خطرناک ترین آدمایی که دیدم
اونایی بودن که واقعا خودشونو آدم خوبی می دونستن...
در حالیکه هر داستانی رو به نفع خودشون تغییر میدادن،
از هر مسئولیتی فرار می کنن،
و هیچ وقت گردن نمی گیرن که شاید به کسی آسیب زده باشن.
توی ذهنشون اونا هیچ وقت مقصر نیستن..
ولی عجیب اینجاست که همیشه بقیه مقصرن


پروکسی

معمولا به کسایی که دوستشون داری
بیشتر از یک بار فرصت میدی،
این حس که هنوز انگار نمیخوای
از دستشون بدی با اینکه میدونی
لیاقتشو ندارن؛
این غمگین کننده‌ترین ضعف یه آدمه.


پروکسی

یه پسر بور امروز بهم پیشنهاد داد، گفتم ببخشید ولی شما کمرنگی تایپم نیستی، گفت، درسته کمرنگم ولی میتونم نقش پررنگی تو زندگیتون داشته باشم🥲😂

پروکسی

شاید دور شاید دیر اما، نور از روزنه ای که باید میتابد، و چشمهایمان روشن خواهند شد...


پروکسی

«گاهی باید پذیرفت که بعضی از درها قرار نیست باز شوند؛ نه به این دلیل که کلیدی نداریم، بلکه به این خاطر که آن طرفِ در، دیگر چیزی برای ما وجود ندارد. گذشتن، بزرگترین هنری است که یک انسان می‌تواند بیاموزد.»

پروکسی

من هر کاری که دوست داشتم بقیه برام بکنن رو با تموم وجودم برای همه کردم.

همدردی کردم، امید دادم، ذوق کسی‌رو کور نکردم، وقتی نیاز داشتن تنهاشون نذاشتم،

من همیشه در حد توانم سهم خودم رو ادا کردم؛
حتی وقتی هیچ برگشتی نگرفتم.
هرچند دوست داشتم این جاده، گاهی دوطرفه می‌بود.


پروکسی

شهر تراز برای زندگی تو فصل تابستان تو ایران فقط اردبیل، دمای سر ظهر تابستون، ۲۵ درجه خنک‌تر از تهران، مردم بخاری روشن کردن، تا آخر هفته هم دما بیشتر از ۲۲ نمیشه

پروکسی

مولانا :
آدمى چگونه آرام مى شود؟
شمس تبريزى :
وقتى ديگر از رفتن آدم ها نمى ترسد.
مولانا :
و اگر تنها بماند؟
شمس تبريزى :
كسى كه خودش را پیدا كند، هيچ
وقت تنها نيست.


پروکسی