علیرضا رئیسی         
ای عَزمِ غُنوده به دِلِ خاکِ میهَنَم
ای وَصلِ رَسیده به تَنِ مام، چون تَنَم
بَرباد می‌دَهَم آنچه قَدِ رَعنایِ تو شِکَست
بَر خاک می‌دَهَم آن‌که صِدایِ تو بِبَست
اینجا نَهُفته به دِلِ خاک، پَرچَمی‌ست
دَر شَرحِ اِهتِزازِ او، به هَمه باهَمی‌ست
زِنهار، با غَم، وَصلِهٔ ناجور دَر کُنیم
اَز عُجب و رِیا و تَصَنُّع حَذَر کُنیم
اَوباش دَر این دخمَه، شیران غَدَغَن اَست
زین پَس حِمایَتِ خورشید مُبَرْهَن اَست
جانسوز رَحمانی هَرَوی