مایع نروژی از نوع تانکر غشائی
بخشهای داخلی کشتی حمل گاز طبیعی مایع
امروزه ۴ سیستم برای مهار و ذخیره بی خطر گاز، در کشتیهای حمل استفاده میشود. دو نوع شامل سیستمهای خود حمایت و دو نوع دیگر شامل سیستمهای غشا یی که نوع اخیر توسط شرکت گاز ترانسپورت اند تکنیگاز (GTT) به ثبت رسیده است. یک روند به سمت استفاده از دو نوع سیستم مختلف غشاء و فرایندهای غشایی به جای سیستمهای ذخیرهسازی خود حمایت وجود دارد. علت این موضوع احتمالاً به دلیل استفاده مؤثر از شکل بدنه کشتی است که از هدر رفتن فضا بین مخازن محموله و مخازن بالاست جلوگیری میکند. به عنوان یک نتیجه، طراحی نوع ماس - Moss در مقایسه با طراحی غشاء از نظر ظرفیت حمل برابر اما برای حمل از طریق کانال سوئز به مراتب گرانتر خواهد بود. با این حال، مخازن خود حمایت مستحکم تر هستند و دارای مقاومت بیشتری به نیروهای گردشی بوده، و احتمالاً در آینده برای ذخیرهسازی دریایی که در آن آب و هوای نامناسب (که تولید نیروی گردشی میکند) یک عامل بسیار مهم میباشد، از این نوع مخازن خواهد شد.
سفارشات تولید کشتی حامل LNG
با توجه به اطلاعات ارائه شده توسط Golar LNG Partners، در ماه ژوئن ۲۰۱۲ میلادی، ۷۲ سفارش جدید ساخت کشتی وجود دارد. امروز اکثر کشتیهای جدید در دست ساخت در اندازه ۱۲۰٬۰۰۰–۱۴۰٬۰۰۰ مترمکعب هستند اما سفارشات کشتی با ظرفیت تا ۲۶۰٬۰۰۰ مترمکعب نیز وجود دارد. در پایان سال ۲۰۱۱ میلادی، ۳۵۹ کشتی گاز طبیعی مایع فعال در جنبش دریای عمیق مرتبط با ال ان جی وجود دارد.[۴] سه کشور کره جنوبی، ژاپن و چین به ترتیب بزرگترین کشورهای سازنده کشتی هستند و ۹۰ درصد ساخت کشتی را به خود اختصاص میدهند و در بخش کشتیهای «ال ان جی» نیز این موضوع صادق است 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
محتویات
تاریخچه
اولین کشتی حمل گاز طبیعی مایع، متان پایونیر با ظرفیت حمل ۵۰۳۴ تن در تاریخ ۲۵ ژانویه ۱۹۵۹ سواحل رودخانه کالکاسیو در خلیج لوئیزیانا را ترک کرد. این اولین حمل بینالمللی محموله گاز طبیعی مایع و گذر از اقیانوس اطلس، برای تحویل به بریتانیا بود. توسعه سریع این تجارت تا به امروز ، باعث ایجاد و ورود ناوگان کشتیهای حمل گاز مایع طبیعی تا ظرفیتهای ۲۶۶٬۰۰۰ مترمکعب، به دنیای دریانوری و کشتیرانی سراسر جهان شده است. در پایان سال ۲۰۰۵ میلادی در مجموع ۲۰۳ کشتی از این نوع ساخته شدهاند که تا کنون ۱۹۳ فروند از آنها در حال خدمت میباشند. در اواخر سال ۱۹۶۰ میلادی، امکان صادرات ال ان جی از آلاسکا به ژاپن، مهیا شد و در سال ۱۹۶۹ این تجارت آغاز گردید و برای این منظور، دو کشتی، هر یک با ظرفیت ۷۱٬۵۰۰ متر مکعب، در سوئد ساخته شد. در اوایل ۱۹۷۰، دولت ایالات متحده آمریکا، موسسات کشتی سازی آمریکایی را تشویق به ساخت کشتی حمل گاز طبیعی مایع نموده و در این راستا نیز مجموعا ۱۶ کشتی گاز طبیعی مایع ساخته و به این تجارت وارد شدند.
انواع سیستم ذخیره
کشتی حمل گاز طبیعی مایع نروژی از نوع تانکر غشائی
بخشهای داخلی کشتی حمل گاز طبیعی مایع
امروزه ۴ سیستم برای مهار و ذخیره بی خطر گاز، در کشتیهای حمل استفاده میشود. دو نوع شامل سیستمهای خود حمایت و دو نوع دیگر شامل سیستمهای غشا یی که نوع اخیر توسط شرکت گاز ترانسپورت اند تکنیگاز (GTT) به ثبت رسیده است. یک روند به سمت استفاده از دو نوع سیستم مختلف غشاء و فرایندهای غشایی به جای سیستمهای ذخیرهسازی خود حمایت وجود دارد. علت این موضوع احتمالاً به دلیل استفاده مؤثر از شکل بدنه کشتی است که از هدر رفتن فضا بین مخازن محموله و مخازن بالاست جلوگیری میکند. به عنوان یک نتیجه، طراحی نوع ماس - Moss در مقایسه با طراحی غشاء از نظر ظرفیت حمل برابر اما برای حمل از طریق کانال سوئز به مراتب گرانتر خواهد بود. با این حال، مخازن خود حمایت مستحکم تر هستند و دارای مقاومت بیشتری به نیروهای گردشی بوده، و احتمالاً در آینده برای ذخیرهسازی دریایی که در آن آب و هوای نامناسب (که تولید نیروی گردشی میکند) یک عامل بسیار مهم میباشد، از این نوع مخازن خواهد شد.
سفارشات تولید کشتی حامل LNG
با توجه به اطلاعات ارائه شده توسط Golar LNG Partners، در ماه ژوئن ۲۰۱۲ میلادی، ۷۲ سفارش جدید ساخت کشتی وجود دارد. امروز اکثر کشتیهای جدید در دست ساخت در اندازه ۱۲۰٬۰۰۰–۱۴۰٬۰۰۰ مترمکعب هستند اما سفارشات کشتی با ظرفیت تا ۲۶۰٬۰۰۰ مترمکعب نیز وجود دارد. در پایان سال ۲۰۱۱ میلادی، ۳۵۹ کشتی گاز طبیعی مایع فعال در جنبش دریای عمیق مرتبط با ال ان جی وجود دارد.[۴] سه کشور کره جنوبی، ژاپن و چین به ترتیب بزرگترین کشورهای سازنده کشتی هستند و ۹۰ درصد ساخت کشتی را به خود اختصاص میدهند و در بخش کشتیهای «ال ان جی» نیز این موضوع صادق است 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
بخشهای داخلی کشتی حمل گاز طبیعی مایع 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
ایران
تصویری هوایی از سه ناو هواپیمابر و یک ناو بالگردبر از چهار کلاس متفاوت به همراه کشتیهای محافظ 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
ایران
اطلاعات نظامى🇮🇷MILITARY INFO
تصویری هوایی از سه ناو هواپیمابر و یک ناو بالگردبر از چهار کلاس متفاوت به همراه کشتیهای محافظ 💢 @MILITARYINFO 💢 ایران
او هواپیمابر یک کشتی جنگی است که برای حمل کردن و پوشش دادن هواپیماها و هلیکوپترهای جنگی طراحی شدهاست و به عنوان یک فرودگاه شناور عمل میکند، و اینگونه هواپیماها میتوانند بدون سوختگیری و توقف، عملیات در مسافتهای دور را انجام دهند. ناوهای هواپیمابر آمریکا قادر هستند ۱۵ سال بدون توقف حرکت کنند.
ناوهای هواپیمابر آمریکایی و ناو هواپیمابر شارل دوگل فرانسویها از یک نیروگاه هستهای برای تامین انرژی مورد نیازشان استفاده میکنند که به آنها اجازه میدهد مدتها دور از آشیانه بی نیاز از سوخت گیری بمانند اما بقیه ناوها از سوختهای متعارف استفاده میکنند.
ناو هواپیمابر یک جنگافزار بسیار گرانقیمت است که بهای آن گاه تا ۴٫۵ میلیارد دلار میرسد. از این رو در سال ۲۰۱۱ تنها ۲۱ ناو هواپیمابر در حال فعالیت هستند که از این تعداد ۱۱ ناو متعلق به ایالات متحده آمریکا است. دو کشور اسپانیا و ایتالیا هر کدام دارای دو فروند ناو هواپیمابر هستند و شش کشور روسیه، بریتانیا، فرانسه، هند، برزیل، تایلند هر کدام یک ناو هواپیمابر در اختیار دارند.
چین نیز در حال بازسازی و تکمیل یک ناو هواپیمابر سابق شوروی است و هند و بریتانیا نیز هر کدام دو ناو هواپیمابر دیگر را در دست ساخت و بازسازی دارند. آمریکا نیز علاوه بر ۱۱ ناو فعال خود، یک ناو ذخیره، و یک ناو در حال ساخت داشته و سفارش تولید دو ناو دیگر را هم دادهاست.
ژاپن (۲۰ ناو)، کانادا (۳ ناو)، استرالیا، (۳ ناو)، آرژانتین (۲ ناو) و هلند (۱ ناو)، هم در گذشته صاحب ناو هواپیمابر بودند.
سنگینترین ناوهای هواپیمابر دنیا ناوهای آمریکایی کلاس نیمیتز هستند که شامل ۱۰ ناو با وزنی بین ۱۰۰ تا ۱۰۴ هزار تن میشوند و بین سالهای ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۹ وارد نیروی دریایی شدهاند. سبکترین ناو هواپیمابر فعال نیز ناو چاری ناروبت تایلند با ۱۱۴۰۰ تن و سنگینترین ناو هواپیمابر غیرآمریکایی ناو دریادار کوزنتسف روسها با ۵۵ هزار تن وزن است.
در اوایل سدهٔ ۲۱ ناوهای هواپیمابر در سرتاسر جهان گنجایش حمل ۱۲۵۰ هواپیما را داشتند.
ناوهای هواپیمابر معمولاً با چند کشتی دیگر به صورت گروهی حرکت میکنند. این کشتیها میتوانند تجهیزات پدافندی یا لوازم یدکی برای هواپیماها را تأمین کنند. معمولاً چند کشتی دیگر وظیفه محافظت از ناو اصلی را دارند مانند سامانههای پیشاخطار یا دفاع موشکی.
ناو هواپیمابر را نباید با ناو که کشتی جنگی کاملاً متفاوتی است اشتباه گرفت. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
ناوهای هواپیمابر آمریکایی و ناو هواپیمابر شارل دوگل فرانسویها از یک نیروگاه هستهای برای تامین انرژی مورد نیازشان استفاده میکنند که به آنها اجازه میدهد مدتها دور از آشیانه بی نیاز از سوخت گیری بمانند اما بقیه ناوها از سوختهای متعارف استفاده میکنند.
ناو هواپیمابر یک جنگافزار بسیار گرانقیمت است که بهای آن گاه تا ۴٫۵ میلیارد دلار میرسد. از این رو در سال ۲۰۱۱ تنها ۲۱ ناو هواپیمابر در حال فعالیت هستند که از این تعداد ۱۱ ناو متعلق به ایالات متحده آمریکا است. دو کشور اسپانیا و ایتالیا هر کدام دارای دو فروند ناو هواپیمابر هستند و شش کشور روسیه، بریتانیا، فرانسه، هند، برزیل، تایلند هر کدام یک ناو هواپیمابر در اختیار دارند.
چین نیز در حال بازسازی و تکمیل یک ناو هواپیمابر سابق شوروی است و هند و بریتانیا نیز هر کدام دو ناو هواپیمابر دیگر را در دست ساخت و بازسازی دارند. آمریکا نیز علاوه بر ۱۱ ناو فعال خود، یک ناو ذخیره، و یک ناو در حال ساخت داشته و سفارش تولید دو ناو دیگر را هم دادهاست.
ژاپن (۲۰ ناو)، کانادا (۳ ناو)، استرالیا، (۳ ناو)، آرژانتین (۲ ناو) و هلند (۱ ناو)، هم در گذشته صاحب ناو هواپیمابر بودند.
سنگینترین ناوهای هواپیمابر دنیا ناوهای آمریکایی کلاس نیمیتز هستند که شامل ۱۰ ناو با وزنی بین ۱۰۰ تا ۱۰۴ هزار تن میشوند و بین سالهای ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۹ وارد نیروی دریایی شدهاند. سبکترین ناو هواپیمابر فعال نیز ناو چاری ناروبت تایلند با ۱۱۴۰۰ تن و سنگینترین ناو هواپیمابر غیرآمریکایی ناو دریادار کوزنتسف روسها با ۵۵ هزار تن وزن است.
در اوایل سدهٔ ۲۱ ناوهای هواپیمابر در سرتاسر جهان گنجایش حمل ۱۲۵۰ هواپیما را داشتند.
ناوهای هواپیمابر معمولاً با چند کشتی دیگر به صورت گروهی حرکت میکنند. این کشتیها میتوانند تجهیزات پدافندی یا لوازم یدکی برای هواپیماها را تأمین کنند. معمولاً چند کشتی دیگر وظیفه محافظت از ناو اصلی را دارند مانند سامانههای پیشاخطار یا دفاع موشکی.
ناو هواپیمابر را نباید با ناو که کشتی جنگی کاملاً متفاوتی است اشتباه گرفت. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
اطلاعات نظامى🇮🇷MILITARY INFO
تصویری هوایی از سه ناو هواپیمابر و یک ناو بالگردبر از چهار کلاس متفاوت به همراه کشتیهای محافظ 💢 @MILITARYINFO 💢 ایران
عرشه پرواز
نخستین پرواز و فرود یک هواپیمای جت بر عرشه یک ناو هواپیمابر را جنگنده هاویلند ومپایر در دسامبر ۱۹۴۵ انجام داد.
عرشه پرواز ناوهای هواپیمابر به طور کلی به دو صورت کلی است:
نوع اول که توسط ایالات متحده آمریکا استفاده میشود به صورت زیر کار میکند:
بیشتر ناوهای موجود دارای عرشه تختی هستند که به عنوان محل فرود و پرواز هواپیماها عمل میکند.
هواپیماها برای به پرواز در آمدن باید به سرعت معینی برسند ولی باندهای پرواز در ناوهای هواپیما بر به نسبت کوتاه هستند و این امکان را برای هواپیماها فراهم نمیآورند. از این رو در ناوهای هواپیما بر از وسیلهای به نام منجنیق استفاده میشود. منجنیقها که با موتور بخار کار میکنند به هواپیما شتاب لازم برای پرواز را میدهند. قدرت این منجنیقها به قدری است که در طول تنها ۲ ثانیه سرعت هواپیما را از ۰ به ۱۶۵ مایل در ساعت میرسانند. این کار باعث میشود که هواپیما سرعت لازم برای پرواز را کسب کند همچنین برای فرود آمدن هواپیمایی که ۱۵۰ مایل بر ساعت سرعت دارد مجهز به یک دم زنجیری است که باید آن را به یکی از ۴ کابل موجود روی باند گیر بیندازد که بعد از ۹۶ متر مسافت متوقف میشود در ناوهای هواپیمابر ، برعکس فرودگاهها برای فرود آمدن هواپیما نباید سرعت خود را به کمترین حالت برساند بلکه باید دارای سرعت کافی باشد که در صورت ناتوانی خلبان در درگیر کردن دم زنجیری و کابلها هواپیما با سرعتش بتواند از سوی دیگر ناو دوباره به پرواز در آید به علت مشکل بودن این کار معمولاً از برجستهترین خلبانان برای ناوهای هواپیمابر استفاده میشود.
نوع دوم ناوهای هواپیمابر که ایالات متحده از آن استفاده نمیکند به گونهای طراحی شدهاست که به منجنیق نیازی ندارد. در عوض دارای یک سکوی پرواز است. این نوع ناوها بیشتر هواپیماهای عمودپرواز VTOL یا STOVL (هواپیماهایی که به صورت عمود فرود میآیند و با طی مسافت کمی پرواز میکنند) را حمل میکند. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
نخستین پرواز و فرود یک هواپیمای جت بر عرشه یک ناو هواپیمابر را جنگنده هاویلند ومپایر در دسامبر ۱۹۴۵ انجام داد.
عرشه پرواز ناوهای هواپیمابر به طور کلی به دو صورت کلی است:
نوع اول که توسط ایالات متحده آمریکا استفاده میشود به صورت زیر کار میکند:
بیشتر ناوهای موجود دارای عرشه تختی هستند که به عنوان محل فرود و پرواز هواپیماها عمل میکند.
هواپیماها برای به پرواز در آمدن باید به سرعت معینی برسند ولی باندهای پرواز در ناوهای هواپیما بر به نسبت کوتاه هستند و این امکان را برای هواپیماها فراهم نمیآورند. از این رو در ناوهای هواپیما بر از وسیلهای به نام منجنیق استفاده میشود. منجنیقها که با موتور بخار کار میکنند به هواپیما شتاب لازم برای پرواز را میدهند. قدرت این منجنیقها به قدری است که در طول تنها ۲ ثانیه سرعت هواپیما را از ۰ به ۱۶۵ مایل در ساعت میرسانند. این کار باعث میشود که هواپیما سرعت لازم برای پرواز را کسب کند همچنین برای فرود آمدن هواپیمایی که ۱۵۰ مایل بر ساعت سرعت دارد مجهز به یک دم زنجیری است که باید آن را به یکی از ۴ کابل موجود روی باند گیر بیندازد که بعد از ۹۶ متر مسافت متوقف میشود در ناوهای هواپیمابر ، برعکس فرودگاهها برای فرود آمدن هواپیما نباید سرعت خود را به کمترین حالت برساند بلکه باید دارای سرعت کافی باشد که در صورت ناتوانی خلبان در درگیر کردن دم زنجیری و کابلها هواپیما با سرعتش بتواند از سوی دیگر ناو دوباره به پرواز در آید به علت مشکل بودن این کار معمولاً از برجستهترین خلبانان برای ناوهای هواپیمابر استفاده میشود.
نوع دوم ناوهای هواپیمابر که ایالات متحده از آن استفاده نمیکند به گونهای طراحی شدهاست که به منجنیق نیازی ندارد. در عوض دارای یک سکوی پرواز است. این نوع ناوها بیشتر هواپیماهای عمودپرواز VTOL یا STOVL (هواپیماهایی که به صورت عمود فرود میآیند و با طی مسافت کمی پرواز میکنند) را حمل میکند. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
قدرت آتش نبردناو یواساس آیووا 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
ایران
اطلاعات نظامى🇮🇷MILITARY INFO
قدرت آتش نبردناو یواساس آیووا 💢 @MILITARYINFO 💢 ایران
نَبَردناو نوعی کشتی جنگی بزرگ با زره ضخیم است که دارای توپخانهای با بزرگترین قطرینهٔ (کالیبرِ) توپ است.
نبردناوها از سال ۱۸۷۵ تا پایان جنگ جهانی دوم قدرتمندترین کشتیهای جنگی به شمار رفته و با قدرت آتش و زره بهتری نسبت به رزمناوها، ناوها و ناوشکنها اهمیتی استراتژیکی فوقالعادهای داشته و نمادی از قدرت ناوگان دریایی یک کشور به شمار میرفتند اما پیشرفت هواپیماهای جنگی و افزایش برد آنها و همینطور ساخت بمبها و موشکهای هدایتشونده موجب شد تا اهمیت توپهای بزرگ و دوربرد رو به کاهش بگذارد. زره نبردناوها هم به هیچوجه قدرت حفاظت از آنها در مقابل برخورد موشکهای دارای کلاهک هستهای را نداشت و مشخص شد که احتمال درگیری بین نبردناوها بسیار پایین است، در نتیجه تمامی کشورها نبردناوهای خود را که هزینه تولید و نگهداری بسیار سنگینی داشتند از نیروی دریایی خارج کردند. هرچند آمریکاییها در دهه ۱۹۸۰ مجدداً ۴ نبردناو کلاس آیوای ساخت جنگ جهانی دوم خود را به خدمت فراخواندند اما آنها نیز در اوایل دهه ۱۹۹۰ از فعالیت خارج شده و آخرین آنها در سال ۲۰۰۶ به طور قطعی از فهرست تجهیزات ارتش خارج شد.
طراحی نبردناوها به مرور در طول زمان با فناوری دگرگون شدهاست. در سال ۱۹۰۶، نبردناو بریتانیایی هرالدد (به انگلیسی: HMS Dreadnaught Heralded) انقلابی بود در طراحی نبردناوها، و برای سالیان دراز نبردناوهای نوین با نام بی پروا (به انگلیسی: Dreadnought) مورد خطاب قرار میگرفتند.
نبردناوها برای دههها نماد افتخار و قدرت نیروهای دریایی و شکوه و توان ملی بودند. نبردناوها یک عامل مهم در نیروهای نظامی و سیاست بودند به طوری که رقابت تسلیحاتی آغاز سدهٔ بیستم بر سر ساختن نبردناوها یکی از دلایل اصلی آغاز جنگ جهانی اول بود، که در آن یکی از بزرگترین برخوردهای ناوگانهای دریایی در نبرد یوتلند (به انگلیسی: Battle of Jutland، آلمانی Skagerrakschlacht) اتفاق افتاد. پیمانهای دریایی دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ تعداد نبردناوها را محدود کرد ولی باعث پایان تحول در طراحی آنها نشد.
در جریان جنگ جهانی دوم هر دو گروه متحدین و متفقین از نبردناوهای جدید و قدیمی استفاده میکردند.
با این حال برخی از تاریخدانان و نظریهپردازان علوم دریایی ارزش نبردناوها را زیر سؤال میبردند. به غیر از نبرد جوتلند، برخورد بین نبردناوها بسیار اندک بودهاست. با وجود قدرت آتش و زراده فوقالعاده آنها، اغلب رزمناوها در مقابل شناورهای بسیار ارزانتر و کوچکتر و به ویژه اژدرها و مینهای دریایی و بعدها هواپیماها و موشکهای هدایت شونده بسیار آسیبپذیر بودند. با افزایش برد نبردها در طول جنگ جهانی دوم، نبردناوها جای خود را به عنوان رکن اصلی ناوگانهای دریایی به ناوهای هواپیمابر دادند.
نبردناوها در نیروی دریایی ایالات متحده در دوران جنگ سرد تنها برای مقاصد پشتیبانی توپخانه به کار رفتند و سرانجام آخرین نبردناو دنیا در مارس سال ۲۰۰۶ از فهرست کشتیهای ایالات متحده خارج شد. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
نبردناوها از سال ۱۸۷۵ تا پایان جنگ جهانی دوم قدرتمندترین کشتیهای جنگی به شمار رفته و با قدرت آتش و زره بهتری نسبت به رزمناوها، ناوها و ناوشکنها اهمیتی استراتژیکی فوقالعادهای داشته و نمادی از قدرت ناوگان دریایی یک کشور به شمار میرفتند اما پیشرفت هواپیماهای جنگی و افزایش برد آنها و همینطور ساخت بمبها و موشکهای هدایتشونده موجب شد تا اهمیت توپهای بزرگ و دوربرد رو به کاهش بگذارد. زره نبردناوها هم به هیچوجه قدرت حفاظت از آنها در مقابل برخورد موشکهای دارای کلاهک هستهای را نداشت و مشخص شد که احتمال درگیری بین نبردناوها بسیار پایین است، در نتیجه تمامی کشورها نبردناوهای خود را که هزینه تولید و نگهداری بسیار سنگینی داشتند از نیروی دریایی خارج کردند. هرچند آمریکاییها در دهه ۱۹۸۰ مجدداً ۴ نبردناو کلاس آیوای ساخت جنگ جهانی دوم خود را به خدمت فراخواندند اما آنها نیز در اوایل دهه ۱۹۹۰ از فعالیت خارج شده و آخرین آنها در سال ۲۰۰۶ به طور قطعی از فهرست تجهیزات ارتش خارج شد.
طراحی نبردناوها به مرور در طول زمان با فناوری دگرگون شدهاست. در سال ۱۹۰۶، نبردناو بریتانیایی هرالدد (به انگلیسی: HMS Dreadnaught Heralded) انقلابی بود در طراحی نبردناوها، و برای سالیان دراز نبردناوهای نوین با نام بی پروا (به انگلیسی: Dreadnought) مورد خطاب قرار میگرفتند.
نبردناوها برای دههها نماد افتخار و قدرت نیروهای دریایی و شکوه و توان ملی بودند. نبردناوها یک عامل مهم در نیروهای نظامی و سیاست بودند به طوری که رقابت تسلیحاتی آغاز سدهٔ بیستم بر سر ساختن نبردناوها یکی از دلایل اصلی آغاز جنگ جهانی اول بود، که در آن یکی از بزرگترین برخوردهای ناوگانهای دریایی در نبرد یوتلند (به انگلیسی: Battle of Jutland، آلمانی Skagerrakschlacht) اتفاق افتاد. پیمانهای دریایی دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ تعداد نبردناوها را محدود کرد ولی باعث پایان تحول در طراحی آنها نشد.
در جریان جنگ جهانی دوم هر دو گروه متحدین و متفقین از نبردناوهای جدید و قدیمی استفاده میکردند.
با این حال برخی از تاریخدانان و نظریهپردازان علوم دریایی ارزش نبردناوها را زیر سؤال میبردند. به غیر از نبرد جوتلند، برخورد بین نبردناوها بسیار اندک بودهاست. با وجود قدرت آتش و زراده فوقالعاده آنها، اغلب رزمناوها در مقابل شناورهای بسیار ارزانتر و کوچکتر و به ویژه اژدرها و مینهای دریایی و بعدها هواپیماها و موشکهای هدایت شونده بسیار آسیبپذیر بودند. با افزایش برد نبردها در طول جنگ جهانی دوم، نبردناوها جای خود را به عنوان رکن اصلی ناوگانهای دریایی به ناوهای هواپیمابر دادند.
نبردناوها در نیروی دریایی ایالات متحده در دوران جنگ سرد تنها برای مقاصد پشتیبانی توپخانه به کار رفتند و سرانجام آخرین نبردناو دنیا در مارس سال ۲۰۰۶ از فهرست کشتیهای ایالات متحده خارج شد. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
یک زیردریایی روسی کلاس تایفون 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
ایران
اطلاعات نظامى🇮🇷MILITARY INFO
یک زیردریایی روسی کلاس تایفون 💢 @MILITARYINFO 💢 ایران
زیردریایی یک وسیلهٔ نقلیه شناور است که میتواند در زیر سطح آب حرکت کند و به ژرفاهایی برسد که غواصان به آن دسترسی ندارند. زیردریایی ممکن است از نوع غیرنظامی (علمی یا گردشگری) باشد یا از نوع نظامی. زیردریاییهای نظامی با زرادخانهای از جنگافزارها، به ویژه اژدر و موشک مسلح شدهاند. پیشرفت بزرگ در ساخت زیردریاییها معرفی انرژی هستهای به این عرصه بود که باعث شده تا شعاع عمل زیردریاییهای هستهای بهطور قابل توجهی افزایش پیدا کند.
زیردریاییهای هستهای با داشتن برق کافی برای ایجاد اکسیژن از الکترولیز آب دریا دیگر نیاز به بالا آمدن منظم و مکرر به سطح آب را ندارند و بنابراین بدون نیاز به سوختگیری قادرند تقریباً به طور نامحدود در زیر آب دریا بمانند. تنها محدودیت تأمین تجهیزات مصرفی خدمه همچون مواد غذایی، آب شیرین و لوازم بهداشتی و غیرهاست. انرژی هستهای گران است و بنابر این ارائه و کاربرد آن تنها برای زیردریاییهای نظامی محفوظ میباشد.
بدنه زیردریاییها دارای یک حفره طولی است که میتواند با هوا یا آب پر شود. برای فرورفتن در آب مخازنی را در بدنه با آب پر میکنند و برای بازگشت به سطح آب هوای فشردهای که در مخازن تحت فشار قرار دارد رها شده و مخازن را پر از هوا میکند. پروانههای زیردریایی توسط هواپیماهای آبنشین به بدنه وصل میشوند. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
زیردریاییهای هستهای با داشتن برق کافی برای ایجاد اکسیژن از الکترولیز آب دریا دیگر نیاز به بالا آمدن منظم و مکرر به سطح آب را ندارند و بنابراین بدون نیاز به سوختگیری قادرند تقریباً به طور نامحدود در زیر آب دریا بمانند. تنها محدودیت تأمین تجهیزات مصرفی خدمه همچون مواد غذایی، آب شیرین و لوازم بهداشتی و غیرهاست. انرژی هستهای گران است و بنابر این ارائه و کاربرد آن تنها برای زیردریاییهای نظامی محفوظ میباشد.
بدنه زیردریاییها دارای یک حفره طولی است که میتواند با هوا یا آب پر شود. برای فرورفتن در آب مخازنی را در بدنه با آب پر میکنند و برای بازگشت به سطح آب هوای فشردهای که در مخازن تحت فشار قرار دارد رها شده و مخازن را پر از هوا میکند. پروانههای زیردریایی توسط هواپیماهای آبنشین به بدنه وصل میشوند. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
اطلاعات نظامى🇮🇷MILITARY INFO
یک زیردریایی روسی کلاس تایفون 💢 @MILITARYINFO 💢 ایران
تاریخچه ساخت زیردریاییها
در زیردریاییهای اولیه از نیروی دست برای حرکت دادن زیر دریایی در اعماق کمک گرفته میشد. در سال ۱۶۲۰ شخص بنام ون دربل اولین زیردریایی را ساخت که میتوانست در عمق ۴٫۵ متری حرکت کند. حجم داخل این زیردریایی بسیار کم بود، بطوریکه فقط یک نفر میتوانست داخل آن قرار گیرد و برای حرکت دادن آن در عمق به یک فرد بسیار نیرومند نیاز بود تا بتواند پرههای جلو و فوقانی را بچرخاند. درحدود سال ۱۷۷۰، دیود باشنل زیردریایی را طراحی کرد که میتوانست به کمک دست و پدالهای پایی حرکت کند.
حدود ۳۰ سال بعد رابرت فولتن، زیردریایی دیگری ساخت که ۳ نفر گنجایش داشت و برای اولین بار، بالهایی برای تنظیم عمق در زیردریایی تعبیه شد. فولتن سپس تلاش کرد تا زیردریایی دیگری با موتور بخار بسازد. مشکل طراحی این موتورها در آن بود که در زیر آب اکسیژن نبود؛ بنابراین موتوری طراحی شد که ابتدا آب در سطح آب داخل مخزنی با موتور دیزل (با سوخت گازوئیل) داغ و تبدیل به بخار میشد، سپس موتور خاموش میشد و زیردریایی به داخل آب شیرجه میزد و تا وقتی که بخار داخل مخزن سرد نشده بود، زیردریایی میتوانست با موتور بخار در عمق دریا حرکت کند.
در سال ۱۸۶۰ زیردریایی دیگری طراحی شد که بطور کامل زیر آب نمیرفت و از طریق لولهای که به سطح آب راه داشت، اکسیژن را برای سوخت موتور به داخل زیردریایی مکش میکرد. در سال ۱۹۰۴ اولین زیردریایی که با موتور دیزل - الکتریکی کار میکرد، در فرانسه ساخته شد. موتورهای دیزل در سطح آب، باتریهای الکتریکی را شارژ میکردند و سپس زیردریایی در آب فرومیرفت. در این هنگام موتور دیزل خاموش میشد و موتور الکتریکی به کمک باتریهای شارژ شده، زیردریایی را حرکت میداد.
پیشینه کاربرد
زیردریایی برای نخستین بار در زمان جنگ داخلی آمریکا استفاده شد. در جنگهای جهانی اول و دوم بویژه جنگ جهانی دوم نبرد زیردریاییها یکی از ویژهترین نبردهای آن جنگ شمرده میشود که از آن فیلمهای زیادی ساخته شدهاست.
در دوران جنگ سرد آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی هر کدام روی به ساخت زیر دریایی اتمی کردند. این زیر دریاییها توانایی ترابری و شلیک موشکهای بین قارهای با کلاهک هستهای دارند. نام زیر دریایی هستهای بخاطر داشتن موتور با سوخت هستهای است که این زیر دریاییها را از سوخت گیری دوباره بینیاز میکند. کشورهای انگلیس و فرانسه و جمهوری خلق چین نیز دارای این زیر دریایی میباشند و به تازگی هند با خرید دو فروند زیر دریایی هستهای از روسیه به جمع کشورهای دارای این زیر دریایی پیوستهاست.
نوع قدیمیتر زیر دریاییها، زیردریایی با موتور دیزل است. این نوع زیر دریایی نمیتواند مدت زیادی در زیر آب بماند چرا که برای کار به هوا نیاز دارد و معمولاً استفاده از موتور دیزل در زیر دریاییها محدود به حرکت در سطح دریا یا تأمین برق مورد نیاز موتورهای الکتریکی زیردریایی است. ایران نیز با خرید مدل نهنگ از روسیه و ساخت آن با استفاده از مهندسی معکوس این نمونه به فناوری ساخت آن دست یافتهاست. کشورهای زیادی از جمله هلند، آلمان، کشورهای اسکاندیناوی، مصر و اسرائیل دارای این کلاس زیر دریایی هستند.
کلاس آخر زیر دریاییهای عملیاتی هستند که بعد از جنگ جهانی دوم کمتر ساخته یا از آن بهرهبرداری شده. این زیر دریاییها کوچک و بیشتر برای عملیات واکنش سریع یا در آبهای کم ژرفا بهرهبرداری میشوند. در جنگ جهانی دوم ژاپن با بهرهگیری از این گونه زیر دریایی به بندر پرل هاربر در خشکچههای هاوایی آمریکا پاتک زد.
کاربردهای نظامی
تا قبل و در طی جنگ جهانی دوم از زیردریاییها بیشتر برای حمله به شناورهای سطحی استفاده میشد. به خصوص حمله به کشتیهای باربری انگلستان یا از کار انداختن مسیرهای پشتیبانی دریایی ژاپن. برای این منظور زیردریاییها از اژدرها و همچنین توپهایی که داشتند استفاده میکردند. زیر دریاییهای مینگذار از اوایل قرن بیستم ساخته شده و در هر دو جنگ جهانی به کار رفتند. همچنین از زیردریایی در عملیاتهای جاسوسی برای پیاده کردن تجهیزات و پرسنل در سواحل دشمن استفاده میشد. از زیردریایی در عملیاتهای نجات نیز به خصوص در حملات وسیع جزیرهای استفاده شد. زیردریاییها در آن زمان تنها در سطح توان حمله به سایر زیردریاییها را داشتند. بعد از جنگ جهانی دوم با پیشرفتهایی که در فناوریهای مربوط به اژدرها، سونار و پیشرانه هستهای توان مقابله با زیردریاییهای دیگر را به دست آوردند. توسعه موشکهای هستهای قابل پرتاب از زیردریایی و موشکهای کروز قابل پرتاب از زیردریایی توان حمله در بردهای بالا به اهداف زمینی و دریایی را به زیردریاییهای امروزی داد. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
در زیردریاییهای اولیه از نیروی دست برای حرکت دادن زیر دریایی در اعماق کمک گرفته میشد. در سال ۱۶۲۰ شخص بنام ون دربل اولین زیردریایی را ساخت که میتوانست در عمق ۴٫۵ متری حرکت کند. حجم داخل این زیردریایی بسیار کم بود، بطوریکه فقط یک نفر میتوانست داخل آن قرار گیرد و برای حرکت دادن آن در عمق به یک فرد بسیار نیرومند نیاز بود تا بتواند پرههای جلو و فوقانی را بچرخاند. درحدود سال ۱۷۷۰، دیود باشنل زیردریایی را طراحی کرد که میتوانست به کمک دست و پدالهای پایی حرکت کند.
حدود ۳۰ سال بعد رابرت فولتن، زیردریایی دیگری ساخت که ۳ نفر گنجایش داشت و برای اولین بار، بالهایی برای تنظیم عمق در زیردریایی تعبیه شد. فولتن سپس تلاش کرد تا زیردریایی دیگری با موتور بخار بسازد. مشکل طراحی این موتورها در آن بود که در زیر آب اکسیژن نبود؛ بنابراین موتوری طراحی شد که ابتدا آب در سطح آب داخل مخزنی با موتور دیزل (با سوخت گازوئیل) داغ و تبدیل به بخار میشد، سپس موتور خاموش میشد و زیردریایی به داخل آب شیرجه میزد و تا وقتی که بخار داخل مخزن سرد نشده بود، زیردریایی میتوانست با موتور بخار در عمق دریا حرکت کند.
در سال ۱۸۶۰ زیردریایی دیگری طراحی شد که بطور کامل زیر آب نمیرفت و از طریق لولهای که به سطح آب راه داشت، اکسیژن را برای سوخت موتور به داخل زیردریایی مکش میکرد. در سال ۱۹۰۴ اولین زیردریایی که با موتور دیزل - الکتریکی کار میکرد، در فرانسه ساخته شد. موتورهای دیزل در سطح آب، باتریهای الکتریکی را شارژ میکردند و سپس زیردریایی در آب فرومیرفت. در این هنگام موتور دیزل خاموش میشد و موتور الکتریکی به کمک باتریهای شارژ شده، زیردریایی را حرکت میداد.
پیشینه کاربرد
زیردریایی برای نخستین بار در زمان جنگ داخلی آمریکا استفاده شد. در جنگهای جهانی اول و دوم بویژه جنگ جهانی دوم نبرد زیردریاییها یکی از ویژهترین نبردهای آن جنگ شمرده میشود که از آن فیلمهای زیادی ساخته شدهاست.
در دوران جنگ سرد آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی هر کدام روی به ساخت زیر دریایی اتمی کردند. این زیر دریاییها توانایی ترابری و شلیک موشکهای بین قارهای با کلاهک هستهای دارند. نام زیر دریایی هستهای بخاطر داشتن موتور با سوخت هستهای است که این زیر دریاییها را از سوخت گیری دوباره بینیاز میکند. کشورهای انگلیس و فرانسه و جمهوری خلق چین نیز دارای این زیر دریایی میباشند و به تازگی هند با خرید دو فروند زیر دریایی هستهای از روسیه به جمع کشورهای دارای این زیر دریایی پیوستهاست.
نوع قدیمیتر زیر دریاییها، زیردریایی با موتور دیزل است. این نوع زیر دریایی نمیتواند مدت زیادی در زیر آب بماند چرا که برای کار به هوا نیاز دارد و معمولاً استفاده از موتور دیزل در زیر دریاییها محدود به حرکت در سطح دریا یا تأمین برق مورد نیاز موتورهای الکتریکی زیردریایی است. ایران نیز با خرید مدل نهنگ از روسیه و ساخت آن با استفاده از مهندسی معکوس این نمونه به فناوری ساخت آن دست یافتهاست. کشورهای زیادی از جمله هلند، آلمان، کشورهای اسکاندیناوی، مصر و اسرائیل دارای این کلاس زیر دریایی هستند.
کلاس آخر زیر دریاییهای عملیاتی هستند که بعد از جنگ جهانی دوم کمتر ساخته یا از آن بهرهبرداری شده. این زیر دریاییها کوچک و بیشتر برای عملیات واکنش سریع یا در آبهای کم ژرفا بهرهبرداری میشوند. در جنگ جهانی دوم ژاپن با بهرهگیری از این گونه زیر دریایی به بندر پرل هاربر در خشکچههای هاوایی آمریکا پاتک زد.
کاربردهای نظامی
تا قبل و در طی جنگ جهانی دوم از زیردریاییها بیشتر برای حمله به شناورهای سطحی استفاده میشد. به خصوص حمله به کشتیهای باربری انگلستان یا از کار انداختن مسیرهای پشتیبانی دریایی ژاپن. برای این منظور زیردریاییها از اژدرها و همچنین توپهایی که داشتند استفاده میکردند. زیر دریاییهای مینگذار از اوایل قرن بیستم ساخته شده و در هر دو جنگ جهانی به کار رفتند. همچنین از زیردریایی در عملیاتهای جاسوسی برای پیاده کردن تجهیزات و پرسنل در سواحل دشمن استفاده میشد. از زیردریایی در عملیاتهای نجات نیز به خصوص در حملات وسیع جزیرهای استفاده شد. زیردریاییها در آن زمان تنها در سطح توان حمله به سایر زیردریاییها را داشتند. بعد از جنگ جهانی دوم با پیشرفتهایی که در فناوریهای مربوط به اژدرها، سونار و پیشرانه هستهای توان مقابله با زیردریاییهای دیگر را به دست آوردند. توسعه موشکهای هستهای قابل پرتاب از زیردریایی و موشکهای کروز قابل پرتاب از زیردریایی توان حمله در بردهای بالا به اهداف زمینی و دریایی را به زیردریاییهای امروزی داد. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
اطلاعات نظامى🇮🇷MILITARY INFO
یک زیردریایی روسی کلاس تایفون 💢 @MILITARYINFO 💢 ایران
برتری زیردریایی در نبرد توان آن در مخفی شدن در اعماق آب است. این توان با خاصیت رسانایی صوتی آب و توسط سیستمهای سونار قابل خنثی شدن است. مدرنترین زیردریاییها برای رفع این نقص دارای خصوصیت ناپیدایی هستند. سیستمهای پیشرانه پیشرفته، اقدامات و سامانههای کاهش صوت برای این مقصود به کار رفته و از اینرو یافتن و حمله به یک زیردریایی پیشرفته نیازمند شگردهای خاصی است. در سامانههای سونار فعال از فرستادن امواج صوتی و تحلیل انعکاس آن برای یافتن دشمن استفاده میشود که از جنگ جهانی دوم چنین سیستمهایی به کار میرفت. اشکال این سونار آشکار کردن محل فرستندهاست. یک زیردریایی تهدیدی جدی برای کشتیرانی طرف درگیر میباشد. به این معنا که رقیب برای مقابله با آن مجبور به استفاده از امکانات و کشتیهای خود در پهنه وسیع دریا برای شناسایی و خنثی سازی آن اقدام و تمامی کشتیهای خود را به اسکورتهای ضد زیردریایی مجهز کند.
آخرین دستاوردها
در سال ۲۰۱۳ نخستین زیردریایی روسیه از نوع زیردریایی هستهای و با نام زیردریایی یوری دولگوروکی، توسط نیروی دریایی این کشور راهاندازی شد. این زیر دریایی شامل یک محفظه فرار است. هنگامی که بدنه زیردریایی میشکند، خدمه میتوانند خود را نجات داده و از خطر فرار کنند. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
آخرین دستاوردها
در سال ۲۰۱۳ نخستین زیردریایی روسیه از نوع زیردریایی هستهای و با نام زیردریایی یوری دولگوروکی، توسط نیروی دریایی این کشور راهاندازی شد. این زیر دریایی شامل یک محفظه فرار است. هنگامی که بدنه زیردریایی میشکند، خدمه میتوانند خود را نجات داده و از خطر فرار کنند. 💢 @MILITARYINFO 💢
ایران
اطلاعات نظامى🇮🇷MILITARY INFO
💢تصاویر جدید از جنگنده نسل پنجم سوخو-۵۷ روسیه در پایگاه حمیمیم سوریه. 💢 @MILITARYINFO 💢 تامکت
💢اعزام پیشرفتهترین جنگندههای روسیه به سوریه.
💢روسیه جنگندههای پیشرفته سوخو-۵۷ خود را در پایگاه هوایی خود در سوریه مستقر کرد.
💢 @MILITARYINFO 💢
تامکت
💢روسیه جنگندههای پیشرفته سوخو-۵۷ خود را در پایگاه هوایی خود در سوریه مستقر کرد.
💢 @MILITARYINFO 💢
تامکت
💢مشیری: بختیار در 14 بهمن 57 قرارداد خرید هواپیما های اف 16 ، آواکس و اف 4 را ملغی اعلام کرد و ما نامه آن را در اختیار داریم.
💢 @MILITARYINF 💢
تامکت
💢 @MILITARYINF 💢
تامکت
💢امیر سرلشکر موسوی فرمانده کل ارتش: باید دیوارهای دفاعی کشور را بلندتر بسازیم و در این مسیر از هیچ دزدی اجازه نمیگیریم.
💢 @MILITARYINFO 💢
تامکت
💢 @MILITARYINFO 💢
تامکت