برای بقیه "از ویس متنفرم."
برای تو "گوش دادن به ویسات دوباره و دوباره.".
برای بقیه "بهم زنگ نزنید تکست بدید."
برای تو "دو ساعت صحبت پشت کال."
برای بقیه "سرم شلوغه بعدا می‌بینمت"
برای تو "بپوش دارم میام دنبالت."
برای بقیه "خلوت شدم سین می‌زنم."
برای تو "سین کردن زیر ثانیه."
برای بقیه "خستم اعصاب ندارم."
برای تو "دورت بگردم چیشده؟"


پروکسی

ظاهرا از مقایسه شدن گریزی نیست. اما مشکل اینه که ما اغلب درمورد پول، مقام، شهرت، احترام، مدرک تحصیلی و محبوبیت با دیگران مقایسه می‌شیم.
درحالی که باید درمورد آرامش، شادی، عزت نفس، دانایی، اخلاقی بودن، تعالی و یکپارچگی وجودی مقایسه بشیم.
اونم نه با دیگران؛ با گذشته خودمون.


پروکسی

بدقلق ترین درس مدرسه واقعا هندسه بود. یه سری اشکال عجیب و مرموز مثل رمزای هری پاتر رو باید چند خط کنار هم مینوشتی ثابت کنی مثلا این مثلث با اونیکی خط چه نسبتی داره. همه رو هم یه دیقه ای چشمی میشد فهمید نمیدونم چه علمیه اصلا. خاک تو سرت کنن اقلیدس


پروکسی

لیاقت رو نمی‌شه تزریق کرد.
ذات رو نمی‌شه تغییر داد.
چشم رو نمی‌شه پاک کرد.
دل رو نمی‌شه صاف کرد.
انسانيت رو نمی‌شه یاد داد.
خیلی چیزها شدنی نیست.
رها کن و برو.


پروکسی جدید

‏یکی‌ از چیزایی که آدم رو درمانده میکنه و به تدریج از‌پا در میاره، "تلاش برای کنترل کردن" یک شرایط غیرقابل کنترله‌.


پروکسی | پروکسی جدید