On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.9K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
📃 شاه نماد خیانت آمریکا! | 👥 گفت‌وگو با امیراصلان افشار

➣ @Notes_On_Liberty

... برای دنیا شاه سمبولی است از خیانت آمریکا؛ پس از اینکه وزارت خارجه آمریکا به براندازی شاه کمک کرد و دستور داد تا یک متحد صمیمی را به آمریکا راه ندهند، راکفلر شدید با کارتر مشاجره کرد و قبول کردند تا او برای معالجه به آمریکا بیاید و فوراً هم برگردد؛ کشورهای دیگر هم از آمریکا تبعیت کردند و درها را به روی او بستند.

شاه با رنگی زرد، ضعیف و با غده‌ای سرطانی وارد نیویورک شد. وقتی در بیمارستان بود می‌پرسیدند: کِی از شرّ شما خلاص می‌شویم؟

بریلی Braley می‌گوید: «برای ما آمریکایی‌ها چنین عملی یک ننگ بزرگ است که متحد و دوست دیرین خود را این چنین تنها گذاشتیم و در سخت‌ترین دوران زندگی‌اش او را در این دنیای آشفته رها کردیم و کمک‌هایی را که به حفظ منطقه کرده بود از یاد بردیم و میدان را به کسانی دادیم که آن‌ها خود دشمنی با آمریکا را در صدر برنامه‌های خود قرار داده‌اند که این مُهر یک ننگ برای ملّت ما است. سرنوشت شاه، سمبولی است از سهل‌انگاری، بی‌اعتنایی و بی‌فکری آمریکا. سقوط شاه تحولات ناگهانی و خطرناکی به دنبال دارد ولی آن هم برای ما آمریکایی‌ها فرقی نمی‌کند. آمریکا بدون نگاهی به پشت سر فقط فکرش به پیش‌رفتن است. اما به چه قیمتی؟»

شاه گروگان و خبرنگار گستاخ!
- در واقع شاه در این زمان، گروگان آمریکایی ها بود.
- بله! کاملاً! در واقع اعلی‌حضرت را به آن‌جا تبعید کردند، چون در جزیره‌ای در «پاناما» به نام «كونتادورا» آب‌وهوای خیلی گرم و بد باعث تشدید بیماری اعلی‌حضرت شد.

در آن‌جا «دیوید فراست» روزنامه‌نویس انگلیسی که قبلاً چندین بار به ایران آمده بود و از خوان نعمت دربار هم بهره‌ها برده بود، با اعلی‌حضرت مصاحبه کرد و با سؤال بی‌جایی، نهایت پستی و بی‌اخلاقی را نسبت به یک شخصیت بیمار و درحال مرگ ابراز کرد. «فراست» از اعلی‌حضرت پرسید: اعلی‌حضرت به شما نگفتند که چند وقت دیگر از عمرتان باقی است؟
اعلی‌حضرت گفتند: این با من نیست، با خداست. ممکن است امروز باشد، ممکن است فردا باشد و با پیشرفت‌هایی که در طب شده ممکن است که انسان بیشتر از آن‌که فکر می‌کند عمر بکند.

بعد «دیوید فراست» با کمال بی‌ادبی پرسید: مگر شما خدا را هم می‌شناسید؟
شاه گفت: البته که من به خداوند باور دارم، من همیشه با خدا رازونیاز می‌کنم!

خلاصه «دیوید فراست» شخص مهملی بود که من بعداً در لندن، جلوی پسر عمویم، امیرخسرو افشار، به او گفتم: حالا خوشحال هستید که با کارهایتان مملکت و شاهی را از بین بردید؟ ملّتی را به بدبختی کشاندید؟... هیچی نگفت. بالاخره این‌ها از این راه نان می‌خورند. این آقای دیوید فراست همین مصاحبه‌اش را ۲۰۰-۳۰۰ هزار دلار به تلویزیون آمریکا فروخت.

تقاضای استرداد شاه به ایران
- در همین زمان بود که استرداد شاه به ایران مطرح شد؟
- بله! در این موقع جمهوری اسلامی تقاضای استرداد شاه را کرده بود تا شاه به ایران تحویل داده بشود. حتی در این مورد چند وکیل فرانسوی هم گرفتند و همه از اروپا به پاناما رفتند تا با کمک آمریکا شاه را دستگیر کنند. آمریکا هم بالاخره به این‌ها روی خوش نشان داد، به‌دلیل اینکه حدود ۵۲ نفر گروگان آمریکایی در ایران بودند و می‌خواست که به هر نحوی که شده، حتی به قیمت تحویل دادن یا کشتن شاه، گروگان‌ها آزاد شوند تا آقای کارتر بتواند در انتخابات دوره دوم پیروز شود.

- حال و روز شاه پس از شنیدن خبر استرداد شاه چگونه بود؟
- من آن‌موقع برای انجام کاری در نیس بودم چون مادرم شدیداً به بیماری سرطان مبتلا شده بود. طبیعی بود که موضوع استرداد شاه باعث وحشت شده بود. علیاحضرت در کتاب‌شان نوشته‌اند: «ما اطلاع پیدا کردیم که اقداماتی در جریان است که شاه را تحویل بدهند»، اما علیاحضرت فراموش کردند این را بنویسند که خبرنگار رویتر که با من خیلی دوست بود (به‌خاطر نسبتی که با خواهرخانم من داشت) به من تلفن کرد و با تأکید بر پنهان ماندن نامش، گفت: اصلان! می‌خواهند شاه را تحویل بدهند. این خبر، بسیار جدی است. به اعلی‌حضرت بگو که از پاناما بروند چون آن‌جا برای او محل خطرناکی است.

من به علیاحضرت تلفن کردم و به ایشان گفتم: علیاحضرت! استدعا می‌کنم که هرچه زودتر پاناما را ترک کنید. برای اعلی‌حضرت خطرناک است که در پاناما بمانند. این خبر، بسیار جدی و موثق است، استدعا می‌کنم آن‌جا را ترک کنید!
... و سرانجام، علیاحضرت با ناباوری و تردید بسیاری از مجراهای دیگر مطلع شدند که موضوع حقیقتاً جدی و خطرناک است و بایستی اقدامی بکنند.

📚 | خاطرات امیراصلان افشار، مصاحبه با علی میرفطروس

#شاه #ایران #امیراصلان_افشار
#خیانت #آمریکا #سقوط_ایران
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 پول طبیعی | ✍🏻 ژرژ هولسمن ➣ @Notes_On_Liberty ❃ به هر نوع پولی که طی همکاری داوطلبانه افراد مختلف استفاده شود، «پول طبیعی» می‌گوییم. منظور از همکاری داوطلبانه، یک شراکت دوطرفه بدون تجاوز به حقوق افراد دیگر و با توجه به احترام شخصی بودن اموال هر فرد برای…
📃 پول اعتباری | ✍🏻 یورگ گوئیدو هولسمن

➣ @Notes_On_Liberty

❃ پول طبیعی الزاماً دارای دو مشخصه است: اول از همه اینکه جدا از کاربرد پولی‌اش، به خودی خود ارزشمند باشد و به‌علاوه از نظر فیزیکی هم برای قرار گرفتن به‌عنوان واسطه مبادله مناسب باشد. پول‌های گذشته که تا به حال به آن اشاره کرده‌ایم (تنباکو، میخ، پارچه، طلا، نقره و...) همگی ارزش مقدم بر ارزش واسطه‌ای خود(ارزش مقدم) را از مصرف کسب کرده‌اند. حتی در مورد فلزات گران‌بها هم به همین ترتیب است. درست است که این فلزات در طول مصرف مانند تنباکو از بین نمی‌روند، با این حال به‌عنوان جواهرات، زیور آلات و یا در صنعت مورد مصرف قرار می‌گیرند.

❃ در عین حال پول‌هایی هم هستند که ارزش مقدم خود را از مصرف کسب نمی‌کنند. مهمترین موارد از این دست، پول‌های کاغذی و الکترونیکی هستند که در ادامه به آن‌ها خواهیم پرداخت. اما قبل از آن می‌توان به پول اعتباری نیز اشاره کرد. همان‌طور که از نامش پیداست، پول اعتباری زمانی به‌وجود آمد که ابزارهای مالی در تبادلات غیرمستقیم به‌کار گرفته شدند. مثلاً فرض کنید جَک ده اونس نقره برای یک سال به مایک قرض می‌دهد و در مقابل مایک به او یک برگه «م.ب.ت» (من بدهکار توام) می‌دهد.

❃ و علاوه‌براین فرض کنید «م.ب.ت» برگه‌ای است که در آن نوشته شده «من به دارنده این برگه ۱۰ اونس نقره در موعد پرداخت ده ژانویه بدهکارم(امضا)». حال جک سعی می‌کند که از این برگه به‌عنوان واسطه مبادله استفاده کند. اگر خریداران این برگه هم به حرف‌های مایک مبنی بر برگرداندن اعتبار وعده داده شده اعتماد داشته باشند، این برگه می‌تواند واسطه مبادله باشد. اگر مایک نزد عده‌ای به نیکی شهرت داشته باشد، احتمالاً آن افراد این نوشته را به‌عنوان وجه پرداختی به ازای کالاها و خدمات‌شان قبول خواهند کرد. به این ترتیب «م.ب.ت» مایک تبدیل به پول اعتباری می‌شود.

❃ پول اعتباری هیچگاه نمی‌تواند گردشی که پول‌های طبیعی دارند داشته باشد. دلیل آن هم این است که این نوع پول با ریسک عدم پرداخت بدهی همراه است. در تبادلات نقدی ارزش بلافاصله جابه‌جا می‌شود. اما ارائه‌دهنده یک «م.ب.ت» ممکن است ورشکست شود و در این شرایط، «م.ب.ت» فقط یک تکه کاغذ خواهد بود.

❃ پس با این تفاسیر پول اعتباری تنها زمانی گردش بیشتری خواهد یافت که این اعتبار عنوان پول کالایی را داشته باشد، یا شهرت ارائه‌دهنده‌ی آن باعث اطمینان باشد و یا زمانی‌که باید سرمایه‌های مورد نیاز دولت برای یک جنگ بزرگ به‌سرعت تامین شود. در زمان‌های دور پول اعتباری در اشکال دیگری غیر از کاغذ هم ارائه می‌شده است. برای مثال در قرن نهم، «م.ب.ت»‌هایی از جنس چرم به مراتب به‌عنوان پول مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

❃ پول اعتباری تنها نوعی اشتقاقی از پول است و ارزش خود را از پرداخت مورد انتظار آینده به یک کالا می‌یابد. از این جهت با پول کاغذی که خودش ارزش‌گذاری می‌شود، به طور کلی متفاوت است. همین مورد ما را به موضوع بعدی می‌رساند.

- پول کاغذی و بازار آزاد

تا این‌جا برای تبیین مباحثمان به صورت خاص به فلزات گرانبها پرداختیم چراکه در تاریخ، فلزات گران‌بها پول بازار آزاد بوده اند و همین‌طور چون تا به امروز هیچ کالای دیگری به‌عنوان واسطه مبادله تا این حد مناسب به نظر نرسیده است. اما اینکه طلا، نقره و مس بهترین پول‌های موجود هستند با این واقعیت که امروزه هیچ کشوری در جهان از آن‌ها به عنوان واسطه مبادله استفاده نمی‌کند، در تناقض است. در مقابل تمام کشورها از پول کاغذی استفاده می‌کنند. به نظر می‌رسد این تجربه جهانی به این نکته دلالت دارد که پول کاغذی حداقل به سه دلیل حتی از فلزات گران‌بها هم سودمندتر است:

۱- هزینه تولیدشان به مراتب کمتر است.
۲- مقدار آن را می‌توان به‌راحتی برای برآورده کردن نیاز‌های بازار تعدیل کرد.
۳- مقدار آن را می‌توان به راحتی برای تثبیت ارزش واحد پول تعدیل کرد.

قبل از اینکه به صورت جزئی به تحلیل بیشتر فواید گفته شده بپردازیم، باید یک سوال به مراتب پایه‌ای‌تر را مورد نظر قرار دهیم که آیا پول کاغذی در درجه اول پدیده‌ای بازاری بوده است. آیا وجود خود را مدیون انتخاب آزادانه کاربران پول است یا رجحانی قانونی که برایش قائل شدند؟ اگر مورد اول باشد به‌نظر نمی‌رسد بتوان ایرادی به پول کاغذی گرفت. اما اگر وجود آن برآمده از اجبار و تحمیل باشد، می‌توان آن را تجاوز به حقوق مالکیت دانست و باید به‌دقت فواید گفته شده برای آن را مورد بررسی قرار دهیم.

#اقتصاد #پول #پول_اعتباری #پول_طبیعی
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 ریشه‌های انقلاب | ✍🏻 جک گلدستون ➣ @Notes_On_Liberty ❃ ریشه‌های وضعیت انقلابی را معمولاً باید در تغییرات اجتماعی، اقتصادی و سیاست‌هایی جست‌وجو کرد که زیان‌هایی را برای بخش‌های گوناگون جامعه به‌بار آورده‌اند. در چنین وضعیتی، حاکم، خواه پادشاه باشد، خواه…
📃 فرآیندهای انقلابی | ✍🏻 جک گلدستون

➣ @Notes_On_Liberty

❃ دولت می‌تواند به نیاز متصوّر نخبگان و مردم برای تغییر از طریق اصلاحات، سرکوب، یا هر دو، پاسخ دهد. اینکه آیا نخبگان و مردم چنین اصلاحاتی را راه‌حل‌هایی شایسته برای مشکلات فعلی تلقی می‌کنند یا صرفاً به‌عنوان یک اقدام ظاهری، و اینکه آیا چنین سرکوبی را یک اقدام محدود و موجه می‌دانند یا گواه دیگری بر اقدامات خودسرانه و افراطی رژیم، عامل تعیین‌کننده‌ای در توانایی رژیم برای فرونشاندن درخواست‌های تغییر و یا شعله‌ور ساختن بیشتر این درخواست‌ها به شمار می‌رود. یکی از تناقضات کلیدی انقلاب این است که تلاش‌های دولت برای اجتناب از انقلاب به‌وسیله اصلاحات یا سرکوب، غالباً وضعیت را بدتر می‌سازد، به‌طوری‌که درخواست‌ها را برای تغییرات بیشتر تشویق می‌کند و خشم بیشتری نسبت به اقدامات نادرست دولت پدید میآورد.

❃ قدرت‌های خارجی نیز می‌توانند در این فرایند نقش قابل ملاحظه‌ای ایفا کنند. جنگ یا تهدید به جنگ می‌تواند شکاف و قطب‌بندی نخبگان را افزایش دهد و توده‌ها را بسیج کند. کمک‌های خارجی قابل ملاحظه به حکومت می‌تواند به تقویت آن کمک کند، اما اگر چنین کمک‌هایی با محدودیت‌های شدید ارائه شوند، و یا صرفاً وابستگی رژیم به قدرت‌های خارجی را نشان دهند، چنین دخالت خارجی می‌تواند به تضعیف بیشتر حکومت منجر شود. کمک خارجی به مخالفان رژیم نیز می‌تواند منابع، سازماندهی و کارآمدی مخالفان را افزایش دهد، یا برعکس، مخالفان را آلت دست منافع خارجی(pawn of foreign interest) جلوه‌گر سازد. بنابراین، پاسخ به دخالت خارجی نه‌تنها به اقدامات اتخاذشده‌ی خاص بستگی دارد، بلکه به نوع نگاه گروه‌های رقیب به این دخالت‌ها نیز بستگی دارد.

❃ نوع نگاه بازیگران گوناگون به دخالت خارجی به این بستگی دارد که چگونه ایدئولوژی‌های خاص به انگیزه‌های دولت و اهداف قدرت‌های خارجی و گروه‌های داخلی شکل می‌دهند. ایدئولوژی‌ها پل بسیار حساسی میان نارضایتی‌ها و اقدامات برقرار می‌کنند. هنگامی‌که نخبگان به دنبال بسیج حمایت مردمی هستند، آن‌ها به یک چارچوب ایدئولوژیک نیاز دارند که بتواند دهقانان و کارگران شهری را جذب کند. این «ایدئولوژی‌های مخالف» نقش تعیین‌کننده‌ای در ایجاد ائتلاف‌های گسترده و چند طبقه‌ای که معمولاً برای سرنگونی یک رژیم لازم هستند، ایفا می‌کنند. نخبگان ملّی باید با رهبران محلی و طیف گسترده‌ای از گروه‌های نخبه (مذهبی، کارگری، تجاری، حکومتی، نظامی) ارتباط برقرار کنند تا مخالفتی را که از قدرت کافی برخوردار است برای به چالش کشیدن دولت شکل دهند. استفاده از ایده‌آل‌های گسترده‌ای نظیر ملّی‌گرایی، دموکراسی، کمونیسم، یا اعتقادات مذهبی، یک عامل «انسجام‌بخش» را برای حفظ ائتلاف میان طبقات و نخبگان گوناگون فراهم می‌کند. همچنین، وجود یک چارچوب ایدئولوژیک الهام‌بخش، حامیان گروه‌های مخالف را به این باور می‌رساند که هدف‌شان حق است، و آن‌ها نهایتاً پیروز خواهند شد.

❃ همان‌طور که اقتدار دولت شروع به اضمحلال می‌کند، و نخبگان و گروه‌های مردمی بیعت خود را از رژیم برمی‌دارند، گسترش سریع‌تر مخالفت، با کاهش شدید حمایت نخبگان از رژیم می‌تواند به‌وسیله‌ی وقایع خاص یا اقدامات دولت صورت پذیرد. برای مثال، در فیلیپین و نیکاراگوئه ترور رهبران مخالف مردمی باعث فوران گسترده حمایت نخبگان و توده‌ها از انقلابیون مخالف شد. در کوبا و ایران، نوسان آشفته و نامنسجم سیاست‌های حکومت میان دو گزینه سازش و سرکوب شدید، حمایت از این رژیم‌ها را کاهش داد.

❃ اقدامات و منابع دولت نیز شکل مبارزه انقلابی را تعیین می‌کند. در جایی‌که دولت همچنان قوی است و مخالفت اساساً در نواحی روستایی جریان دارد، ممکن است یک جنگ چریکی طولانی را شاهد باشیم. در جایی‌که دولت به سرعت ضعیف می‌شود و بسیاری از نخبگان آن را ترک می‌کنند، و گروه‌های شهری فعالانه از انقلابیون مخالف حمایت می‌نمایند، احتمال سرنگونی سریع صاحبان قدرت مرکزی وجود دارد. به‌هرحال، پس از اینکه نیروهای انقلابی توانستند کنترل حکومت مرکزی را به دست گیرند، می‌توان گفت که انقلاب در سرنگونی رژیم پیشین موفق شده است. اما مبارزه برای تعیین پیامدهای انقلاب تازه آغاز شده است.

#انقلاب #انقلاب_مدرن #عصر_آزادی
#نوسازی_سیاسی #انقلاب_آزادی
#آزادی‌خواهی #فرایند_انقلابی
#دولت_و_نخبگان #فروپاشی
➣ @Notes_On_Liberty
👍1
📃 رهایی توده‌ها! (۱) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ تاریخ بشر، تاریخ اندیشه‌ها است. چون این اندیشه‌ها، تئوری‌ها و عقاید هستند که کنش انسان را هدایت می‌کنند و غایات نهایی را که انسان در سر دارد و ابزارهایی را که برای دستیابی به آن ها به‌کار می‌گیرد، تعیین می‌کنند. رخدادهای هیجان‌انگیزی که احساسات را بر‌ می‌انگیزند و توجه ناظران بیرونی را به خود جلب می‌کنند، صرفاً باز‌تاب دگرگونی‌های ایدئولوژیک هستند. چیزی به‌عنوان دگرگونی‌های فرا‌گیر و ناگهانی در مسائل انسانی وجود ندارد. آنچه در تعبیری بسیار گمراه‌کننده «نقطه عطف در تاریخ» خوانده می‌شود، پیدایش نیرو‌هایی در صحنه روزگار است که پیش‌تر برای مدتی دراز در پشت صحنه اثر‌گذار بوده‌اند. ایدئولوژی‌های نو که از مدت‌ها پیش ایدئولوژی‌های قدیمی‌تر را از میدان بیرون انداخته‌اند، آخرین پرده‌ها را برمی‌افکنند و حتی کند‌ذهن‌ترین افراد از دگرگونی‌هایی که پیش‌تر به آن‌ها اهمیت نمی‌داده‌اند، آگاه می‌شوند. به این معنا دستیابی لنین به قدرت در اکتبر ۱۹۱۷ بی‌تردید یک نقطه عطف بود. اما معنای آن با آنچه کمونیست‌ها به این نقطه عطف نسبت می‌دادند، تفاوت بسیاری داشت.

❃ پیروزی انقلابیون شوروی تنها نقشی کوچک را در تحول به سوی سوسیالیسم بازی کرد. سیاست‌های کشورهای صنعتی اروپای غربی و مرکزی در پشتیبانی از سوسیالیسم، در این میان بسیار اثر‌گذار‌تر بود. اهمیت و اثر‌‌گذاری برنامه تامین اجتماعی بیسمارک در مسیر بر‌پایی سوسیالیسم، بیشتر از بهره‌کشی تولیدکنندگان مرتجع روسی بود. شرکت ملّی خطوط راه‌آهن پروس تنها نمونه بنگاه تحت مدیریت دولت بود که دست‌کم برای مدتی از شکست‌های آشکار مالی دوری کرده بود. انگلیسی‌ها پیش از ۱۹۱۴ بخش‌هایی اساسی از نظام تامین اجتماعی آلمان را به‌کار گرفته بودند. در یکایک کشورهای صنعتی، دولت‌ها به سیاست‌های دخالت‌گرایانه‌ای که قرار بود دست آخر به سوسیالیسم بینجامند، سر‌سپرده بودند. در طول جنگ بیشتر آن‌ها اقداماتی را در پیش گرفتند که سوسیالیسم جنگی خوانده می‌شد. برنامه‌ی هیندنبرگ آلمانی‌ها که البته به‌خاطر شکست آلمان نتوانست به تمامی پیاده شود، نه‌تنها رادیکال‌تر از برنامه‌های مشهور پنج ساله روس‌ها بود، بلکه بسیار بهتر از آن‌ها نیز برنامه‌ریزی شده بود.

❃ شیوه‌های روسی نمی‌توانست برای سوسیالیست‌های کشورهای عمدتاً صنعتی غرب کاربردی داشته باشد. برای این کشورها تولید محصولات برای صادرات، بسیار حیاتی بود. نمی‌توانستند نظام روسی استوار بر خود‌کفایی اقتصادی را به‌کار گیرند. روسیه هیچ‌گاه تولیدات خود را در اندازه‌هایی که ارزش گفتن داشته باشد، صادر نکرده بود. این کشور تحت حاکمیت نظام شوروی تقریباً به‌کلی از بازار جهانی غلّات و مواد خام کنار رفت.

❃ حتی سوسیالیست‌های متعصب نمی‌توانستند نپذیرند که غرب نمی‌تواند چیزی از روسیه بیاموزد. روشن است که دستاوردهای تکنولوژیکی که بلشویست‌ها به آن‌ها می‌بالیدند، صرفاً تقلیدی خام‌دستانه از کارهای انجام گرفته در غرب بود. لنین کمونیسم را این‌گونه تعریف می‌کرد: «قدرت شورایی به‌علاوه برق‌رسانی». حال آن‌که برق‌رسانی بی‌تردید ریشه در روسیه نداشت و کشورهای غربی در این میدان نیز مانند هر شاخه دیگری از صنعت، روسیه را پشت سر می‌گذاشتند.

❃ اهمیت واقعی انقلاب لنین را باید در این نکته دید که این انقلاب، بروز نا‌گهانی اصل سرکوب و خشونت نامحدود بود. نفی همه‌ی اندیشه‌های سیاسی‌ای بود که برای سه هزار سال بر تحول تمدن غربی سایه افکنده بود. حکومت و دولت چیزی نیست مگر ابزار اجتماعی سرکوب و اجبار خشن. برای پیشگیری از نابودسازی همیاری اجتماعی از سوی گروه‌ها و افراد ضداجتماعی، گریزی از این ابزار که همانا قدرت پلیس است، نداریم. سرکوب و پیشگیری خشونت‌بار از فعالیت‌های ضداجتماعی به کل جامعه و یکایک اعضای آن سود می‌رساند.

❃ اما خشونت و سرکوب به هر روی شرارت‌آمیزند و افرادی را که مسئولیت‌شان به‌کار‌گیری آن‌هاست، فاسد می‌کنند. باید قدرت افرادی را که در راس کار هستند، از بیم آن‌که مبادا به مستبدانی مطلق تبدیل شوند، محدود کرد. جامعه نمی‌تواند بدون ساز‌و‌برگی برای اعمال اجبار خشونت‌بار وجود داشته باشد. اما اگر افراد در قدرت نیز خود‌کامه‌هایی مسئولیت‌ناپذیر باشند که بتوانند آزادانه به افرادی که دل‌خوشی از آن‌ها ندارند آسیب بزنند، باز هم جامعه نمی‌تواند وجود داشته باشد.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 رهایی توده‌ها! (۲) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ کارکرد اجتماعی قانون این است که خود‌سری پلیس را مهار کند. حاکمیت قانون، خودسری مقامات را تا بیشترین اندازه ممکن محدود می‌کند. حوزه اختیار و صلاحدید‌شان را به‌شدت محدود می‌سازد و به این شیوه عرصه‌ای را برای شهروندان پدید می‌آورد که در آن بتوانند آزادانه دست به کنش بزنند، بی‌آنکه دخالت دولت نا‌کام‌شان بگذارد.

❃ آزادی همواره به‌معنای آزادی از دخالت پلیس است. در طبیعت چیزی به عنوان آزادی و رهایی وجود ندارد. تنها تصلّب انعطاف‌ناپذیر قوانین طبیعت است که انسان، اگر می‌خواهد به هدفی دست یابد، باید بی‌چون و چرا از آن‌ها فرمانبری کند. در شرایط پندارین بهشت‌مانندی نیز که بر پایه پر‌گویی‌های خیال‌بافانه بسیاری از نویسندگان، پیش از بنیادگذاری پیوند‌های اجتماعی وجود داشته، آزادی‌ وجود نداشته است. جایی که هیچ دولتی وجود ندارد، همه اسیر و دستخوش همنوعان قدرتمندتر خود خواهند بود. آزادی تنها می‌تواند تحت حاکمیت دولتی تثبیت‌شده پدیدار شود که آماده است تبهکاران را از کشتن همنوعان ضعیف‌تر خود و دزدیدن اموال‌شان باز‌دارد. اما این تنها حاکمیت قانون است که جلوی تبدیل خود حاکمان به بدترین تبهکاران را می‌گیرد.

❃ قوانین، هنجارهای کنش مشروع را پی می‌ریزند. روندهای مورد نیاز برای لغو یا دگر‌گونی قوانین کنونی و وضع قوانین جدید را تعیین می‌کنند. به همین ترتیب رویه‌های ضروری برای کار‌بست قوانین در نمونه‌هایی معین را مشخص می‌کنند. دادگاه‌ها و محکمه‌ها را بنیاد می‌گذارند. از این‌رو هدف‌شان آن است که جلوی پیدایی شرایطی را که در آن افراد اسیر و دستخوش حاکمان می‌شوند، بگیرند.

❃ انسان‌های فانی جایزالخطا هستند و قانونگذاران و قضات نیز انسان‌هایی فانی‌اند. ممکن است بارها و بارها اتفاق بیفتد که قوانین معتبر یا تفسیر دادگاه از آن‌ها سازمان‌های اجرایی را از توسل به برخی اقداماتی که می‌تواند سودمند باشد، بازدارند. با این‌همه زیان بزرگی نمی‌تواند به بار آید. اگر قانونگذاران، نارسایی قوانین معتبر موجود را دریابند، می‌توانند تغییرشان دهند. بی‌تردید این امر نا‌مطلوبی است که مجرمان برخی اوقات می‌توانند به این خاطر که روزنه‌ای در قانون وجود دارد یا دادستان از رعایت برخی تشریفات غفلت می‌کند، از مجازات بگریزند. اما این امر در مقایسه با پیامدهای بهره‌گیری مستبد «نیکخواه» از آزادی عمل نامحدود، شرارتی کم‌اهمیت است.

❃ دقیقاً این نکته است که افراد ضداجتماع از درکش ناتوانند. این دسته افراد، تشریفات موجود در فرآیند صحیح قانونی را محکوم می‌کنند. چرا قانون باید دولت را از توسل به طرح‌های سودمند بازدارد؟ آیا نشاندن قوانین و نه مصلحت در جایگاهی متعالی و برتر، بت‌پرستی نیست؟ افراد ضد‌اجتماع از نشاندن دولت رفاه به‌جای دولتی که زیر سایه حکومت قانون است، پشتیبانی می‌کنند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 رهایی توده‌ها! (۳) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ در این حکومت رفاهی، دولت که نقش پدر جامعه را دارد، باید بتواند آزادانه همه کارهایی را که فکر می‌کند به نفع عموم مردم است، انجام دهد. هیچ «کاغذ‌پاره‌ای» نباید حاکم روشن‌اندیش را در تلاشش برای بهبود رفاه عمومی محدود کند. همه مخالفین باید بی‌رحمانه در هم کوفته شوند تا مبادا اقدام سودمند دولت را نا‌کام بگذارند. دیگر هیچ آیین و تشریفات بی‌محتوایی نباید از آن‌ها در برابر مجازات‌هایی که سزاوارش هستند، محافظت کند.

❃ معمولاً دیدگاه طرفداران دولت رفاه را دیدگاه «اجتماعی» می‌خوانند و در برابر، نگاه پشتیبانان حاکمیت قانون را نگاهی «فردگرایانه» و «خودخواهانه» می‌نامند. با این‌همه پشتیبانان دولت رفاه، آدم‌هایی خشک‌مغز و کاملاً ضداجتماعی و متعصب هستند. چه ایدئولوژی آن‌ها به شکلی نا‌گفته حکایت از آن می‌کند که دولت دقیقاً کاری را انجام خواهد داد که خود آن‌ها درست و سودمند می‌پندارند. این احتمال را یکسره رد می‌کنند که ممکن است مخالفت‌هایی در این‌باره بروز کند که چه چیزی درست و به‌صلاح است و چه چیزی، خیر. از حاکم خود‌کامه روشن‌اندیش دفاع می‌کنند، اما اعتقاد دارند که مستبد روشن‌بین از هر نظر با باور خود آن‌ها درباره کار‌هایی که باید انجام شود، هم‌داستان است.

❃ از برنامه‌ریزی‌ طرفداری می‌کنند، اما آنچه در ذهن دارند، صرفاً برنامه خودشان است، نه برنامه همشهریان‌شان. می‌خواهند که همه مخالفان، یعنی همه کسانی را که با آن‌ها هم‌داستان نیستند، از صفحه روز‌گار پاک کنند.

❃ بی‌اندازه خود‌مدارند و هیچ مخالفتی را نمی‌پذیرند. هر یک از پشتیبانان دولت رفاه و برنامه‌ریزی، یک دیکتاتور بالقوه‌اند. آنچه برای پیاده‌سازی‌اش برنامه‌ریزی می‌کنند، محروم کردن مردمان دیگر از همه حقوق خود و بنیادگذاری قدرتی فراوان برای خود و دوستان‌شان است. از اقناع شهروندان‌شان سر باز می‌زنند. ترجیح می‌دهند که آن‌ها را «سر به نیست» کنند. جامعه «بورژوا» را تحقیر می‌کنند که قانون و روند‌های حقوقی را می‌پرستد. اما خودشان جلوی خشونت و خونریزی پیشانی به خاک می‌مالند.

❃ کشاکش آشتی‌ناپذیر این دو مکتب، حاکمیت قانون در برابر دولت رفاه، در همه جدال‌هایی که انسان بر سر آزادی داشته، حکمفرما بوده است. این تحول، تحولی سخت و دراز بوده است. بارها و بارها پرچمداران استبداد و حکومت مطلقه پیروز شده‌اند. اما دست آخر حاکمیت قانون در قلمرو تمدن غرب چیره شد. حاکمیت قانون یا دولت محدودی که قانون اساسی و رعایت حقوق انسان‌ها از آن نگهبانی می‌کند، ویژگی بنیادین این تمدن است. حاکمیت قانون بود که دستاوردهای شگفت‌انگیز کاپیتالیسم جدید و دموکراسیِ به قول مارکسیست‌ها «رو‌بنایی» آن را پدید آورد. رفاهی بی‌سابقه را برای مردمی که روزبه‌روز بر شمارشان افزوده می‌شد، به ارمغان آورد. این روزها استاندارد زندگی توده‌ها در کشورهای کاپیتالیستی، بسیار بالاتر از استاندارد زندگی ثروتمندان روزگاران پیشین است.

❃ این کامیابی‌ها هیچ یک نتوانسته پشتیبانان استبداد و برنامه‌ریزی را مهار کند. با این همه برای هوا‌خواهان توتالیتاریسم، نا‌معقول بوده است که پیامدهای گریزناپذیر دیکتاتوری فعالیت‌هایشان را برای عموم مردم آشکار سازند.

❃ در سده نوزده، اندیشه‌های آزادی و حاکمیت قانون، چنان شهرت و آوازه‌ای پیدا کرده بود که حمله آشکار به آن‌ها جنون‌آمیز به نظر می‌رسید. افکار عمومی آشکارا پذیرفته بود که کار استبداد تمام شده و هیچ‌گاه نمی‌تواند بازگردد. آیا حتی تزار روسیه بی‌تمدّن مجبور نشد که نظام ارباب و رعیتی را بر‌چیند، محاکمه توسط هیات منصفه را پی‌ بریزد، آزادی محدودی به مطبوعات بدهد و قانون را رعایت کند؟

- ادامه دارد...

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی #میزس
#حکومت_قانون #قانون #آزادی_فردی
#دولت_رفاه #سوسیالیسم #بلشویسم
#استبداد #سرکوب #مداخله‌گرایی
➣ @Notes_On_Liberty
«من فرمانروایانی را که اکثریت مردم را دشمن خود ساخته‌اند و مجبورند برای حفظ مقام خود به زور توسل جویند، بدبخت می‌دانم زیرا آن که دشمنان اندکی دارد به‌آسانی می‌تواند خود را از گزند آنان مصون نگاه دارد ولی کسی که اکثریت مردمان با او دشمن‌اند هرگز روی ایمنی و آسایش نمی‌بیند و هرچه بیشتر ستمگری پیشه کند حکومت خود را ضعیف‌تر می‌سازد.»

❈ نیکولو ماکیاولی، گفتارها، کتاب اول
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📄 روزنامه خاطرات عین‌السلطنه ➣ @Notes_On_Liberty ❃ طوطی‌ها، سگ‌ها دویست هزار تومان طوطی زیادتر خرید. صد هزار تومان سگ بیشتر خرید. امان از گل بازی او. می‌خواهم به جرأت بنویسم یک کرور تومان بیشتر گل و تخم گل و گل خانه از فرنگ آورد. مخارج طبیب شاه که حساب…
📄 خاطرات عین‌السلطنه

➣ @Notes_On_Liberty

❃ انگلیسی‌ها باعث گرانی
امشب درویشعلی که قاصدی شهر رفته بود، آمد. میرزا حسین نوشته بود روز ۲۲ با جواب حکومت حرکت می‌کنیم. روس‌ها می‌روند اما انگلیس‌ها پی‌درپی وارد می‌شوند، با توپخانه خود نمایشات همه روزه می‌دهند. گرسنگی و قحطی حد و اندازه ندارد. باعث گرانی انگلیس‌ها هستند. نمی‌دانید چه قسم پول خرج می‌کنند.
(سالور، ۱۳۷۴: ج ۷، ۵۲۳۶)

❃ وضع قزوین
از شهر پرسیدم گفت به‌شدت گرانی است (کربلایی هادی گفت آرد خرواری دویست تومان، گندم (خرواری) صد و هشتاد الی نود تومان است). انگلیسی‌ها بسیار وارد شده و می‌شوند. روز، پنج هزار عمله برای آن‌ها در معابر سلطان‌آباد کار می‌کنند. قزاق روس را هم جواب کردند و حالیه در خود قزوین سوار ایرانی می‌گیرند، مواجب و لباس خوب می‌دهند. شهرت هم دارد سپهسالار قزوین میآید. (سالور، ۱۳۷۴: ج ۷، ۵۲۴۲)

❃ مشکلات حمل برنج
درست پس از چهار روز معطلی تنکابن و گرفتن بلیط هر آدمی که دو من برنج با دوش حمل می‌کرد پانزده مکان باید گرفتار گمرکچی و پست باشد و در هرجا چیزی از او مطالبه داشتند. لاعلاج ده جا را ندهد پنج جا می‌گرفتند. روی هم رفته حرکات حضرات بد بود نه خوب و تمام مقصود هم گرفتن پول بود لاغیر. طوفانی بود که لله الحمد بدون صدمه از ما گذشت، اگرچه خیلی به ما دلهره داد و خیلی کار ما را عقب انداخت و خیلی دشمنی احداث کرد، خیلی نقار آورد که مرمت هریک چندی اوقات عزیز ما را مشغول خواهد داشت. تازه رفته بود اینجا آرام بگیرد ساکت شود، نقار و عداوت مرتفع گردد برای ۱۰ روز همه را تجدید کردند و کارها را عقب انداختند. جمعی فراری شدند، جمعی متوحش، جمعی مخفی. (سالور، ۱۳۷۴: ج ۷، ۵۲۶۵)

❃ هیچ چیز برای خوردن نداریم
دوشنبه ۱۴ رمضان، ۱۳ درجه سرطان- هوا خنک است و گرم نشده. تازه توت دارد سفید می‌شود. هیچ چیز برای خوردن نداریم. من همچو رمضانی در عمرم ندیده بودم که افطار و سحر هیچ نباشد و گرسنه بلند شویم. اصلاً میوه هم کم است. صبح بیرون رفتم بابا احمد کشمرزی از طهران با دستخط حضرت اقدس والاو حاج افخم الدوله آمده بود. (سالور، ۱۳۷۴: ج ۷، ۵۲۷۱) سه‌شنبه ۲۲ رمضان- در این سنوات که زینب خانه من است هیچ رمضانی نبود بچه شیر ندهد یا آبستن نباشد و به این دو علّت روزه نمی‌گرفت. فقط امسال است که نه بچه شیر می‌دهد و نه آبستن است و روزه گرفته. مرض کلرین بالاروچ، پایین روچ بحمدالله چندان شدید نبود. جز نامادری ملاعلی و سه نفر دیگر در پایین روچ کسی تلف نشد.

مرضای دیگر می‌گویند از بس اول افطار توت کال خوردند و آب بالای آن مبتلای قی و اسهال شدند و بعد شفا یافتند. همه جای ایران سوای حصبه که بیداد می‌کند این قی و اسهال شبیه وباست، منتهی بعضی جاها شدت دارد برخی جاها شدت ندارد. این شب‌ها رعایا برای اجاره دهات میآیند. اما همه ناله بدی محصول را دارند و گریه «شته» را اگرچه نصف آه و ناله برای این است که از مقدار اجاره بکاهند. اسناد مطالبات غلّه را مرتب کردم. فقط خرج دررفته اگر صد خروار غلّه من فروخته باشم، خرواری صد تومان تسعیر نمودم اما مشکل است بدهند، با وصف آنکه خیلی ملاحظه کرده و ارزان تسعیر نمودم فقط بیست و دو خروار هم برنج حمل شهر و فروخته شد از شصت الی هفتاد تومان کربلایی محسوب داشت که تمام آن مبلغ را قند، چایی، نفط، لوازمات کارخانه و مایحتاج خانه خریده بود. (سالور، ۱۳۷۴: ج ۷، ۵۲۷۷)

📚 | سالور، قهرمان میرزا. ۱۳۷۴. روزنامه خاطرات عین السلطنه. ۱۰ جلد. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار. تهران: اساطیر.

#ایران #قاجار #عین‌السلطنه #حصبه #فقر
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 قربانیان چپاول قانونی! ➣ @Notes_On_Liberty ❃ به‌طور طبیعی مردم نسبت به بی‌عدالتی‌ای که قربانی آن هستند اعتراض می‌کنند. بنابراین هنگامی‌که چپاول به‌وسیله‌ی قانون برای تأمینِ منافعِ واضعانِ قانون سازماندهی شود، کلیه‌ی گروه‌های موردِ ظلم و چپاول واقع‌شده…
📃 نتایج چپاول قانونی

➣ @Notes_On_Liberty

❃ معرفی تغییری بزرگتر و شرارتی بدتر از این به جامعه غیرممکن است: تبدیل قانون به ابزاری برای چپاول.

❃ پی‌آمدهای این تحریف چیست؟ توصیف تمام آن‌ها نیازمند نوشتن جلدها کتاب است. بنابراین ما باید به ذکر این نکات برجسته اکتفا کنیم. در اولین گام، چنین امری تمایز بین عدالت و بی‌عدالتی را از وجدان هر کسی پاک می‌کند. هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند وجود یابد، مگر اینکه قوانین تا یک درجه خاصی محترم شمرده شوند. مطمئن‌ترین روش برای ایجاد احترام به قوانین این است که قوانین را قابل احترام سازیم. زمانی‌که قانون و اخلاق همدیگر را تکذیب کنند، یک شهروند مجبور به انتخابی ظالمانه است: یا باید به اخلاق پشت کند و یا احترام به قانون را زیر پا گذارد. هر دو انحراف مزبور نتایج برابری دارند، و برای هر شخصی انتخاب بین این دو مشکل است.

❃ طبیعت قانون این است که از عدالت پشتیبانی کند. این مهم‌ترین دلیلی است که در افکار مردم قانون و عدالت یکی و چیز مشابهی هستند، در تمامی ما یک طبع قوى وجود دارد که باور کنیم هر چیز قانونمندی مشروع است. این اعتقاد آن‌قدر گسترده است که بسیاری از اشخاص اشتباه فکر می‌کنند که امور عادلانه هستند زیرا قانون آن‌ها را چنین می‌سازد. بنابراین برای اینکه به چپاول در نظر بسیاری، ظاهری عادلانه و مقدس دهند تنها چیزی که ضروری است این است که قانون به آن حکم دهد و برای آن ضمانت اجرا تعیین کند.

❃ بردگی، محدودیت‌ها و انحصار نه فقط در میان کسانی‌که از این کارها سود می‌برند، بلکه در میان کسانی هم که از آن‌ها متضرر می‌شوند طرفدارانی دارد.

📚 | رساله قانون، فردریک باستیا

#اقتصاد #قانون #مالکیت_خصوصی
#آزادی_اقتصادی #آزادی #آزادی_فردی
#سوسیالیسم #چپاول #دموکراسی
#اپوزیسیون #چپاول_قانونی #مالیات
➣ @Notes_On_Liberty
✍🏻 عقب‌گردهای مصدق!


❃ ورنون والترز که در مذاکرات جورج مک‌گی معاون وزارت خارجه آمریکا به‌عنوان مترجم شرکت داشت، می‌نویسد مصدق یک قدم به جلو می‌گذاشت تا بتواند دو قدم به عقب برگردد.

❃آقای هریمن[مشاور مخصوص رئیس جمهور ترومن] پس از چند روز بحث و گفت‌وگو، مصدق را به یک موضع معین می‌برد. روز بعد هنگامی‌که درصدد مطرح‌کردن بحث تازه‌ای بود، مصدق نه‌تنها در موضع روز پیش نبود، حتی در موضع روز قبل هم قرار نداشت و گاه به اواسط سه روز پیش برمی‌گشت!

«روزی دیگر که هریمن می‌خواست مصدق را به انعطاف در موضع خود وادارد، می‌گفت اگر راه‌حلی برای مسأله نفت پیدا نشود، ممکن است پیامدهای نامطلوبی داشته باشد. مصدق یکباره به گریه افتاد که «آری، عن‌قریب قادر به پرداخت حقوق کارکنان نیروی هوایی و پلیس نخواهم بود و در چنین وضعی آن‌ها از ما حفاظت نخواهند کرد. سپس در همان حال که قطره‌های اشک بر گونه‌اش جاری بود، به آرامی افزود که چپی‌ها قدرت را به دست خواهند گرفت و همه دوستان غربی ما را از بین خواهند برد.»

#مصدق #دولتی‌شدن_نفت #آمریکا
➣ @Notes_On_Liberty
📃 مونتسکیو؛ رابطه‌ی آب‌وهوا با قانون و حکومت (۱)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ بحث مونتسکیو درباره‌ی رابطه‌ی آب‌وهوا با قانون، هرچند یکی از کم‌دقت‌ترین و ساده‌ترین بخش‌های کتاب روح‌القوانین است، در عوض، از لحاظ تاریخی یکی از مهم‌ترین بخش‌های کتاب اوست. اگر بگوییم که پژوهش‌های امروزی درباره‌ی تأثیری که اوضاع و احوال طبیعی در تعیین دست‌کم قسمتی از ماهیت نهادهای مختلف انسانی دارند با بحث منتسکیو آغاز می‌شود، چیزی به گزاف نگفته‌ایم.

❃ مونتسکیو بحث خود را با شرحی هوشمندانه از تأثیرات درجات مختلف هوا بر ارگانیسم انسان آغاز می‌کند:

«هوای سرد انتهای الیاف بیرونی را منقبض می‌کند. این امر موجب افزایش خاصیت ارتجاعی آن‌ها می‌شود و بازگشت جریان خون را از دورترین اندام‌های تن به قلب تندتر می‌کند؛ برعکس، هوای گرم انتهای الیاف را سست و دراز می‌کند و در نتیجه، موجب تقلیل نیرو و خاصیت ارتجاعی آن‌ها می‌شود. بنابراین در اقلیم‌های سرد مردم قوی‌بنیه‌ترند. در نقاط سردسیر، کار قلب و واکنش انتهای الیاف بهتر صورت می‌گیرد... خون آزادانه‌تر به سوی قلب جریان پیدا می‌کند و، در نتیجه، قلب قدرت بیشتری می‌یابد. این برتری قدرت نتایج متعددی به‌بار میآورد. مثلاً یکی از نتایج آن جسارت و دلاوری بیشتر است و نتیجه دیگر آن احساس برتری و میل شدید به انتقام‌جویی و نیز امنیت خاطر و صراحت بیشتر، بدگمانی و سیاست و حیله کمتر است. خلاصه، اختلافات آب‌وهوا مایه‌ی اختلاف‌هایی شدید در خلق‌وخوی مردم می‌شود...

و نیز پی‌های هر اندام تن آدمی که به لایه زیرین پوست منتهی می‌شوند، یک دسته از اعصاب را تشکیل می‌دهند... در اقلیم‌های گرم که پوست بدن سست است، انتهای پی‌ها منبسط می‌شوند و در معرض اثرپذیری از جزیی‌ترین اعمال و ناچیزترین اشیاء قرار می‌گیرند. در کشورهای سردسیر، قشر زیرین پوست منقبض می‌شود و برآمدگی‌های آن درهم فشرده می‌شوند ... درنتیجه، احساس جز در حالتی که بسیار قوی باشد به مغز انتقال نمی‌یابد. تخیل و سلیقه و حساسیت و چالاکی به احساسات کوچک و جزئی بی‌شمار بستگی دارند. بنابراین، برخورداری از چنین استعدادهایی به شرایط طبیعی و آب و هوای محل زیست بشر مربوط است...

در کشورهای سردسیر مردم در برابر لذت حساسیت چندانی ندارند؛ ولی در کشورهای معتدل این حساسیت بیشتر است و در کشورهای گرمسیر به نهایت می‌رسد ... من در انگلستان و ایتالیا به اپرا رفته‌ام و در هر دو جا دیده‌ام که قطعات نواخته شده و نوع اجرای آن‌ها یکسان است. ولی همین موسیقی یکسان بر اذهان و افکار دو ملّت اثرهای متفاوتی می‌گذارد: یکی در برابر آن سرد و آرام است و دیگری چنان زنده و پرشور که تصورش ممکن نیست.

در سرزمین‌های گرمسیر چون اعضای بدن لطیف و حساس‌اند، روح آدمی به‌وسیله آنچه مربوط به آمیزش جنسی زن و مرد است، بیشتر تحریک می‌شود... در سرزمین‌های شمالی عشق بهیمی کمتر قدرت تجلّی دارد. در آب‌وهوای معتدل، عشق، که با هزاران پیوست همراه است، می‌کوشد خود را با چیزهایی که مظهر این انفعال است ارضا کند، نه با آنچه واقعیت آن است. در اقلیم‌های گرم عشق را از برای خود عشق دوست دارند؛ در این کشورها عشق تنها علّت خوشبختی و عین زندگی است.

اگر به سرزمین‌های شمالی سفر کنید، با مردمی روبه‌رو خواهید شد که شرارت‌های اندک و فضیلت‌های بسیار دارند و از صراحت و صداقت بهره فراوان برده‌اند. ولی اگر به سمت جنوب بروید، احساس خواهید کرد که از حریم اخلاقیات به‌کلی دور شده‌اید. در این سرزمین‌ها انفعالات شدید موجد جنایات بزرگی می‌گردد و هرکس می‌کوشد به هر وسیله‌ای که باشد فقط امیال درونی خود را ارضا کند.

ممکن است شدت گرما در برخی سرزمین‌ها به‌قدری زیاد باشد که قدرت و نیرو را از مردم سلب کند. آنگاه رخوت به روح و ذهنشان انتقال می‌یابد. در این شرایط دیگر حس کنجکاوی و تهور و بی‌باکی وجود نخواهد داشت و از سخاوتمندی و جوانمردی هم نشانی نخواهد بود. همه‌ی امیال حالت انفعالی دارند. تن‌آسایی، بزرگترین سعادت است. و بندگی بیش از نیرومندی و قدرت ذهن که لازمه پویش آدمی است، ستودنی است.» (روح‌القوانین، کتاب چهاردهم، بخش ۲)

➣ @Notes_On_Liberty
👍1
📃 مونتسکیو؛ رابطه‌ی آب‌وهوا با قانون و حکومت (۲)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ آب‌وهوا از راه تأثیرش بر تن آدمی آشکارا تأثير مهمی نیز بر شیوه قانونگذاری دارد. مونتسکیو این رابطه را تفصیل و در همه‌ی زمینه‌های ممکن، از قوانین ممنوعیت شراب‌خواری و مستی گرفته تا قوانین و رسوم مربوط به ازدواج، بررسی می‌کند. می‌توانیم با آوردن قطعه‌ای از بحث او درباره بندگی، شیوه رویکرد کلّی او را به این موضوع نشان دهیم. از آنچه پیشتر گفته شد چنین بر میآید که مونتسکیو برای مردم سرزمین‌های گرمسیر فقط حکومت استبدادی را مناسب می‌داند. ولی در عین حال، روح آزادمنشانه‌اش وی را به جهت مخالف آن می‌کشاند و بر سر دوراهی طرد بردگی به‌طور کلّی و قبول آن در برخی شرایط باقی می‌گذارد:

«نباید در شگفت شویم که ناتوانی و سستی مردمان سرزمین‌های گرمسیر همیشه موجب بردگی آنان شده، و دلاوری ساکنان اقلیم‌های سرد آنان را قادر به حفظ آزادی‌شان کرده است. این امر معلول یک علّت طبیعی است...» (روح‌القوانین، کتاب هفدهم، فصل ۲)

❃ لیکن مونتسکیو قبل از این مطلب چنین می‌گوید:

«بردگی، به مفهوم درست کلمه، استقرار حقی است که به کسی اختیار می‌دهد تا بر جان و مال دیگری سلطه‌ی مطلق داشته باشد. بردگی در ماهیت خود چیز خوبی نیست و خواه برای ارباب و خواه برای برده فایده‌ای ندارد -برای برده از این جهت بی‌فایده است که او نمی‌تواند از روی فضیلت عملی انجام دهد و برای ارباب از این‌رو که وی بر اثر داشتن اختیاری مطلق و نامحدود بر بردگان خود، به‌طور نامحسوس به اعمال ناپسند خو می‌گیرد و از هرگونه فضیلت اخلاقی بی‌بهره می‌شود و سرانجام، درنده‌خو و ناشکیبا و خشن و تندخو و شهوتران و بی‌رحم می‌گردد.

بردگی مدنی در کشورهای استبدادی تحمل‌پذیرتر است تا در حکومت‌های دیگر. در برخی کشورها که شدّت گرما تن مردم را سست و بی‌حال می‌کند و چنان کاهل و بی‌روحشان می‌گرداند که جز از ترس کیفر حاضر به انجام وظایف سخت نیستند، بردگی کمتر با موازین عقل مغایرت دارد.

بنابراین بردگی طبیعی را باید به برخی از سرزمین‌های جهان منحصر دانست. و در کشورهای دیگر، حتی پست‌ترین و سخت‌ترین کارها باید به‌وسيله آزادمردان انجام شود. نمی‌دانم این مقاله را به انگیزه فهم خود نوشته‌ام یا به فرمان احساسات و عواطفم. شاید در روی زمین اقلیمی وجود نداشته باشد که در آنجا پرزحمت‌ترین کارها با تشویق صحیح، به‌وسیله‌ی آزادمردان انجام‌پذیر نباشد.» (کتاب پانزدهم فصل‌های ۱، ۷ و ۸)

#مونتسکیو #روح‌القوانین #فلسفه
#فلسفه_سیاسی #اندیشه_سیاسی
#قانون_اساسی #قانون #آب_و_هوا
#آزادی #بردگی #استبداد #اخلاق
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 روشنفکران و سوسیالیسم (۲-۲) | ✍🏻 فردریش فون هایک ➣ @Notes_On_Liberty ❃ ولی من هنوز حتی به یک مورد برنخورده‌ام که چنین شهرتِ علمیِ کاذبی به‌دلایل سیاسی به محققی محافظه‌کار تعلّق گرفته باشد. این‌گونه شهرت‌هایِ مخلوقِ روشنفکران، به‌خصوص در رشته‌هایی دارای…
📃 روشنفکران و سوسیالیسم (۳-۱) | ✍🏻 فردریش فون هایک

➣ @Notes_On_Liberty

❃ پس شگفت نیست اگر محقق یا متخصص واقعی یا شخص اقتصادی، نسبت به روشنفکر احساس تحقیر کند و نخواهد به قدرت او اذعان بیاورد، و حتی هنگامی‌که به قدرت او پی می‌برد، نتواند از ناراحتی و عصبانیت خودداری کند. چنین کسی می‌بیند کمتر روشنفکری شخصاً از هیچ‌چیز خاصی فهم استثنایی دارد و قضاوتش درباره‌ی اموری که خود او از آن‌ها سر در میآورد، کمتر نشانی از خردمندی بروز می‌دهد. اما دست‌کم‌گرفتنِ قدرت روشنفکران به این‌گونه دلایل، خطایی مهلک است.

❃ ممکن است اطلاعات روشنفکران غالباً سطحی، و هوش و درایت‌شان محدود باشد، ولی این هیچ تغییری در این واقعیت نمی‌دهد که جامعه در آینده‌ای نه‌چندان دور سرانجام بر پایه‌ی نظریاتِ عمدتاً معلولِ داوری‌های ایشان عمل خواهد کرد. سخنی به‌گزاف نیست اگر بگوییم که همین‌که بخش فعال جماعت روشنفکران به مجموعه‌ای از نظریات اعتقاد پیدا کند، خودبه‌خود و به‌ناچار جریانی آغاز می‌شود که در نتیجه آن، عامه مردم آن معتقدات را می‌پذیرند. روشنفکران به‌مثابه اندامی هستند که جامعه امروزی برای اشاعه دانش و آراء و اندیشه‌ها پدید آورده است. معتقدات روشنفکران مانند سرندی است که هر تصور جدیدی، پیش از رسیدن به توده مردم، باید از آن بگذرد.

❃ ماهیتِ پیشه‌ی روشنفکر ایجاب می‌کند که او در ادای تکلیف روزانه، از معلومات و معتقدات خویش استفاده کند. او به این جهت دارای مقام روشنفکری است که از دانش و معلوماتی که صاحب کار او عموماً از آن محروم‌اند بهره می‌برد و هر روز ناگزیر است با چنین معرفتی سروکار داشته باشد. بنابراین، دیگران تنها تا حدودی می‌توانند وی را در فعالیت‌هایش هدایت کنند. و از آنجاکه روشنفکران اکثراً از صداقت فکری برخوردارند، هرگاه موضوعی به قضاوت خودشان واگذار شده باشد، به‌ناچار از معتقدات خویش پیروی می‌کنند و به تبع آن، به هرچیزی که به دستشان بیفتد جهت و گرایشی مطابق عقایدشان می‌دهند. حتی در مواقعی که سیاست‌گذاری در دست مردان کار و عمل است و ایشان عقایدی غیر از روشنفکران دارند، اجرای سیاست‌ها عموماً به دست روشنفکران است، و آنچه اغلب اوقات نتیجه نهایی کار را معین می‌کند تصمیم‌هایی است که درباره‌ی جزئیات امر گرفته می‌شود.

❃ شواهد این معنا تقریباً در همه‌ی زمینه‌ها در جامعه امروز دیده می‌شود. ممکن است سرمایه‌داران، مالک روزنامه‌ها باشند یا هیأت‌های مرتجع بر دانشگاه‌ها حکومت کنند یا شبکه‌های سخن‌پراکنی (رادیویی) متعلّق به دولت‌های محافظه‌کار باشند، اما دیده‌ایم که همه این روزنامه‌ها و دانشگاه‌ها و رادیوها افکار عمومی را به سوی سوسیالیسم می‌رانند زیرا کارکنان به سوسیالیسم عقیده دارند، و این امر غالباً نه به‌رغم بلکه درست به سبب کوشش‌های رؤسا برای تسلّط بر افکار و تحميل اصول سنّتی روی می‌دهد.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 روشنفکران و سوسیالیسم (۳-۲) | ✍🏻 فردریش فون هایک

➣ @Notes_On_Liberty

❃ عبور آراء و اندیشه ها از صافی باورهای طبقه‌ای که برحسب ساخت فکری متمایل به بعضی نظریات است آثاری برجای می‌گذارد که به هیچ‌وجه محدود به توده مردم نیست. متخصصان نیز خارج از دایره تخصص خویش مانند عامه خلق به طبقه مذکور وابستگی دارند و مثل دیگران از آنچه افراد آن طبقه پسندیده‌اند تأثیر می‌پذیرند. نتیجه امروز این شده است که در بیشتر بخش‌های جهان غرب حتى سرسخت‌ترین مخالفان سوسیالیسم اطلاعات خویش را در اغلب زمینه‌هایی که با آن‌ها آشنایی مستقیم ندارند از منابع سوسیالیستی می‌گیرند. رابطه‌ی پیشنهادها و برنامه‌های عملی سوسیالیست‌ها با بسیاری از تصوّرات پیش‌ساخته و کلّی سوسیالیستی به هیچ‌وجه روشن نیست و، در نتیجه، خیلی از کسانی‌که به‌عقیده خودشان با نظام اندیشه سوسیالیستی مخالفت پابرجا دارند، در عمل به مبلغان مؤثر آن بدل می‌شوند. چه کسی ممکن است ندیده باشد که بسیاری از افراد عادی اهل مشغله‌های عملی زندگی می‌گویند سوسیالیسم «مزخرف و مخرب» است و آن را تقبیح می‌کنند، اما همین‌که از حوزه خاص کار خود قدم بیرون می‌گذارند مانند هر روزنامه‌نویس چپ‌گرایی حرف‌های سوسیالیستی می‌زنند؟

❃ تأثیر و نفوذ چیره‌گر روشنفکران سوسیالیست در هیچ زمینه‌ای در یکصد سال اخیر بیش از حوزه تماس فرهنگ‌های مختلف ملّی با یکدیگر احساس نشده است. در حوصله این مقال نمی‌گنجد که علل و اهمیت این حقیقت بسیار شایان توجه را معین کنیم که چرا در جهان امروز تقریباً از هیچ طریقی جز به‌وسیله‌ی روشنفکران نمی‌توان به جامعه بین‌المللی دسترسی پیدا کرد.

❃ همین بیشتر سبب پیدایش این وضع شگفت‌انگیز شده که جهان معروف به سرمایه‌داری، از نسل‌ها پیش به این طرف تقریباً فقط به آن دسته از نهضت‌های ایدئولوژیکی در کشورهای واقع در خاور اروپا کمک‌های مادی و معنوی می‌رسانده که هدفشان سست‌کردن پایه‌های تمدن غرب بوده است. در همان حال، اطلاعاتی که مردم غرب درباره رویدادهای اروپای مرکزی و شرقی کسب می‌کرده‌اند ناگزیر از تمایلات و تعصبات سوسیالیستی رنگ می‌پذیرفته است. نمونه اخیر این گرایش، بسیاری از فعالیت‌های آموزشی، نیروهای آمریکا در بخش‌های اشغالی آلمان بوده است.

#روشنفکران #سوسیالیسم #چپ‌زدگی
#تاثیر_رسانه‌ها #خطر_روشنفکران #هایک
#سوسیالیسم_پنهان #مبلغان_سوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 رهایی توده‌ها! (۳) | ✍🏻 لودویگ فون میزس ➣ @Notes_On_Liberty ❃ در این حکومت رفاهی، دولت که نقش پدر جامعه را دارد، باید بتواند آزادانه همه کارهایی را که فکر می‌کند به نفع عموم مردم است، انجام دهد. هیچ «کاغذ‌پاره‌ای» نباید حاکم روشن‌اندیش را در تلاشش برای…
📃 رهایی توده‌ها! (۴) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ به این خاطر سوسیالیست‌ها به یک نیرنگ متوسل شدند. همچنان در محافل سرّی خود از ظهور دیکتاتوری پرولتاریا یا به بیان دیگر، دیکتاتوری اندیشه‌های خود نویسندگان سوسیالیست در آینده صحبت می‌کردند، اما خطاب به مردم عادی به گونه‌ای دیگر حرف می‌زدند. تأکید می‌کردند که سوسیالیسم، آزادی و دموکراسی حقیقی را پدید خواهد آورد. همه انواع اجبار و زور را از صفحه روز‌گار محو خواهد کرد. دولت «از میان خواهد رفت.» در جامعه سوسیالیستی آینده، نه قاضی و پلیسی خواهد بود و نه زندان و چوبه‌ی داری!

❃ اما بلشویست‌ها نقاب از چهره برداشتند. کاملاً قانع شده بودند که روز پیروزی نهایی و تزلزل‌ناپذیر‌شان رسیده. تظاهر و تجاهل، دیگر نه ممکن بود و نه لازم. می‌شد آشکارا از مرام خونریزی و کشت‌و‌کشتار جانبداری کرد. این اندیشه در میان همه نویسندگان و روشنفکران فاسدی که پیش از این، سال‌ها زبان به تحسین نوشته‌های سورل و نیچه گشوده بودند، پاسخی گرم و همدلانه یافت. میوه‌های «خیانت روشنفکران» آبدار و شیرین می‌شد. جوان‌هایی که اندیشه‌های کارلایل و راسکین به خورد‌شان داده شده بود، آماده بودند که افسار اسب قدرت را به دست گیرند.

❃ لنین نخستین غاصب قدرت نبود. مستبدین بسیاری پیش از او آمده بودند. اما اسلاف او با اندیشه‌های اکثر هم‌روزگاران برجسته‌شان در کشا‌کش بودند. افکار عمومی با آن‌ها مخالف بود، چون اصول دولت آن‌ها با اصول پذیرفته‌شده حق و مشروعیت ساز‌گاری نداشت. با عنوان غاصب، تحقیر می‌شدند و منفور بودند، اما به غصب لنین از منظری دیگر نگاه می‌شد. او ابر‌مرد درنده‌خو و دد‌منشی بود که فیلسوف‌نما‌ها در آرزوی ظهورش می‌سوختند. منجی بدلی و ساختگی‌ای بود که تاریخ او را برگزیده بود تا از راه کشت‌و‌کشتار، رستگاری بیاورد. آیا لنین ارتدوکس‌ترین استاد سوسیالیسم «علمی» مارکسیستی نبود؟ آیا انسانی نبود که سرنوشتش محقق‌کردن برنامه‌های سوسیالیستی‌ای بود که دولتمردان ضعیف دموکراسی‌های رو‌به‌زوال برای پیاده‌سازی‌شان زیادی بزدل بودند؟ همه‌ی انسان‌های خوش‌نیت در پی سوسیالیسم بودند. علم از زبان استادان لغزش‌نا‌پذیر و مصون از خطا آن را توصیه می‌کرد. کلیساها جانب سوسیالیسم مسیحی را می‌گرفتند. کارگران آرزوی برچیده شدن نظام دستمزدها را در سر داشتند. در این میان مردی بود که همه این آرزوها را برمی‌آورد. او آن‌قدر خرد‌مند و عاقل بود که بداند نمی‌توان بدون زحمت راه به جایی برد.

❃ نیم‌قرن پیش‌تر که بیسمارک اعلام کرده بود که مشکلات بزرگ تاریخ را باید با خون و آهن حل کرد، همه انسان‌های متمدن و فرهیخته او را نکوهیده بودند. حالا اکثریت بزرگی از شبه‌متمدن‌ها در برابر دیکتاتوری سر خم می‌کردند که آماده بود بسیار بیشتر از بیسمارک کشت‌و‌کشتار کند و خون بر زمین بریزد.

❃ این معنای واقعی انقلاب لنین بود. همه اندیشه‌های سنتی استوار بر حق و مشروعیت کنار رفتند. حاکمیت غصب و خشونت افسار‌گسیخته، جای حاکمیت قانون را گرفت. «افق تنگ مشروعیت بورژوا»، نامی که مارکس برای آن برگزیده بود، کنار گذاشته شد. از آن پس دیگر هیچ قانونی نمی‌توانست قدرت برگزیدگان را محدود کند. آزاد بودند که هر وقت دل‌شان کشید، آدم بکشند. گرایش ذاتی انسان به قلع‌و‌قمع خشونت‌بار همه کسانی که از آن‌ها بیزار است، گرایشی که به میانجی تکاملی دراز و فرساینده سرکوب شده بود، سر باز کرد. توده‌ها آزاد شدند. عصری تازه، عصر غاصبان، آغاز شد. تبهکار‌ها را برای کار فراخواندند. آن‌ها هم لبیک گفتند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 رهایی توده‌ها! (۵) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ البته لنین چنین قصدی نداشت. نمی‌خواست اختیارات ویژه‌ای را که خود مدعی‌شان بود، به دیگران وا‌بگذارد. در پی این نبود که امتیاز سر به نیست کردن دشمنان و رقبا را به دیگران بدهد. تاریخ تنها او را برگزیده بود و قدرت دیکتاتوری را به او داده بود. او تنها دیکتاتور «مشروع» بود، چون صدایی درونی به او چنین گفته بود، اما لنین آن‌قدر تیزهوش نبود که پیش‌بینی کند که دیگران که از باور‌های دیگری الهام می‌گرفتند، می‌توانند آن‌قدر جسور باشند که وانمود کنند صدایی درونی با آن‌ها نیز صحبت کرده. با این همه ظرف تنها چند سال، دو مرد از این قماش، هیتلر و موسیلینی، نگاه‌ها را به سوی خود کشاندند.

❃ درک این نکته مهم است که فاشیسم و نازیسم، دیکتاتوری سوسیالیستی بودند. کمونیست‌ها، چه اعضای رسمی احزاب کمونیست و چه سمپات‌های آن‌ها، فاشیسم و نازیسم را بالاترین و آخرین و گمراه‌ترین مرحله از کاپیتالیسم می‌خوانند و به این خاطر تقبیح‌شان می‌کنند. این رفتار به کلّی با این عادت‌شان همخوان است که هر حزبی را که بی‌چون و چرا در برابر دستورات مسکو سر خم نکند -حتی اگر حزب سوسیال دموکرات آلمان، یعنی حزب کلاسیک مارکسیسم باشد- مزدور کاپیتالیسم می‌خوانند.

❃ اینکه کمونیست‌ها توانسته‌اند با کامیابی معنای ضمنی واژه فاشیسم را دگرگون کنند، اهمیت بسیار بیشتری دارد. فاشیسم، چنان‌که بعداً نشان خواهم داد، گونه‌ای از سوسیالیسم ایتالیایی بود. با شرایط ویژه توده‌ها در این کشور که جمعیت بسیار زیادی داشت، ساز‌گاری یافته بود. ساخته ذهن موسولینی نبود و بعد از سقوط او پا‌بر‌جا می‌ماند.

❃ سیاست‌های خارجی فاشیسم و نازیسم، از همان آغاز، بسیار با یکدیگر تضاد داشتند. اینکه نازی‌ها و فاشیست‌ها در جنگ جهانی دوم متحد یکدیگر بودند و بعد از جنگ اتیوپی همکاری نزدیکی داشتند، تفاوت‌های میان آن‌ها را از میان نبرد؛ به همان گونه که اتحاد روسیه و آمریکا نیز تفاوت‌های میان نظام شورایی و نظام اقتصادی آمریکایی را ریشه‌کن نکرد. نازیسم و فاشیسم، هر دو به اصل شورایی دیکتاتوری و سرکوب خشونت‌بار مخالفان سر‌سپرده بودند. اگر کسی بخواهد فاشیسم و نازیسم را در یک دسته از نظام‌های سیاسی قرار دهد، باید این دسته را نظام دیکتاتوری بخواند و نباید از یاد ببرد که نظام شورایی را هم کنار‌شان بگذارد.

❃ در سال‌های اخیر نوآوری‌های معنا‌شناختی کمونیست‌ها حتی از این هم فراتر رفته. هر کس را که از او بیزارند و نیز همه هواخواهان نظام کسب‌و‌کار آزاد را فاشیست می‌خوانند. می‌گویند که بلشویسم تنها نظام واقعا دموکراتیک است. همه کشورها و احزاب غیرکمونیستی، ضرورتاً غیردموکراتیک و فاشیست هستند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 رهایی توده‌ها! (۶) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ این درست است که غیر‌سوسیالیست‌‌ها[ی شوروی]، این آخرین باز‌مانده‌های حکومت اشرافی پیشین نیز گاهی وقت‌ها خود را به اندیشه انقلاب آریستو‌کراتیکی که بر پایه الگوی دیکتاتوری شورایی مدل‌سازی شده بود، مشغول می‌کردند. لنین چشم‌هایشان را به روی واقعیت باز کرده بود. می‌نالیدند که چه‌قدر ساده‌لوح بوده‌ایم. اجازه داده‌ایم که شعار‌های دروغین بورژوازی لیبرال، گمراه‌مان کند. فکر می‌کردیم مجاز نیست که از حاکمیت قانون دور شویم و آن‌هایی را که با حقوق‌مان سر جنگ دارند، سنگدلانه زیر پا له کنیم. این رومانف‌ها چه احمق بودند که دشمنان سرسخت و قسم‌خورده‌شان را عادلانه و قانونی محاکمه می‌کردند!

❃ اگر کسی شک لنین را بر‌انگیزد، کارش ساخته است. لنین نه تنها همه افراد مشکوک، که حتی یکایک دوستان و خویشاوندانش را بی هیچ محاکمه‌ای و بی‌درنگ از صفحه روز‌گار پاک می‌کند. اما تزار‌های خرافه‌پرست از زیر پا گذاشتن قواعد بنیان‌گذاری شده به میانجی کاغذ‌پاره‌هایی که قانون نامیده می‌شوند، می‌ترسیدند. وقتی الکساندر اولیانوف برای قتل تزار دسیسه‌چینی کرد، تنها خود او اعدام شد و برادرش، ولادیمیر را آزاد کردند. به این شیوه بود که خود الکساندر سوم، زندگی اولیانوف لنین را حفظ کرد؛ مردی که بی‌رحمانه پسر و عروس الکساندر و فرزندان این دو و نیز تمام اعضای خانواده او را که توانست فرا‌‌چنگ آورد، کشت. آیا این احمقانه‌ترین و کشنده‌ترین سیاست نبود؟

❃ با این‌همه خیالبافی‌های این محافظه‌کاران قدیمی نمی‌توانست به هیچ اقدامی منجر شود. آن‌ها گروهی کوچک از آدم‌های غر‌غروی بی‌قدرت بودند. هیچ نیروی ایدئولوژیکی پشتیبانی‌شان نمی‌کرد و هیچ پیروی نداشتند.

❃ اندیشه‌ انقلابی آریستو‌کراتیک از این دست، شبه‌نظامیان کلاه‌فولادی آلمان و اعضای کمیته سری عمل انقلابی فرانسه را نیز به حرکت در‌آورد. کلاه‌فولادی‌ها به‌راحتی با دستور هیتلر تار‌و‌مار شدند. دولت فرانسه به‌سادگی توانست اعضای کمیته سری را پیش از آنکه فرصتی برای وارد کردن خسارت داشته باشند، به زندان اندازد.

❃ هورتی دیکتاتور نبود. در دولتی پارلمانی، نایب‌السلطنه بود. پارلمان مجارستان کمونیسم را قدغن کرد، اما مراقب بود که امتیازات قانونی آن را در برابر نایب‌السلطنه و کابینه حفظ کند.

❃ نزدیک‌ترین روش به دیکتاتوری آریستو‌کراتیک، نظام فرانکو است، اما فرانکو تنها آلت دست موسولینی و هیتلر بود که می‌خواستند از کمک اسپانیا برای پایان دادن به جنگ با فرانسه یا دست‌کم از بی‌طرفی «دوستانه» اسپانیا مطمئن شوند. امروز که پشتیبانانش از میان رفته‌اند، عمر او هم به سر آمده. دیکتاتوری و سرکوب خشونت‌بار همه مخالفین، این روزها نهاد‌هایی منحصراً سوسیالیستی هستند. اگر نگاهی دقیق‌تر به فاشیسم و نازیسم بیندازیم، این نکته را به‌روشنی در‌می‌یابیم.

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی #میزس
#حکومت_قانون #قانون #آزادی_فردی
#دولت_رفاه #سوسیالیسم #بلشویسم
#استبداد #سرکوب #فاشیسم #نازیسم
➣ @Notes_On_Liberty
«در راه جنگ تروا، الهه آرتمیس به‌خاطر ناسپاسی آگاممنون، طوفانی برانگیخت تا از حرکت نیروهای او جلوگیری کند؛ آگاممنون خواست تا دخترش ایفیگنیا را برای فرونشاندن خشم آرتمیس قربانی کند. به‌هنگام قربانی شدن ایفیگنیا، آرتمیس در آخرین لحظه گوزنی را جایگزین ایفیگنیا می‌سازد و ایفیگنیا را با خود می‌برد تا کاهن زن معبد او در توری در کریمه شود...» #عید_قربان

➣ @Notes_On_Liberty
👍2
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۳۸) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ به این ترتیب در قرن هیجدهم که در آن همه‌ی درس‌خوانده‌ها و همه‌ی درس‌نخوانده‌هایی که پیروان آنان بودند، محو تحسین آن چیز که تمدّن خوانده می‌شود و هم‌چنین علوم جدید و ادبیات و فلسفه شده بودند و در فرق میان…
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۳۹)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ مخالفین من ممکن است اعتراض کرده و بگویند: «بعضی از اصول مقبول به‌خصوص در موضوعات اساسی و مهم تنها نیمی از حقیقت نیستند. مثلاً اصول اخلاقی مسیحیت در موضوع خود همه‌ی حقیقت‌اند و اگر کسی تعلیماتی مخالف آن بیاورد کاملاً بر خطاست». چون این موضوع عملاً از همه‌ی مطالب دیگر اهمیتش بیشتر است بهترین مورد برای آزمودن اصلی است که بیان شد. اما قبل از این‌که بگوییم اخلاق مسیحی چه هست و چه نیست، بهتر است روشن کنیم منظور ما از اخلاق مسیحی چیست. اگر منظور آن اصول اخلاقی است که در انجیل بیان شده است تصور نمی‌کنم کسی که اطلاع خود را در این باره از اصل انجیل گرفته باشد، چنین اعتقادی داشته باشد که در انجیل صریحاً یا ضمناً آمده است که این اصول یک دستگاه کامل اخلاقی را تشکیل می‌دهند. انجيل خود همیشه به اصول اخلاقی پیش از خود رجوع می‌کند و چیز تازه‌ای که میآورد تنها در مواردی ست که می‌خواهد یکی از اصول سابق را تصحیح کند و یا چیز وسیع‌تر و عالی‌تری به جای آن بگذارد. از این گذشته بیان انجیل بیانی است وسیع و کلی و اغلب غیرممکن است آن را به معنی لفظی خود تعبیر کرد و بیشتر جنبه‌ی شعری و فصاحت آن قابل توجه است تا جنبه‌ی قانونگذاری دقیق آن.

❃ اگر بخواهیم از خود انجیل دستگاه اخلاقی بیرون آوریم، کار آسانی نیست و اغلب ناچاریم به تورات متوسل شویم. اما تورات هرچند دستگاه مفصلی است، از بسیاری لحاظ دستگاه وحشیانه‌ای‌ست و برای مردمی که در حال توحش می‌زیسته‌اند ساخته شده است.

❃ پولس مقدس که مخالف سرسخت توسل به اصول اخلاقی تورات برای تکمیل دستگاه اخلاقی مسیحیت بود، بر دستگاه اخلاقی یونانی‌ها و رومی‌ها متکی بود و در این راه تا آن حد پیش رفت که اصول بردگی را هم تصویب کرد. آنچه ما اخلاقیات مسیحیت می‌خوانیم در حقیقت از عیسی نیست بلکه چیزی است که در ظرف پنج قرن اول پس از عیسی مسیح به تدریج توسط کلیسای کاتولیک ساخته شده است و باید آن را اصول اخلاقی کلیسایی خواند. هرچند همه‌ی این اصول مورد قبول نو آیندگان و پروتستان‌ها نیست، در آن تغییرات زیادی هم داده نشده است. تغییراتی که داده‌اند اغلب عبارت از آن است که آنچه در قرون وسطی به آن افزوده شده است از آن جدا کرده‌اند و به‌جای آن هر فرقه‌ی به‌خصوص، خصوصیات و تمایلات خود را گنجانیده است.

❃ من آخرین کسی خواهم بود که منکر شود تمدن بشر، دِین بزرگی به این دستگاه اخلاقی و معلمان نخستین آن دارد. اما این را نیز می‌گویم که این دستگاه اخلاقی از لحاظ نکات بسیار مهمی ناقص و یک‌جانبه است و اگر وضع تمدن اروپایی امروز بدتر از آنکه قاعدتاً باید باشد نیست به این علّت است که عقاید و افکار و تمایلاتی که مورد قبول دستگاه اخلاقی مسیحی نبوده‌اند، به تدریج در زندگی اروپاییان نفوذ کرده و در آن مؤثر افتاده‌اند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۴۰)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ اخلاقیات مسیحی تمام خصوصیات جنبشی را که واکنشی در مقابل جنبش دیگر است، دارد و آن واکنش در مقابل باورهای دینی دیگری است. به همین دلیل می‌توان گفت که غایت و منظور آن منفی است و مثبت نیست و جنبه‌ی کنش‌پذیری آن بیش از جنبه ی کنشگری آن است. بی‌گناهی در آن از نیکوکاری و حفظ نفس از شر، مهم‌تر از به دنبال خیر رفتن است. چنانکه نیکو گفته‌اند در اخلاقیات مسیحی نهی بیش از امر است. چنان از شهوات بدنی وحشت دارد که رهبانیت را مقامی منیع بخشیده است. امید به بهشت و بیم از دوزخ را محرک اساسی تقوی و پارسایی قرار داده است و از این لحاظ از بهترین تعلیمات اخلاقی پیشینیان عقب افتاده است و با جدا کردن وظیفه‌ی فرد از منافع همنوعانش، جز در مواردی که منافع شخص او در خطر است، به اخلاقیات بشر جنبه‌ی خودخواهی بخشیده است.

❃ اصولاً تعليمات مسیحی تعلیماتی است مبتنی بر اطاعت کورکورانه و تسلیم در مقابل پیشوایان دین. البته از پیروان خود توقع ندارد وقتی پیشوایان بر ضد اصول دین فرمانی می‌دهند اطاعت کنند اما سرپیچی و طغیان را هم مجاز نمی‌داند. در اخلاقیات ملل پیش از دوران مسیحیت، تکلیف نسبت به دولت گاه چنان اهمیت می‌یافت که مزاحم آزادی مشروع فرد می‌شد. اما در اخلاقیات مسیحی این میدان مهم تکلیف اصلاً مورد توجه قرار نگرفته است. ما در قرآن می‌خوانیم و نه در انجیل که «سلطانی که حاکمی بر رعایای خود می‌گمارد که از او بهتر در کشورش پیدا می‌شود، نسبت به خداوند و اجتماع هر دو گناه کرده است». در اخلاقیات ما تصوراتی که درباره‌ی وظیفه نسبت به اجتماع موجود است، ریشه‌های یونانی و رومی دارد و نه مسیحی. همه‌ی آنچه در اخلاقیات خصوصی ما از قبیل رادمردی، بلندنظری، حرمت نفس و حتی حس شرافت موجود است، ناشی از تربیت دینی ما نیست و از تربیت انسانی ما ناشی می‌شود. این اصول ممکن نبود هرگز از دستگاهی ناشی شود که مهم‌ترین دستور اخلاقی آن اطاعت است.

❃ حاشا که من خواسته باشم بگویم عیوبی که بر شمردم از هر لحاظ که بنگریم جزء ذات اخلاقی مسیحیت است و نیز نخواسته‌ام بگویم اصول دیگری که برای دستگاه اخلاقی کامل لازم است و جزء دستگاه اخلاقی مسیحیت نیست با دستگاه اخلاقی مسیحی ناسازگار است. به‌خصوص راجع به تعلیمات شخص عیسی مسیح چنین اعتقادی نمی‌توان داشت. من معتقدم تعلیمات عیسی مسیح با هیچ عاملی که یک دستگاه اخلاقی کامل لازم دارد ناسازگار نیست. آنچه در اخلاق پسندیده است می‌تواند با تعليمات مسیحیت تلفیق شود و از تلفیق اصول عالی اخلاقی با تعلیمات عیسی گزندی به آن نخواهد رسید.

❃ اما این نیز با آنچه گفتم تناقضی ندارد که بگویم تعلیمات عيسی تنها شامل قسمتی از حقیقت است و منظور او نیز جز این نبوده است. بسیاری از عالی‌ترین اصول اخلاقی، اصلاً در آنچه بنیانگذار مسیحیت گفته است ذکر نشده و او به آن‌ها توجهی نداشته است. کلیسا به همین بهانه این اصول عالی را کنار گذاشته است. حال‌که این چنین است به نظر من اشتباه است که بکوشیم در تعليمات عیسی مسیح تمامی اصولی را که برای راهنمایی خود لازم داریم بیابیم چراکه او در حالی‌که از تمامی اصول اخلاقی پشتیبانی کرده تنها قسمتی از آن‌ها را بیان داشته است. به‌نظر من این نظریه‌ی محدود، در عمل مفاسدی بار میآورد و مانع پیشرفت آن تربیت عالی اخلاقی می‌شود که عده‌ای می‌خواهند پیش ببرند.

❃ می‌ترسم اگر بکوشند که ذهن و احساسات مردم را صرفاً به‌صورت دینی در آورند و بقیه‌ی اصول اخلاقی را (که چون نام بهتری برای آن ندارم ناچار آن را عرفی می‌خوانم) که تاکنون همراه اخلاق مسیحی وجود داشته و در آن تأثیر کرده و از آن اثر گرفته است مهمل گذارند، نوع انسانی به وجود میآید که پستی و زبونی و خفت صفات مشخص او خواهد بود. چون خود را تابع اراده‌ی اعلی می‌شمارد، قدرت این را ندارد که در سیر و سلوک خود اعتلا جوید و تصور صحیحی از نیکی برین پیدا کند.

📚 | درباره‌ی آزادی، جان استوارت میل

#آزادی #فلسفه #آزادی_فردی #آزادی_بیان
#آزادی_عقیده #جان_استوارت_میل #دین
#تعلیمات_دینی #اخلاق_دینی #اخلاق
➣ @Notes_On_Liberty
❤1