شاید دور شاید دیر اما، نور از روزنه ای که باید میتابد، و چشمهایمان روشن خواهند شد...


پروکسی

«گاهی باید پذیرفت که بعضی از درها قرار نیست باز شوند؛ نه به این دلیل که کلیدی نداریم، بلکه به این خاطر که آن طرفِ در، دیگر چیزی برای ما وجود ندارد. گذشتن، بزرگترین هنری است که یک انسان می‌تواند بیاموزد.»

پروکسی

من هر کاری که دوست داشتم بقیه برام بکنن رو با تموم وجودم برای همه کردم.

همدردی کردم، امید دادم، ذوق کسی‌رو کور نکردم، وقتی نیاز داشتن تنهاشون نذاشتم،

من همیشه در حد توانم سهم خودم رو ادا کردم؛
حتی وقتی هیچ برگشتی نگرفتم.
هرچند دوست داشتم این جاده، گاهی دوطرفه می‌بود.


پروکسی

شهر تراز برای زندگی تو فصل تابستان تو ایران فقط اردبیل، دمای سر ظهر تابستون، ۲۵ درجه خنک‌تر از تهران، مردم بخاری روشن کردن، تا آخر هفته هم دما بیشتر از ۲۲ نمیشه

پروکسی

مولانا :
آدمى چگونه آرام مى شود؟
شمس تبريزى :
وقتى ديگر از رفتن آدم ها نمى ترسد.
مولانا :
و اگر تنها بماند؟
شمس تبريزى :
كسى كه خودش را پیدا كند، هيچ
وقت تنها نيست.


پروکسی

از مقایسه خودت با افرادی که خانواده حمایتگر دارن
دست بردار.


پروکسی

باور کن همه‌چی از یه نفس عمیق
شروع می‌شه…
یه صبح آروم، یه تصمیم کوچیک،
یه دل بریدن از گذشته.
و توی دلِ هموناست که
حال خوب دوباره برمی‌گرده.🤌🏻🌱✨💕


پروکسی

‏تو زندگیم خیلی چیزها دوست داشتم که مال من نشد؛ هرکس و دوست داشتم آدم من نبود.یاد گرفتم از خیلی چیزها و آدم ها چشم پوشی کنم.دست برداشتم از خواستن های بی فایده.از چیزها و آدمهایی که نمیشه داشت.
همه جا سربلند بودم.به احدی بدهکار نیستم. جز خودم.
خودم
که نجیب و بیصدا هزاران بار زمین خورده و دوباره و دوباره بلند شده..

پروکسی

‏از چی نمیتونی مووآن کنی عزیزم؟ از توجهی که نمی‌کرد؟ از تلاشی که نکرد؟ از لیاقتی که نداشت؟ از آرامش و امنیتی که بهت نمی‌داد؟ از شخصیت و لول و‌ عمقی که نداشت؟ از احساس کافی بودنی که بهت نمی‌داد؟ از چی؟



پروکسی

🤍تا حالا شده توی ماشین باشید
یه دفعه چشمتون به ویترین یه مغازه بخوره و خوشتون بیاد؟
به زور جای پارک پیدا کنید...
میرین سمتش...

اما انگار فقط از دور قشنگ به نظر میرسیده.
برمیگردید سمت ماشین ؛
میبینید جریمه هم شدید...

خیلی از آدما تو زندگی مثل اون مغازه ها میمونند... سعی نکنید نزدیک شون بشید که با حسرت برمیگردید!


پروکسی

به عنوان یک مادر و یک خاله میگم.
چرا فکر میکنید ما اینا رو پیدا میکنیم؟
گاها شده نیم ساعت هی صداش زدم، که بلکه همونجور بمونه بتونم ده دقیقه ریلکس کنمو بشینم.


پروکسی

زندگی تو ایران تو همین یه بیت شعر فروغی بسطامی خلاصه شده:
یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد
یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند…


پروکسی

روزای اول خونه خراب شدن: 


پروکسی