On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.9K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
📃 سیاست‌های زیست‌محیطی و قانون عواقب ناخواسته | ✍🏻 بِن آیزن، و کِنِت پی. گرین

➣ @Notes_On_Liberty

«قانون عواقب ناخواسته» واقعیت مستندی را توصیف می‌کند که برخی اقدامات اغلب عواقب نامطلوب، پیش‌بینی‌نشده و حتی غیرقابل پیش‌بینی دارند. اقدامات حکومت به‌ویژه مستعد و متمایل به ایجاد عواقب ناخواسته است؛ زیرا آن‌ها از مداخلات نسبتاً ساده و زور بی‌پرده برای کنترل نظام‌های بسیار پیچیده‌ی اجتماعی، اقتصادی یا زیست‌محیطی استفاده می‌کنند. به دلیل آنکه این نظام‌ها بسیار پیچیده‌اند، عموماً پیش‌بینی این غیرممکن است که همه‌ی بازیگران موجود در آن نظام‌ها چه واکنشی به شرایط جدید ایجادشده در نتیجه‌ی مداخله‌ی دولت با قانون، سیاست یا مقررات جدید نشان خواهند داد.

حتی مداخلات تنظیمی و نظارتی نسبتاً ساده در نظام‌های پیچیده‌ی اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی هم غالباً عواقب ناخواسته ایجاد می‌کنند؛ زیرا حکومت نمی‌تواند پیش‌بینی کند که هرکس چگونه به شرایط جدید ایجادشده‌ای که با آن روبه‌روست، واکنش نشان خواهد داد. واکنش‌های ناخواسته‌ی بازیگران مختلف، اغلب مضر، و در برخی موارد، منجر به نتایجی می‌شود که با آنچه حکومت از طریق مداخله در جست‌وجوی آن بود کاملاً متضاد است.

قانون عواقب ناخواسته نمی‌تواند با حکومت «باهوش‌تر» که سعی در پیاده‌سازی «مقررات هوشمندانه» دارد، دور زده شود. در بسیاری از موارد، نظام‌های درگیر آن‌قدر پیچیده هستند که فهم کامل کارکرد آن‌ها و عواقب احتمالی مداخله فراتر از ظرفیت هوش بشری و ظرفیت‌های سازمانی است. بنابراین قانون عواقب احتمالی همیشه با ما خواهد بود، و غالباً تلاش‌های سیاستگذاران را برای دستیابی به اهدافشان از طریق وضع مقررات ناکام و عقیم می‌گذارد.

این مقاله یک مجموعه مطالعات موردی برگرفته از سراسر جهان را بررسی می‌کند که نشان می‌دهد چگونه قانون عواقب ناخواسته اغلب سیاستگذاران را در زمینه‌ی سیاست‌های زیست‌محیطی ناکام گذاشته است. به‌طور ویژه، این مطالعات موردی بررسی خواهند کرد که چگونه تلاش‌های خیرخواهانه‌ی حکومت‌ها برای حفاظت از محیط‌زیست نتیجه‌ی معکوس داشته، و منجر به زیان شدید به انسان‌ها شد و، در برخی موارد، به تعدیل‌کننده‌های محیط طبیعی که درصدد محافظت از آن‌ها بود صدمه وارد کرده است.

گاهی، این عواقبت موجب تحریف مشوق‌های اقتصادی شده که به ازمیان‌رفتن تولید اقتصادی یا اتلاف منابع حکومتی انجامیده است. در موارد دیگر، عواقب چنان شدید بودند که به بیماری و مرگ هزاران انسان منجر شدند.

این مطالعه چند مورد را بررسی می‌کند:

- فاجعه‌ی زیست‌محیطی در جزیره‌ی مک‌کواری:
تلاش حکومت استرالیا برای محافظت از پوشش گیاهی محلی با نابودی جمعیت خرگوش‌ها در جزیره‌ای نزدیک به جنوبگان، به‌طرز وحشتناکی نتیجه‌ی معکوس داد، جزیره را در معرض «فروپاشی اکوسیستم» قرار داد و گونه‌های پرندگان محلی را با خطر نابودی روبه‌رو کرد.

- رونق عظیم ارابه‌ی گلف در سال ۲۰۰۹:
یارانه‌ی طراحی‌شده‌ی دولت آمریکا برای ترویج خرید وسایل‌نقلیه‌ی الکتریکی به‌منظور صرفه‌جویی در مصرف انرژی، توسط فروشندگان زیرک ارابه‌ی گلف، که دریافته بودند محصولاتشان با تعریف حکومتی از ماشین الکتریکی مطابقت دارد، مورد سوءاستفاده قرار گرفت. فروشندگان با انتقال کل صورتحساب به حکومت شروع به اهدای رایگان ارابه‌های گلف به مشتریان کردند.

- یارانه‌ی زیست‌سوخت‌ها:
پرداخت یارانه‌ی زیست‌سوخت‌هایی نظیر اتانول به تخریب جنگل‌های بارانی، افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای، استفاده‌ی بی‌رویه از منابع آب شیرین، و افزایش شدید قیمت مواد غذایی شده که به فقرای جهان آسیب وارد کرده است.

- چگونه یارانه‌ی لوازم خانگی کم‌مصرف، موجب انتشار گازهای گلخانه‌ای شد:
تخفیف‌ها و یارانه‌هایی که خرید یخچال‌های جدید و کم‌مصرف را تشویق می‌کردند، اغلب به افزایش مصرف انرژی منجر شد؛ زیرا بیشتر مصرف‌کنندگان یخچال‌های قدیمی را به‌عنوان «یخچال آبجو» نگه داشتند و به‌جای یک یخچال، از دو یخچال در خانه استفاده کردند.

- ممنوعیت ددت (DDT) و تجدید حیات مالاریا:
ممنوعیت ددت عواقب ناخواسته‌ی غم‌انگیزی در کشورهای فقیر داشت، و منجر به تجدید حیات مالاریا و هزاران مرگ غیرضروری شد.

- چگونه سیاست‌های جلوگیری از آتش‌سوزی جنگل‌ها نتیجه‌ی معکوس داد:
سیاست‌های تهاجمی مدیریت آتش‌سوزی در ایالات متحده به تجمیع سریع «سوخت جنگل» (انباشت درختان مرده) انجامید که سبب آتش‌سوزی‌های عظیم‌تر و مخرب‌تر جنگل‌ها شد.

- ادامه دارد...

#محیط‌زیست #مداخله #حکومت
#عواقب_ناخواسته #سیاستگذاری
#فاجعه‌ی_زیست‌محیطی #طبیعت
#دولت_و_محیط‌زیست #یارانه
➣ @Notes_On_Liberty
👍4
📃 چرا پادشاهان مورد نفرت قرار گرفتند؟ (۱) | ✍🏻 لِو راکوِل

➣ @Notes_On_Liberty

وحشت گسترده‌ای در تابستان امسال [۲۰۰۱]، هنگامی‌که حزب شاه سیمئون دوم اکثریت آرای انتخابات اخیر بلغارستان را کسب کرد، به‌وجود آمد. هشدارهای شومی پیرامون اینکه، این نخستین دولت اروپای شرقی است که نخستین گام در راستای بازگرداندن چهره‌های سلطنتی به قدرت را برداشته، وجود داشت. بسیاری از مردم چنان دموکراسی را با آزادی و پادشاهی را با استبداد مرتبط ساخته‌اند که هرگونه تلاش برای بازنگری در نظام‌های حکومتی پیشادموکراتیک شرورانه قلمداد می‌شود.

مزخرفات محض. آزادی در اروپا تحت پادشاهی‌های غیرمتمرکز فئودالی پرورش یافت. برخلاف رؤسای جمهور ما، که در پشت سر گذاشتن موانع متبحرند، پادشاهان تمایل داشتند که مسئولیت شخصی در قبال سرنوشت قلمرو خود را برعهده بگیرد. برافکندن یک استبداد فردی بسیار آسان‌تر است، زیرا شما می‌دانید که چه کسی مقصر است و چه کسی باید سرنگون شود. سنّت لیبرال کلاسیک هرگز ضدیتی با پادشاهان نداشت. این قدرت حکومت بود که آنان با آن مخالف بودند، و جایی که پادشاه دولت را محدود می‌کرد، مساعدت آن‌ها را به دست می‌آورد.

آمریکا هرگز پادشاه نداشته است. در واقع، ما به‌عنوان ملّتی شورشی علیه شاه متولد شدیم، که سبب بدگمانی نهفته‌ی آمریکایی‌ها نسبت هرکسی، که خود را شاه می‌نامد، شد. نسلی که انقلاب آمریکا علیه بریتانیا را به‌وجود آورد، نه یک دموکراسی، بلکه یک جمهوری تحت حکومت قانون با حکومت بسیار کوچک برقرار ساخت. هیچ شاهی وجود نداشت، ولی رئیس‌جمهور به معنای امروزین که ما می‌شناسیم هم وجود نداشت.

ما آن‌قدر با دموکراسی توده‌ای زندگی کرده‌ایم که این موارد را به‌راحتی فراموش کرده‌ایم: عصر دموکراتیک، چنان که می‌شناسیم، تنها در ابتدای قرن آغاز شد. با اراده‌ی وودرو ویلسون به زور به اروپا تحمیل شد. ویلسون یک سوسیال‌دموکرات و امپریالیست بود، ولی احمق نه. او درگیر خیال‌پردازی عصر ترقی شد که حکومت‌ها می‌توانستند جامعه را با کمک علم و آرزواندیشی‌های فراوان از بالا به پایین مدیریت کنند. او علیه پادشاهی و به هواداری از دموکراسی حرکت می‌کرد؛ زیرا معتقد بود که دموکراسی می‌تواند به این هدف دست یابد، که متأسفانه چنین بود.

دموکراسی در خالص‌ترین معنای آن معنایی جز جابه‌جایی مسالمت‌آمیز صاحب‌منصبان سیاسی ندارد. این مفهومی است که لودویگ فون میزس از آن طرفداری می‌کرد: جایگزینی برای انقلاب خشونت‌آمیز. ولی دموکراسی، به‌عنوان نظامی که در این قرن اجرا شده است، معنایی جز این پیدا کرده است. دولت دموکراتیک قرار است که اراده‌ی مردم یا «اراده‌ی عمومی»، به تعبیر روسو را مجسم کند. هانس-هرمان هوپ این دموکراسی را «خدایی که شکست خورده» نامیده است.

دموکراسی نه حکومت اکثریت که حاکمیت گروه‌های اقلیت به‌خوبی‌سازمان‌یافته و به‌هم‌پیوسته‌ای که از اکثریت دزدی می‌کنند، از کار درآمد. همچنین همان چیزی را ایجاد کرده است که وودرو ویلسون در آرزوی آن بود: حکومت تلفیقی استبدادی و متمرکز. این تصادفی نیست که حکومت به موازات گسترش حق رای رشد کرده است. گروه‌های بیشتر و بیشتری فرصت کمک به خود با آزادی و دارایی دیگران را به دست آورده‌اند.

➣ @Notes_On_Liberty
👍3
📃 چرا پادشاهان مورد نفرت قرار گرفتند؟ (۲) | ✍🏻 لِو راکوِل

➣ @Notes_On_Liberty

دموکراسی قرن بیستمی دارایی همگان را در معرض آسیب مصادره‌ی عمومی قرار داده است. پادشاهان قدیم اگر تلاش می‌کردند که چهل درصد درآمد مردم را به دست آورند، یا اگر تعیین می‌کردند که مدارس چگونه موضوعی را آموزش دهند، زود سرنگون می‌شدند. یکی از دلایلی که امروزه با آن کنار آمده‌ایم، افسانه‌ای است که می‌گوید ما بر خودمان حکومت می‌کنیم. به همین خاطر است که بر روی جباریت‌هایی، همچون جنایات جنگی، هنگامی که توسط حکومت «ما» انجام می‌گیرند، چشم می‌بندیم.

با توجه به تاریخ دموکراسی، چرا هشدارهای زیادی نسبت به اندیشه‌ی بازگشت پادشاهی در اروپا وجود دارد؟ مطمئناً پادشاهی‌ها بهتر از کمونیسم به این کشورها خدمت خواهند کرد. دیگر اینکه، دموکراسی از ۱۹۹۰ به‌معنای دیکتاتوری صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی است. در بلغارستان، دموکراسی به‌معنای تحولی «دردناک» شامل مالیات تصاعدی و فساد طرح‌های خصوصی‌سازی جزئی است.

علاوه بر این، سیمئون دوم در انتظار استبداد لباس پادشاهی بر تن نکرده است. او در ۱۹۴۶ پس از به قدرت رسیدن کمونیست‌ها تبعید شد. او که در مادرید زندگی می‌کرد، در آن سال‌های تاریک به تجارت مشغول بود؛ در سال‌های اخیر پس از تقاضای احساسات عمومی به کشور خویش بازگشت. مشاوران اقتصادی او اغلب اقتصاددانان آمریکایی هستند که در سازمان‌های سرمایه‌گذاری کار می‌کنند، افرادی که دریافته‌اند که توصیه‌های صندوق جهانی پول را باید از این گوش شنید و از آن گوش به در کرد!

به‌عنوان یک اشراف‌زاده که به هر زبان اروپایی صحبت می‌کند، در موقعیتی قرار دارد که به حل مشکلات عمیق نژادی که گریبانگیر بلغارستان است کمک می‌کند و نیز به فراهم‌آوردن چیزی همچون تداوم قضایی برای ثبات کشور پس از دهه‌ها آشوب کمک می‌کند. قطعاً امکان این هست که شکست بخورد. ولی احتمال شکست او بیش از حکومت ائتلافی دیگر متشکل از کمونیست‌ها، عمله‌های صندوق بین‌المللی پول، و دیگر چپاولگران نیست.

حکومت ایالات متحده می‌گوید که هر کشوری باید رئیس‌جمهور و دموکراسی داشته باشد. در واقع، ایالات متحده ممکن است علیه هرکسی، که مخالف این باشد، وارد جنگ شود. اجازه دهید مجموعه‌ی جدید قابل‌توجهی از مقالات پژوهشی را توصیه کنم که با نام «ارزیابی مجدد ریاست‌جمهوری: برآمدن دولت اجرایی و افول آزادی»، توسط جان دنسون جمع‌آوری شده است. این مجموعه نشان می‌دهد که اعتبار این نهاد به‌طور گسترده‌ای فرسوده شده است: هر رئیس‌جمهوری از زمان لینکلن قدرت استبدادی را به کار گرفته است، به‌ویژه در زمان جنگ. ضد-فدرالیست‌ها به ما هشدار داده بودند که این نهاد در آستانه‌ی دچار شدن به مشکلات قرار دارد؛ چقدر حق با آنان بود.

رؤسای جمهور و پادشاهان کمتر از هیچ حکومت دیگری بیمناک نیستند. ولی تاریخ حکایت از این دارد که ترس ما از پادشاهان معمولاً کمتر از مستبدان منتخب دموکراتیک یا جمعیتی غارتگر است که به نام منافع عمومی عمل می‌کنند.

کشورهای اروپای شرقی تحت فاشیسم، کمونیسم، و، اخیراً، تحت حاکمیت صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی به نام دموکراسی له شده‌اند. بازگرداندن شاهان ازدست‌رفته‌ی آنان یک اشتباه تاریخی را برطرف می‌کند و بارقه‌ای از امید را ایجاد می‌کند. چند سال بعد مردم یا فریاد می‌زنند «درود بر سیمئون دوم» یا «با سیمئون به سوی جهنم»، ولی مردم دستکم خواهند دانست که کسی مسئولیت را بر عهده می‌گیرد.

#پادشاهی #اشرافیت #سلطنت
#جمهوری #دموکراسی #استبداد
#استبداد_اکثریت #دولت_محدود
#بانک_جهانی #کمونیسم #فاشیسم
➣ @Notes_On_Liberty
👍2
«سنگ بنای بینش فردگرایانه-آزادی‌خواهانه، این است که همه‌ی مردم متفاوت هستند. هر فردی منحصربه‌فرد است. هر انسانی در منش، شخصیت، هوش و دامنه‌ی علایق خود متفاوت است. بنابراین، در یک جامعه‌ی آزاد، هر فردی سطح توانایی و علایق خود را پیدا خواهد کرد. بنابراین آزادی‌خواهان برعکس برابری‌خواهان هستند؛ ما اشتراکی با ایده‌ی برابری‌خواهی اجباری غیرممکن چپ، دنیای انبوه مورچه‌ها که هر شخص در آن یکسان، یکنواخت، و برابر است، نداریم. ما به‌عنوان فردگرایان، می‌دانیم و افتخار می‌کنیم که یک جامعه‌ی آزاد نیروی هر فرد را برای توسعه‌ی کامل ظرفیت و علایق‌اش آزاد خواهد کرد.»

❈ مورای روتبارد، انجمن آزادی‌خواهی
➣ @Notes_On_Liberty
👍3
📃 چرا سوسیالیست‌ها عاشق عبارت «این سوسیالیسم واقعی نیست» هستند؟ (۱) | ✍🏻 پیتون گُزِین

➣ @Notes_On_Liberty

دلیل اصلی اینکه سوسیالیست‌ها همچنان در قدرت مانده‌اند، و خوشبختانه از نازی‌ها دور مانده، وجود این استدلال است که رژیم‌های سوسیالیستی خودخوانده «سوسیالیسم واقعی نبوده‌اند.» یکی از روشنفکران تأثیرگذار در رواج این استدلال نوام چامسکیِ فیلسوف است، که مسلّم می‌کرد که رژیم‌های سوسیالیستی، به‌ویژه اتحاد جماهیر شوروی، صرفاً به سوسیالیست بودن تظاهر می‌کردند که به خود وجهه‌ی «مشروع» دهند تا «چماق» اقتدارگرایانه‌ی خود را در برابر مردم‌شان به‌کار بگیرند. این بحث از آن زمان همچون طوفان آتشینی توسط سوسیالیست‌های دانشگاهی و نامزدهای ریاست‌جمهوری همچون برنی سندرز گسترش یافت. برچسب‌زنی به رژیم‌های سوسیالیستی سابق به‌عنوان «سوسیالیست غیرواقعی» به سوسیالیست‌ها این اجازه را می‌دهدکه از استدلال‌های مطرح‌شده توسط ضدسوسیالیست‌ها در طول تاریخ جلوگیری کنند، یا تصور کنند که جلوگیری می‌کنند. مشکل این توصیف، که این رژیم‌ها سوسیالیستی نبودند، این است که نه تنها سرپوشی بر تاریخ آن‌ها نیست، بلکه به سوسیالیست‌ها این امکان را هم نمی‌دهد که از مسأله‌ی محاسبه‌ی اقتصادی و افتادن نهایی به چنگال رژیم‌های استبدادی اقتدارگرا بگریزند.

برای تشخیص ابتدایی اینکه آیا رژیم‌های «سوسیالیستی» سابق سوسیالیست واقعی بودند یا نه، نخست باید تعریفی از سوسیالیسم به دست دهیم. فرهنگ‌لغات مریام-وبستر به ما سه تعریف متفاوت ارائه می‌دهد. تعریف اول می‌گوید: «هر یک از نظریه‌های مختلف سیاسی و اقتصادی که از مالکیت و اداره‌ی جمعی یا دولتیِ ابزار تولید و توزیع کالا طرفداری می‌کند.» دومی این است: «نظام جامعه یا گروهی که مالکیت خصوصی در آن وجود ندارد» یا «نظام یا شرایطی از جامعه، که در آن ابزار تولید توسط دولت تصاحب و اداره می‌شود.» سرانجام تعریف سوم می‌گوید: «مرحله‌ای از جامعه در نظریه‌ی مارکسیستی که مرحله‌ی گذار بین سرمایه‌داری و کمونیسم است و با توزیع نابرابر کالا و پرداخت براساس کار انجام‌شده متمایز می‌شود.» همه‌ی این سه تعریف دگرگونی‌هایی در تعریف اولی است، با اضافه کردن مشخصات خاصی در خاستگاه، سیاست‌ها و بازیگران. در میان این تعاریف، دولت، حکومت، و جمع به‌عنوان عاملی که ابزار تولید و مالکیت را هدایت می‌کند، ثابت است. تنها ۱۷ درصد جمعیت آمریکا این تعریف سوسیالیسم را می‌دانند، در مقایسه با ۱۹۴۹ این رقم ۳۴ درصد بود. بیست‌وسه درصد آمریکاییان امروز سوسیالیسم را به‌عنوان شکلی از برابری تعریف می‌کنند، درحالی‌که ۲۳ درصد دیگر نظری ندارند. در نهایت، ۱۰ درصد آن را به‌مثابه‌ی خدماتی همچون تأمین اجتماعی یا مراقبت‌های بهداشتی تعریف می‌کنند. بقیه نظرات مبهم، غیرتخصصی یا منفی درباره‌ی سوسیالیسم دارند.

آنچه ما از این نتیجه می‌گیریم این است که آمریکایی‌ها عمدتاً از تعاریف واقعی سوسیالیسم بی‌اطلاع هستند. این احتمالاً دربردارنده‌ی بسیاری از هوادارانش هم می‌شود. علی‌رغم ناآگاهی مدافعان مدرن سوسیالیسم، بنیانگذاران معنوی آن، مانند مارکس، این تعریف را تأیید کرده و پذیرفته‌اند. بااین‌حال، آن‌ها آن را به‌عنوان پاسخی به سرمایه‌داری مشخص کردند که باید شاخصه‌های دموکراتیک داشته باشد. آن‌ها «کارگران»، یا جمع را به‌عنوان کسی در نظر داشتند که باید ابزار تولید را کنترل کند تا هر نظامی سوسیالیسم واقعی باشد. گرچه برخی سوسیالیست‌ها سعی در تعریف دقیق‌تر سوسیالیسم و قطع‌ارتباط آن با دولت دارند، نمی‌توان از اینکه دولت مظهر آگاهی جمعی جامعه است چشم پوشید. این به‌ویژه در دموکراسی‌ها، تحت نظریه‌های قرارداد اجتماعی که سوسیالیست‌ها معمولاً آن را تصدیق می‌کنند و از آن به‌عنوان «تعهدات»ی که دولت نسبت به جامعه دارد استفاده می‌کنند، صادق است. این استدلال منطقی به‌تنهایی باید برای تعریف رژیم‌هایی مانند شوروی، جایی‌که دولت کنترل ابزار تولید را به دست گرفت، به‌عنوان سوسیالیسم کافی باشد. ولی حتی شواهد بیشتری برای کشف این حقیقت وجود دارد.

وقتی به گوشه‌ای بازگردیم، سوسیالیست‌ها شروع به بحث درباره‌ی حقایق نظام شوروی خواهند کرد. آن‌ها آن نظام را به‌جای نظام سوسیالیستی، به‌عنوان «سرمایه‌داری دولتی» تعریف می‌کنند. به‌نظر می‌رسد که برای سوسیالیست‌ها صرف وجود شرکت‌ها، یک نظام را سرمایه‌داری تعریف می‌کند. شرکت به‌نوعی با مالکیت خصوصی سرمایه و دارایی برابر است. ولی با تعاریف قبلاً-ارائه‌شده از سوسیالیسم مشاهده‌ی اساسی‌تر نظام شوروی برای رد این ادعا کافی‌ست. با پذیرش منتقدان و هواداران غربی شوروی در دهه‌ی ۱۹۳۰، علی‌رغم اصلاحات عظیم صنایع تحت کنترل دولت، نظام شوروی قدرتی قابل توجه داشت.

➣ @Notes_On_Liberty
👍3
📃 چرا سوسیالیست‌ها عاشق عبارت «این سوسیالیسم واقعی نیست» هستند؟ (۲) | ✍🏻 پیتون گُزِین

➣ @Notes_On_Liberty

نویسنده‌ی آمریکایی، جوزف فریمن، آن را این‌گونه توصیف می‌کند: «برای نخستین بار دیدم که عظیم‌ترین رویاهای انسان صورتی واقعی به خود گرفته. مردان، زنان، و کودکان تلاش‌هایشان را در یک جریان غول‌پیکر انرژی جهت خلق آنچه برای همه سالم و مفید بود با هم یکی کردند.» حتی اقتصاددان سوسیالیست انگلیسی، سیدنی وب، آن را به‌خاطر «گسترده‌ترین مشارکت ممکن تمام جمعیت بزرگسال در کسب‌وکار عمومی، که شامل کنترل برنامه‌ریزی‌شده‌ی سراسر محیط اجتماعی است... و قدرت، همان‌طور که لنین اصرار داشت، واقعاً از مردم سرچشمه می‌گیرد» ستوده بود. همه‌ی این نقل‌قول‌ها، سخنان طرفداران شوروی و استالین است، که آن را در هنگام قحطی یا پس از آن نوشته‌اند. این نشان‌دهنده‌ی تناقض و ناهماهنگی در استدلال‌های سوسیالیست‌ها در طول زمان است. نگرش تند و تیز نسبت به اتحاد جماهیر تا دهه‌ی ۱۹۵۰ آغاز نشده بود، پس از مرگ استالین، زمانی‌که روشنفکران سوسیالیست شروع به سکوت اختیار کردن درباره‌ی پرسش‌های مربوط اتحاد جماهیر کردند، در عوض تمرکزشان را معطوف به ستایش دیگر رژیم‌های سوسیالیستی قرن بیستم کردند. اگر ادعای اینکه اتحاد جماهیر شوروی هرگز سوسیالیست نبود صحیح است، چرا این استدلال تا تجدیدحیات محبوبیت سوسیالیسم رواج نیافت؟ چرا سوسیالیست‌های آن زمان هنوز با وجود برخی از بدترین بلایای قرن از رژیم‌هایشان دفاع می‌کنند؟

اگر حتی تغییر نگرش را به‌مثابه‌ی بازنگری در گذشته که سال‌ها بعد انجام شده و به‌مثابه‌ی نگرشی در حال تکامل در نظر بگیریم، اطلاعات اقتصادی هیچ کمکی به بهتر شدن وضع سوسیالیست‌ها نمی‌کند. تحلیل عمیق رژیم شوروی نشان می‌دهد که، اگر نگوییم همه، بیشتر ثروت شخصی توسط دولت مصادره و بازتوزیع شد. دولت کاملاً نظام قیمت‌ها و ابزار تولید را کنترل می‌کرد. این بدین معناست که اتحاد جماهیر نه فقط در دام مشکل محاسبه‌ی اقتصادی، که لودویگ فون میزس در کتاب سوسیالیسم تشریح کرده، افتاد، بلکه با توجه به تعریف سوسیالیسم یک دولت سوسیالیستی بود. این به ما اجازه می‌دهد که اتحاد جماهیر شوروی را، مانند دیگر دولت‌های سوسیالیستی قرن بیستم، به‌طور قطعی سوسیالیستی قلمداد کنیم. نمونه‌های جدید رژیم‌های سوسیالیستی نیز درگیر مشکلات رژیم‌های سابق هستند. ونزوئلا، که یک بار توسط بدنام‌ترین سوسیالیست آمریکایی، برنی سندرز، ستوده شد، با مشکل محاسبه‌ی اقتصادی روبه‌روست.

به دلیل ملّی‌سازی و اجتماعی کردن صنایع از زمان انتخاب هوگو چاوز و سپس نیکلاس مادورو، کشور با وضعیتی مواجه شد که میزس به‌عنوان نتیجه‌ی فقدان محاسبه‌ی اقتصادی توصیف کرده بود. پیش از آنکه چاوز با ابزار دموکراتیک قدرت را به دست بگیرد، ونزوئلا در میان پنج کشور ثروتمند کل آمریکای جنوبی قرار داشت، حتی در دهه‌ی ۱۹۸۰ در صدر جای داشت. سپس، پس اصلاحات چاوز و بعد مادورو، سرانه‌ی تولید ناخالص داخلی به‌طرز غم‌انگیزی سقوط کرد و ونزوئلا تبدیل به یکی از فقیرترین ملل آمریکای جنوبی شد. این در مقایسه با شیلی است، که در همان زمان از یکی فقیرترین ملّت‌ها تبدیل به یکی از ثروتمندترین ملل شد با به‌کارگیری سیاست‌هایی ماهیتاً متضاد -سیاست‌های بازار آزاد مانند مقررات‌زدایی و اصلاحات مالیاتی.

#سوسیالیسم #کمونیسم #شوروی
#سوسیالیسم_واقعی #توحش #مارکس
➣ @Notes_On_Liberty
👍2
📃 چرا رایانه‌های هوشمندتر، سوسیالیسم را اجرایی‌تر و عملی‌تر نخواهند کرد؟ (۱) | ✍🏻 مارک دی‌ویور

➣ @Notes_On_Liberty

اقتصاددانان اتریشی به‌طور سنّتی ضد برنامه‌ریزی مرکزی استدلال می‌کردند با این دلیل که بیشتر دانش اقتصادی در جامعه هرگز نمی‌تواند در اختیار مرجع برنامه‌ریزی واحدی قرار بگیرد. ولی امروز، با وجود حجم بی‌سابقه و همواره روبه‌فزون و مختلف اطلاعات که به‌طور بالقوه‌ای در دسترس برنامه‌ریز است، به‌نظر می‌رسد که وجود حکومت همه‌چیزدان را بیش از پیش میسّر ساخته است. آیا انقلاب عظیم اطلاعات، استدلال‌های حامی بازار لودویگ فون میزس و فردریش فون هایک را کامل مغلوب ساخته است؟

نظریه‌پردازان شوروی، بوخارین و پریوبراژنسکی، در فصل سوم کتاب پرفروش‌شان در ۱۹۲۰، الفبای کمونیسم، ادعا می‌کنند که در جامعه‌‌ی کمونیستی آینده، دولت «از پیش خواهد دانست که چه مقدار نیروی کار به شاخه‌های مختلف صنعت اختصاص دهد؛ چه محصولاتی موردنیاز هستند و چه مقدار از هر یک لازم است تولید شود؛ ماشین‌ها کجا و چه تعداد باید ارائه شوند.» البته، در واقعیت، اتحاد جماهیر هرگز به تحقق این چشم‌انداز نزدیک نشد. باتوجه به غیرممکن بودن تعیین هدف برای میلیون‌ها فرد منفرد موردنیاز اقتصاد مدرن، برنامه‌ریزی در بالاترین سطح باید به شصت‌هزار دسته محدود می‌شد، که سپس در طبقات پایین‌تر بوروکراسی تفکیک می‌شدند (نگاه کنید به فصل هفتم کتاب نظام سوسیالیستی برای برنامه‌ریزی بیشتر در اتحاد جماهیر شوروی اثر یانوس کرنا). برخلاف انتظارات بوخارین و پریوبراژنسکی، نتیجه، نارسایی شدید در تخصیص بهینه‌ی منابع بود. کمبود کالاهای اساسی صنعتی و مصرفی تبدیل به یک هنجار و قاعده شد.

آیا اگر قابلیت‌های محاسباتی پیشرفته‌تر در دسترس می‌بود، می‌توانست از این شکست جلوگیری کند؟ امروزه مشکلات مربوط به میلیون‌ها متغیّر دیگر لاینحل نیستند. ممکن است روزی فرارسد، که همان‌طور که اسکار لانگه در ۱۹۶۷ نوشته‌است، فرایند بازار «به‌عنوان یک دستگاه محاسباتی در عصر پیشاالکترونیک در نظر گرفته شود؟»

همان‌طور که اخیراً چند نویسنده (ژیونگ یو، و اسکات برنز) استدلال کرده‌اند، در غیاب برنامه‌ریزی بازارها، باید بدون داشتن اطلاعات از شرایط عرضه و تقاضا که توسط معاملات واقعی آشکار شده است، پیش رفت. در کوتاه‌زمان ممکن است که تصمیم‌گیری پیرامون اینکه «چه کالایی موردنیاز است و چه مقدار از هر کدام لازم است تولید شود»، بر مبنای موازنه‌ی عرضه-تقاضای حاکم در اقتصاد، امکان‌پذیر باشد، ولی به محض تغییر شرایط، برنامه به سرعت ارتباط خود با جهان واقعی را از دست خواهد داد. دیر یا زود، برنامه‌ریز «در اقیانوسی از ترکیبات اقتصادی ممکن و تصورکردنی بدون قطب‌نمای محاسبات اقتصادی غوطه‌ور و سرگردان خواهد شد،» همان‌طور که میزس در رساله‌ی محاسبه‌ی اقتصادی در جامعه‌ی سوسیالیستی اشاره کرده است.

ولی در حقیقت ایراد اساسی‌تری می‌تواند مطرح شود: فرایند بازار هیچ شباهتی به دستگاه محاسباتی ندارد. همان‌طور که اقتصاددانان اتریشی مدت‌ها پیش تأکید کرده‌اند، رقابت در بازار صرفاً یک سازوکار برای گذار به نتایج تعادلی ازلی نیست. بلکه یک موتور خلق دانایی و کشف کارآفرینانه است. اداره‌ی یک کسب‌وکار تنها مسأله‌ی حل عدم‌قطعیت «ناشناخته‌‌های شناخته‌شده» از طریق یک روش یادگیری منظم نیست. بلکه مستلزم درک «ناشناخته‌های شناخته‌نشده» است که در ابتدا نقشی در تصمیم‌گیری‌ها ایفا نمی‌کردند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 چرا رایانه‌های هوشمندتر، سوسیالیسم را اجرایی‌تر و عملی‌تر نخواهند کرد؟ (۲) | ✍🏻 مارک دی‌ویور

➣ @Notes_On_Liberty

برای نمونه، مورد معروف استفاده‌ی والمارت از تحلیل داده‌ها برای پیش‌بینی جهش تقاضا برای پاپ‌تارت‌های توت‌فرنگی در نواحی آسیب‌دیده توسط طوفان فرانسیس در سال ۲۰۰۴ را در نظر بگیرید. کلان‌داده‌های پشت سر این پیش‌بینی به‌ خودی خود، اطلاعاتی، مانند یک‌سری صفر و یک در رایانه، نبودند. اطلاعات ابتدا باید توسط یک انسان تفسیر می‌شد، با انگیزه‌ای برای پاسخ به یک پرسش خاص و فرضیه‌ای پیرامون اینکه کدام متغیرهای ممکن است معنادار و قابل‌توجه باشند. کسی باید این بینش و درک را داشته باشد که یک رویداد نامساعد آب‌وهوایی امکان دارد فرصتی سودآور را در زمان و مکان خاصی ایجاد کند. داده‌های کلان و هوش مصنوعی ابزارهایی برای تقویت روند کشف کارآفرینانه هستند، نه جایگزینی برای الهام‌بخشی سودجویی در بازار.

وجود پایگاه داده‌ی کلان تمرکز ذخیره‌ی دانش مفید جامعه را آسان‌تر نمی‌کند، زیرا اطلاعات خُرد برای استفاده‌ی بهینه از داده‌ها لازم است. همان‌طوز کرزنر در فصل دوم کتاب «معنی فرایند بازار» اشاره کرده، «برنامه‌ریزان به سادگی نمی‌دانند که دنبال چه چیزی بگردند: آن‌ها نمی‌دانند که شکاف‌های دانایی کجا یا از چه نوعی هستند.» حتی اگر پیوندهایی به نقاط اتصال هر شبکه‌ای وجود داشته باشد، برنامه‌ریزان همچنان از تکرار بینش‌های افراد بی‌شمار تصمیم‌گیرنده، که هر کدام با دیدگاه منحصربه‌فرد و انگیزه‌ی متمایز خود ایده‌های داده‌محور تولید می‌کنند، ناتوان خواهند بود.

تحلیل کلان‌داده‌ها ابزاری برای تقویت فرایند بازار با کاهش هزینه‌های جست‌وجو است، نه ابزاری برای جایگزینی آن. این فناوری بدون شک پیامدهای مؤثر و قابل‌استفاده‌ای برای شرکت‌های مستقل دارد. ولی باعث نمی‌‌شود که شرکت خصوصی، به‌عنوان نهادی برای تخصیص بهینه‌ی منابع، ذره‌ای از ضرورت خود را از دست بدهد. درواقع، داده‌های کلان کاملاً با مسأله‌ی داده‌های خرد هایک بی‌ارتباط است، زیرا هیچ ابزار جدیدی برای تجمیع تفاهمات افراد مختلف عرضه نمی‌دارد. داده‌ی کلان جزو دانایی به شمار نمی‌رود. نرم‌افزار هوش مصنوعی هیچ چیز «نمی‌داند.»

بنابراین هیچ دلیلی وجود ندارد که فکر کنیم برنامه‌ریزی مرکزی با مجموعه‌داده‌های بزرگتر و قدرت پردازش سریع‌تر، بهتر از آنچه در عهد شوروی بود، کار خواهد کرد؛ زیرا برنامه‌ریزی باید با خط‌کش محاسباتی و پردازنده‌های ابتدایی صورت بگیرد. دستگاه‌های هوشمندتر سوسیالیسم را هوشمندتر و دقیق‌تر نخواهند کرد.

#سوسیالیسم #هوش_مصنوعی #رایانه
#امکان‌ناپذیری_سوسیالیسم #کمونیسم
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #اطلاعات #تولید
#بازار_آزاد #سرمایه‌داری #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
«ارزش زندگی یک سرباز چیست و انگیزه‌های حفظ آن چیست؟ در جنگ مدرن، سربازان علوفه هستند. این امر مستقیماً از نظریه‌ی غالب بر حکومت، که جنگ باید فراگیر باشد، پیروی می‌کند. میزس نوشته است که، پیش از سده‌ی نوزدهم «فقط سربازان می‌جنگیدند؛ جنگ برای اکثریت یک مصیبت شرارت‌بار زودگذر بود، نه پیکاری فعّال.» سربازان کارگزاران مستقیم فرمانروا بودند و تعدادشان محدودیت داشت. آن‌ها ارزش داشتند. پادشاهی که زندگی آنان را از روی عیّاشی و بی‌فکری صرف می‌کرد، منابعش پایان می‌یافت یا خلع می‌شد. امروز، بسیج هنگام جنگ فراگیر است، و از همه‌ی شهروندان انتظار می‌رود که هزینه‌ی آن را پرداخت کنند. حاکم معتقد است که هیچ هزینه‌ای بالا نیست، زیرا خود رژیم متحمل هیچ مسئولیتی نمی‌شود. مرگ فقط یک عدد است.»

❈ لِو راکوِل، آن کشته‌شدگان جنگی
➣ @Notes_On_Liberty
از زمانی‌که مارکس و انگلس، در مانیفست کمونیست، یکی از اقدامات برای الغای مالکیت را «آموزش و پرورش رایگان برای همه‌ی کودکان در مدارس دولتی» و «برانداختن خانواده» اعلام داشتند، دولت‌ها در همه‌جای جهان، راه بی‌دردسری برای تسلط همه‌جانبه بر افراد جامعه و نابودی مالکیت پیدا کردند؛ ظاهراً وزیر مغزشویی اتحاد جماهیر شوروی می‌خواهد تبهکاری مارکس را یکسره جامه‌ی عمل بپوشاند.

➣ @Notes_On_Liberty
اگر اکثریت یک جامعه (۵۱ تا ۹۹ درصد) رای به اجباری بودن حجاب بدهند، آیا دولت باید حجاب را اجباری کند؟
Anonymous Poll
16%
بله؛ چون دموکراسی یعنی خواست اکثریت.
78%
خیر؛ چون این اقدام ناقض حقوق طبیعی و آزادی است.
6%
نظری ندارم
در یک جامعه‌ی فرضی، ۱۰ درصد جامعه ثروتمند، ۴۰ درصد جامعه متوسط، و ۵۰ درصد آن فقیر هستند. اگر در این جامعه، اکثریت (۵۱ تا ۹۹ درصد) به اینکه اموال مشروع ثروتمندان از آنان گرفته و به فقرا پرداخت شود؛ آیا دولت باید چنین کاری را انجام دهد؟
Anonymous Poll
12%
بله؛ چون خواست اکثریت است.
6%
بله؛ چون حمایت از فقرا، وظیفه‌‌ی اخلاقی و انسانی است.
71%
خیر؛ این اقدام ناقض آزادی و حقوق طبیعی، و تجاوز به مالکیت خصوصی و دزدی و چپاول است.
11%
نظر دیگری دارم / دیدن نتایج
📃 جنگ تبلیغاتی علیه سرمایه‌داری؛ تاریخ مدرن چگونه آموخته می‌شود؟ (۱) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

روشنفکر مترقی به سرمایه‌داری همچون ترسناک‌ترین شرّ در میان همه‌ی شرارت‌ها نگاه می‌کنند. او ادعا می‌کند که، بشر در ایام خوب گذشته خوشبخت‌تر زندگی می‌کرد. ولی بعد، چنان‌که یک مورخ انگلیسی گفته است، انقلاب صنعتی «مانند یک جنگ یا طاعون» بر مردم نازل شد. «بورژوازی» فراوانی را به کمبود تبدیل کرد. اندک سرمایه‌داران بانفوذ از کالاهای لوکس بهره می‌برند. ولی کارگر، چنانکه مارکس خود مشاهده کرده، «بیشتر و بیشتر غرق شده»؛ زیرا بورژوازی «از اینکه زندگی بدون بردگی را به برده‌ی خود اطمینان دهد ناتوان است.»

بدتر از همه، تأثیرات اخلاقی و فکری شیوه‌ی تولید سرمایه‌داری است. ترقی‌خواه معتقد است که تنها یک وسیله برای آزادی بشر از بدبختی و تیره‌روزی حاصل از لسه‌فر و فردگرایی افسارگسیخته وجود دارد، یعنی اتخاذ برنامه‌ریزی مرکزی، نظامی که روس‌ها پیروزمندانه در حال آزمودن آن‌اند. درست است که پیامدهای به‌دست‌آمده توسط شوروی هنوز کاملاً راضی‌کننده نیست. ولی این کمبودها حاصل از شرایط خاص روسیه است. غرب از تله‌هایی که روس‌ها به آن افتادند احتراز خواهد کرد و دولت رفاه‌ای را محقق کرد، بدون ویژگی‌های صرفاً تصادفی که دولت رفاه را در روسیه و آلمان هیتلری تغییر شکل داد.

چنین اندیشه‌‌ی فلسفی‌ای در بیشتر مدارس امروزی آموزش داده، و با رمان‌ها و نمایشنامه‌ها تبلیغ می‌شود. این آموزه‌ای است که اقدامات تقریباً همه‌ی حکومت‌های امروزی را هدایت می‌کند. «ترقی‌خواه» آمریکایی از آنچه که عقب‌ماندگی کشورش می‌نامد احساس شرمساری می‌کند. این را وظیفه‌ی ایالات متحده می‌داند که به حکومت‌های سوسیالیستی خارجی سخاوتمندانه یارانه بدهد تا آن‌ها را قادر به ادامه‌ی اقدامات سوسیالیستی ویرانگر خود کند. در نگاه او، دشمن واقعی مردم آمریکا، کسب‌کارهای بزرگ هستند، یعنی شرکت‌هایی که بالاترین سطح زندگی در تاریخ را برای انسان عادی آمریکایی به ارمغان آورده است. او در مسیر کنترل‌ همه‌جانبه‌ی کسب‌وکارها گام برمی‌دارد. او به همه‌ی کسانی‌که به تأثیرات مخرب هدررفت، هزینه‌ی کسری و کاهش سرمایه، اشاره می‌کنند انگ مرتجع، سلطنت‌طلبان اقتصادی و فاشیست می‌زند. او هرگز از محصولات جدید یا بهبودیافته‌ای که کسب‌وکارها هرساله در دسترس توده‌ها قرار می‌دهند، ذکری به میان نمی‌آورد.

شیفته‌ترین مفسران این ایدئولوژی در دانشکده‌های تاریخ، علوم سیاسی، جامعه‌شناسی و ادبیات یافت می‌شوند. استادان این دانشکده‌ها، در ارجاع به مسائل اقتصادی از این مزیت برخوردارند که درباره‌ی موضوعی که هیچ شناختی نسبت به آن ندارند صحبت کنند. این امر به‌ویژه در مورد مورخان آشکار است. نحوه‌ی برخورد با تاریخ دویست سال گذشته واقعاً یک رسوایی است. تنها محققان برجسته‌ی معاصر شروع به نقاب برداشتن از مغالطات ناپخته‌ی لوجو برنتانو، وب‌ها (سیدنی و بئاتریکس)، هموندها، تاونی، آرنولد تاینبی، الی هالوی، بیردها، و دیگر نویسندگان کرده‌اند.

➣ @Notes_On_Liberty
👍1
📃 جنگ تبلیغاتی علیه سرمایه‌داری؛ تاریخ مدرن چگونه آموخته می‌شود؟ (۲) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

حقیقت این است که ویژگی بارز سرمایه‌داری تولید انبوه برای نیازهای توده‌ها بوده و هست. هرگاه کارخانه‌ای با روش‌های تولید انبوه با استفاده از دستگاه‌های قدرتمند به یک شاخه‌ی جدید از تولید ورود می‌کند، کار خود را با تولید کالاهای ارزان برای توده‌های عظیم آغاز می‌کند. کسب‌وکار بزرگ نیازهای بسیاری را برآورده می‌کند؛ این امر منحصراً به مصرف انبوه بستگی دارد. انسان عادی در مقام مصرف‌کننده، حاکمی است که با خرید یا سرباززدن از خرید درباره‌ی سرنوشت فعالیت‌های کارآفرینانه تصمیم می‌گیرد. «پرولتاریا» مشتری‌ای است که همیشه حق با اوست.

مشهورترین روش خدشه‌دار کردن سرمایه‌داری مسئول دانستن آن در برابر هر شرایط ناراحت‌کننده است. بیماری سل و، تا چند سال پیش، سفلیس، بیماری‌های سرمایه‌داری نامیده می‌شدند. سرمایه‌داری مقصر فقر میلیون‌ها نفر در کشورهایی نظیر هند، که سرمایه‌داری را اتخاذ نکرده‌اند، است! این واقعیت غم‌انگیزی است که مردم در سنین پیری ناتوان شده و سرانجام می‌میرند. ولی این اتفاقات نه فقط برای فروشندگان، که برای کارفرمایان نیز رخ می‌دهد و این در دوران پیشاسرمایه‌داری کمتر از عصر سرمایه‌داری غم‌انگیز نیست. تن‌فروشی، جنون الکلی و اعتیاد به مواد مخدر همگی رذایل سرمایه‌داری نامیده شده‌اند.

هرگاه مردم درباره‌ی بدکرداری‌های سرمایه‌داران گفت‌وگو می‌کنند، یک استاد فرهیخته یا یک هنرمند ماهر از درآمد بالای بازیگران، بوکسورها و کشتی‌گیران سخن می‌گوید. پرسشی که پیش می‌آید این است که چه کسی به کسب این درآمدها کمک می‌کند، میلیونرها یا «پرولتاریا»؟

باید اقرار کرد که بدترین افراط و تفریط‌ها در تبلیغات توسط استادان اقتصاد انجام نمی‌گیرد، بلکه توسط دبیران دیگر شاخه‌های علوم اجتماعی، روزنامه‌نگاران، نویسندگان، و گاه توسط وزیران انجام می‌شود. ولی منبعی که همه‌‌ی شعائر این تعصب پرهیجان از آن سرچشمه می‌گیرد، آموزه‌های ارائه‌شده توسط مکتب سیاست‌های اقتصادی «نهادگرا» است. همه‌ی این جزمیات و مغالطات را نهایتاً می‌توان در این آموزه‌های اقتصادی ردگیری کرد.

#اقتصاد #سرمایه‌داری #بازار_آزاد
#نهادگرایی #ترقی‌خواهی #روشنفکران
➣ @Notes_On_Liberty
👍2
«خورشید جاودانی باشکوه را می‌ستاییم؛ هنگامی‌که خور با فروغ بتابد. هنگامی‌که خور برآید، زمین اهوراآفریده پاک شود، آب روان پاک شود، آب چشمه پاک شود، آب دریا پاک شود، آفرینش راستی که از آنِ خرد مقدس است پاک شود. اگر خور برنیاید، دیوها آنچه در روی هفت کشور است، نابود سازند.» (مهر یشت، یشت‌ها)

❈ یلدا، جشن زایش مهر، شاد و فرخنده باد.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سوسیالیسم آفریقایی آن را در فقر نگه داشته است (۱) | ✍🏻 جرمینال جی. وَن

➣ @Notes_On_Liberty

به شکل گسترده، آشکار، و با این‌وجود، به‌اشتباه، اعتقاد بر این است که سوسیالیسم نظام مناسب برای بهبود سطح زندگی آفریقایی‌هاست. حتی بدتر، مغلطه‌وار ادعا شده است که سوسیالیسم با فرهنگ آفریقایی سازگار است، زیرا فرهنگ آفریقایی اساساً فرهنگ جمع‌گرایانه است. با این حال، یک حقیقت همچنان بی‌چون‌وچرا باقی می‌ماند: سوسیالیسم هر جا که امتحان شد شکست خورده است، و کشورهای آفریقایی نیز از این شکست مستثنی نمانده‌اند.

واقعیت انکارناپذیری که وجود دارد این است آفریقا پایین‌ترین سطح زندگی را در میان همه‌ی قاره‌ها پس از جنوبگان دارد. دلیل اینکه چرا سطح زندگی اکثر کشورهای آفریقایی در مقایسه با بخش دیگری از جهان بسیار پایین است، این است که سوسیالیسم قاره‌ی آفریقا را فقیر کرده است. با آغاز دوران پسااستعماری در دهه‌ی ۱۹۶۰ بسیاری از کشورهای آفریقایی -مانند تانزانیا، آنگولا، مالی، اتیوپی، گینه، کنگو، و بسیاری دیگر- سوسیالیسم را به‌عنوان نظام سیاسی و اقتصادی خود پذیرفتند. این کشورها که سوسیالیسم را پذیرفتند به‌طور قابل ملاحظه‌ای در دهه‌ی ۱۹۸۰ بدتر شدند. برای نمونه، تانزانیا یکی از اقتصادهای با رشد شتابان در آفریقای شرقی بود تا اینکه ژولیوس نایرره شروع به پیاده‌سازی «اوجاما»، به معنای سوسیالیسم و برادری در زبان سواحلی، کرد.

پیش از پیاده‌سازی اوجاما، تانزانیا تولید ناخالص داخلی شبیه به کره‌ی جنوبی داشت. در پی پیاده‌سازی اوجاما، رشد اقتصادی چنانکه انتظار می‌رفت راکد ماند. سیاست جمع‌گرایانه مردم تانزانیا را به فقر کشانید. تولید آذوقه سقوط کرد، و اقتصاد کشور متحمل زیان شد. این سقوط در بهره‌وری، تانزانیا را به یکی از فقیرترین کشورهای قاره تبدیل کرد. در غنا، تحت حاکمیت قوام نکرومه، یکی از نخستین رهبران سیاسی آفریقایی در عصر پسااستعماری، سوسیالیسم به‌عنوان نظام اقتصادی کشور پیاده‌سازی شد.

سوسیالیسم، به‌عنوان سیاست داخلی در برنامه‌ی توسعه‌ی هفت‌ساله‌ی نکرومه، به سمت «مالکیت کامل اقتصاد توسط دولت» دنبال می‌شد. مجموعه‌ی حیرت‌آوری از کنترل‌ها و مقررات قانونی که بر واردات، انتقال سرمایه، صنعت، حداقل دستمزد، حقوق و نیروهای اتحادیه‌های تجاری، قیمت‌ها، نرخ اجاره و بهره تحمیل می‌شد. کسب‌وکارهای خصوصی توسط حکومت نکرومه ضبط و ملّی شدند. نتیجه هم شگفت‌آور نبود. منابع مورد سوءمدیریت قرار گرفتند، تورم افزایش یافت، و رکود اقتصادی در غنا روی داد. زیمبابوه نیز از افسانه‌ی سوسیالیسم آفریقایی تحت حکومت موگابه آسیب دید. موگابه ابزارهای تولید را در اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰، هنگامی‌که زیمبابوه قوی شده بود، اجتماعی کرد. فساد گسترده، کسری عظیم بودجه، و سوءمدیریت منابع اقتصا را به ابرتورم، بیکاری ۶۰ درصدی، و کمبود ارز کشانید. این نمونه‌ها به‌وضوح نشان می‌دهد که چگونه سوسیالیسم اقتصاد این کشورها را کاملاً راکد نگه داشته بود، تا اینکه اقتصاد بازار بار دیگر برقرار شد.

ولی این پرسش باقی می‌ماند که چرا آفریقاییان عمیقاً به سوسیالیسم باور داشتند و در دهه‌ی ۱۹۶۰ آن را پذیرفتند. در آفریقا، سوسیالیسم به‌مثابه‌ی یک ایدئولوژی ضداستعماری و ضدامپریالیستی چهره نمود درحالی‌که سرمایه‌داری به‌عنوان ایدئولوژی ستمگر، استعمارگر و ایدئولوژی سود درک شد. آفریقایی‌ها قدرتمندانه به سوسیالیسم باور پیدا کردند، زیرا فکر می‌کردند که سوسیالیسم با فرهنگ آفریقایی سازگار است چراکه فرهنگ آفریقایی یک فرهنگ جمع‌گرایانه است. فرهنگ آفریقایی برای گروه بیش از فرد ارزش قائل است. این فرهنگ برای مفهوم مشارکت، همبستگی و نوع‌دوستی ارزش قائل است.

➣ @Notes_On_Liberty
👍1
📃 سوسیالیسم آفریقایی آن را در فقر نگه داشته است (۲) | ✍🏻 جرمینال جی. وَن

➣ @Notes_On_Liberty

البته، همه‌ی این فضایل اخلافی نیت خوشی دارند، ولی هیچ نقش قابل‌توجهی در بهبود استاندارد زندگی مردم ایفا نکرده‌اند. آنچه سطح زندگی مردم را ارتقا می‌دهد توانایی حفظ مالکیت خصوصی، مبادله‌ی داوطلبانه‌ی آنچه در اختیار دارند با دیگری، برای ایجاد سرمایه است. برخی از کشورهای آفریقای در عصر پسااستعماری در برابر وسوسه‌ی سوسیالیستی ایستادگی کردند؛ کشورهای همچون ساحل عاج، کنیا و آفریقای جنوبی.

برای نمونه، در دهه‌ی ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، ساحل عاج به‌لحاظ اقتصادی مترقی‌ترین کشور در آفریقای غربی بود. درحالی‌که همسایه‌اش سوسیالیسم را پذیرفته بود، ساحل عاج تصمیم به برگزیدن اقتصاد بازار گرفت. علی‌رغم داشتن یک رژیم اقتدارگرا، مانند همه‌ی کشورهای آفریقایی در آن زمان، عاجی‌ها به‌لحاظ اقتصادی آزاد بودند. آن‌ها در ایجاد بازرگانی‌ها و توسعه‌ی مالکیت خصوصی آزاد بودند. از ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۹، تولید ناخالص داخلی ساحل عاج تا ۸.۱ درصد در سال رشد داشت، که معنای این است که سرانه به مفهوم واقعی، از ۵۹۵ دلار به ۱٫۱۱۴ دلار افزایش یافت.

توسعه‌ی اقتصادی ساحل عاج طی در آن دوره «معجزه‌ی عاج» نامیده می‌شد، زیرا کشور کالاهای کشاورزی را به کشورهای همسایه، که در اثر اتخاذ سیاست‌های سوسیالیستی دچار کمبود محصولات غذایی بودند، صادر می‌کرد. معجزه‌ی عاج، ساحل عاج را خوشبخت‌ترین ملّت در آفریقای غربی بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۸۰ ساخت.

آنچه آفریقایی‌ها پیرامون سرمایه‌داری و بازار آزاد از فهم آن ناتوان بودند، این بود که نظام ذاتی و فرهنگی غربی نیست. این نظام، نظام ذاتی طبیعت بشری است بدون توجه به نژاد، قومیت، یا فرهنگ محلی. سوسیالیسم در آفریقا شکست خورد، همان‌طور که در اروپای شرقی، هند، چین و آمریکای جنوبی. حتی اگر آفریقا به‌لحاظ فرهنگی جمع‌گرا باشد، مهم است که درک شود که یک گروه، جمعی از افراد است که به موجب آن هر فرد داخل گروه با هدف دستیابی به علایق شخصی‌اش برانگیخته می‌شود.

دستیابی به علایق شخصی عامل ذاتی در نهاد بشر است که هیچ اقتدار مرکزی نمی‌تواند آن را با صرف‌نظر از خیر عمومی تغییر دهد. علی‌رغم طبیعت جمع‌گرایانه‌ی فرهنگ آفریقایی، فرهنگ آفریقا از قانون طبیعی نهاد بشری مستثنی نیست. اجبار طبیعت بشری به انجام کارهایی که با طبیعت فهم انسان هماهنگی ندارد، به شکست خواهد انجامید. به همین دلیل است که سوسیالیسم، هرجایی که امتحان شده، همواره شکست خورده است.

#اقتصاد #سوسیالیسم #آفریقا
#سوسیالیسم_ویرانگر #فقر
➣ @Notes_On_Liberty
👍2
«واژه‌ی «سرمایه‌داری» تبدیل به واژه‌ای چندوجهی شده است که مارکسیست‌ها تقریباً در مورد همه‌ی جوامع جهان، به‌جز چند کشور احتمالاً فئودالیستی، و ملل کمونیستی، به‌کار می‌برند. مثلاً، مارکسیست‌ها، هند را به‌عنوان یک کشور سرمایه‌داری معرفی می‌کنند، ولی هند، که مسحور شبکه‌ی عظیم و وحشتناکی از محدودیت‌ها، کاست‌ها، مقررات دولتی، و امتیازات انحصاری شده، بیش از حد تصور با سرمایه‌داری بازار آزاد فاصله دارد. اگر ما بخواهیم مفهوم «سرمایه‌داری» را حفظ کنیم، پس، باید میان «سرمایه‌داری بازار آزاد» از یک سو، و «سرمایه‌داری دولتی» از سوی دیگر تمییز قائل شویم. این دو در ذات و پیامدها همچون روز و شب متفاوتند. سرمایه‌داری بازار آزاد شبکه‌ای از مبادلات آزاد و داوطلبانه است که در آن تولیدکنندگان، از طریق قیمت‌های داوطلبانه‌ای که به آنان رسیده است، کار می‌کنند، تولید می‌کنند و محصولاتشان را با محصولات دیگران مبادله می‌کنند. سرمایه‌داری دولتی عبارتست از یک یا چند گروه که با مصادره‌ی تولیدات دیگران با زور و خشونت با به‌کارگیری دستگاه اجبار حکومت -دولت- برای خود سرمایه جمع می‌کنند.»

❈ مورای روتبارد، جدال‌های اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 سیاست‌های زیست‌محیطی و قانون عواقب ناخواسته | ✍🏻 بِن آیزن، و کِنِت پی. گرین ➣ @Notes_On_Liberty «قانون عواقب ناخواسته» واقعیت مستندی را توصیف می‌کند که برخی اقدامات اغلب عواقب نامطلوب، پیش‌بینی‌نشده و حتی غیرقابل پیش‌بینی دارند. اقدامات حکومت به‌ویژه مستعد…
📃 استانداردهای مصرف سوخت، تلفات جاده‌ای و افزایش تردد (۱) | ✍🏻 بِن آیزن، و کِنِت پی. گرین

➣ @Notes_On_Liberty

از دهه‌ی ۱۹۷۰، حکومت‌ها در آمریکای شمالی احکام قانونی وضع کردند که همه‌ی خودروهای جدید باید استانداردهای حکومتی بهره‌وری سوخت را داشته باشند. این موارد غالباً با نام استانداردهای CAFE شناخته می‌شوند. این مقررات جهت صرفه‌جویی سوخت، و حفاظت از محیط‌زیست با بهبود کیفیت هوا و کاهش میزان گازهای گلخانه‌ای در اتمسفر، تحمیل شدند.

این سیاست چند پیامد ناخواسته و نامطلوب داشته است. نخست، استانداردهای بهره‌وری جدید نمی‌توانند به‌طور قابل‌توجهی مصرف سوخت را به میزان مطلوب کاهش دهند. این به دلیل چیزی است که اقتصاددانان از آن به‌عنوان «اثر برگشتی» (یا ارتجاعی) یاد می‌کنند، که تمایل مصرف‌کنندگان در واکنش به بهره‌وری بیشتر انرژی، با افزایش مصرف انرژی همراه است. هر کیلومتر سفر با خودرو، به انرژی کمتری نیاز دارد بنابراین خودروهای کم‌مصرف هزینه‌های کمتری نسبت به خودروهای پرمصرف دارند. افزایش بهره‌وری سوخت منجر به افزایش مصرف سوخت نسبت مسافت طی‌شده‌ی خودرو شد. اگرچه این اثر برگشتی نمی‌تواند ذخیره‌سازی در نتیجه‌ی بهره‌وری سوخت را خنثی کند، هیچ شکی وجود ندارد که مصرف سوخت به‌ازای مسافت طی‌شده‌ی نتیجه‌ی استاندارد بیشتر بهره‌وری سوخت است، و این، برخی از مزایای زیست‌محیطی و حفاظتی بهره‌وری بیشتر سوخت را خنثی می‌کند.

علاوه بر افزایش مصرف نسبت به مسافت، استاندارد سوختی تأثیر منفی بر افرادی که قصد خرید خودروی بزرگتر را داشتند گذاشت. این پدیده به این دلیل رخ داد که استانداردهای سوختی تولید استیشن‌واگن‌ها را ممنوع کرد -تولید انبوه استیشن واگن‌هایی که استاندارد بهره‌وری سوخت را کسب کنند، غیرممکن بود. با این حال تقاضا برای خودروهای بزرگتر همچنان وجود داشت. خودروسازان این تقاضا را تشخیص دادند، و خودروهای شاسی‌بلند را، که به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای مصرف سوخت بدتری نسبت به استیشن‌واگن‌ها داشتند تولید کردند، ولی این خودروها توسط حکومت به‌عنوان کامیون سبک طبقه‌بندی شدند. از آنجاکه آن‌ها به‌عنوان کامیون سبک طبقه‌بندی می‌شدند و نه خودرو، استانداردهای مصرف سوخت برای آن‌ها به‌طور قابل ملاحظه‌ای کمتر از استیشن‌واگن‌ها سختگیرانه بود. از قضا استانداردهای بهره‌وری سوختی حکومتی به رونق بازار شاسی‌بلندهای پرمصرف کمک کرد.

اگرچه افزایش مصرف و سطح پایین بهره‌وری سوخت عواقب ناحواسته‌ی این سیاست هستند، با این حال این نتایج منفی در مقایسه با این واقعیت، که استانداردهای سوختی در آمریکای شمالی منجر به افزایش قابل‌توجه تعداد مرگ‌‌ومیرهای جاده‌ای در سی سال گذشته شده است، ناچیز است. این عواقب ناخواسته‌ی غم‌انگیز به این دلیل رخ دادند که قانون‌گذاران به‌اندازه‌ی کافی به اینکه خودروسازان چگونه خودروهایشان را برای مطابقت با استانداردهای جدید تغییر خواهند داد، یا این تغییرات چه تأثیری بر ایمنی خواهد گذاشت، فکر نکرده بودند.

در واکنش به استانداردهای جدید سوختی، تولیدکنندگان خودرو شروع به تولید خودروهای سبک‌تر کردند، که نیازمند نیروی کمتری برای حرکت بودند و بنابراین، مصرف بنزین کمتری به ازای هر مایل داشتند. متأسفانه، احتمال مرگ ناشی از سوانح رانندگی به‌طور اساسی در خودروهای سبک بیشتر از خودروهای سنگین‌تر است. این به‌خاطر آن است خودروهای سبک ضربات تصادفات را به خوبی خودروهای سنگین‌تر تحمل نمی‌کنند. بیشتر از ضربه‌ای که خودرو تحمل می‌کند، به سرنشینان داخل خودرو وارد می‌شود. این موضوع جای بحث ندارد؛ در حقیقت، مختصصان این مبحث، رابرت کراندال، از «نهاد بروکینگز»، و جان گراهام، از دانشکده‌ی بهداشت عمومی هاروارد، شرح داده‌اند که رابطه‌ی میان وزن سبک و افزایش تلفات ناشی از تصادفات «یکی از مطمئن‌ترین یافته‌ها در مبحث ایمنی» است.

➣ @Notes_On_Liberty
👍3
📃 استانداردهای مصرف سوخت، تلفات جاده‌ای و افزایش تردد (۲) | ✍🏻 بِن آیزن، و کِنِت پی. گرین

➣ @Notes_On_Liberty

در شرایط برابر، احتمال مرگ سرنشینان خودروهای سبک‌تر در تصادفات، بیشتر از سرنشینان خودروهای سنگین‌تر است. استانداردهای سوختی، با اجبار کارخانه‌ها به تولید خودروهای سبک‌تر، خودروها را کمتر ایمن کرده‌اند، و به افزایش شمار تلفات جاده‌ای در سال منجر شده‌اند. تعیین دقیق اینکه چه تعداد در نتیجه‌ی این قوانین فوت شده‌اند غیرممکن است. با این‌حال، هیچ شکی نیست که شمار مرگ‌ها از هزاران تن فراتر رفته است. دقیق‌ترین مطالعه‌ی انجام‌شده در این باره در ۱۹۸۹ توسط پژوهشگران فوق‌الذکر، کراندال و گراهام، انجام گرفته است. در مطالعه‌ی تأثیر استاندارد سوختی در ایالات متحده، محققان دریافتند که این مقررات مسئول ۲۲۰۰-۳۹۰۰ مرگ بیش از حد هستند که بدون استانداردهای سوختی رخ نمی‌دادند. پژوهش همچنین دریافته است که در ده سال گذشته بین ۱۱۰۰۰ تا ۱۹۵۰۰ فرد متحمل صدمات غیرکشنده در نتیجه‌ی استانداردهای سوختی شده‌اند.

از آنجاکه زمان قابل‌ملاحظه‌ای از انجام این پژوهش گذشته است، و استانداردهای سوختی از از زمان، در برخی حوزه‌های حکومتی، سخت‌تر شده‌اند، از زمانی که پژوهش کراندال و گراهام منتشر شده، هزاران نفر دیگر در نتیجه‌ی استانداردهای بهره‌وری سوختی خودرو جان باخته یا دچار معلولیت شده‌اند.

شواهد بیشتری از عواقب ناخواسته‌ی مرگبار استانداردهای سوختی در سال ۲۰۰۱ منتشر شد؛ زمانی‌که هیأت علمی آکادمی ملّی علوم تأثیر مقررات بر تلفات جاده‌ای را مطالعه کرد، و دریافت که استانداردهای سوختی به مرگ بین ۱۳۰۰ تا ۲۶۰۰ تن در حوادث ترافیکی در هر سال، از زمان تصویب‌شان، کمک کرده‌اند.

لازم به ذکر است که مرگ‌های بیش از حدِ ناشی از توسعه‌ی وسایل‌نقلیه‌ی سبک مستقیماً قابل مشاهده نیستند، زیرا همزمان تغییرات فراوان دیگری در فرایند تولید وسایل‌نقلیه رخ داده‌اند که بر نرخ تلفات جاده‌ای تأثیر داشته‌اند. مهم‌تر از همه، پیشرفت در دستگاه‌های ایمنی مانند کمربند ایمنی و کیسه‌های هوا است که در کاهش تلفات جاده‌ای نقش داشته، و تأثیر مثبت بزرگتری نسبت به تأثیرات منفی ناشی از استانداردهای سوختی گذاشته‌اند. بنابراین درک تأثیر استانداردهای سوختی نیازمند برآورد با استفاده از مدل‌های پیچیده‌ی تعداد تلفات جاده‌ای است که در غیاب استانداردهای سوختی رخ داده‌اند. در نتیجه، تحلیل‌های پیچیده‌ای نظیر آنچه توسط کراندال و گراهام ارائه شد، برای برآورد تأثیر استانداردهای سوختی لازم است، زیرا ما به‌سادگی نمی‌توانیم تأثیر مقررات را مشاهده کنیم.

به عبارت ساده‌تر، شواهد مبنی بر اینکه خودروهای سبک‌تر کمتر از خودروهای سنگین‌تر ایمن‌اند، و استانداردهای سوختی مستقیماً مسئول مرگ هزاران نفر در سی سال گذشته‌اند، بسیار قوی هستند. این فاجعه رخ داد چراکه حکومت‌ها و مقررات، فرایند تولید خودروها یا بازار وسایل‌نقلیه را نمی‌فهمیدند، و درک نمی‌کردند که تا حد زیادی کارآمدترین راه برای تطبیق با استانداردهای جدید برای تولیدکنندگان این است که خودروها را سبک‌تر و، بنابراین، با ایمنی کمتر بسازند. تولیدکنندگان، در پاسخ منطقی به محدودیت‌های جدید، طبق دستور خودروها را سبک‌تر ساختند، که به هزاران مرگ بیش از حد معمول در جاده‌های آمریکای شمالی منجر شد.

این نمونه‌ی دیگری از این است که چگونه دستیابی به یک هدف ظاهراً خوب،همچون صرفه‌جویی انرژی، می‌تواند عواقبی ناخواسته به دنبال داشته باشد که شامل مرگ هزاران انسان است.

#محیط‌زیست #مداخله #حکومت
#عواقب_ناخواسته #سوخت #بنزین
#فاجعه‌ی_زیست‌محیطی #طبیعت
#دولت_و_محیط‌زیست #مرگ‌ومیر
➣ @Notes_On_Liberty
👍4