از یه جایی به بعد دیگه هیچ تلاشی نمیکنی، اشکاتو حروم نمیکنی، اعصابتو بهم نمیریزی، نسبت به همه چیز خنثی میشی و میزنی به بیخیالی و میگی هرچی شد شد.
اصراری برا بودنش نمیکنی، نه امیدی میمونه نه احساسی.
حوصله اینکه بشینی ساعت ها بحث کنی و خودتو ثابت کنی رو نداری.
مقصر تو نیستی، همه آدما از یه جایی به بعد خسته میشن.
خسته از بحث، خسته از غصه خوردن و...
گاهی وقتا بهترین چیز سکوته؛
سکوت خیلی چیزارو میفهمونه.


پروکسی

‏دیدن این صحنه در ایران، حداقل برای ۸۰،۹۰ درصد جوانها، غیر ممکن شد.

پروکسی

بنظرم بزرگ ترین و غم انگیز ترین سوال رو
نزار قبانی پرسیده اونجایی که میگه:
«و من مدام از خود می‌ پرسم
چرا سرنوشت تو را به من رساند
و به من فرصت زندگی با تو را نداد.»

پروکسی

برای بقیه "از ویس متنفرم."
برای تو "گوش دادن به ویسات دوباره و دوباره.".
برای بقیه "بهم زنگ نزنید تکست بدید."
برای تو "دو ساعت صحبت پشت کال."
برای بقیه "سرم شلوغه بعدا می‌بینمت"
برای تو "بپوش دارم میام دنبالت."
برای بقیه "خلوت شدم سین می‌زنم."
برای تو "سین کردن زیر ثانیه."
برای بقیه "خستم اعصاب ندارم."
برای تو "دورت بگردم چیشده؟"


پروکسی

ظاهرا از مقایسه شدن گریزی نیست. اما مشکل اینه که ما اغلب درمورد پول، مقام، شهرت، احترام، مدرک تحصیلی و محبوبیت با دیگران مقایسه می‌شیم.
درحالی که باید درمورد آرامش، شادی، عزت نفس، دانایی، اخلاقی بودن، تعالی و یکپارچگی وجودی مقایسه بشیم.
اونم نه با دیگران؛ با گذشته خودمون.


پروکسی