On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.89K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
📃 دیکتاتور در تنگنا: چگونه استالین از مزایای آزادسازی دینی بهره برد؟ (۱)

➣ @Notes_On_Liberty

همواره آن دسته از ادعاهایی که مسائلی مانند حجاب اجباری را جزء جدایی‌ناپذیر نظام حاکم بر ایران مطرح کرده، و آن را به مثابه‌ی «پاشنه‌ی آشیل» نظام جمهوری قلمداد می‌کنند، یکی از بزرگترین تغییر رویکردهای نظام کمونیستی شوروی را در اذهان زنده می‌سازد؛ سیاست «بازگشایی کلیساها در شوروی» تغییر رویکرد نظام کمونیستی شوروی به رهبری «استالین»، در زمان جنگ جهانی دوم و تهاجم آلمان نازی به شوروی بود. مبارزه با عقاید دینی یکی از مهمترین ارکان نظام کمونیستی شوروی بود و دارای وجهی ایدئولوژیک به شمار می‌رفت. هرچند نمی‌توان حجاب اجباری را به چنان درجه‌ای، قیاس از آن گرفت، ولی این رویداد به‌خوبی نشان می‌دهد که نظام‌های استبدادی هنگام «در تنگنا قرار گرفتن»، حتی «مهم‌ترین اصول ایدئولوژیک خود» را جهت «حفظ قدرت» زیر پا خواهند گذاشت. آنچه در زیر خواهد آمد، نمونه‌ای از یک «تغییر رویکرد موقت» نظام کمونیستی شوروی است؛ چنانچه گفته شد، هدف، یکسان گرفتن سیاست ضد دینی شوروی -که از اصول ایدئولوژیک آن ناشی می‌شد- با سیاست حجاب اجباری در ایران -که تنها ویژگی جرم‌انگارانه و سرکوبگرانه دارد- نیست.


❃ از سال ۱۹۱۷ تا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، روسیه با رژیمی اداره می‌شد که به دنبال مبارزه با عقاید دینی، و تحمیل کردن بی‌خدایی بر اهالی آن کشور بود. با این وجود، یک دوره‌ی کوتاه در آن دهه‌ها وجود داشت که در آن، مقامات کمونیست پویش ضددینی خود را به منظور قمار بر روی یک رابطه‌ی خوب میان کلیسا و دولت، متوقف کردند؛ آن دوره، در هنگامه‌ی «جنگ بزرگ میهنی» بود.

❃ شاید شگفت‌آور به نظر برسد که کسی که این سیاست را اتخاذ کرد، شخص استالین بود. زمانی که او به یکباره قدرت مطلق را به دست آورد، خود را مصمّم به ادامه‌ی سیاست دینی لنین یعنی آزاد گذاشتن آزارهای دهشتناک ضدمسیحی نشان می‌داد: در طول دهه‌ی ۱۹۳۰، تعداد کشیش‌ها به چند هزار نفر کاهش یافت، کلیساها ویران شدند، کلیسای ارتدوکس روسی، از سال ۱۹۲۶ به بعد، مجاز به داشتن نظام پدرسالاری (Patriarchy) نبود، و مردم مجبور بودند تا اعمال دینی خود را مخفیانه انجام دهند.

❃ حتی زمانی که جنگ جهانی دوم رو به گسترش بود، دیکتاتور (استالین) رویکرد خود را تغییر نداد -در واقع، او مقررات ضددینی خود را به مناطقی، که به لطف همدستی با هیتلر، از طریق پیمان مولوتف-ریبن‌تروپ، فتح کرده بود، گسترش داد.

❃ با این حال، هنگامی که آلمان تهاجم به شوروی را در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز کرد، این تهاجم، سیاست کلیسایی کشور را تغییر داد: استالین فعالیت‌های ضدمسیحی متعصبان حزب کمونیست را تقبیح کرد، کلیساها و مدارس دینی بازگشوده شدند، مراسمات مذهبی، تشویق و تقویت شد، مقام پدرسالار کلیسا بازگردانده، و کلیسا مجاز به حفظ دارایی خود شد.

❃ چه چیزی دبیر کل حزب کمونیست، استالین را به سوی چنین تغییر چهره‌ی فریبنده‌ای راند؟ پاسخ در «اهداف دیکتاتور» یافت می‌شود.

❃ در وهله‌ی نخست، استالین به‌خوبی آگاه بود که مردم روسیه هرگز تمایلی به جنگیدن برای کمونیسم ندارند؛ بنابراین، برای بسیج و تحریک جمعیت، لازم بود تا از میهن‌دوستی و سنّت کمک بگیرد.

❃ او می‌دانست که کمک کلیسای ارتدوکس دارای اهمیت بنیادین است، و حرکت او بسیار آینده‌نگرانه و دوراندیشانه می‌نمود؛ آزادیِ تازه-بازیافته‌ی فرقه‌ی دینی، با اشتیاق از سوی مؤمنان مورد استقبال قرار گرفت، چنانکه پر شدن کلیساها از جمعیت برای مراسم عید پاک در ۱۹۴۳، و نیز خیل عظیمی از سربازان که در مراسمات دینی شرکت کردند، این واقعیت را نشان داد.

❃ همچنین، کلیسای ارتدوکس به درخواست رژیم برای پشتیبانی، واکنش مثبت نشان داد، تا جایی که متروپولیتن سرجیوس (بعدها پاتریارک سرجیوس) از مؤمنان خواست تا هر کاری می‌توانند برای تضمین پیروزی در جنگ انجام دهند، و خود کلیسا نیز ۱۵۰ میلیون روبل، که از معتقدان جمع‌آوری شده بود، به نیروهای مسلّح اهدا کرد.

❃ علاوه‌براین، با آسان‌گیری پیرامون آزادی دینی، استالین به هدف خود برای تأثیر مطلوب گذاشتن بر روی متفقین، نائل آمد. او آگاه بود که بخش قابل توجهی از احساسات ضدشوروی در غرب، به‌ویژه در ایالات متحده، به‌خاطر سخت‌گیری نسبت به کلیسا [در شوروی] است. (در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۱، روزولت رئیس‌جمهور ایالات متحده، نبود آزادی دینی در آلمان نازی را با روسیه‌ی شوروی مقایسه کرده بود.)

❃ به‌منظور تظاهر به اینکه بی‌خدایی تحمیلی دولت، چیزی مربوط به گذشته بوده است، نمایندگان شوروی به سوی قدرت‌های متفق اعزام شدند تا به آنان درباره‌ی تغییر جهت کمونیسم اطمینان خاطر دهند. رهبران دینی خارجی برای بازدید از مسکو دعوت شدند، و خود استالین نیز به سفیر انگلیس گفته بود که به روش خودش، به خدا باور دارد!

➣ @Notes_On_Liberty
📃 دیکتاتور در تنگنا: چگونه استالین از مزایای آزادسازی دینی بهره برد؟ (۲)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ کلیسای انگلیکان نیز برای پشتیبانی از اتحاد شوروی بسیج شده بود، ولی در آمریکا تعداد کمی از مسیحیان به «تغییر رویکرد» استالین باور داشتند؛ بیشتر افراد آن را یک اقدام سیاسی قلمداد می‌کردند. از جمله کسانی که قاطعانه با اتحاد با روسیه مخالف بودند، کاتولیک‌ها بودند؛ با توجه به اینکه پاپ پیوس یازدهم در سال ۱۹۳۷، بیانیه‌ی «نجات‌دهنده» را در محکومیت ایدئولوژی کمونیسم صادر کرده بود.

❃ به‌منظور تسکین آمریکایی‌های مذهبی، روزولت تلاش کرد تا دولت آلمان را نسبت به مسیحیت دشمن‌تر از روسیه‌ی استالین جلوه دهد. در اکتبر ۱۹۴۱، او اعلام داشت که، یک برنامه‌ی دارای سی اصل را به دست آورده است، که توسط آلفرد روزنبرگ فیلسوف حزب نازی تهیه شده و ایجاد کلیسای ملّی آلمان، که انجیل را با نبرد من جایگزین می‌کند، و شمشیر و سواستیکا را به‌جای صلیب قرار می‌دهد، در آن پیش‌بینی شده است!

❃ بعدها مشخص شد که این سند، که یک تیراژ عظیم به همراه داشت، جعلی بوده است. با این حال، قصد هیتلر برای از بین بردن، کلیساهای مسیحی واقعی بود؛ با توجه به اینکه پیشوا، مسیحیت را یک «بلشویسم خوش‌رو، تحت لوای ماوراءالطبیعه» قلمداد کرده بود، و در رایش سوم، جنبش‌های گوناگون، اشکال جدید دوگانه‌پرستی، مانند اس‌اس هیملر را ترغیب می‌کردند.

❃ همچنین تکیه‌گاه شخصیِ پاپ پیوس دوازدهم به‌عنوان تسهیل‌گر پویش روزولت وجود داشت؛ کسی که، درحالی‌که با بیانیه‌ی پاپ پیوس یازدهم در محکومیت ایدئولوژی کمونیسم آشنایی داشت، با این وجود کمک به اتحاد شوروی به‌منظور پشتیبانی از مردم روسیه را منع نکرد.

❃ پس از چهار سال درگیری، نیروهای متفق در شکست دادن نیروهای محور، پیروز شدند. عوامل گوناگونی وجود داشت که پیروزی متفقین را موجب شد، ولی این نتیجه، بدون سیاست دینی استالین احتمالاً غیرممکن بود.

❃ با این وجود، آزادی دینی تازه-بازیابی‌شده در سرزمین روسیه دوام نیافت. با آغاز سال ۱۹۴۸، استالین تصمیم گرفت که «آتش‌بس» [با کلیسا] را بشکند و کلیسای ارتدوکس را مورد آزارهای جدید قرار دهد.

❃ چرا دیکتاتور روسی، بلافاصله پس از رفع خطر شکست در جنگ گذشته، سیاست گسترش بی‌خدایی با جبر و تحمیل را با وجود اینکه پیش از این نشان داده شده بود که این سیاست آسیب‌زاست، از سر گرفت؟

❃ پاسخ به این پرسش، با توجه به این حقیقت که اقدامات استالین با ایدئولوژی او هدایت می‌شد، توضیح داده می‌شود؛ بازی آخر که توسط آن ایدئولوژی پیشنهاد شده بود، ریشه‌کن کردن دین از جامعه بود. در نهایت، نیاز شدید به ایمان و آزادی بیان آن، برای مغلوب ساختن دین بسیار ضروری بود.

📚 | برای مطالعه‌ی بیشتر: تاریخ اتحاد شوروی از آغاز تا پایان. پیتر کنز. مترجم علی‌اکبر مهدیان. فصل پنجم. مردم شوروی و جنگ. / مسیحیت در روسیه شوروی. جرالد بِری / پویش ضددینی شوروی (USSR anti-religious campaign (1928–1941))

#استبداد #ایدئولوژی #عوام‌فریبی
#استبداد_در_تنگنا #حجاب_اجباری
➣ @Notes_On_Liberty
📃 اهمیت صلح | ✍🏻 ایمون باتلر

➣ @Notes_On_Liberty

فیلسوف و اقتصاددان شهیر اسکاتلندی، آدام اسمیت، زمانی گفته بود: «لازمه‌ی بر کشیدن یک کشور از قعر فقر و تا اوج وفور و توانایی، چیزی نیست جز صلح، مالیات‌های اندک، و اجرای عدالتی تحمل‌پذير.»

صلح در داخل و خارج قطعاً یک پیش‌نیاز اصلی برای شکوفایی یک اقتصاد آزاد است. بدون تردید اگر مردم بدانند که شبه‌نظامیان داخلی یا ارتش‌های خارجی ممکن است ثروتشان را به یغما ببرند، به سرمایه‌گذاری در اقدامات اقتصادی و ایجاد و انباشت سرمایه‌ی مولد رغبتی نخواهند داشت. از طرفی، کشورهایی که شهروندانشان سرگرم معامله و تجارت با یکدیگر باشند، بسیار بعید است که به دنبال درگیری با هم باشند. به قول اقتصاددان و فیلسوف فرانسوی قرن نوزدهم، «فردریک باستيا»: «اگر کالاها از مرزها عبور نکنند، سربازان عبور خواهند کرد.»

صلح هم منافع اقتصادی دارد و هم منافع فرهنگی، صلح امکانی فراهم می‌آورد تا تلاش و منابع به‌جای تمرکز بر فعالیت‌های مخرب بر فعالیت‌های سازنده متمرکز شوند. همچنین، صلح شرایط لازم برای ایجاد سرمایه و شکوفایی اقتصادی را مهیا می‌سازد و به مردم امکان می‌دهد تا بتوانند با آسودگی بیشتری به ترسیم نقشه‌ی آینده برای زندگی خود و خانوادشان بپردازند. صلح به مردم فرصت، ثروت، و اعتماد به نفس می‌دهد تا پیگیر فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی باشند. صلح همچنین، امکان جابه‌جایی آزادانه‌ی افراد، کالاها، و اندیشه‌ها را فراهم می‌آورد که خود به‌معنای گسترش درک متقابل، بهروزی اقتصادی، و نوآوری است.

یکی دیگر از بینش‌های مهم «آدام اسمیت» این بود که ما برای ثروتمند شدن خودمان نیازی به فقیر کردن دیگر کشورها نداریم. برای ما بهتر است که همسایگان و مشتریان ثروتمند داشته باشیم تا همسایگان فقیر. بنا به همین استدلال، ما برای قدرتمند شدن خود نیازی به تضعیف دیگران نداریم. ما و دیگران هر دو از منافع صلح بهره‌مند می‌شویم.

البته، گاهی اوقات می‌بایست برای صلح بجنگیم. در موقع لزوم، باید از جان و اموال مردم دفاع شود. هدایت و مدیریت منابع مورد نیاز برای چنین دفاعی مستلزم وجود و دخالت یک دولت «محدود» است؛ زیرا دولت‌هایی که بسیار بزرگ می‌شوند معمولاً به جنگ‌طلبی و نظامی‌گری تمایل می‌یابند، و چه بسا برای سرپوش گذاشتن بر فقدان آزادی و پیشرفت اقتصادی در کشور، نظامی‌گری را به بهانه‌ی امنیت ملًی توجیه می‌کنند و مدعی می‌شوند که امنیت ملّی نیازمند فداکاری، عزم واحد، و توان نظامی است. در جوامع آزاد، وفاداری مردم به کشورشان کمتر از دیگران نیست، اما مردم در چنین جوامعی، بیش و پیش از هر چیز، به جامعه‌ی باز و آزاد، به خانواده، دوستان، مشتریان، و به مشارکت‌های داوطلبانه تعهد دارند تا به یک دولت خودکامه.

عده‌ای از افراد تصور می‌کنند که تنها راه پیشبرد و تحقق صلح، تأسیس نوعی دولت فراملّی جهانی است. ... ما نباید تصور کنیم که یک دولت جهانی از دولت‌های ملّی خودمان بهتر خواهد بود. اتفاقاً دولت جهانی، با توجه به دامنه‌ی بسیار وسیعی که دارد، و به‌واسطه‌ی این‌که نسبت به دولت‌های ملّی به‌مراتب از متن زندگی مردم دورتر قرار گرفته، تمایلش برای بسط اختیارات و سوءاستفاده از قدرت، بی‌اندازه بیشتر از دولت‌های ملّی است. به علاوه، با استقرار چنین دولتی، دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند از ظلم او به جایی پناه ببرد. بنابراین، بهترین راه برای پیشبرد صلح این است که دولت‌ها را محدودتر کنیم، نه این‌که بر وسعت و اختیارات آن‌ها بیافزاییم. برای تحقق صلح در جهان، بهتر است به جای اتکا به دولت‌ها، به گرایش طبیعی انسان‌ها به همکاری مسالمت‌آمیز، و به تمایل ذاتی آن‌ها برای بهبود وضعیت متقابلشان اتکا کنیم.

#صلح #جامعه‌ی_آزاد #اقتصاد_آزاد
#اقتصاد #آزادی_فردی #ثروت
#انباشت_سرمایه #سرمایه‌گذاری
➣ @Notes_On_Liberty
📃 آنچه نقدهای اقتصاددانان سوسیالیست به سرمایه‌داری را بی‌اعتبار می‌کند، عدم توانایی آن‌ها در درک حاکمیت مصرف‌کنندگان در اقتصاد بازار است (۱) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

آنچه نقدهای اقتصاددانان سوسیالیست به سرمایه‌داری را بی‌اعتبار می‌کند، عدم توانایی آن‌ها در درک حاکمیت مصرف‌کنندگان در اقتصاد بازار است. آن‌ها تنها تشکیلات سلسله‌مراتبی شرکت‌ها و برنامه‌ها را می‌بینند، و در گمراهی‌ای به سر می‌برند که نمی‌توانند درک کنند نظام مبتنی بر سود، کسب‌وکارها را وادر به خدمت به مصرف‌کنندگان می‌کند. در برخورد اتحادیه‌ها با کارفرمایان، آن‌ها طوری عمل می‌کنند که گویا کینه‌توری و طمع، مانع از آنچه آنان پرداخت نرخ بالاتر دستمزد می‌نامند، می‌شود. کوته‌بینی آنان چیزی فراتر از درهای کارخانه نمی‌بیند.

سوسالیست‌ها و شاگردانشان درباره‌ی تمرکز قدرت اقتصادی حرف می‌زنند، و درک نمی‌کنند که قدرت اقتصادی در نهایت در دستان خریداران عمومی، که خودِ کارمندان و کارگران بخش اعظمی از آنان را تشکیل می‌دهند، قرار گرفته است.

ناتوانی آن‌ها در درک چیزهایی است که با استعاره‌های ناجوری مانند «پادشاهی و سلطنت صنعتی» از آن‌ها یاد می‌کنند. آن‌ها کودن‌تر از این هستند که تفاوت بین یک پادشاه مقتدر یا دوک را که ممکن است توسط یک فاتح قدرتمندتر مغلوب شود، با یک «سلطان شکلات» که پادشاهی‌اش را به محض آنکه مصرف‌کنندگان ترجیح دهند از یک تولیدکننده‌ی دیگر حمایت کنند از دست می‌دهد، درک کنند. این تحریف و کژفهمی، بن‌مایه‌ی همه‌ی برنامه‌های سوسیالیستی است. اگر هر یک از سران سوسیالیست می‌کوشیدند تا زندگی‌شان را با فروش هات‌داگ بگذرانند، بی‌گمان چیزهایی درباره‌ی حاکمیت مصرف‌کنندگان می‌آموختند. ولی آنان فقط انقلابیون حرفه‌ای بودند و تنها کارشان برافروختن جنگ‌های داخلی بود.

ایده‌آل لنین، ایجاد یک نظام تولید ملّی طبق الگوی اداره‌ی پست بود؛ تولید یک ابزار که به رضایت مصرف‌کنندگان وابستگی ندارد؛ زیرا کسری بودجه‌ی آن با مجموعه‌ای از مالیات‌های اجباری تأمین می‌شد. او بر این بود که «کل جامعه تبدیل به یک اداره و یک کارخانه بشود».

او نمی‌دید که وقتی نهاد اداره و کارخانه به تنها گزینه در جهان تبدیل شود، دیگر فرصت انتخاب از میان تولیدات و خدمات شرکت‌های مختلف را به مردم نمی‌دهد. بی‌بصیرتی او، دیدن قانون بازار و بازی مصرف‌کنندگان تحت نظام سرمایه‌داری را برای او غیرممکن کرده ساخته بود، او نمی‌توانست تفاوت میان آزادی و بردگی را ببیند. زیرا در نظر او کارگران فقط کارگر بودند، و نه همزمان مصرف‌کننده؛ او معتقد بود که آن‌ها تحت نظام سرمایه‌داری برده هستند، و تا وقتی که همه‌ی کارخانه‌ها و فروشگاه‌ها ملّی نشود، جایگاه و وضعیت آنان تغییر نخواهد کرد.

سوسیالیسم، حاکمیت یک دیکتاتور یا هیئتی از دیکتاتورها را جانشین حاکمیت مصرف‌کنندگان می‌کند. همراه با از بین‌رفتن حاکمیت اقتصادی شهروندان، حاکمیت سیاسی آنان نیز نابود خواهد شد.

برنامه‌ی تولید منحصربه‌فردی که هرگونه برنامه‌ریزی از سوی بخش مصرف‌کنندگان را لغو می‌کند، برابر است با قلمرو قانونیِ اصول یک حزب، که فرصت برنامه‌ریزی شهروندان را برای دنبال‌کردن امور عمومی از بین می‌برد.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 آنچه نقدهای اقتصاددانان سوسیالیست به سرمایه‌داری را بی‌اعتبار می‌کند، عدم توانایی آن‌ها در درک حاکمیت مصرف‌کنندگان در اقتصاد بازار است (۲) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty


آزادی غیرقابل تفکیک است. کسی که اختیار انتخاب از میان برندهای مختلف کنسرو خوراک، یا برندهای گوناگون صابون را نداشته باشد، از داشتن قدرت انتخاب از میان احزاب سیاسی مختلف و برنامه‌ها و انتخاب مقامات نیز بی‌بهره است. او دیگر یک انسان نیست، او یک گروگان در دستان مهندس اجتماعیِ قادر مطلق است. حتی آزادی او برای تربیت و پرورش فرزندان، با برنامه‌های اصلاح نژادی، از او ستانده می‌شود.

البته، رهبران سوسالیست، هر از گاهی به ما اطمینان می‌دهند که حکومت استبدادی تنها در دوره‌ای، برای گذار از سرمایه‌داری به دموکراسی نیابتی در هزاره‌ی سوسیالیسم، که در آن خواسته‌ها و آرزوهای همگان به‌طور کامل برآورده خواهد شد، ماندگار است.

خانم جون رابینسون، نماینده‌ی برجسته‌ی بریتانیایی مکتب نئوکمبریج، به اندازه‌ی کافی مهربان است که زمانی‌که رژیم سوسیالیستی «به‌اندازه‌ی کافی از خطر نقد ایمن شد» به ما وعده دهد، «حتی انجمن‌های موسیقی مستقل هم» اجازه خواهند داشت که وجود داشته باشند.

بدین ترتیب، نابودی همه‌ی مخالفان و منتقدان شرط چیزی است که کمونیست‌ها آزادی می‌نامند و برای ما به ارمغان خواهند آورد. از این منظر، همچنین ممکن است آنچه را که یک انگلیسی برجسته‌ی دیگر، آقای جِی. جی کراوتر، وقتی که از «تفتیش عقاید» ستایش می‌کرد که «برای علم وقتی که از یک طبقه‌ی درحال رشد حراست می‌کند مفید است» در ذهن داشت، بفهمیم. معنای همه‌ی این‌ها روشن است. هنگامی‌که همه‌ی مردم تنگدستانه و احمقانه به یک مستبد تعظیم کنند، دیگر هیچ مخالفی برای نابودی باقی نخواهد ماند. کالیگولا، تورکمادا [بنیانگذار تفتیش عقاید اسپانیایی]، روبسپیر، همگی با این راه‌حل موافقت داشتند.

سوسیالیست‌ها یک انقلاب معنایی را برای تبدیل معنی اصطلاحات به نقیض آن‌ها، مهندسی کرده‌اند. در واژگان «گفتار نو»ی آن‌ها، به تعبیری که جورج اورول به‌کار برده، یک مفهوم وجود دارد: «اصل نظام تک‌حزبی».

آزادی، به حق انتخاب میان موافقت کردن و مخالفت کردن اشاره دارد. ولی در گفتارنو، آزادی به معنای وظیفه‌‌ی موافقت کردن بدون قید و شرط، و جلوگیری سخت‌گیرانه از مخالفت کردن است. این واژگون‌سازی مفهوم سنّتی واژه‌های سیاسی، تنها ویژگی عجیب و غریب زبان کمونیست‌های روسی و شاگردان فاشیست و نازی آن‌ها نیست.

نظم اجتماعی‌ای که با منسوخ کردن مالکیت خصوصی، خودگردانی مصرف‌کنندگان و بی‌نیازی آنان از دیگری را نابود می‌کند، و در نتیجه، همه‌ی انسان‌ها را تحت کنترلِ رای خودسرانه‌ی یک هیئت برنامه‌ریزی مرکزی قرار می‌دهد، اگر شخصیت اصلی خود را زیر یک پوشش مخفی نمی‌کرد، نمی‌توانست همراهی توده‌ها را به دست آورد. سوسیالیست‌ها اگر به رای‌دهندگان می‌گفتند که هدف غایی‌شان به اسارت کشیدن آن‌هاست، هرگز نمی‌توانستند آنان را فریب بدهند. برای مصرف عوام‌پسندانه، آن‌ها مجبور بودند که به تملّق کردن از مفهوم سنّتی آزادی بپردازند.

#آزادی #اقتصاد_آزاد #آزادی_فردی
#مالکیت_خصوصی #بازار_آزاد #لسه‌فر
➣ @Notes_On_Liberty
📃 اشرافیت و خودکامگی؛ زوال اشرافیت در ایران پس از اسلام | ✍🏻 جواد طباطبایی

➣ @Notes_On_Liberty

به نظر جامعه‌شناس معاصر آلمانی نوربرت الیاس، سبب این‌که «روند تمدن» در مغرب‌زمین یگانه و منحصربه‌فرد است، جز این نیست که، در آن تقسیم وظایف و عملکردها چنان پیشرفته، استقرار انحصار و برقراری نظم و مالیه چنان استوار و تعمیم وابستگی متقابل و رقابت در فضاهای چنان گسترده‌ای صورت گرفته است که در تاریخ بشریت نمونه‌ی دیگری برای آن نمی‌توان پیدا کرد.

با توجه به این توضیحات الیاس می‌توان به اهمیت تأکیدی که در همه‌ی سفرنامه‌های اروپاییان بر فقدان اشرافیت در ایران آمده پی برد. بدیهی است که در نوشته‌های فارسی، واژه‌ی «اشراف» درباره‌ی بزرگان و اعیان دوره‌ی گذار به کار رفته است، اما واژه‌ی «اشرافیت» در زبان فارسی کنونی را نباید با معادل آن در زبان‌های اروپایی به‌عنوان مثال aristocracy و nobility در زبان انگلیسی اشتباه کرد.

رافائل دُو مان، راهب یسوعی فرانسوی، با آشنایی دقیقی که با نظام اجتماعی فرانسه و نیز ایران داشت، به نکته‌ای روشنگر برای تاریخ ایران اشاره می‌کند. او می‌نویسد: «در نزد ایرانیان اشرافیت نَسَبی وجود ندارد. اینجا اشرافیت به مال و منال و منصب است و ایرانیان توجهی به قدمت خانوادگی و اشرافیت خاندان (noblesse due sang) ندارند. وقتی فقر و درماندگی آنان را ببینند، آنان را در زمره‌ی طبقات پایین قرار می‌دهند. اینجا نام ویژه‌ای برای «پرنس»، «دوک»، «مارکی»، «بارون» و غیره وجود ندارد و این واژه‌ها را نمی‌توان به فارسی برگرداند و بیشتر از آن فهماند.»

دُو مانِ یسوعی، مانند نوربرت الیاسِ جامعه‌شناس دربار، از این اشاره‌ی مقدماتی نتیجه می‌گیرد که در فقدان اشرافیتی که بتواند تعادلی در قدرت سیاسی ایجاد کند، اقتدار پادشاه به قدرت مطلق میل می‌کند و این قدرت سیاسی مطلق و خودکامه موجب می‌شود که خاندان‌های اعیان یا بزرگان ایرانی تداوم پیدا نکنند و به اشرافیت به معنای دقیق کلمه تبدیل نشوند.

دُو مان، در فقره‌ای که از نظر تاریخِ اندیشه و نیز جامعه‌شناسی تاریخی ایران دارای اهمیت است، می‌نویسد: «حکومت کشور، که فرمان پادشاه به‌طور مطلق بر همه‌ی قلمرو آن، بر رعیت و جان و مال آنان رواست، بی‌آنکه واهمه‌ای از شورش و خروج داشته باشد، خودکامه یا سلطنتی است. این را سبب آن است که همه‌ی این بزرگان را که نخستین و برحسب معمول واپسین فرد خاندان خود هستند، شاه به همان آسانی بر می‌کشد و باز بر زمین می‌زند.» سبب این‌که «اعیان»، در دوره‌ی گذار تاریخ ایران، «اشراف» نیستند، این است که اغلب، بزرگانْ نخستین و، در عین حال، واپسین فرد خاندان خود هستند و در واقع در ایران خاندان‌های اعیان، وجودی مستقل از اقتدار سیاسی مطلقه‌ی پادشاه که به دلخواه خود آن‌ها را برمی‌کشد و به هر بهانه‌ای نیز خاندانی را نابود می‌کند، ندارند.

قدرت مطلق پادشاه تنها وجهی از نظام فرمانروایی ایران بود، اما بیشتر شاهان ایران، اگرچه در عالم نظر سلطنت مطلقه داشتند، ولی به‌هرحال در عمل چنین نبود. تأکید سفرنامه‌نویسان بر ایرادهای آموزش و پرورش شاهزادگان و این واقعیت که دربار ایران آنان را برای فرمانروایی آماده نمی‌کند، مبیّن این نکته است که روی دیگر سکه‌ی فرمانروایی خودکامه، ضعف نهاد سلطنت و سستْ‌عنصری پادشاه بود.

با فروپاشی نظام پادشاهی دوره‌ی باستان و از میان رفتن خاندان‌های بزرگ ایرانی و نیز دهقانان، در دوره‌ی اسلامی ایران، سلطنت به انحصار سران قبیله‌ها و اقوامی در آمد که در دوره‌هایی به ایران مهاجرت کرده بودند و از آنجاکه خاستگاه فرمانروایی جز زور نبود و فرمانروایان «خربنده»هایی بودند که امارت یافته بودند و یا چنان‌که از باب ذمِّ شبیه به مدح درباره‌ی نادرشاه گفته‌اند «فرزند شمشیر» بودند، تنها بنیادگذاران و یا جانشینان بلافصل آنان می‌توانستند انسجامی نِسبی و تعادلی ناپایدار میان گروه‌های مختلف و نیروهای گریز از مرکز ایجاد کنند. با مرگ فرمانروای بنیادگذار یا جانشین بلافصل او شالوده‌ی انسجام حکومت رو به سستی می‌نهاد و با برآمدن «فرزند شمشیر» دیگری یکسره از میان می‌رفت. با استفاده از تعبیر ابن خلدون می‌توان گفت که «عصبیت» پیشین تا زمانی استوار می‌ماند که «عصبیتی» جدید پدید نیامده باشد و، در سده‌های متأخر تاریخ ایران، از سویی، عصبیت‌ها بسیار زود فرسوده می‌شدند و، از سوی دیگر، عصبیت‌های جدید به آسانی سر بر می‌آوردند. ... ناظر آگاه تاریخ دوره‌ی اسلامی، ابن خلدون، با توجه به این واقعیت، به‌درستی، عمر متوسط سلسله‌ها در کشورهای اسلامی را سه نسل دانسته است.

📚 | تأملی درباره‌ ایران؛ جلد نخست، صص ۲۵۸-۲۶۳

#اشرافیت #پادشاهی #سلطنت
#اندیشه_سیاسی #ایران #ایرانشهر
#آزادی #خودکامگی #استبداد
➣ @Notes_On_Liberty
«افرادی هستند که حکومت را شَر می‌نامند، اگرچه یک شرّ لازم. با این حال، آنچه برای دستیابی به یک هدف قطعی مورد نیاز است، نباید شر نامیده شود. حکومت حتی ممکن است یکی از سودمندترین نهادهای زمین نامیده شود، زیرا بدون آن هیچ همکاری صلح‌آمیز انسانی، هیچ تمدّنی، و هیچ زندگی اخلاقی ممکن نخواهد بود.»

❈ لودویگ فون میزس، آزادی اقتصادی و مداخله‌گرایی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سودای برابری (برابری‌خواهی): نابودگر آزادی، زمینه‌ساز خودکامگی (۱) | ✍🏻 الکسی دو توکویل

➣ @Notes_On_Liberty

خوانندگانی که توصیف مرا از فرانسه سده‌ی هجدهم دقیقا دنبال کرده‌اند، باید به رشد فزاینده‌ی دو سودای حاکم در میان مردم فرانسه پی برده باشند؛ سوداهایی که همیشه همزمان نبوده‌اند، اما پیوسته هدف‌های یکسانی داشتند. یکی از این سوداها که سخت ریشه دوانده و پا گرفته بود، بیزاری شدید و تسکین‌ناپذیر از نابرابری بود. این نابرابری توجه آن‌ها را سخت به خود جلب کرده بود، و آنان در هر جایی، نشانه‌های آن را می‌دیدند. با درک این نفرت از نابرابری، فهم این قضیه آسان خواهد بود که چرا فرانسویان چند سده بود که آرزوی دیرین و مهارناپذیری برای نابودی همه نهادهای بازمانده از قرون وسطی احساس می‌کردند. آن‌ها در آرزوی آن بودند که پس از نابودی نهادهای قرون وسطایی، جامعه نوینی را بر پا کنند که در آن، انسان‌ها با یکدیگر یکسان باشند و پایگاه‌هایشان تا حد امکان برابر بوده باشد و تنها تفاوت‌های فطری، افراد را از همدیگر متمایز سازند. سودای حاکم دیگر که از سودای نخست نو-پدیدتر و کم‌عمق‌تر بود، این آرزو بود که انسان‌ها علاوه بر زندگی کردن در یک سطح برابر، آزادانه نیز زندگی کنند.

تا پایان حیات رژیم پیشین، این دو سودا صمیمانه از سوی فرانسویان احساس می‌شدند و به یکسان بر اذهان آن‌ها حاکم بودند. هنگامی که انقلاب آغاز شد، این دو سودا در تماس با یکدیگر قرار گرفتند و نیروهایشان را به هم پیوستند و در ائتلاف با هم، یکدیگر را تقویت نموده و دست به دست هم داده، شور انقلابی ملّت را شعله‌ور ساختند. این قضیه در سال ۱۷۸۹ رخ داده بود؛ همان سال پرجذبه و پرشور، سال بی‌باکی قهرمانانه و سال آرمان‌های بلند؛ آرمان‌هایی که با واقعیت تجربه تعدیل نشده بودند؛ سال یک خاطره‌ی شکوهمند که دیری پس از سپری‌شدن حیات کسانی که شاهد دستاوردهای آن بودند و حتی پس از درگذشت خود ما نیز همچنان افکار انسان‌ها را با ستایش و احترام متوجه خود خواهد داشت. در این زمان، فرانسویان چنان به مسأله‌ی مورد دفاع‌شان و نیز به وجود خودشان اعتماد داشتند که باور داشته بودند که می‌توانند آزادی را با برابری آشتی دهند و نهادهای «دموکراتیک» را در همه جا با نهادهای آزاد آراسته سازند. انقلابیان فرانسوی نه تنها نظام پیشینی که آن‌ها را به طبقات، اصناف و کاست‌ها تقسیم کرده بود در هم کوبیده بودند (نظامی که تحت آن، حقوق مردم حتی از موقعیت‌های اجتماعی‌شان نابرابرتر بودند)، بلکه قوانین تازه‌ای را که سلطنت نهاده بود نیز با آن نظام از بین بردند؛ قوانینی که هدفشان تحت مراقبت قراردادن یکایک فرانسویان بود و حکومت با آن قوانین می‌خواست به‌عنوان دایه و ناظر و در مواردی سرکوبگر آن‌ها عمل کند. در این رهگذر، تمرکز اداری نیز به همان سرنوشت حکومت مطلقه دچار آمد.

اما به محض آنکه نسل پرتوان انقلابی نابود شد (هم‌چنان که معمولاً برای نسلی که به چنین خطرهایی مبادرت می‌ورزد پیش می‌آید) و یا توان نخستین‌اش سست گشت، و هم‌چنان که پس از یک دوره هرج‌ومرج و دیکتاتوری «مردمی» باید انتظار داشت، آرمان آزادی بیشتر جاذبه‌اش را از دست داد و ملّت فرانسه که از سرگردانی خسته شده بود به دنبال یک سرور افتاد. در این شرایط، صحنه برای بازگشت حکومت فردی آماده بود. به‌راستی که شرایط برای استقرار و تثبیت یک چنین حکومتی هرگز تا این اندازه آماده نبودند و مرد نابغه‌ای که از یک سوی می‌بایست انقلاب را تداوم بخشد، و از سوی دیگر آن را براندازد، آنقدر سرعت انتقال داشت که روی این شرایط حساب کند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 سودای برابری (برابری‌خواهی): نابودگر آزادی، زمینه‌ساز خودکامگی (۲) | ✍🏻 الکسی دو توکویل

➣ @Notes_On_Liberty

در رژیم پیشین نهادهایی بودند که رنگ و بویی کاملاً «نوین» داشتند و با برابری نیز ناسازگار نبودند و به آسانی می‌شد آن‌ها را در نظام اجتماعی نوین جا داد. این نهادها تسهیلات چشم‌گیری برای خودکامگی ارائه می‌کردند و از همین روی، از میان ویرانه‌های نظام پیشین بیرون کشیده شدند و دوباره در نظام نوین استقرار یافتند. این نهادها پیش از این، موجبات پیدایش رسوم، عرف‌ها، افکار و تعصب‌هایی بودند که انسان‌ها را از همدیگر جدا نگه می‌دارند و فرمانروایی بر آن‌ها را آسان‌تر می‌سازند. نهادهای یادشده احیاء شدند و مورد بهره‌برداری کامل قرار گرفتند. تمرکز از سر نو بر پا شد و همه‌ی موانعی که پیش از این آن را محدود به حدودی می‌ساختند، از سر راهش برداشته شدند. بدین‌سان، در میان ملّتی که به‌تازگی سلطنت را برانداخته بود، اقتدار متمرکزی سر بلند کرد که قدرت‌هایش گسترده‌تر، سفت و سخت‌تر و حتى مطلقه‌تر از قدرت‌هایی بودند که هر پادشاه فرانسوی تا آن زمان به کار گرفته بود. این امر هر چقدر هم که ناخوشایند بوده باشد، به این دلیل با موفقیت کامل روبه‌رو شده بود که مردم فرانسه تنها آنچه را که در برابر چشمانشان می‌دیدند به حساب می‌آوردند و آنچه را که در گذشته دیده بودند فراموش کرده بودند. ناپلئون سرنگون شد، اما استوارترین بخش‌های دستاوردش بر جای ماندند؛ حکومت او مرد، اما دستگاه اداری‌اش زنده ماند و از آن پس، هرگاه که اقدامی در جهت براندازی استبداد به عمل آمده است، بیشترین کارش پیوند‌زدن کلّه‌ی آزادی بر بدن بندگی بوده است.

از آغاز انقلاب تا زمان کنونی، بارها دیده شده است که آرزوی آزادی سربلند کرده، تسلیم شده، سپس بازگشته و سرانجام فرو مرده است؛ همچنان که اکنون نیز دوباره اخگر آزادی شعله‌ور گشته است. سرنوشت سودایی که تا این اندازه مهارناشده و در کوره‌ی تجربه گداخته نشده است، شاید سال‌های دیگر نیز به همین‌گونه باشد؛ سودایی که این چنین سطحی و ناپایدار باشد، به آسانی نیز سرد و رام و سپس ناپدید خواهد شد. اما در همین دوره، آرزوی برابری که نخست از همه در دل‌های فرانسویان خانه کرده بود، هرگز از دل‌های آنان بیرون نرفته است؛ زیرا این آرزو با احساسات بنیادی سرشت ما فرانسویان پیوند خورده است. با آنکه خواست آزادی پیوسته گونه‌های تازه‌ای به خود می گیرد و برحسب رویدادهای گوناگون گاه سست شده و گاه دیگر نیرو می‌گیرد، عشق ما به برابری هم‌چنان ثابت مانده است و با شور سرسختانه و گاه کورکورانه‌ای هدفش را دنبال می‌کند، چندان که آماده‌ایم تا به هر کسی که این آرزو را بر آورده سازد، هر امتیازی را واگذار کنیم. از این روی، ملّت فرانسه همیشه آماده است تا در برابر هر حکومتی که روی موافق نسبت به علاقه‌ی آن‌ها به شیوه‌ها و اصول برابری نشان دهد، تمکین نماید؛ حال آنکه در واقع همین اصول هستند که ابزارهای خودکامگی را فراهم می‌سازند.

برای آن‌هایی که انقلاب فرانسه را به عنوان یک پدیده‌ی مجزا بررسی می‌کنند، این انقلاب تنها می‌تواند به‌گونه‌ی یک معمای تاریک و شوم جلوه نماید. اما اگر آن را در پرتو رویدادهای ماقبل آن درنظر گیریم، می‌توانیم به معنای راستین آن دست یابیم. به همین‌سان، بدون درک روشنی از قوانین، معایب، تعصبات، کوتاهی‌ها و بزرگی رژیم پیشین، دریافت تاریخ شصت ساله‌ی رویدادهای پس از این رژیم، امکان‌ناپذیر است. اگر این بررسی‌ها هم کافی نباشند، باید ویژگی‌های خلق‌وخوی فرانسوی را در نظر گیریم و درک کنیم.

#آزادی #آزادی_فردی #عصر_آزادی
#برابری #برابری‌خواهی #سوسیالیسم
#استبداد #دموکراسی #استبداد_اکثریت
#جمهوری_وحشت #انقلاب #خودکامگی
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 دیکتاتور در تنگنا: چگونه استالین از مزایای آزادسازی دینی بهره برد؟ (۲) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ کلیسای انگلیکان نیز برای پشتیبانی از اتحاد شوروی بسیج شده بود، ولی در آمریکا تعداد کمی از مسیحیان به «تغییر رویکرد» استالین باور داشتند؛ بیشتر افراد آن را یک اقدام…
📃 این همان استالین است که می‌گفت «دین افیون توده‌هاست!»

➣ @Notes_On_Liberty

وقتی کمونیسم روسیه را تسخیر کرد و نخستین دولت مارکسیستی‌-لنینیستی تشکیل شد یکی از مسائلی که حزب کمونیست باید رسیدگی می‌کرد مسأله‌ی «دین» بود. اما مردمی که در گستره‌ی روسیه‌ی شوروی زندگی می‌کردند بسیار دیندار بودند، مسیحیان ارتدوکس، مسلمانان جنوب روسیه و یهودیان. مگر می‌شود این جمعیت دیندار را وادار کرد دست از دین بشویند؟ اما برای حزبی که می‌خواهد جهان را از شرق تا غرب تغییر دهد، بی‌دین کردن مردم یک کشور هدفی کوچک و حاشیه‌ای حساب می‌شود! تنها چند سال پس از انقلاب روسیه، در ۱۹۲۲، کمیسیونی زیر نظر کمیته‌ی مرکزی حزب تشکیل شد، که وظیفه‌اش رسیدگی به امور دینی، در واقع اجرای سیاست‌های ضد دینی بود. یک کمونیست دوآتشه‌ی سازش‌ناپذیر به نام یِمیلیان یاروسلاوسکی (Yaroslavski) -که اتفاقاً یهودی‌‌تبار و نام اصلی او «ایزرائیلِویچ» بود- اداره‌ی این کمیسیون ضددینی را بر عهده گرفت.

اما در حاشیه‌ی حزب یک اتحادیه‌ی به شدت ضددینی هم پدید آمده بود با عنوان «اتحادیه‌ی آتئیست‌های مبارز» (League of Militant Atheists) و رهبری این اتحادیه را نیز همان یاروسلاوسکی بر عهده داشت. شعار اتحادیه چنین بود: «مبارزه علیه دین، مبارزه برای سوسیالیسم است». خود یاروسلاوسکی که از اعضای بلندپایه‌ی حزب و تاریخ‌نگار بود و نخستین زندگینامه‌ی لنین را نوشته بود، کتابی در تبلیغ خداناباوری (آتئیسم) داشت و استدلال کرده بود دین محصول سلطه‌ی انسان بر انسان است و حالا که سوسیالیسم حاکمیت انسان بر انسان را برچیده دین هم باید حذف شود. اتحادیه‌ی آتئیست‌ها تبلیغات ضددینی گسترده‌ای به راه انداخت و در مقاطعی تا پنج میلیون عضو از ملیت‌های مختلف گرفت و ۹۶٫۰۰۰ دفتر دایر کرد. اتحادیه‌ی خداناباوران نشریات، کتاب‌ها و آثار تبلیغی گسترده‌ای در تیراژهای میلیونی منتشر می‌کرد. جلسات متعدد برگزار می‌کرد و به خصوص می‌کوشید دهقانان را بی‌دین کند. نشریه‌ی اصلی اتحادیه «بِزبوژینک» (Безбожник؛ به معنای «آتئیست») بود که تیراژ آن به صدها هزار هم رسید.

اما ناگهان اتفاقی رخ داد که هرچه این آتئیست‌ها رشته بودند پنبه شد! جنگ درگرفت و ارتش هراس‌انگیز آلمان نازی به سوی شرق پیشروی می‌کرد و استالین، رهبر شوروی، قصد داشت همه‌ی نیروهای کشور را برای دفاع بسیج کند و در این میان روی دین هم حساب کرده بود. رفتار حکومت نسبت به دین عوض شد. کلیسای ارتدوکس هم به کمک حکومت استالین شتافت و سیاست‌های ضددین متوقف شد. ضمن اینکه آن سوی میدان، هیتلر و نازی‌ها هم از ابزار دین استفاده می‌کردند و می‌کوشیدند به مردم شوروی یادآوری کنند کمونیست‌ها دین را نابود کرده‌اند. حتی مسلمانان زیادی که در قلمرو شوروی بودند و اکنون زیر اشغال آلمان بودند، دوشادوش آلمانی‌ها علیه شوروی می‌جنگیدند و «آدولف اَفَندی» (هیتلر) را منجی خود و دین اسلام می‌دانستند.

به این ترتیب «اتحادیه‌ی آتئیست‌های مبارز» کاملاً تعطیل شد و جراید و انتشاراتش هم متوقف شد. ورق برگشت. علاوه بر آزاد شدن کلیساها، روحانیان مسلمان هم که تا پیش از آن در تبعید و زندان بودند به مدافعان حکومت شوروی تبدیل شدند. عبدالرحمان رسولایف مفتی رسمی شوروی شد و استالین را ناجی اسلام و مسلمانان می‌نامید. در آن سوی میدان هم آلمانی‌ها دائم یادآوری می‌کردند این همان استالین است که می‌گفت «دین افیون توده‌هاست!»

به هر روی، در این جنگ هولناک فعالیت «اتحادیه‌ی آتئیست‌های مبارز» هم با آنکه حدود ۳٫۵ میلیون عضو داشت تعطیل شد تا معلوم شود حتی تیزدندان‌ترین ایدئولوژی‌ها هم به وقت خطر رنگ عوض می‌کنند!

- این متن با نام اصل «اتحادیۀ آتئیست‌های مبارز» نوشته‌ی مهدی تدیّنی است.

#استبداد #ایدئولوژی #عوام‌فریبی
#آفتاب‌پرست_قدرت #حجاب_اجباری
➣ @Notes_On_Liberty
📃 قانون، امور خیریه، آموزش و اخلاق | ✍🏻 فردریک باستیا

➣ @Notes_On_Liberty

- قانون و امور خیریه

می‌گویید: «افرادی هستند که هیچ پولی ندارند» و به قانون مراجعه می‌کنید. اما قانون سینه‌ای نیست که خود را با شیر پر کند؛ رگ‌های شیری قانون هم از شیری خارج از جامعه تأمین نمی‌شود. هیچ چیز نمی‌تواند وارد خزانه‌ی عمومی به سود یک شهروند یا یک طبقه شود، مگر آنکه دیگر طبقه یا شهروندان مجبور شده باشند آن را بدان‌جا بفرستند. اگر هر کس از خزانه آن مقدار که خود وارد کرده، برداشت کند، آنگاه حقیقت دارد که حقوق هیچ‌کس را چپاول نکرده است. اما این روند هیچ فایده‌ای برای افرادی که پولی ندارند در بر ندارد. برابری درآمدها را تقویت نمی‌کند. قانون تنها زمانی می‌تواند وسیله‌ی برابرسازی باشد که از یک عده بگیرد و به عده‌ای دیگر دهد. وقتی قانون این کار را می‌کند یک وسیله‌ی چپاول است.

با چنین ذهنیتی تعرفه‌های حمایتی، یارانه‌ها، سودها و شغل‌های تضمین‌شده، برنامه‌های رفاه و آسایش، آموزش عمومی، مالیات‌های پیشرفته، اعتبارات آزاد و کارهای عمومی را بررسی کنید. شما در خواهید یافت که آن‌ها همیشه بر چپاول قانونی، بی‌عدالتی سازمان‌یافته پایه‌گذاری شده‌اند.

- قانون و آموزش

می‌گویید: «افرادی هستند که از آموزش کمی برخوردارند» و به قانون مراجعه می‌کنید. اما قانون به خودی‌خود مشعل یادگیری نیست که پرتوهای خود را به خارج بتاباند. قانون بر جامعه‌ای که در آن برخی دانش دارند و برخی ندارند، برخی نیاز به یادگیری و دیگران توانایی تدریس دارند گستره می‌یابد. در این مسأله‌ی آموزش قانون تنها دو گزینه دارد: می‌تواند اجازه دهد این تبادل یاددادن و یادگرفتن آزادانه و بدون استفاده از اجبار انجام گیرد، و نیز می‌تواند اعمال زور و اجبار کند؛ با گرفتن پول از برخی آن‌ها برای پرداخت به معلم‌هایی که به وسیله‌ی دولت برای آموزش دیگران بدون هزینه در نظر گرفته شده‌اند. اما در مورد دوم قانون با تجاوز به آزادی و مالکیت مرتکب چپاول قانونی می‌شود.

- قانون و اخلاق

می‌گویید: «اینجا افرادی وجود دارند که از اخلاق و مذهب بهره کمی برده‌اند» و شما به قانون مراجعه می‌کنید. اما قانون زور است و آیا لازم است اشاره کنم چه تلاش وحشیانه و بیهوده‌ای است که در مسائل مذهب و اخلاق اعمال زور شود؟ به نظر می‌آید که سوسیالیست‌ها، هرچند ازخودراضی، نتوانسته‌اند دیدن غول عظیم چپاول قانونی را که از چنین سیستم‌ها و چنین تلاش‌هایی ناشی شده است منکر شوند. اما سوسیالیست‌ها چه می‌کنند؟ آن‌ها هوشمندانه این چپاول قانونی را از دیگران -و حتی از خودشان- تحت اسامی فریبنده‌ی انجمن، اتحادیه، سازمان و تجمع پنهان می‌نمایند. از آنجاکه ما از قانون تقاضای بسیار کمی فقط عدالت داریم، در نتیجه سوسیالیست‌ها تصور می‌کنند که ما انجمن، اتحادیه، سازمان و تجمع را رد می‌کنیم. آن‌ها به ما برچسب فردگرا می‌زنند. اما ما سوسیالیست‌ها را آسوده‌خاطر می‌سازیم که فقط تشکیلات اجباری، و نه طبیعی را رد می‌کنیم. ما تجمعاتی را که بر ما تحمیل شده‌اند، و نه تجمعات آزاد را محکوم می‌کنیم. ما انجمن‌های اجباری، و نه حقیقی را مردود می‌دانیم، اتحادیه‌های مصنوعی که هیچ کار جز محروم کردن افراد از مسئولیت شخصی نمی‌کنند رد می‌کنیم و نه اتحادیه‌های طبیعی بشر تحت مشیت الهی.

#قانون #چپاول #خیریه #دولت_رفاه
#آزادی_فردی #مالکیت_خصوصی #مالیات
➣ @Notes_On_Liberty
«این حمایتِ مردم است که به نهادهای یک کشور قدرت می‌دهد، و این حمایت چیزی نیست جز تداومِ رضایتی که در آغاز، قانونِ کشور را پدید آورده است. فرض این‌که حکومتِ اکثریت، تنها در دموکراسی کارکرد دارد خیالی باطل است؛ حاکم، که کسی نیست جز فردی تنها، بیش از هر شکل حکومتی نیازمند حمایت جامعه است. قوّت عقیده و قدرت حکومت، وابسته به تعداد است.
قدرت، همیشه نیازمند تعداد است درحالی‌که خشونت، متکی به ابزار است. وقتی دستورها دیگر پیروی نشوند، ابزارهای خشونت بی‌استفاده خواهند بود.»

❈ هانا آرنت، بحران‌های جمهوری
➣ @Notes_On_Liberty
1_5654400101032919043.pdf
2.3 MB
🎓 جزوه توصیه های بهداشتی برای مقابله با ویروس کرونا

📇 تهیه شده توسط وزارت بهداشت و دانشگاه تهران
🆔 @IUST_Official
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📖 رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت (۲۱): فصل پنجم: درباره‌ی مالکیت ➣ @Notes_On_Liberty ۴۸- همان‌طور که کار و خلاقیت‌های متفاوت انسان، به همان نسبت، ملک و دارایی به آن‌ها بخشید، اختراع پول به آن‌ها این فرصت را داد تا به کار خود ادامه دهند و بر دارایی خود بیافزایند.…
📖 رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت (۲۲):
فصل ششم: درباره‌ی قدرت پدری


➣ @Notes_On_Liberty

۵۲- شاید من سرزنش شوم که، در گفتاری با این ویژگی، از اسامی و عباراتی انتقاد می‌کنم که در جهان رواج یافته و مورد قبول عامه مردم واقع شده است. اما هنوز ممکن است بی‌تناسب نباشد که به‌جای لغات و عباراتی که مردم را به اشتباه میاندازد، لغات و عبارات تازه‌ای عرضه کرد. یکی از این عبارات که تاکنون مردم را به اشتباه واداشته است عبارت «قدرت پدری» است. از این عبارت چنین بر می‌آید که قدرت پدر و مادر روی فرزندان کاملاً در اختیار پدر است و مادر هیچ سهمی از آن ندارد. در حالی‌که اگر ما به عقل یا وحی رجوع کنیم خواهیم دید که مادر دارای سهمی مساوی از این قدرت است. به همین دلیل است که می‌توان این پرسش را مطرح کرد که آیا شایسته‌تر نیست که آن را «قدرت پدر و مادری» بنامیم؟ زیرا هر وظیفه‌ای را که طبیعت و حق تولید نسل بر دوش فرزندان قرار دهد، يقيناً باید همزمان، آنان را نسبت به هر دو علّت به‌وجود‌آورنده‌ی خود، و به‌طور مساوی، متعهد و ملزم گرداند. بنابراین، می‌بینیم که قانون ایجابی خداوند نیز، زمانی‌که دستور فرمانبرداری به فرزندان می‌دهد، همه‌جا از پدر و مادر بدون هیچ امتیاز و رجحانی یاد می‌کند: «به پدر و مادر خود احترام بگذارید.» (سفر خروج: باب ۲۰، آیه ۱۲)، «آن کس که پدر و مادر خود را نفرین کند» (کتاب لاویان: باب ۲۰، آیه ۹)، «هرکس باید از پدر و مادر خود بیم داشته باشد.» (لاویان: باب ۱۹، آیه ۳۳) «فرزندان از پدر و مادر خود فرمان برید.» (رساله پولس رسول به افسسیان: باب ۶، آیه ۱)، این است شیوه‌ی هم تورات و هم انجيل.

۵۳- بی‌نیاز به هیچ ژرفانگری، اگر چنین چیز ساده‌ای به‌خوبی مورد توجه قرار می‌گرفت، شاید مردم مرتکب چنین اشتباهات زشت و شرم‌آوری درباره‌ی قدرت پدر و مادر نمی‌شدند. وقتی تحت نام «قدرت پدری» چنین به نظر می‌رسد که این قدرت فقط متعلّق به پدر است عجیب نیست که مردم، به‌سادگی، آن را با قدرت مطلق پادشاهان اشتباه بگیرند. گرچه این نام هنوز عجیب و بی‌معنی به نظر می‌رسد، اما اگر این قدرت مطلق فرضی، بر روی فرزندان، قدرت پدر و مادر خوانده می‌شد، از آن طریق مردم متوجه می‌شدند که این قدرت به مادر نیز تعلق دارد. چنین چیزی برای آن‌هایی که مدعی قدرت و آمریت مطلق پدر هستند (همانطور که خود آن را چنین می‌نامند) خوشایند نیست و نمی‌توانند بپذیرند که مادر هم باید سهمی از آن داشته باشد. همچنین، چنین چیزی ادعایی را که پادشاهان برای سلطنت مطلق خود دارند به زیر سؤال می‌برد؛ چراکه چنین نامی نشان از آن دارد که آمریت بنیادینی که منشأ حکومت یک نفره آن‌هاست متعلق به یک نفر نیست و مشتركاً متعلق به دو نفر است. اما اجازه دهید از بحث لغوی بگذریم.

۵۴- اگرچه در بالا اشاره کردم (فصل دوم) که «انسان‌ها طبیعتاً برابرند»، اما نباید از گفته‌ی من چنین برداشت شود که آن‌ها از هر لحاظ «برابرند». سن یا فضیلت و تقوی می‌تواند امتیاز و برتری عادلانه‌ای برای انسان به شمار آید. خوبی و شایستگی برخی می تواند آن‌ها را برتر از سطح مرسوم و متعارف قرار دهد. برای برخی بزرگ‌زادگی [اشرافیت]، و برای برخی دیگر وصلت و اتحاد با آن‌ها [اشراف]، میتواند دلیلی برای احترام گذاردن به کسانی باشد که از این امتیازها برخوردارند. با این حال، این اختلافات هیچ تناقضی با برابری انسان‌ها در برابر قانون و قلمرو حکومت ندارد. این همان مساواتی است که من درباره‌ی آن صحبت کردم؛ مساواتی که همه‌ی انسان‌ها، بدون آنکه تحت سلطه‌ی خواست یا آمریت دیگری باشند، نسبت به آزادی طبیعی خود دارای حقی برابرند.

۵۵- من اعتراف می‌کنم که کودکان، گرچه در وضعیت مساوات و برابری زاده شده‌اند، اما به‌طور کامل در این برابری سهیم نیستند. پدر و مادر این کودکان، پس از آنکه آن‌ها قدم در این جهان گذاشتند، برای مدتی محدود بر آن‌ها تسلط و حق حاکمیت دارند. محدودیت این تسلّط مانند قنداقی است که کودکان را در آن می‌پیچند تا ضعف و ناتوانی دوران طفولیت آن‌ها را جبران کند. بالا رفتن سن و عقل آن‌ها باعث می‌شود که به تدریج آن را کنار بگذارند، تا زمانی‌که از آن کاملاً فاصله بگیرند و روی پای خود بایستند.

➣ @Notes_On_Liberty
📖 رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت (۲۳):
فصل ششم: درباره‌ی قدرت پدری


➣ @Notes_On_Liberty

۵۶- «آدم» به صورت انسانی کامل خلق شد. جسم و فکر او کاملاً در خدمت توانایی و عقل او قرار داشت، و از همان لحظه که هستی یافت قادر به تهیه و تأمین وسایل مورد نیاز برای بقای خود بود. او همچنین حکمران اعمال خود، برحسب فرمان‌های صادره از سوی عقلی بود که خداوند در [خلقتِ] او نهاده بود. از زمان «آدم» به بعد، جهان از فرزندان او پر شد، و آن‌ها همگی نوزاد، ضعیف، درمانده، و بدون درک یا آگاهی زاده شدند. اما برای تأمین نیازهای خود در این وضعیت ناقص و ناکامل، و تا زمانی‌که رشد و بلوغ میان آن‌ها فاصله انداخت، آدم و حوا و پس از آن‌ها همه‌ی پدرها و مادرها، توسط قانون طبیعت و وظیفه‌ی حفاظت و مراقبتی، که این قانون بر دوششان گذاشته بود، فرزندانی را که خود تولید کرده بودند غذا دادند و تربیت کردند. آن‌ها فرزندانشان را نه برای خدمت به خود بلکه برای خدمت به خالق خود، یعنی خداوند قادر و توانا، که در برابرش مسئول بودند، غذا دادند و تربیت کردند.

۵۷- قانونی که بر «آدم» حکومت می‌کرد، یعنی قانون عقل، همان قانونی بود که بر فرزندان او حکم می‌راند. اما شیوه‌ی ورود آن‌ها به این جهان متفاوت از راهی بود که «آدم» به جهان قدم گذاشت. فرزندان «آدم»، به دلیل زایش طبیعی، ناآگاه و بدون توانایی کاربرد عقل قدم به این جهان گذاشتند، و در زمان تولد تحت سلطه‌ی قانون عقل نبودند؛ زیرا هیچ کس نمی‌تواند تحت سلطه‌ی قانونی قرار گیرد که از آن آگاه نیست و به او اعلام نشده است. از آنجاکه این قانون فقط می‌تواند توسط عقل اعلام و شناخته شود، نمی‌توان از کسی که کاربرد عقل را نمی‌داند انتظار داشت که تحت سلطه‌ی آن باشد. به این دلیل که فرزندان «آدم»، در لحظه‌ی تولد، تحت سلطه‌ی قانون عقل نبودند، بنابراین در آن لحظه آزاد نیز نبودند؛ زیرا قانون، به معنی واقعی‌اش، بیش از آنکه محدودکننده باشد راهنمای افراد آزاد و هوشمند برای رسیدن به خواسته‌های شایسته و مناسب‌شان و تعیین‌کننده‌ی خیر و سعادت کسانی است که تابع آن‌اند. اگر مردم بدون قانون سعادتمند باشند، این قانون خود به خود ناپدید می‌شود و از میان می‌رود. قانون زیانباری که باعث سعادتمندی انسان نشود سزاوار آن است که نامش محدودیت و زندان باشد؛ چراکه فقط ما را از سقوط در پرتگاه و باتلاق حفاظت می‌کند. بنابراین، گرچه امکان برداشت اشتباه وجود دارد، فرجام قانون نه منسوخ یا محدود کردن آزادی بلکه حفظ و توسعه‌ی آن است. پس در همه‌ی مراحل هستی، که امکان وجود قانون هست، اگر قانون نباشد آزادی هم نیست. آزادی یعنی رهایی از محدودیت و تجاوز دیگران، و این رهایی در جایی‌که قانون نیست نمی‌تواند وجود داشته باشد. برخلاف آنچه به ما گفته شده، آزادی آن نیست که «هرکس هر کاری خواست انجام دهد». انسان چگونه می‌تواند آزاد باشد وقتی تحت سلطه‌ی هوس و اراده‌ی دیگری است؟ آزادی آن است که انسان بتواند، در چارچوب قانونی که در لوای آن است، آزادانه به خواست‌ها، اعمال، دارایی، و مالکیت خود نظم و ترتیب دهد، و بدون آنکه تحت سلطه‌ی خودخواهانه‌ی دیگری باشد، آزادانه خواسته‌های خود را دنبال کند.

۵۸- بنابراین، قدرتی که پدر و مادر روی فرزندان خود دارند ناشی از وظیفه‌ای است که بر دوش آن‌ها نهاده شده، و در طول زمانی‌که کودکان در وضعیت ضعف و ناتوانی‌اند، ملزم به انجام آن‌اند. چیزی که کودکان به آن نیازمند و پدر و مادر موظف به برآورده کردن آن‌اند این است که تا زمانی‌که عقل جایگاه خود را در ذهن آن‌ها پیدا نکرده و آن‌ها نمی‌توانند مشکلات ضعف و ناتوانی خود را حل کنند، کودکان خود را آگاه سازند و اعمالشان را هدایت کنند. خداوند به انسان درک و فهم داده تا رهبر اعمال خود باشد، و به او آزادی اراده و عمل داده تا آن‌طور که می‌خواهد، در محدوده‌ی قانونی که تحت لوای آن است (یعنی قانون عقل)، عمل کند. اما تا زمانی که او در وضعیتی است که عقل راهنما ندارد، خواست و اراده‌ای هم نخواهد داشت که آن‌ها را تعقیب کند. کسی که از جانب کودک میاندیشد باید از جانب او هم اراده کند. او باید تعیین‌کننده‌ی خواست و اراده‌ی کودک باشد و اعمال او را تنظیم نماید. اما سنی که کودک به آن درجه از بلوغ برسد که پدر و مادرش در آن سن آزادی و استقلال خود را کسب کردند، او نیز در آن زمان آزادی و استقلال خود را خواهد یافت.

#رساله_دوم_درباره‌ی_حکومت #آزادی
#جان_لاک #آزادی_فردی #قدرت_پدری
#حق_طبیعی #برابری_حقوق #استبداد

➣ @Notes_On_Liberty
«اینک زمین را می‌ستاییم؛
زمینی که ما را در بر گرفته است.
ای اهوره‌مزدا!
زنان را می‌ستاییم.
زنانی را که از آنِ تو به شمار آیند،
و از بهترین اَشَه برخوردارند، می‌ستاییم.» (یسنا، هات سی و هشتم، بند ۱)

❈ پنجم اسفندماه، سپندارمذگان، جشن بزرگداشت زن و زمین، فرخنده باد.
➣ @Notes_On_Liberty
❤2
📃 برخی از زیان‌های برابری‌خواهی و مساوات‌طلبی (۱) | ✍🏻 ایمون باتلر

➣ @Notes_On_Liberty

تمرکز مساوات‌خواهان بر «عدالت اجتماعی» نتایج زیان‌باری در بردارد و آن این‌که ایده و واقعیت عدالت اصیل و تعاملی را تحت‌الشعاع قرار داده و در محاق می‌برد. اصول ابتدایی برسازنده‌ی یک جامعه آزاد (نظیر برابری در پیشگاه قانون) به‌واسطه‌ی به‌کارگیری و رواج اصطلاح جدید «عدالت اجتماعی» در پرده‌ای از ابهام فرورفته و بی‌ارزش می شوند. بازتوزیع ثروت و درآمد، رفتار برابر با انسان‌ها را ناممکن می‌سازد؛ زیرا در روند بازتوزیع، به جای آن‌که با همه‌ی انسان‌ها به یکسان رفتار کنیم، ناچاریم از هر یک از کمک‌کنندگان مقادیر متفاوتی از ثروت را بگیریم و به هر دریافت‌کننده‌ای مقادیر متفاوتی از ثروت را ببخشیم.

آرزوهای مادی هرگز از بین نرفته و با سماجت باقی خواهند ماند:

گرچه فلسفه‌ی وجودی عدالت اصیل و واقعی این است که تضادها را سامان دهد، اما «عدالت اجتماعی» در عمل خودش ایجاد تضاد می‌کند. به محض آن‌که دولتی سعی در بازتوزیع ثروت بر مبنای شایستگی، نیاز، با ارزش برای جامعه کند، خود را با تحمیل‌گری و فشار تعداد پرشماری از گروه‌های ذینفع مواجه خواهد یافت که همگی ادعای استحقاق و دریافت سهم بیشتری از ثروت بازتوزیع‌شده دارند. از آن‌جایی‌که هیچ راه واقعی و روشنی وجود ندارد که بشود بین این گروه‌های ناسازگار و مدعی تصمیم گرفت و سهم هر کدام را تعیین کرده و به کشمکش آنان پایان داد، این کشمکش سیاسی سرانجام به اخذ تصمیمات دلبخواه و مستبدانه منتهی خواهد شد. در نهایت قدرت و زور عریان است که درباره‌ی امور تصمیم خواهد گرفت، زور عریانی که با جامعه‌ی آزاد همخوانی ندارد.

به علاوه، در هر جایی‌که سیاست‌های بازتوزیعی در جریان باشد، افراد سعی می‌کنند که به نحوی سیستم را دور بزنند تا برای خود و خانواده و نزدیکانشان مزایای بیشتری کسب کنند. این موضوع قطعاً یادآور تجربه‌ی جامعه‌ی اتحاد جماهیر شوروی سابق است که در آن اکثریت جمعیت کشور برای بهبود استاندارد زندگی خود هر یک به نحوی درگیر انواع فعالیت‌های غیرقانونی بودند. «برابری اقتصادی اجباری» به سادگی شهروندانی را که در حالت عادی قانونمند و درستکار هستند به ملّتی بزهکار تبدیل می‌کند.

نقش ثروتمندان:

نابرابری‌ها در ثروت و درآمد نه فقط نکوهیده نیستند، بلکه کارکردهای مثبت نیز دارند. آرزوی مردم برای کسب درآمد بیشتر و احتمالاً ثروتمند شدن یک مشوق و انگیزه بسیار نیرومند است؛ مشوقی که مردم را بر می‌انگیزد تا دنبال شغل بهتری باشند، دست به اختراع و ابتکار بزنند، و کالاهای بهتری تولید و توزیع کنند و با این کار زندگی خود و دیگران را بهبود ببخشند. ثروتمندان به‌منزله‌ی نخستین امتحان‌کنندگان این کالاهای جدید هستند و از این جهت نقش مهمی در روند عملی شدن ایده‌ها و ابتکارات جدید ایفا می‌کنند.

اکثر محصولات جدید ابتدا به صورت کالاهای لوکس به بازار می‌آیند. این قبیل کالاها که هنوز جا نیافتاده و بازار وسیعی پیدا نکرده‌اند، اغلب در مقیاس اندک و با هزینه‌های زیاد تولید می‌شوند. به همین دلیل، ثروتمندان اول از همه آن‌ها را می‌خرند و امتحان می‌کنند. بازخوردی که تولیدکنندگان از این نخستین مشتریان خود می‌گیرند به آنان اجازه می‌دهد که سطح تقاضا برای کالای جدید خود را ارزیابی و تعیین کنند، و متوجه شوند که کجای کارشان ایراد دارد و چگونه می‌توانند کیفیت محصول خود را بهبود ببخشند. این موضوع به آنان امکان می‌دهد که طرح‌ها و محصولات معیوب را کنار بگذارند و خود را درگیر تولید انبوه آن‌ها نکنند و در عوض، کیفیت کالاهایی را که با تولید انبوه وارد بازار می‌شوند ارتقا دهند. به این ترتیب، تجربه‌ی آزمایشی مشتریان ثروتمند و پیشگام به نفع عموم مردم تمام می‌شود.

ثروتمندان و افرادی که درآمدهای کلان دارند نقش‌های اجتماعی مهم دیگری نیز ایفا می‌کنند. این عده به واسطه‌ی منابعی که در اختیار دارند می‌توانند در طرح‌های آزمایشی جهت تولید کالاها و خدمات نوین سرمایه‌گذاری کنند و به این ترتیب دامنه‌ی گزینه‌های پیش روی مردم را گسترده‌تر کرده و سوخت لازم برای موتور پیشرفت را فراهم آورند. ثروتمندان می‌توانند بانی و حامی طرح‌های آموزشی، پروژه‌های تحقیقاتی، و هنرهایی شوند که به اعتقادشان دولت از توجه به آن‌ها غفلت کرده است. به علاوه، ثروتمندان از چنان پشتوانه‌ی مالی برخوردار هستند که بتوانند با ترویج ایده‌های نوین سیاسی که از نظر مقامات دولتی تهدیدی برای قدرتشان محسوب می‌شود، حاکمان متعدی را به چالش بکشند. اگر هدف ما حفظ و اعتلای جامعه‌ی آزاد باشد، ملاحظات فوق همگی از اهمیت برخوردارند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 برخی از زیان‌های برابری‌خواهی و مساوات‌طلبی (۲) | ✍🏻 ایمون باتلر

➣ @Notes_On_Liberty

نابودی سرمایه:

البته همه‌ی افراد به یکسان در مدیریت منابع مولد خوب عمل نمی‌کنند. کسانی‌که کارآفرینی را پیشه‌ی خود می‌کنند مجبورند منابع را به بهترین نحو مدیریت کنند. چنانچه این عده بخواهند از اقدامات و ابتکارات اقتصادی خود سودی کسب کنند، می‌بایست نحوه‌ی مدیریت ریسک را بلد باشند و منابع مولد را به‌گونه‌ای به کار بگیرند که تولید کالاهای بهتر و ارزان‌تر امکان‌پذیر شود. اما سیاست‌های بازتوزیعی منابع را از دست این مدیران ماهر خارج ساخته و بین دیگران پخش می‌کنند. این امر به‌معنای اتلاف سرمایه و از بین بردن فرصت ایجاد سرمایه است. اما سرمایه همان عنصری است که اقتصاد را پربار و بهره‌ور می‌کند. وقتی سرمایه‌ی کمتر ایجاد شود و منابع صرفاً به مصرف برسند، پیشرفت و بهروزی اقتصادی درازمدت جامعه به‌گونه‌ای اجتناب‌ناپذیر رو به افول خواهد گذاشت.

نابرابری نیز (درست مانند سرمایه) موتور محرکه‌ی پیشرفت اقتصادی است. سودهای کلانی که تولیدکنندگان موفق کسب می‌کنند عملکردی مانند آهن‌ربا دارد و افراد و منابع را به سمتی جذب و هدایت می‌کند که احتمال کسب بیشترین ارزش و بهره‌وری را داشته باشد، و در عین حال آنان را از رفتن به سمت مصارف و کارهایی که بهره‌وری و ارزش کمتری دارند باز می‌دارد. بنابراین، افراد و منابع به سمتی جذب می‌شوند که درآمدهای آینده به بیشترین حد ممکن افزایش یابند. این یک فرایند دائمی، پویا، و رو به رشد است. نابرابری اقتصادی، که بسیاری از مردم از آن نفرت دارند، در حقیقت جذابیتی است که نیروی کار، استعدادها، و منابع را به سمت پربارترین استفاده‌ها هدایت کرده و سطح خوشبختی اقتصادی را در همه جا بالا می‌برد. اگر ما برای دستیابی به برابری اقتصادی، ثروت و درآمدها را بازتوزیع کنیم، در واقع مسیر حرکت این نیروی جذاب را مسدود کرده‌ایم و ارزش، بازدهی، و رشدی را که این نیرو در آینده تولید می‌کند از دست داده‌ایم. در شرایطی که چشم امید و اتکای این همه مردم فقیر به رشد اقتصادی است، کسانی که از انسداد این نیروی عظیم بیشترین رنج را متحمل خواهند شد همین مردم فقیر هستند. پس ما با چه جرأتی می‌توانیم این قبیل سیاست‌های بازتوزیعی را «عدالت اجتماعی» بنامیم؟

مالیات و رفاه:

گرچه برابری کامل ثروت و درآمد هدفی ناممکن به نظر می‌رسد، اما باز هم بسیاری از دولت‌ها تلاش می‌کنند تا با وضع مالیات‌های تصاعدی و تحمیل نرخ‌های سنگین مالیاتی بر ثروتمندان هر طور شده به این هدف نزدیک شوند. اما این قبیل مالیات‌ها می‌توانند بسیار زیان‌آور و مخرب باشند. این مالیات‌ها با کاستن از پاداش تلاش و اقدامات اقتصادی در واقع مردم را از پیگیری این قبیل فعالیت‌های مفید مأیوس ساخته و در نتیجه مشاغل و پیشرفت‌های اقتصادی حاصل از این فعالیت‌ها را نیز تنبیه می‌کنند.

ناگوارتر این‌که این قبیل مالیات‌ها اغلب بر پس‌اندازها و سرمایه‌ی مردم تحمیل می‌شوند. مالیات بر پس‌انداز باعث می‌شود که مردم برای سرمایه‌گذاری در اقدامات اقتصادی که سطح رفاه و خوشبختی کل جامعه را ارتقا می‌دهند، پول کمتری در بساط داشته باشند. مالیات بر سرمایه نیز به این معنا است که منابع کمتری صرف ساخت دارایی‌های مولد می‌شود و، به این ترتیب، خوشبختی اقتصادی کل جامعه در آینده را کاهش می‌دهد.

تجارت و مبادله در جامعه‌ی آزاد ماهیتی کاملاً داوطلبانه دارد. در چنین جامعه‌ای، تولیدکنندگان فقط در صورتی قادرند پول در بیاورند که بتوانند کالا یا خدماتی تولید کنند که مردم خواستار آن بوده و حاضر باشند داوطلبانه آن را بخرند. افرادی که در یک جامعه آزاد (و مطابق با اصول یک جامعه آزاد) ثروتمند می‌شوند اموال کسی را به سرقت نبرده‌اند و مرتکب هیچ‌گونه بی‌عدالتی و ظلمی نشده‌اند. ما نیز به هیچ‌کس اجازه نمی‌دهیم که اموال ثروتمندان را به بهانه‌ی کاهش نابرابری مادی از آنان بدزدند. پس چرا باید اجازه دهیم که دولت‌ها اموال آنان را به سرقت ببرند؟

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#عدالت_اجتماعی #برابری #برابری‌خواهی
#مساوات‌طلبی #مالیات #بازتوزیع_ثروت
#چپاول_قانونی #چپاول #دزدی_اجتماعی
➣ @Notes_On_Liberty
«هرجا قانون متوقف شود جبّاریت آغاز می‌شود، حتی اگر قانون از حد خود برای آسیب رساندن به دیگری تجاوز کرده باشد، و هرکس در مسند آمریت، از حد قدرتی که قانون در اختیار او قرار داده است پا فراتر گذارد، و بدون مجوز قانونی نیروی تحت فرمان خود را بر فرمانبر اعمال کند، حاکم بودن او پایان پذیرفته است. و با عمل بدون آمریت می‌توان به همانگونه مقابله و ضدیت کرد که با فردی که توسط زور به حق فرد دیگری تجاوز می‌کند. این امر در مورد قضات فرودست نیز صادق است. اگر فردی، که آمریت آن را دارد که مرا در خیابان توقیف کند، بخواهد به زور وارد خانه‌ی من شود و حکم را به اجرا درآورد، علی‌رغم آنکه من می‌دانم که او مجوز و آمریت قانونی دستگیری من در خارج از خانه را دارد، می‌توانم با او به همان‌گونه‌ای مقابله و ضدیت کنم که با یک دزد و سارق. خوشحال خواهم شد اگر کسی مرا نسبت به این امر آگاه کند که چرا چنین امری نباید در مورد بالاترین حاکم و قاضی به همان گونه‌ای اجرا شود که در مورد دون پایه‌ترین آن‌ها.»

❈ جان لاک، رساله دوم درباره‌ی حکومت، بند ۲۰۲
➣ @Notes_On_Liberty
📃 انقلاب فرانسه خواستار جهانی شدن بود و پیامد آن، زدودن همه‌ی مرزهای ملّی پیشین از نقشه جهان (۱) | ✍🏻 الکسی دو توکویل

➣ @Notes_On_Liberty

در حالی‌که همه‌ی انقلاب‌های اجتماعی و سیاسی تا آن زمان محدود به کشورهایی بودند که این انقلاب‌ها در آن‌ها رخ داده بودند، انقلاب فرانسه خواستار جهانی شدن بود و پیامد آن، زدودن همه‌ی مرزهای ملّی پیشین از نقشه جهان بود. می‌بینیم که بر اثر این انقلاب، «انسان‌ها» در سراسر جهان بدون توجه به سنّت‌ها، خلق‌وخوی‌ها و قوانین ملّی و نیز زبان‌های مادری‌شان، به یکدیگر پیوسته یا از همدیگر گسسته می‌شدند، و گاه هم‌میهنانشان را دشمن و بیگانگان را خویشان خود می‌پنداشتند. یا درست‌تر است گفته شود که انقلاب فرانسه سرزمین عقلی مشترکی را آفرید که شهروندی آن به روی همه‌ی ملّیّت‌ها باز بود و در آن، تمایزهای نژادی فراموش گشته بودند.

در وقایع‌نامه‌های تاریخ مکتوب دنیا، آورده نشده است که یک انقلاب سیاسی چنین صورتی به خود گرفته باشد. تنها در برخی از انقلاب‌های مذهبی می‌توان چنین قرینه‌ای را پیدا کرد. از همین روی، اگر بخواهیم به بررسی انقلاب فرانسه در پرتو جنبش‌های همانند آن در کشورها و دوره‌های دیگر بپردازیم، باید به انقلاب‌های بزرگ مذهبی در گذشته باز گردیم.

شیلر در کتاب «تاریخ جنگ‌های سی ساله»، حق داشت بگوید که یکی از پیامدهای شگفت‌انگیز اصلاح مذهبی در سده‌ی شانزدهم، نزدیک ساختن ملّت‌هایی بود که تا آن زمان چیزی از همدیگر نمی‌دانستند و نیز به وجود آوردن حس نوین همنوعی در میان آن‌ها بود. برای همین بود که زمانی‌که فرانسویان علیه فرانسویان می‌جنگیدند، انگلیسی‌ها دخالت می‌کردند و مردانی از دوردست‌ترین سرزمین‌های بالتیک، غریوکشان تا قلب آلمان پیش رفته بودند تا از موضع آلمانی‌هایی دفاع کنند که از وجودشان تا آن زمان هیچ‌گونه اطلاعی نداشتند. جنگ‌های خارجی داشتند ماهیت جنگ‌های داخلی را پیدا می‌کردند، حال آنکه برعکس، در جنگ‌های داخلی بیگانگان دست داشتند. مصالح پیشین جای‌شان را به مصالح نوین دادند و نبرد بر سر مسائل اخلاقی جایگزین جدال‌های کشوری گشته بود و همه‌ی مفاهیم کهن نقش بر آب شده بودند -امری که سیاستمداران حرفه‌ای آن عصر را سخت در وحشت و هراس افکنده بود. دقیقاً همین اتفاق در اروپای پس از ۱۷۸۹ نیز پیش آمد.

بدین‌سان، انقلاب فرانسه گرچه به ظاهر سرچشمه‌ای سیاسی داشت، اما در همان خطوط یک انقلاب مذهبی عمل کرد و بسیاری از جنبه‌های آن را به خود گرفت. انقلاب فرانسه نه تنها فراتر از مرزهای کشور فرانسه بازتاب پیدا کرد، بلکه مانند همه‌ی جنبش‌های بزرگ مذهبی به تبلیغ و ترویج یک انجیل نوین دست یازید. این امر کاملاً بی‌سابقه بود که یک انقلاب سیاسی در جست‌وجوی نودینان در سراسر جهان بیفتد و با شور و حرارت همّ خود را صرف تبدیل بیگانگان به هم‌میهنان سازد. در میان همه‌ی شگفتی‌هایی که انقلاب فرانسه در یک جهان وحشت‌زده به بار آورده بود، بی‌گمان این امر از همه شگفت‌انگیزتر بود. اما قضیه به این سادگی هم نیست. کافی است در تحلیل خود یک گام فراتر گذاریم تا کشف کنیم که این همانندی معلول‌ها در واقع نمی‌بایست از مشابهت تام علّت‌ها سرچشمه گرفته باشند.

علاقه به شخصیت بشری یکی از ویژگی‌های مشترک همه‌ی دین‌ها است. هر دینی به نفس انسان بدون توجه به آلودگی‌هایی که سنّت‌های محلی و قوانین و رسوم بر او تحمیل می‌کنند، علاقه دارد. هدف اصلی دین، تنظیم روابط فرد انسانی با آفریدگارش و نیز حقوق و وظایف او نسبت به همنوعانش در یک سطح جهانی است، بی‌آنکه نظرها و خوی‌های گروه اجتماعی فرد را در این قضیه دخالت دهد. قواعد رفتاری که دین به دست می‌دهد، به انسان متعلق به یک ملّت یا دوره معین کمتر راجع است تا به انسان در هیأت یک پسر، پدر، ارباب، نوکر و همسایه. از آنجاکه این قواعد بر سرشت ناب و ساده‌ی بشری استوارند، برای عموم انسان‌ها در سراسر جهان متناسب‌اند. به همین دلیل است که انقلاب‌های مذهبی غالباً گستره‌ای بسیار پهناور داشته‌اند و برخلاف انقلاب‌های سیاسی، کمتر به کشور و مردم زادگاه‌شان محدود بوده‌اند. از این گذشته، اگر ما این قضیه را ژرف‌تر بنگریم، در خواهیم یافت که یک دین هرچه که کیفیت‌های جهانی‌تر و انتزاعی‌تری داشته باشد، پهنه‌ی نفوذش گسترده‌تر است و به تفاوت‌های مربوط به قوانین، اوضاع و خلق‌وخوی‌های محلی وقع کمتری می‌نهد.

➣ @Notes_On_Liberty