On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.9K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۴۰) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ اخلاقیات مسیحی تمام خصوصیات جنبشی را که واکنشی در مقابل جنبش دیگر است، دارد و آن واکنش در مقابل باورهای دینی دیگری است. به همین دلیل می‌توان گفت که غایت و منظور آن منفی است و مثبت نیست و جنبه‌ی کنش‌پذیری…
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۴۱)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ اعتقاد من آن است که اصول اخلاقی دیگری جز اصولی که از منابع مسیحیت ناشی است، باید دوش‌به‌دوش اخلاق مسیحی موجود باشد تا تجدید حیات اخلاقی آدمیان ممکن گردد. تا زمانی‌که جامعه هنوز به مقام کمال نرسیده است، به‌خاطر حقیقت باید خواهان اختلاف عقاید بود و مسیحیت هم از این حکم کلّی مستثنی نیست. لزومی ندارد که توجه مردم به اصول دیگر اخلاقی جز آنچه در دستگاه اخلاقی دین مسیحی هست، موجب شود که مردم اصولی را که در عیسی مسیح هست فراموش کنند. چنین غرض‌ورزی یا فراموشی بد است ولی همیشه نمی‌توانیم امید داشته باشیم که از آن در امان باشیم و باید گفت این بهایی است که برای کسب خیر بزرگی باید پرداخت. وقتی قسمتی از حقیقت ادعای آن کند که همه‌ی حقیقت است، باید به آن اعتراض کرد و اگر اعتراض‌کنندگان در اثر واکنشی که در آن‌ها پدید میآید به‌نوبه‌ی خود تعصب ورزند و ستمگری کنند، بر تنگ‌نظری آن‌ها باید تأسف خورد اما باید آن را تحمل کرد. اگر عیسویان نمی‌خواهند به کفار ستمگری کنند، به نفع حقیقت نخواهد بود که حقیقتی را که بر همه‌ی کسانی‌که با تاریخ ادبی سروکار دارند آشکار است، پنهان داریم و آن این است که قسمت مهمی از گران‌بهاترین و پرازرش‌ترین تعلیمات اخلاقی، کار انسان‌هایی بوده است که نه این‌که از مسیحیت خبر نداشتند، آن‌ها خبر داشته و آن را رد کرده بودند.

❃ ادعا نمی‌کنم که آزادی به وسیع‌ترین وجهش، که بیان همه‌ی عقاید و افکار ممکن باشد، به وضع فسادانگیز کثرت فرق و مذاهب فلسفی و دینی خاتمه خواهد داد. حقایقی که مردم تنگ‌نظر با تعصب به آن معتقدند در بسیاری از موارد بیان و تبلیغ خواهد شد و میزان عمل قرار خواهد گرفت به شدتی که گویی حقیقت دیگری در جهان موجود نیست و یا لااقل حقیقتی که بتواند در آن موثر واقع شود و محدودش کند وجود ندارد. قبول دارم که تمایل مردمی که به فرقه و مذهب خاصی تعلّق یابند با آزادی عقیده از میان نمی‌رود بلکه سخت‌تر می‌شود. حقایقی را که باید درک کرده باشند و درک نکرده‌اند، وقتی از دهان کسانی بشنوند که او را مدعی خود محسوب می‌کنند، به شدت رد می‌کنند. تأثیر سلامت‌بخش این کشمکش در پیروان آن فرقه‌ای که در این جنگ شرکت دارند، ظاهر نمی‌شود. اما در تماشاچیان بی‌طرف دیده خواهد شد. خطای بزرگ این نیست که در قسمت حقیقت با هم در جنگ شدید باشند، بلکه آن است که نیمی از حقیقت به آرامی خاموش و تباه گردد.

❃ تا زمانی‌که مردم می‌توانند به هر دو طرف گوش دهند جای امید هست. وقتی تنها به یک طرف گوش می‌دهند آن وقت است که خطای آن‌ها به غرض تبدیل می‌شود و حقیقت اثر خود را از دست می‌دهد و به افراط می‌گراید و به باطل تبدیل می‌شود. چون انصافی که میان دو طرف به داوری بنشیند و سخنان هر دو طرف را بشنود و بی‌طرفانه فتوی دهد بسیار کمیاب است، حقیقت مجال بروز ندارد مگر آنکه هر طرف آن، یعنی هر عقیده‌ای که جنبه‌ای از حقیقت را بیان می‌کند، نه تنها بیان شود بلکه چنان بیان شود که توجه شنونده را به خود جلب کند.

❃ پس دیدیم که برای بهبود نفس بشر (که سایر بهبودها نتیجه‌ی آن است) آزادی اندیشه ضرورت دارد و نیز چنین است آزادی بیان اندیشه و چهار دلیل ضرورت آزادی بیان را به اختصار ذکر می‌کنم:

اول: آنکه اگر عقیده‌ای را مجبور به خاموشی کنیم، آن عقیده ممکن است حق باشد و اگر منکر این شویم، قضاوت خود را مصون از خطا پنداشته‌ایم.

دوم: هرچند عقیده‌ی خاموش‌شده باطل باشد، ممکن است قسمتی از حقیقت را شامل باشد و اغلب چنین است. چون عقیده‌ی رایج یا عمومی در هر موضوعی هرگز همه‌ی حقیقت نیست، تنها با برخورد عقاید مخالف است که همه‌ی حقیقت فرصت تجلّی خواهد داشت.

سوم: اگر هم عقاید مقبول نه تنها بر حق باشند بلکه همه حقیقت باشند، اگر پیوسته آن را به مبارزه نطلبند، اعتقاد اغلب معتقدان به آن از نوع غیر عقلی خواهد بود و از اساس عقلانی آن بی‌خبر خواهند ماند.

چهارم: از این گذشته مفهوم حقیقی اعتقاد آن‌ها نیز در معرض خطر ضعف و تباهی خواهد بود و اثر حیاتی خود را در منش و در رفتار آنان از دست خواهد داد. این اعتقاد تنها ایمان رسمی شخص خواهد گردید و قدرت نیکی‌کننده‌ی آن از میان خواهد رفت و عرصه‌ای را که باید در آن اعتقاد واقعی مبتنی بر ایمان یا عقل جای گزیند، بیهودگی اشغال خواهد کرد.

📚 | درباره‌ی آزادی، جان استوارت میل

#آزادی #فلسفه #آزادی_فردی #آزادی_بیان
#آزادی_عقیده #جان_استوارت_میل #دین
#تعلیمات_دینی #اخلاق_دینی #اخلاق
➣ @Notes_On_Liberty
«شنیدم که در وقت نزع روان،
به هرمز چنین گفت نوشیروان

که خاطرنگه‌دار درویش باش،
نه در بند آسایش خویش باش

نیــاســاید اندر دیــار تـــو کس
چو آسایش خویش جویی و بس

نیــاید به نزدیک دانـــا، پسند،
شبان خفته و گرگ در گوسفند

برو پاسِ درویش محتاج دار
که شاه از رعیت بُوَد تاج‌دار

رعیّت چو بیخ‌اند و سلطان درخت
درخت، ای پسر، باشد از بیخْ سخت

مکن تا توانی دل خلق ریش؛
وگر می‌کُنی می‌کَنی بیخ خویش»

❈ سعدی، بوستان، باب اول: در عدل و تدبیر و رای

#استبداد #حقوق_بشر
➣ @Notes_On_Liberty
📃 داور و اصلاحات قضایی و اقتصادی

➣ @Notes_On_Liberty

❃ علی‌اکبر داور فارغ‌التحصیل رشته حقوق از سوئیس بود که نزدیک به ۱۰ سال در اروپا و به ویژه در بلژیک مطالعات حقوقی کرده بود. ۱۱ خرداد ۱۳۰۶ و در کابینه مهدی‌قلی هدایت وزیر دادگستری شد و این سمت را در دو کابینه بعدی و تا ۲۶ شهریور ۱۳۱۲ که در کابینه فروغی وزیر دارایی شد حفظ کرده بود. داور قبلاً در دوره‌های چهارم، پنجم و ششم تقنینیه، نماینده مجلس بود. وی برای مدتی هم وزارت فوائد عامه را بر عهده داشت. داور که رساندن وطن از لحاظ پیشرفت‌های اجتماعی به پای کشورهای اروپایی را هدف خود قرار داده بود پس از اتمام تحصیلات و مطالعات در اروپا و بازگشت به وطن، به منظور جلب همفکر و آماده کردن باسوادهای جامعه برای «حزب رادیکال» پرداخت.

❃ وی کار نوشتن مقاله را از «روزنامه برق» متعلّق به سید ضیاء طباطبایی آغاز کرده بود. داور که نوسازی وطن و رساندن وضعیت اجتماعی آن را تا حد اروپا در صورت ادامه سلطنت قاجاریه (به همان روال گذشته) بعید می‌دانست، در جلسات مجلس از اصلاح قانون اساسی (که منجر به عزل قاجارها شد) دفاع کرد و در این زمینه نطق او در جلسه نهم آبان ۱۳۰۴ (اکتبر ۱۹۲۵) مجلس معروف است. تاریخ نوسازی دستگاه قضایی ایران به حساب علی‌اکبر داور نوشته شده و شهرت او عمدتاً مربوط به همین نوسازی است. وی از مجلس خواسته بود که سیستم قضایی سابق را منحل کند و سپس با ۷۰۰ قاضی تازه و آموزش افراد مستعد برای کار قضاوت آن را دوباره دایر کرد.

❃ داور سیستم قضایی فرانسوی (رومن-ژرمن) را برای ایران بهتر از نظام قضایی انگلوساکسون (محاکمه با حضور هیأت منصفه و قرار وظیفه تشخیص مجرمیت یا رد اتهام بر عهده این هیأت) دانسته و گفته بود که هموطنان، مردمانی مهربان و با گذشت و تابع احساسات و عواطفشان هستند و در نتیجه نمی‌توان اطمینان داشت که در توصیه مجازات مجرم دقت لازم را به‌کار برند که نقض غرض از فلسفه تنبیه و تنبه است.

❃ وی قانون مدنی کشور را با ملاحظه فقه شیعه تدوین کرد که هجدهم اردیبهشت ۱۳۰۷ از تصویب مجلس گذشت. با هدف اصلاح سازمان‌های دولتی و قطع فساد اداری که ریشه ۷۰۰ ساله داشت، داور یکم بهمن ۱۳۰۷ دیوان کیفر کارمندان دولت را تأسیس و امور آن را به دقیق‌ترین قضات وقت که شهرت پاکدامنی و بی‌نظری داشتند سپرد. رضا شاه در مراسم معرفی این قضات به آنان تأکید کرده بود که انتظار مجازات دزدان اداری را دارد.

❃ داور در اجرای برنامه مبارزه با فساد اداری در ۱۳ آذر ۱۳۰۸ (دسامبر ۱۹۲۹) یک هیات تفتیش به وجود آورد که کار آن بازرسی قضایی از ادارات دولتی بود. این هیات شماری از این مقامات و حقوق‌بگیرها را به اتهام دزدی اداری، رشوه، حیف و میل اموال عمومی، سوءمدیریت و امروز و فردا کردن با مراجعان به محاکمه کشاند و در میان این متهمان، مهره بزرگ‌تر، نصرت‌الله فیروز وزیر مالیه پیشین بود که محاکمه شد.

❃ محاکمه تیمورتاش وزیر دربار سابق که به جرم اخذ رشوه به سه سال زندان محکوم شد در ۲۵ بهمن ۱۳۱۱ و در زمان وزارت داور صورت گرفت. داور برای جلوگیری از سندسازی و خوردن اراضی ملّی و... قانون تاسیس اداره ثبت اسناد و برای ثبت هویت اتباع، قانون ثبت احوال شخصیه را به مجلس برد و به اجرا درآورد. طبق قانون نکاح و طلاق که از امرداد ۱۳۱۰ به اجرا در آمده است هر ازدواج و طلاق از جمله متعه (ازدواج موقت) باید در دفترخانه رسمی ثبت شود. داور که حساسیت خاصی به راضی بودن اتباع کشور داشت بارها به قضات گفته بود که دادگستری با احقاق حق در مدتی کوتاه و در نهایت بی‌نظری می‌تواند عامل پیشگیری از نارضایتی‌ها باشد و وای به روزی که بگندد نمک.

❃ داور از اعضای هیأت اعزامی ایران به جامعه ملل و دفاع از اقدام ایران به لغو قرارداد دارسی بود که در این ارتباط دولت لندن علیه ایران به جامعه ملل شکایت کرده بود، این هیات نهم دی ماه ۱۳۱۱ عازم مقر جامعه ملل شده بود. داور در طول تصدی وزارت دارایی تلاش کرد که دو قرارداد با آمریکاییان که در آن زمان شهرت بی‌طرفی داشتند امضا کند که با انتقاد مطبوعات لندن، روبه‌رو شده بود. وی در سمت وزیر دارایی در ۲۲ فروردین ۱۳۱۳ به کار همه خارجیان در گمرکات ایران که عمدتاً مستشاران بلژیکی بودند پایان داده بود. داور همچنین کمک فراوان به کارخانه قند شاه‌آباد کرد که در مهرماه ۱۳۱۴ به کار تولید پرداخت.

❃ آخرین اقدام مهم داور در طول تصدی وزارت دارایی درخواست او از دکتر شاخت برای ارائه یک برنامه جامع با هدف نوسازی اقتصاد ایران بود، دکتر شاخت آلمانی که به ایران سفر کرده بود بیستم آبان ۱۳۱۵ (نوامبر ۱۹۳۶) با داور یک ملاقات ۶ ساعته داشت. داور سه ماه بعد درگذشت.

#داور #علی‌اکبر_داور #دادگستری
#نوسازی_سیاسی #تاریخ_دادگستری
➣ @Notes_On_Liberty
👍1
«سازگاری داروینی با محیط‌زیست نه تنها در طبیعت، که در جامعه هم کاربرد دارد. همان‌طور که شما، عقاب‌ها را در اقیانوس، یا ماهی‌ها را بالای کوه نمی‌یابید، چپ‌ها را هم‌ در جایی‌که ایده‌های (ایدئولوژی) آن‌ها با شکست روبه‌رو شده، نمی‌یابید.»

❈ توماس سوِل، اقتصاددان و فیلسوف سیاسی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سفری باستان‌شناختی با اتکا به سرنخ‌های ارنست هرتسفلد؛ اشاره‌هایی درباره‌ی پیشینه‌ی قرآن و «اسلام» منشأ محمد، صمد و عربستان اصلی (۱)

➣ @Notes_On_Liberty

در سال ۱۹۲۲ ایگناز گلدزیهر، یکی از «پدران» اسلام‌شناسی، سخنرانی‌اش را در سوربون این‌گونه آغاز کرد: «از مدت‌ها پیش همه به این ادعای ساده و راحت بسنده کرده‌اند که اسلام یک‌باره ظهور کرده و بی‌درنگ پا به عرصه‌ی تاریخ نهاده است.» او هشدار داد که نباید «مواد و اطلاعات فراوانی» را که از سنّت اسلامی به ما رسیده چونان منابعِ قابل اتکا برای روشن‌ساختن «آغاز اسلام» مورد توجه قرار داد. آغاز اسلام: از اوگاریت به سامره، نام کتابی به قلم فلکر پوپ آلمانی است که در آن به بازخوانی تاریخ اسلام با توجه به یافته‌های جدید باستان‌شناختی برآمده. در زیر، بخشی از کتاب او را می‌خوانیم:

❃ سفر باستان‌شناختی با یک یادآوری تاریخی و تاریخ زبان آغاز می‌شود. اوگاریت، شهری کنعانی که در سده‌ی ۱۳ پیش از میلاد ویران شد به مفاهیمی اشاره دارد که از همان زمان در فرهنگ‌های آسیای نزدیک حفظ شده و بعدها دوباره به‌کار گرفته شده‌اند. با اتکا به هترا Hatra [الحضر] می‌توان نشان داد که عربستان در اصل هیچ رابطه‌ای با شبه‌جزیره‌ی عربستان ندارد، بلکه می‌باید جغرافیای آن را در میان‌رودان (و در منطقه نبطيه) جست‌وجو کرد.

درباره‌ی اوگاریت
❃ در سال ۱۹۲۸، ویرانه‌ی این دولت-شهر در منطقه‌ای به سطح ۰٫۳۲ کیلومتر مربع در ساحل دریای مدیترانه در سوریه به‌طور اتفاقی کشف شد. در سه قصری که تاکنون حفاری شده آرشیو وسیعی یافت شده است. این یافته‌ها شامل لوح‌هایی به زبان اوگاریتی با خط میخی است. مضمون این لوح‌ها، سرودهای اسطوره‌ای و آیینی کنعانیان است که همسانی‌هایی با متون انجیلی دارند.

❃ در این متون، مفاهیمی مانند «محمد» نیز یافت می‌شوند. نام محمد در ارتباط با طلا برده شده است و گزارش شده که او می‌تواند درجه‌ی ناب‌بودن طلا را تشخیص بدهد. محمد در زبان اوگاریتی یعنی «برگزیده» و این معنی تا آغاز «اسلام» نیز حفظ شده بود. همچنین پدران سنّت اسلامی تحت نام محمد، همان «برگزیده» را درک می‌کردند.

❃ در این باره شاید لازم باشد ببینیم که آلیوس اشپرنگر (Alios Sprenger) درباره‌ی آغاز اسلام چه می‌گوید:

«اگر نام محمد در میان عرب‌های کافر یک نام رایج بوده، پس شاید بتوان این را به مثابه‌ی حادثه‌ای تلقی کرد که پیامبرشان نیز چنین نامی داشته است. ولی ببینیم که متکلمان مسلمان درباره‌ی این نام -که البته در این زمان کسی دیگر از پیش‌زمینه‌های تاریخی آن آگاهی نداشت- که به هنگام بحث و جدل با یهودیان و مسیحیان از آن به بهترین نحو بهره می‌بردند، چه می‌گویند. ابن مسیب (که در سال ۹۰ هجری در سن ۸۰ سالگی درگذشت) می‌گوید: عرب‌ها از اهل کتاب و پیش‌گویان‌شان شنیده بودند که پیامبری در میان آن‌ها ظهور خواهد کرد که نامش محمد خواهد بود. به همین دلیل بعضی پدران نام محمد را بر فرزندان خود می‌نهادند به این امید که آن‌ها روزی به این مقام برگزیده نایل آیند.»

❃ در متون اوگاریتی ما با یک مفهوم دیگر روبه‌رو می‌شویم: «صمد». این نام تقریباً دو هزار سال بعد دوباره در پیوند با قرآن آشکار می‌شود. در سوره‌ی ۱۱۲ قرآن، خدا به‌عنوان «صمد» توصیف می‌شود.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 سفری باستان‌شناختی با اتکا به سرنخ‌های ارنست هرتسفلد؛ اشاره‌هایی درباره‌ی پیشینه‌ی قرآن و «اسلام» منشأ محمد، صمد و عربستان اصلی (۲)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ حدود سال ۱۲۱۰ پیش از میلاد، آفت تهاجم «مردمان دریا» [مهاجمان دریانورد] اما، بر سر اوگاریت فرود آمد. پس از آن، کسی دیگر در این ویرانه‌ها ساکن نشد. آگاهی از وجود اوگاریت‌ها تازه در سده‌ی ۲۰ میلادی به‌وجود آمد و سرانجام با کشف رمز متون اوگاریتی به خط میخی بود که ما درباره‌ی آن آگاهی یافتیم. بر پایه‌ی این اسناد هم‌اکنون می‌توان به بعضی از الگوهای دینی، که قدمت آن‌ها به هزاران سال می‌رسد، دسترسی پیدا کرد.

درباره‌ی هترا
❃ ویرانه‌های همچنان باشکوه هترا در منطقه‌ی جزره‌تا Gazarata، یعنی در منطقه‌ای که فرات و دجله آن را از میانرودان شمالی جدا می‌کند و به عربی جزیره (در آنجا معنی ثانوی آن: «جزیره» [Insel] یا «شبه‌جزیره») نامیده می‌شود، واقع است. این سرزمینی است که میان فرات و دجله قرار گرفته است. خود شهر توسط صحرای الترتر al-Tartar به دجله وصل می‌شود. ارتباط هترا با آب‌های ژرف (البحر)، ماهیگیری و کشتیرانی را برای ساکنان آن ممکن می‌ساخت. این شهر همچنین به شبکه‌ی راه‌های روم نیز وصل شده بود. شکوفایی هترا مربوط به سده‌ی ۲ میلادی است، یعنی زمانی‌که رومیان در میانرودان بودند، ولی نتوانستند بر دیوارهای شهر هترا چیره شوند.

❃ این شهر تقريباً توسط دیواری گرد محافظت می‌شد. در مرکز این دایره، معبد خدای خورشید قرار داشت. نوع معماری شهر هترا به‌منزله‌ی یک شهر گرد با مکانی مقدس در مرکز آن، الگویی شد برای پنداشت‌های بعدی از بغداد به مثابه‌ی یک شهر گرد. بغداد هرگز به مانند شهری گرد ساخته نشد، ولی این پنداشت ایده‌آلی به بقای خود ادامه داد تا سرانجام المعتصم برادر خلیفه‌ی عباسی مأمون، به هنگام ساختن شهر استراحتگاهش، یعنی سامره، این پنداشت را در سده‌ی ۹ میلادی متحقق کرد.

❃ سنگ‌نبشته‌های آن زمان، از حاکم هترا به‌عنوان «ملک حضر» mlk hdr نام می‌برند و تمام آن منطقه را «عرب» معرفی می‌کنند.

❃ در زبان هترایی «عرب» یعنی «غرب». مثلاً اگر از اسرائیل به سوی اروپا پرواز کنیم، یعنی به سوی «عرب» پرواز کرده‌ایم. از منظر اسرائیلی‌ها، اروپا «عرب» است.

❃ پادشاه هترا بر خود شهر و مناطق پیرامونی آن حکومت می‌کرد. این نیز با ساختار حاکمیت که حاکم جایگاه و مقر خود را در شهر قرار می‌داد و بر مناطق پیرامونی آن هم حکومت می‌کرد، سازگار است. در مورد سوریه‌ی سده‌ی ۷ میلادی برایمان روشن است که برای شهر تبریه در کنار دریاچه‌ی جلیل سکه کوبیده شده بود و به‌موازات آن نیز سکه‌هایی برای مناطق پیرامونی‌اش. به همین دلیل، سکه‌های مربوط به مناطق پیرامونی با واژه‌ی اضافی «قُطری» آراسته شده بود که معرب واژه‌ی فارسی «کورا» kura (منطقه یا محله) است که خود آن نیز از واژه‌ی یونایی chora یعنی «پیرامون» گرفته شده. افزون بر این، در عربی یک جمع از این واژه نیز ساخته شده: کووار. همچنین مناطق پیرامونی شهر هترا، «عرب» نامیده می‌شد. زیرا از دجله که بنگریم، این مناطق در سمت غرب قرار دارند. بدین ترتیب، «عربستانِ جزیره» در میانرودان واقع بود. این نیز با اظهارات گزنفون مربوط به زمانی‌که رومیان منطقه‌ی نبطيه را استان عرب نامیدند، سازگار است.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 سفری باستان‌شناختی با اتکا به سرنخ‌های ارنست هرتسفلد؛ اشاره‌هایی درباره‌ی پیشینه‌ی قرآن و «اسلام» منشأ محمد، صمد و عربستان اصلی (۳)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ ساکنان این «عربستان جزیره» واقع بین فرات و دجله، تازیانی نیستند که به زبان عربی، بلکه «عرب‌ها»یی هستند که ساکن «غرب» هستند. به همین دلیل، آن‌ها نه به زبان تازی (لسان‌العرب)، بلکه «عربی»، یعنی به زبان استان هترا سخن می‌گویند.

❃ در این باره می‌توانیم با قاطعیت بگوییم که زبان مردم هترا، یونانی و لاتین هم نبوده است. زیرا نویسندگان آن زمان می‌توانستند این تفاوت‌های اساسی را درک کنند و به نسل‌های آینده انتقال دهند. ولی آنچه که زیر عنوان زبان «عربی» یعنی زبان منطقه عرب [منطقه‌ی غرب که بالا به آن اشاره رفت] فهمیده می‌شود، اسناد فعلی به ما چیزی نمی‌گویند. حتی در قرآن هم روشن نیست که منظور از زبان عربی کدام زبان عربی است. طبق درک و توضیحات متعارف کنونی، زبان قرآن، زبان روشن عربی است (رودی پارت، مترجم قرآن به آلمانی). ولی در جایی دیگر (سوره ۹، آیه ۹۰) رودی پارت، «العرب» را «بادیه‌نشین، کوچی، صحرانشین» ترجمه کرده است. اگر مطابق آن چه رودی پارت گفته، «عرب» به معنی «بادیه‌نشین» است و زبان کوچی‌های صحرا طبق سنّت شرق‌شناسی رومانتیک هم عربی (تازی) باشد، آنگاه هنوز نمی‌دانیم که چگونه عرب‌های عربستان در جزیره، بین فرات و دجله، به زبان تازی [لسان‌العرب] رسیده‌اند.

❃ فقط آگاهی از روندهای تاریخی در منطقه می‌تواند ما را به نتیجه برساند. زبان‌شناسی قادر به حل این موضوع نیست؛ زیرا فاقد یک ابزار اساسی یعنی «واژه‌نامه‌ی ریشه‌شناسی عربی» است. با کمک چنین واژه‌نامه‌ای می‌توان وارسی کرد که چه پیوندهایی بین «عربی» هترایی و لسان‌العرب کنونی وجود دارد و از لحاظ تاریخ زبان چگونه قابل توضیح هستند.

❃ روشن‌ساختن توالی حوادث تاریخی در منطقه‌ی تحت بررسی می‌تواند نشان بدهد که در چه مقیاسی جمعیت ساکن آن‌جا، قربانی جنگ‌ها و فاجعه‌های طبیعی شدند و به مرور زمان، چه کسانی جای سخن‌گویان اصلیِ زبانِ قرآنی را گرفتند. در این مورد، بعدها کسانِ دیگری جایگزین سخنگویان اصلیِ زبان قرآنی شدند، و یا تغییرات جمعیتی در خلال عصر اسلامی، آن لسان‌العرب را جا انداخت که رودی پارت معتقد است زبان اصلی قرآن بوده است. برای این‌که لسان‌العرب بتواند تا سده‌ی ۹ خود را جا بیندازد، می‌بایست حوادث و اتفاقات تاریخی فراوانی رخ داده باشند تا شرایط را برای ظهور تازیان عرب‌زبان [لسان‌العرب] در این منطقه فراهم کرده باشند. تازه پس از این مسیر طولانی تاریخی بوده که سیبویه‌ی ایرانی در بصره دستور زبان عربی را برای آن‌ها نوشت.

#تاریخ #باستان‌شناسی #اسلام
#از_اوگاریت_به_سامره #قرآن
➣ @Notes_On_Liberty
دموکراسی[بخوانید تجزیه] به سبک حسن شریعتمداری:
طرح حسن شریعتمداری برای ایران فردا:
ایالات ایران
۱- ایالت تهران – پایتخت ایرا ن ۱۳٫۴۲۲٫۳۶۶
( تهران – شهرری – کرج – شمیران و … )
۲- ایالت آذربایجان ۸٫۶۶۹۶۷۱
( استان آذربایجان شرقی – استان آذربایجان غربی – استان اردبیل-استان زنجان)
۳- ایالت خراسان ۷٫۰۴۱٫۰۷۱
( استان خراسان شمالی – استان خراسان رضوی – استان خراسان جنوبی )
۴- ایالت خوزستان ۴٫۲۷۴٫۹۷۹
۵- ایالت ساحلی ۲٫۲۸۹٫۹۴۱
استان بوشهر – استان هرمزگان)
۶- ایالت سیستان ۲٫۴۰۵۷۴۲
۷- ایالت فارس مرکزی ۷٫۵۴۶٫۹۹۲
استان قم – استان مرکزی – استان اصفهان – استان سمنان )
۸- ایالت فارس جنوبی ۷٫۹۸۰٫۱۰۹
(استان فارس – استان کرمان – استان یزد)
۹- ایالت غرب ۲٫۸۴۶۴۶۷ (استان قزوین – استان همدان )
۱۰- ایالت کردستان ۳٫۳۱۹٫۵۴۱
( استان کردستان – استان کرمانشاهان )
۱۱- ایالت گیلان ۲٫۴۰۴٫۸۶۱
۱۲-ایالت لرستان ۳٫۷۵۴٫۵۲۳
( استان لرستان – ایلام – چهارمحال و بختیاری – کهکیلویه و بویراحمد)
۱۳-ایالت مازندران ۴٫۵۳۹٫۵۱۹
( استان مازندران – استان گلستان )
————- ۷۰٫۴۹۵٫۷۸۲
سه استان خودمختارو یک منطقه خودمختار
۱- استان بلوچستان ایران
۲- استان ترکمنستان ایران
۳- استان عربستان ایران و منطقه خودمختار قشقائی

این تروریست سابق عقب افتاده اصلا نمیداند اقوام ایرانی کجای ایران ساکن هستند!
مطالب زیادی هم در باب فدرالیسم در کانال قرار داده ایم!
نمیدانم با چه اعتماد به نفسی ایران را ارث پدرش میداند و در پی تکه پاره کردن آن و بازگشت به قبیله و عشیره است!
به تازگی هم خود را رئیس #شورای_گذار معرفی کرده است!
با کدام پایگاه اجتماعی؟
وقتی در مناظره توئیتری در برابر اسناد #حجت_کلاشی به دروغگویی افتاد هم که مجبور به پاک کردن پیام هایش شد و بعد ادعا کرد اسناد ساختگی است!
خب تو در عمل همان جمهوری اسلامی هستی پیرمرد!فقط در قدرت نیستی!

فدرالیسم
https://t.me/cafe_andishe95/3595
فدرالیسم
https://t.me/cafe_andishe95/3279
فدرالیسم
https://t.me/cafe_andishe95/3177
فدرالیسم
https://t.me/cafe_andishe95/3769
سند ویکی لیکس در مورد قومگرایان
https://t.me/cafe_andishe95/4436
فدرالیسم
https://t.me/cafe_andishe95/3423

لینک مشاهده مناظره #حجت_کلاشی و #حسن_شریعتمداری
http://damavand.news/?p=17054

@cafe_andishe95
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📖 رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت (٨) ➣ @Notes_On_Liberty ۱۲- به همین دلیل، در وضعیت طبیعی، فرد می‌تواند جرایم کوچکتری را نیز که خلاف قانون طبیعت صورت می‌گیرد کیفر دهد. آیا او می‌تواند درخواست کیفر مرگ برای این جرایم کند؟ پاسخ من این است: کیفر هر تجاوزی باید…
📖 رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت (۹)

➣ @Notes_On_Liberty

۱۵- در پاسخ به کسانی‌که می‌گویند هرگز کسی در وضعیت طبیعی نبوده است، قولی را از خردمند فرزانه هوكر نقل می‌کنم که می‌گوید: «قوانینی که به آن‌ها اشاره کردیم»، یعنی قوانین طبیعت، «مطلقاً الزام‌آوراند، حتی اگر انسان‌ها، اجتماعی برپا نداشته و به توافقی در مورد کارهایی که باید یا نباید انجام دهند، نرسیده باشند. اما از آنجاکه ما نمی‌توانیم به تنهایی پاسخگوی نیازهای طبیعی خود، برای ساختن زندگی‌ای در شأن انسان باشیم، طبیعتاً برای جبران نواقص زندگی تنهای خود مجبور به همکاری و هم‌فکری با دیگر هم‌نوعان خود می‌شویم. همین امر باعث شد که انسان‌ها با هم متحد شدند و اجتماعات سیاسی را به‌وجود آوردند.» اما علاوه بر این، من تأكيد می‌کنم که همه‌ی انسان‌ها، تا زمانی‌که با توافق خود جامعه‌ای سیاسی تشکیل نداده‌اند، طبیعتاً در وضعیت طبیعی خواهند ماند. بی‌تردید این امر در ادامه این گفتار روشن خواهد شد.

فصل سوم: درباره‌ی وضعیت جنگ

۱۶- وضعیت جنگ وضعیت دشمنی و تخریب است. از این‌رو، وقتی کسی با نقشه‌ای از پیش تعیین‌شده و با آرامش کامل، بدون هیچ شتابی در کلام با عمل، نقشه‌ای علیه زندگی دیگری طراحی کند، او را نسبت به خود در وضعیت جنگ قرار می‌دهد. از این‌رو، چنین شخصی زندگی خود را در معرض قدرت کسی قرار می‌دهد که علیه او اعلام جنگ کرده است، و یا کسانی‌که برای دفاع از آن شخص به او پیوسته و در این دعوا حامی او هستند. این امر عادلانه و عقلانی است که من هر آن چیزی را که حیات مرا تهدید می‌کند نابود سازم؛ زیرا براساس قانون بنیانی طبیعت بقای انسان باید تا آنجاکه ممکن است تأمین شود، و وقتی بقای همه انسان‌ها امکان‌پذیر نباشد حراست از بی‌گناه ارجحیت دارد و انسان می‌تواند، به همان دلیلی که شیر و گرگ را می‌کشد، کسی را که علیه او به جنگ برخاسته و یا قصد جان او را کرده است نابود سازد؛ زیرا شیر و گرگ وابسته به قانون عقل نیستند و تنها قانونی که بر آن‌ها حکومت می‌کند قانون زور و خشونت است. بنابراین، با چنین انسان‌هایی می‌توان به صورت جانورانی رفتار کرد که شکار می‌شوند، جانوران خطرناک و مهلکی که یقیناً وقتی در حیطه قدرت آن‌ها قرار بگیریم ما را از بین خواهند برد.

۱۷- بنابراین، کسی‌که تلاش می‌کند تا انسان دیگری را در حيطه قدرت مطلق خود قرار دهد خود را در وضعیت جنگ با او قرار داده است. چنین عملی نشان‌دهنده‌ی آن است که قصد جان او را کرده باشد. از این امر نتیجه می‌گیرم که کسی‌که بدون توافق من، مرا در حيطه قدرت خود درآورد، هرگونه که بخواهد از من بهره‌کشی می‌کند، و هر زمان که هوس کند مرا تباه خواهد کرد. زیرا کسی خواهان آن نیست که مرا در حيطه قدرت مطلق خود درآورد مگر اینکه بخواهد آزادی مرا، بدون رضایت من، از من بگیرد و مرا برده خود گرداند. تنها ضامن بقای من این است که خود را از چنین زورگویی رها سازم؛ و عقل حکم می‌کند که کسی را که می‌خواهد آزادی مرا، که حافظ بقای من است، از من بگیرد دشمن خود به شمار آورم. از این‌رو، کسی که تلاش می‌کند تا مرا برده‌ی خود سازد، خود را در وضعیت جنگ با من قرار داده است. کسی که در وضعیت طبیعی قصد گرفتن آزادی‌ای را داشته باشد که متعلق به همه کسانی است که در آن وضعیت به سر می‌برند، باید یقین داشت که او قصد گرفتن همه چیزهای دیگر را نیز دارد، چراکه آزادی بنیان و اساس همه‌ی چیزهای دیگر است. در وضعیت اجتماعی نیز، اگر کسی قصد آن کند که آزادی متعلّق به افراد تنواره سیاسی را بگیرد، یقیناً قصد آن خواهد داشت که همه چیزهای دیگر آن‌ها را نیز بگیرد، و این مانند آن است که به آن‌ها اعلام جنگ داده باشد.

(بند ۱۷ از بندهای بسیار مهم است.)

#رساله_دوم_درباره‌ی_حکومت #جان_لاک
#لیبرالیسم #حکومت_قانون #آزادی_فردی
#مالکیت_خصوصی #قانون_اساسی #آزادی
#وضعیت_جنگ #تعرض #جامعه_مدنی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سوسیالیست‌ها خواهان دیکتاتوری هستند | ✍🏻 فردریک باستیا

➣ @Notes_On_Liberty

❃ مجدداً ادعا شده است که اشخاص چیزی جز مواد خام نیستند. بر آنان نیست که توسعه و پیشرفت خود را بخواهند؛ آن‌ها قادر بدان نيستند. مطابق آنچه سَنت ژوس می‌گوید، فقط مقنن قادر به انجام این امر است. اشخاص صرفاً باید چیزی باشند که مقنن می‌خواهد. مطابق آنچه روبسپیر می‌گوید که او نیز ادبیات روسو را کپی می‌کند که مقنن با فرمان دادن به نهایتی که برای آن حکومت مشترک‌المنافع به‌وجود آمده، آغاز می‌کند. چون وقتی در مورد این امر تصمیم گرفته شد، حکومت فقط باید توانایی‌های فیزیکی و اخلاقی ملّت را به سمت این نهایت هدایت نماید. در همین حال، ملّت به‌طور کامل منفعل می‌مانند. و مطابق آموزه‌های بیلو وارنه، مردم نباید هیچگونه پیش‌داوری و تعصب، هیچگونه عاطفه و علاقه و هیچ خواستی داشته باشند، به‌جز آنچه که توسط مقنن اجازه داده شده است. او حتی تا جایی پیش می‌رود که می‌گوید که روش سخت و غیرمنعطف یک مرد پایه یک جمهوری است.

❃ در مواردی که شرّ ادعا شده آنچنان عظیم باشد که روش‌های عادی حکومتی نتواند آنرا تصحیح نماید، مابلی دیکتاتوری را برای ترویج تقوا توصیه می‌کند، او می‌گوید: «برای یک مدت و دوره کوتاه به یک دادگاه فوق‌العاده با قدرت زیاد متوسل شوید، تصورات شهروندان نیازمند یک تکانه شدید است.» این نظریه فراموش نشده است. به روبسپیر گوش فرا دهید:

«اصل عمده‌ی حکومت جمهوری، تقوا و پرهیزگاری است، وسیله‌ی مورد نیاز ایجاد تقوا، ترور و وحشت است. در کشور ما، ما آرزومند جایگزین‌کردن اخلاقیات به‌جای خودخواهی، صداقت به‌جای اعتبار، اصول به‌جای عرف‌ها و رویه‌ها، وظایف به‌جای رسوم، حکومت دلیل به‌جای حکومت ستمگرانه مُد، تحقیر گناه به‌جای تحقیر فقر، غرور به‌جای گستاخی، عظمت روح به‌جای بطالت و بیهودگی، عشق به افتخار به‌جای عشق به پول، مردم خوب به‌جای همدمان خوب، شایستگی به‌جای فریب و دسیسه، استعداد و نبوغ به‌جای مزاح و بذله‌گویی، حقیقت به‌جای درخشیدن و تلالو، افسون شادی به‌جای ملال خوشگذرانی و عیاشی، عظمت و بزرگی بشر به‌جای کوچکی و حقارت شخص مهم، مردم شاد، قوی و بخشنده به‌جای مردم خفيف شده، سبک‌سر و مهربان، هستیم؛ به‌طور خلاصه، آرزومند جایگزینی کلیه خوبی‌ها و اعجازهای یک جمهوری به‌جای کلیه گناهان، بدی‌ها و پوچی‌های حکومت سلطنت مطلقه هستیم.»!

#اندیشه_سیاسی #آزادی #سیاست
#سوسیالیسم #جمهوری #استبداد
#روسو #روبسپیر #جمهوری‌خواهی
#جمهوری_وحشت_فرانسه #دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
❤1👍1
📃 ... دوران سلطنت او دوران خفّت و محنت بود.

➣ @Notes_On_Liberty

❃ سرانجام باز دولت بر سر مظفرالدین میرزا نشست و او که مردی ساده‌لوح و خرافی و کم‌شعور و سست‌عنصر بود پادشاه شد. دوران سلطنت او دوران خفّت و محنت بود. اگر در زمان ناصرالدین شاه ظلم و ستم و تجاوز بود، باز وجود شاه مترسکی برای وزرا و امرا و فراشان و قلاشان و اوباشان بود. ناصرالدین شاه نمونه‌ی رعب و سطوت شاهانه بود. کسی نمی‌توانست با او بگومگو کند. اما بیچاره مظفرالدین شاه با آن سبیل‌های جاروب‌گونه و چشمان بی‌حالت و مزاج بیمار و بدن شل‌وول و نگاهی چون نگاه گوسفند، به دلقک سيرک شبیه‌تر بود تا به يک پادشاه شرقی. کسی از او حساب نمی‌برد و او خود آلتی بود در دست فرمانفرما و عین‌الدوله و امین‌السلطان. در عصر او، هرج‌ومرج و بی‌ضابطگی و بی‌حسابی، علاوه‌ی جور و ظلم و قتل و چپاول شد.

📚 | سپهر، عبدالحسین خان. یادداشت‌های ملک‌المورخین و مرآت الوقایع مظفری. انتشارات زرین. پاییز ۱۳۶۸

#قاجار #مظفرالدین_شاه #ایران
➣ @Notes_On_Liberty
«هر دولتی که نتوانسته با نظام فرهنگی متکثر ایران تطبیق یابد، برافتاده است. ایران جامعه‌ی کوتاه‌مدت نیست، بلکه جامعه‌ی بسیار طولانی مدتی است که دولت‌های کوتاه‌مدت داشته است. تازه آن هم در برخی موارد و نه همیشه! چرا دولت‌ها کوتاه‌مدت بوده‌اند؟ چون دولت‌ها نتوانسته‌اند خودشان را با جامعه‌ی ایران تطبیق دهند و چون نتوانسته‌اند، آن فرهنگ و تمدن که استوارتر، اصیل‌تر و پایدارتر بوده است، برکنارشان کرده است، یعنی ملّت در ایران، دولت را از دور خارج می‌کند. این فرهنگ و این ملّت واحد، متکثر است و هر دولتی که نتوانسته این تکثر را در عین وحدت ایران برآورد، ملّت کنارش گذاشته است.»

❈ استاد جواد طباطبایی
➣ @Notes_On_Liberty
👏1
📃 آرمانِ شهریاریِ ایران باستان | ✍🏻 ولفگانگ کناوت

➣ @Notes_On_Liberty

❃ در کشاکش‌های سیاسی و گرفتاری‌های جنگی، که برای ایرانیان از زمان به‌دست‌آوردن برتری قدرت در منطقه‌ی آسیای پیشین تا گنجانده‌شدن آن برتری در قلمروی نیرو و فرهنگ اسلامی روی داده، همواره یک عامل ثابت و پابرجا دیده می‌شود: نمونه‌ی آرمانی از یک فرمانروای راستین. این موضوع از نخستین اعلامیه‌ی یادمانی داریوش که به دست ما رسیده است تا مهمترین توصیف ادبی فردوسی، شاعر حماسه‌سرای ایرانی، در همه جا دیده می‌شود. آثار این تصور و آرمان در کتاب‌های آیین پادشاهی، که به‌دست ایرانیان مسلمان در سراسر جهان گسترده شده بود، و همچنین به‌وسیله‌ی عرب‌ها و ترک‌هایی که از این کتاب‌ها الهام گرفته بودند، و ملّت‌های دیگر آسیای غربی، برجای ماند.

❃ سیاست نیرومندی شاهنشاهی ایرانی باستان، شاخه‌های خود را تا دورترین مناطق غربی گسترش داده بود؛ با این گسترش شاهنشاهی در صحنه‌ی وقایع جهان، نبرد منطقه‌ای میان آسیا و اروپا بر سر برتری در سرتاسر این دو قاره آغاز می‌شود. بازیکنان این صحنه هر دو از یک خانواده آریایی‌زبان هستند -بی‌آنکه خود از این حقیقت آگاه باشند- و در عین حال که باهم خویشاوندند باهم بیگانه شده‌اند. تاریخ برخوردهای فرهنگی و معنوی از همین جا آغاز می‌شود. نتیجه‌ی آن نه تنها یونانی‌شدن شرق است بلکه ایرانی‌شدن غرب نیز هست که از طرف پژوهندگان به آن توجه نشده است.

❃ «پرشکوه و گیرا»، خاطره‌ای بود که یونانیان از ایرانیان باستان (هخامنشیان) داشتند: چندان پرشکوه و گیرا که مردی از هلسپونت در «شاه شاهان»، تجسم زئوس را احساس می‌کرد و در این شاه‌شاهان، توانایی قدرت دشمنی را متمرکز می‌دید که به‌وسیله‌ی آن صدها سال، بر سر به‌دست آوردن سروری در سرزمین پهناور شرق و غرب از شبه‌جزيره‌ی بالكان تا نیل و از دریای سیاه تا رود سند، خشمگین، گاه شکست خورده و گاه پیروز، جنگیده بود.

❃ «تهدیدکننده و وحشتناک»، «هراس‌انگیز و در عین حال ستایش‌برانگیز»، این پیکره‌ی فرمانرواییِ ناآشنایی بود که در برابر یونانیان قرار گرفته بود، و چنین می‌نمود که قدرت روزافزونش نظم جهان را آشفته می‌سازد. چه، در نظر آنان این قدرت گناهِ اصلی «بیش‌خواهی» را به صورتی بی‌سابقه آشکار می‌ساخت. یونانیان در این فرمانروایی، سترگیِ سازمانی را می‌دیدند که برای ملّت‌های بی‌شمار، با زبان و آیین گونه‌گون، نظم و داد پدید آورده، ولی به‌دلیل نداشتن آگاهی درست از این فرمانروایی و چگونگی بنیاد آن چنین می‌پنداشتند که در آن آزادی فردی و پایگاه مردمی نادیده گرفته شده است. از این‌جاست که ریشه تاریخی تضاد یونانی و بربری پدید می‌آید. کلیشه‌ای که با آن سالیان دراز در دانش اروپایی و دبیرستان‌ها کوشش می‌شد سراسر تاریخ زندگی را به دو جعبه‌ی برچسب‌زده تقسیم کنند.

❃ پس شگفتی نیست که متفکران یونانی، این پیش‌قدمان دانش سیاست، نسبت به پدیده‌ی شاهنشاهی ایرانی (هخامنشیان) به شدت دلبسته بودند؛ بدبختانه فقط قطعات اندکی از نوشته‌های یونانی درباره‌ی هخامنشیان برای ما به‌جای مانده است. یک شاخه‌ی به‌ویژه پر ارزش و باروری که از برخورد ایران و یونان رویید، انديشه‌ی یک آرمانِ شهریاری به صورت داستانی سیاسی است به قلم «گزنفون» آتنی که در این کار بسی آمادگی و تخصص داشت. تا آن‌جاکه می‌دانیم وی نخستین اروپایی است که نمونه فرمانروایی را موضوع نوعی توصیف ساخت که جزو ادبیات جهان گردید و برای این رشته اهمیت پیدا کرد. همان‌طور که پیشرو او هرودت «پدر تاریخ‌نویسی» لقب گرفته است می‌توان گزنفون را «پدر ادبیات آیین شهریاری» و داستان‌های آموزنده سیاسی دانست.

❃ ماده اصلی تصویر شاعرانه شهریاری این نویسنده را سیمای دو رهبر آسیایی به او بخشیده است؛ این دو یکی «کورش کبیر» است که گزنفون در کتاب «کوروپدیا» (کوروش‌نامه) نمونه‌وار او را ستوده است -او به سال ۵۳۹ پیش از میلاد شاهنشاهی هخامنشی را بنیاد گذارد و برای ملّت ایران راه بزرگی و سروری تاریخ را گشود. دیگری کورش کوچک است که سیمای اخلاقی او را گزنفون بنابر مشاهدات تاریخی و شخصی خود بازگو کرده است.

- ادامه دارد...

#ایران #اندیشه_سیاسی #کوروش
#ایرانشهر #شاه #شاهنشاهی_ایران
#آزادی_فردی #گزنفون #هخامنشیان
#یونان #فردوسی #شاه_شاهان
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۴۱) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ اعتقاد من آن است که اصول اخلاقی دیگری جز اصولی که از منابع مسیحیت ناشی است، باید دوش‌به‌دوش اخلاق مسیحی موجود باشد تا تجدید حیات اخلاقی آدمیان ممکن گردد. تا زمانی‌که جامعه هنوز به مقام کمال نرسیده است،…
📃 در آزادی عقیده و بیان: آزادی بیان به شرط اعتدال (۴۲)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ پیش از این‌که از بحث آزادی عقیده بگذریم، مناسب است به گفته‌ی کسانی توجه کنیم که می‌گویند باید به صاحبان هر نوع عقیده‌ای آزادی بیان داد به شرط آن‌که در بیان عقیده‌ی خود راه اعتدال پیش گیرند و از حدود بحث عادلانه تجاوز نکنند. اما در غیرممکن بودن تعیین این حدود فرضی سخن بسیار توان گفت. زیرا اگر حمله به عقیده‌ی مخالف میزانی برای هتک حرمت عقاید دیگران باشد، تجربه به ما نشان داده است که هر وقت این حمله نیرومند و مؤثر باشد، صرف حمله را به‌عنوان هتک حرمت تلقی می‌کنند و هم‌چنین است وقتی‌که مدعی سخت فشار می‌آورد و آن‌ها در جواب او در می‌مانند. در آن مورد نیز اگر مدعی در حمله به عقاید آن‌ها بی‌باکی نشان دهد، حمله‌ی او را غیرعادلانه می‌خوانند. اما این هرچند از لحاظ عمل مهم است تبدیل به اعتراض اساسی دیگری می‌شود.

❃ تردید نیست که طرز بیان عقیده‌ای، هرچند آن عقیده درست باشد، ممکن است پسندیده نباشد و واقعاً توهین‌آمیز شود. اما گناهانی که در این زمینه می‌توان مرتکب شد، چنان است که به سختی می‌توان آن‌ها را بر گردن گناهکار ثابت کرد. بزرگ‌ترین این گناهان این است که در بحث مغلطه کنند و نگذارند دلایل و مطالب طرف شنیده شود. از جمله اینکه اساس ادعا را غلط بیان کنند و یا عقیده‌ی طرف را وارونه و نوع دیگر جلوه دهند. چه بسا این عمل توسط کسانی‌که نمی‌توان آن‌ها را از هر لحاظ نادان یا ناشایسته خواند انجام شود، بدون آنکه متوجه عواقب آن باشند یا قصد سویی داشته باشند؛ در نتیجه نمی‌توان آن‌ها را از نظر اخلاقی مجرم خواند چه رسد به قانون که اصلاً نمی‌تواند دخالت کند و آن‌ها را مجرم تشخیص دهد. آنچه بحث بی‌انصافانه خوانده می‌شود یعنی همراه‌کردن بحث با نکته‌های شخصی و طعنه و ریشخند و از این قبیل که منع آن البته اقدام پسندیده‌ای‌ست اما به این شرط که برای هر دو طرف ممنوع باشد. اما معمولاً آنچه مردم می‌خواهند این است که به‌کاربردن این حربه‌های ناعادلانه بر ضد عقیده‌ی مرسوم و متداول مجاز نباشد ولی در به‌کاربردن آن بر ضد عقاید نوخاسته مجاز باشد و در این موارد حتی به‌کارگیرنده‌ی حربه‌ی نامردانه را می‌ستایند.

❃ اما زیان بزرگ این طرز رفتار به عقیده‌ای می‌رسد که دفاع آن ضعیف‌تر است و بهره‌ی نامشروعی که به دست می‌آید، از آن عقیده‌ای می‌شود که مقبول عموم است. بدترین گناهی از این نوع که می‌توان مرتکب شد آن است که صاحب عقیده‌ی مخالف را فاسد و بداخلاق جلوه دهند. این تهمت در کسانی که عقیده‌ی آن‌ها بدعت است آسان‌تر جای‌گیر می‌شود. زیرا عده‌ی آن‌ها کم است و جز خودشان کسی را درد آن نیست که از بی‌عدالتی که نسبت به آن‌ها شده دفاع کند. اما این حربه در کسانی‌که عقیده‌ی آن‌ها عقیده‌ی برقرار و مرسوم جمع است، کمتر اثر دارد و در دست کسانی که عقیده‌ی آنان در اقلیت است حربه‌ای بی‌اثر است و اگر آن را به‌کار برند اثر بد آن به خودشان باز می‌گردد. پس عقایدی که برخلاف عقاید عموم است، برای این‌که شنیده شوند باید به آرامی و با احتیاط بیان شوند و از توهین به اشخاص پرهیز کنند و الا میدان نخواهند یافت و شکست خواهند خورد. اما بدگویی بی‌اندازه از طرف صاحبان عقیده‌ی اکثریت، واقعاً مؤثر می‌شود و می‌تواند از بیان عقیده‌ی اقلیت جلوگیری کند یا اگر بیان شد مانع شود که مردمان به آن توجه کنند.

❃ پس به‌خاطر حقیقت و عدالت باید کوشش بیشتری برای جلوگیری از تهمت‌زدن از سوی عقیده‌ی رایج به عقیده‌ی تازه، معمول داشت تا این بی‌عدالتی وقوع نیابد. مثلاً اگر انتخاب با ما باشد به‌مراتب لازم‌تر است که از حمله به کفر جلوگیری کنیم تا از حمله به دین. اما مسلّم است که قانون و قدرت حاکم، حق دخالت در هیچ‌یک از این موارد را ندارند و عقیده‌ی عمومی هم باید با مطالعه‌ی اوضاع و احوال هر مورد به خصوص اتخاذ نظر کند و آن کس را محکوم کند که در میان عقیده‌ی خود صدق و صفا را از دست داده و قصد بد و نیت عوام‌فریبی داشته و با گذشت و بردباری از خود نشان نداده است. اما در این قضاوت نباید تفاوتی حاصل شود که شخص به کدام یک از دو طرف متعلق است. قاضی باید به آن‌کس که با متانت و با عدالت، بدون غلو و مبالغه مواضع عقیده‌ی مخالف را بیان می‌کند، حتی اگر چیزی به نفع او نیست پنهان نمی‌دارد، حرمت گذارد. این اصول اخلاقی بحث است و اگر هم اغلب به آن اعتنا نمی‌شود، خوش‌وقتم که بگویم بحث‌کنندگانِ بسیاری هستند که آن را رعایت می‌کنند و عده ی زیاد دیگری نیز هستند که می‌کوشند تا به رعایت‌کردن آن عادت کنند.

پایان فصل دوم

📚 درباره‌ی آزادی، جان استوارت میل

#آزادی #آزادی_فردی #آزادی_بیان
#آزادی_عقیده #جان_استوارت_میل
#دین #اخلاق #هتک_حرمت #تهمت
➣ @Notes_On_Liberty
📃 کسری بودجه، تورم و ترفند دولت‌ها (۱)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ تورم در کشور ما به بیماری مزمنی تبدیل شده است. در حقیقت طی چهار دهه گذشته فقط در چهار سال نرخ تورم در ایران تک‌رقمی بوده که غیر از سال ۱۳۶۴ که این نرخ به ۶٫۹ درصد رسید، در سه سال دیگر از این چهار سال نیز، نرخ تورم ۹ درصد یا بالاتر بوده است. البته در همین بازه‌ی زمانی تورم بیش از ۳۵ درصدی و حتی ۴۹ درصدی هم داشته‌ایم. میانگین سالانه نرخ تورم از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۹۷ نزدیک به ۲۰ درصد در سال بوده است.

❃ بی‌تردید اقتصاددانی را نمی‌توان یافت که زیان‌های تورم دورقمی ما را دست کم بگیرد یا ضرورت مهار آن را واجد اولویت نداند. مردم کوچه و بازار هم با کاهش قدرت خرید درآمدها و کوچک‌شدن سفره‌هایشان، این پدیده‌ی نامیمون را لمس می‌کنند و از آن بیزارند. یکی از اقتصاددان‌های برجسته کشور اخیراً در مصاحبه‌ای تورم مزمن کشور ما را به «ویروسی» تشبیه کرده که به جان اقتصاد ما افتاده و با افزایش هزینه‌های مبادلاتی و تبدیل دولت به یک نهاد پیش‌بینی‌ناپذیر، به اقتصاد کشور لطمه زده است. وی تاکید می‌کند که «تورم مزمن و بالا به‌عنوان عامل تضعیف رشد اقتصادی مطرح نیست، بلکه این عامل موجب تخریب رشد اقتصادی [کشور ما] شده است.»

❃ گرچه ساختار معیوب اقتصاد و عوامل منبعث از آن در تورم مزمن کشور ما نقش اساسی دارند، اما به جرات می‌توان گفت که مهم‌ترین علت بلاواسطه این بیماری جان‌سخت، کسری بودجه دولت‌ها و شیوه تامین مالی این کسری‌ها است. بر خلاف کشورهای پیشرفته که کسری‌های بودجه از طریق فروش اوراق قرضه دولتی (یعنی وام‌گرفتن دولت از مردم) تامین مالی می‌شود و در نتیجه بار تورمی چندانی ندارد، در کشور ما این کسری‌ها عمدتاً با وام‌گرفتن از بانک مرکزی (که مردم آن را «چاپ پول» می‌نامند) یا از بانک‌ها (از جمله با مجبور کردن آن‌ها به تامین مالی پروژه‌ها و شرکت‌های دولتی، پرداخت طلب گندم‌کاران و...) جبران می‌شود و بر بدهی دولت به بانک‌ها میفزاید. نتیجه هر دو روش در نهایت، افزایش نقدینگی و (با توجه به نرخ کند رشد تولید) تورم خواهد بود.

❃ سوال اساسی‌تر این است که چرا دولت‌های ما همواره کسری بودجه دارند و به عبارت دیگر بیش از درآمدشان خرج می‌کنند؟ البته در شرایط کنونی شدت‌گرفتن تحریم‌ها و کاهش درآمدهای نفتی وضعیت را دشوار کرده، اما واقعیت این است که حتی در زمانی‌که نفت می‌فروختیم و پولش را هم می‌گرفتیم، معمولاً بودجه‌های سالانه ما در عمل با کسری مواجه می‌شد. تشریح جزئیات علل فزونی مخارج بر درآمدهای دولت در فرصت این مقاله نیست. کافی است اشاره کنیم که دولت فربه شده و نان‌خور بسیار دارد، شرکت‌های دولتی زیان می‌دهند (و بخش بزرگی از درآمدها را هم می‌بلعند)، بسیاری از نهادهای پردرآمد اساساً مالیات نمی‌دهند، خصولتی‌های پرقدرت از مالیات می‌گریزند، «اقتصاد سایه» گسترده ما هم که بنا بر تعریف از دسترس مالیات‌ستانان خارج است. اگر فساد فراگیر کشورمان (رتبه ۱۳۸ در میان ۱۸۰ کشور) را نیز به این مشکلات اضافه کنیم، در می‌یابیم که چرا مخارج دولت زیاد است و دریافت‌های مالیاتی آن اندک.

❃ با این‌همه نباید تصور کرد که توسل به «چاپ پول» برای تامین مالی کسری بودجه از ابداعات دولت‌های ما یا حتی پدیده‌ای جدید است. در طول تاریخ، به ویژه در سده‌های میانه، حکام و پادشاهان مختلف نیز اغلب با آنچه می‌توان «کسری بودجه» نامید مواجه بودند، یعنی خرجشان از دخلشان بیشتر بوده و شیوه کم‌وبیش مشابهی نیز برای جبران این کسری به کار می‌گرفتند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 کسری بودجه، تورم و ترفند دولت‌ها (۲)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ یادمان باشد که پول‌های کاغذی، که فاقد ارزش ذاتی هستند و «پول نشانه‌ای» نامیده می‌شوند، صرف نظر از چند استثنا، پدیده نسبتاً جدیدی در تاریخ هستند. پیش از آن و در طول تاریخ، پول در نقاط مختلف جهان به صورت سکه‌هایی بود که از طلا، نقره یا مس برای معاملات بزرگ و کوچک مورد استفاده قرار می‌گرفتند. سکه‌ها واجد ارزش ذاتی بودند و ارزش هر سکه بستگی به وزن و عیار فلزی داشت که از آن ساخته شده بود. معمولاً سکه‌ها، به‌ویژه سکه‌های طلا و نقره، نوشته‌هایی روی خود داشتند و به مهر پادشاه یا حکام مناطق مختلف ممهور بودند.

❃ در این شرایط حکومتی را در نظر آورید که بر اثر چند سال جنگ یا به سبب دست‌ودلبازی پادشاه و اختلاس «اطرافیان» یا به دلیل کاهش مالیات و خراج ناشی از خشکسالی و فقر مردم، گرفتار دخل‌وخرج نامتعادل شده است. در این حکومت مداخل پاسخگوی مخارج نبود و به‌اصطلاح امروزی «کسری بودجه» وجود داشت. اگر روش‌های معمول کاهش هزینه‌ها یا افزایش درآمدها عملی نمی‌بود (مثلاً توقف هزینه‌های جنگ مقدور نبود یا مهار ولخرجی و اختلاس اطرافیان قدرتمند خطر نوعی کودتا را در پی داشت یا افزایش مالیات و خراج، شورش‌های مردمی را محتمل می‌ساخت)، حکومت خود را با بحرانی ظاهراً علاج‌ناپذیر مواجه می‌دید. در این شرایط قاعدتاً برای مغزهای جوینده و خلاق، پی‌بردن به این ترفند که با جایگزینی چند درصد مس به‌جای نقره در سکه‌های نقره‌ای، می‌توان موجودی خزانه را به‌سرعت افزایش داد، نباید چندان دشوار بوده باشد.

❃ جایگزینی طلا و نقره موجود در سکه‌های رایج، با فلزات و آلیاژهای کم‌ارزش‌تر (که البته مخفیانه و بدون تغییر در نام و قیافه سکه‌ها صورت می‌گرفت) به‌طور معجزه‌آسایی شکاف میان خرج و دخل حکومت را پر می‌کرد و مشکل موجود را فیصله می‌داد. تأثیر ماندگارتر این ترفند، افزایش عمومی قیمت‌ها (تورم) بود که البته مدتی بعد تحقق می‌یافت. از آنجاکه سکه‌های جدید و کم‌ارزش‌تر، همان عنوان و همان شکل و شمایل سکه‌های قبلی را داشتند، تغییر ماهوی آن‌ها تا مدتی مخفی می‌ماند. اما نه برای همیشه. دیر یا زود راز سکه‌های جدید برملا می‌شد. شاید به‌واسطه شایعاتی که از ضرابخانه سرچشمه می‌گرفت و شاید هم از سوی بازرگانان شکاکی که عیار سکه‌های جدید را آزموده بودند. در هر حال ازدیاد سکه‌های در گردش و افزایش تقاضایی که در بازار پدید می‌آمد (و عامل افزایش قیمت‌ها نیز همین بود) می‌توانست خود موجبی برای هوشیاری صرافان یا بازرگانان گوش‌به‌زنگ باشد.

❃ در این شرایط، نخستین واکنش مشهود در بازار، جایگزینی سکه‌های جدید به‌جای سکه‌های قدیمی در معاملات بود. با سرعتی اعجاب‌انگیز، سکه‌های باارزش‌تر قدیم از گردش خارج و در صندوق صرافان پنهان می‌شدند یا مستقیماً راه خود را به خزانه می‌یافتند تا تبدیل به سکه‌های جدید؛ البته به تعداد بیشتر شوند. رواج سکه‌های جدید، با ارزش ذاتی کمتر اما به تعداد بیشتر، موجب افزایش قیمت همه کالاهای دیگر نسبت به سکه‌ها می‌شد.

❃ خلاصه اینکه مقامات حکومتی، به برکت این سیاست که «غش در عیار» نامیده می‌شد، بخشی از تولید اجتماعی را از دست مردم درآورده و خود تصاحب کرده بودند. آنچه واقعاً رخ می‌داد این بود که به‌اندازه‌ی افزایش معجزه‌آسای درآمدهای حاکمان، از مردم خراج یا مالیات گرفته شده بود. مالیاتی اعلام‌نشده، اجباری و فراگیر. اگر حکومت، به یمن در دست‌داشتن سکه‌های بیشتر می‌توانست مثلاً ۱۰ درصد بیش از گذشته در بازار خرید کند، با فرض ثابت ماندن تولید، قاعدتاً این خرید اضافی باید معادل کاهش سهم شهروندان بی‌خبر از همه‌جا از تولید اجتماعی باشد و به بیان ساده‌تر، اضافه خرید و مخارج حکومت از کیسه شهروندان رفته بود. محمل این انتقال قدرت خرید نیز البته همان افزایش عمومی قیمت‌ها (تورم) بود که به دنبال افزایش تعداد سکه‌ها و به زبان امروزی «افزایش حجم پول در گردش»، پدید می‌آمد. کارآمدی و جذابیت این سیاست برای حاکمان موجب شد که «غش در عیار» به مدت بیش از ۱۵۰۰ سال به سیاستی رایج در میان حکمرانان بی‌تدبیر و کارنابلد در سراسر جهان تبدیل شود.

❃ با این تفاصیل، آیا دولتمردانی که برای جبران کسری بودجه‌های خود، اغلب به دریافت وام از بانک مرکزی یا بانک‌ها توسل می‌جویند و به بهای افزایش بی‌رویه نقدینگی و تورمی که به دنبال می‌آورد، مشکل کسری بودجه خود را حل‌وفصل می‌کنند، راز جدیدی را کشف کرده‌اند؟

🗞 سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد، ۶ مهر ۱۳۹۸، به قلم دکتر فرخ قبادی

#اقتصاد #تورم #کسری_بودجه
#نقدینگی #چاپ_پول #قیمت
#افزایش_قیمت #غش_در_عیار
➣ @Notes_On_Liberty
📃 ما و نهادهای مدرن؛ مشکل کجا است؟ (۱) | ✍🏻 موسی غنی‌نژاد

➣ @Notes_On_Liberty

❃ صد‌وده سال از پیروزی نهضت مشروطه و استقرار ساختارها و نهادهای مدرن در ایران می‌گذرد، اما به‌نظر می‌رسد بسیاری از این‌ها کارکرد حقیقی خود را ندارند. پارلمان داریم اما نظام حزبی جاافتاده‌ای نداریم در نتیجه نمایندگان هیچ تعهدی به اجرای برنامه سیاسی یا اقتصادی ندارند و به‌جای پیگیری منافع ملّی، در پی راضی‌کردن رای‌دهندگان حوزه انتخابیه با توزیع بودجه دولتی هستند.

❃ شهرداری داریم، اما منطق مدیریت شهری مدرن بر آن حاکم نیست و بودجه شهرداری به‌جای آنکه با مالیات شهروندان تامین شود، مشکلات مالی خود را عمدتاً با به حراج گذاشتن زمین و آسمان شهر و با تضییع حقوق شهروندان و پایین آوردن مستمر سطح رفاه آن‌ها برطرف می‌کند. دستگاه‌های اداری و دیوانسالاری به‌ظاهر مدرن داریم اما نتیجه عملی فعالیت آن‌ها به‌جای راه انداختن کار مردم بیشتر تبدیل به مانع‌تراشی و کارشکنی برای آن‌ها شده است. بانک داریم اما از منطق بانکداری در آن خبری نیست و به‌جای اینکه به‌عنوان واسطه‌ی وجوه کار کند تبدیل به کارگزار سرمایه‌گذاری و شرکت سرمایه‌گذاری شده است. در رأس همه این‌ها دولت و نظام اداری در خدمت آن، انجام وظایف اصلی حاکمیتی خود را بی‌سروصدا در اولویت ثانوی قرار داده و بیشتر هَّم و غم خود را صرف بنگاهداری کرده است. به‌راستی مشکل از کجا نشات می‌گیرد؟ چرا وقتی نهادهای مدرن وارد جامعه ما می‌شوند بخش مهمی از کارکرد اصلی خود را از دست می‌دهند و تبدیل به پدیده‌های متفاوتی می‌شوند؟

❃ به‌نظر می‌رسد مشکل اصلی در فهم عمومی از ساختار و کارکرد این پدیده‌های نوین نهفته باشد. توقع مردم از نماینده انتخابی خود برای مجلس این است که مشکلات خاص منطقه‌ای آن‌ها را در اولویت نخست چاره‌جویی کند. منافع ملّی موضوعی انتزاعی است که همیشه در حد حرف و شعار به آن بسنده می‌شود. شهرداری‌ها خود را مالک شهر می‌دانند، از این‌رو هر طور که خود تشخیص می‌دهند با آن رفتار می‌کنند. از سوی دیگر مردم هم هیچ دغدغه‌ای نسبت به تأمین مالی هزینه خدمات شهری را که از آن بهره‌مند می‌شوند، ندارند. دولت به‌جای اینکه خادم مردم باشد به مخدوم آن‌ها تبدیل شده است و در نتیجه این توهم نادرست غالب شده که گویا دولت کل هزینه‌های مردم را تامین مالی می‌کند نه برعکس.

❃ موتور محرکه بانک به‌عنوان پدیده‌ای به اعلی درجه مدرن، بهره یا ارزش اقتصادی زمان است. ما با حذف یا تغییر ماهیت دادن این موتور محرکه توقع داریم این دستگاه به‌درستی کار کند، اتفاقی که عقلاً امکان‌پذیر نیست. تا وقتی که فهم عمومی در جامعه ما درک نادرستی از مسائل جامعه دارد این مسائل راه‌حل معقول و درستی پیدا نخواهند کرد.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 ما و نهادهای مدرن؛ مشکل کجا است؟ (۲) | ✍🏻 موسی غنی‌نژاد

➣ @Notes_On_Liberty

❃ اما عامل تعیین‌کننده در این میان این واقعیت است که فهم عمومی هر جامعه‌ای را نخبگان آن شکل می‌دهند؛ بنابراین تا وقتی که فهم نخبگان جامعه در درجه نخست اصلاح نشود، فهم عمومی هم اصلاح نخواهد شد. این روشنفکران ایدئولوژی‌زده جامعه ما بودند که نظام سیاسی مدرن و دموکراسی پارلمانی را که هدفی جز برقراری حکومت قانون ندارد به «مردم‌سالاری» تعبیر کردند و به رای مردم صرف‌نظر از محتوای آن تقدس بخشیدند. در نتیجه موضوع اساسی توازن قوا که تنها از طریق نظام حزبی و دوگانه قدرت حاکم-اپوزیسیون امکان‌پذیر است به کناری گذاشته شد و جای آن را رای اکثریت فارغ از نظام حزبی مقید به برنامه سیاسی گرفت.

❃ همین نخبگان فکری بودند که به‌جای دولت مقید به قانون، دولت قادر مطلق را توجیه کردند و اینکه دولت متولی و مسئول برنامه‌ریزی برای همه امور مردم اعم از سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است. واضح است که چنین دولتی کاملاً در تضاد با حکومت مقید به قانون است که ماموریت اصلی نظام‌های سیاسی مدرن به شمار می‌آید. این نخبگان تحصیلکرده دانشگاه‌های اروپا و آمریکا بودند که کل نظام بانکداری متعارف دنیا را بدون بررسی دقیق ساختار و کارکرد آن در مقام امری مستحدثه، «ربوی» خواندند و فکر ایجاد بانکداری بدون بهره را عجولانه مطرح ساختند غافل از اینکه بهره کاملاً متفاوت از ربا است و به‌عنوان نمود نوین ارزش اقتصادی زمان امر بدیهی عقلی محسوب می‌شود که عرف و شرع آن را پذیرفته‌اند. بخش مهمی از مشکلات بانکی و نظام مالی کنونی جامعه ما ناشی از فهم ناقص و نادرست ارزش اقتصادی زمان و خلط آن با مباحث ربا است که منجر به حذف عقد قرض از کل نظام بانکی و مالی ما شده است.

❃ متأسفانه مباحث اندیشه‌ای در حوزه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی و اجتماعی در جامعه ما جدی گرفته نمی‌شود و اکثر نخبگان عمده انرژی خود را برای حل مسائل فنی صرف می‌کنند غافل از اینکه تا گره‌های فکری گشوده نشود، چاره‌جویی‌های صرفاً عملی و فنی کارساز نخواهد بود؛ چنانکه تاکنون نبوده است. مشکلات ساختاری با وصله‌وپینه کردن‌های صرفاً فنی برطرف نخواهد شد.

🗞 سرمقاله دنیای اقتصاد، ۲۷ امرداد ۱۳۹۵

#دولت #اقتصاد #مدرنیته #حقوق
#خرد_سیاسی #حکومت_قانون
#قانون_اساسی #نهادهای_مدرن
#شهرداری #دادگستری #بوروکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 مردمانی که در سرزمینی واحد به جهان آمده و بزرگ شده‌اند، به‌طور کلی دارای صفات و سجایای همانندند. | ✍🏻 نیکولو ماکیاولی

➣ @Notes_On_Liberty

❃ بی‌سبب نیست که خردمندان می‌گویند هر کس می‌خواهد آینده را پیش‌بینی کند باید در گذشته بنگرد؛ زیرا هر رویداد انسانی، همانندی در گذشته دارد. علّت این امر این است که رویدادها به دست آدمیان به‌وقوع می‌پیوندند، و آدمیان همیشه گرایش‌ها و هیجانات یکسان دارند، و عللِ همانند همیشه معلول‌های همسان پدید می‌آورند. تردید نیست که مردم سرزمین‌های مختلف بر حسب تربیتی که یافته‌اند شیوه‌های مختلف زندگی و استعدادهای مختلف دارند، با این‌همه با دقت در گذشته می‌توان آینده را پیش‌بینی کرد؛ زیراکه یک قوم همیشه بر همان سیرت و همان عادات خویش برقرار می‌ماند: یا همیشه حریص و خسیس است یا همیشه حیله‌گر، یعنی همیشه همان صفات نیک و بد را داراست.

❃ کسی که تاریخ شهر ما فلورانس و رویدادهای اخیر را به دقت مطالعه کند می‌بیند که آلمانی‌ها و فرانسویان حریص و مغرور و وحشی و بی‌وفا هستند و به سبب این چهار صفت در زمان‌های مختلف به شهرها آسیب‌های فراوان وارد آورده‌اند. دلیلی که بر بی‌وفایی و شایان اعتماد نبودنشان دارم این است که شاید همه‌کس بدانند که شارل هشتم شاه فرانسه بارها از شهر ما پول گرفت و وعده داد که قلعه پیزا را تسلیم ما کند. ولی هرگز به عهد خود عمل نکرد و بدین‌سان حرص و پیمان‌شکنی خود را به معرض نمایش نهاد. ولی بگذارید این رویدادهای تازه را به یک‌سو نهیم. شاید همه شنیده باشند که در اثنای جنگ فلورانس با خاندان ویسکونتی، شهریاران میلان، چه وقایعی روی داد. فلورانس که سخت در تنگنا قرارگرفته بود به فکر افتاد از امپراتور آلمان بخواهد که به ایتالیا بیاید و با قدرت و اعتباری که دارد به لومباردی حمله کند. امپراتور وعده داد که اگر مردم فلورانس صد هزار دوکا برای تجهیزات جنگی و صد هزار دوکا پس از ورودش به ایتالیا به او بپردازند، با سپاهی انبوه بیاید و به خاندان ویسکونتی اعلام جنگ کند و از فلورانس حمایت نماید. مردم فلورانس این شرط را پذیرفتند و نخست مبلغ نخستین و اندکی بعد مبلغ دوم را پرداختند. ولی امپراتور همین که به ورونا رسید، بی‌آنکه کاری کند بازگشت و ادعا کرد که اهالی فلورانس به پیمان خود وفادار نمانده‌اند.

❃ اگر مردم فلورانس در مضیقه نیفتاده یا به سبب هیجان از راه به‌در نرفته و با مطالعه تاریخ به عادات اقوام وحشی آشنا شده بودند، نه در آن زمان و نه چند بار دیگر در دام نیرنگ آنان نمیفتادند؛ زیرا آن اقوام همیشه همین بوده‌اند و از همه جهت و در برابر همه‌کس همین‌گونه رفتار کرده‌اند. در روزگاران باستان نیز با اتروسکیان همین‌گونه رفتار کرده بودند: اتروسکیان پس از چند بار شکست خوردن از رومیان بدین نتیجه رسیدند که با نیروی جنگی خود نمی‌توانند در برابر روم ایستادگی کنند و با گل‌هایی که در آن سوی کوه‌های آلپ ساکن‌اند توافق کردند که مبلغی پول به آن‌ها بپردازند و آنان سپاه خود را با سپاه اتروسکیان متحد سازند و به روم بتازند. ولی گل‌ها پس از گرفتن پول آماده نشدند به یاری اتروسکیان بشتابند و گفتند پول را برای آن نگرفته‌اند که با دشمنان اتروسکیان بجنگند بلکه فقط برای اینکه سرزمین اتروسکیان را غارت نکنند. بدین‌سان اتروسکیان پول دادند، ولی به سبب پیمان‌شکنی گل‌ها از یاری آنان بهره‌ای نبردند. از این مثال‌ها می‌توان دید که فرانسویان همیشه همین‌گونه رفتار کرده‌اند و دولت‌ها نباید به آنان اعتماد کنند.

#تاریخ #سیاست #ماکیاولی #گفتارها
#آینده‌نگری #صفات_اقوام #اخلاق_و_منش
➣ @Notes_On_Liberty
نردبان خلق این ما و منی‌ست،
عاقبت زین نردبان افتادنی‌ست

هر که بالاتر رود ابله‌ترست،
کاستخوان او بتر خواهد شکست.

❈ هشتم مهرماه، روز بزرگداشت مولانا جلال‌الدین محمد بلخی، مشهور به مولوی، عارف و شاعر پارسی‌گوی ایرانی است؛ اثر جاویدان او، مثنوی معنوی، مهمترین اثر در زمینه‌ی عرفان و حکمت ایرانی است، که در شش دفتر و بیست‌وشش هزار بیت و با همکاری حسام‌الدین چلبی به رشته تحریر درآمده. شهرت و نفوذ مولوی به ایران و سرزمین‌های پارسی‌زبان محدود نمی‌شود، بلکه از مرزهای ملّی ایران فرارفته و کشورهای دیگر، تا ایالات متحده را درنوردیده است؛ به همین روی به‌جاست که او را پیونددهنده‌ی ملّت‌ها نامیده‌اند. وی در پنجم آذر ۶۵۲ خورشیدی، در قونیه درگذشت.

➣ @Notes_On_Liberty