On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.91K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
📃 تأثیر اقتصادی مالیات بر درآمد چیست؟ (۱) | ✍🏻 هانس هرمان هوپ

➣ @Notes_On_Liberty

❃ دیر‌زمانی محبوب‌ترین ایده‌ی برای عملی‌سازی سیاست کلّی سوسیالیسمِ سوسیال‌دموکرات، بازتوزیعِ درآمدِ پولی با ابزار مالیات بر درآمد یا مالیات کلّی بر فروش بوده است. بررسی این تکنیک به ما کمک می‌کند تا از برخی کژفهمی‌ها و تصورات نادرست درباره‌ی تأثیر کلی فقر نسبی جلوگیری کنیم. در گام نخست باید به این سؤال پاسخ دهیم که تأثیر اقتصادی مالیات بر درآمد یا فروش یا افزایش سطح مالیات کنونی چیست؟

❃ در پاسخ، پیچیدگی‌هایی را که ممکن است از روش‌های متفاوت بازتوزيع درآمد حاصل از مالیات‌ستانی بین اشخاص یا گروه‌های مختلف به وجود آید، نادیده می‌گیریم؛ البته این مسأله در ادامه تحلیل می‌شود. در اینجا، فقط به واقعیتی کلی می‌پردازیم که در همه‌ی نظام‌های بازتوزیعی صدق می‌کند: یعنی اینکه هر بازتوزیع پول حاصل از مالیات، انتقالی است از تولیدکنندگان و مستحقان قراردادی درآمد به مردمی که با توجه به وضعشان، غیرمولدند، مستحق دریافت درآمدهای قراردادی نیستند. وضع یا افزایش مالیات، جریان درآمد پولی برخاسته از تولید را برای تولیدکنندگان کاهش می‌دهد و در مقابل این جریان را به سمت مردم غیرمولد می‌فرستد. این مسأله باعث می‌شود هزینه‌های نسبی تولید در ازای عواید پولی در برابر عدم تولید تغییر کند و تولید در ازای عواید غیرپولی کُند شود. بدین ترتیب، تا جایی مردم این تغییر را مردم مشاهده می‌کنند، بیش از پیش به مصرف و/یا تولید با هدف مبادله کالا به کالا روی می‌آورند و تلاش‌های مولد برای عواید پولی به شدت کاهش می‌یابد. در هر صورت، برونداد کالاهایی که می‌توان با پول خریداری کرد کاهش می‌یابد و قدرت خرید پول است که سیر نزولی پیدا می‌کند و از این‌رو، استاندارد زندگی نیز سقوط می‌کند.

❃ برخلاف این استدلال، گاهی گفته می‌شود که از نظر تجربی ثابت شده افزایش سطح مالیات واقعاً با افزایش تولید ناخالص ملّی توام است؛ بنابراین هرچند استدلال یادشده پذیرفتنی باشد، اما از نظر تجربی ارزشی ندارد. این استدلال نوعی کژفهمی ساده‌انگارانه دارد: اختلاط بین کاهش مطلق و نسبی. در تحلیل یادشده به این نتیجه رسیدیم که مالیات بیشتر به کاهش نسبی تولید در ازای عواید پولی منجر می‌شود؛ کاهشی که اگر نبود مالیات بیشتر، به يقين به وجود نمی‌آمد. این نتیجه،چیزی را درباره‌ی سطح مطلق کالاهای تولیدشده نمی‌گوید. در واقع، رشد مطلق تولید ناخالص ملّی نه تنها با تحلیل ما سنخیتی ندارد، بلکه می‌تواند با توجه به پیشرفت‌هایی که در بهره‌وری روی داده یا می‌دهد، پدیده‌ای معمولی در نظر گرفته شود. اگر این امکان به وجود آمده باشد که با توسعه فناوری تولید، با همان مقدار مواد اولیه (بر حسب هزینه) کالای بیشتری تولید شود یا از نظر حجم با مواد اولیه کمتر کالای مشابهی تولید شود، می‌توان گفت که مصادف شدن مالیات بیشتر و تولید کالای بیشتر چیزی نیست، مگر اتفاقی شگفت‌انگیز. به یقین، این ابداً اعتبار آنچه را درباره‌ی فقر نسبی برخاسته از مالیات‌ستانی گفته‌ایم، نقض نمی‌کند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 تأثیر اقتصادی مالیات بر درآمد چیست؟ (۲) | ✍🏻 هانس هرمان هوپ

➣ @Notes_On_Liberty

❃ ایراد وارده‌ی نسبتاً مشهور دیگر این است که افزایش مالیات‌ها به کاهش درآمد پولی منجر می‌شود و این کاهش، مطلوبیت نهایی پول را، در مقایسه با شکل‌های دیگر عایدی، مانند تن‌آسایی، افزایش می‌دهد. بنابراین، به‌جای کاسته‌شدن از آن، واقعاً تمایل به فعالیت در ازای پول را دوچندان می‌کند. این دیدگاه به یقین درست است. اما ساده‌لوحی است که به این باور برسیم دیدگاه یادشده، نظریه فقر نسبی را به کلی بی‌اعتبار می‌کند. نخست، برای دستیابی به تصویری کامل باید یادآوری شود که با مالیات‌ستانی نه‌تنها درآمد پولی برخی از مردم (تولیدکنندگان) کاهش می‌یابد، بلکه در همان زمان، درآمد پولی دیگران (بیکارگان) فزونی می‌یابد و برای این گروه، مطلوبیت نهایی پول و میل به کار در ازای پول کاهش می‌یابد. اما این به هیچ‌وجه تمام آن چیزی نیست که باید بگوییم، زیرا ممکن است همچنان این برداشت وجود داشته باشد که ماليات‌ستانی برونداد کالاهای مبادله‌ای را ابداً تحت تاثیر قرار نمی‌دهد، چون مطلوبیت نهایی پول را برای برخی کاهش می‌دهد و برای دیگران می‌افزاید و این دو یکدیگر را خنثی می‌کنند.

❃ این برداشت سرتاسر اشتباه است. در واقع، انکار آن چیزی است که در آغاز فرض کرده‌ایم: افزایش مالیات یعنی همیاری پولی بیشتر، صرفاً از راه اجبار تولیدکنندگان درآمد پولی. از این‌رو گرفتار تناقض خواهیم شد. بدیهی است، در این باور که مالیات‌ستانی با توجه به برونداد برآمده از آن، امری بی‌اثر است، نقیصه‌ای وجود دارد. در اینجا به این گزاره می‌رسیم که حتی سلب مالكيت همه‌ی درآمد پولی تولیدکنندگان و انتقال آن به گروهی از بیکارگان هیچ تفاوتی را رقم نمی‌زند، زیرا افزایش تن‌آسایی برخاسته از این بازتوزیع کاملاً با افزایش اشتیاق به کار در تولیدکنندگان جبران می‌شود؛ البته به یقین این حرف‌ها یاوه‌گویی است. نكته‌ی مغفول در این استدلال این است که مالیات‌ستانی یا هر شکلی از افزایش مالیات نه تنها به هزینه تولیدکنندگان و به نفع بیکارگان تبعیض را در پی دارد، بلکه برای تولیدکنندگان درآمد پولی هزینه روش‌های متفاوت دستیابی به درآمد پولی را تغییر می‌دهد. اکنون کسب پول بیشتر با کمک ابزارهای غیرمولد نسبتاً کم‌هزینه‌تر شده است؛ یعنی نه با تولید کالای بیشتر، بلکه فقط با همکاری در فرایند تملک غیرقراردادی کالاهایی که پیش‌تر تولید شده‌اند. حتی اگر تولیدکنندگان مُصر باشند که پول بیشتری به دست بیاورند، به دلیل افزایش مالیات، این هدف را با قوای مولد خود به دست نمی‌آورند، بلکه برای احقاق آن به طور فزاینده‌ای از روش‌های استثمارگونه کمک می‌گیرند. این توضیح می‌دهد که چرا مالیات‌ستانی هرگز نمی‌تواند بی‌اثر باشد. با افزایش مالیات، ساختار انگیزش متفاوتی نهادینه می‌شود: ساختاری که هزینه‌های نسبی تولید در ازای درآمد پولی را به نفع عدم تولید با هدف تن‌آسایی و دریافت عواید پولی و همچنین به نفع تولید در ازای عواید غیرپولی یا مبادله کالا به کالا تغییر می‌دهد. اگر چنین ساختار انگیزشی در فرد یا گروهی ایجاد شود، به تحقیق، تولید کالا در ازای عواید پولی کاهش می‌یابد.

❃ در حالی‌که مالیات بر درآمد و فروش از بارزترین تکنیک‌هایند، اما تمام جوانب آن به‌عنوان یکی از روش‌های بازتوزیعی سوسیال‌دموکرات‌ها تشریح نمی‌شود. اهمیتی ندارد چطور مالیات‌های دریافتی بین اشخاص تشکیل‌دهنده‌ی جامعه باز توزیع شود؛ مثلاً مهم نیست تا چه میزان درآمد پولی اشخاص تعديل شده باشد، زیرا اشخاص منش زندگی متفاوتی دارند و می‌توانند نسبت‌های متفاوتی از این درآمد را به مصرف یا ثروت‌اندوزی اختصاص دهند. بدین ترتیب، دیر یا زود تفاوت‌های عمده‌ای را بین مردم شاهد خواهیم بود؛ اگر نه به سبب درآمد پولی، بلکه با توجه به ثروت شخصی آن‌ها. اگر حقوق ارث به صورت محض وجود داشته باشد، عجیب نیست که این تفاوت‌ها پیوسته نمود پیدا کند. از این‌رو، سوسیالیسم سوسیال‌دموکرات را متعصبان مساوات‌طلب به این سمت می‌کشانند که ثروت شخصی افراد را نیز از برنامه‌های خود قلمداد کنند و خواهان وضع مالیات بر آن شوند؛ در این راه، بیش از همه مالیات بر ارث به منظور اقناع عوام بر ثروت‌های بادآورده وضع می‌شود.

❃ از نظر اقتصادی، این معیارها فوراً روند شکل‌گیری ثروت خصوصی را مختل می‌کنند. با وجود مالیات، بهره‌مندی از ثروت خصوصی نسبتاً پرهزینه می‌شود. ثروت اندکی شکل می‌گیرد و مصرف نیز پیشی می‌گیرد. مصرف استفاده غیرمولد از ذخایر ثروتمندان را شامل می‌شود. در کل استاندارد زندگی برخاسته از ثروت خصوصی، رو به زوال می‌رود.

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#مالیات #مالیات‌ستانی #سوسیال‌دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 قیمت‌ها و سودها چگونه به‌وجود می‌آیند؟ | ✍🏻 استیون هورویتز

➣ @Notes_On_Liberty

❃ اغلب بحث درمورد نقش قیمت‌ها و سودها در اقتصاد بازار در این قالب مطرح می‌شود که افراد چگونه از فروش کالاهایشان به یک قیمت خاص، سود می‌برند؟ معمولاً فرض همیشه بر این‌ست که قیمت‌ها توسط قدرت یک‌جانبه فروشنده‌ها تعیین می‌شوند و بدین ترتیب سودی که آن‌ها می‌برند بازتابی از توانایی آن‌ها در بهره‌برداری از نیاز خریداران به کالای آن‌هاست. این دیدگاه به این معناست که قیمت‌ها و سودها هیچ نقش پسندیده و لازمی را در جامعه ایفا نمی‌کنند. متاسفانه، این دیدگاه کاملا اشتباه است، زیرا نقش قیمت‌ها و سودها در اقتصاد بازار نقشی کلیدی و مهم است، چراکه آن‌ها اطلاعات و انگیزه‌ی لازم را برای ما تأمین می‌کنند تا بدانیم که چه چیزی باید تولید کنیم، چگونه تولیدش کنیم و چقدر تقاضا برای آن وجود دارد. هنگامی‌که سیستم قیمت‌ها وجود نداشته باشد یا نتواند آزادانه حرکت کند، باعث سردرگمی و «نابینایی» تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان می‌شود و اقتصاد نمی‌تواند کارآیی لازم را برای بهبود زندگی تک‌تک افراد جامعه داشته باشد.

❃ قیمت‌ها اعدادی اختیاری نیستند که توسط فروشنده‌ها تعیین شده باشند، بلکه نتیجه ناخواسته تصمیمات فردی میلیون‌ها فروشنده و خریدار در سراسر جهان‌اند. وقتی قیمت‌ها تغییر می‌کنند، اطلاعات مهمی را درمورد میزان عرضه و تقاضای کالاها به ما می‌دهند. هنگامیکه تقاضا برای یک کالا بیشتر می‌شود یعنی ارزش آن کالا برای مردم افزایش پیدا کرده است و در نتیجه قیمت آن نیز افزایش می‌یابد. افزایش قیمت به فروشنده‌ها می‌فهماند که ارزش آن کالا برای مردم بیشتر شده و این انگیزه را به ایشان می‌دهد که برای سود بیشتر مقدار بیشتری از آن کالا را تولید کنند که برای این کار آنان باید به دنبال منابع جدید بگردند تا بتوانند پاسخگوی تقاضای جدید باشند. این دقیقاً چیزی‌ست که ما علاقه‌مند به تحقق‌یافتنش هستیم. افزایش قیمت همچنین باعث می‌شود که خریداران با دقت بیشتری درمورد مقدار موردنیاز خود از آن کالا تصمیم بگیرند و انگیزه لازم را برای در نظرگرفتن جایگزین‌های ممکن برای ایشان تأمین می‌کند.

❃ ما اکنون شاهد این اتفاقات در قیمت بنزین هستیم، زیرا افزایش تقاضا از طرف چین و هند به‌عنوان یک عامل کلیدی باعث افزایش قیمت آن شده است. نتیجه این شده که تولیدکنندگان به دنبال منابع جدید نفتی هستند یا به این نتیجه رسیده‌اند که باید از میزان ذخایر خود بکاهند، همچنین مصرف‌کنندگان می‌کوشند تا با روش‌های مختلف از میزان مصرف خود بکاهند و به دنبال جایگزین‌هایی ممکن مانند حمل‌ونقل عمومی یا خودروهای کوچک باشند. به این ترتیب افزایش قیمت بنزین به ما فهمانده است که ارزش یک منبع افزایش پیدا کرده است و به ما این انگیزه را می‌دهد تا به دنبال راهی برای حفظ آن بگردیم.

❃ سودها نیز به همین ترتیب عمل می‌کنند. آن‌ها بیشتر از آنکه نشانه‌ای از انحصار و استثمار باشند، به قول هات اقتصاددان، «دلیل تحقق خدمات اجتماعی»اند. وقتی شرکتی سود می‌برد، به این معناست که دسته‌ای از مواد مختلف را به کالایی تبدیل کرده است که مصرف‌کنندگان ارزشی بیشتر از ارزش مواد اولیه برای آن قائل هستند. به عبارت دیگر، سودها در بازار نشان می‌دهند که شرکت‌ها با تبدیل یکسری کالاها به کالاهایی دیگر ارزشی افزوده بر ارزش اولیه آن‌ها ایجاد می‌کنند. فعالیت‌های اقتصادی هیچگاه نمی‌توانند تعداد اتم‌های دنیا را عوض کنند، ولی می‌توانند مواد را به گونه‌ای از نو بیارایند که ارزش بیشتری نسبت به شکل اولیه آن برای انسان داشته باشد و سودها گواه آنند که شرکت‌ها چنین چیزی را ممکن ساخته‌اند.

❃ اما نقش مهمتر آن‌ها، نقشی‌ست که به‌عنوان رهنمای کارهای آینده ما بازی می‌کنند. وقتی فعالیت‌های یک شرکت سودآور است، بدین معنی‌ست که شرکت باید به فعالیتی که در حال انجام آن است بیش از پیش ادامه دهد و وقتی که شرکت متحمل ضرر می‌شود یا سود از بین می‌رود به این معنی است که شرکت باید تغییراتی در فعالیت‌های خود ایجاد کند. شرکت‌ها با بررسی محصولات و مواد اولیه خود، تلاش می‌کنند که بهترین راه را برای سودآوری بیشتر پیدا کنند. این دقیقاً چیزی‌ست که قیمت‌ها و سودها را به هم مرتبط می‌سازد. سود و ضررها چیزی جز نتیجه یکسری قیمت نیستند. بدون قیمت‌های فردی و برآیند تأثیر آن‌ها در سودها و ضررها، ما به‌عنوان یک جامعه هیچگاه نخواهیم فهمید که چه چیزی را چگونه و به چه میزان باید تولید کنیم.

❃ کسانی می‌خواهند قیمت‌ها را تثبیت کنند یا از یکسری فعالیت‌های اقتصادی سودی بیشتر از سود واقعی آن‌ها عاید افراد و شرکت‌ها سازند، شاید فکر کنند که کار شایسته و درستی انجام می‌دهند، درحالی‌که نتیجه‌ی کارشان چیزی جز تحریف قیمت‌ها و در نتیجه ناکارآ ساختن اقتصاد نیست.

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #سود
#قیمت #مبادله_آزاد #لسه‌فر
➣ @Notes_On_Liberty
📃 خودسردی و استبداد صاحب‌منصبان کشوری در در جمهوری‌های دموکراتیک و سلطنت‌های مطلقه، از مقامات در حکومت‌های پادشاهی مشروطه بیشتر است! (۱) | ✍🏻 الکسی دو توکویل

➣ @Notes_On_Liberty

❃ تحت سلطه‌ی دو نوع حکومت است که رفتار صاحب‌منصبان مملکتی توأم با روش‌های استبدادی است. یکی در حکومت‌های مطلقه‌ی فردی و دیگری در حکومت‌های دموکراتیک. در هر دو مورد این پدیده از عوامل مشابهی ناشی می‌شود.

❃ در ممالک استبدادی از کارکنان دستگاه دولت گرفته تا عامه‌ی افراد به‌طور کلی هیچ فردی اطمینان‌خاطر ندارد. فرمانروای مطلق چون همواره خود را مالک زندگانی و ثروت و حتی افتخارات کسانی می‌داند که به کار می‌گمارد، بیمی از مستخدمين خود ندارد و مطمئن است که هرگز آنان قدرت خود را علیه او به کار نخواهند برد، به همین خاطر، به آنان آزادی عمل کامل می‌دهد.

❃ در حکومت‌های استبدادی حاکم مستبد چنان شیفته و عاشق بی‌قرار قدرت خویش است که حتی بیم دارد مبادا قانونی را که خود وضع می‌کند، در اجرای نظریاتش مزاحم شود. بدین جهت علاقه‌مند است که مستخدمين او بدون توجه به مقررات و به مقتضای اوضاع اقدام و عمل کنند. در چنین صورتی است که سلطان می‌تواند مطمئن شود که در مأمورین نظریات مخالفی نسبت به او ایجاد نخواهد گردید.

❃ در حکومت‌های دموکراتیک که اکثریت همه‌ساله می‌تواند قدرت را از کسانی که به آنان تفویض کرده است پس بگیرد. اکثریت هرگز از بابت تجاوز مأمورین نگرانی به خود راه نمی‌دهد، و چون دارای چنان قدرتی است که هر لحظه می‌تواند نظریات خود را بر حکومت‌کنندگان تحمیل کند، بیشتر ترجیح می‌دهد آنان را در اجرای وظایفی که بر عهده دارند به حال خود گذارد، نه آنکه با وضع مقررات جامدی آنان را محدود سازد؛ زیرا وضع مقرراتی که مأمورین را محدود سازد در حقیقت مرادف با آن است که اکثریت به دست خود، خود را محدود کرده باشد.

❃ با مطالعه‌ی دقیق حتی ممکن است به این نتیجه رسید که در تحت سلطه‌ی دموکراسی خودسری و استبداد مجریان قانون از حکومت‌های استبدادی بیشتر است.

❃ در ممالک غیردموکرات محققاً دولت قدرت دارد هر موقعی که تخلفی مشاهده کرد متخلف را مجازات کند. ولی هرگز دولت نمی‌تواند ادعا کند که همیشه از تخلفاتی که مستوجب مجازات است به موقع باخبر می‌شود. و حال آنکه در تحت سلطه‌ی دموکراسی ملّت که حاکم مطلق است در عین حال که قدرت مطلقه دارد در همه جا حاضر و ناظر است. از آنجاست که مشاهده می‌شود کارمندان آمریکا در دایره‌ی محدود وظایف قانونی خود در مقام مقایسه با کارمندان اروپایی آزادی بیشتری دارند. و اغلب ملاحظه می‌شود که قوانین هدف را برای کارمند تعیین می‌کند و انتخاب وسایل دستیابی به هدف را به او واگذار می‌کند.

❃ وضع ایالات نیوانگلند را به‌عنوان نمونه انتخاب و مثالی ذکر می‌کنم. در ایالات نیوانگلند در هر دهستان به افراد منتخب (Select- men) اختیار داده شده است که صورت اعضای هیأت منصفه را تعیین کنند و تنها تعهد و الزام آنان آن است که افراد منتخب باید اعضای هیئت منصفه را از میان کسانی انتخاب کنند که دارای حق انتخاب کردن بوده و دارای حسن شهرت باشند. اگر در فرانسه چنین اختیار وحشت‌آوری به یک کارمند خواه هرکس که باشد واگذار شود، ما گمان می‌بریم که حیات و آزادی افراد در مخاطره قرار گرفته است.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 خودسردی و استبداد صاحب‌منصبان کشوری در در جمهوری‌های دموکراتیک و سلطنت‌های مطلقه، از مقامات در حکومت‌های پادشاهی مشروطه بیشتر است! (۲) | ✍🏻 الکسی دو توکویل

➣ @Notes_On_Liberty

❃ در ایالات نیوانگلند به همین افراد منتخب اختیارات دیگری نیز واگذار شده است. آن‌ها اختیار دارند صورت افراد دائم‌الخمر را تهیه و در میخانه‌ها نصب کنند و با تهدید به جریمه مانع از آن گردند که به آنان شراب فروخته شود.

❃ چنین اختیاری که افراد را محدود می‌کند حتی در مطلقه‌ترین حکومت‌های سلطنتی موجب طغیان می‌شود، ولی مردم آمریکا به‌آسانی در مقابل آن تسلیم گردیده و بدان گردن می‌نهند.

❃ نقش مستبدانه‌ای که قوانین در حکومت‌های دموکراتیک دارند در انواع دیگر حکومت‌ها دیده نمی‌شود. علّت آن است که در این‌گونه حکومت‌ها نظر مستبدانه‌ی کارمندان، متضمن هیچ‌گونه خطری نیست و حتی می‌توان گفت به همان نسبتی که حق انتخاب به قشرهای پایین اجتماع نفوذ می‌یابد و به نسبتی که مدت تصدی مأمورین کوتاه‌تر باشد آزادی عمل آنان بیشتر می‌شود.

❃ به همین جهت است که تبدیل یک حکومت دموکراتیک به حکومت سلطنتی سخت و مشکل است؛ زیرا در این تبدیل با آنکه مأمورین از صورت انتخابی خارج می‌شود ولی همان اختیارات مقامات انتخابی خود را حفظ می‌کنند که نتیجه‌ی آن سلطه‌ی استبداد است.

❃ تنها در پادشاهی‌های مشروطه است که قانون در ضمن تعیین حدود میدان عمل کارمند در هر قدم اعمال او را نظارت می‌کند. بیان علّت آن نیز سهل و آسان است. در پادشاهی‌های مشروطه قدرت میان حاکم و ملّت منقسم است و نفع هر دو ایجاب می‌کند که مقام مأمورین، ثبات و دوام داشته باشد.

❃ در حکومت‌های استبدادی مرسوم نیست سرنوشت مأمورین را در اختیار ملّت قرار دهند؛ زیرا بیم آن می‌رود که مبادا از این راه بر قدرت و اعتبار حکومت زیانی وارد شود. از طرف دیگر ملّت نیز بیمناک است که مبادا تابعیت مطلقه‌ی مأمورین از حکومت وسیله‌ای برای امحاء آزادی شود. به این جهت است که مأمورین نسبت به هیچ یک آن‌ها تابعیت مطلق ندارند.

❃ همان عللی که حکومت و ملّت را وادار می‌کند که به مأمورین استقلال دهند ایجاب می‌کند که حکومت و ملّت هر دو در مقابل تجاوزات و تعديات احتمالی مأمورین تضمینات کافی پیش‌بینی کنند، تا مأمور نتواند بر ضد قدرت حکومت و یا آزادی مردم اقدام کند به این جهت حکومت و ملّت هر دو موافقت دارند که خط مشی و وظایف کارمند مشخص و معلوم باشد. و نفع خود را در آن می‌بینند که مأمور را تابع مقررات معینی کنند که انحراف او از انجام وظایفی که به عهده دارد غیرممکن شود.

#اندیشه_سیاسی #استبداد #آزادی
#دموکراسی #جمهوری #پادشاهی
#پادشاهی_مشروطه #آزادی_فردی
➣ @Notes_On_Liberty
«آنچه آدمیان را زیبا و ارزنده و بزرگ می‌سازد یک‌نواخت‌شدن و تباه‌گشتن خواص فردی آنان نیست؛ بلکه رشد و پرورش فردیّت و تجلّی استعدادهای نهانی آنان است در حدودی که به حقوق و منافع دیگران لطمه نزند. هرچه این تکامل فردی بیشتر شود، زندگی بشر متنوع‌تر، غنی‌تر و عالی‌تر می‌گردد و افکار بزرگ و احساسات لطیف بیشتر از آن زاده می‌شود و رابطه‌ی فرد را با نوع خود قوی‌تر می‌کند و تعلق فرد را به جامعه‌ی بشری ارزنده‌تر می‌سازد. هرچه فردیّت شخص قوی‌تر شود ارزش فرد برای خود او بیشتر می‌شود و در نتیجه برای دیگران هم ارزنده‌تر می‌گردد. حیات در فرد نیرومندتر و قوی‌تر می‌گردد و در نتیجه حیات جامعه که از افراد مرکّب است نیز نیرومندتر و قوی‌تر می‌شود.»

❈ جان استوارت میل، درباره‌ی آزادی، فصل سوم
➣ @Notes_On_Liberty
📃 بازار آزاد چگونه کار می‌کند؟ (۱) | ✍🏻 مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

❃ «بازار آزاد» به طور خلاصه به یک رشته از مبادلات انجام‌شده در جامعه اطلاق می‌شود. هر مبادله یک توافق داوطلبانه میان دو فرد یا میان دو نماینده از گروه‌های مختلف از مردم را در بر می‌گیرد.

❃ این دو فرد (یا نماینده) دو دسته کالای اقتصادی را مبادله می‌کنند، هم کالاهای قابل لمس و هم خدمات غیر قابل لمس. از این‌رو وقتی یک روزنامه را به قیمت ۵۰ سِنت از روزنامه‌فروش می‌خریم، دو کالا را مبادله می‌کنیم: ما ۵۰ سنت می‌دهیم و روزنامه‌فروش روزنامه را به ما می‌دهد. یا اگر برای یک شرکت کار کنیم، خدمات کاری خود را طبق یک توافق دوجانبه با حقوق دریافتی به صورت پول مبادله می‌کنیم. در اینجا مدیر، نقش نماینده شرکت را ایفا می‌کند که قدرت استخدام افراد را دارد.

❃ هر دو گروه، دست به مبادله می‌زنند؛ چراکه انتظار دارند از آن منفعت ببرند. همچنین هر کدام از آن‌ها ممکن است دفعه‌ی بعدی مبادله را تکرار کنند (یا از آن امتناع کنند) چون انتظاراتشان در گذشته درست (یا نادرست) تأًمین شده است. دادوستد یا مبادله وقتی حادث می‌شود که هر دو گروه از آن منتفع گردند و اگر انتظار نفع بردن از آن را نداشته باشند بر سر مبادله توافق نخواهند کرد.

❃ این استدلال ساده، تفاسیر پیرامون «تجارت آزاد» را که توسط مرکانتیلیست‌های اروپا در قرن شانزده و هجده -توسط مونتنیه نویسنده معروف فرانسوی قرن شانزده- تشریح شده بود، رد کرد. مرکانتیلیست‌ها عقیده داشتند در هر دادوستد، یک گروه تنها به خرج و هزینه‌ی دیگری می‌تواند منتفع شود. یعنی در هر مبادله یک برنده و یک بازنده یا به عبارت دیگر یک «استثمارکننده» و یک «استثمارشونده» وجود دارند. می‌توان بی‌درنگ تفکر غلط موجود دراین دیدگاه را که امروزه هم تا حدی رایج است، مشاهده کرد: میل و اشتیاق در دادوستد خود به معنای آن است که هر دو گروه از آن نفع می‌برند. در اصطلاحات نظریه بازی‌ها، دادوستد یک وضعیت برد-برد است و یک بازی «جمع مثبت» است و نه یک بازی «جمع صفر» یا «جمع منفی».

❃ چگونه هر دو گروه می‌توانند از مبادله منتفع شوند؟ هر یک به‌طور متفاوت به ارزشیابی دو کالا یا خدمات می‌پردازند و این تفاوت در ارزیابی، یک چشم‌انداز برای مبادله ترسیم می‌کند. برای مثال ما در حال قدم‌زدن هستیم و در جیبمان مقداری پول هست ولی روزنامه‌ای نداریم، از سوی دیگر روزنامه‌فروش چندین روزنامه در دست دارد اما مایل است تا مقداری درآمد کسب کند. بنابراین ما و روزنامه‌فروش همدیگر را پیدا کرده و مبادله‌ای را ترتیب خواهیم داد.

❃ شرایط هر توافق را دو عامل تعیین می‌کنند: اول اینکه هر یک از طرفین ارزش کالای مورد بحث را چقدر ارزیابی می کنند و دیگری قدرت چانه‌زنی طرفین. اینکه چند سِنت برای مبادله روزنامه باید پرداخت شود، بستگی به طرفین در بازار روزنامه و اینکه این کالاها را در مقایسه با دیگر کالاهایی که می‌توانند بخرند چقدر ارزیابی کنند، دارد. این شرایط مبادله به اصطلاح «قیمت‌ها» (که مثلاً در مورد روزنامه به صورت پول تبیین می‌شود) نامیده شده که نهایتاً توسط دو عامل، یکی اینکه چند روزنامه در بازار موجود است و دیگر اینکه خریداران تا چه حد مایل‌اند این کالاها را ارزیابی کنند، یا مختصراً توسط تعامل عرضه و تقاضایشان تعیین می‌شوند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 بازار آزاد چگونه کار می‌کند؟ (۲) | ✍🏻 مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

❃ با مشخص‌بودن عرضه‌ی یک کالا، افزایش ارزش آن در ذهن خریدار، تقاضا را برای کالا افزایش می‌دهد و پول بیشتری برای آن پیشنهاد خواهد شد و در نتیجه قیمت آن افزایش خواهد یافت. عکس این حالت هنگامی که ارزش و متعاقباً تقاضا کاهش یابد، اتفاق خواهد افتاد. از سوی دیگر، با معلوم‌بودن ارزیابی و تقاضا برای یک کالا، اگر عرضه افزایش یابد، ارزش هر واحد عرضه (مثلاً یک تکه نان) کاهش یافته و تبعاً قیمت کالا کاهش خواهد یافت. عکس این حالت هم در هنگام کاهش عرضه رخ می‌دهد.

❃ پس بازار صرفاً نه یک رشته مبادلات، بلکه یک مجموعه‌ی پیچیده و دربرگیرنده‌ی تعامل و تقابل شبکه‌ای از مبادلات است. در جوامع بدوی، تمامی مبادلات به صورت تهاتری یا مستقیم بوده است. دو فرد مستقیماً دو کالای مورد نیاز را مبادله می‌کردند، مثلاً اسب در ازای گاو. اما با توسعه‌ی جوامع، فرآیندی گام‌به‌گام از منفعت دوجانبه، وضعیتی را ایجاد کرد که در آن یک یا دو کالای عموماً مفید و باارزش در بازار به‌عنوان واسطه در مبادله‌ی غیرمستقیم انتخاب شدند. این کالاهای پولی نه همیشه اما اغلب طلا یا نقره بودند که نه فقط به‌خاطر ارزش ذاتی‌شان بلکه برای تسهیل مبادلات مجدد برای دیگر کالاهای مورد نیاز تقاضا می‌شدند. پرداخت پول به کارگران کارخانه فولاد بسیار ساده‌تر از پرداخت میله‌های فولادی است، چراکه کارگران با پول هر چه را که نیاز دارند می‌توانند تهیه کنند و آن را مشتاقانه می‌پذیرند چون با کمک تجربه و فراست دریافته‌اند هر کس دیگر در جامعه هم پول را به‌راحتی می‌پذیرد.

❃ این شبکه‌های مبادلاتی مدرن و تقریباً بی‌نهایت، بازار نام دارد که کارکرد آن توسط پول ممکن می‌شود. هر فرد با استفاده از تقسیم کار یا تخصص‌گرایی به تولید بهترین چیزی که می‌تواند دست می‌زند. تولید با منابع طبیعی و سپس گونه‌های مختلفی از ماشین‌آلات و کالاهای سرمایه‌ای شروع می‌شود تا نهایتاً کالاها به مصرف‌کننده فروخته شود. در هر مرحله از تولید، از منابع طبیعی گرفته تا کالای مصرفی، پول به‌طور ارادی در ازای کالاهای سرمایه‌ای، خدمات نیروی کار و منابع طبیعی مبادله می‌شود. در هر نقطه از این مسیر، شرایط مبادله یا قیمت‌ها توسط تعاملات ارادی و داوطلبانه عرضه و تقاضاکنندگان تعیین می‌شوند. این بازار «آزاد» است چون انتخاب‌ها در هر مرحله آزادانه و ارادی است.

❃ بازار آزاد و نظام قیمت‌های آزاد، کالاها را از سرتاسر جهان در اختیار مصرف‌کنندگان قرار می‌دهد. همچنین بازار آزاد بیشترین فضای ممکن را به کارآفرینان می‌دهد، کسانی‌که سرمایه‌شان را به مخاطره میاندازند تا منابع را طوری تخصیص دهند که تمایلات آتی انبوه مصرف‌کنندگان تا سر حد کفایت ارضا شود. سپس پس‌انداز و سرمایه‌گذاری می‌توانند کالاهای سرمایه ای را توسعه داده و بهره‌وری و دستمزد کارگران را افزایش دهد تا بدین وسیله استانداردهای زندگی آنان بهبود یابد. بازار آزاد رقابتی نوآوری‌های تکنولوژیک را تشویق و تحریک می‌کند. این نوآوری‌ها به فرد نوآور اجازه می‌دهد تا جهشی در ارضای خواسته‌های مصرف‌کنندگان از طریق مسیرهای جدید و خلاقانه داشته باشد.

❃ نظام قیمت‌ها و محرک‌های سود و زیان بازار نه تنها سرمایه‌گذاری را تشویق می‌کنند، بلکه شاید تولید و سرمایه را نیز به مسیرهای صحیح‌تری هدایت کنند. این شبکه پیچیده می‌تواند تمام بازارها را شکل داده و آن‌ها را تسویه کند به‌طوری‌که در هر نقطه‌ای از نظام تولید هیچ گونه مازاد یا کمبود ناگهانی، غیر قابل توضیح و پیش‌بینی‌نشده ایجاد نشود.

❃ اما الزاماً مبادلات آزادانه نیستند و بسیاری بالاجبارند. اگر دزدی با این جمله شما را تهدید کند که «یا پولت را بده یا جانت را»، پولی که شما می‌پردازید به اجبار است نه ارادی و او به هزینه شما منتفع شده است. این نمونه‌ی بارز دزدی است نه بازار آزاد و در واقع مصداقی برای مدل مرکانتیلیست‌ها: دزد با اتکا به زور منتفع شده است. استثمار نه در بازار آزاد، بلکه هنگامی رخ می‌دهد که فردی یک قربانی را استثمار کند. در بلندمدت، اجبار، یک بازی جمع منفی است که منجر به کاهش تولید، پس‌انداز و سرمایه‌گذاری، تنزل بهره‌وری و استانداردهای زندگی برای همه و شاید برای خود استثمارکنندگان شود.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 بازار آزاد چگونه کار می‌کند؟ (۳) | ✍🏻 مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

❃ دولت در هر جامعه‌ای مرجع قانونی اعمال زور است. اخذ مالیات یک مبادله بالاجبار است و هر چه بار مالیاتی بر دوش تولید سنگین‌تر باشد، رشد اقتصادی کندتر شده و کاهش خواهد یافت. دیگر شکل‌های اعمال زور و فشار دولت(مانند کنترل‌های قیمتی یا محدودیت‌هایی که از ورود رقبای جدید به بازار جلوگیری می‌کنند) مبادلات بازار را مختل می‌کند در حالی‌که برخی گونه‌ها (مانند ممنوعیت اعمال و کارهای فریبنده یا قراردادهای اجباری) می‌توانند مبادلات ارادی و آزاد را تسهیل کنند.

❃ حد نهایت اعمال فشار توسط دولت، سوسیالیسم است. تحت برنامه‌ریزی متمرکز سوسیالیستی، این نظام از نبود یک نظام قیمتی برای زمین و کالاهای سرمایه‌ای رنج می‌برد. به گونه‌ای که حتی اقتصاددان سوسیالیست، رابرت هیلبرونر امروزه تأیید می‌کند که هیأت برنامه‌ریزی سوسیالیستی راهی جز محاسبه‌ی قیمت و هزینه‌ها یا سرمایه‌گذاری به طوری‌که شبکه تولید شکل گرفته و تسویه شود، ندارد. تجربه‌ی جماهیر شوروی سابق، جایی که یک دروکننده‌ی گندم به نوعی نمی‌توانست مسیری به مغازه‌های خرده فروشی پیدا کند، مثالی آموزنده از امکان‌ناپذیری کارکرد یک اقتصاد مدرن و پیچیده در غیاب بازار آزاد است. در آن نظام نه انگیزه‌ای و نه ابزاری برای محاسبه قیمت و هزینه‌های حمل بار برای آسیابان تا آن‌ها را دریافت و آسیاب کند، وجود نداشت و این مسیر در مراحل بسیاری ادامه داشت تا اینکه به مصرف‌کنندگان نهایی در موسکیا اسویردلوفسک ختم می‌شد. به عبارتی سرمایه‌گذاری در گندم اتلاف منابع و تقریباً امری بیهوده بود.

❃ سوسیالیسم بازار هم در حقیقت پارادوکسی بیش نیست. بحث‌های جذاب پیرامون سوسیالیست بازاری اغلب از یک جنبه حیاتی بازاری چشم‌پوشی می‌کند: وقتی دو کالا مبادله می‌شوند، چیزی که در حقیقت این وسط مبادله شده عناوین مالکیت اموال است. وقتی یک روزنامه ۵۰ سنتی می‌خریم، ما و فروشنده در واقع عناوین مالکیت را مبادله کرده‌ایم: ما مالکیت ۵۰ سنت را به روزنامه‌فروش واگذار کرده‌ایم و او مالکیت روزنامه را به ما واگذار کرده. دقیقاً چنین فرآیندی موقع خرید یک خانه رخ می‌دهد با این تفاوت که در مورد روزنامه برخی مسائل که در خرید خانه مطرح است از قبیل قراردادها، اخذ وام و ثبت اسناد و... چندان اهمیتی ندارند. اما طبیعت اقتصادی هر دو مبادله یکسان است.

❃ این بدان معناست که کلید لازم برای حضور و پیشرفت بازار آزاد، جامعه‌ای است که در آن حقوق و عنوان مالکیت اموال شخصی، مورد دفاع، حفاظت و احترام باشند. از سوی دیگر، کلید سوسیالیسم، مالکیت دولتی ابزار تولید، زمین و کالاهای سرمایه‌ای است. بنابراین تحت لوای سوسیالیسم، بازاری برای زمین یا کالاهای سرمایه‌ای وجود ندارد که بتوان روی آن‌ها تمرکز کرد.

❃ برخی منتقدان بازار آزاد استدلال می‌کنند که حقوق مالکیت در تضاد با حقوق «بشر» هستند. اما این دسته از منتقدان از درک این امر عاجزند که در یک نظام بازار آزاد، هر فردی یک حقوق مالکیت در مورد خویش و کار و زحمت خود دارد و آزادانه می‌تواند برای خدماتی که ارائه می‌کند قرارداد منعقد کند. بردگی و برده‌داری اساس حق مالکیت برده بر خودش، حقی که پایه حقوق مالکیت هر فرد بر اشیای مادی غیر انسانی به حساب می‌آید، خدشه وارد می‌کند. علاوه‌براین تمام حقوق، حقوق بشر هستند، چه حق آزادانه سخن گفتن و چه حق مالکیت فرد بر خانه‌اش.

❃ یک اتهام رایج بر ضد جامعه مبتنی بر بازار آزاد این است که نهادهای آن بر اساس قوانینی مثل «قانون جنگل» عمل کرده و به اسم رقابت به تشریک مساعی بشر آسیب می‌رسانند و به جای ارزش‌های معنوی و فلسفی یا فراغت به تمجید از موفقیت‌های مادی می‌پردازند. برعکس، جنگل دقیقاً جامعه‌ای است که در آن اعمال زور، دزدی و مزاحمت موج می‌زند. جامعه‌ای که زندگی و استانداردهای زندگی افراد را ویران می‌کند. رقابت تولیدکنندگان و عرضه‌کنندگان در یک بازار مسالمت‌آمیز عمیقاً فرآیندی وابسته به تعاون است که در آن هر کس منتفع می‌شود و استانداردهای زندگی افراد در مقایسه با حالتی که آزادی وجود ندارد ارتقا می‌یابد و بدون شک موفقیت‌های مادی در یک جامعه آزاد به طور عام این امکان را به ما می‌دهد که در مقایسه با دیگر جوامع، زمان بیشتری را به فعالیت‌های غیرمادی اختصاص داده و مسائل معنوی را دنبال و از آن‌ها لذت ببریم. این حکومت‌های توتالیتر و با کمترین فعالیت بازار هستند (نمونه بارز آن‌ها در نیمه دوم قرن بیستم کشورهای کمونیست بودند) که در آن‌ها استثمار روزانه نه تنها امور مادی مردم را تنزل می‌بخشد بلکه روح آن‌ها را نیز از نشاط می‌اندازد.

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#بازار_آزاد #بازار #لسه‌فر #آزادی_فردی
#مالکیت_خصوصی #سرمایه‌داری #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍1
📃 تجمل و تحمل (۱) | ✍🏻 فردریک باستیا

➣ @Notes_On_Liberty

❃ فقط در حوزه‌ی عمومی نیست که «آنچه دیده می‌شود»، «آنچه دیده نمی‌شود» را به کسوف می‌برد. در بخش عظیمی از اقتصاد سیاسی، این پدیده‌ی دیده‌شدن و دیده‌‌نشدن، موجب ایجاد استانداردهای غلط اخلاقی شده است. این پدیده سبب می‌شود که ملّت‌ها میان اهداف اخلاقی و اهداف مادی‌شان یک نوع خصومت ببینند. کدام یک دلسردکننده‌تر یا غم‌انگیزتر است؟ ببینید: هیچ پدر خانواده‌ای را نمی‌یابید که وظیفه‌ی خود نداند به فرزندانش نظم، مدیریت خوب، اقتصاد خانه، صرفه‌جویی و مدیریت مخارج بیاموزد. همه‌ی این‌ها خوب و درست؛ اما از دیگر سو کدام سخن عمومی‌تر از این ضرب‌المثل است: «ذخیره‌ی کالاها رگ‌های مردم را خشک می‌کند» یا «تجمل اغنیا، راحتی فقرا را در پی دارد» یا «مسرفان به خویشتن ضرر می‌زنند اما دولت را غنا می‌بخشند» یا «مازاد سفره اغنیا است که نان سفره فقرا می‌شود.»

❃ به‌وضوح این‌جا تناقضی آشکار میان اندیشه‌های اخلاقی و اندیشه‌های اقتصادی هست. چند نفر از برجستگان وقتی به این تعارض اشاره‌ کرده‌اند، با متانت با آن برخورد کرده‌اند؟ این چیزی است که من هیچ‌وقت نتوانسته‌ام درک کنم؛ زیرا برای من این‌طور به نظر می‌رسد که چیزی دردناک‌تر از حضور هم‌زمان دو گرایش متعارض در ذهن انسان نیست. بشر از افراط در هر دو سوی این طیف به انحطاط کشیده می‌شود. صرفه‌جویی می‌تواند او را به فقری هولناک بکشد و اسراف می‌تواند او را به ورشکستی مطلق دچار کند.

❃ این ضرب‌المثل‌های عامه، صرفه‌جویی و اسراف را با نگاهی غلط ارائه می‌کنند؛ نتایج فوری و «آنچه دیده می‌شود» را در نظر می‌گیرند و اثرات آتی و آنچه معمولاً دیده نمی‌شود را فرو می‌گذارند. اجازه دهید تا این نگاه ناکامل را کامل کنیم.

❃ موندور و برادرش اریست، ارث پدری‌شان را تقسیم کرده‌اند و هر کدام درآمدی پنجاه‌هزار فرانکی در سال دارند. موندور انسان نوع‌دوستی است. او آدم دست‌ودل‌بازی است. او اسباب خانه‌اش را چند بار در سال و کالسکه‌اش را هر ماه عوض می‌کند؛ مردم از ابزارهای هوشمندانه‌ای حرف می‌زنند که او به کار می‌گیرد تا سریع‌تر از شر پول‌هایش خلاص شود؛ در یک کلام او بالزاک و الکساندر دوما را در جیبش می‌گذارد.

❃ ستایش‌کنندگان همیشه دور او را گرفته‌اند. «خداوند عمرش را زیاد کند. او حامی کارگران است. او فرشته‌ای است میان مردم. درست است که او غرق در اسراف است؛ او کثافت را با کثافت می‌پوشاند؛ شرافت خود او و شرافت انسان تا حدی از این رفتار خدشه می‌بیند...، اما که چه؟ او از حاصل کار خود نمی‌خورد و از ثروتش بهره می‌برد، اما او پول را به گردش می‌اندازد. حیاط خانه او هیچ وقت از بازرگانان خالی نیست و آن‌ها همیشه راضی او را ترک می‌کنند. آیا مردم نمی‌گویند که وقتی پولی به جریان افتاد به آن‌ها هم چیزی می‌رسد؟»

❃ اریست زندگی‌ای کاملاً متفاوت را در پیش گرفته است. اگر او یک خودخواه نباشد حداقل «فردگرا» است؛ زیرا او در خرج‌کردن عاقل است، تنها تفریحات متعادل و معقول را پی‌می‌گیرد، به آینده‌ی فرزندانش می‌اندیشد و در یک کلمه «پس‌انداز» می‌کند.

❃ و من اکنون از شما می‌خواهم که سخنان مردم راجع به او را بشنوید.

«این مردک پولدار پست‌فطرت ناخن‌خشک چه خوبی دارد؟ البته، خوب، چیزهای جذاب و هیجان‌برانگیزی نیز در زندگی ساده او هست؛ علاوه بر آن او نیز انسان است و خیرخواه و بخشنده، اما او اهل «حساب و کتاب» است. او همه درآمدش را دور نمی‌ریزد. خانه‌ی او همیشه چراغانی و مملو از مردم نیست. چرا باید فرش‌بافان، مبل‌سازان، فروشندگان اسب و شیرینی‌پزان قدردان او باشند؟»

➣ @Notes_On_Liberty
📃 تجمل و تحمل (۲) | ✍🏻 فردریک باستیا

➣ @Notes_On_Liberty

❃ این قضاوت‌ها که بلای اخلاق ماست، مبتنی بر حقیقتی است که چشم‌ها را خیره کرده است: ولخرجی برادر مسرف و حقیقتی که از چشم‌ها دور مانده است: خرج برابر یا حتی بیشتر برادر عاقل.

❃ اما امور آن‌چنان توسط خالق الهی نظم اجتماعی، شایسته چیده شده است که در همه چیز اقتصاد سیاسی و اخلاق بیش از آنکه تعارضی با هم داشته باشند در هماهنگی کامل هستند؛ بنابراین عقلانیت اریست نه تنها ارزشمند‌تر که «سودمند‌تر» از نابخردی موندور نیز هست.

❃ وقتی من از سودمندی بیشتر حرف می‌زنم، منظورم سودمندی بیشتر برای تنها اریست نیست، حتی منظورم برای جامعه به طور کلّی هم نیست؛ منظور من سودمندی بیشتر برای کارگران حال‌ حاضر و صنعت امروز است.

❃ برای اثبات این امر کافی است در پس چشم‌ ذهنتان قرار بگیرید و آن نتایج مخفی افعال آدمی را ببینید که با چشم سر نمی‌توان دید.

❃ بله، ولخرجی موندور نتایجی دارد که همه‌ی چشم‌ها می‌بینند: هر کسی می‌تواند درشکه‌ها، نقاشی‌های ظریف روی سقف، فرش‌های نفیس و شکوه عمارت او را ببیند. همه می‌دانند که اسب‌های اصیل او در مسابقه شرکت می‌کنند. شامی که او در خانه پاریسش تدارک می‌بیند مردمان خیابان را مجذوب می‌کند و آن‌ها به هم می‌گویند: «عجب مرد نیکی که نه تنها درآمدش را انبار نمی‌کند، تو گویی سوراخی در سرمایه‌اش ایجاد شده است.» این چیزی است که دیده می‌شود.

❃ اگر از منظر منفعت کارگران نگاه کنیم، دیدن آنچه بر سر درآمد اریست می‌آید ساده نیست. اگر ما خط سیر آن را دنبال کنیم، مطمئن خواهیم شد که درآمد او «تا سِنت آخر» خرج اشتغال کارگران می‌شود، همان‌طور که درآمد موندور چنین می‌شود. تنها تفاوتی که وجود دارد این است: ولخرجی ابلهانه‌ی موندور محکوم به کاهش پیوسته است و ضرورتاً به پایان خواهد رسید؛ خرج‌کردن عاقلانه‌ی اریست سال به سال بیشتر خواهد شد و اگر چنین باشد، مطمئناً منافع عمومی با اخلاق هماهنگ است.

❃ اریست برای خود و خانه‌اش سالانه بیست‌هزار فرانک خرج می‌کند. اگر این مقدار خرج‌کردن او را شاد نکند، او سزاوار عاقل خوانده شدن نیست. او البته وضعیت فقرا را نیز مدنظر دارد؛ او به جهت اخلاقی خود را در محذورات می‌بیند تا گاهی در جهت رفع آن‌ها بکوشد؛ بنابراین سالی ده‌هزار فرانک صدقه می‌دهد. در میان تجّار، صنعت‌کاران و کشاورزان نیز دوستانی دارد که گاهی در محذوریت مالی قرار می‌گیرند. او مراقب وضعیت آن‌ها نیز هست و مواظب است تا اهداف آن‌ها به نتیجه برسد؛ بنابراین سالی ده‌هزار فرانک دیگر را برای این کار کنار گذاشته است. در نهایت او دخترانی دارد که باید به فکر جهیزیه‌ی آن‌ها باشد و پسرانی که باید نگران آینده آن‌ها باشد؛ بنابراین بر خود می‌داند که سالانه ده هزار فرانک دیگر را نیز پس‌انداز و سرمایه‌گذاری کند.

❃ بنابراین او درآمدش را چنین خرج می‌کند: ۱- مخارج شخصی: ۲۰۰۰۰ فرانک، ۲- صدقه: ۱۰۰۰۰ فرانک، ۳- کمک به دوستان: ۱۰۰۰۰ فرانک، ۴- پس‌انداز: ۱۰۰۰۰ فرانک. اگر ما به هر کدام از این فقرات نگاه کنیم، خواهیم دید که حتی یک سنت هم نیست که خرج صنعت ملّی نشود.

❃ «مخارج شخصی». این مخارج برای کارگران و مغازه‌داران دقیقاً همان اثراتی دارد که مخارج موندور برای آن‌ها دارد. این مسأله‌ای بدیهی است و اجازه دهید بیشتر توضیح ندهم.

❃ «صدقه». ده‌هزار فرانکی که به این کار اختصاص داده شده است نیز صنعت را حمایت می‌کند؛ این پول‌ها به نانوا، قصاب، خیاط و فروشنده لوازم منزل می‌رسد، زیرا اگرچه نان و گوشت و لباس‌ها مورد استفاده‌ی مستقیم اریست نیست، اما کسانی به جانشینی او از آن‌ها استفاده می‌کنند. حال باید توجه کرد که این جایگزینی ساده یک مصرف‌کننده با مصرف‌کننده‌ای دیگر تأثیری بر صنعت به طور کلی ندارد. تمایزی میان اینکه اریست خود هزار فرانک خرج کند یا از فقیری بخواهد که به جای او خرج کند، وجود ندارد.

❃ «کمک به دوستان». دوستانی که اریست به آن‌ها ده‌هزار فرانک بخشیده یا قرض داده است، پول را به خاک نمی‌سپارند؛ این تصوری مخالف فرضیات ماست. او این پول را به آن‌ها داده است تا با آن تجارتی راه بیندازند یا بدهی‌شان را پرداخت کنند. در حالت اول صنعت تشویق می‌شود. آیا کسی هست که بگوید ده هزار فرانکی که موندور خرج می‌کند با ده‌هزار فرانکی که اریست یا دوستانش خرج می‌کنند از یک قماش نیست؟ اگر این پول صرف پرداخت بدهی شود، تنها اتفاقی که می‌افتد این است که فرد سومی وارد ماجرا می‌شود؛ طلبکاری که اختیار ده‌هزار فرانک را بر عهده می‌گیرد، اما او هم بالاخره این پول را یا صرف تجارت یا صنعت یا استخراج منابع طبیعی می‌کند؛ او فقط واسطه‌ای بیشتر میان اریست و کارگران است. اسامی تغییر می‌کند نه مخارج؛ بنابراین تشویق صنعت باقی می‌ماند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 تجمل و تحمل (۳) | ✍🏻 فردریک باستیا

➣ @Notes_On_Liberty

❃ «پس‌انداز». می‌ماند ده‌هزار فرانکی که «پس‌انداز» شده است و این‌جاست که از ‌نظر تشویق هنر، صنعت و استخدام کارگران، موندور بر اریست برتری می‌یابد اگرچه از ‌نظر اخلاقی اریست خود را کمی بالاتر از موندور می‌داند.

❃ دیدن این تعارضی که میان قواعد بزرگ طبیعت رخ می‌نماید برای من به دور از رنج فیزیکی نیست. اگر آدمی ناگزیر از انتخاب میان دو وضعیت شد که در یکی از منافعش بگذرد و در دیگری از وجدانش، گویا باید برای آینده او احساس ناامیدی کنیم. خوشبختانه چنین نیست. برای آنکه اریست تفوق اقتصادی‌اش را نیز همچون تفوق اخلاقی‌اش به دست آورد، کافی است این فرض تسلی‌دهنده را درک کنیم که صحتش کمتر از تعارض پیش‌ آمده نیست: «پس‌انداز کردن همان خرج کردن است.»

❃ هدف اریست از پس‌انداز ده‌هزار فرانک چیست؟ آیا او می‌خواهد ده‌هزار فرانک را در چاهی در باغش دفن کند؟ به وضوح خیر. او تمایل دارد که سرمایه و درآمدش را افزایش دهد. در نتیجه این پولی که او برای خرید لوازم معاش استفاده نمی‌کند، صرف خرید زمین، خانه، اوراق قرضه دولتی و سهام صنعتی می‌شود یا ممکن است او نزدیک دلال یا بانکدار سرمایه‌گذاری کند. اگر این پول را در تمام موارد استفاده آن پی‌ بگیرید، متقاعد خواهید شد که گرچه خریداران یا قرض‌گیرندگان یا کسان دیگری واسطه خواهند شد، اما در نهایت صرف تشویق صنعت خواهد شد همان‌قدر که اگر اریست به پیروی از برادرش آن را خرج خرید لوازم منزل، جواهرات و اسب‌ها می‌کرد.

❃ وقتی اریست آن ده‌هزار فرانک را صرف خرید زمین یا اوراق می‌کند، چنین می‌کند چون احساس می‌کرده است که نیازی به خرج کردن آن ده‌هزار فرانک ندارد. این همان چیزی است که شما بر علیه او استفاده می‌کنید.

❃ اما با همین فرضیات، کسی که زمینش را می‌فروشد باید پولی را که کسب کرده‌ است به نحوی خرج کند؛ بنابراین این ده‌هزار فرانک نهایتاً خرج می‌شود حال توسط اریست یا واسطه‌ای که جای او را می‌گیرد.

❃ بنابراین از نظر طبقه‌ی کارگر و پشتیبانی از صنعت، تنها یک تفاوت میان عمل اریست و موندور هست. خرج موندور به صورت مستقیم توسط او و پیرامون او صورت می‌گیرد؛ «این مسأله دیده می‌شود». بخشی از خرج اریست توسط واسطه‌هایی و با فاصله از او صورت می‌گیرد؛ «این مسأله دیده نمی‌شود»، اما در واقع، برای هر کسی که می‌تواند اثرات را به علل وصل کند، آنچه دیده نمی‌شود همان‌قدر واقعی است که آنچه دیده می‌شود. اثبات شد که در هر دو مورد پول «در گردش» است؛ بنابراین در صندوق برادر عاقل هیچ چیزی بیش از برادر مسرف باقی نمی‌ماند.

❃ بنابراین غلط است اگر بگوییم صرفه‌جویی ضرری واقعی به صنعت است. در این پاسخ این کار همان‌قدر سودمند است که ولخرجی.

❃ اما تفوق صرفه‌جویی وقتی رخ می‌نماید که خودمان را به جای محدود کردن به زمانی گذرا و کوتاه‌مدت به در نظر گرفتن بلندمدت عادت دهیم.

❃ فرض کنید ده سال بگذرد. چه بر سر موندور و ثروتش و محبوبیت عمومی‌اش می‌آید؟ همه‌اش تمام می‌شود. موندور نابود شده است؛ بسیار دور از وضعیتی که در آن پنجاه‌هزار فرانک در سال برای اقتصاد ریخت‌وپاش می‌کرد، شاید حتی باری بر دوش اجتماع باشد. در هر صورت او دیگر مایه‌ی مسرت مغازه‌داران نیست؛ او دیگر به عنوان مشوق هنر و صنعت شمرده نمی‌شود؛ او هیچ خیری برای کارگران و حتی بازماندگانش ندارد؛ بازماندگانی که در عسرت و بدبختی رهایشان ساخته است.

❃ در پایان سال دهم درآمد اریست نه‌تنها هم‌چنان در گردش است که سال به سال به درآمد او افزوده می‌شود. او به سرمایه ملّی یا به عبارتی به سرمایه‌ای که پشتیبان دستمزدها است افزوده است و از آنجاکه تقاضا برای کارگران وابسته به میزان این سرمایه است او در پیشرفت و افزایش پاداش طبقه کارگر مشارکت داشته است. او نهایتاً خواهد مرد، اما فرزندانی را باقی خواهد گذاشت که جای او را در پیشرفت و تمدن‌سازی خواهند گرفت.

❃ تفوق اخلاقی صرفه‌جویی بر ولخرجی جای بحث ندارد. از ‌نظر اقتصادی نیز برای هر کسی که در اثرات مستقیم امور متوقف نمی‌شود و می‌تواند اثرات نهایی آن‌ها را ببیند، این تفوق مسلّم است.

#اقتصاد #پس‌انداز #آزادی_اقتصادی
#آنچه_دیده_می‌شود #صرفه‌جویی
#آنچه_دیده_نمی‌شود #سرمایه‌گذاری
➣ @Notes_On_Liberty
«جباریت، اِعمال قدرتی است که هیچ‌کس نمی‌تواند نسبت به آن حقی داشته باشد. و این کاربردِ همان قدرتی است که در دستان هر کسی باشد، آن را نه برای منافع کسانی که تحت حاکمیت او قرار دارند، بلکه برای منافع و امتیازات شخصی خود به کار می‌گیرد: زمانی‌که فرمانروا، با هر عنوانی، به‌جای قانون، اراده‌ی شخصی خود را به صورت رسم و آیین درآورد و فرمان‌ها و اعمال او، نه در راه حراست از اموال و دارایی‌های مردمش، بلکه برای ارضای امیال شخص خود، کینه‌جویی، حرص و طمع، یا هر تمایل نامتعارف دیگر باشد.
اگر تصور کنیم که این نقیصه تنها درخور حکومت‌های سلطنتی است، به خطا رفته‌ایم. اشکال دیگر حکومت نیز مستعد چنین نقیصه‌ای هستند؛ زیرا هرجا که قدرت، برای حکم‌راندن بر مردم و بمنظور حراست از اموال و دارایی‌های آن‌ها، به دستان کسی سپرده شود و او آن را برای اهداف دیگری به کار برد و از آن برای تضعیف و اذیت و آزار مردم استفاده کند، و یا آن‌ها را وادار به تسلیم در برابر فرمان‌های خودسرانه و غیراصولی کند، چنین قدرتی ستمگرانه و مستبدانه است، خواه در دستان یک فرد یا تعدادی از افراد باشد.»

❈ جان لاک، رساله دوم درباره‌ی حکومت، فصل ۱۸
➣ @Notes_On_Liberty
📃 تنها مسیر صنعتی شدن (۱) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ صنعتی‌شدن پیش‌شرط ضروری دستیابی به برابری اقتصادی بیشتر در جهان است و این فرآیند تنها از طریق افزایش سرمایه‌گذاری و افزایش انباشت سرمایه امکان‌پذیر است.

❃ شاید غافلگیر شده باشید، که من از عاملی که معمولاً شرط اول صنعتی شدن یک کشور تصور می‌شود نامی نبرده‌ام. منظورم حمایت‌گرایی است؛ اما باید بدانید که تعرفه‌ها و کنترل مبادلات دقیقا ابزارهای سد راه واردات سرمایه و صنعتی شدن هر کشوری هستند. تنها راه پیشبرد روند صنعتی شدن یک کشور دسترسی به سرمایه‌ی بیشتر است. حمایت‌گرایی تنها باعث نقل و انتقال سرمایه از شاخه‌ای به شاخه دیگر می‌شود.

❃ حمایت‌گرایی، به خودی خود هیچ چیز به سرمایه‌ی یک کشور نمی‌افزاید. برای ایجاد یک کارخانه‌ی تازه به سرمایه نیاز است. برای افزایش امکانات یک کارخانه‌ی موجود هم به سرمایه نیاز است و نه تعرفه.

❃ اینجا قصدم این نیست که کل مسأله‌ی تجارت آزاد یا حمایت‌گرایی را مورد بحث قرار دهم. فکر می‌کنم اکثر کتاب‌های درسی اقتصاد این بحث را به‌خوبی ارائه کرده‌اند. حمایت صنعتی باعث بهتر شدن اوضاع اقتصادی هیچ کشوری نمی‌شود و از آن بی‌ثمرتر، اتحادیه‌های کارگری است. اگر شرایط کار نامساعد است، اگر دستمزدها ناچیزند، اگر کارگران دیگر کشورها وضعیت دستمزد در آمریکا را پیگیری می‌کنند و در روزنامه‌ها می‌خوانند که آنجا چه می‌گذرد، اگر وقتی سینما می‌رود می‌بیند خانه یک آمریکایی معمولی به همه انواع تجهیزات مدرن آراسته شده است، شاید احساس حسادت به او دست بدهد. کاملاً حق دارد اگر بگوید: «ما هم باید همین‌ها را داشته باشیم.» اما تنها راه دستیابی به آن‌ها، داشتن سرمایه‌ی بیشتر است.

❃ اتحادیه‌های کارگری از خشونت علیه کارآفرینان و کسانی که آن‌ها را اعتصاب‌شکن می‌نامند، استفاده می‌کنند. با وجود قدرت و خشونت‌شان، این اتحادیه‌ها قادر نیستند دستمزد را برای همگان بالا ببرند. فریادهای دولت برای تعیین حداقل دستمزد هم به همین اندازه بی‌ثمر است. آنچه اتحادیه‌ها در عمل پدید می‌آورند (اگر بالاخره موفق شوند دستمزدها را بالا ببرند) بیکاری دائمی و پایدار است.

❃ اتحادیه‌ها نمی‌توانند کشور را صنعتی کنند، نمی‌توانند استاندارد زندگی کارگران را بالا ببرند و نکته‌ی تعیین‌کننده همین جا است: مردم باید بدانند که هر کشوری که می‌خواهد استاندارد زندگی ساکنانش را بالا ببرد باید سیاست‌های افزایش سرمایه‌ی سرانه را پیگیری کند. این سرمایه‌گذاری سرانه در ایالات متحده همچنان رو به افزایش است، باوجود تمامی سیاست‌های بدی که در این کشور اجرا می‌شود. همین امر درباره‌ی کانادا و برخی کشورهای اروپای غربی نیز صادق است؛ اما متأسفانه در برخی کشورهای پرجمعیت آسیا شاهد کاهش آن هستیم.

❃ هر روز در روزنامه‌ها می‌خوانیم که جمعیت جهان در حال رشد است. رشدی در حدود ۴۵ میلیون نفر در سال یا حتی بیش از آن. نتیجه چه خواهد شد؟ این روند چه پیامدهایی به دنبال خود خواهد آورد؟ داستان بریتانیای کبیر را فراموش نکنید. سال ۱۷۵۰ مردم انگلستان فکر می‌کردند که جمعیت شش میلیون نفری‌شان سرسام‌آور است و به‌زودی قحطی و طاعون گریبان‌شان را خواهد گرفت؛ اما در شرف جنگ جهانی دوم، سال ۱۹۳۹، پنجاه میلیون نفر در جزایر بریتانیا زندگی می‌کردند و سطح زندگی‌شان هم قابل مقایسه با گذشته نبود. این اثر همان چیزی است که صنعتی‌شدن نامیده می‌شود -واژه‌ای که به اندازه‌ی کافی رسا نیست.

❃ پیشرفت انگلستان از طریق افزایش سرمایه‌گذاری سرانه امکان‌پذیر شده بود. همانطور که پیش‌تر گفتم، ملّت‌ها تنها از یک راه می‌توانند به رفاه و رونق دست یابند: افزایش سرمایه و از طریق آن افزایش بهره‌وری نهایی نیروی کار و در نهایت افزایش دستمزدهای واقعی.

❃ در جهانی بدون محدودیت مهاجرت، گرایش کلی به برابرشدن نرخ دستمزدها خواهد بود. اگر امروز هیچ محدودیت مهاجرتی وجود نمی‌داشت، شاید بیش از میلیون‌ها نفر سعی می‌کردند هر ساله به ایالات متحده بروند، به امید آنکه دستمزدهای بیشتری نصیب‌شان شود. این جریان ورودی دستمزدها را در آمریکا پایین و در سایر کشورها بالا می‌برد.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 تنها مسیر صنعتی شدن (۲) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ اینجا جای پرداختن به مسأله‌ی محدودیت‌های مهاجرتی نیست، اما می‌خواهم بگویم روش دیگری هم برای برابرشدن نرخ‌های دستمزد در سرتاسر جهان وجود دارد. این روش دیگر که در غیاب آزادی مهاجرت عمل می‌کند، مهاجرت سرمایه است. سرمایه‌داران به کشورهایی بیشتر متمایل هستند که دارای نیروی کار فراوان بوده و نرخ دستمزد در آن‌ها معقول است. وقتی آن‌ها سرمایه را به این کشورها میآورند، افزایش دستمزدها نیز متعاقباً حاصل می‌شود. در گذشته این فرآیند همین‌طور عمل کرده و در آینده نیز تفاوتی نخواهد کرد.

❃ وقتی اولین بار انگلیس‌ها در اتریش یا مثلاً بولیوی سرمایه‌گذاری کردند، نرخ دستمزد در آن کشورها بسیار پایین‌تر از انگلستان بود، اما این افزایش سرمایه‌گذاری حرکت صعودی نرخ دستمزد را در این کشورها به ارمغان آورد. چنین روندی در سرتاسر جهان قابل مشاهده است. همه می‌دانند وقتی شرکت انگلیسی یونایتد فروت به گواتمالا رفت، سطح دستمزدها به‌طور کلی افزایش یافت. ابتدا یونایتد فروت دستمزدهای بالاتری می‌پرداخت و سپس مابقی کارفرمایان نیز مجبور به تبعیت شدند؛ بنابراین هیچ دلیلی نیست که نسبت به آینده‌ی کشورهای توسعه‌نیافته بدبین باشیم.

❃ من کاملاً موافق کمونیست‌ها و فعالان کارگری هستم وقتی که می‌گویند: «باید استاندارد زندگی را بالا ببریم.» مدتی پیش کتابی در آمریکا چاپ شد که پروفسور نویسنده‌ی آن می‌گفت: «حالا ما از همه‌چیز به قدر کافی داریم. چرا مردم جهان هنوز باید این‌قدر سخت کار کنند؟ همه چیز که داریم.» شک ندارم که این پروفسور همه چیز داشته است، اما مردمی در سایر کشورها هستند یا حتی در خود همین آمریکا که هنوز می‌خواهند سطح زندگی بهتری داشته باشند.

❃ خارج از ایالات متحده -در آمریکای لاتین و بیشتر از آن در آسیا و آفریقا- همه خواهان بهبود شرایط زندگی در کشورشان هستند. افزایش سطح زندگی به افزایش سطح فرهنگ و تمدن نیز میانجامد.

❃ بنابراین من کاملاً موافق افزایش سطح زندگی در همه‌جای جهان هستم، اما درباره‌ی ابزارهای رسیدن به این اهداف با دیگران توافق ندارم. با چه وسیله‌ای می‌توان به این هدف رسید؟ نه با حمایت، نه با مداخله‌ی دولتی، نه با سوسیالیسم و بی‌شک نه با خشونت اتحادیه‌های کارگری. (می‌گویند چانه‌زنی دسته‌جمعی، ولی در واقع چانه‌زنی به زور است.)

❃ برای دستیابی به این هدف، به نظر من، تنها یک راه است. روشی زمان‌بر! برخی‌ها ممکن است بگویند این خیلی کند پیش می‌رود، اما برای رسیدن به رفاه هیچ میانبری وجود ندارد. زمان می‌برد و باید برایش کار کرد، اما آنقدر که بعضی‌ها فکر می کنند هم زمان‌بر نیست و بالاخره برابری اقتصادی به دست خواهد آمد.

❃ سال ۱۸۴۰ آلمان‌ها می‌گفتند بریتانیا زودتر از ما شروع کرده است، ما هیچ وقت نمی‌توانیم به سطح زندگی این کشور برسیم. سی سال بعد این انگلیسی‌ها بودند که همین را درباره‌ی سطح زندگی آلمان‌ها تکرار می‌کردند: «توان رقابت با آلمان را نداریم، باید تدبیری بر ضد آن‌ها اندیشید!» امروزه درآمد سرانه آلمان به هیچ وجه کمتر از انگلستان نیست.

❃ در مرکز اروپا، کشور کوچکی هست که همه می‌شناسید: سوئیس. این کشور منابع طبیعی بسیار ناچیزی دارد. هیچ معدن زغال‌سنگی در کار نیست، هیچ مواد معدنی و هیچ منابع طبیعی قابل‌اعتنا، اما مردم آن، برای قرن‌های متمادی، سیاست سرمایه‌داری را دنبال کرده‌اند. اکنون در اروپای قاره‌ای با بالاترین سطوح استاندارد زندگی رسیده‌اند و کشور آن‌ها جزو یکی از مهم‌ترین مراکز تمدن جهان است.

❃ نمی‌توانم بفهمم چرا کشوری مثلاً مثل آرژانتین که هم به لحاظ جمعیت و هم به لحاظ وسعت بسیار بزرگتر از سوئیس است نباید بتواند با پس از چند سال تعقیب‌کردن سیاست‌های صحیح به همان سطح زندگی سوئیس دست یابد. البته همانطور که در بالا اشاره کردم سیاست‌هایی که انتخاب می‌شوند باید کارآمد باشند.

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#صنعتی_شدن #انباشت_سرمایه #لسه‌فر
#سرمایه‌گذاری #سرمایه #بهره‌وری
#تجارت_آزاد #دستمزد #صنعتی‌سازی
#اتحادیه‌گرایی #حمایت‌گرایی #مداخله‌گرایی
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 در فردیت (۶) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ راست است که همه‌ی مردم، یکسان چنین خدمتی به جهانیان نمی‌توانند بکنند. در میان همه‌ی مردم جهان عده‌ی بسیار کمی هستند که اگر آنچه یافته‌اند به دیگران بیاموزند در وضع دیگران بهبودی حاصل می‌شود. اما این عده‌ی کم، نمک جهانند…
📃 در فردیت (۷)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ وقتی خوب تأمل کنیم می‌بینیم حقیقت آن است که هرچند مردمان برای تفوق عقلی فرضی یا واقعی احترامی قائل‌اند اما تمایل کلی بر آن است که شعورهای متوسط بر بشر حکومت کنند. در تاریخ باستان، در قرون وسطی و در دوره‌ی تحول فئودالیته به قرون جدید، فرد اهمیت خاص داشت و اگر استعداد خاص یا مقام اجتماعی مهمی داشت نیروی او زیاد بود. اما امروز فرد در توده گم شده است. در امور سیاسی مطلبی پیش‌پا افتاده ولی درست است که عقاید عمومی بر جهان حکومت می‌کند. تنها نیرویی که وجود دارد، نیروی توده‌ها است و نیروی حکومت‌هایی که نماینده‌ی توده‌های مردمند. این امر در امور اخلاقی و اجتماعی هم صادق است. اما کسانی که عقیده‌ی آن‌ها مرسوم خوانده می‌شود همیشه یک نوع مردم نیستند. در آمریکا مجموعه‌ی افراد سفیدپوست آن کشورند و در انگلستان طبقه‌ی متوسط (۱) مردمند. اما این‌ها همیشه «توده» یعنی مجموعه‌ی شعورهای متوسط‌اند و آنچه قابل توجه است، توده‌ی مردم عقاید خود را از بزرگان دولت، بزرگان کلیسا، از پیشوایان خود یا از کتاب نمی‌گیرند. کسانی که برای آن‌ها نطق می‌کنند و از خود آن‌ها بهتر نیستند یا به نام آن‌ها در روزنامه‌ها مقاله می‌نویسند به جای آن‌ها فکر می‌کنند. منظور من شکایت کردن از این وضع نیست. ادعا نمی‌کنم که با وضع خفت‌باری که ذهن مردم امروز دچار آن شده است چیز بهتری که با حال آن‌ها مناسب باشد می‌توان یافت. اما این مانع نمی‌شود که بگویم حکومت اشخاص متوسط، حکومت متوسط است.

❃ هیچ حکومتی خواه حکومت ملّی باشد یا حکومت عده‌ای برگزیده، هرگز در اعمال یا عقاید یا صفات یا طرز فکرش از سطح متوسط تجاوز نخواهد کرد مگر این‌که اکثریت مردم که نیروی حکومت در دست آن‌ها است بگذارند که یک یا چند نفر شخص برجسته رهبری آن‌ها را به عهده گیرند (در بهترین زمان‌ها مردم همیشه چنین کرده‌اند). شروع همه‌ی کارهای عالی و بزرگ باید از افراد باشد و معمولاً از یک فرد شروع شده است. افتخار و سربلندی مرد عادی در آن است که از کار بزرگی که شروع شده است پیروی کند و این دعوت را اجابت کند و با چشمان باز رهبری شود. منظور من آن نیست که از آن نوع «قهرمان‌پرستی» ستایش کنم که بر وفق آن باید مرد نیرومندی به زور حکومت جهان را به دست آورد و علی‌رغم میل جهانیان بر آن‌ها حکومت کند. تنها حقی که رهبری می‌تواند داشته باشد آن است که راه را نشان دهد. اما این‌که بتواند دیگران را مجبور کند در این راه افتند نه تنها مخالف آزادی و رشد شخصیت همه‌ی دیگران است، بلکه خود رهبر را نیز فاسد می‌کند. به نظر می‌رسد در اوضاعی که عقاید متوسط توده‌های مردم روزبه‌روز نفوذش بیشتر می‌شود، چاره و درمان این وضع آن است که فردیت اشخاصی که از لحاظ عقلی از دیگران برترند، قوی‌تر شود.

❃ به‌خصوص در چنین وضعی آن افراد استثنایی که نحوه‌ی فکر و عمل آنان غیر از فکر و عمل توده‌های مردم است، باید ترغیب و تقویت کرد. در زمان‌های سابق این ترغیب هنگامی تبدیل به نیاز عمومی می‌شد که فکر و عمل آن‌ها بهتر از دیگران بود. اما امروزه وضع چنان شده است که صرف دیگرگون بودن، صرف زانو نزدن در مقابل رسم و عادت، خصلت بزرگی است که باید تشویق شود. چون امروز ستمگری عقاید عمومی به حدی است که صرف متفاوت بودن از دیگران عیب شمرده می‌شود. این است که برای شکست‌دادن این ستمگری لازم است اشخاص ناهمرنگ جماعت وجود داشته باشند. همیشه ناهمرنگان جمع، در جایی زیاد بوده است که قدرت منش (اخلاقی) زیاد بوده است؛ میزان ناهم‌رنگی در هر جامعه‌ای متناسب با میزان نبوغ، فعالیت عقلی، و شجاعت اخلاقی آن جامعه بوده است. اینکه امروز عده‌ی کمی یارای آن دارند که ناهم‌رنگ باشند، خطر بزرگ روزگار ما را نشان می‌دهد.


(۱- از متوسط منظور Mediocre است. این کلمه در زبان انگلیسی و فرانسه‌ی کنونی برای چیزی که از هیچ لحاظ برجسته و قابل توجه نباشد به کار می‌رود. شخص «متوسط» کسی است که نه از لحاظ هوش و نه اخلاق صفت برجسته و قابل توجهی دارد. کلمه‌ی متوسط فارسی برای بیان این منظور کافی نیست ولی از آن بهتر هم به نظر نرسید. م.)

➣ @Notes_On_Liberty
📃 در فردیت (۸)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ گفتم اهمیت بسیار دارد که به چیزهای غیرمرسوم به حداعلی میدان تجلّی دهیم به این منظور که به تدریج دریابیم کدام یک از این چیزها قابلیت آن را دارد که رسم و عادت نوینی ایجاد کند. اما استقلال عمل فرد و بی‌اعتنایی به رسم و عادت تنها نه از این لحاظ مطبوع است که رسم و عادت بهتری را جانشین رسم و عادت پیشین می‌کند. نباید چنین تصور شود که تنها کسانی که از لحاظ عقلی بر دیگران برتری دارند حق داشته باشند زندگی خاص خود را داشته باشند. هیچ دلیلی وجود ندارد که زندگی همه‌ی افراد بشر بر طبق چند نمونه‌ی خاص، شکل پذیرد. اگر کسی تا حدی شعور و تجربه داشته باشد، نقشه‌ای که برای زندگی خود مطرح می‌کند، بهترین نقشه است؛ نه به این علّت که در نفس امر بهترین نقشه‌هاست بلکه به این دلیل که نقشه‌ای است که او خود و برای خود طرح کرده است. آدمیان مثل گوسفندان نیستند و حتی همه‌ی گوسفندان هم به‌هم شبیه نیستند.

❃ شخص نمی‌تواند قبا یا کفشی بخرد که به اندازه‌ی او باشد مگر آنکه آن را به اندازه‌ی او دوخته باشند یا اینکه انبار بزرگی پر از این چیزها در اختیار او باشد و بتواند از آن میان، کفش و قبایی به اندازه‌ی خود انتخاب کند. آیا انتخاب نوع زندگی‌ای که با کسی جور باشد آسان‌تر از انتخاب قبا برای او است و آیا آدمیان از لحاظ روح و بدن کمتر از شکل پاهایشان با هم اختلاف دارند؟ اگر مردم تنها در ذوق با هم اختلاف داشتند، همین دلیل کافی بود که نتوانیم همه را در یک قالب بریزیم. اما اشخاص مختلف برای تکامل روحی خود به اوضاع مختلف نیازمندند و همه نمی‌توانند در یک محیط اخلاقی به سلامت زیست کنند. چنانکه همه‌ی گیاهان نمی‌توانند در یک محیط طبیعی یعنی در یک هوا و اقلیم برویند. آنچه یک شخص را در راه تکامل خود کمک می‌کند، ممکن است مانع رشد شخص دیگر شود. یک شیوه‌ی زندگی که برای یکی سلامت بخش و برانگیرنده است و همه‌ی استعدادهای او را برای کار و بهره‌مندی از زندگی به کار میاندازد، ممکن است برای دیگری بار گرانی باشد که در زیر آن، زندگی معنوی او یکسره تباه شود. بین افراد آدمی از لحاظ تمتع از لذات، تحمل درد و تأثیر عوامل مادی و اخلاقی در آن‌ها چنان با یکدیگر تفاوت هست که اگر شیوه‌ی زندگی هر یک به تناسب حالش مختلف نباشد، نه از لذات زندگی بهره‌ی خود را دریافت می‌کنند و نه می‌توانند از لحاظ عقلی، اخلاقی و زیبایی رشد طبیعی کنند و به کمال خود برسند. بنابراین چرا باید پذیرفتن و تحمل کردن ذوق و شيوه‌ی زندگی، منحصر به ذوق و طرز زندگی کسانی باشد که عده‌ی آن‌ها بیشتر است؟

❃ می‌توان گفت جایی نیست (جز بعضی دیرها) که در آن‌جا اختلاف ذوق اشخاص به کلی ناشناخته بماند. شخص ممکن است قایق‌راندن، سیگار کشیدن، موسیقی، ورزش، شطرنج، ورق‌بازی یا کتاب‌خواندن را دوست داشته باشد یا دوست نداشته باشد و از این لحاظ سرزنشی نشنود؛ زیرا هم عده‌ی آنان که این چیزها را دوست دارند زیاد است و هم عده‌ی آنان که دوست ندارند و عده‌ی هر یک بیش از آن است که بتوان آن‌ها را خاموش کرد. اما مرد یا بدتر از او زنی که درباره‌ی او بگویند کاری می‌کند که «هیچ کس نمی‌کند» یا کاری را نمی‌کند که «همه می‌کنند» در چشم مردمان چنان می‌شود که گویی جرم اخلاقی بزرگی مرتکب شده است. برای این‌که اشخاص این امتیاز را داشته باشند که آنچه به آن ذوق دارند انجام دهند و از ملامت مردمان ایمن باشند، لازم است که با خود عنوان معتبری داشته باشند و با در نظر مردمان معتبر دارای اعتبار باشند. اما سرزنش مردمان با سخن تنها پایان نمی‌یابد و هرکس در رفتن دنبال ذوق‌ها و نوع زندگی خاصی که او را خوشایند است ولی مورد پسند دیگران نیست پافشاری کند، در معرض این خطر است که او را به دیوانگی و سفاهت متهم کنند و با همین اتهام، اموالش را از او بستانند و کفالت او را به خویشاوندانش دهند.

📚 | درباره‌ی آزادی، جان استوارت میل

#فردیت #فردگرایی #آزادی_فردی
#آزادی #آزادی_عمل #حق_آزادی
#جان_استوارت_میل #اراده‌ی_آزاد
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سوسیالیسم برای تضمین وجودش بر تهدید مداوم به خشونت تکیه می‌کند! | ✍🏻 هانس هرمان هوپ

➣ @Notes_On_Liberty

هر نهادی که نظریه‌ی سوسیالیستی مالکیت را اجرا می‌کند، برای تضمین وجودش باید بر تهدید مداوم به خشونت تکیه کند. چنین نهادی، مردمی را که به پذیرش تخصیص‌های غیرقراردادی تمایلی ندارند، با توسل به خشونت، زندانی‌کردن، به بردگی گرفتن یا حتی مرگ تهدید می‌کند و حتی اگر لازم باشد چنین تهدیدهایی را به‌منظور «زهر چشم گرفتن» عملی می‌کند. از آنجاکه با نهاد یا سازمانی سروکار داریم که این کنش‌ها را به‌صورتی قاعده‌مند انجام می‌دهد، بدیهی است که نهاد یادشده از قرارگرفتن واژه‌ی تجاوز در کنار کارکردهای خود سرباز می‌زند و در عوض نام دیگری را بر آن می‌گذارد که دلالت‌های بی‌طرفانه یا حتی مثبت دارند. نمایندگان این نهاد شاید حتی فکر نمی‌کنند زمانی‌که تحت لوای سازمان عمل می‌کنند، خودشان متجاوزند. با وجود این، اینجا نام‌ها یا عبارت‌ها تعیین‌کننده نیستند، بلکه آنچه اهمیت دارد معنای راستین آن‌ها است. با در نظر گرفتن عملکردهای سوسیالیسم، خشونت مبنای وجودی سوسیالیسم به‌مثابه‌ی یک نهاد است. برای اینکه جای هیچ‌گونه کج‌فهمی باقی نماند، باید گفت خشونتی که سوسیالیسم بر آن مبتنی است از نوع خشونتی نیست که مالک طبیعی اموال برای مقابله با تجاوز به حقوق مالکیت خود از آن استفاده می‌کند یا تهدید می‌کند که آن را به‌کار می‌گیرد. بگذارید بگوییم مالک نمی‌تواند با تهدید به قتل از خود دفاع کند، زیرا ارتکاب قتل، او را مستحق مجازات سنگینی چون اعدام می‌کند. در برابر، سوسیالیسم تجاوز به قربانیان بی‌گناه را در چنته دارد. نهادی که سوسیالیسم را پیاده می‌کند، بر تهدید جنایتکار بالقوه علیه مردم بی‌گناه مبتنی است؛ مردمی که هیچ ضرر مادی به هیچ‌کس وارد نکرده‌اند و اگر آن مردم به خواسته‌های جنایتکار جامه عمل نپوشانند، آن‌ها را می‌کشد یا گاهی عنان از کف می‌دهد و به مردم می‌فهماند این حق را دارد آن‌ها را برای «تفنّن» نیز بکشد.

#سوسیالیسم #خشونت #استبداد
#استبداد_سوسیالیستی #بربریت
➣ @Notes_On_Liberty
«هر آینه خودکامگی روا شمرده شود، خود را به شیوه‌ای می‌پراکند که ناشناس‌ترین شهروند ناگهان او را سلاح بر کف در برابر خود ببیند. از این‌رو، شهروندان را کافی نیست که خود را کنار کشند و بگذارند که دیگران را سرکوب کند. از آنجاکه هزاران پیوند ما را با همگنان‌مان یگانه می‌گرداند نگران‌کننده‌ترین خودخواهی‌ها نیز نمی‌توانند همه‌ی آن‌ها را بگسلانند.
آری، یک بار که خودکامگی روا شمرده شود، دیگر هیچ چیزی در امان نخواهد ماند. هیچ نهادی نمی‌تواند از چنگ خودکامگی بگریزد؛ زیرا خودکامگی گام‌به‌گام همه‌ی آن‌ها را برمی‌چیند و جامعه را با چارچوب‌های قانونیِ ناتوان و میان‌تهی می‌فریبد. در این روز، همه‌ی وعده‌ها و نویدها تبدیل به نقض عهد، و همه‌ی تضمین‌های قانونی -برای شوربختانی که سروکارشان با آن‌ها میفتد- تبدیل به دام می‌شود.»

❈ بنژامن کنستان، شور آزادی، بخش سوم
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 افسانه‌های اقتصادی: میان بیکاری و تورم، بده بستان وجود دارد! | ✍🏻 موری روتبارد ➣ @Notes_On_Liberty ❃ هر دفعه که کسی از دولت می‌خواهد تا سیاست‌های تورم‌زایش را کنار بگذارد، اقتصاددانان موافق دولت و سیاستمداران هشدار می‌دهند که اگر چنین کنند، بیکاری شدت…
📃 افسانه‌های اقتصادی: تقلیل قیمت‌ها فهم‌نشدنی است و ممکن است موجب رکودی مصیبت‌بار شود. | ✍🏻 موری روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

❃ حافظه‌ی مردم کوتاه است. ما فراموش کرده‌ایم که از ابتدای انقلاب صنعتی در میانه‌ی قرن هیجدهم تا آغاز جنگ جهانی دوم، قیمت‌ها به‌طور کلی سال به سال پایین می‌آمد. این [پدیده] به‌خاطر افزایش تولید برآمده از بازار آزاد بود. هیچ رکودی وجود نداشت؛ چون هزینه‌ها همراه با قیمت‌های فروش پایین می‌آمد. معمولاً نرخ‌های دستمزد ثابت می‌ماند؛ در حالی‌که هزینه‌ی زندگی پایین می‌آمد؛ بنابراین دستمزهای «واقعی» یا استاندارد زندگی هر کس پیوسته رشد می‌کرد.

❃ در نهایت تنها دفعاتی که قیمت‌ها در طول آن دو قرن افزایش یافت، دوره جنگ (جنگ سال ۱۸۱۲، جنگ شهری، جنگ جهانی اول)، یعنی وقتی بود که دولت‌های هراسان، عرضه‌ی پول را به شدت بالا بردند تا خرج جنگ را بدهند؛ آن‌قدر بالا که تولید نتواند آن را جبران کند.

❃ ما می‌توانیم ببینیم که چطور سرمایه‌داری مبتنی بر بازار آزاد که با تورم دولتی و بانک مرکزی فلج شده است، کار می‌کند اگر به آنچه طی همین سال‌های اخیر در مورد قیمت‌های کامپیوتر رخ داد نگاه کنیم، حتی یک کامپیوتر ساده میلیون‌ها دلار قیمت داشت. حالا با یک موج فوق‌العاده‌ تولید که انقلاب میکروچیپ‌ها به همراه آورد، قیمت‌های کامپیوتر هر آن، حتی در این لحظه که من دارم می‌نویسم در حال پایین‌تر آمدن است. کارخانه‌های کامپیوتری با وجود پایین آمدن قیمت‌ها موفق هستند؛ چون هزینه‌های آن‌ها پایین آمده و میزان تولید افزایش یافته است. در حقیقت، این کاهش هزینه‌ها و قیمت‌ها آن‌ها را توانا به بهره‌برداری از یک خصیصه‌ی بزرگ بازار؛ یعنی رشد پویای سرمایه‌داری مبتنی بر بازار آزاد کرده است. «تقلیل قیمت‌ها» هیچ بلایی به سر این صنعت نیاورده است.

❃ همین مطلب در مورد دیگر صنایع با رشد بالا نیز درست است، صنایعی چون ماشین حساب‌های الکترونیکی، پلاستیک‌ها، دستگاه‌های تلویزیون و نوارهای ویدئویی. تقلیل قیمت نه‌تنها نشانه‌ی مصیبت نیست، بلکه علامت رشد اقتصادی پویا و سالم است.

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#قیمت #تولید #کاهش_قیمت #لسه‌فر
#افسانه‌های_اقتصادی #بازار_آزاد
➣ @Notes_On_Liberty