📃 ده دلیل که چرا حکومت شکست میخورد؟ (۱) | ✍🏻 آنتونی پی. مولر
➣ @Notes_On_Liberty
زمانیکه سیاستمداران و بوروکراتها در به انجامرسانیدن آنچه که وعده داده بودند، شکست میخورند -که بسیار زیاد رخ میدهد- غالباً به ما گفته میشود که اگر فقط افراد دستکار برای ادارهی حکومت جایگزین شوند، مشکل میتواند حل شود. به ما گفته میشود که آنها نیّت درستی نداشتهاند. درست است که خیل افراد بدنیّت و بیکفایت در حکومت وجود دارند، ما نمیتوانیم همیشه افراد درگیر را سرزنش کنیم. احتمال شکست در بطن خود حکومت قرار گرفته است. به عبارت دیگر، سیاستمداران و بوروکراتها موفق نمیشوند، چون نمیتوانند موفق شوند. ماهیت ادارهی حکومت مانع سنگینی در برابر موفقیت است.
ده دلیل برای این امر وجود دارد:
۱- دانش
سیاستهای حکومتی از تظاهر به داشتن دانش رنج میبرند. برای انجام یک مداخلهی موفق در بازار، سیاستمداران، نیاز به دانشی بیش از آنچه که میتوانند داشته باشند، دارند [دانششان کمتر از چیزی است که باید باشد]. اطلاعات بازار، متمرکز، سیستماتیک، سازمانیافته و عمومی نیست، بلکه پراکنده، ناهمگن، خاص و فردی است. اقتصاد بازار جایی است که عوامل و گردانندگان زیادی وجود دارند و روند ثابت آزمون و خطا در آن وجود دارد، تصحیح خطای حکومت محدود است، زیرا حکومت یک قدرت انحصاری است [نه رقابتی] تفاوت این دو از اینجا ناشی میشود. برای سیاستمداران، پذیرفتن خطا اغلب بدتر از چسبیدن به یک تصمیم اشتباه است.
۲- عدم تقارن اطلاعات
گرچه عدم تقارن اطلاعات در بازار نیز وجود دارد، برای نمونه بین بیمهکننده و بیمهشونده، یا بین فروشندهی خودروی دستدوم و خریدار آن؛ عدم تقارن اطلاعات در بخش عمومی ژرفتر از بخش خصوصی اقتصاد است. درحالیکه، برای نمونه، چندین شرکت بیمه و دلال خودرو وجود دارند، ولی تنها یک حکومت وجود دارد. سیاستمداران هیچ پوستی در بازی [۱] ندارند و به دلیل اینکه هیچ سهامی ندارند، تلاشی برای تحقیق و پژوهش و جلوگیری از عدمتقارن اطلاعاتی نمیکنند. برعکس، سیاستمداران معمولاً مشتاق به تدارک و فراهم آوردن بودجه، نه برای کسانیکه به آن نیاز دارند، بلکه برای کسانی که وابسته به بازی قدرت سیاسیاند، هستند.
۳- برونرانی بخش خصوصی
مداخلات حکومتی، آنچه را که کمبودهای بازار قلمداد میشود، از بین نمیبرند بلکه آن کمبودها را با برونرانی سرمایه خصوصی ایجاد میکنند. اگر غلبهی عمومی در حوزهی تحصیل و مساعدت اجتماعی وجود نمیداشت، عرضهی بخش خصوصی و خیریهی خصوصی این شکاف را پر میکرد، همانطور که پیش از غصب این فعالیتها توسط دولت، این کار را انجام میداد. برونرانی بخش خصوصی از طریق سیاستهای حکومتی همواره در جریان است؛ زیرا سیاستمداران میتوانند با ارائهی خدمات عمومی رای به دست آورند، گرچه مدیریت حکومتی اوضاع را بهبود نخواهد بخشید بلکه آن را بدتر خواهد کرد.
۴- تأخیر زمانی
سیاستهای حکومت از تأخیر درازمدت بین تشخیص درد و اثرگذاری بر آن، رنج میبرند. روند حکومتی به قدرت مربوط است و آنتن آن، سیگنالهایی را دریافت میکند که وابسته به بازی قدرتاند. فقط زمانی یک موضوع مورد توجه دولت قرار خواهد گرفت، که به اندازهی کافی سیاسی شود. پس از تأخیر، تا وقتی یک موضوع مورد توجه قرار بگیرد و تشخیص داده شود، تأخیر دیگری پدید میآید تا وقتیکه مقامات دولتی به اجماعی برای چگونگی مقابله با مشکل سیاسی دست یابند. از آنجا، مدت درازی طول میکشد تا ابزارهای سیاسی مناسب، پشتیبانی سیاسی لازم را به دست آورند. بعد از انجام اقدامات، مدتی طول میکشد تا آنها تأثیر خود را نشان دهند. گذشت زمان بین دریافت مسئله و اثرگذاری، آنقدر زیاد است که ماهیت مسئله و زمینهی آن دچار تغییر میشود -اغلب به شکل بنیادین. جای شگفتی نیست که نتیجهی مداخلات دولت، از جمله سیاست پولی، نه تنها از هدف اصلی خود منحرف میشوند که برخلاف اهداف عمل میکنند.
۵- رانتجویی، و ایجاد رانت
مداخلات حکومت رانتجویان را به خود جلب میکند. رانتجویی تلاش برای کسب امتیاز از طریق سیاستهای حکومت است. در یک دموکراسی نیابتی، فشار مداومی برای افزودن رانتهای جدید بر رانتهای موجود، جهت کسب حمایت و رای وجود دارد. این ایجاد رانت جدید تعداد رانتجویان را افزایش میدهد و رفتهرفته تمایز بین فساد و درستکاری و یک رفتار قانونی تیره و تار میشود. هرچه حکومت بیشتر در برابر رانتجویی و ایجاد رانت تسلیم شود، کشور بیشتر قربانی حامیپروری، فساد و تخصیص نادرست منابع میشود.
[۱- به این مفهوم که افراد در نتایج اعمال خود شریک نیستند و سود یا زیان اعمالشان متوجه آنان نیست. کتاب «پوست در بازی» نیکلاس طالب به مسألهی عدم تقارن در ریسک و مسئولیت اشاره میکند.]
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
زمانیکه سیاستمداران و بوروکراتها در به انجامرسانیدن آنچه که وعده داده بودند، شکست میخورند -که بسیار زیاد رخ میدهد- غالباً به ما گفته میشود که اگر فقط افراد دستکار برای ادارهی حکومت جایگزین شوند، مشکل میتواند حل شود. به ما گفته میشود که آنها نیّت درستی نداشتهاند. درست است که خیل افراد بدنیّت و بیکفایت در حکومت وجود دارند، ما نمیتوانیم همیشه افراد درگیر را سرزنش کنیم. احتمال شکست در بطن خود حکومت قرار گرفته است. به عبارت دیگر، سیاستمداران و بوروکراتها موفق نمیشوند، چون نمیتوانند موفق شوند. ماهیت ادارهی حکومت مانع سنگینی در برابر موفقیت است.
ده دلیل برای این امر وجود دارد:
۱- دانش
سیاستهای حکومتی از تظاهر به داشتن دانش رنج میبرند. برای انجام یک مداخلهی موفق در بازار، سیاستمداران، نیاز به دانشی بیش از آنچه که میتوانند داشته باشند، دارند [دانششان کمتر از چیزی است که باید باشد]. اطلاعات بازار، متمرکز، سیستماتیک، سازمانیافته و عمومی نیست، بلکه پراکنده، ناهمگن، خاص و فردی است. اقتصاد بازار جایی است که عوامل و گردانندگان زیادی وجود دارند و روند ثابت آزمون و خطا در آن وجود دارد، تصحیح خطای حکومت محدود است، زیرا حکومت یک قدرت انحصاری است [نه رقابتی] تفاوت این دو از اینجا ناشی میشود. برای سیاستمداران، پذیرفتن خطا اغلب بدتر از چسبیدن به یک تصمیم اشتباه است.
۲- عدم تقارن اطلاعات
گرچه عدم تقارن اطلاعات در بازار نیز وجود دارد، برای نمونه بین بیمهکننده و بیمهشونده، یا بین فروشندهی خودروی دستدوم و خریدار آن؛ عدم تقارن اطلاعات در بخش عمومی ژرفتر از بخش خصوصی اقتصاد است. درحالیکه، برای نمونه، چندین شرکت بیمه و دلال خودرو وجود دارند، ولی تنها یک حکومت وجود دارد. سیاستمداران هیچ پوستی در بازی [۱] ندارند و به دلیل اینکه هیچ سهامی ندارند، تلاشی برای تحقیق و پژوهش و جلوگیری از عدمتقارن اطلاعاتی نمیکنند. برعکس، سیاستمداران معمولاً مشتاق به تدارک و فراهم آوردن بودجه، نه برای کسانیکه به آن نیاز دارند، بلکه برای کسانی که وابسته به بازی قدرت سیاسیاند، هستند.
۳- برونرانی بخش خصوصی
مداخلات حکومتی، آنچه را که کمبودهای بازار قلمداد میشود، از بین نمیبرند بلکه آن کمبودها را با برونرانی سرمایه خصوصی ایجاد میکنند. اگر غلبهی عمومی در حوزهی تحصیل و مساعدت اجتماعی وجود نمیداشت، عرضهی بخش خصوصی و خیریهی خصوصی این شکاف را پر میکرد، همانطور که پیش از غصب این فعالیتها توسط دولت، این کار را انجام میداد. برونرانی بخش خصوصی از طریق سیاستهای حکومتی همواره در جریان است؛ زیرا سیاستمداران میتوانند با ارائهی خدمات عمومی رای به دست آورند، گرچه مدیریت حکومتی اوضاع را بهبود نخواهد بخشید بلکه آن را بدتر خواهد کرد.
۴- تأخیر زمانی
سیاستهای حکومت از تأخیر درازمدت بین تشخیص درد و اثرگذاری بر آن، رنج میبرند. روند حکومتی به قدرت مربوط است و آنتن آن، سیگنالهایی را دریافت میکند که وابسته به بازی قدرتاند. فقط زمانی یک موضوع مورد توجه دولت قرار خواهد گرفت، که به اندازهی کافی سیاسی شود. پس از تأخیر، تا وقتی یک موضوع مورد توجه قرار بگیرد و تشخیص داده شود، تأخیر دیگری پدید میآید تا وقتیکه مقامات دولتی به اجماعی برای چگونگی مقابله با مشکل سیاسی دست یابند. از آنجا، مدت درازی طول میکشد تا ابزارهای سیاسی مناسب، پشتیبانی سیاسی لازم را به دست آورند. بعد از انجام اقدامات، مدتی طول میکشد تا آنها تأثیر خود را نشان دهند. گذشت زمان بین دریافت مسئله و اثرگذاری، آنقدر زیاد است که ماهیت مسئله و زمینهی آن دچار تغییر میشود -اغلب به شکل بنیادین. جای شگفتی نیست که نتیجهی مداخلات دولت، از جمله سیاست پولی، نه تنها از هدف اصلی خود منحرف میشوند که برخلاف اهداف عمل میکنند.
۵- رانتجویی، و ایجاد رانت
مداخلات حکومت رانتجویان را به خود جلب میکند. رانتجویی تلاش برای کسب امتیاز از طریق سیاستهای حکومت است. در یک دموکراسی نیابتی، فشار مداومی برای افزودن رانتهای جدید بر رانتهای موجود، جهت کسب حمایت و رای وجود دارد. این ایجاد رانت جدید تعداد رانتجویان را افزایش میدهد و رفتهرفته تمایز بین فساد و درستکاری و یک رفتار قانونی تیره و تار میشود. هرچه حکومت بیشتر در برابر رانتجویی و ایجاد رانت تسلیم شود، کشور بیشتر قربانی حامیپروری، فساد و تخصیص نادرست منابع میشود.
[۱- به این مفهوم که افراد در نتایج اعمال خود شریک نیستند و سود یا زیان اعمالشان متوجه آنان نیست. کتاب «پوست در بازی» نیکلاس طالب به مسألهی عدم تقارن در ریسک و مسئولیت اشاره میکند.]
➣ @Notes_On_Liberty
📃 ده دلیل که چرا حکومت شکست میخورد؟ (۲) | ✍🏻 آنتونی پی. مولر
➣ @Notes_On_Liberty
۶- معاملهی منافع و تجارت رای
مفهوم انتخاب عمومی «معاملهی منافع» بیانگر تبادل منافع بین جناحهای سیاسی است تا از طریق حمایت از طرحهای گروهی دیگر، طرح موردعلاقهی خود را به دست آورند. این رفتار به توسعه و دامنهدار شدت فعالیتهای دولت میانجامد. از طریق «عمل متقابل» سیاسی، قانونگذاران از مصوّبات قانونی دیگر جناحها، در ازای به دستآوردن حمایت سیاسی آنها برای طرحهای خودشان، حمایت میکنند. این رفتار به پدیدهی «ازدیاد قانونگذاری» (تورم قانونگذاری) منجر میشود؛ حجم عظیم تولید قانون بیفایده، متناقض، و مخرّب.
۷- خیر عمومی
آنچه «خیر عمومی» نامیده میشود، مفهوم روشن و قابلتعریفی نیست. مفاهیم مشابه، مانند «کالای عمومی»، که با عبارات غیرقابل استثناء (تخصیصناپذیر) و غیررقابتی بودن تعریف میشوند، این نکته را میرسانند که این خیر یا کالا نیست که مشترک یا عمومیاند بلکه مؤید آن است که تأمین آن بهصورت جمعی کارآمدتر از ارائهی آن بهصورت فردی قلمداد میشود. با این همه، این موضوع برای همهی کالاها یکسان است و بازار خود نظام ارائهی کالاهای خصوصی از طریق همکاری مشترک است. اقتصاد بازار تأمینکنندهی جمعی کالاست، زیرا همکاری و رقابت را درهم میآمیزد. هرآنچه که «کالای عمومی» نامیده میشود، تا دولت آن را تأمین کند، بخش خصوصی میتواند آن را ارزانتر و باکیفیت بهتر تأمین کند. برخلاف دولت، همکاری در اقتصاد بازار شامل رقابت و، بنابراین، نه فقط دربردارندهی بهرهوری اقتصادی که دربردارندهی انگیزهی نوآوری نیز هست.
۸- مصادرهی آژانس نظارتی
مفهوم مصادرهی آژانس نظارتی بیانگر شکست حکومت در جایی است که آژانس نظارتی هدف اصلی ترویج «منافع عمومی» را دنبال نمیکند، بلکه بازیچهی دست منافع خاص گروهایی، که آژانس جهت نظارت و تنظیم مقررات آن ایجاد شده بود، میشود. مصادرهی نهاد نظارتی توسط منافع خاص بدین معناست که آژانس تبدیل به ابزاری برای پیشبرد منافع خاص گروهی میشود که برای نظارت بر آن تشکیل شده بود. بدین منظور، منافع گروه خاص خواستار نظارت بیشتر برای دستیابی به دستگاههای دولت به عنوان ابزاری برای پشتیبانی از منافع خاص خودش میشود.
۹- کوتهبینی
افق زمانی سیاسی، محدود به انتخابات بعدی است. سیاستمداران بهجای هواداری از پروژههای بلندمدت، از پروژههای کوتاهمدت هواداری میکنند، حتی اگر اولی منافع موقت داشته باشد، و نسبت به پروژهای جایگزین، که هزینههایشان زودتر به حاصل میشود و منافعش دیرتر، پرهزینهتر باشد. از آنجایی که تدارک کالای عمومی توسط دولت، پیوند میان کسانی که هزینه بر آنان تحمیل شده و ذینفعان فوری را قطع میکند، ترجیح زمانی جهت تقاضای کالاهایی که ظاهراً به رایگان از سوی دولت دریافت میشود، لزوماً بالاتر از نظام بازار است.
۱۰- جهل منطقی
برای افراد رایدهنده در یک دموکراسی تودهای منطقیست که دربارهی موضوعات سیاسی نادان بمانند، زیرا ارزش رای افراد ناچیز است چراکه تفاوت چندانی در نتیجه و خروجی ایجاد نمیکند. رایدهندگان منطقی به نامزدهایی رای میدهند که بیشترین مزایا را وعده میدهند. با توجه به ارزش ناچیز رای یک فرد در یک دموکراسی تودهای، رایدهندهی منطقی زمان و انرژی زیادی را صرف نمیکند تا دربارهی اینکه این وعدهها واقعبینانه هستند و یا در تعارض با دیگری امیال او قرار دارد یا نه، تحقیق کند. بنابراین کمپینهای سیاسی اطلاعات و روشنگری بهعنوان هدف خود به دست نمیدهند، بلکه اطلاعات غلط و سردرگمکنندهای ارائه میدهند. در آخر، آنچه اهمیت دارد، کسب رای است. قوّت برنامه مهم نیست، بلکه شور و شوقی که یک نامزد میتواند با حامیان خود ایجاد کند و اینکه چقدر میتواند حریف خود را خوار و خفیف و تحقیر کند، اهمیت دارد. در نتیجه، مبارزات انتخاباتی باعث ایجاد نفرت، دوقطبی شدن و هوس انتقام میشود.
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#بخش_خصوصی #خیریه #بازار_آزاد
#مداخله #مداخلهگرایی #برنامهریزی
#شکست_مداخلهگرایی #دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
۶- معاملهی منافع و تجارت رای
مفهوم انتخاب عمومی «معاملهی منافع» بیانگر تبادل منافع بین جناحهای سیاسی است تا از طریق حمایت از طرحهای گروهی دیگر، طرح موردعلاقهی خود را به دست آورند. این رفتار به توسعه و دامنهدار شدت فعالیتهای دولت میانجامد. از طریق «عمل متقابل» سیاسی، قانونگذاران از مصوّبات قانونی دیگر جناحها، در ازای به دستآوردن حمایت سیاسی آنها برای طرحهای خودشان، حمایت میکنند. این رفتار به پدیدهی «ازدیاد قانونگذاری» (تورم قانونگذاری) منجر میشود؛ حجم عظیم تولید قانون بیفایده، متناقض، و مخرّب.
۷- خیر عمومی
آنچه «خیر عمومی» نامیده میشود، مفهوم روشن و قابلتعریفی نیست. مفاهیم مشابه، مانند «کالای عمومی»، که با عبارات غیرقابل استثناء (تخصیصناپذیر) و غیررقابتی بودن تعریف میشوند، این نکته را میرسانند که این خیر یا کالا نیست که مشترک یا عمومیاند بلکه مؤید آن است که تأمین آن بهصورت جمعی کارآمدتر از ارائهی آن بهصورت فردی قلمداد میشود. با این همه، این موضوع برای همهی کالاها یکسان است و بازار خود نظام ارائهی کالاهای خصوصی از طریق همکاری مشترک است. اقتصاد بازار تأمینکنندهی جمعی کالاست، زیرا همکاری و رقابت را درهم میآمیزد. هرآنچه که «کالای عمومی» نامیده میشود، تا دولت آن را تأمین کند، بخش خصوصی میتواند آن را ارزانتر و باکیفیت بهتر تأمین کند. برخلاف دولت، همکاری در اقتصاد بازار شامل رقابت و، بنابراین، نه فقط دربردارندهی بهرهوری اقتصادی که دربردارندهی انگیزهی نوآوری نیز هست.
۸- مصادرهی آژانس نظارتی
مفهوم مصادرهی آژانس نظارتی بیانگر شکست حکومت در جایی است که آژانس نظارتی هدف اصلی ترویج «منافع عمومی» را دنبال نمیکند، بلکه بازیچهی دست منافع خاص گروهایی، که آژانس جهت نظارت و تنظیم مقررات آن ایجاد شده بود، میشود. مصادرهی نهاد نظارتی توسط منافع خاص بدین معناست که آژانس تبدیل به ابزاری برای پیشبرد منافع خاص گروهی میشود که برای نظارت بر آن تشکیل شده بود. بدین منظور، منافع گروه خاص خواستار نظارت بیشتر برای دستیابی به دستگاههای دولت به عنوان ابزاری برای پشتیبانی از منافع خاص خودش میشود.
۹- کوتهبینی
افق زمانی سیاسی، محدود به انتخابات بعدی است. سیاستمداران بهجای هواداری از پروژههای بلندمدت، از پروژههای کوتاهمدت هواداری میکنند، حتی اگر اولی منافع موقت داشته باشد، و نسبت به پروژهای جایگزین، که هزینههایشان زودتر به حاصل میشود و منافعش دیرتر، پرهزینهتر باشد. از آنجایی که تدارک کالای عمومی توسط دولت، پیوند میان کسانی که هزینه بر آنان تحمیل شده و ذینفعان فوری را قطع میکند، ترجیح زمانی جهت تقاضای کالاهایی که ظاهراً به رایگان از سوی دولت دریافت میشود، لزوماً بالاتر از نظام بازار است.
۱۰- جهل منطقی
برای افراد رایدهنده در یک دموکراسی تودهای منطقیست که دربارهی موضوعات سیاسی نادان بمانند، زیرا ارزش رای افراد ناچیز است چراکه تفاوت چندانی در نتیجه و خروجی ایجاد نمیکند. رایدهندگان منطقی به نامزدهایی رای میدهند که بیشترین مزایا را وعده میدهند. با توجه به ارزش ناچیز رای یک فرد در یک دموکراسی تودهای، رایدهندهی منطقی زمان و انرژی زیادی را صرف نمیکند تا دربارهی اینکه این وعدهها واقعبینانه هستند و یا در تعارض با دیگری امیال او قرار دارد یا نه، تحقیق کند. بنابراین کمپینهای سیاسی اطلاعات و روشنگری بهعنوان هدف خود به دست نمیدهند، بلکه اطلاعات غلط و سردرگمکنندهای ارائه میدهند. در آخر، آنچه اهمیت دارد، کسب رای است. قوّت برنامه مهم نیست، بلکه شور و شوقی که یک نامزد میتواند با حامیان خود ایجاد کند و اینکه چقدر میتواند حریف خود را خوار و خفیف و تحقیر کند، اهمیت دارد. در نتیجه، مبارزات انتخاباتی باعث ایجاد نفرت، دوقطبی شدن و هوس انتقام میشود.
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#بخش_خصوصی #خیریه #بازار_آزاد
#مداخله #مداخلهگرایی #برنامهریزی
#شکست_مداخلهگرایی #دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
«پافشاری جامعهشناسان بر پدیدههای تودهای و بتسازی آنان از انسان عادی شاخهای از افسانهای است که همهی انسانها را بهلحاظ زیستشناختی برابر میداند: هر اختلاف موجود میان افراد، در شرایط پس از تولد ایجاد شده و ادامه مییابد. اگر همهی مردم بهطور برابر از مزایای آموزشوپرورش خوب بهرهمند باشند، چنین اختلافاتی هرگز پدیدار نخواهد شد. هواداران این آموزه در توضیح تفاوت میان فارغالتحصیلان مدرسهای یکسان، و توضیح این واقعیت که بسیاری از افراد خودآموخته برتر از پزشکان، استادان و کارشناسان مشهورترین دانشگاهها هستند، ناتواناند. آنها همچنین از دیدن اینکه آموزشوپرورش نمیتواند دانشی بیش از دانش آموزگارانش به دانشآموزان انتقال دهند، ناتوانند. آموزشوپروش، حواریون، مقلّدان و روزمرهکاران را میپروراند، نه پیشگامان ایدههای جدید و نبوغ خلاق. مدارس مهد پیشرفت و تکامل نیستند، بلکه مهد عادتها و شیوههای تفکر تغییرناپذیرند. نشانهی ذهن خلاق این است که بخشی از آنچه را که آموخته است، کنار مینهد یا حداقل چیز جدیدی به آن میافزاید...»
❈ لودویگ فون میزس، نظریه و تاریخ
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لودویگ فون میزس، نظریه و تاریخ
➣ @Notes_On_Liberty
📃 یک مرغ در هر قابلمه؛ پیشینهی مختصر دولت رفاه پلیسی | ✍🏻 ملچیور پالی
➣ @Notes_On_Liberty
هانری چهارم فرانسه در قرن شانزدهم وعدهی «یک مرغ در هر قابلمه» را داد. ژان-باتیست کُلبر در قرن هفدهم و فردریک روشنفکر پروس (فردریک کبیر) در قرن هیجدهم، این پیشگامان دیکتاتوریهای مدرن، به اینکه خودشان را نخستین خادمان ملّت مینامیدند، افتخار میکردند. دولت پلیسی آنها، از دولت رفاه بهعنوان ابزار، توجیه و پوششی برای خود استفاده میکرد؛ دقیقاً مانند آنچه دیکتاتوریهای مدرن انجام میدهند.
در دموکراسیها، دولت رفاه شروع امر است و دولت پلیسی پایان آن. این دو، با توجه به همهی تجارب، و به دلایل واضح، دیر یا زود باهم ادغام میشوند.
شاهان «مرکانتیلیست» سدههای شانزده تا هیجدهم اصول بنیادین دولت رفاه مدرن را تدریجاً گسترش دادند. در آغاز نگرانی اصلی آنان تراز تجاری بود -نیاز به طلا و نقره. از اینرو، سیاست داخلی تابع آن بود، مگر زمانیکه انگیزههای سیاسی دست بالا را داشتند، مانند ترس از قیام گرسنگان که بارها در انگلستان تحت حکومت تودورها و استوارتها روی داد. میل شدید به مازاد صادرات منطقاً به ترقی تولید منجر شد. سیاستهای رفاهی مبتدی، دنبال، و بهزودی تبدیل به یک عامل تعیینکننده در سیاست داخلی تبدیل شد.
نشانهی قرن هیجدهم اروپای مرکزی با «استبداد مطلقهی تقوا» بود، که توسط حکام خیرخواهای مانند یوزف دوم اتریش اعمال میشد. سختگیری، سازشناپذیری و عدم تحمل «جبّاریت بشردوستانه» نقش کوچکی در برانگیختن انقلابها نداشت. کامرالیستهای [۱] آن دوره، که فنّ حکومت مدنی را آموزش میدادند، بهطور سیستماتیک طرح اولیهی دولت رفاه را در یک قلمروی سرزمینیِ فراتر از محدودهی شهر قرون وسطایی، و بهعنوان مرکز دولت پلیسی، ترویج میدادند. این سنّت حکمرانی بوروکراتیک -با ادعای خیر شهروندان- میراثی بود که بیسمارک به ارث برد.
نقش مهم بنیادین بیسمارک در تاریخ مدرن به ندرت فهم شده است. سیاست «راه میانی» [۲] سوسیالیستی او حلقهی اتصال میان خودکامگان قدیم و تمامیتخواهان آینده بود. او فکر میکرد که میتواند با سوسیالیسم دولتی خاص خودش مارکسیسم را مغلوب سازد -درست همانطور که سوسیالیستهای فابیانیست [۳]، کینزیها و هواداران نیودیل [۴] ایمان دارند که راه میانی دولتگرایانهی آنان گرگ تمامیتخواهی را بیرون از در نگه میدارد.
آنچه بیسمارک به انجام رسانید، این بود، که در مکتب استبدادی کهن، با چرخشی شبهدموکراتیک، و با مبتنی ساختن آن بر یک بوروکراسی فوقالعاده سازمانیافته، بهلحاظ فنّی کاملاً آموزشدیده، و کاملاً منظم، انقلابی انجام داد. دولت رفاه-پلیسی او ریشهی محکمی داشت که سابقاً از آن برخوردار نشده بود. جوهر استبداد نظامیگرا در خرقهی پارلمانتاریستی پیچیده شده بود. توزیع ثروت توسط دولتی تماماً قدرتمند انجام میگرفت.
جالبتر از پیگیری سوابق تاریخی دولت رفاه، مشاهدهی مستقیم دلفریبیهای معاصر آن و ارتباطاش با دیگر جنبههای سیاست عمومی است. عموم آلمانیها، و دیگر اروپاییها در این زمینه تحت طلسم شخصیت زورگوی بیسمارک قرار گرفتهاند، بدون فهم اینکه چنین روحیهای به کجا کشیده خواهد شد. روشنفکران، در گذشته و حال، شیفتهی ایدهی مبهم قدرت آهنین توزیع رفاه بوده و هستند؛ همچنین مردم کوچه و خیابان.
[۱- کامرالیسم (Cameralism)، علم مدیریت آلمانی در قرن ۱۸ و اواخر قرن ۱۹ بود که هدفش مدیریت قدرتمند اقتصاد متمرکز در راستای منافع دولت بود.
۲- سیاست راه میانی، به سیاست مورد ادعای گروهی گفته میشود که مدعیِ ایجاد نظام اقتصادی هستند که خوبیهای نظام سرمایهداری و سوسیالیستی را دارد ولی بدیهای آن دو را ندارد. برای شناخت و نقد آن، به مقالهی «راه میانی به سوسیالیسم میانجامد» بنگرید.
۳- فابینیسم جنبشی سوسیالیستی است که در ۱۸۸۴ در انگلستان پدید آمد.
۴- نیودیل، برنامهای فاشیستی که در دوران ریاستجمهوری روزولت در آمریکا پیادهسازی شد.]
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی
#دولت_رفاه #سوسیالدموکراسی
#سوسیالیسم_بازتوزیعی #بازتوزیع
#مداخله #نیودیل #دولتگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
هانری چهارم فرانسه در قرن شانزدهم وعدهی «یک مرغ در هر قابلمه» را داد. ژان-باتیست کُلبر در قرن هفدهم و فردریک روشنفکر پروس (فردریک کبیر) در قرن هیجدهم، این پیشگامان دیکتاتوریهای مدرن، به اینکه خودشان را نخستین خادمان ملّت مینامیدند، افتخار میکردند. دولت پلیسی آنها، از دولت رفاه بهعنوان ابزار، توجیه و پوششی برای خود استفاده میکرد؛ دقیقاً مانند آنچه دیکتاتوریهای مدرن انجام میدهند.
در دموکراسیها، دولت رفاه شروع امر است و دولت پلیسی پایان آن. این دو، با توجه به همهی تجارب، و به دلایل واضح، دیر یا زود باهم ادغام میشوند.
شاهان «مرکانتیلیست» سدههای شانزده تا هیجدهم اصول بنیادین دولت رفاه مدرن را تدریجاً گسترش دادند. در آغاز نگرانی اصلی آنان تراز تجاری بود -نیاز به طلا و نقره. از اینرو، سیاست داخلی تابع آن بود، مگر زمانیکه انگیزههای سیاسی دست بالا را داشتند، مانند ترس از قیام گرسنگان که بارها در انگلستان تحت حکومت تودورها و استوارتها روی داد. میل شدید به مازاد صادرات منطقاً به ترقی تولید منجر شد. سیاستهای رفاهی مبتدی، دنبال، و بهزودی تبدیل به یک عامل تعیینکننده در سیاست داخلی تبدیل شد.
نشانهی قرن هیجدهم اروپای مرکزی با «استبداد مطلقهی تقوا» بود، که توسط حکام خیرخواهای مانند یوزف دوم اتریش اعمال میشد. سختگیری، سازشناپذیری و عدم تحمل «جبّاریت بشردوستانه» نقش کوچکی در برانگیختن انقلابها نداشت. کامرالیستهای [۱] آن دوره، که فنّ حکومت مدنی را آموزش میدادند، بهطور سیستماتیک طرح اولیهی دولت رفاه را در یک قلمروی سرزمینیِ فراتر از محدودهی شهر قرون وسطایی، و بهعنوان مرکز دولت پلیسی، ترویج میدادند. این سنّت حکمرانی بوروکراتیک -با ادعای خیر شهروندان- میراثی بود که بیسمارک به ارث برد.
نقش مهم بنیادین بیسمارک در تاریخ مدرن به ندرت فهم شده است. سیاست «راه میانی» [۲] سوسیالیستی او حلقهی اتصال میان خودکامگان قدیم و تمامیتخواهان آینده بود. او فکر میکرد که میتواند با سوسیالیسم دولتی خاص خودش مارکسیسم را مغلوب سازد -درست همانطور که سوسیالیستهای فابیانیست [۳]، کینزیها و هواداران نیودیل [۴] ایمان دارند که راه میانی دولتگرایانهی آنان گرگ تمامیتخواهی را بیرون از در نگه میدارد.
آنچه بیسمارک به انجام رسانید، این بود، که در مکتب استبدادی کهن، با چرخشی شبهدموکراتیک، و با مبتنی ساختن آن بر یک بوروکراسی فوقالعاده سازمانیافته، بهلحاظ فنّی کاملاً آموزشدیده، و کاملاً منظم، انقلابی انجام داد. دولت رفاه-پلیسی او ریشهی محکمی داشت که سابقاً از آن برخوردار نشده بود. جوهر استبداد نظامیگرا در خرقهی پارلمانتاریستی پیچیده شده بود. توزیع ثروت توسط دولتی تماماً قدرتمند انجام میگرفت.
جالبتر از پیگیری سوابق تاریخی دولت رفاه، مشاهدهی مستقیم دلفریبیهای معاصر آن و ارتباطاش با دیگر جنبههای سیاست عمومی است. عموم آلمانیها، و دیگر اروپاییها در این زمینه تحت طلسم شخصیت زورگوی بیسمارک قرار گرفتهاند، بدون فهم اینکه چنین روحیهای به کجا کشیده خواهد شد. روشنفکران، در گذشته و حال، شیفتهی ایدهی مبهم قدرت آهنین توزیع رفاه بوده و هستند؛ همچنین مردم کوچه و خیابان.
[۱- کامرالیسم (Cameralism)، علم مدیریت آلمانی در قرن ۱۸ و اواخر قرن ۱۹ بود که هدفش مدیریت قدرتمند اقتصاد متمرکز در راستای منافع دولت بود.
۲- سیاست راه میانی، به سیاست مورد ادعای گروهی گفته میشود که مدعیِ ایجاد نظام اقتصادی هستند که خوبیهای نظام سرمایهداری و سوسیالیستی را دارد ولی بدیهای آن دو را ندارد. برای شناخت و نقد آن، به مقالهی «راه میانی به سوسیالیسم میانجامد» بنگرید.
۳- فابینیسم جنبشی سوسیالیستی است که در ۱۸۸۴ در انگلستان پدید آمد.
۴- نیودیل، برنامهای فاشیستی که در دوران ریاستجمهوری روزولت در آمریکا پیادهسازی شد.]
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی
#دولت_رفاه #سوسیالدموکراسی
#سوسیالیسم_بازتوزیعی #بازتوزیع
#مداخله #نیودیل #دولتگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
«هنگامیکه قسمتی از ثروت، از فردی که مالک آن است، بدون رضایت و غرامت و یا با اجبار و یا کلاهبرداری و تقلّب، گرفته میشود و به هر کسی که مالک آن نیست، منتقل میشود، به نظر من مالکیت نقض شده است، و عمل چپاول صورت گرفته است. این عمل دقیقاً همان چیزی است که فرض میشود که قانون باید آن را همیشه و در همهجا سرکوب کند. وقتی قانون خود دچار این عمل (چپاول) که فرض میشود باید سرکوب کند، میشود به نظر من هنوز چپاول اعمال میگردد و اضافه میکنم که از منظر جامعه و رفاه عمومی این تهاجم عليه قانون حتی بدتر است. اگرچه در فرض چپاول قانونی، فردی که سود میبرد مسئول عمل چپاول نیست. مسئولیت این چپاول قانونی بر عهدهی خود قانون (حقوق)، قانونگذار و خود جامعه باقی میماند و در آن یک خطر سیاسی وجود دارد.»
❈ فردریک باستیا، قانون
➣ @Notes_On_Liberty
❈ فردریک باستیا، قانون
➣ @Notes_On_Liberty
📃 روزگار ایران | ✍🏻 یوشیدا ماساهارو
➣ @Notes_On_Liberty
یوشیدا ماساهارو (Yoshida Masaharu)، فرستادهی امپراتوری ژاپن به دربار شاهنشاهی ایران بود، که در سال ۱۸۸۰ میلادی، در زمان پادشاهی ناصرالدین شاه، در رأس هیأت ژاپنی وارد ایران شد. «کتاب سفر به ایران» با نام فارسی «سفرنامهی یوشیدا ماسارو»، نوشتهی اوست که آن را پس از کنارهگیری از امور دولتی به رشتهی تحریر درآورده است. متن زیر بخشی از این سفرنامه است؛ در اینجا یوشیدا نقلی را از یک ایرانی، به نام علیخان، که کارگزار خارجه در رشت بوده، آورده است، که طرز نگاه یک ایرانی را در آن روزگار نشان میدهد:
باز میگردم به سخن از علیخان، کارگزار خارجه در رشت. چهار روز در خانهاش ماندیم. او نماز نمیخواند. علیخان میگفت: «ایران از یاری انگلیس و روس بینیاز نیست. ما نمیتوانیم با استقلال زندگی کنیم. ما عادتمان شده که از خارج تقلید کنیم. ما فقط رویه و پیرایهی جامعهمان را نو میکنیم (نه عمق آن را). هرگونه تلاشی در تحول و اصلاح بنیادی، پایهی قدرت علما و حکّام را سست میکند. ما باید نظام آموزش را متحول سازیم، دانش و آگاهی مردم را بالا ببریم، در کار قشون سرمایه بگذاریم، و حملونقل دریایی را رونق بدهیم تا بتوانیم کشورمان را حفظ و تقویت کنیم و به پیش ببریم. اگر ما به تلاش برنخیزیم، آقازادهها و جوانهای اشراف و بزرگان در لباس فاخرشان و با حرص و ولعی که به درجهی سرتیپی و امیری و سالاری لشکر دارند، مسلّط میشوند و اینها فقط به تقلید ظواهر تمدن و معرفت اروپا بسنده میکنند و در نهان خواستها و هوسهایشان را پی میگیرند. در این احوال، سربازان خسته و دلزده میشوند، مردم روحیهشان را میبازند، نظم کار قشون از میان میرود و افسران به ولخرجی و تجمل و تنآسانی میگذرانند. در این وضع ایران به دشواری خواهد توانست از مرض خمودگی و عقبماندگی رهایی یابد. من حرف دلم را دربارهی وضع کنونی ایران و ایرانیان بیپرده و بیپیرایه با شما گفتم. خودتان در تهران بودهاید و حقایقی را دیده و شنیده و احساس کردهاید. پس نمیتوانم حقیقت حال را از شما پنهان کنم.» علیخان درد دلش را این چنین با من در میان گذاشت. در بیان این مطلب، قیافهاش غمگین و کمی خشمآلود مینمود. از همان هنگام که از علیخان جدا شدم، و در همهی این سالها، گهگاه به یاد او و حرفهایش میافتم و یادش همیشه در دلم زنده است.
کشتی ما دریای مازندران را پیمود و به باکو رسیدیم، و سفرمان را از راه ماوراءقفقاز دنبال کردیم. بار اولی بود که به روسیه میآمدم، و فرصتی بود که مردم روسیه را ببینم و در خوی و رفتارشان دقیق شوم.
بر من چنین نمود که روسیه دارد به لاشهی آهوی مرده -به تن افسردهی ایران- شلاق میزند. این دریافت و تصور مرا سخت در اندیشه برد.
#ایران #سفرنامه #سفرنامهنویسی
#یوشیدا_ماساهارو #ژاپن #قاجار
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
یوشیدا ماساهارو (Yoshida Masaharu)، فرستادهی امپراتوری ژاپن به دربار شاهنشاهی ایران بود، که در سال ۱۸۸۰ میلادی، در زمان پادشاهی ناصرالدین شاه، در رأس هیأت ژاپنی وارد ایران شد. «کتاب سفر به ایران» با نام فارسی «سفرنامهی یوشیدا ماسارو»، نوشتهی اوست که آن را پس از کنارهگیری از امور دولتی به رشتهی تحریر درآورده است. متن زیر بخشی از این سفرنامه است؛ در اینجا یوشیدا نقلی را از یک ایرانی، به نام علیخان، که کارگزار خارجه در رشت بوده، آورده است، که طرز نگاه یک ایرانی را در آن روزگار نشان میدهد:
باز میگردم به سخن از علیخان، کارگزار خارجه در رشت. چهار روز در خانهاش ماندیم. او نماز نمیخواند. علیخان میگفت: «ایران از یاری انگلیس و روس بینیاز نیست. ما نمیتوانیم با استقلال زندگی کنیم. ما عادتمان شده که از خارج تقلید کنیم. ما فقط رویه و پیرایهی جامعهمان را نو میکنیم (نه عمق آن را). هرگونه تلاشی در تحول و اصلاح بنیادی، پایهی قدرت علما و حکّام را سست میکند. ما باید نظام آموزش را متحول سازیم، دانش و آگاهی مردم را بالا ببریم، در کار قشون سرمایه بگذاریم، و حملونقل دریایی را رونق بدهیم تا بتوانیم کشورمان را حفظ و تقویت کنیم و به پیش ببریم. اگر ما به تلاش برنخیزیم، آقازادهها و جوانهای اشراف و بزرگان در لباس فاخرشان و با حرص و ولعی که به درجهی سرتیپی و امیری و سالاری لشکر دارند، مسلّط میشوند و اینها فقط به تقلید ظواهر تمدن و معرفت اروپا بسنده میکنند و در نهان خواستها و هوسهایشان را پی میگیرند. در این احوال، سربازان خسته و دلزده میشوند، مردم روحیهشان را میبازند، نظم کار قشون از میان میرود و افسران به ولخرجی و تجمل و تنآسانی میگذرانند. در این وضع ایران به دشواری خواهد توانست از مرض خمودگی و عقبماندگی رهایی یابد. من حرف دلم را دربارهی وضع کنونی ایران و ایرانیان بیپرده و بیپیرایه با شما گفتم. خودتان در تهران بودهاید و حقایقی را دیده و شنیده و احساس کردهاید. پس نمیتوانم حقیقت حال را از شما پنهان کنم.» علیخان درد دلش را این چنین با من در میان گذاشت. در بیان این مطلب، قیافهاش غمگین و کمی خشمآلود مینمود. از همان هنگام که از علیخان جدا شدم، و در همهی این سالها، گهگاه به یاد او و حرفهایش میافتم و یادش همیشه در دلم زنده است.
کشتی ما دریای مازندران را پیمود و به باکو رسیدیم، و سفرمان را از راه ماوراءقفقاز دنبال کردیم. بار اولی بود که به روسیه میآمدم، و فرصتی بود که مردم روسیه را ببینم و در خوی و رفتارشان دقیق شوم.
بر من چنین نمود که روسیه دارد به لاشهی آهوی مرده -به تن افسردهی ایران- شلاق میزند. این دریافت و تصور مرا سخت در اندیشه برد.
#ایران #سفرنامه #سفرنامهنویسی
#یوشیدا_ماساهارو #ژاپن #قاجار
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 تورم توسط حکومت ایجاد میشود (۲) | ✍🏻 ران پال ➣ @Notes_On_Liberty چاپ دلار کاغذی کمکی نخواهد کرد: فقط از سال ۱۹۷۰، شاهد عرضهی بیش از دو برابر پول ایالات متحده بودهایم [تا ۱۹۷۹]. این به معنای آن است که دلارهای کاغذی بیشتری در گردش است، ولی، البته،…
📃 تورم توسط حکومت ایجاد میشود (۳) | ✍🏻 ران پال
➣ @Notes_On_Liberty
تورم، اختراع جدید نیست:
مدتها پیش از وجود کسبوکارهای بزرگ، اتحادیههای کارگری، و اوپک، تورم وجود داشت. حکومتها بهخوبی دریافتند که مردم فقط تا حدی مالیات کامل پرداخت میکنند (تورم معمولاً وقتی که مالیات به بیستوپنج درصد میرسد، آغاز میشود)، برای نمونه، امپراتوران پسین روم، معمولاً با افزودن هرچه بیشتر آلیاژهای ارزانقیمت سکّههای طلا و نقرهشان را رقیق میساختند. این کار حجم پول را گسترش داد و آنان را -برای مدتی- قادر به پرداخت هزینههای بیشتر برای برنامههای رفاهی ساخت. ولی قیمتها به طرز چشمگیری افزایش یافت، و اغتشاش اقتصادی حاصل، به سقوط ناگهانی امپراتوری و فرارسیدن عصر تاریکی انجامید.
طی جنگ انقلاب ما، کنگره قارهای ۲۴۰ میلیون دلار پول کاغذی برای تامین هزینههای حکومت چاپ کرد. قیمتها افزایش یافت، و تا زمان پیروزی، یک دلار کاغذی به اندازهی ۲ سِنت پول نقره یا دلار ارزش داشت، به همین روی میگفتند، «پول کانتیننتال ارزشی ندارد.»
طی جنگ داخلی، شمال و جنوب هردو گرفتار تورم شدند. قیمتها در واشینگتن دیسی از ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵، به لطف اسکناسهای کاغذی ۴۰۰ میلیون دلاری، دور برابر شد. پس از جنگ، سه دلار کاغذی با یک دلار طلا معامله میشد.
جنوب حتی در بحران تورمی بدتری فرورفت، بنابراین این منطقه نه تنها از لحاظ نظامی ویران شد، که از لحاظ اقتصادی نیز منهدم شد.
کاهش قیمتها در اقتصاد بازار آزاد طبیعی است:
طی قرن ۱۹ آمریکا، بهجز دوران جنگ، قیمتها کاهش یافتند. در حقیقت، این وضعیتی طبیعی در اقتصاد بازار آزاد است. برخی از اقتصاددانان مدرن ادعا میکنند که بدون تورم نمیتوانیم رشد اقتصادی داشته باشیم. ولی این قطعاً درست نیست. دستمزدها، در قرن ۱۹، هر سال بیشتروبیشتر شد، درحالیکه رشد اقتصادی و صنعتیسازی با بالاترین سرعت در تاریخ بشریت پیش میرفت.
تنها حکومتست که آنچه را امروز عادی به نظر میرسد به ما القا میکند -افزایش پیوستهی قیمتها. افزایش پیوستهی قیمتها یک «واقعیت زندگی» نیست، بلکه کار حکومت است. این تورم رشد را تضعیف میکند، بنابراین ما کمتر از آنچه که بدون چاپ پیوستهی میلیاردها دلار کاغذی میتوانستیم ثروتمند باشیم، ثروتمندیم.
کنترل دستمزد و قیمت تورم را متوقف نمیکند:
کنترل دستمزد و قیمت، که بیش از ۴ هزار سال همراه با تورم حکومتی امتحان شده، همواره شکست خورده؛ زیرا این کنترلها به علامت تورم حمله میکنند، نه به علّت آن. کنترلها به همان اندازه منطقی هستند که یک پزشک برای درمان تب، دماسنج را در آب سرد فرو کند!
درواقع، تا وقتی حکومت به تزریق پول کاغذی ادامه میدهد، کنترلها باعث کمبود، بازار سیاه، و سهمیهبندی میشود.
کنترل قیمت و دستمزد -یا حتی راهبردها- همانند پوشانندهی سوراخ زودپر هستند در حالیکه شعلهی اجاق زیاد است. چه اتفاقی میفتد. تنها راه کاهش فشار تورمی، کاهش حرارت پولی است.
اگر حکومت ایالت تگزاس، بهعنوان راهحل افزایش قیمت مسکن، به همگان بگوید که نمیتوانند خانههایشان را با قیمت بالاتر از سال ۱۹۶۹ بفروشند، چه روی میدهد؟ آیا این کار مسکن را ارزانتر خواهد کرد، یا سبب نابودی بازار مسکن خواهد شد، مسکن را برای خریداران غیرقابل دسترس خواهد ساخت و حقوق اساسی فروشندگان را نقض خواهد کرد؟ پاسخ واضح است. اندکی خانهفروشی انجام میشود ولی در خفا در بازار سیاه.
پول معتبر پاسخ به تورم است:
پدران بنیانگذار، پس از تجربهی تورم طی دوران انقلاب، بیان داشتند که پول واقعی طلا یا نقره است. یک دلار حدود یکبیستم اونس طلا بود، ولی ما امروز به حدی تورم داریم که دلار -که فقط یک تکه کاغذ بدون پشتوانه است- کمتر از یکچهارصدم اونس طلا ارزش دارد.
برای پایان تورم، نیازمند آنیم که هزینههای کسری بودجه را پایان دهیم و دلار متکی به یک کالای خاص، مانند طلا یا نقره، داشته باشیم. حکومت اکنون در تلاش برای کاهش قیمتها، عمداً به رکود روی آورده است. این کار ممکنست برای مدتی عملی باشد، ولی چه هزینهای به بشر تحمیل میکند.
همچنین حکومت، در تلاشی پوچ برای «توقف تورم»، طلایی را که زمانی از دلار ما پشتیبانی میکرد، به امید اینکه قیمت طلا کاهش یابد و معجزهآسا دیگر قیمتها را کاهش دهد، به قیمت نازل فروخت. همهی آنچه به دست آورد، باختن طلا به اعراب و بانکهای اروپایی است، و تورمی که همچنان میخروشد.
میتوانیم رشد اقتصادی قدرتمند، مشاغل و خوشبختی بیشتر، و پایان رشد قیمتها را داشته باشیم تنها با دلار معتبر که نمیتواند متورم شود.
بیایید چاپگرها را نابود کنیم، نابودی پولمان و کشورمان بهوسیلهی تورم را متوقف سازیم، و رشد اقتصادی موردنیازمان را پیش ببریم.
#اقتصاد #تورم #ارزش_پول #پول
#گرانی #چپاول #مالیات_تورمی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
تورم، اختراع جدید نیست:
مدتها پیش از وجود کسبوکارهای بزرگ، اتحادیههای کارگری، و اوپک، تورم وجود داشت. حکومتها بهخوبی دریافتند که مردم فقط تا حدی مالیات کامل پرداخت میکنند (تورم معمولاً وقتی که مالیات به بیستوپنج درصد میرسد، آغاز میشود)، برای نمونه، امپراتوران پسین روم، معمولاً با افزودن هرچه بیشتر آلیاژهای ارزانقیمت سکّههای طلا و نقرهشان را رقیق میساختند. این کار حجم پول را گسترش داد و آنان را -برای مدتی- قادر به پرداخت هزینههای بیشتر برای برنامههای رفاهی ساخت. ولی قیمتها به طرز چشمگیری افزایش یافت، و اغتشاش اقتصادی حاصل، به سقوط ناگهانی امپراتوری و فرارسیدن عصر تاریکی انجامید.
طی جنگ انقلاب ما، کنگره قارهای ۲۴۰ میلیون دلار پول کاغذی برای تامین هزینههای حکومت چاپ کرد. قیمتها افزایش یافت، و تا زمان پیروزی، یک دلار کاغذی به اندازهی ۲ سِنت پول نقره یا دلار ارزش داشت، به همین روی میگفتند، «پول کانتیننتال ارزشی ندارد.»
طی جنگ داخلی، شمال و جنوب هردو گرفتار تورم شدند. قیمتها در واشینگتن دیسی از ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵، به لطف اسکناسهای کاغذی ۴۰۰ میلیون دلاری، دور برابر شد. پس از جنگ، سه دلار کاغذی با یک دلار طلا معامله میشد.
جنوب حتی در بحران تورمی بدتری فرورفت، بنابراین این منطقه نه تنها از لحاظ نظامی ویران شد، که از لحاظ اقتصادی نیز منهدم شد.
کاهش قیمتها در اقتصاد بازار آزاد طبیعی است:
طی قرن ۱۹ آمریکا، بهجز دوران جنگ، قیمتها کاهش یافتند. در حقیقت، این وضعیتی طبیعی در اقتصاد بازار آزاد است. برخی از اقتصاددانان مدرن ادعا میکنند که بدون تورم نمیتوانیم رشد اقتصادی داشته باشیم. ولی این قطعاً درست نیست. دستمزدها، در قرن ۱۹، هر سال بیشتروبیشتر شد، درحالیکه رشد اقتصادی و صنعتیسازی با بالاترین سرعت در تاریخ بشریت پیش میرفت.
تنها حکومتست که آنچه را امروز عادی به نظر میرسد به ما القا میکند -افزایش پیوستهی قیمتها. افزایش پیوستهی قیمتها یک «واقعیت زندگی» نیست، بلکه کار حکومت است. این تورم رشد را تضعیف میکند، بنابراین ما کمتر از آنچه که بدون چاپ پیوستهی میلیاردها دلار کاغذی میتوانستیم ثروتمند باشیم، ثروتمندیم.
کنترل دستمزد و قیمت تورم را متوقف نمیکند:
کنترل دستمزد و قیمت، که بیش از ۴ هزار سال همراه با تورم حکومتی امتحان شده، همواره شکست خورده؛ زیرا این کنترلها به علامت تورم حمله میکنند، نه به علّت آن. کنترلها به همان اندازه منطقی هستند که یک پزشک برای درمان تب، دماسنج را در آب سرد فرو کند!
درواقع، تا وقتی حکومت به تزریق پول کاغذی ادامه میدهد، کنترلها باعث کمبود، بازار سیاه، و سهمیهبندی میشود.
کنترل قیمت و دستمزد -یا حتی راهبردها- همانند پوشانندهی سوراخ زودپر هستند در حالیکه شعلهی اجاق زیاد است. چه اتفاقی میفتد. تنها راه کاهش فشار تورمی، کاهش حرارت پولی است.
اگر حکومت ایالت تگزاس، بهعنوان راهحل افزایش قیمت مسکن، به همگان بگوید که نمیتوانند خانههایشان را با قیمت بالاتر از سال ۱۹۶۹ بفروشند، چه روی میدهد؟ آیا این کار مسکن را ارزانتر خواهد کرد، یا سبب نابودی بازار مسکن خواهد شد، مسکن را برای خریداران غیرقابل دسترس خواهد ساخت و حقوق اساسی فروشندگان را نقض خواهد کرد؟ پاسخ واضح است. اندکی خانهفروشی انجام میشود ولی در خفا در بازار سیاه.
پول معتبر پاسخ به تورم است:
پدران بنیانگذار، پس از تجربهی تورم طی دوران انقلاب، بیان داشتند که پول واقعی طلا یا نقره است. یک دلار حدود یکبیستم اونس طلا بود، ولی ما امروز به حدی تورم داریم که دلار -که فقط یک تکه کاغذ بدون پشتوانه است- کمتر از یکچهارصدم اونس طلا ارزش دارد.
برای پایان تورم، نیازمند آنیم که هزینههای کسری بودجه را پایان دهیم و دلار متکی به یک کالای خاص، مانند طلا یا نقره، داشته باشیم. حکومت اکنون در تلاش برای کاهش قیمتها، عمداً به رکود روی آورده است. این کار ممکنست برای مدتی عملی باشد، ولی چه هزینهای به بشر تحمیل میکند.
همچنین حکومت، در تلاشی پوچ برای «توقف تورم»، طلایی را که زمانی از دلار ما پشتیبانی میکرد، به امید اینکه قیمت طلا کاهش یابد و معجزهآسا دیگر قیمتها را کاهش دهد، به قیمت نازل فروخت. همهی آنچه به دست آورد، باختن طلا به اعراب و بانکهای اروپایی است، و تورمی که همچنان میخروشد.
میتوانیم رشد اقتصادی قدرتمند، مشاغل و خوشبختی بیشتر، و پایان رشد قیمتها را داشته باشیم تنها با دلار معتبر که نمیتواند متورم شود.
بیایید چاپگرها را نابود کنیم، نابودی پولمان و کشورمان بهوسیلهی تورم را متوقف سازیم، و رشد اقتصادی موردنیازمان را پیش ببریم.
#اقتصاد #تورم #ارزش_پول #پول
#گرانی #چپاول #مالیات_تورمی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سوئد: فقیرتر از آنچه فکر میکنید (۱) | ✍🏻 ویلیام اندرسون
➣ @Notes_On_Liberty
یکی از افسانههای ماندگار دولت رفاه «راه سومی» این است که ملّت، بهعنوان یک کل، میتواند سطح استاندارد زندگی بالایی داشته باشد -حتی اگر هیچکس واقعاً مجبور به کار نباشد- تا زمانیکه حکومت مقادیر عظیم ثروت را از افراد ثروتمند به افراد کمثروت انتقال دهد. طی چهار دههی گذشته، در میان داستانها، کتابها و گزارشهای عمومی جدیدی غرق شدهایم، که همگی ما را تشویق میکنند همانند سوئد باشیم.
به ما گفته شده است که، سوئدیها، از خدمات درمانی رایگان، مزایای سخاوتمندانهی رفاهی، تعطیلات کاری، و یارانه برای تقریباً همهی چیزها، بهرهمند میشوند. وقتی کسی مخالفت کند که سوئدیها مالیات بسیار بالایی میپردازند، پاسخ مرسوم این است که، «این درست است، ولی نگاه کنید که در برابر پرداختهایشان چه چیزی دریافت میکنند.»
با اینهمه، بر اساس پژوهشهای اخیر، دم خروس بیرون زده است. در مقایسه با خانوارها در ایالات متحده، درآمد خانوادهی سوئدی بهطور قابلتوجهی کمتر است. درواقع، پژوهش چنین نتیجه میگیرد که، میانگین درآمد در سوئد کمتر از میانگین سیاهان آمریکایی است که کمدرآمدترین گروه اقتصادی در این کشور را تشکیل میدهند.
براساس گزارش رویترز، پژوهشهای برآمده از موسسهی بازرگانی سوئد، «آمارهای رسمی ایالات متحده و سوئد دربارهی درآمد خانوارها و همچنین تولید ناخالص داخلی، مصرف خصوصی و هزینههای جزئی سرانه بین سالهای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۹ را مقایسه کردهاند.»
این مطالعه از «دادههای تنظیمشده براساس قیمتهای ثابت و برابری قدرت خرید» استفاده کرده و دریافته است که «متوسط درآمد خانوارها در سوئد در پایان دههی ۱۹۹۰ معادل ۲۶٫۸۰۰ دلار بوده است، در مقایسه با متوسط درآمد ۳۹٫۴۰۰ دلار برای هر خانوار آمریکایی.» علاوه بر این، این مطالعه اشاره میکند که بهرهوری در سوئد، در مقایسه با بهرهوری سرانه در ایالات متحدهی آمریکا، به سرعت کاهش یافته است.
بگذارید در ابتدا، در دفاع از سوئدیها بگویم که مقایسهی سادهی درآمدها میتواند فریبنده باشند. درحالیکه من هرگز به سوئد نرفتهام (حتی با وجود آشنایانی در آنجا)، فکر میکنم که حتی فقیرترین بخشهای استکهلم و شهرهای دیگر سوئد، قابلزیستنتر و جذابتر از آنچه که در شهرهای ایالات متحده میبینیم باشد. حتی با وجود مالیاتهای بالا، من فکر میکنم که ترجیح بدهم در مرکز استکهلم زندگی کنم تا در مرکز دیترویت یا نیوآرک.
با این حال، مطالعات به ما هشدار میدهند که چیز مهمتری هم هست، و آن اینکه دولتهای رفاه اروپایی شهروندانشان را ثروتمندتر نمیکنند. با گذشت زمان، شکافها در این مللِ نسبتاً ثروتمند بیشتر رشد خواهد کرد، و اگر این بیماری متوقف نشود، بیشتر اروپا در آیندهای نه چندان دور در فقر واقعی سقوط خواهد کرد. به نظر میرسد که اروپاییان -و شاید اغلب آمریکاییها- از قبل انتخاب کردهاند که به سختی یاد بگیرند که نظامهای رفاهی لجوج و بزرگ، راهی برای سربریدن مرغی که تخم مرغ طلایی میگذارد، در پیش گرفتهاند.
درحالیکه مردم میتوانند شرایط کنونی سوئدیها در استکهلم در برابر شرایط سیاهان در هارلم را به بحث بگذارند، موضوع ژرفی وجود دارد که به نظر میرسد مردم، هنگامیکه صحبت از دولتهای رفاه به میان میآید، فراموش میکنند: آن دولتها ذاتاً ویرانگرند. هواداران دولت رفاه، درحالیکه به بدگویی از تولید میپردازند، تنها بر توزیع تمرکز میکنند. چنین وضعیتی نمیتواند تا همیشه ادامه داشته باشد، زیرا حکومتها مجبورند به مرور زمان ساختار سرمایه را ببلعند تا نظام بتواند به کار خود ادامه دهد.
فرضیههای دولت رفاه از این قرارند: ۱- بازارهای آزاد، اگر توسط دولت تنظیم نشوند، به نابرابری پیوسته منجر میشوند، زیرا ثروت بهطور فزایندهای در دست عدهی اندکی متمرکز میشود، درحالیکه اغلب مردم فقیرتر میشوند؛ ۲- تنها راه مبارزه با این مشکل این است که دولت بخش اعظمی از درآمد ثروتمندان را بگیرد و آن را میان دیگران توزیع کند، و ۳- چنین توزیعی درواقع اقتصاد را قادر به رشد میسازد، چراکه رشد تمرکز به معنای آن است که افراد کمتری قادر خواهند بود که محصولاتی را که درون نظام بازار آزاد خصوصی ساخته شدهاند، مصرف کنند.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
یکی از افسانههای ماندگار دولت رفاه «راه سومی» این است که ملّت، بهعنوان یک کل، میتواند سطح استاندارد زندگی بالایی داشته باشد -حتی اگر هیچکس واقعاً مجبور به کار نباشد- تا زمانیکه حکومت مقادیر عظیم ثروت را از افراد ثروتمند به افراد کمثروت انتقال دهد. طی چهار دههی گذشته، در میان داستانها، کتابها و گزارشهای عمومی جدیدی غرق شدهایم، که همگی ما را تشویق میکنند همانند سوئد باشیم.
به ما گفته شده است که، سوئدیها، از خدمات درمانی رایگان، مزایای سخاوتمندانهی رفاهی، تعطیلات کاری، و یارانه برای تقریباً همهی چیزها، بهرهمند میشوند. وقتی کسی مخالفت کند که سوئدیها مالیات بسیار بالایی میپردازند، پاسخ مرسوم این است که، «این درست است، ولی نگاه کنید که در برابر پرداختهایشان چه چیزی دریافت میکنند.»
با اینهمه، بر اساس پژوهشهای اخیر، دم خروس بیرون زده است. در مقایسه با خانوارها در ایالات متحده، درآمد خانوادهی سوئدی بهطور قابلتوجهی کمتر است. درواقع، پژوهش چنین نتیجه میگیرد که، میانگین درآمد در سوئد کمتر از میانگین سیاهان آمریکایی است که کمدرآمدترین گروه اقتصادی در این کشور را تشکیل میدهند.
براساس گزارش رویترز، پژوهشهای برآمده از موسسهی بازرگانی سوئد، «آمارهای رسمی ایالات متحده و سوئد دربارهی درآمد خانوارها و همچنین تولید ناخالص داخلی، مصرف خصوصی و هزینههای جزئی سرانه بین سالهای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۹ را مقایسه کردهاند.»
این مطالعه از «دادههای تنظیمشده براساس قیمتهای ثابت و برابری قدرت خرید» استفاده کرده و دریافته است که «متوسط درآمد خانوارها در سوئد در پایان دههی ۱۹۹۰ معادل ۲۶٫۸۰۰ دلار بوده است، در مقایسه با متوسط درآمد ۳۹٫۴۰۰ دلار برای هر خانوار آمریکایی.» علاوه بر این، این مطالعه اشاره میکند که بهرهوری در سوئد، در مقایسه با بهرهوری سرانه در ایالات متحدهی آمریکا، به سرعت کاهش یافته است.
بگذارید در ابتدا، در دفاع از سوئدیها بگویم که مقایسهی سادهی درآمدها میتواند فریبنده باشند. درحالیکه من هرگز به سوئد نرفتهام (حتی با وجود آشنایانی در آنجا)، فکر میکنم که حتی فقیرترین بخشهای استکهلم و شهرهای دیگر سوئد، قابلزیستنتر و جذابتر از آنچه که در شهرهای ایالات متحده میبینیم باشد. حتی با وجود مالیاتهای بالا، من فکر میکنم که ترجیح بدهم در مرکز استکهلم زندگی کنم تا در مرکز دیترویت یا نیوآرک.
با این حال، مطالعات به ما هشدار میدهند که چیز مهمتری هم هست، و آن اینکه دولتهای رفاه اروپایی شهروندانشان را ثروتمندتر نمیکنند. با گذشت زمان، شکافها در این مللِ نسبتاً ثروتمند بیشتر رشد خواهد کرد، و اگر این بیماری متوقف نشود، بیشتر اروپا در آیندهای نه چندان دور در فقر واقعی سقوط خواهد کرد. به نظر میرسد که اروپاییان -و شاید اغلب آمریکاییها- از قبل انتخاب کردهاند که به سختی یاد بگیرند که نظامهای رفاهی لجوج و بزرگ، راهی برای سربریدن مرغی که تخم مرغ طلایی میگذارد، در پیش گرفتهاند.
درحالیکه مردم میتوانند شرایط کنونی سوئدیها در استکهلم در برابر شرایط سیاهان در هارلم را به بحث بگذارند، موضوع ژرفی وجود دارد که به نظر میرسد مردم، هنگامیکه صحبت از دولتهای رفاه به میان میآید، فراموش میکنند: آن دولتها ذاتاً ویرانگرند. هواداران دولت رفاه، درحالیکه به بدگویی از تولید میپردازند، تنها بر توزیع تمرکز میکنند. چنین وضعیتی نمیتواند تا همیشه ادامه داشته باشد، زیرا حکومتها مجبورند به مرور زمان ساختار سرمایه را ببلعند تا نظام بتواند به کار خود ادامه دهد.
فرضیههای دولت رفاه از این قرارند: ۱- بازارهای آزاد، اگر توسط دولت تنظیم نشوند، به نابرابری پیوسته منجر میشوند، زیرا ثروت بهطور فزایندهای در دست عدهی اندکی متمرکز میشود، درحالیکه اغلب مردم فقیرتر میشوند؛ ۲- تنها راه مبارزه با این مشکل این است که دولت بخش اعظمی از درآمد ثروتمندان را بگیرد و آن را میان دیگران توزیع کند، و ۳- چنین توزیعی درواقع اقتصاد را قادر به رشد میسازد، چراکه رشد تمرکز به معنای آن است که افراد کمتری قادر خواهند بود که محصولاتی را که درون نظام بازار آزاد خصوصی ساخته شدهاند، مصرف کنند.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سوئد: فقیرتر از آنچه فکر میکنید (۲) | ✍🏻 ویلیام اندرسون
➣ @Notes_On_Liberty
همانطور که لودویگ فون میزس و مورای روتبارد اشاره کردهاند، در یک جامعهی مبتنی بر بازار آزاد، افراد نمیتوانند بدون تولید کالاهایی، که مورد تقاضای بخشی بزرگی از مردم است، ثروت به دست آورند. برای نمونه، هنری فورد با تولید خودرو ثروتمند شد، نه تولید خودروهای لوکس که تنها برای ثروتمندترین افراد جامعهی آمریکا قابل دستیابی بود. فورد روشی را توسعه داد که در آن، میتوانست خودروهایی تولید کند که اکثر افراد میتوانستند آن را بخرند. موفقترین تولیدکنندگان در اقتصاد ما، افرادی هستند که کالاها را، در تمام سطوح اقتصادی، در دسترس مردم قرار میدهند.
والمارت، نمونهی دیگر، با ایجاد یک سیستم خردهفروشی که تعداد زیادی از مردم را قادر ساخت تا خریدهایشان را بهراحتی انجام دهند، تبدیل به بزرگترین شرکت -و نیز یکی از موفقترینها- در این کشور شد. درواقع، والمارت مسیر موفقیت خود را با ساخت فروشگاههای تخفیفی در مناطق روستایی و شهرکهای کوچک که از سوی فروشگاههای زنجیرهای و بنگاههایی همچون کیمارت مورد غفلت قرار گرفته بودند، آغاز کرد.
بنابراین، به نظر میرسد که اگر تولیدکنندگان ثروتمندتر میشوند، این امر تنها زمانی رخ میدهد که مصرفکنندگان آنچه را که تولیدکنندگان تولید میکنند، در مقیاس بزرگ خریداری میکنند. اظهارنظر اول در توجیه دولت رفاه، سازوکار علّی خوبی ندارد، زیرا توضیح نمیدهد که چگونه این انتقال ثروت از فقیر به ثروتمند انجام میگیرد، بهویژه اینکه این فرض ضمنی را ایجاد میکند که خرید داوطلبانهی کالاها در واقع انتقال ثروت است.
برای نخستین بار، کارآفرینان بهخاطر اینکه موفق هستند، مجازات میشوند. با متهمساختن کسانیکه بالفعل ثروت خلق میکنند، کسانیکه ثروت را نابود میکنند برکشیده میشوند. اگر افراد بهخاطر خلق ثروت مجازات شوند، ثروت کمتری در آینده خلق خواهد شد. هرچه حکومت بیشتر مانع ایجاد و توزیع ثروت شود، ثروت کمتری ایجاد خواهد شد، این به معنای آن است که افرادی که در حاشیه هستند -یعنی کسانی که بهرهوری کمتری دارند- نخستین کسانی خواهند بود که آسیب میبینند. بنابراین، دولت رفاه در درازمدت وضع فقر را بدتر خواهد کرد.
این تصور که دولت رفاه واقعاً به اقتصاد «کمک میکنند» نیز جعلی است؛ زیرا همانطور که پیشتر اشاره کردم، مصرف کالاها ابتدا باید صورت بگیرد، پیش از آنکه تولیدکنندگان سود حاصل از تولید آنان را به دست آورند. بنابراین، رژیمهای رفاهی که به کارآفرینان حمله میبرند، با مصادرهی سود آنان، مانع شکلگیری سرمایهی آینده میشوند.
بهلحاظ اقتصادی، یکی از بدترین جنبههای سوسیالیسم، این است که تمایل نابههنجاری برای تبدیل سرمایهی جدید، از یک دارایی به یک بدهی دارد. دندانپزشکان آلمانی انگیزهای برای خرید تجهیزات مدرن ندارند، زیرا این تجهیزات گراناند و بیماران جای دیگری برای مراجعه ندارند. درواقع، هر جایی که خدمات پزشکی سوسیالیستی برای طولانیمدت امتحان شد، بهراحتی میتوان وضعیت وخیم ذخیرهی سرمایه را مشاهده کرد.
سالهاست سوئد، مانند همتایان اروپایی خویش، ذخیرهی سرمایهی خود را، بهجای بازانباشت آن، میبلعد. برخی از شرکتهای پرسود سوئدی مانند ولو توانستهاند سرمایهگذاری خوبی داشته باشند، ولی حتی آن شرکتها نیز جای خود را در دیگر ملل، جایی که سود آنان به سادگی مصادره نمیشوند، بهتر یافتهاند.
سوئدیها و دیگر ملل شمالی تا حدودی خوششانس هستند که از استاندارد زندگی نسبتاً بالاتری برخوردارند. مردم اروپای جنوبی در کشورهایی همچون ایتالیا و اسپانیا -جایی که مالیات بالا و نهادهای نظارتی گسترده وجود دارد- خود را فقیرتر و فاقد چشماندازی برای بهبود واقعی میدانند.
متأسفانه، بسیاری از اروپاییها (مانند همسایگان کانادایی ما) باور دارند که یک دستگاه رفاهی گسترده، آنها را بهلحاظ اخلاقی از ملّتهایی که وسعت مزایای آنان یکسان نیست، برتر میسازد. (میتوان اشاره کرد که ایالات متحده که خود بوروکراسی رفاهی عظیمی دارد، مزایای سخاوتمندانهی بلندمدت دولتهای اروپایی را ارائه نمیدهد). درحالیکه آنها دربارهی برتری اخلاقی و برابریخواهیشان زیادهگویی میکنند، با این حال چیز دیگری رخ میدهد. آنها فقیرتر و فقیرتر میشوند و دولت رفاه نمیتواند آنان را حفظ کند. تنها میتواند سراشیبی سقوط آنان را سرعت بخشد!
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی
#دولت_رفاه #سوسیالدموکراسی
#سوسیالیسم_بازتوزیعی #مالیات
#آزادی_اقتصادی #تولید #توزیع
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
همانطور که لودویگ فون میزس و مورای روتبارد اشاره کردهاند، در یک جامعهی مبتنی بر بازار آزاد، افراد نمیتوانند بدون تولید کالاهایی، که مورد تقاضای بخشی بزرگی از مردم است، ثروت به دست آورند. برای نمونه، هنری فورد با تولید خودرو ثروتمند شد، نه تولید خودروهای لوکس که تنها برای ثروتمندترین افراد جامعهی آمریکا قابل دستیابی بود. فورد روشی را توسعه داد که در آن، میتوانست خودروهایی تولید کند که اکثر افراد میتوانستند آن را بخرند. موفقترین تولیدکنندگان در اقتصاد ما، افرادی هستند که کالاها را، در تمام سطوح اقتصادی، در دسترس مردم قرار میدهند.
والمارت، نمونهی دیگر، با ایجاد یک سیستم خردهفروشی که تعداد زیادی از مردم را قادر ساخت تا خریدهایشان را بهراحتی انجام دهند، تبدیل به بزرگترین شرکت -و نیز یکی از موفقترینها- در این کشور شد. درواقع، والمارت مسیر موفقیت خود را با ساخت فروشگاههای تخفیفی در مناطق روستایی و شهرکهای کوچک که از سوی فروشگاههای زنجیرهای و بنگاههایی همچون کیمارت مورد غفلت قرار گرفته بودند، آغاز کرد.
بنابراین، به نظر میرسد که اگر تولیدکنندگان ثروتمندتر میشوند، این امر تنها زمانی رخ میدهد که مصرفکنندگان آنچه را که تولیدکنندگان تولید میکنند، در مقیاس بزرگ خریداری میکنند. اظهارنظر اول در توجیه دولت رفاه، سازوکار علّی خوبی ندارد، زیرا توضیح نمیدهد که چگونه این انتقال ثروت از فقیر به ثروتمند انجام میگیرد، بهویژه اینکه این فرض ضمنی را ایجاد میکند که خرید داوطلبانهی کالاها در واقع انتقال ثروت است.
برای نخستین بار، کارآفرینان بهخاطر اینکه موفق هستند، مجازات میشوند. با متهمساختن کسانیکه بالفعل ثروت خلق میکنند، کسانیکه ثروت را نابود میکنند برکشیده میشوند. اگر افراد بهخاطر خلق ثروت مجازات شوند، ثروت کمتری در آینده خلق خواهد شد. هرچه حکومت بیشتر مانع ایجاد و توزیع ثروت شود، ثروت کمتری ایجاد خواهد شد، این به معنای آن است که افرادی که در حاشیه هستند -یعنی کسانی که بهرهوری کمتری دارند- نخستین کسانی خواهند بود که آسیب میبینند. بنابراین، دولت رفاه در درازمدت وضع فقر را بدتر خواهد کرد.
این تصور که دولت رفاه واقعاً به اقتصاد «کمک میکنند» نیز جعلی است؛ زیرا همانطور که پیشتر اشاره کردم، مصرف کالاها ابتدا باید صورت بگیرد، پیش از آنکه تولیدکنندگان سود حاصل از تولید آنان را به دست آورند. بنابراین، رژیمهای رفاهی که به کارآفرینان حمله میبرند، با مصادرهی سود آنان، مانع شکلگیری سرمایهی آینده میشوند.
بهلحاظ اقتصادی، یکی از بدترین جنبههای سوسیالیسم، این است که تمایل نابههنجاری برای تبدیل سرمایهی جدید، از یک دارایی به یک بدهی دارد. دندانپزشکان آلمانی انگیزهای برای خرید تجهیزات مدرن ندارند، زیرا این تجهیزات گراناند و بیماران جای دیگری برای مراجعه ندارند. درواقع، هر جایی که خدمات پزشکی سوسیالیستی برای طولانیمدت امتحان شد، بهراحتی میتوان وضعیت وخیم ذخیرهی سرمایه را مشاهده کرد.
سالهاست سوئد، مانند همتایان اروپایی خویش، ذخیرهی سرمایهی خود را، بهجای بازانباشت آن، میبلعد. برخی از شرکتهای پرسود سوئدی مانند ولو توانستهاند سرمایهگذاری خوبی داشته باشند، ولی حتی آن شرکتها نیز جای خود را در دیگر ملل، جایی که سود آنان به سادگی مصادره نمیشوند، بهتر یافتهاند.
سوئدیها و دیگر ملل شمالی تا حدودی خوششانس هستند که از استاندارد زندگی نسبتاً بالاتری برخوردارند. مردم اروپای جنوبی در کشورهایی همچون ایتالیا و اسپانیا -جایی که مالیات بالا و نهادهای نظارتی گسترده وجود دارد- خود را فقیرتر و فاقد چشماندازی برای بهبود واقعی میدانند.
متأسفانه، بسیاری از اروپاییها (مانند همسایگان کانادایی ما) باور دارند که یک دستگاه رفاهی گسترده، آنها را بهلحاظ اخلاقی از ملّتهایی که وسعت مزایای آنان یکسان نیست، برتر میسازد. (میتوان اشاره کرد که ایالات متحده که خود بوروکراسی رفاهی عظیمی دارد، مزایای سخاوتمندانهی بلندمدت دولتهای اروپایی را ارائه نمیدهد). درحالیکه آنها دربارهی برتری اخلاقی و برابریخواهیشان زیادهگویی میکنند، با این حال چیز دیگری رخ میدهد. آنها فقیرتر و فقیرتر میشوند و دولت رفاه نمیتواند آنان را حفظ کند. تنها میتواند سراشیبی سقوط آنان را سرعت بخشد!
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی
#دولت_رفاه #سوسیالدموکراسی
#سوسیالیسم_بازتوزیعی #مالیات
#آزادی_اقتصادی #تولید #توزیع
➣ @Notes_On_Liberty
«سوسیالیسم یک جنبش مغشوش و ترکیبی بود؛ زیرا تلاش میکرد تا با تحمیل ابزارهای محافظهکارانهی قدیم، جمعگرایی، امتیازات سلسلهمراتبی، به اهداف لیبرالی، همچون آزادی، صلح، و هماهنگی و رشد صنعتی -اهدافی که تنها از طریق آزادی و جداسازی حکومت از هر چیزی میتوانند تحققپذیر باشد- دست یابد. سوسیالیسم جنبشی بود که فقط میتوانست شکست بخورد؛ جنبشی که، در سدهی بیستم، در کشورهای زیادی که به قدرت رسید، تنها با به ارمغان آوردن استبداد بیسابقه، قحطی، و فقر شدید، بهطرز رقتانگیزی شکست خورد.»
❈ مورای روتبارد، در دفاع از آزادی نوین
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مورای روتبارد، در دفاع از آزادی نوین
➣ @Notes_On_Liberty
📃 چرا سوسیالیستها «عشق آزاد» را در برابر خانواده ترویج میدهند؟ (۱) | ✍🏻 لو راکول
➣ @Notes_On_Liberty
جی. کی. چسترتون خانواده را یک نهاد آنارشیستی نامیده است. منظور او این بود که خانواده برای پدید آمدن نیازی به اقدام دولت ندارد. وجود آن از واقعیتهای ثابت در طبیعت و ذات بشر سرچشمه میگیرد، شکل آن با توسعهی هنجارهای جنسی و پیشرفت آن پالوده میگردد.
این ملاحظات با بحث درخشان خانواده در شاهکار میزس، سوسیالیسم، که نخستین بار در ۱۹۲۲ منتشر شد، سازگاراست. چرا میزس در یک کتاب اقتصادی با رد و نفی سوسیالیسم به خانواده و ازدواج پرداخت؟ او -برخلاف بسیاری از اقتصاددانان کنونی- دریافت که مخالفان جامعهی آزاد برنامهی گستردهای دارند که معمولاً با حمله به این نهاد بسیار حیاتی بورژوازی آغاز میشود.
میزس اظهار میدارد: «مدتهاست که طرحهایی برای تغییر روابط بین دو جنس با برنامههایی برای سوسیالیستی کردن ابزار تولید دست به دست هم دادهاند» «ازدواج قرار است که همراه با مالکیت خصوصی ناپدید شود... سوسیالیسم نه تنها رفاه و ثروت برای همهی جهانیان را وعده میدهد که رضایت در عشق را هم وعده میدهد.»
میزس اشاره میکند که کتاب زنان و سوسیالیسم آگوست ببل، ستایشنامهی عشق آزاد (۱۸۹۲)، پرخوانندهترین مقالهی چپ در زمان خودش بود. این پیوند سوسیالیسم و بیبندوباری یک هدف تاکتیکی داشت. اگر شما هرگز و هرگز خام سرزمین جادویی رفاه واهی نشوید، پس میتوانید بر امید آزادی از مسئولیت و بلوغ جنسی متمرکز شوید.
سوسیالیستها جهانی را طرحریزی میکنند که در آن هیچ مانع اجتماعی برای لذتهای شخصی نامحدود وجود ندارد، و خانواده و تکهمسری نخستین مانع بر سر آن است. آیا این برنامه کار خواهد کرد؟ هیچ شانسی وجود ندارد، میزس میگوید: برنامهی سوسیالیستی برای عشق آزاد بهاندازهی برنامهی اقتصادی آن غیرممکن است. هر دوی آنها مغایر محدودیتهای طبیعی در جهان واقعی هستند.
خانواده، مانند ساختار اقتصاد بازار، محصول سیاست نیست، بلکه محصول اتحاد داوطلبانه است، که با واقعیات اجتماعی و زیستشناختی ضرورت یافته است. سرمایهداری ازدواج و خانواده را تقویت کرد، زیرا در همهی روابط اجتماعی، بر رضایت اصرار داشت.
خانواده و سرمایهداری یک بنیاد نهادی و اخلاقی مشترک دارند. سوسیالیستها، با تلاش برای الغای آنها، جامعهای مبتنی بر رضایت را با جامعهای مبتنی بر خشونت جایگزین میکنند. نتیجه، فروپاشی کامل اجتماعی خواهد بود.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
جی. کی. چسترتون خانواده را یک نهاد آنارشیستی نامیده است. منظور او این بود که خانواده برای پدید آمدن نیازی به اقدام دولت ندارد. وجود آن از واقعیتهای ثابت در طبیعت و ذات بشر سرچشمه میگیرد، شکل آن با توسعهی هنجارهای جنسی و پیشرفت آن پالوده میگردد.
این ملاحظات با بحث درخشان خانواده در شاهکار میزس، سوسیالیسم، که نخستین بار در ۱۹۲۲ منتشر شد، سازگاراست. چرا میزس در یک کتاب اقتصادی با رد و نفی سوسیالیسم به خانواده و ازدواج پرداخت؟ او -برخلاف بسیاری از اقتصاددانان کنونی- دریافت که مخالفان جامعهی آزاد برنامهی گستردهای دارند که معمولاً با حمله به این نهاد بسیار حیاتی بورژوازی آغاز میشود.
میزس اظهار میدارد: «مدتهاست که طرحهایی برای تغییر روابط بین دو جنس با برنامههایی برای سوسیالیستی کردن ابزار تولید دست به دست هم دادهاند» «ازدواج قرار است که همراه با مالکیت خصوصی ناپدید شود... سوسیالیسم نه تنها رفاه و ثروت برای همهی جهانیان را وعده میدهد که رضایت در عشق را هم وعده میدهد.»
میزس اشاره میکند که کتاب زنان و سوسیالیسم آگوست ببل، ستایشنامهی عشق آزاد (۱۸۹۲)، پرخوانندهترین مقالهی چپ در زمان خودش بود. این پیوند سوسیالیسم و بیبندوباری یک هدف تاکتیکی داشت. اگر شما هرگز و هرگز خام سرزمین جادویی رفاه واهی نشوید، پس میتوانید بر امید آزادی از مسئولیت و بلوغ جنسی متمرکز شوید.
سوسیالیستها جهانی را طرحریزی میکنند که در آن هیچ مانع اجتماعی برای لذتهای شخصی نامحدود وجود ندارد، و خانواده و تکهمسری نخستین مانع بر سر آن است. آیا این برنامه کار خواهد کرد؟ هیچ شانسی وجود ندارد، میزس میگوید: برنامهی سوسیالیستی برای عشق آزاد بهاندازهی برنامهی اقتصادی آن غیرممکن است. هر دوی آنها مغایر محدودیتهای طبیعی در جهان واقعی هستند.
خانواده، مانند ساختار اقتصاد بازار، محصول سیاست نیست، بلکه محصول اتحاد داوطلبانه است، که با واقعیات اجتماعی و زیستشناختی ضرورت یافته است. سرمایهداری ازدواج و خانواده را تقویت کرد، زیرا در همهی روابط اجتماعی، بر رضایت اصرار داشت.
خانواده و سرمایهداری یک بنیاد نهادی و اخلاقی مشترک دارند. سوسیالیستها، با تلاش برای الغای آنها، جامعهای مبتنی بر رضایت را با جامعهای مبتنی بر خشونت جایگزین میکنند. نتیجه، فروپاشی کامل اجتماعی خواهد بود.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 چرا سوسیالیستها «عشق آزاد» را در برابر خانواده ترویج میدهند؟ (۲) | ✍🏻 لو راکول
➣ @Notes_On_Liberty
زمانیکه سوسیالیستهای دموکراتیک، سیدنی و بئاتریکس وب، یک دهه پس از انتشار کتاب میزس، به اتحاد شوروی سفر کردند، واقعیت متفاوتی را گزارش دادند. آنها زنانی را یافتند، رها از یوغ خانواده و ازدواج، که با شادکامی و زندگانی تأمینشده میزیستند. این گزارش به اندازهی ادعای آنان مبنی بر اینکه جامعهی شوروی در حال تبدیل شدن به خوشبختترین جامعه در کل تاریخ است، خیالی و وهمآلود بود.
دیگر هیچ روشنفکری از اقتصاد اجتماعی تمامعیار طرفداری نمیکند، ولی یک نسخه از برنامهی سوسیالیستی برای خانواده، نیروی محرکهی پشت سیاستهای اجتماعی ایالات متحده است. این برنامه دست در دست مانعتراشی بر سر راه اقتصاد بازار حرکت میکند.
تصادفی نیست که برآمدن عشق آزاد در ایالات متحده با ظهور دولت رفاه کاملاً توسعهیافته همراه بوده است. اهدافِ رهایی از کار (و پسانداز و سرمایهگذاری) و رهایی از طبیعت جنسیمان از انگیزهی ایدئولوژیک مشابهی ریشه گرفتهاند: غلبه بر واقعیتهای ثابت در طبیعت. در نتیجه، خانواده، همانطور که میزس پیشبینی کرده بود، دچار آسیب شده است.
درحالیکه مدافعان خانواده و هواداران سرمایهداری میبایست در یک برنامهی سیاسی واحد برای درهمکوبیدن دولت مداخلهگر متحد شوند، ولی معمولاً اینطور نیستند. مدافعان خانواده، حتی محافظهکاران، غالباً سرمایهداری را بهعنوان یک نیروی بیگانه تقبیح میکنند، و از سیاستهای نادرستی همچون تعرفه، انحصار اتحایهای، کف دستمزد برای افراد متاهل هواداری میکنند.
در عین حال، کارآفرینان آزاد کوچکترین توجهی به نگرانیهای واقعی مدافعان خانواده نشان نمیدهند. و به نظر نمیرسد که به حملات بنیادین به آزادی و زندگی خانوادگی توجه نشان دهند که سیاستهای حکومتی مانند قوانین کار کودکان، مدارس دولتی، تأمین اجتماعی، مالیاتهای بالا، و پزشکی اجتماعی نشاندهندهی آن است.
«تصادفی نیست که طرح پیشنهادی برای کاملاً برابر ساختن زنان و مردان، تنظیم آمیزش جنسی توسط دولت، گذاشتن نوزادان در آسایشگاههای عمومی از بدو تولد، و تضمین اینکه والدین و کودکان برای هم ناشناخته باقی میمانند از افلاطون سرچشمه گرفتهاند» افلاطون که به آزادی هیچ اهمیتی نمیداد.
همچنین تصادفی نیست که همان طرحها، این روزها توسط افرادی که کوچکترین احترام و اهمیتی برای خانواده قائل نیستند، با زور پیش برده میشوند.
#خانواده #سیاست #اقتصاد
#سرمایهداری #آزادی #بازار
#فمینیسم #مارکسیسم_فرهنگی
#طاعون_فمینیسم #سوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
زمانیکه سوسیالیستهای دموکراتیک، سیدنی و بئاتریکس وب، یک دهه پس از انتشار کتاب میزس، به اتحاد شوروی سفر کردند، واقعیت متفاوتی را گزارش دادند. آنها زنانی را یافتند، رها از یوغ خانواده و ازدواج، که با شادکامی و زندگانی تأمینشده میزیستند. این گزارش به اندازهی ادعای آنان مبنی بر اینکه جامعهی شوروی در حال تبدیل شدن به خوشبختترین جامعه در کل تاریخ است، خیالی و وهمآلود بود.
دیگر هیچ روشنفکری از اقتصاد اجتماعی تمامعیار طرفداری نمیکند، ولی یک نسخه از برنامهی سوسیالیستی برای خانواده، نیروی محرکهی پشت سیاستهای اجتماعی ایالات متحده است. این برنامه دست در دست مانعتراشی بر سر راه اقتصاد بازار حرکت میکند.
تصادفی نیست که برآمدن عشق آزاد در ایالات متحده با ظهور دولت رفاه کاملاً توسعهیافته همراه بوده است. اهدافِ رهایی از کار (و پسانداز و سرمایهگذاری) و رهایی از طبیعت جنسیمان از انگیزهی ایدئولوژیک مشابهی ریشه گرفتهاند: غلبه بر واقعیتهای ثابت در طبیعت. در نتیجه، خانواده، همانطور که میزس پیشبینی کرده بود، دچار آسیب شده است.
درحالیکه مدافعان خانواده و هواداران سرمایهداری میبایست در یک برنامهی سیاسی واحد برای درهمکوبیدن دولت مداخلهگر متحد شوند، ولی معمولاً اینطور نیستند. مدافعان خانواده، حتی محافظهکاران، غالباً سرمایهداری را بهعنوان یک نیروی بیگانه تقبیح میکنند، و از سیاستهای نادرستی همچون تعرفه، انحصار اتحایهای، کف دستمزد برای افراد متاهل هواداری میکنند.
در عین حال، کارآفرینان آزاد کوچکترین توجهی به نگرانیهای واقعی مدافعان خانواده نشان نمیدهند. و به نظر نمیرسد که به حملات بنیادین به آزادی و زندگی خانوادگی توجه نشان دهند که سیاستهای حکومتی مانند قوانین کار کودکان، مدارس دولتی، تأمین اجتماعی، مالیاتهای بالا، و پزشکی اجتماعی نشاندهندهی آن است.
«تصادفی نیست که طرح پیشنهادی برای کاملاً برابر ساختن زنان و مردان، تنظیم آمیزش جنسی توسط دولت، گذاشتن نوزادان در آسایشگاههای عمومی از بدو تولد، و تضمین اینکه والدین و کودکان برای هم ناشناخته باقی میمانند از افلاطون سرچشمه گرفتهاند» افلاطون که به آزادی هیچ اهمیتی نمیداد.
همچنین تصادفی نیست که همان طرحها، این روزها توسط افرادی که کوچکترین احترام و اهمیتی برای خانواده قائل نیستند، با زور پیش برده میشوند.
#خانواده #سیاست #اقتصاد
#سرمایهداری #آزادی #بازار
#فمینیسم #مارکسیسم_فرهنگی
#طاعون_فمینیسم #سوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
📃 دموکراسی و انگیزهی دفاع از کشور | ✍🏻 الکسی دو توکویل
➣ @Notes_On_Liberty
در این نیمقرنی که از بنیانگذاری ایالات متحده میگذرد، جز یکبار، که آن هم در جریان جنگهای استقلال بود، موجودیت ایالات متحده در معرض خطر قرار نگرفته است. در آغاز این جنگ بزرگ برای انجام خدمت در راه وطن آثار شوق و هیجان فوقالعادهای نمایان شد. ولی هرچه جنگ بیشتر ادامه یافت رنگ خودخواهیها بیشتر نمایان گردید. پول کمتر به خزانهی مملکت پرداخت شد. افراد کمتر خدمت در قشون را پذیرفتند. البته، در همه حال، ملّت خواهان استقلال بود. ولی بهتدریج از زیر بار مسئولیت و تأمین وسایل پیروزی شانه خالی میکرد. همیلتون در فدرالیست شمارهی ۱۲ چنین شرح داده است:
«ما بیهوده درصدد برآمدیم مالیاتهای گوناگون وضع کنیم. و برای وصول تدابیر جدید اتخاذ کنیم. انتظارات عمومی هرگز تحقق نیافت و خزانهی مملکت تهی ماند وضع دموکراتیک دستگاه مديرهی ما که نتیجهی اجتنابناپذیر نوع حکومت ماست، با نقصان ارزش پول که نتیجهی کسادی بازار تجارت بود، دست به دست هم داده و کلیهی مجاهدتهای ما را برای جمعآوری وجوه قابل ملاحظه تاکنون بلااثر گذاردهاند.
قانونگذاران ادوار مختلف بالاخره به این نتیجه رسیدهاند که چنین تلاشهایی در حکم دیوانگی است.»
بیتردید، در موقع خطر، مردمان آزاد قدرت بهمراتب بیشتر از قدرت مردم غیرآزاد از خود نشان میدهند. ولی من به این باور رسیدهام است که این حقیقت بیشتر دربارهی ملّتهای آزاد، که در آن عوامل اشرافی تسلط دارند، برتری بیشتر دارد.
بهنظر من دموکراسی برای یک ملّت صلحجو، و یا برای ابراز یک کوشش و مجاهدت خارقالعادهی اتفاقی بیشتر مناسب است و برای مقابله با طوفانهای سخت سیاسی و مستمر یک ملّت، سازگار نیست. دلیل آن هم کاملاً روشن است. در تحت تأثیر شور و هیجان است که مردم مخاطرات را استقبال کرده و محرومیتها را قبول میکنند و اگر پای تعقل به میان آید اینگونه احساسات دوام نمییابد. و در آن عاملی که تحت عنوان شجاعت فطری معروف است بیش از حد تصور حسابگری وجود دارد. درست است که معمولاً شور و هیجان، مردم را وادار به اقدام و عمل میکند، ولی بعد از آغاز عمل بهمنظور حصول نتیجه است که به کوششهای خود ادامه میدهند. مردم اگر قسمتی از آنچه را که در نزدشان عزیز است از دست میدهند بهخاطر نجات باقیمانده و چیزهای دیگری که دارند خود را فدا میکنند.
دموکراسی و حکومت تودهی مردم اغلب عاری از مآلاندیشی و توجه به آینده است. زیرا مآلاندیشی و توجه به آینده و عاقبت کار مستلزم دانش و تجربه است که تودهی مردم فاقد آناند. تودهی مردم بیشتر از آنکه تابع عقل و منطق باشد به دنبال احساسات میرود. و وقتی مشقات و زحمات موجود را دید دیگر از اینکه شکست و عقبنشینی ممکن است چه نتایج بدتر و وخیمتری داشته باشد غافل میشود.
علّت دیگری نیز وجود دارد که آن هم به نوبهی خود دوام و پیوستگی مجاهدتها و کوششهای دموکراسی را از آریستوکراسی کمتر میکند.
تودهی مردم نهتنها کمتر از طبقات ممتاز به امیدها و نگرانیهایی که در آینده نهفته است واقف است، بلکه تأثير مصائب و آلام موجود در تودهی مردم و طبقات منور و ممتاز متفاوت است.
وقتی یکی از اشراف وجود خود را در معرض مخاطره قرار میدهد، به همان اندازهای که خود را با خطر مواجه میکند، به همان اندازه نیز امیدوار است که افتخار کسب کند. و وقتی قسمتی از درآمد خود را در اختیار حکومت قرار داد بهطور موقت است که خود را از درک پارهای لذات محروم میسازد. ولی برای آدم فقیر مرگ هست و افتخار وجود ندارد. اگر برای شخص ثروتمند پرداخت مالیات تصديع خاطر کوچکی است. چه بسا همان مالیات اساس زندگانی مرد فقیر را مختل میکند. همین ضعف نسبی جمهوریهای دموکراتیک در مقابل بحرانهاست، که در اروپا بزرگترین موانع را در راه تشکیل جمهوریهای دموکراتیک تشکیل داده است. و روزی چنین جمهوریتهایی ممکن است در اروپا تشکیل یابد که کلیهی ملل اروپایی همزمان اساس دموکراتیک را بپذیرند.
من باور دارم که حکومت دموکراسی، در بلندمدت، باید نیروهای واقعی جامعه را افزایش دهد. ولی نمیتواند در یک زمان، در یک مکان، و در یک لحظهی مشخص، به اندازهی یک حکومت اشرافی و یا یک حکومت پادشاهی مطلقه نیرو جمعآوری کند.
#دموکراسی #اشرافیت #پادشاهی
#اندیشه_سیاسی #سلطنت #دفاع
#جنگ #اشراف #افتخار #سیاست
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در این نیمقرنی که از بنیانگذاری ایالات متحده میگذرد، جز یکبار، که آن هم در جریان جنگهای استقلال بود، موجودیت ایالات متحده در معرض خطر قرار نگرفته است. در آغاز این جنگ بزرگ برای انجام خدمت در راه وطن آثار شوق و هیجان فوقالعادهای نمایان شد. ولی هرچه جنگ بیشتر ادامه یافت رنگ خودخواهیها بیشتر نمایان گردید. پول کمتر به خزانهی مملکت پرداخت شد. افراد کمتر خدمت در قشون را پذیرفتند. البته، در همه حال، ملّت خواهان استقلال بود. ولی بهتدریج از زیر بار مسئولیت و تأمین وسایل پیروزی شانه خالی میکرد. همیلتون در فدرالیست شمارهی ۱۲ چنین شرح داده است:
«ما بیهوده درصدد برآمدیم مالیاتهای گوناگون وضع کنیم. و برای وصول تدابیر جدید اتخاذ کنیم. انتظارات عمومی هرگز تحقق نیافت و خزانهی مملکت تهی ماند وضع دموکراتیک دستگاه مديرهی ما که نتیجهی اجتنابناپذیر نوع حکومت ماست، با نقصان ارزش پول که نتیجهی کسادی بازار تجارت بود، دست به دست هم داده و کلیهی مجاهدتهای ما را برای جمعآوری وجوه قابل ملاحظه تاکنون بلااثر گذاردهاند.
قانونگذاران ادوار مختلف بالاخره به این نتیجه رسیدهاند که چنین تلاشهایی در حکم دیوانگی است.»
بیتردید، در موقع خطر، مردمان آزاد قدرت بهمراتب بیشتر از قدرت مردم غیرآزاد از خود نشان میدهند. ولی من به این باور رسیدهام است که این حقیقت بیشتر دربارهی ملّتهای آزاد، که در آن عوامل اشرافی تسلط دارند، برتری بیشتر دارد.
بهنظر من دموکراسی برای یک ملّت صلحجو، و یا برای ابراز یک کوشش و مجاهدت خارقالعادهی اتفاقی بیشتر مناسب است و برای مقابله با طوفانهای سخت سیاسی و مستمر یک ملّت، سازگار نیست. دلیل آن هم کاملاً روشن است. در تحت تأثیر شور و هیجان است که مردم مخاطرات را استقبال کرده و محرومیتها را قبول میکنند و اگر پای تعقل به میان آید اینگونه احساسات دوام نمییابد. و در آن عاملی که تحت عنوان شجاعت فطری معروف است بیش از حد تصور حسابگری وجود دارد. درست است که معمولاً شور و هیجان، مردم را وادار به اقدام و عمل میکند، ولی بعد از آغاز عمل بهمنظور حصول نتیجه است که به کوششهای خود ادامه میدهند. مردم اگر قسمتی از آنچه را که در نزدشان عزیز است از دست میدهند بهخاطر نجات باقیمانده و چیزهای دیگری که دارند خود را فدا میکنند.
دموکراسی و حکومت تودهی مردم اغلب عاری از مآلاندیشی و توجه به آینده است. زیرا مآلاندیشی و توجه به آینده و عاقبت کار مستلزم دانش و تجربه است که تودهی مردم فاقد آناند. تودهی مردم بیشتر از آنکه تابع عقل و منطق باشد به دنبال احساسات میرود. و وقتی مشقات و زحمات موجود را دید دیگر از اینکه شکست و عقبنشینی ممکن است چه نتایج بدتر و وخیمتری داشته باشد غافل میشود.
علّت دیگری نیز وجود دارد که آن هم به نوبهی خود دوام و پیوستگی مجاهدتها و کوششهای دموکراسی را از آریستوکراسی کمتر میکند.
تودهی مردم نهتنها کمتر از طبقات ممتاز به امیدها و نگرانیهایی که در آینده نهفته است واقف است، بلکه تأثير مصائب و آلام موجود در تودهی مردم و طبقات منور و ممتاز متفاوت است.
وقتی یکی از اشراف وجود خود را در معرض مخاطره قرار میدهد، به همان اندازهای که خود را با خطر مواجه میکند، به همان اندازه نیز امیدوار است که افتخار کسب کند. و وقتی قسمتی از درآمد خود را در اختیار حکومت قرار داد بهطور موقت است که خود را از درک پارهای لذات محروم میسازد. ولی برای آدم فقیر مرگ هست و افتخار وجود ندارد. اگر برای شخص ثروتمند پرداخت مالیات تصديع خاطر کوچکی است. چه بسا همان مالیات اساس زندگانی مرد فقیر را مختل میکند. همین ضعف نسبی جمهوریهای دموکراتیک در مقابل بحرانهاست، که در اروپا بزرگترین موانع را در راه تشکیل جمهوریهای دموکراتیک تشکیل داده است. و روزی چنین جمهوریتهایی ممکن است در اروپا تشکیل یابد که کلیهی ملل اروپایی همزمان اساس دموکراتیک را بپذیرند.
من باور دارم که حکومت دموکراسی، در بلندمدت، باید نیروهای واقعی جامعه را افزایش دهد. ولی نمیتواند در یک زمان، در یک مکان، و در یک لحظهی مشخص، به اندازهی یک حکومت اشرافی و یا یک حکومت پادشاهی مطلقه نیرو جمعآوری کند.
#دموکراسی #اشرافیت #پادشاهی
#اندیشه_سیاسی #سلطنت #دفاع
#جنگ #اشراف #افتخار #سیاست
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سرمایهداری واقعاً چیست: همکاری صلحآمیز | ✍🏻 تورستن پولیت
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از مردم نمیدانند که سرمایهداری واقعاً چه معنایی دارد. سرمایهداری نظم اجتماعی و اقتصادی است که در آن ابزار تولید تحت مالکیت خصوصی هستند. سرمایهداری، در شکل «ناب» آن، بهمعنای احترام بیقیدوشرط به مالکیت خصوصی افراد، بازارها آزاد، و، مهمتر از همه، شکلی از دولت است که محدود به حفاظت از افراد و داراییشان در برابر تهدیدهای داخلی و خارج از مرزهای کشور است. سرمایهداری «خالص»، بدون شک، برای همکاری صلحآمیز و مولد در سطح ملّی و نیز بینالمللی مفید است.
این سرمایهداری است که تولید انبوه را ممکن میسازد -تولید کالاها و خدمات برای مصرف خیل عظیمی از افراد. بهرهوری ایجاد میکند که منجر به تمایل به افزایش پیوستهی سطح استاندارد زندگی افراد میشود. تولیدکنندگان تابع قاعدهی سود و زیان هستند؛ آنها تنها درصورتی و زمانی بهلحاظ اقتصادی پاداش دریافت میکنند که محصولاتشان با ترجیحات مشتریان مطابقت داشته باشد. اگر اینطور نباشد، کارآفرینان متحمل زیان خواهند شد، و آنها را مجبور میکند که تولید خود را به سود مشتریان بهبود بخشند.
سرمایهداری خالص فقط یک سازوکار داخلی برای ارتقای رفاه مادی تودهها ندارد. آنچه بهویژه شگفتانگیز است آن است که تحت سرمایهداری ناب، دستمزد افراد به بهرهوری کارگران منفرد بستگی ندارد، بلکه به بهرهوری حاشیهای بهطور کلی بستگی دارد. فرض کنید که یک شرکت یک نوآوری تولید ایجاد میکند. برای استخدام کارگر جدید، باید دستمزد بالاتری نسبت به دیگر کارفرمایان پرداخت کند. آن کارفرمایان نیز، برای حفظ نیروهای خود، دستمزد بالاتری پیشنهاد میدهند -به سود کارگران با بهرهوری کمتر.
در اینجا باید اشاره کرد که سرمایهداری ناب تقسیم کار بین افراد را، در سطح ملّی و بینالمللی، تشویق میکند. این، بهنوبهی خود، مردم را تشویق میکند که بهجای کشمکش و درگیری، همکاری صلحآمیز را بجویند: همگان میفهمند که این همکاری سودمند است، زیرا همهی افراد درگیر را بهرهمند میسازد. به عبارت دیگر: سرمایهداری خالص دستورالعملی برای صلح است. در جهان سرمایهداری ناب، هیچ دلیلی برای کشمکشهای خشونتآمیز گسترده وجود ندارد، چه رسد به جنگهای دولتی.
#سرمایهداری #صلح #مالکیت_خصوصی
#اقتصاد #آزادی_اقتصادی #اقتصاد_آزاد
#آزادی_فردی #آزادی #همکاری_صلحآمیز
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از مردم نمیدانند که سرمایهداری واقعاً چه معنایی دارد. سرمایهداری نظم اجتماعی و اقتصادی است که در آن ابزار تولید تحت مالکیت خصوصی هستند. سرمایهداری، در شکل «ناب» آن، بهمعنای احترام بیقیدوشرط به مالکیت خصوصی افراد، بازارها آزاد، و، مهمتر از همه، شکلی از دولت است که محدود به حفاظت از افراد و داراییشان در برابر تهدیدهای داخلی و خارج از مرزهای کشور است. سرمایهداری «خالص»، بدون شک، برای همکاری صلحآمیز و مولد در سطح ملّی و نیز بینالمللی مفید است.
این سرمایهداری است که تولید انبوه را ممکن میسازد -تولید کالاها و خدمات برای مصرف خیل عظیمی از افراد. بهرهوری ایجاد میکند که منجر به تمایل به افزایش پیوستهی سطح استاندارد زندگی افراد میشود. تولیدکنندگان تابع قاعدهی سود و زیان هستند؛ آنها تنها درصورتی و زمانی بهلحاظ اقتصادی پاداش دریافت میکنند که محصولاتشان با ترجیحات مشتریان مطابقت داشته باشد. اگر اینطور نباشد، کارآفرینان متحمل زیان خواهند شد، و آنها را مجبور میکند که تولید خود را به سود مشتریان بهبود بخشند.
سرمایهداری خالص فقط یک سازوکار داخلی برای ارتقای رفاه مادی تودهها ندارد. آنچه بهویژه شگفتانگیز است آن است که تحت سرمایهداری ناب، دستمزد افراد به بهرهوری کارگران منفرد بستگی ندارد، بلکه به بهرهوری حاشیهای بهطور کلی بستگی دارد. فرض کنید که یک شرکت یک نوآوری تولید ایجاد میکند. برای استخدام کارگر جدید، باید دستمزد بالاتری نسبت به دیگر کارفرمایان پرداخت کند. آن کارفرمایان نیز، برای حفظ نیروهای خود، دستمزد بالاتری پیشنهاد میدهند -به سود کارگران با بهرهوری کمتر.
در اینجا باید اشاره کرد که سرمایهداری ناب تقسیم کار بین افراد را، در سطح ملّی و بینالمللی، تشویق میکند. این، بهنوبهی خود، مردم را تشویق میکند که بهجای کشمکش و درگیری، همکاری صلحآمیز را بجویند: همگان میفهمند که این همکاری سودمند است، زیرا همهی افراد درگیر را بهرهمند میسازد. به عبارت دیگر: سرمایهداری خالص دستورالعملی برای صلح است. در جهان سرمایهداری ناب، هیچ دلیلی برای کشمکشهای خشونتآمیز گسترده وجود ندارد، چه رسد به جنگهای دولتی.
#سرمایهداری #صلح #مالکیت_خصوصی
#اقتصاد #آزادی_اقتصادی #اقتصاد_آزاد
#آزادی_فردی #آزادی #همکاری_صلحآمیز
➣ @Notes_On_Liberty
«منم، کوروش، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه نیرومند، شاه چهارگوشه جهان، پسر کمبوجیه. آنگاه که باآشتی به درون بابل درآمدم، جایگاه سروری را با جشن و شادمانی در کاخ شاهی برپا کردم. سپاهیان گستردهام با آرامش درون بابل گام برمیداشتند؛ نگذاشتم کسی در همه سومر و آکد، هراسآفرین باشد. در پی امنیت بابل و همهی جایگاههای مقدسش بودم. برای مردم بابل ... که برخلاف خواست خدایان یوغی بر آنان نهاده بود که شایستهشان نبود، خستگیهایشان را تسکین دادم و از بندها رهایشان کردم...» (منشور کوروش کبیر)
❈ هفتم آبان، روز بزرگداشت کوروش شاه، بنیانگذار دولت شاهنشاهی ایران را گرامی میداریم.
➣ @Notes_On_Liberty
❈ هفتم آبان، روز بزرگداشت کوروش شاه، بنیانگذار دولت شاهنشاهی ایران را گرامی میداریم.
➣ @Notes_On_Liberty
❤1
📃 برخی از آسیبهای معنوی تورم (۱) | ✍🏻 یورگ گوئیدو هولسمن
➣ @Notes_On_Liberty
تورم ناشی از پول بدون پشتوانه، پیوسته قدرت خرید پول را کاهش میدهد. تا حدی، ممکن است افراد پساندازهایشان را در برابر این روند حفظ کنند، ولی این کار نیازمند دانش مالی، زمان کافی برای نظارت دائم بر سرمایهگذاریها، و مقدار زیادی شانس است. افرادی که فاقد یکی از این موارد هستند، احتمالاً بخش قابلتوجهی از داراییشان را از دست خواهند داد. پسانداز یک عمر زندگی غالباً در طول چند سال بازنشستگی از بین میرود. نتیجهی آن ناامیدی و از بینرفتن معیارهای اخلاقی و اجتماعی است. ولی اشتباه خواهد بود که نتیجه بگیریم که این تأثیرات را عمدتاً بر بازنشستگان میگذارد.
همانطور که یک نویسنده [توماس وودز] اشاره کرده است:
«این تأثیرات بهویژه بر جوانان شدید است. آنها میآموزند که در زمان حال زندگی کنند و کسانی را که سعی دارند به آنها اخلاق و صرفهجویی سبک قدیم را بیاموزند، تمسخر و تحقیر میکنند. تورم بدین ترتیب یک ذهنیت ارضای فوری را تشویق و ترغیب میکند که صراحتاً در مغایرت با قاعده و چشمانداز ابدی مورنیاز برای بهکارگیری اصول مباشرت کتاب مقدس -مانند سرمایهگذاری بلندمدت به نفع نسلهای آینده- قرار دارد.»
حتی آن دسته از شهروندانی که از دانش، وقت، شانس برای محافظت از پساندازهایشان برخوردارند نمیتوانند از تأثیرات مضر تورم پرهیز کنند، زیرا آنها میباید عادتهایی را بپذیرند که در مغایرت با سلامت اخلاقی و معنوی هستند. تورم آنها را مجبور میکند که زمان بیشتری را، نسبت به گذشته، صرف تفکر دربارهی پولشان کنند. پیش از این اشاره کردیم که روش قدیمی شهروندان عادی برای پسانداز، ذخیرهی پول نقد بوده است. در شرایط تورم، این راهبرد خودکشی است. آنها باید در داراییهایی که ارزششان در طول تورم افزایش مییابد سرمایهگذاری کنند؛ عملیترین راه برای این کار، خرید سهام و اوراق قرضه است. ولی این امر مستلزم مقایسه و انتخاب موارد مناسب است. این کار آنان را مجبور میکند که تمام عمر مراقب و نگران پولشان باشند. آنها نیاز دارند که اخبار مالی و قیمتها در بازارهای مالی را دنبال کنند.
بهطور مشابه، افراد تمایل پیدا خواهند کرد که آن مرحله از زندگیشان را که در آن برای کسب پول تلاش میکنند، طولانیتر کنند. و آنها برای انتخاب حرفهی خود، تأکید بیشتری بر بازده پولی آن دارند تا معیارهای دیگر. برای نمونه، کسانیکه به باغبانی تمایل دارند، درصورتیکه مشاغل صنعتی بازده پولی بیشتری داشته باشند، به دنبال این مشاغل خواهند رفت. و اگر افراد بتوانند عایدی پولی بیشتر داشته باشند، در مقایسه با یک نظام پولی طبیعی، مشاغل دور از خانه را بیشتر خواهند پذیرفت.
بُعد معنوی عادات ناشی از تورم، بدیهی به نظر میرسد. مسائل پولی و مالی نقش اغراقآمیزی در زندگی فرد بازی میکنند. تورم جامعه را مادی میسازد. افراد بیشتر و بیشتر، با هزینهکردن دیگر چیزهایی که برای خوشبختی شخصی مهماند، برای درآمد پولی تلاش میکنند. جابهجایی جغرافیایی ناشی از تورم، پیوندهای خانوادگی و وفاداری ملّی و میهنپرستانه را تضعیف میکند. بسیاری از کسانیکه مایل به حریص بودن، حسادت و تنگنظری هستند در دام گناه سقوط میکنند. حتی کسانیکه ذاتاً تمایل به آن موارد ندارند در معرض وسوسههایی قرار میگیرند که در وضعیتی غیر از این احساس نمیکردند. و از آنجاکه ابهامات بازارهای مالی، بهانهای برای خسیس بودن و صرفهجویی بیشازحد در استفاده از پول را فراهم میکنند، کمکهای مالی به خیریهها کاهش مییابد.
این واقعیت وجود دارد که تورم چندساله به بدتر شدن کیفیت محصول سوق مییابد. هر فروشندهای میداند که فروش همان محصول فیزیکی به قیمت بالاتر نسبت به سالیان قبل دشوار است. ولی افزایش قیمتهای پولی زمانیکه حجم پول بیوقفه در حال افزایش است، اجتنابناپذیر است. بنابراین فروشنده چه میکند؟ در بسیاری از موارد، رهایی، از طریق نوآوری فناورانه انجام میشود، که تولید یک محصول ارزانتر را میسّر میسازد، بنابراین تأثیرات متقابل تورم را خنثی، یا تا حدودی جبران میسازد. این امر برای نمونه دربارهی رایانههای شخصی و دیگر محصولات ساختهشده با ورودیهای بزرگ فناوری اطلاعات مصداق دارد. ولی در دیگر صنایع، پیشرفت فناوری نقش کوچکی ایفا میکند. در اینجا فروشندگان با مشکل فوقالذکر روبهرو میشود. بنابراین آنها جنس نامرغوبی را جعل میکنند و آن را با همان نام، با حسنتعابیر که در تبلیغات بازاریابی رایج است، به فروش میرسانند. برای نمونه ممکن است به مشتریان خود قهوهی «لایت» و سبزیهای «غیر تند» را پیشنهاد دهند -که به معنای قهوهی رقیق و سبزیهایی است که عطر و طعم خود را از دست دادهاند.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
تورم ناشی از پول بدون پشتوانه، پیوسته قدرت خرید پول را کاهش میدهد. تا حدی، ممکن است افراد پساندازهایشان را در برابر این روند حفظ کنند، ولی این کار نیازمند دانش مالی، زمان کافی برای نظارت دائم بر سرمایهگذاریها، و مقدار زیادی شانس است. افرادی که فاقد یکی از این موارد هستند، احتمالاً بخش قابلتوجهی از داراییشان را از دست خواهند داد. پسانداز یک عمر زندگی غالباً در طول چند سال بازنشستگی از بین میرود. نتیجهی آن ناامیدی و از بینرفتن معیارهای اخلاقی و اجتماعی است. ولی اشتباه خواهد بود که نتیجه بگیریم که این تأثیرات را عمدتاً بر بازنشستگان میگذارد.
همانطور که یک نویسنده [توماس وودز] اشاره کرده است:
«این تأثیرات بهویژه بر جوانان شدید است. آنها میآموزند که در زمان حال زندگی کنند و کسانی را که سعی دارند به آنها اخلاق و صرفهجویی سبک قدیم را بیاموزند، تمسخر و تحقیر میکنند. تورم بدین ترتیب یک ذهنیت ارضای فوری را تشویق و ترغیب میکند که صراحتاً در مغایرت با قاعده و چشمانداز ابدی مورنیاز برای بهکارگیری اصول مباشرت کتاب مقدس -مانند سرمایهگذاری بلندمدت به نفع نسلهای آینده- قرار دارد.»
حتی آن دسته از شهروندانی که از دانش، وقت، شانس برای محافظت از پساندازهایشان برخوردارند نمیتوانند از تأثیرات مضر تورم پرهیز کنند، زیرا آنها میباید عادتهایی را بپذیرند که در مغایرت با سلامت اخلاقی و معنوی هستند. تورم آنها را مجبور میکند که زمان بیشتری را، نسبت به گذشته، صرف تفکر دربارهی پولشان کنند. پیش از این اشاره کردیم که روش قدیمی شهروندان عادی برای پسانداز، ذخیرهی پول نقد بوده است. در شرایط تورم، این راهبرد خودکشی است. آنها باید در داراییهایی که ارزششان در طول تورم افزایش مییابد سرمایهگذاری کنند؛ عملیترین راه برای این کار، خرید سهام و اوراق قرضه است. ولی این امر مستلزم مقایسه و انتخاب موارد مناسب است. این کار آنان را مجبور میکند که تمام عمر مراقب و نگران پولشان باشند. آنها نیاز دارند که اخبار مالی و قیمتها در بازارهای مالی را دنبال کنند.
بهطور مشابه، افراد تمایل پیدا خواهند کرد که آن مرحله از زندگیشان را که در آن برای کسب پول تلاش میکنند، طولانیتر کنند. و آنها برای انتخاب حرفهی خود، تأکید بیشتری بر بازده پولی آن دارند تا معیارهای دیگر. برای نمونه، کسانیکه به باغبانی تمایل دارند، درصورتیکه مشاغل صنعتی بازده پولی بیشتری داشته باشند، به دنبال این مشاغل خواهند رفت. و اگر افراد بتوانند عایدی پولی بیشتر داشته باشند، در مقایسه با یک نظام پولی طبیعی، مشاغل دور از خانه را بیشتر خواهند پذیرفت.
بُعد معنوی عادات ناشی از تورم، بدیهی به نظر میرسد. مسائل پولی و مالی نقش اغراقآمیزی در زندگی فرد بازی میکنند. تورم جامعه را مادی میسازد. افراد بیشتر و بیشتر، با هزینهکردن دیگر چیزهایی که برای خوشبختی شخصی مهماند، برای درآمد پولی تلاش میکنند. جابهجایی جغرافیایی ناشی از تورم، پیوندهای خانوادگی و وفاداری ملّی و میهنپرستانه را تضعیف میکند. بسیاری از کسانیکه مایل به حریص بودن، حسادت و تنگنظری هستند در دام گناه سقوط میکنند. حتی کسانیکه ذاتاً تمایل به آن موارد ندارند در معرض وسوسههایی قرار میگیرند که در وضعیتی غیر از این احساس نمیکردند. و از آنجاکه ابهامات بازارهای مالی، بهانهای برای خسیس بودن و صرفهجویی بیشازحد در استفاده از پول را فراهم میکنند، کمکهای مالی به خیریهها کاهش مییابد.
این واقعیت وجود دارد که تورم چندساله به بدتر شدن کیفیت محصول سوق مییابد. هر فروشندهای میداند که فروش همان محصول فیزیکی به قیمت بالاتر نسبت به سالیان قبل دشوار است. ولی افزایش قیمتهای پولی زمانیکه حجم پول بیوقفه در حال افزایش است، اجتنابناپذیر است. بنابراین فروشنده چه میکند؟ در بسیاری از موارد، رهایی، از طریق نوآوری فناورانه انجام میشود، که تولید یک محصول ارزانتر را میسّر میسازد، بنابراین تأثیرات متقابل تورم را خنثی، یا تا حدودی جبران میسازد. این امر برای نمونه دربارهی رایانههای شخصی و دیگر محصولات ساختهشده با ورودیهای بزرگ فناوری اطلاعات مصداق دارد. ولی در دیگر صنایع، پیشرفت فناوری نقش کوچکی ایفا میکند. در اینجا فروشندگان با مشکل فوقالذکر روبهرو میشود. بنابراین آنها جنس نامرغوبی را جعل میکنند و آن را با همان نام، با حسنتعابیر که در تبلیغات بازاریابی رایج است، به فروش میرسانند. برای نمونه ممکن است به مشتریان خود قهوهی «لایت» و سبزیهای «غیر تند» را پیشنهاد دهند -که به معنای قهوهی رقیق و سبزیهایی است که عطر و طعم خود را از دست دادهاند.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 برخی از آسیبهای معنوی تورم (۲) | ✍🏻 یورگ گوئیدو هولسمن
➣ @Notes_On_Liberty
زوال مشابه محصول را میتوان در تجارت ساختوساز مشاهده کرد. کشورهایی که درگیر تورم چندینساله هستند، نسبت به کشورهای دیگر، خانهها و خیابانهای بیشتری که نیازمند تعمیر هستند دارند.
در چنین شرایطی، مردم نگرش مغشوشی نسبت به زبان خود پیدا میکنند. اگر هرچیزی هرآنچه هست نامیده شود، بنابراین توضیح تفاوت دروغ و راست دشوار میشود. تورم مردم را به دروغ گفتن دربارهی محصولاتشان وسوسه میکند، و تورم دائمی عادت دروغ گفتن معمول را ترغیب میکند. پیش از این اشاره کردیم که دروغگویی عادی نقش عظیمی در بانکداری ذخیره کسری، نهاد اساسی نظام پولی بدون پشتوانه، ایفا میکند. بهنظر میرسد که تورم این عادت را مانند سرطان در بخشهای دیگر اقتصاد گسترش میدهد.
در بیشتر کشورها، رشد دولت رفاه از طریق انباشت بدهی عمومی در مقیاسی تأمین مالی شده، که بدون تورم غیرقابل تصور است. نگاهی گذرا به سوابق تاریخی نشان میدهد که رشد دولت رفاه، که در اوایل دههی ۱۹۷۰ در اروپا آغاز شد، دست در دست انفجار بدهی عمومی حرکت کرده است. بهطور گسترده شناختهشده است که این فراگیری عامل اصلی سقوط خانواده بوده است. ولی عموماً نادیده گرفته شده است که عامل اصلی این سقوط، تورم است. تورم دائمی بهآرامی ولی بااطمینان خانواده را نابود میکند، بدین ترتیب شور و تابش زمینی اخلاق را خاموش میکند. درواقع، خانواده مهمترین «تولیدکننده»ی سبک خاصی از اخلاقیات است.
زندگی خانوادگی تنها در صورتی میسّر است که همهی اعضا بر هنجارهایی همچون مشروعیت اقتدار، و منع زنای محارم صحّه گذارند. خانوادههای مسیحی بر احکام دیگری همچون اتحاد دگرجنسگرایانه میان مرد و زن، عشق همسران نسبت به یکدیگر و فرزندانشان، و همچنین باور به واقعیت خدای تثلیت و حقیقت ایمان مسیحی، و غیره، مبتنی هستند. والدین پیوسته این احکام و هنجارها را تکرار، و بر آن تأکید میکنند و آنها را به اجرا درمیآورند. بدین ترتیب همهی اعضای خانواده آنها را بهعنوان وضعیت عادی امور میپذیرند. بنابراین، در حوزهی اجتماعی گستردهتر، این افراد بهعنوان مدافع این هنجارها در سازمانهای اقتصادی، انجمنها، و سیاست عمل میکنند.
دوستداران و دشمنان خانوادهی سنّتی این حقایق را میپذیرند. از جمله موارد دیگر اینکه، آنها تأثیر خانواده را در شکلگیری هنجارهای اجتماعی که مسیحیان به دنبال محافظت از آن هستند، به رسمیت میشناسند. و دقیقاً به همین دلیل است که مدافعان افسارگسیختگی اخلاقی به دنبال تضعیف خانواده هستند. دولت رفاه ابزار مطلوب آنان در چهل سال گذشته بوده است. امروز، دولت رفاه شمار بسیاری از خدماتی را ارائه میدهد، که در گذشته توسط خانوادهها ارائه میشد (و هنوز هم درصورتیکه دولت رفاه متوقف شود، تا حدی زیاد توسط خانوادهها تأمین میشود). آموزش جوانان، مراقبت از سالمندان و بیماران، کمک در مواقع اضطراری -همهی این خدمات امروز بهطور مؤثر به دولت «برونسپاری شدهاند.» خانوادهها به واحدهای تولیدی کوچکی تنزل یافتهاند که در قبوض آب و برق، خودروها، یخچالها و البته پرداخت مالیات سهیم هستند. دولت رفاه از طریق مالیات تأمین مالی شده و سپس به آنها آموزش و مراقبت درمانی ارائه میدهد.
از نقطهنظر اقتصادی، این روند، اتلاف خالص پول است. واقعیت این است که دولت رفاه ناکارآمد است؛ خدماتی نسبتاً بیمایه و کمارزشی را با هزینههای نسبتاً زیادی ارائه میدهد. نیازی نداریم که دربارهی ناتوانی کارگزاریهای رفاهی حکومتی در ارائهی کمکهای عاطفی و معنوی که فقط از عهدهی خیریه برمیآید، صحبت کنیم. دلسوزی خریدنی نیست. ولی دولت رفاه همچنین از لحاظ صرفاً اقتصادی هم ناکارآمد است. دولت رفاه از طریق بوروکراسیهای بزرگ عمل میکند و فاقد مشوّقها، و معیارهای اقتصادی، که از هدررفت پول جلوگیری میکنند، است.
#تورم #پول_بدون_پشتوانه #پول
#سوسیالیسم #مالیات #دولت_رفاه
#بوروکراسی #فقر #خانواده
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_فردی
#آزادی_اقتصادی #اخلاق #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
زوال مشابه محصول را میتوان در تجارت ساختوساز مشاهده کرد. کشورهایی که درگیر تورم چندینساله هستند، نسبت به کشورهای دیگر، خانهها و خیابانهای بیشتری که نیازمند تعمیر هستند دارند.
در چنین شرایطی، مردم نگرش مغشوشی نسبت به زبان خود پیدا میکنند. اگر هرچیزی هرآنچه هست نامیده شود، بنابراین توضیح تفاوت دروغ و راست دشوار میشود. تورم مردم را به دروغ گفتن دربارهی محصولاتشان وسوسه میکند، و تورم دائمی عادت دروغ گفتن معمول را ترغیب میکند. پیش از این اشاره کردیم که دروغگویی عادی نقش عظیمی در بانکداری ذخیره کسری، نهاد اساسی نظام پولی بدون پشتوانه، ایفا میکند. بهنظر میرسد که تورم این عادت را مانند سرطان در بخشهای دیگر اقتصاد گسترش میدهد.
در بیشتر کشورها، رشد دولت رفاه از طریق انباشت بدهی عمومی در مقیاسی تأمین مالی شده، که بدون تورم غیرقابل تصور است. نگاهی گذرا به سوابق تاریخی نشان میدهد که رشد دولت رفاه، که در اوایل دههی ۱۹۷۰ در اروپا آغاز شد، دست در دست انفجار بدهی عمومی حرکت کرده است. بهطور گسترده شناختهشده است که این فراگیری عامل اصلی سقوط خانواده بوده است. ولی عموماً نادیده گرفته شده است که عامل اصلی این سقوط، تورم است. تورم دائمی بهآرامی ولی بااطمینان خانواده را نابود میکند، بدین ترتیب شور و تابش زمینی اخلاق را خاموش میکند. درواقع، خانواده مهمترین «تولیدکننده»ی سبک خاصی از اخلاقیات است.
زندگی خانوادگی تنها در صورتی میسّر است که همهی اعضا بر هنجارهایی همچون مشروعیت اقتدار، و منع زنای محارم صحّه گذارند. خانوادههای مسیحی بر احکام دیگری همچون اتحاد دگرجنسگرایانه میان مرد و زن، عشق همسران نسبت به یکدیگر و فرزندانشان، و همچنین باور به واقعیت خدای تثلیت و حقیقت ایمان مسیحی، و غیره، مبتنی هستند. والدین پیوسته این احکام و هنجارها را تکرار، و بر آن تأکید میکنند و آنها را به اجرا درمیآورند. بدین ترتیب همهی اعضای خانواده آنها را بهعنوان وضعیت عادی امور میپذیرند. بنابراین، در حوزهی اجتماعی گستردهتر، این افراد بهعنوان مدافع این هنجارها در سازمانهای اقتصادی، انجمنها، و سیاست عمل میکنند.
دوستداران و دشمنان خانوادهی سنّتی این حقایق را میپذیرند. از جمله موارد دیگر اینکه، آنها تأثیر خانواده را در شکلگیری هنجارهای اجتماعی که مسیحیان به دنبال محافظت از آن هستند، به رسمیت میشناسند. و دقیقاً به همین دلیل است که مدافعان افسارگسیختگی اخلاقی به دنبال تضعیف خانواده هستند. دولت رفاه ابزار مطلوب آنان در چهل سال گذشته بوده است. امروز، دولت رفاه شمار بسیاری از خدماتی را ارائه میدهد، که در گذشته توسط خانوادهها ارائه میشد (و هنوز هم درصورتیکه دولت رفاه متوقف شود، تا حدی زیاد توسط خانوادهها تأمین میشود). آموزش جوانان، مراقبت از سالمندان و بیماران، کمک در مواقع اضطراری -همهی این خدمات امروز بهطور مؤثر به دولت «برونسپاری شدهاند.» خانوادهها به واحدهای تولیدی کوچکی تنزل یافتهاند که در قبوض آب و برق، خودروها، یخچالها و البته پرداخت مالیات سهیم هستند. دولت رفاه از طریق مالیات تأمین مالی شده و سپس به آنها آموزش و مراقبت درمانی ارائه میدهد.
از نقطهنظر اقتصادی، این روند، اتلاف خالص پول است. واقعیت این است که دولت رفاه ناکارآمد است؛ خدماتی نسبتاً بیمایه و کمارزشی را با هزینههای نسبتاً زیادی ارائه میدهد. نیازی نداریم که دربارهی ناتوانی کارگزاریهای رفاهی حکومتی در ارائهی کمکهای عاطفی و معنوی که فقط از عهدهی خیریه برمیآید، صحبت کنیم. دلسوزی خریدنی نیست. ولی دولت رفاه همچنین از لحاظ صرفاً اقتصادی هم ناکارآمد است. دولت رفاه از طریق بوروکراسیهای بزرگ عمل میکند و فاقد مشوّقها، و معیارهای اقتصادی، که از هدررفت پول جلوگیری میکنند، است.
#تورم #پول_بدون_پشتوانه #پول
#سوسیالیسم #مالیات #دولت_رفاه
#بوروکراسی #فقر #خانواده
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_فردی
#آزادی_اقتصادی #اخلاق #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
«یکی از ویژگیهای سوسیالیسم، که به بهترین شکل همهی سوسیالیستها را توصیف میکند، مخالفت عمیق با آزادی فردی و مذمت آن است؛ یک اهانت تمامعیار به فرد. آنها بیوقفه سعی در ناقص کردن، محدود کردن، جلوگیری کردن از آزادی شخصی به هر شیوه و روشی دارند. آنها معتقدند که دولت نه تنها باید بهعنوان هدایتکننده و ادارهکنندهی جامعه عمل کند، بلکه فراتر از این، باید ارباب هر فرد، و نه فقط ارباب، که نگهبان و تربیتکنندهی فرد هم باشد. دولت، از ترس اینکه خطایی از او سر نزند، باید خود را همیشه در کنار او، بالای سر او، اطراف او قرار دهد، بهتر است او را راهنمایی کند، و در یک کلام او را محدود و منحصر کند. درواقع، آنها خواستار از بین رفتن آزادی بشر هستند تا جاییکه اگر بخواهم خلاصه کنم که سوسیالیسم چیست، میگویم که سوسیالیسم صرفاً نظام جدید بردگی است.»
❈ الکسی دو توکویل، سخنرانی در مجلس مؤسسان فرانسه، ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۸
➣ @Notes_On_Liberty
❈ الکسی دو توکویل، سخنرانی در مجلس مؤسسان فرانسه، ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۸
➣ @Notes_On_Liberty
📃 کمونیسم برادوِی و هالیوود | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از کسانی که سرمایهداری برای آنان درآمد و اوقاتفراغت کافی فراهم کرده است مشتاق سرگرمی هستند.
جمعیت زیادی به تماشاخانهها (تئاترها) میروند. در شغل نمایش پول وجود دارد. بازیگران و نمایشنامهنویسان محبوب درآمد ششرقمی دارند. آنها در خانههای مجلل با پیشخدمتان و استخرها زندگی میکنند. آنها «اسیر رنج و گرسنگی» نیستند. با اینهمه، هالیوود و برادوِی، مشهورترین مراکز صنعت سرگرمی جهان، کانونهای کمونیسم هستند. نویسندگان و مجریان را باید در زمرهی متعصبترین طرفداران شوروی یافت.
تلاشهای گوناگون برای توضیح این پدیده صورت گرفته است. در بیشتر آن تفاسیر ذرهای از حقیقت وجود دارد. با این حال، جملگی نمیتوانند انگیزهی اصلی را که قهرمانان صحنهی نمایش و صفحهی تلویزیون را به جرگه انقلابیون سوق میدهد، توضیح دهد.
تحت نظام سرمایهداری، موفقیت مادی هر فرد به میزان قدردانیای که مصرفکنندگان مستقل از او به عمل میآورند، بستگی دارد. در این زمینه هیچ فرقی میان خدمات ارائهشده توسط صاحب کارخانه و خدمات ارائهشده توسط یک تهیهکننده، بازیگر یا نمایشنامهنویس وجود ندارد. با این حال، آگاهی از این وابستگی، کسانی را که در صنعت نمایش هستند ناآرامتر و آشفتهتر از کسانی که در تأمین امکانات ملموس برای مصرفکنندگان فعالیت دارند میسازد.
سازندگان کالاهای ملموس میدانند که محصول آنان به دلیل ویژگیهای فیزیکی خاصی خریداری شده است. آنها ممکن است منطقاً انتظار داشته باشند که آن کالاها تا زمانیکه چیزی بهتر یا ارزانتر به مردم پیشنهاد نشده تقاضای عمومی دارند؛ زیرا بعید است نیازهایی که این کالاها برآورده میسازند در آیندهای نزدیک تغییر کند. وضعیت بازار برای آن کالاها میتواند، تا حدودی، توسط کارآفرینان باهوش پیشبینیپذیر باشد. آنها میتوانند، با درجهای از اطمینان، به آینده بنگرند.
مردم برای سرگرم شدن انتظار میکشند؛ به دلیل خستگیهایشان. و هیچچیز آنها را بهاندازهی سرگرمیهایی که پیش از این با آن آشنا شدهاند، خسته و بیزار نمیسازد. اساس صنعت سرگرمی، تنوع است. دوستداران اغلب آنچه را که جدید، و بنابراین، غیرمنتظره و شگفتآور است تشویق میکنند. آنها تنوعطلب و غیرقابل پیشبینیاند. آنها آنچه را که دیروز گرامی میداشتند، امروز تحقیر میکنند. یک صحنهگردان مشهور میبایست همواره از متمرد بودن عموم در هراس باشد. او صبح یک روز ثروتمند و مشهور برمیخیزد و ممکن است روز بعد فراموش شود. او بهخوبی میداند که به خیالات و تصورات جمعیت پس از خوشگذرانی وابسته است. مانند استاد سولنس معمار در نمایشنامهی هنریک ایبسن، او از تازهواردان گمنام، جوانان پرانرژی که جای او را نزد مردم میگیرند، میترسد.
بدیهیست که هیچ جبرانی برای آنچه اهالی صحنه را آشفته میسازد، وجود ندارد. به همین خاطر به ریسمان پوسیدهای چنگ میزنند. به عقیده برخی از آنان، کمونیسم برای آنان رستگاری به ارمغان خواهد آورد. آیا کمونیسم نظامی نیست که مردم را شادتر میسازد؟ مگر برجستهترین افراد اظهار نداشتهاند که همهی پلیدیهای بشریت از سرمایهداری ناشی شده و با کمونیسم از بین خواهد رفت؟ آیا آن افراد زحمتکش خود رفیق همهی زحمتکشان دیگر نیستند؟
منصفانه است اگر تصور کنیم که هیچ یک از کمونیستهای هالیوود و بردوی تاکنون نوشتههای هیچ نویسندهی سوسیالیستی را نخوانده و هنوز تحلیل جدی از اقتصاد بازار نداشته است. ولی همین حقیقت است که، برای این دختران جذاب، رقصندگان و خوانندگان، برای نویسندگان و تهیهکنندگان کمدیها، تصاویر متحرک و آهنگها، این توهم عجیب را ایجاد میکند که نارضایتیهای خاص آنان، به محض آنکه مصادرهکنندگان به مصادرهگری دست یازند، ناپدید خواهد شد.
افراد زیادی هستند که سرمایهداری را بهخاطر زشتی و سفاهت بسیاری از محصولات صنعت سرگرمی سرزنش میکنند. نیازی به استدلال در این باره نیست. ولی قابل ذکر است که هیچ اجتماع آمریکایی دیگری در تأیید کمونیسم، علاقهمندتر از افرادی که در تولید این فیلمها و بازیهای احمقانه مشتاقتر و جدیتر نبود. وقتی یک مورخ در آینده به پژوهش در زمینهی حقایق کوچک معنادار میپردازد، نخواهد توانست که از ذکر نقشی که معروفترین هنرمند رقص برهنه (striptease) در جنبش رادیکال آمریکایی ایفا کرد، غفلت ورزد.
[تئاتر برادوی، به اجراهای نمایشی گفته میشود که در خیابان برادوی، در منهتن نیویورک، اجرا میشود.]
#کمونیسم #مارکسیسم_فرهنگی
#سوسیالیسم #هالیوود #سینما
#اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد #رسانه
#آزادی_اقتصادی #آزادی_فردی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از کسانی که سرمایهداری برای آنان درآمد و اوقاتفراغت کافی فراهم کرده است مشتاق سرگرمی هستند.
جمعیت زیادی به تماشاخانهها (تئاترها) میروند. در شغل نمایش پول وجود دارد. بازیگران و نمایشنامهنویسان محبوب درآمد ششرقمی دارند. آنها در خانههای مجلل با پیشخدمتان و استخرها زندگی میکنند. آنها «اسیر رنج و گرسنگی» نیستند. با اینهمه، هالیوود و برادوِی، مشهورترین مراکز صنعت سرگرمی جهان، کانونهای کمونیسم هستند. نویسندگان و مجریان را باید در زمرهی متعصبترین طرفداران شوروی یافت.
تلاشهای گوناگون برای توضیح این پدیده صورت گرفته است. در بیشتر آن تفاسیر ذرهای از حقیقت وجود دارد. با این حال، جملگی نمیتوانند انگیزهی اصلی را که قهرمانان صحنهی نمایش و صفحهی تلویزیون را به جرگه انقلابیون سوق میدهد، توضیح دهد.
تحت نظام سرمایهداری، موفقیت مادی هر فرد به میزان قدردانیای که مصرفکنندگان مستقل از او به عمل میآورند، بستگی دارد. در این زمینه هیچ فرقی میان خدمات ارائهشده توسط صاحب کارخانه و خدمات ارائهشده توسط یک تهیهکننده، بازیگر یا نمایشنامهنویس وجود ندارد. با این حال، آگاهی از این وابستگی، کسانی را که در صنعت نمایش هستند ناآرامتر و آشفتهتر از کسانی که در تأمین امکانات ملموس برای مصرفکنندگان فعالیت دارند میسازد.
سازندگان کالاهای ملموس میدانند که محصول آنان به دلیل ویژگیهای فیزیکی خاصی خریداری شده است. آنها ممکن است منطقاً انتظار داشته باشند که آن کالاها تا زمانیکه چیزی بهتر یا ارزانتر به مردم پیشنهاد نشده تقاضای عمومی دارند؛ زیرا بعید است نیازهایی که این کالاها برآورده میسازند در آیندهای نزدیک تغییر کند. وضعیت بازار برای آن کالاها میتواند، تا حدودی، توسط کارآفرینان باهوش پیشبینیپذیر باشد. آنها میتوانند، با درجهای از اطمینان، به آینده بنگرند.
مردم برای سرگرم شدن انتظار میکشند؛ به دلیل خستگیهایشان. و هیچچیز آنها را بهاندازهی سرگرمیهایی که پیش از این با آن آشنا شدهاند، خسته و بیزار نمیسازد. اساس صنعت سرگرمی، تنوع است. دوستداران اغلب آنچه را که جدید، و بنابراین، غیرمنتظره و شگفتآور است تشویق میکنند. آنها تنوعطلب و غیرقابل پیشبینیاند. آنها آنچه را که دیروز گرامی میداشتند، امروز تحقیر میکنند. یک صحنهگردان مشهور میبایست همواره از متمرد بودن عموم در هراس باشد. او صبح یک روز ثروتمند و مشهور برمیخیزد و ممکن است روز بعد فراموش شود. او بهخوبی میداند که به خیالات و تصورات جمعیت پس از خوشگذرانی وابسته است. مانند استاد سولنس معمار در نمایشنامهی هنریک ایبسن، او از تازهواردان گمنام، جوانان پرانرژی که جای او را نزد مردم میگیرند، میترسد.
بدیهیست که هیچ جبرانی برای آنچه اهالی صحنه را آشفته میسازد، وجود ندارد. به همین خاطر به ریسمان پوسیدهای چنگ میزنند. به عقیده برخی از آنان، کمونیسم برای آنان رستگاری به ارمغان خواهد آورد. آیا کمونیسم نظامی نیست که مردم را شادتر میسازد؟ مگر برجستهترین افراد اظهار نداشتهاند که همهی پلیدیهای بشریت از سرمایهداری ناشی شده و با کمونیسم از بین خواهد رفت؟ آیا آن افراد زحمتکش خود رفیق همهی زحمتکشان دیگر نیستند؟
منصفانه است اگر تصور کنیم که هیچ یک از کمونیستهای هالیوود و بردوی تاکنون نوشتههای هیچ نویسندهی سوسیالیستی را نخوانده و هنوز تحلیل جدی از اقتصاد بازار نداشته است. ولی همین حقیقت است که، برای این دختران جذاب، رقصندگان و خوانندگان، برای نویسندگان و تهیهکنندگان کمدیها، تصاویر متحرک و آهنگها، این توهم عجیب را ایجاد میکند که نارضایتیهای خاص آنان، به محض آنکه مصادرهکنندگان به مصادرهگری دست یازند، ناپدید خواهد شد.
افراد زیادی هستند که سرمایهداری را بهخاطر زشتی و سفاهت بسیاری از محصولات صنعت سرگرمی سرزنش میکنند. نیازی به استدلال در این باره نیست. ولی قابل ذکر است که هیچ اجتماع آمریکایی دیگری در تأیید کمونیسم، علاقهمندتر از افرادی که در تولید این فیلمها و بازیهای احمقانه مشتاقتر و جدیتر نبود. وقتی یک مورخ در آینده به پژوهش در زمینهی حقایق کوچک معنادار میپردازد، نخواهد توانست که از ذکر نقشی که معروفترین هنرمند رقص برهنه (striptease) در جنبش رادیکال آمریکایی ایفا کرد، غفلت ورزد.
[تئاتر برادوی، به اجراهای نمایشی گفته میشود که در خیابان برادوی، در منهتن نیویورک، اجرا میشود.]
#کمونیسم #مارکسیسم_فرهنگی
#سوسیالیسم #هالیوود #سینما
#اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد #رسانه
#آزادی_اقتصادی #آزادی_فردی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 بازگشت به جنگل؟ | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از منتقدین شکایت میکنند که بازار آزاد، با کنار گذاشتن کارآفرینان ناکارآمد یا با دیگر تصمیمات، خود را همچون «هیولای نفرتانگیز»ی نمایان ساخته است. آنها اقتصاد بازار آزاد را متهم میکنند که «قانون جنگل» است، جایی که قانون «بقای اصلح» وجود دارد. آزادیخواهانی که از بازار آزاد دفاع میکنند، «داروینیستهای اجتماعی» نامیده شدهاند که میخواهند ضعیف را به نفع قوی نابود کنند.
در وهلهی اول، این منتقدین این حقیقت را، که عملکرد بازار آزاد از اقدامات دولت بسیار متفاوت است، نادیده میگیرند. زمانیکه حکومت اقدامی انجام میدهد، افراد منتقد قادر به تغییر نتیجه نیستند. آنها فقط در صورتی میتوانند این کار را انجام دهند که بتوانند حاکمان را متقاعد کنند که تصمیمات آنان میبایست تغییر کند؛ این کار ممکن است طول بکشد یا بهطور کلّی غیرممکن باشد. ولی در بازار آزاد، هیچ تصمیم نهایی با زور تحمیل نمیشود؛ هرکسی آزاد است که به تصمیمات خود شکل دهد و بدین ترتیب نتایج «بازار» را تغییر دهد. بهطور خلاصه، هر کسی احساس میکند که بازار نسبت به کارآفرینان خاصی یا دیگر کاسبان بیرحمی کرده است، کاملاً آزاد است که یک صندوق کمک برای هدایا و کمکهای مالی ایجاد کند. کسانیکه از خیریههای خصوصی موجود بهدلیل «ناکافی» بودن انتقاد میکنند، کاملاً آزادند که خود شکاف را پر کنند. بازار نتیجهی تصمیمات همهی افراد در جامعه است؛ مردم میتوانند پولشان را به هر روشی که بخواهند هزینه کنند، و میتوانند هر تصمیمی که بخواهند در باب شخص و دارایی خودشان بگیرند. آنها، پیش از آنکه تصمیمات خودشان را عملی سازند، لازم نیست که هیچ جنگی علیه موجودیتی که به بازار مشهور است انجام دهند و یا آن را متقاعد سازند.
در حقیقت، بازار آزاد، دقیقاً نقطهی مقابل جامعهی «جنگل» است. جنگ همه علیه همه، مشخصهی جنگل است. یک فرد تنها با هزینهی دیگری، با غصب اموال دیگری، میتواند چیزی به دست آورد. برای همگان در یک سطح معاش، یک کشمکش واقعی برای بقا وجود دارد، که نیروی قویتر، ضعیفتر را خرد میکند. از طرف دیگر، در بازار آزاد، یک فرد تنها از طریق خدمت به دیگری سود میبرد. این دقیقاً از طریق همکاری صلحآمیز بازار است که همهی افراد، از طریق توسعهی تقسیم کار و سرمایهگذاری، سود کسب میکنند. بهکاربردن اصل «بقای اصلح» در بازار و جنگل نادیده گرفتن این پرسش اساسی است: اصلح بر چه؟ «اصلح» در جنگل کسانی هستند که در بهکارگیری قدرت خشونتآمیز ماهرتر هستند. «اصلح» در بازار کسانی هستند که در خدمترسانی به جامعه ماهرترند. جنگل مکانی بیرحمانه است که برخی، دیگران را غارت میکنند و در سطح گرسنگی زندگی میکنند؛ بازار مکانی صلحآمیز و مولد است که همه در آنِ واحد به خود و دیگران خدمت میکنند و در سطح بینهایت بالاتری از مصرف زندگی میکند. در بازار، خیریه میتواند کمک ارائه کند، نعمتی که نمیتواند در جنگل وجود داشته باشد.
بنابراین، بازار آزاد، رقابت تخریبگر جنگل برای معاش ناچیز را به رقابت مشارکتی صلحآمیز در راستای خدمترسانی به خود فرد و دیگران تبدیل میکند. در جنگل، گروهی تنها به هزینهی دیگران زندگی میکنند. در بازار، هر کسی بهرهمند میشود. این بازار -جامعهی قراردادی- است که نظم را از دل هرجومرج بیرون میکشد، طبیعت را رام و ماهیت جنگلی را ریشهکن میکند، به «ضعیف» اجازهی زندگی مولد را میدهد، یا بهواسطهی مواهب تولید، اجازه میدهد، در مقایسه با زندگی «قوی» در جنگل، در سطح زندگی شاهواری زندگی کند. بنابراین، بازار، با بالا بردن استانداردهای زندگی، به فرد اجازه میدهد که در اوقات فراغت ویژگیهای تمدنی را، که او را از وحشیان متمایز میکند، پرورش دهد.
این دقیقاً دولتگرایی است که حکومت جنگل را بازمیگرداند -بازگرداندن درگیری، ناهماهنگی، کشمکشهای کاستی، فتح و جنگ همه علیه همه، و فقر عمومی. دولتگرایی، بهجای تقلای صلحآمیز برای رقابت در زمینهی خدمات متقابل، هرجومرج محاسباتی و تنارع بقای داروینیست اجتماعی برای امتیازات سیاسی و امرارمعاش محدود را مینشاند.
#اقتصاد #بازار_آزاد #اقتصاد_آزاد
#آزادی_فردی #بازار #آزادی_اقتصادی
#بقای_اصلح #داروینیسم_اجتماعی
#همکاری_صلحآمیز #قانون_جنگل
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از منتقدین شکایت میکنند که بازار آزاد، با کنار گذاشتن کارآفرینان ناکارآمد یا با دیگر تصمیمات، خود را همچون «هیولای نفرتانگیز»ی نمایان ساخته است. آنها اقتصاد بازار آزاد را متهم میکنند که «قانون جنگل» است، جایی که قانون «بقای اصلح» وجود دارد. آزادیخواهانی که از بازار آزاد دفاع میکنند، «داروینیستهای اجتماعی» نامیده شدهاند که میخواهند ضعیف را به نفع قوی نابود کنند.
در وهلهی اول، این منتقدین این حقیقت را، که عملکرد بازار آزاد از اقدامات دولت بسیار متفاوت است، نادیده میگیرند. زمانیکه حکومت اقدامی انجام میدهد، افراد منتقد قادر به تغییر نتیجه نیستند. آنها فقط در صورتی میتوانند این کار را انجام دهند که بتوانند حاکمان را متقاعد کنند که تصمیمات آنان میبایست تغییر کند؛ این کار ممکن است طول بکشد یا بهطور کلّی غیرممکن باشد. ولی در بازار آزاد، هیچ تصمیم نهایی با زور تحمیل نمیشود؛ هرکسی آزاد است که به تصمیمات خود شکل دهد و بدین ترتیب نتایج «بازار» را تغییر دهد. بهطور خلاصه، هر کسی احساس میکند که بازار نسبت به کارآفرینان خاصی یا دیگر کاسبان بیرحمی کرده است، کاملاً آزاد است که یک صندوق کمک برای هدایا و کمکهای مالی ایجاد کند. کسانیکه از خیریههای خصوصی موجود بهدلیل «ناکافی» بودن انتقاد میکنند، کاملاً آزادند که خود شکاف را پر کنند. بازار نتیجهی تصمیمات همهی افراد در جامعه است؛ مردم میتوانند پولشان را به هر روشی که بخواهند هزینه کنند، و میتوانند هر تصمیمی که بخواهند در باب شخص و دارایی خودشان بگیرند. آنها، پیش از آنکه تصمیمات خودشان را عملی سازند، لازم نیست که هیچ جنگی علیه موجودیتی که به بازار مشهور است انجام دهند و یا آن را متقاعد سازند.
در حقیقت، بازار آزاد، دقیقاً نقطهی مقابل جامعهی «جنگل» است. جنگ همه علیه همه، مشخصهی جنگل است. یک فرد تنها با هزینهی دیگری، با غصب اموال دیگری، میتواند چیزی به دست آورد. برای همگان در یک سطح معاش، یک کشمکش واقعی برای بقا وجود دارد، که نیروی قویتر، ضعیفتر را خرد میکند. از طرف دیگر، در بازار آزاد، یک فرد تنها از طریق خدمت به دیگری سود میبرد. این دقیقاً از طریق همکاری صلحآمیز بازار است که همهی افراد، از طریق توسعهی تقسیم کار و سرمایهگذاری، سود کسب میکنند. بهکاربردن اصل «بقای اصلح» در بازار و جنگل نادیده گرفتن این پرسش اساسی است: اصلح بر چه؟ «اصلح» در جنگل کسانی هستند که در بهکارگیری قدرت خشونتآمیز ماهرتر هستند. «اصلح» در بازار کسانی هستند که در خدمترسانی به جامعه ماهرترند. جنگل مکانی بیرحمانه است که برخی، دیگران را غارت میکنند و در سطح گرسنگی زندگی میکنند؛ بازار مکانی صلحآمیز و مولد است که همه در آنِ واحد به خود و دیگران خدمت میکنند و در سطح بینهایت بالاتری از مصرف زندگی میکند. در بازار، خیریه میتواند کمک ارائه کند، نعمتی که نمیتواند در جنگل وجود داشته باشد.
بنابراین، بازار آزاد، رقابت تخریبگر جنگل برای معاش ناچیز را به رقابت مشارکتی صلحآمیز در راستای خدمترسانی به خود فرد و دیگران تبدیل میکند. در جنگل، گروهی تنها به هزینهی دیگران زندگی میکنند. در بازار، هر کسی بهرهمند میشود. این بازار -جامعهی قراردادی- است که نظم را از دل هرجومرج بیرون میکشد، طبیعت را رام و ماهیت جنگلی را ریشهکن میکند، به «ضعیف» اجازهی زندگی مولد را میدهد، یا بهواسطهی مواهب تولید، اجازه میدهد، در مقایسه با زندگی «قوی» در جنگل، در سطح زندگی شاهواری زندگی کند. بنابراین، بازار، با بالا بردن استانداردهای زندگی، به فرد اجازه میدهد که در اوقات فراغت ویژگیهای تمدنی را، که او را از وحشیان متمایز میکند، پرورش دهد.
این دقیقاً دولتگرایی است که حکومت جنگل را بازمیگرداند -بازگرداندن درگیری، ناهماهنگی، کشمکشهای کاستی، فتح و جنگ همه علیه همه، و فقر عمومی. دولتگرایی، بهجای تقلای صلحآمیز برای رقابت در زمینهی خدمات متقابل، هرجومرج محاسباتی و تنارع بقای داروینیست اجتماعی برای امتیازات سیاسی و امرارمعاش محدود را مینشاند.
#اقتصاد #بازار_آزاد #اقتصاد_آزاد
#آزادی_فردی #بازار #آزادی_اقتصادی
#بقای_اصلح #داروینیسم_اجتماعی
#همکاری_صلحآمیز #قانون_جنگل
➣ @Notes_On_Liberty