On Liberty | دربارهی آزادی
📃 سیاستهای زیستمحیطی و قانون عواقب ناخواسته | ✍🏻 بِن آیزن، و کِنِت پی. گرین ➣ @Notes_On_Liberty «قانون عواقب ناخواسته» واقعیت مستندی را توصیف میکند که برخی اقدامات اغلب عواقب نامطلوب، پیشبینینشده و حتی غیرقابل پیشبینی دارند. اقدامات حکومت بهویژه مستعد…
📃 استانداردهای مصرف سوخت، تلفات جادهای و افزایش تردد (۱) | ✍🏻 بِن آیزن، و کِنِت پی. گرین
➣ @Notes_On_Liberty
از دههی ۱۹۷۰، حکومتها در آمریکای شمالی احکام قانونی وضع کردند که همهی خودروهای جدید باید استانداردهای حکومتی بهرهوری سوخت را داشته باشند. این موارد غالباً با نام استانداردهای CAFE شناخته میشوند. این مقررات جهت صرفهجویی سوخت، و حفاظت از محیطزیست با بهبود کیفیت هوا و کاهش میزان گازهای گلخانهای در اتمسفر، تحمیل شدند.
این سیاست چند پیامد ناخواسته و نامطلوب داشته است. نخست، استانداردهای بهرهوری جدید نمیتوانند بهطور قابلتوجهی مصرف سوخت را به میزان مطلوب کاهش دهند. این به دلیل چیزی است که اقتصاددانان از آن بهعنوان «اثر برگشتی» (یا ارتجاعی) یاد میکنند، که تمایل مصرفکنندگان در واکنش به بهرهوری بیشتر انرژی، با افزایش مصرف انرژی همراه است. هر کیلومتر سفر با خودرو، به انرژی کمتری نیاز دارد بنابراین خودروهای کممصرف هزینههای کمتری نسبت به خودروهای پرمصرف دارند. افزایش بهرهوری سوخت منجر به افزایش مصرف سوخت نسبت مسافت طیشدهی خودرو شد. اگرچه این اثر برگشتی نمیتواند ذخیرهسازی در نتیجهی بهرهوری سوخت را خنثی کند، هیچ شکی وجود ندارد که مصرف سوخت بهازای مسافت طیشدهی نتیجهی استاندارد بیشتر بهرهوری سوخت است، و این، برخی از مزایای زیستمحیطی و حفاظتی بهرهوری بیشتر سوخت را خنثی میکند.
علاوه بر افزایش مصرف نسبت به مسافت، استاندارد سوختی تأثیر منفی بر افرادی که قصد خرید خودروی بزرگتر را داشتند گذاشت. این پدیده به این دلیل رخ داد که استانداردهای سوختی تولید استیشنواگنها را ممنوع کرد -تولید انبوه استیشن واگنهایی که استاندارد بهرهوری سوخت را کسب کنند، غیرممکن بود. با این حال تقاضا برای خودروهای بزرگتر همچنان وجود داشت. خودروسازان این تقاضا را تشخیص دادند، و خودروهای شاسیبلند را، که بهطور قابلملاحظهای مصرف سوخت بدتری نسبت به استیشنواگنها داشتند تولید کردند، ولی این خودروها توسط حکومت بهعنوان کامیون سبک طبقهبندی شدند. از آنجاکه آنها بهعنوان کامیون سبک طبقهبندی میشدند و نه خودرو، استانداردهای مصرف سوخت برای آنها بهطور قابل ملاحظهای کمتر از استیشنواگنها سختگیرانه بود. از قضا استانداردهای بهرهوری سوختی حکومتی به رونق بازار شاسیبلندهای پرمصرف کمک کرد.
اگرچه افزایش مصرف و سطح پایین بهرهوری سوخت عواقب ناحواستهی این سیاست هستند، با این حال این نتایج منفی در مقایسه با این واقعیت، که استانداردهای سوختی در آمریکای شمالی منجر به افزایش قابلتوجه تعداد مرگومیرهای جادهای در سی سال گذشته شده است، ناچیز است. این عواقب ناخواستهی غمانگیز به این دلیل رخ دادند که قانونگذاران بهاندازهی کافی به اینکه خودروسازان چگونه خودروهایشان را برای مطابقت با استانداردهای جدید تغییر خواهند داد، یا این تغییرات چه تأثیری بر ایمنی خواهد گذاشت، فکر نکرده بودند.
در واکنش به استانداردهای جدید سوختی، تولیدکنندگان خودرو شروع به تولید خودروهای سبکتر کردند، که نیازمند نیروی کمتری برای حرکت بودند و بنابراین، مصرف بنزین کمتری به ازای هر مایل داشتند. متأسفانه، احتمال مرگ ناشی از سوانح رانندگی بهطور اساسی در خودروهای سبک بیشتر از خودروهای سنگینتر است. این بهخاطر آن است خودروهای سبک ضربات تصادفات را به خوبی خودروهای سنگینتر تحمل نمیکنند. بیشتر از ضربهای که خودرو تحمل میکند، به سرنشینان داخل خودرو وارد میشود. این موضوع جای بحث ندارد؛ در حقیقت، مختصصان این مبحث، رابرت کراندال، از «نهاد بروکینگز»، و جان گراهام، از دانشکدهی بهداشت عمومی هاروارد، شرح دادهاند که رابطهی میان وزن سبک و افزایش تلفات ناشی از تصادفات «یکی از مطمئنترین یافتهها در مبحث ایمنی» است.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
از دههی ۱۹۷۰، حکومتها در آمریکای شمالی احکام قانونی وضع کردند که همهی خودروهای جدید باید استانداردهای حکومتی بهرهوری سوخت را داشته باشند. این موارد غالباً با نام استانداردهای CAFE شناخته میشوند. این مقررات جهت صرفهجویی سوخت، و حفاظت از محیطزیست با بهبود کیفیت هوا و کاهش میزان گازهای گلخانهای در اتمسفر، تحمیل شدند.
این سیاست چند پیامد ناخواسته و نامطلوب داشته است. نخست، استانداردهای بهرهوری جدید نمیتوانند بهطور قابلتوجهی مصرف سوخت را به میزان مطلوب کاهش دهند. این به دلیل چیزی است که اقتصاددانان از آن بهعنوان «اثر برگشتی» (یا ارتجاعی) یاد میکنند، که تمایل مصرفکنندگان در واکنش به بهرهوری بیشتر انرژی، با افزایش مصرف انرژی همراه است. هر کیلومتر سفر با خودرو، به انرژی کمتری نیاز دارد بنابراین خودروهای کممصرف هزینههای کمتری نسبت به خودروهای پرمصرف دارند. افزایش بهرهوری سوخت منجر به افزایش مصرف سوخت نسبت مسافت طیشدهی خودرو شد. اگرچه این اثر برگشتی نمیتواند ذخیرهسازی در نتیجهی بهرهوری سوخت را خنثی کند، هیچ شکی وجود ندارد که مصرف سوخت بهازای مسافت طیشدهی نتیجهی استاندارد بیشتر بهرهوری سوخت است، و این، برخی از مزایای زیستمحیطی و حفاظتی بهرهوری بیشتر سوخت را خنثی میکند.
علاوه بر افزایش مصرف نسبت به مسافت، استاندارد سوختی تأثیر منفی بر افرادی که قصد خرید خودروی بزرگتر را داشتند گذاشت. این پدیده به این دلیل رخ داد که استانداردهای سوختی تولید استیشنواگنها را ممنوع کرد -تولید انبوه استیشن واگنهایی که استاندارد بهرهوری سوخت را کسب کنند، غیرممکن بود. با این حال تقاضا برای خودروهای بزرگتر همچنان وجود داشت. خودروسازان این تقاضا را تشخیص دادند، و خودروهای شاسیبلند را، که بهطور قابلملاحظهای مصرف سوخت بدتری نسبت به استیشنواگنها داشتند تولید کردند، ولی این خودروها توسط حکومت بهعنوان کامیون سبک طبقهبندی شدند. از آنجاکه آنها بهعنوان کامیون سبک طبقهبندی میشدند و نه خودرو، استانداردهای مصرف سوخت برای آنها بهطور قابل ملاحظهای کمتر از استیشنواگنها سختگیرانه بود. از قضا استانداردهای بهرهوری سوختی حکومتی به رونق بازار شاسیبلندهای پرمصرف کمک کرد.
اگرچه افزایش مصرف و سطح پایین بهرهوری سوخت عواقب ناحواستهی این سیاست هستند، با این حال این نتایج منفی در مقایسه با این واقعیت، که استانداردهای سوختی در آمریکای شمالی منجر به افزایش قابلتوجه تعداد مرگومیرهای جادهای در سی سال گذشته شده است، ناچیز است. این عواقب ناخواستهی غمانگیز به این دلیل رخ دادند که قانونگذاران بهاندازهی کافی به اینکه خودروسازان چگونه خودروهایشان را برای مطابقت با استانداردهای جدید تغییر خواهند داد، یا این تغییرات چه تأثیری بر ایمنی خواهد گذاشت، فکر نکرده بودند.
در واکنش به استانداردهای جدید سوختی، تولیدکنندگان خودرو شروع به تولید خودروهای سبکتر کردند، که نیازمند نیروی کمتری برای حرکت بودند و بنابراین، مصرف بنزین کمتری به ازای هر مایل داشتند. متأسفانه، احتمال مرگ ناشی از سوانح رانندگی بهطور اساسی در خودروهای سبک بیشتر از خودروهای سنگینتر است. این بهخاطر آن است خودروهای سبک ضربات تصادفات را به خوبی خودروهای سنگینتر تحمل نمیکنند. بیشتر از ضربهای که خودرو تحمل میکند، به سرنشینان داخل خودرو وارد میشود. این موضوع جای بحث ندارد؛ در حقیقت، مختصصان این مبحث، رابرت کراندال، از «نهاد بروکینگز»، و جان گراهام، از دانشکدهی بهداشت عمومی هاروارد، شرح دادهاند که رابطهی میان وزن سبک و افزایش تلفات ناشی از تصادفات «یکی از مطمئنترین یافتهها در مبحث ایمنی» است.
➣ @Notes_On_Liberty
👍3
📃 استانداردهای مصرف سوخت، تلفات جادهای و افزایش تردد (۲) | ✍🏻 بِن آیزن، و کِنِت پی. گرین
➣ @Notes_On_Liberty
در شرایط برابر، احتمال مرگ سرنشینان خودروهای سبکتر در تصادفات، بیشتر از سرنشینان خودروهای سنگینتر است. استانداردهای سوختی، با اجبار کارخانهها به تولید خودروهای سبکتر، خودروها را کمتر ایمن کردهاند، و به افزایش شمار تلفات جادهای در سال منجر شدهاند. تعیین دقیق اینکه چه تعداد در نتیجهی این قوانین فوت شدهاند غیرممکن است. با اینحال، هیچ شکی نیست که شمار مرگها از هزاران تن فراتر رفته است. دقیقترین مطالعهی انجامشده در این باره در ۱۹۸۹ توسط پژوهشگران فوقالذکر، کراندال و گراهام، انجام گرفته است. در مطالعهی تأثیر استاندارد سوختی در ایالات متحده، محققان دریافتند که این مقررات مسئول ۲۲۰۰-۳۹۰۰ مرگ بیش از حد هستند که بدون استانداردهای سوختی رخ نمیدادند. پژوهش همچنین دریافته است که در ده سال گذشته بین ۱۱۰۰۰ تا ۱۹۵۰۰ فرد متحمل صدمات غیرکشنده در نتیجهی استانداردهای سوختی شدهاند.
از آنجاکه زمان قابلملاحظهای از انجام این پژوهش گذشته است، و استانداردهای سوختی از از زمان، در برخی حوزههای حکومتی، سختتر شدهاند، از زمانی که پژوهش کراندال و گراهام منتشر شده، هزاران نفر دیگر در نتیجهی استانداردهای بهرهوری سوختی خودرو جان باخته یا دچار معلولیت شدهاند.
شواهد بیشتری از عواقب ناخواستهی مرگبار استانداردهای سوختی در سال ۲۰۰۱ منتشر شد؛ زمانیکه هیأت علمی آکادمی ملّی علوم تأثیر مقررات بر تلفات جادهای را مطالعه کرد، و دریافت که استانداردهای سوختی به مرگ بین ۱۳۰۰ تا ۲۶۰۰ تن در حوادث ترافیکی در هر سال، از زمان تصویبشان، کمک کردهاند.
لازم به ذکر است که مرگهای بیش از حدِ ناشی از توسعهی وسایلنقلیهی سبک مستقیماً قابل مشاهده نیستند، زیرا همزمان تغییرات فراوان دیگری در فرایند تولید وسایلنقلیه رخ دادهاند که بر نرخ تلفات جادهای تأثیر داشتهاند. مهمتر از همه، پیشرفت در دستگاههای ایمنی مانند کمربند ایمنی و کیسههای هوا است که در کاهش تلفات جادهای نقش داشته، و تأثیر مثبت بزرگتری نسبت به تأثیرات منفی ناشی از استانداردهای سوختی گذاشتهاند. بنابراین درک تأثیر استانداردهای سوختی نیازمند برآورد با استفاده از مدلهای پیچیدهی تعداد تلفات جادهای است که در غیاب استانداردهای سوختی رخ دادهاند. در نتیجه، تحلیلهای پیچیدهای نظیر آنچه توسط کراندال و گراهام ارائه شد، برای برآورد تأثیر استانداردهای سوختی لازم است، زیرا ما بهسادگی نمیتوانیم تأثیر مقررات را مشاهده کنیم.
به عبارت سادهتر، شواهد مبنی بر اینکه خودروهای سبکتر کمتر از خودروهای سنگینتر ایمناند، و استانداردهای سوختی مستقیماً مسئول مرگ هزاران نفر در سی سال گذشتهاند، بسیار قوی هستند. این فاجعه رخ داد چراکه حکومتها و مقررات، فرایند تولید خودروها یا بازار وسایلنقلیه را نمیفهمیدند، و درک نمیکردند که تا حد زیادی کارآمدترین راه برای تطبیق با استانداردهای جدید برای تولیدکنندگان این است که خودروها را سبکتر و، بنابراین، با ایمنی کمتر بسازند. تولیدکنندگان، در پاسخ منطقی به محدودیتهای جدید، طبق دستور خودروها را سبکتر ساختند، که به هزاران مرگ بیش از حد معمول در جادههای آمریکای شمالی منجر شد.
این نمونهی دیگری از این است که چگونه دستیابی به یک هدف ظاهراً خوب،همچون صرفهجویی انرژی، میتواند عواقبی ناخواسته به دنبال داشته باشد که شامل مرگ هزاران انسان است.
#محیطزیست #مداخله #حکومت
#عواقب_ناخواسته #سوخت #بنزین
#فاجعهی_زیستمحیطی #طبیعت
#دولت_و_محیطزیست #مرگومیر
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در شرایط برابر، احتمال مرگ سرنشینان خودروهای سبکتر در تصادفات، بیشتر از سرنشینان خودروهای سنگینتر است. استانداردهای سوختی، با اجبار کارخانهها به تولید خودروهای سبکتر، خودروها را کمتر ایمن کردهاند، و به افزایش شمار تلفات جادهای در سال منجر شدهاند. تعیین دقیق اینکه چه تعداد در نتیجهی این قوانین فوت شدهاند غیرممکن است. با اینحال، هیچ شکی نیست که شمار مرگها از هزاران تن فراتر رفته است. دقیقترین مطالعهی انجامشده در این باره در ۱۹۸۹ توسط پژوهشگران فوقالذکر، کراندال و گراهام، انجام گرفته است. در مطالعهی تأثیر استاندارد سوختی در ایالات متحده، محققان دریافتند که این مقررات مسئول ۲۲۰۰-۳۹۰۰ مرگ بیش از حد هستند که بدون استانداردهای سوختی رخ نمیدادند. پژوهش همچنین دریافته است که در ده سال گذشته بین ۱۱۰۰۰ تا ۱۹۵۰۰ فرد متحمل صدمات غیرکشنده در نتیجهی استانداردهای سوختی شدهاند.
از آنجاکه زمان قابلملاحظهای از انجام این پژوهش گذشته است، و استانداردهای سوختی از از زمان، در برخی حوزههای حکومتی، سختتر شدهاند، از زمانی که پژوهش کراندال و گراهام منتشر شده، هزاران نفر دیگر در نتیجهی استانداردهای بهرهوری سوختی خودرو جان باخته یا دچار معلولیت شدهاند.
شواهد بیشتری از عواقب ناخواستهی مرگبار استانداردهای سوختی در سال ۲۰۰۱ منتشر شد؛ زمانیکه هیأت علمی آکادمی ملّی علوم تأثیر مقررات بر تلفات جادهای را مطالعه کرد، و دریافت که استانداردهای سوختی به مرگ بین ۱۳۰۰ تا ۲۶۰۰ تن در حوادث ترافیکی در هر سال، از زمان تصویبشان، کمک کردهاند.
لازم به ذکر است که مرگهای بیش از حدِ ناشی از توسعهی وسایلنقلیهی سبک مستقیماً قابل مشاهده نیستند، زیرا همزمان تغییرات فراوان دیگری در فرایند تولید وسایلنقلیه رخ دادهاند که بر نرخ تلفات جادهای تأثیر داشتهاند. مهمتر از همه، پیشرفت در دستگاههای ایمنی مانند کمربند ایمنی و کیسههای هوا است که در کاهش تلفات جادهای نقش داشته، و تأثیر مثبت بزرگتری نسبت به تأثیرات منفی ناشی از استانداردهای سوختی گذاشتهاند. بنابراین درک تأثیر استانداردهای سوختی نیازمند برآورد با استفاده از مدلهای پیچیدهی تعداد تلفات جادهای است که در غیاب استانداردهای سوختی رخ دادهاند. در نتیجه، تحلیلهای پیچیدهای نظیر آنچه توسط کراندال و گراهام ارائه شد، برای برآورد تأثیر استانداردهای سوختی لازم است، زیرا ما بهسادگی نمیتوانیم تأثیر مقررات را مشاهده کنیم.
به عبارت سادهتر، شواهد مبنی بر اینکه خودروهای سبکتر کمتر از خودروهای سنگینتر ایمناند، و استانداردهای سوختی مستقیماً مسئول مرگ هزاران نفر در سی سال گذشتهاند، بسیار قوی هستند. این فاجعه رخ داد چراکه حکومتها و مقررات، فرایند تولید خودروها یا بازار وسایلنقلیه را نمیفهمیدند، و درک نمیکردند که تا حد زیادی کارآمدترین راه برای تطبیق با استانداردهای جدید برای تولیدکنندگان این است که خودروها را سبکتر و، بنابراین، با ایمنی کمتر بسازند. تولیدکنندگان، در پاسخ منطقی به محدودیتهای جدید، طبق دستور خودروها را سبکتر ساختند، که به هزاران مرگ بیش از حد معمول در جادههای آمریکای شمالی منجر شد.
این نمونهی دیگری از این است که چگونه دستیابی به یک هدف ظاهراً خوب،همچون صرفهجویی انرژی، میتواند عواقبی ناخواسته به دنبال داشته باشد که شامل مرگ هزاران انسان است.
#محیطزیست #مداخله #حکومت
#عواقب_ناخواسته #سوخت #بنزین
#فاجعهی_زیستمحیطی #طبیعت
#دولت_و_محیطزیست #مرگومیر
➣ @Notes_On_Liberty
👍4
📃 در سرمایهداری دموکراتیک، مالکیت خصوصی اسماً دستنخورده و مطلق باقی میماند. (۱) | ✍🏻 هانس هرمان هوپ
➣ @Notes_On_Liberty
پس از جنگ جهانی دوم و با سلطهی اتحاد جماهیر شوروی، «تجربهی سوسیالیستی»ای گسترش یافت و سرتاسر «اروپای شرقی» را فراگرفت، که شروع آن به سال ۱۹۱۸ در روسیه باز میگشت. مالکیت خصوصی عوامل تولید اساساً غیرقانونی اعلام شد، از مالکان پیشین «سرمایهدار» سلب مالکیت شد و کنترل مالكيت تمام و کمال به دولت انتقال یافت. در بین بسیاری از اندیشمندان و روشنفکران غربی، «تجربهی سوسیالیستی» نخست به صورت محدود و سپس در گسترهای بزرگتر، با صفاتی چون «عظیم» و «باشکوه» توصیف شد. پل ساموئلسون اقتصاددان کینزی مشهور و برندهی جایزهی نوبل، کتاب اقتصاد را نوشت که در آن زمان موفقترین و پرمخاطبترین کتاب اقتصادی در محافل دانشگاهی غرب دانسته میشد. او در کتابش پیشبینی کرده بود که اروپای شرقی با کمک «برنامهریزی مرکزیِ» اقتصادهای سوسیالیستی، پس از اندکی عقبماندگی از غرب، آن هم به دلیل سهم کمتر از مواهب طبیعی، بهزودی و در آیندهای نه چندان دور، از نظر اقتصادی چیره میشود و استانداردهای زندگی در غرب را در مینوردد. وقتی در ۱۹۸۹، دیوار برلین فروریخت و انقلابهای پیدرپی سرتاسر اروپای شرقی را فراگرفت، واقعیتی عریان در نظر همگان رخ نمود که هر ناظری پیشتر پیشبینی می کرد: «تجربهی سوسیالیستی» در واقع سراسر شکست بود و پل ساموئلسون و «اقتصاد جدید» او چیزی جز شوخی احمقانه نبود. نتیجهی چند دهه «آزمون» سوسیالیستی در هرجایی چیزی جز زمینهای لمیزرع، فقر، غارت کشورها و افسردگی جوامع نبود. جلوگیری از خروج اشخاص مولد و کاردان یگانه هدف «حصار آهنین» به دور بلوک شرق بود؛ با این خیال که این ممنوعیت، ورشکستگی قریبالوقوع نظام سوسیالیستی را به تاخیر میاندازد.
در حالیکه رویدادهای خطیر سال ۱۹۸۹ و بعد از آن به شکست سوسیالیسم تفسیر شد و عقبگردی بزرگ برای روشنفکران چپگرای غربی بود، به سرعت نبردی اندیشهای از پسِ آن، دربارهی مفهوم جهانی و تفسیر این رویدادها، هویدا شد. اگر سوسیالیسم شکست خورد، چه کسی برندهی نبرد بود؟
پاسخ غالب به این پرسش این بود: جهان غرب پیروز میدان شد. جهان غرب از ایالات متحده آمریکا، اروپای غربی و وابستگان آنها در سراسر جهان تشکیل میشد و از آنجاکه ایالات متحدهی آمریکا در افکار عمومی جهانی نمونهبارز سرمایهداری در نظر گرفته میشد، این سرمایهداری بود که فاتح نبرد شد.
در واقع، ایالات متحدهی آمریکا نمایندهی سرمایهداری نبود، بلکه چنانکه نومحافظهکاران اعلام کردند، آمریکا نماد «سرمایهداری دموکراتیک» بود؛ چیزی کاملاً متفاوت و، از نظر آنها بسیار بهتر، اما باید گفت همیاری صمیمانهی آمریکا با سرمایهداری اشتباه محض است و سرمایهداری صرفاً منفعت شگرفی برای بازیابی و تجدید قوای چپهای غربی از شکست زودهنگامشان داشت و همچنان این نقش را ایفا میکند.
در سرمایهداری دموکراتیک، مالکیت خصوصی اسماً دستنخورده و مطلق باقی میماند. با وجود این، دولت برآمده از انتخابات دموکراتیک این حق را دارد که به نام «منافع عمومی» و «خیر عمومی» در حق مالکيت دخل و تصرف کند. به این منظور، دولت میتواند سلب مالکیت کند، مالیات ببندد، دارایی خصوصی را بازتوزیع کند و این حق را دارد که بر استفادهی مالکان خصوصی از اموالشان نظارت کند و دربارهی آن قانون وضع کند. از اینرو، تمام مالکیت و، بهطور خاص، مالکیت ابزارهای تولید عملاً مالکیت خصوصی تلقی میشود؛ یعنی اموال (بهمثابهی امتیازی از سوی دولت) تا زمانی در ید و نظارت اشخاص باقی میمانند که از نظر دولت به «خیر و صلاح عموم» باشد.
در کمتر از ۲۰۰ سال گذشته، با این «میثاق» دولت ایالات متحدهی آمریکا نه تنها به بزرگترین مالک زمین و مستغلات و همهی خیابانها و مدارس عمومی تبدیل شده بود، بلکه در زمینهی کالای عمومی» نیز نزدیک به نیمی از تولید ناخالص داخلی آمریکا را تصرف میکرد و در سال ۱۹۸۹، «بدهی دولت» به ۶۰ درصد تولید ناخالص داخلی رسید (و امروز بیشتر از ۱۰۰ درصد آن است). دولت، به نام «کالای عمومی»، خلق پول را به انحصار خود درآورد و بانک مرکزی را تحت کنترل خود، تأسیس کرد. استاندارد طلا را لغو و طلا را با پول کاغذی جایگزین کرد؛ بدین ترتیب، دولت با کمک بانک مرکزی میتواند هر مقدار که مایل باشد و در عمل بدون هیچ هزینهای، پول چاپ کند.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
پس از جنگ جهانی دوم و با سلطهی اتحاد جماهیر شوروی، «تجربهی سوسیالیستی»ای گسترش یافت و سرتاسر «اروپای شرقی» را فراگرفت، که شروع آن به سال ۱۹۱۸ در روسیه باز میگشت. مالکیت خصوصی عوامل تولید اساساً غیرقانونی اعلام شد، از مالکان پیشین «سرمایهدار» سلب مالکیت شد و کنترل مالكيت تمام و کمال به دولت انتقال یافت. در بین بسیاری از اندیشمندان و روشنفکران غربی، «تجربهی سوسیالیستی» نخست به صورت محدود و سپس در گسترهای بزرگتر، با صفاتی چون «عظیم» و «باشکوه» توصیف شد. پل ساموئلسون اقتصاددان کینزی مشهور و برندهی جایزهی نوبل، کتاب اقتصاد را نوشت که در آن زمان موفقترین و پرمخاطبترین کتاب اقتصادی در محافل دانشگاهی غرب دانسته میشد. او در کتابش پیشبینی کرده بود که اروپای شرقی با کمک «برنامهریزی مرکزیِ» اقتصادهای سوسیالیستی، پس از اندکی عقبماندگی از غرب، آن هم به دلیل سهم کمتر از مواهب طبیعی، بهزودی و در آیندهای نه چندان دور، از نظر اقتصادی چیره میشود و استانداردهای زندگی در غرب را در مینوردد. وقتی در ۱۹۸۹، دیوار برلین فروریخت و انقلابهای پیدرپی سرتاسر اروپای شرقی را فراگرفت، واقعیتی عریان در نظر همگان رخ نمود که هر ناظری پیشتر پیشبینی می کرد: «تجربهی سوسیالیستی» در واقع سراسر شکست بود و پل ساموئلسون و «اقتصاد جدید» او چیزی جز شوخی احمقانه نبود. نتیجهی چند دهه «آزمون» سوسیالیستی در هرجایی چیزی جز زمینهای لمیزرع، فقر، غارت کشورها و افسردگی جوامع نبود. جلوگیری از خروج اشخاص مولد و کاردان یگانه هدف «حصار آهنین» به دور بلوک شرق بود؛ با این خیال که این ممنوعیت، ورشکستگی قریبالوقوع نظام سوسیالیستی را به تاخیر میاندازد.
در حالیکه رویدادهای خطیر سال ۱۹۸۹ و بعد از آن به شکست سوسیالیسم تفسیر شد و عقبگردی بزرگ برای روشنفکران چپگرای غربی بود، به سرعت نبردی اندیشهای از پسِ آن، دربارهی مفهوم جهانی و تفسیر این رویدادها، هویدا شد. اگر سوسیالیسم شکست خورد، چه کسی برندهی نبرد بود؟
پاسخ غالب به این پرسش این بود: جهان غرب پیروز میدان شد. جهان غرب از ایالات متحده آمریکا، اروپای غربی و وابستگان آنها در سراسر جهان تشکیل میشد و از آنجاکه ایالات متحدهی آمریکا در افکار عمومی جهانی نمونهبارز سرمایهداری در نظر گرفته میشد، این سرمایهداری بود که فاتح نبرد شد.
در واقع، ایالات متحدهی آمریکا نمایندهی سرمایهداری نبود، بلکه چنانکه نومحافظهکاران اعلام کردند، آمریکا نماد «سرمایهداری دموکراتیک» بود؛ چیزی کاملاً متفاوت و، از نظر آنها بسیار بهتر، اما باید گفت همیاری صمیمانهی آمریکا با سرمایهداری اشتباه محض است و سرمایهداری صرفاً منفعت شگرفی برای بازیابی و تجدید قوای چپهای غربی از شکست زودهنگامشان داشت و همچنان این نقش را ایفا میکند.
در سرمایهداری دموکراتیک، مالکیت خصوصی اسماً دستنخورده و مطلق باقی میماند. با وجود این، دولت برآمده از انتخابات دموکراتیک این حق را دارد که به نام «منافع عمومی» و «خیر عمومی» در حق مالکيت دخل و تصرف کند. به این منظور، دولت میتواند سلب مالکیت کند، مالیات ببندد، دارایی خصوصی را بازتوزیع کند و این حق را دارد که بر استفادهی مالکان خصوصی از اموالشان نظارت کند و دربارهی آن قانون وضع کند. از اینرو، تمام مالکیت و، بهطور خاص، مالکیت ابزارهای تولید عملاً مالکیت خصوصی تلقی میشود؛ یعنی اموال (بهمثابهی امتیازی از سوی دولت) تا زمانی در ید و نظارت اشخاص باقی میمانند که از نظر دولت به «خیر و صلاح عموم» باشد.
در کمتر از ۲۰۰ سال گذشته، با این «میثاق» دولت ایالات متحدهی آمریکا نه تنها به بزرگترین مالک زمین و مستغلات و همهی خیابانها و مدارس عمومی تبدیل شده بود، بلکه در زمینهی کالای عمومی» نیز نزدیک به نیمی از تولید ناخالص داخلی آمریکا را تصرف میکرد و در سال ۱۹۸۹، «بدهی دولت» به ۶۰ درصد تولید ناخالص داخلی رسید (و امروز بیشتر از ۱۰۰ درصد آن است). دولت، به نام «کالای عمومی»، خلق پول را به انحصار خود درآورد و بانک مرکزی را تحت کنترل خود، تأسیس کرد. استاندارد طلا را لغو و طلا را با پول کاغذی جایگزین کرد؛ بدین ترتیب، دولت با کمک بانک مرکزی میتواند هر مقدار که مایل باشد و در عمل بدون هیچ هزینهای، پول چاپ کند.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 در سرمایهداری دموکراتیک، مالکیت خصوصی اسماً دستنخورده و مطلق باقی میماند (۲) | ✍🏻 هانس هرمان هوپ
➣ @Notes_On_Liberty
با سیلاب قوانین و مقررات متعدد، حق مالکیت بخش خصوصی پیوسته بازتوزیع و ترمیم شد. برخی افراد و کسبوکارها از این رهگذر و فقط با اشارهی یک قلم، متضرر و برخی دیگر منتفع شدند. برخی فرصتهای سرمایهداری از بین رفت و برخی دیگر ایجاد شد؛ «دوستان» دولت و مروجان «کالای عمومی» پاداش گرفتند و «دشمنان» آنها تنبیه شدند. برای «کالای عمومی» و ایجاد جهانی امنتر و نیز برای دموکراسی، دولت ایالات متحده آمریکا متولی بزرگترین و پرهزینهترین ارتش جهان شد، پایگاههای بیشماری را در سراسر جهان برای خود دایر کرد و به منظور تثبیت امپراتوری خود و گستراندن آن، در سریالی از جنگهای بیپایان و نفسگیر مشارکت کرد.
آیا واقعاً سرمایهداری باید مسئول همهی این مسائل دانسته شود یا دموکراسی مقصر بود؟ آیا این همان سرمایهداری بدون مالکیت خصوصی و اقتصاد مبتنی بر بازار آزاد نبود؟ اگر سرمایهداری متهم است، چطور میتوان بین آن نتیجه و این حقیقت، که دولت گامبهگام بزرگتر شد و تقریباً نیمی از تولید ناخالص داخلی را بلعید و نه تنها ایجاد زیرساختهای حیاتی (جادهها، مدارس، ساختمانهای عمومی و زمین ها) کشور را در انحصار خود گرفت، بلکه خصوصاً خلق پول و اعتبار را نیز از آن خود کرد، آشتی برقرار کرد؟ از سوی دیگر، آیا دموکراسی که قاعدهی اکثریت است با مالکیت خصوصی و بازار آزاد ناسازگار نبود؟ آیا دموکراسی در واقع شکل خاص سوسیالیسم یعنی «سوسیالیستی کردن» عوامل تولید نبود؟ آیا روا نیست که دموکراسی را برای کاستیها، شکستها و اشتباهات بزرگ ایالات متحده و جهان غرب مقصر بدانیم؟
با وجود این، هیچکس پرسش آخر را روا نمیداند. دموکراسی در جهان غرب به تابو و «خیر» و «فرضی» بلامنازع و تردیدناپذیر تبدیل شده است. در مقابل، همهی تقصیرها و هر «اشتباهی» بر گردن سرمایهداری میافتد. مخصوصاً، اندیشمندان و دانشگاهیان چپگرای غربی، با کمال آرامش در دانشگاههای وابسته به دولت مشغول به کار و تحصیل میشوند و این تابو را ترویج میدهند.
در واقع، بسیاری از سوسیالیستهای غربی بسیار قبلتر از انقلاب سوسیالیستی روسیه، در ۱۹۱۷، میلادی دریافتند که دموکراسی اساساً ایدهای سوسیالیستی بود؛ اینکه «سرمایهداری دموکراتیک» عبارتی متناقض بود؛ اینکه دموکراسی واقعاً به مفهوم سوسیال دموکراسی بود؛ اینکه سوسیال دموکراسی گونهی محبوبتر از سوسیالیسم تکحزبی حاکم بر بلوک شرق بود و، از اينرو، دموکراسی امنترین و کمهزینهترین روش برای رسیدن به اهداف سوسیالیستی مساواتطلبانه بود. بر این اساس، هر «مسأله»، «رسوایی» یا «بحران» اقتصادی یا اجتماعی واقعی یا ساختگی را به سرمایهداری نسبت میدادند و ندای چپها در گوشمان پژواک میکرد که همچنان دموکراسی بیشتری باید وجود داشته باشد (یعنی مداخلات دولتی بیشتر در حق مالکیت).
درحالیکه مالکیت خصوصی در بلوک غرب تماماً منقرض نشد و بهسان سبک روسی سوسیالیسم به یکباره در اختیار دولت قرار نگرفت، اما متأثر از سوسیال دموکراسی، تجاوز و تعدی دولت به حق مالکیت خصوصی، به تدريج و گامبهگام، ولی کاملاً بیرحمانه انجام شد، بهطوریکه امروزه هیچ بخش یا جنبهای از زندگی بشر، از تولد تا مرگ، بدون نظارت و آزاد باقی نمانده است؛ فرقی هم نمیکند مصرفکننده، تولیدکننده یا تاجر باشیم یا در خانه، محل کار یا در «انظار عمومی». تمام اموال خصوصی و حق مالکيت خصوصی به چیزی شبیه نمایشی کمدی، با عواقبی مهلک، تبدیل شده است. افول اقتصاد غرب بسیار آهستهتر از آن چیزی بود که در بلوک شرق تجربه شد و، از اینرو، سوسیال دموکراسی بیشتر از نظام تکحزبی سوسیالیستی بقا یافت. درست مثل زمانیکه شکست هيمنهی اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی بسیار قبلتر از تحقق آن، قابل پیشبینی بود، اکنون نیز میتوان ورشکستگی اقتصادی و ناآرامیهای اجتماعی سوسیال دموکراسی غربی را پیشبینی کرد.
بدون تردید، چپها تلاش خواهند کرد شکست اقتصادی و فجایع اجتماعی را چنین تفسیر کنند: «آخرین بحران سرمایهداری» و پيشنهاد «درمان» آن توسط یکی دیگر از نسخههای سوسیالیسم. با وجود این، هیچ شکلی از سوسیالیسم هرگز نمیتواند موجد صلح و شکوفایی باشد. تنها سرمایهداری است که میتواند آن را محقق کند اما سرمایهداری چیزی تماماً متفاوت از آن شکلی است که بدگویان سوسیالیستی دربارهی آن میگویند. سرمایهداری یعنی آزادی و اختیار مالکان خصوصی بهمنظور انعقاد قرارداد و دادوستد.
#سوسیالیسم #سوسیالدموکراسی
#دموکراسی #مالکیت_خصوصی
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد
#آزادی_فردی #سرمایهداری #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
با سیلاب قوانین و مقررات متعدد، حق مالکیت بخش خصوصی پیوسته بازتوزیع و ترمیم شد. برخی افراد و کسبوکارها از این رهگذر و فقط با اشارهی یک قلم، متضرر و برخی دیگر منتفع شدند. برخی فرصتهای سرمایهداری از بین رفت و برخی دیگر ایجاد شد؛ «دوستان» دولت و مروجان «کالای عمومی» پاداش گرفتند و «دشمنان» آنها تنبیه شدند. برای «کالای عمومی» و ایجاد جهانی امنتر و نیز برای دموکراسی، دولت ایالات متحده آمریکا متولی بزرگترین و پرهزینهترین ارتش جهان شد، پایگاههای بیشماری را در سراسر جهان برای خود دایر کرد و به منظور تثبیت امپراتوری خود و گستراندن آن، در سریالی از جنگهای بیپایان و نفسگیر مشارکت کرد.
آیا واقعاً سرمایهداری باید مسئول همهی این مسائل دانسته شود یا دموکراسی مقصر بود؟ آیا این همان سرمایهداری بدون مالکیت خصوصی و اقتصاد مبتنی بر بازار آزاد نبود؟ اگر سرمایهداری متهم است، چطور میتوان بین آن نتیجه و این حقیقت، که دولت گامبهگام بزرگتر شد و تقریباً نیمی از تولید ناخالص داخلی را بلعید و نه تنها ایجاد زیرساختهای حیاتی (جادهها، مدارس، ساختمانهای عمومی و زمین ها) کشور را در انحصار خود گرفت، بلکه خصوصاً خلق پول و اعتبار را نیز از آن خود کرد، آشتی برقرار کرد؟ از سوی دیگر، آیا دموکراسی که قاعدهی اکثریت است با مالکیت خصوصی و بازار آزاد ناسازگار نبود؟ آیا دموکراسی در واقع شکل خاص سوسیالیسم یعنی «سوسیالیستی کردن» عوامل تولید نبود؟ آیا روا نیست که دموکراسی را برای کاستیها، شکستها و اشتباهات بزرگ ایالات متحده و جهان غرب مقصر بدانیم؟
با وجود این، هیچکس پرسش آخر را روا نمیداند. دموکراسی در جهان غرب به تابو و «خیر» و «فرضی» بلامنازع و تردیدناپذیر تبدیل شده است. در مقابل، همهی تقصیرها و هر «اشتباهی» بر گردن سرمایهداری میافتد. مخصوصاً، اندیشمندان و دانشگاهیان چپگرای غربی، با کمال آرامش در دانشگاههای وابسته به دولت مشغول به کار و تحصیل میشوند و این تابو را ترویج میدهند.
در واقع، بسیاری از سوسیالیستهای غربی بسیار قبلتر از انقلاب سوسیالیستی روسیه، در ۱۹۱۷، میلادی دریافتند که دموکراسی اساساً ایدهای سوسیالیستی بود؛ اینکه «سرمایهداری دموکراتیک» عبارتی متناقض بود؛ اینکه دموکراسی واقعاً به مفهوم سوسیال دموکراسی بود؛ اینکه سوسیال دموکراسی گونهی محبوبتر از سوسیالیسم تکحزبی حاکم بر بلوک شرق بود و، از اينرو، دموکراسی امنترین و کمهزینهترین روش برای رسیدن به اهداف سوسیالیستی مساواتطلبانه بود. بر این اساس، هر «مسأله»، «رسوایی» یا «بحران» اقتصادی یا اجتماعی واقعی یا ساختگی را به سرمایهداری نسبت میدادند و ندای چپها در گوشمان پژواک میکرد که همچنان دموکراسی بیشتری باید وجود داشته باشد (یعنی مداخلات دولتی بیشتر در حق مالکیت).
درحالیکه مالکیت خصوصی در بلوک غرب تماماً منقرض نشد و بهسان سبک روسی سوسیالیسم به یکباره در اختیار دولت قرار نگرفت، اما متأثر از سوسیال دموکراسی، تجاوز و تعدی دولت به حق مالکیت خصوصی، به تدريج و گامبهگام، ولی کاملاً بیرحمانه انجام شد، بهطوریکه امروزه هیچ بخش یا جنبهای از زندگی بشر، از تولد تا مرگ، بدون نظارت و آزاد باقی نمانده است؛ فرقی هم نمیکند مصرفکننده، تولیدکننده یا تاجر باشیم یا در خانه، محل کار یا در «انظار عمومی». تمام اموال خصوصی و حق مالکيت خصوصی به چیزی شبیه نمایشی کمدی، با عواقبی مهلک، تبدیل شده است. افول اقتصاد غرب بسیار آهستهتر از آن چیزی بود که در بلوک شرق تجربه شد و، از اینرو، سوسیال دموکراسی بیشتر از نظام تکحزبی سوسیالیستی بقا یافت. درست مثل زمانیکه شکست هيمنهی اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی بسیار قبلتر از تحقق آن، قابل پیشبینی بود، اکنون نیز میتوان ورشکستگی اقتصادی و ناآرامیهای اجتماعی سوسیال دموکراسی غربی را پیشبینی کرد.
بدون تردید، چپها تلاش خواهند کرد شکست اقتصادی و فجایع اجتماعی را چنین تفسیر کنند: «آخرین بحران سرمایهداری» و پيشنهاد «درمان» آن توسط یکی دیگر از نسخههای سوسیالیسم. با وجود این، هیچ شکلی از سوسیالیسم هرگز نمیتواند موجد صلح و شکوفایی باشد. تنها سرمایهداری است که میتواند آن را محقق کند اما سرمایهداری چیزی تماماً متفاوت از آن شکلی است که بدگویان سوسیالیستی دربارهی آن میگویند. سرمایهداری یعنی آزادی و اختیار مالکان خصوصی بهمنظور انعقاد قرارداد و دادوستد.
#سوسیالیسم #سوسیالدموکراسی
#دموکراسی #مالکیت_خصوصی
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد
#آزادی_فردی #سرمایهداری #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
«همکاری اجتماعی هیچ ارتباطی با علاقهی شخصی یا فرمانی عام برای دوست داشتن یکدیگر ندارد. مردم تحت نظام تقسیم کار بهخاطر اینکه دیگری را دوست دارند یا باید دوست داشته باشند، باهم همکاری نمیکنند. آنها بدین خاطر همکاری میکنند که این امر به بهترین شکل منافعشان را تأمین میکند. نه عشق، نه خیرخواهی، نه هرگونه احساس دلسوزانهی دیگر، بلکه در اصل خودخواهی بهدرستی-درکشده است که انسان را وادار به سازگار کردن خود با الزامات جامعه، وادار به احترام به حقوق و آزادیهای همنوعان خود، و وادار به جایگزین کردن همکاری مسالمتآمیز با دشمنی و ستیز کرد.»
❈ لودویگ فون میزس، کنش انسانی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لودویگ فون میزس، کنش انسانی
➣ @Notes_On_Liberty
👍1
📃 آیا میزس فاشیست بود؟ | ✍🏻 فابریزیو فِرراری
➣ @Notes_On_Liberty
هر چند وقت یکبار، از سوی اتهامزنندگان که یا نادان هستند یا بدطینت -و یا هر دو- میزس متهم به فاشیست بودن میشود. خردهاستدلالی که این مخالفان مطرح میکنند نقلقول ناقصی از کتاب لیبرالیسم میزس است:
«نمیتوان انکار کرد که فاشیسم و جنبشهای مشابه که قصد برقراری دیکتاتوری را داشتند سرشار از بهترین نیّتها بودند و مداخلهی آنان، برای مدتی، تمدن اروپا را نجات بخشید. لیاقتی که فاشیسم بدین ترتیب برای خود به دست آورد تا ابد در تاریخ زنده خواهد ماند. ولی اگرچه سیاستهای او رهایی گذرایی را به ارمغان آورد، این رهایی از نوعی نبود که کامیابی پیوسته را نوید دهد. فاشیسم چارهای موقتی بود. در نظر گرفتن آن بهعنوان چیزی بیش از این خطایی مهلک خواهد بود.» (لیبرالیسم ۱۹۲۷. ص ۵۱)
جملاتی که زیر آن خط کشیدهام گاهی بهمنظور تحریف بیشتر افکار میزس پیرامون فاشیسم حذف میشوند. در حقیقت، خواندن کل بخشی که نقلقول از آن استخراج شده است، تصویری واقعی از نظر منفی میزس پیرامون فاشیسم به دست میدهد. علاوهبراین، میزس در کنش انسانی هم استدلالاتی علیه فاشیسم عرضه میکند. در پایان، میزس طرفدار همکاری جهانی و تقسیم کار، تجارت آزاد، مهاجرت آزاد، و ضد نژادپرستی بود -درحالیکه فاشیسم خودکامگی و نژادپرستی را ترویج میداد.
میزس دربارهی فاشیسم واقعاً چه نوشت؟
در ابتدای بخش مورد بحث، میزس فاشیستها را بهعنوان «دشمنان غیرکمونیست لیبرالیسم» (ص ۴۶) لقب داده، ادامه میدهد که فاشیستها -مانند کمونیستهای اینترناسیونال سوم- هنگامیکه زمان مبارزات انقلابی و نابودی مخالفان فرامیرسید، «هر جنایت، هر دروغ، و هر بهتانی» را روا میدانستند.
میزس صراحتاً خاطرنشان میکند، از آنجاکه فاشسیتها جاییکه اندیشهها و برخوردهای منطقی میتواند به کار گرفته شود به خشونت متوسل میشوند، ایدئولوژی آنها با لیبرالیسم کلاسیک ناسازگار است:
«آنچه لیبرالیسم را از تاکتیکهای سیاسی فاشیسم متمایز میکند، تفاوت در عقیدهی اساسی دربارهی نقش خشونت در مبارزه برای قدرت است. خطر عظیم تهدیدکنندهی سیاست داخلی از سوی فاشیسم، ایمان راسخ آن به قدرت تزلزلناپذیر خشونت است... اگر فاشیسم واقعاً خواهان مبارزه با سوسیالیسم میبود، میبایست با ایده و اندیشه با آن مقابله میکرد. بههرحال، تنها یک اندیشه است که میتواند بهطور مؤثر با سوسیالیسم مقابله کند؛ یعنی لیبرالیسم.» (لیبرالیسم. ۵۰)
در پایان، میزس استدلال میکند که فاشیسم، حتی در روابط بینالملل هم متوسل به خشونت و پرخاش میشود، و نمیتواند سودمند واقع شود، بلکه «سلسلهجنگهای بیپایانی را ایجاد میکند، که تمام تمدن جدید را نابود میکند»، بنابراین همکاری بینالمللی لازم جهت حفظ تجارت آزاد و تقسیم کار جهانی برای توسعهی اقتصادی را برهم میزند. همچنین، میزس کاملاً آگاه بود که سیاستهای اقتصادی فاشیستی به دلیل برنامهی «کاملاً ضدلیبرال» و «کاملاً مداخلهگرایانه»، یکسره با بازار آزاد ناسازگار است.
ملاحظات ضدفاشیستی بیشتر میزس:
ولی ناسازگاری میزس را با فاشیسم میتوان با درک دیدگاههای وی دربارهی پدیدههای اجتماعی و اقتصادی استنباط کرد. نخست، او طرفدار همکاری جهانی، تجارت آزاد، و مهاجرت آزاد بود. او محدودیت مهاجرت را بهعنوان ابزاری زیانآور در دسترس اعضای اتحادیهی کارگری بهمنظور محدودکردن نیروی کار داخلی در نظر میگرفت. (کنش انسانی. ۳۷۴)
دوم، او اظهار میداشت که «نفرت نژادی پدیدهی طبیعی ذاتی انسان نیست،» بلکه «محصول ایدئولوژیهاست.» در همین صفحه مینویسد که قومیتهای مختلف «برخلاف این ادعا که دافعهی طبیعی بین نژادهای مختلف وجود دارد، باهم زندگی میکنند.»
سوم، میزس صراحتاً توضیح داده است که فاشیسم چیزی جز میوهی سوسیالیسم، یعنی سوسیالیسم صنفی، نیست -و آشکارا با سرمایهداری و بازار آزاد در تضاد است. درحقیقت، میزس خاطرنشان کرد که تحت سوسیالیسم صنفی «صنف انحصاری، ترسی از رقابت ندارد» زیرا «از حق انحصاری بر تولید» بهرهمند است، بنابراین «آزادست که منافع اعضای خود را بر منافع مصرفکنندگان اولویت ببخشد.» به عبارت دیگر، سوسیالیسم صنفی حاکمیت مصرفکنندگان بر تولید را -که ماهیت اقتصاد بازار آزاد است- از بین میبرد.
نتیجهگیری:
دیدگاههای میزس دربارهی موضوعات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، اخلاقی، و نهادی با ایدئولوژی فاشیستی ناسازگارند -این موضوع با خواندن مشهورترین رسالات و کتب میزس قابل استنباط است. از اینرو، حتی اگر کسی با تحلیلهای تاریخی و سیاسی میزس دربارهی فاشیسم اختلافنظر داشته باشد، که درست، غلط، یا ناقص بوده است، اتهام «فاشیست»زدن به او، نشاندهندهی سوءنیت یا نادانی است -و یا هر دو.
#میزس #فاشیسم #لیبرالیسم #سوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
هر چند وقت یکبار، از سوی اتهامزنندگان که یا نادان هستند یا بدطینت -و یا هر دو- میزس متهم به فاشیست بودن میشود. خردهاستدلالی که این مخالفان مطرح میکنند نقلقول ناقصی از کتاب لیبرالیسم میزس است:
«نمیتوان انکار کرد که فاشیسم و جنبشهای مشابه که قصد برقراری دیکتاتوری را داشتند سرشار از بهترین نیّتها بودند و مداخلهی آنان، برای مدتی، تمدن اروپا را نجات بخشید. لیاقتی که فاشیسم بدین ترتیب برای خود به دست آورد تا ابد در تاریخ زنده خواهد ماند. ولی اگرچه سیاستهای او رهایی گذرایی را به ارمغان آورد، این رهایی از نوعی نبود که کامیابی پیوسته را نوید دهد. فاشیسم چارهای موقتی بود. در نظر گرفتن آن بهعنوان چیزی بیش از این خطایی مهلک خواهد بود.» (لیبرالیسم ۱۹۲۷. ص ۵۱)
جملاتی که زیر آن خط کشیدهام گاهی بهمنظور تحریف بیشتر افکار میزس پیرامون فاشیسم حذف میشوند. در حقیقت، خواندن کل بخشی که نقلقول از آن استخراج شده است، تصویری واقعی از نظر منفی میزس پیرامون فاشیسم به دست میدهد. علاوهبراین، میزس در کنش انسانی هم استدلالاتی علیه فاشیسم عرضه میکند. در پایان، میزس طرفدار همکاری جهانی و تقسیم کار، تجارت آزاد، مهاجرت آزاد، و ضد نژادپرستی بود -درحالیکه فاشیسم خودکامگی و نژادپرستی را ترویج میداد.
میزس دربارهی فاشیسم واقعاً چه نوشت؟
در ابتدای بخش مورد بحث، میزس فاشیستها را بهعنوان «دشمنان غیرکمونیست لیبرالیسم» (ص ۴۶) لقب داده، ادامه میدهد که فاشیستها -مانند کمونیستهای اینترناسیونال سوم- هنگامیکه زمان مبارزات انقلابی و نابودی مخالفان فرامیرسید، «هر جنایت، هر دروغ، و هر بهتانی» را روا میدانستند.
میزس صراحتاً خاطرنشان میکند، از آنجاکه فاشسیتها جاییکه اندیشهها و برخوردهای منطقی میتواند به کار گرفته شود به خشونت متوسل میشوند، ایدئولوژی آنها با لیبرالیسم کلاسیک ناسازگار است:
«آنچه لیبرالیسم را از تاکتیکهای سیاسی فاشیسم متمایز میکند، تفاوت در عقیدهی اساسی دربارهی نقش خشونت در مبارزه برای قدرت است. خطر عظیم تهدیدکنندهی سیاست داخلی از سوی فاشیسم، ایمان راسخ آن به قدرت تزلزلناپذیر خشونت است... اگر فاشیسم واقعاً خواهان مبارزه با سوسیالیسم میبود، میبایست با ایده و اندیشه با آن مقابله میکرد. بههرحال، تنها یک اندیشه است که میتواند بهطور مؤثر با سوسیالیسم مقابله کند؛ یعنی لیبرالیسم.» (لیبرالیسم. ۵۰)
در پایان، میزس استدلال میکند که فاشیسم، حتی در روابط بینالملل هم متوسل به خشونت و پرخاش میشود، و نمیتواند سودمند واقع شود، بلکه «سلسلهجنگهای بیپایانی را ایجاد میکند، که تمام تمدن جدید را نابود میکند»، بنابراین همکاری بینالمللی لازم جهت حفظ تجارت آزاد و تقسیم کار جهانی برای توسعهی اقتصادی را برهم میزند. همچنین، میزس کاملاً آگاه بود که سیاستهای اقتصادی فاشیستی به دلیل برنامهی «کاملاً ضدلیبرال» و «کاملاً مداخلهگرایانه»، یکسره با بازار آزاد ناسازگار است.
ملاحظات ضدفاشیستی بیشتر میزس:
ولی ناسازگاری میزس را با فاشیسم میتوان با درک دیدگاههای وی دربارهی پدیدههای اجتماعی و اقتصادی استنباط کرد. نخست، او طرفدار همکاری جهانی، تجارت آزاد، و مهاجرت آزاد بود. او محدودیت مهاجرت را بهعنوان ابزاری زیانآور در دسترس اعضای اتحادیهی کارگری بهمنظور محدودکردن نیروی کار داخلی در نظر میگرفت. (کنش انسانی. ۳۷۴)
دوم، او اظهار میداشت که «نفرت نژادی پدیدهی طبیعی ذاتی انسان نیست،» بلکه «محصول ایدئولوژیهاست.» در همین صفحه مینویسد که قومیتهای مختلف «برخلاف این ادعا که دافعهی طبیعی بین نژادهای مختلف وجود دارد، باهم زندگی میکنند.»
سوم، میزس صراحتاً توضیح داده است که فاشیسم چیزی جز میوهی سوسیالیسم، یعنی سوسیالیسم صنفی، نیست -و آشکارا با سرمایهداری و بازار آزاد در تضاد است. درحقیقت، میزس خاطرنشان کرد که تحت سوسیالیسم صنفی «صنف انحصاری، ترسی از رقابت ندارد» زیرا «از حق انحصاری بر تولید» بهرهمند است، بنابراین «آزادست که منافع اعضای خود را بر منافع مصرفکنندگان اولویت ببخشد.» به عبارت دیگر، سوسیالیسم صنفی حاکمیت مصرفکنندگان بر تولید را -که ماهیت اقتصاد بازار آزاد است- از بین میبرد.
نتیجهگیری:
دیدگاههای میزس دربارهی موضوعات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، اخلاقی، و نهادی با ایدئولوژی فاشیستی ناسازگارند -این موضوع با خواندن مشهورترین رسالات و کتب میزس قابل استنباط است. از اینرو، حتی اگر کسی با تحلیلهای تاریخی و سیاسی میزس دربارهی فاشیسم اختلافنظر داشته باشد، که درست، غلط، یا ناقص بوده است، اتهام «فاشیست»زدن به او، نشاندهندهی سوءنیت یا نادانی است -و یا هر دو.
#میزس #فاشیسم #لیبرالیسم #سوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
📃 تأثیر نویسندگان سوسیالیست | ✍🏻 فردریک باستیا
➣ @Notes_On_Liberty
چگونه سیاستمداران به این عقیدهی عجیب رسیدند كه قانون میتواند برای تولید آنچه حاوی آن نیست -ثروت، علم و مذهب- ساخته شود و در معنای مثبت شکوفایی را بیآفریند؟ آیا این مرهون تأثیر نویسندگان جدید ما در امور عمومی است؟
نويسندگان امروزی -بهویژه آنان که پیرو مکتب سوسیالیست هستند- تئوریهای مختلف خود را بر یک فرضیهی مشترک پایهگذاری میکنند؛ آنان بشریت را به دو گروه تقسیم میکنند: مردم بهصورت کلّی -بهاستثنای نویسنده- گروه اول را تشکیل میدهند، و نویسنده خودش بهتنهایی گروه دوم و مهمتر را شکل میدهد. مطمئناً این عجیبترین و مغرورانهترین مفهومی است که تاکنون وارد ذهن انسان شده است!
در حقیقت این نویسندگان در امور عمومی با تصور آنکه مردم هیچ قوهی درک و هیچ انگیزهای برای عمل ندارند آغاز میکنند. نویسنده فرض میکند که مردم موجوداتی ساكن، اجزایی انفعالی، ذراتی بیحرکت، و در بهترین حالت، نوعی از نباتاتاند كه به چگونگی وجود خود بیتفاوت هستند. اين نويسندگان تصور میکنند كه مردم مستعد هستند -بهوسیلهی اراده و دست شخصی دیگر- به تنوعی بینهایت از اشکال، کمابیش متقارن، هنری، و کمالیافته شکل داده شوند.
بهعلاوه هیچ یک از نویسندگان در امور حکومتی تردیدی به خود راه نمیدهد كه خود را تحت عناوینی چون مؤسس، کاشف، قانونگذار یا مبدعِ آن اراده و دست، آن نیروی تحریککنندهی جهانی، آن قدرت خلّاقی که رسالت والای آن شکل دادن این اجزای متفرق -یعنی مردم- به جامعه است، بداند.
اين نویسندگان سوسیالیست به مردم آنگونه مینگرند که یک باغبان به درختانش؛ همانگونه كه باغبان بوالهوسانه درختان را به شكل هرم، سایبان، مکعب، گلدان، بادبزن و دیگر اشکال در میآورد، نویسندهی سوسیالیست نیز مردم را به گروهها، طبقات، مجامع، مجامع فرعی، ششگوشها، هیئتهای کارگری و دیگر انواع در میآورد و همانگونه که باغبان به تبر، چنگک، ارّه و قیچی برای شکلدادن به درختانش نياز دارد، نويسندهی سوسیالیست نیز به زوری که تنها در قانون میتواند بیابد برای شکلدادن به افراد نياز دارد. به همين دليل او قوانين مربوط به تعرفه، مالیات، رفاه و مدرسه را بهکار میگیرد.
سوسیالیستها به مردم بهعنوان مواد خامی که به صورت ترکیبات اجتماعی شکل داده میشوند، مینگرند. این مسئله بهقدری صحیح است که اگر بهحسب اتفاق سوسیالیستها شکّی در موفقیت این ترکیبات داشته باشند، خواهند خواست که بخش کوچکی از مردم برای آزمایش بر روی آنها کنار گذاشته شوند. عقيدهی محبوب «همهی سیستمها را امتحان کنید» مشهور است. حتی یک رهبر سوسیالیست شناختهشده هم بود که از مجلس موسسان [فرانسه] درخواست کرده بود تا ناحيهی کوچکی را با همهی ساکنانش به او دهند تا آزمایشهای خود را بر آنان انجام دهد.
به روش مشابهِ یک مخترع که پیش از آنکه ماشین کاملی را بسازد مدلی تهیه میکند، شیمیدان مقداری مواد شیمیایی، کشاورز مقداری دانه و زمین را برای آزمایش یک عقیده استفاده میکنند. اما چه تفاوتی اینجا میان باغبان و درختانش، مخترع و ماشینش، شیمیدان و عناصرش، کشاورز و دانههایش وجود دارد؟ سوسیالیست با صداقت تمام میانگارد که همین تفاوت میان او و انسانها نیز موجود است!
تعجبی ندارد که نویسندگان قرن نوزدهم به جامعه همچون یک مخلوقِ مصنوعیِ ساختِ نبوغِ قانونگذار مینگریستند. این عقیده که محصول تعلیمات کلاسیک بود، تمامی روشنفکران و نویسندگان مشهور کشور ما را تحت تصرف در آورده بود. برای این روشنفکران و نویسندگان رابطهی میان مردم و قانونگذار همچون رابطهی میان خاک و کوزهگر بهنظر میآمد.
بهعلاوه حتی آنجاکه آنها به شناخت اصل عمل، و اصل قوهی درک ذهن انسان، نزد خودشان رضایت دادهاند، این دو موهبت الهی را هدایایی مهلک پنداشتهاند. آنها چنین تصور میکردند که مردم تحت تأثیر این دو موهبت، به صورت مهلکی تمایل به تباهی خود مییابند. آنها تصور میکنند که اگر قانونگذاران مردم را برای پیروی از فطرتشان آزاد گذارند، آنها بهجای مذهب به الحاد، به جای دانایی به غفلت، و به جای تولید و تبادل به فقر خواهند رسید.
#سوسیالیسم #قانونگذاری #استبداد
#آموزش_عمومی #جمعگرایی #جباریت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
چگونه سیاستمداران به این عقیدهی عجیب رسیدند كه قانون میتواند برای تولید آنچه حاوی آن نیست -ثروت، علم و مذهب- ساخته شود و در معنای مثبت شکوفایی را بیآفریند؟ آیا این مرهون تأثیر نویسندگان جدید ما در امور عمومی است؟
نويسندگان امروزی -بهویژه آنان که پیرو مکتب سوسیالیست هستند- تئوریهای مختلف خود را بر یک فرضیهی مشترک پایهگذاری میکنند؛ آنان بشریت را به دو گروه تقسیم میکنند: مردم بهصورت کلّی -بهاستثنای نویسنده- گروه اول را تشکیل میدهند، و نویسنده خودش بهتنهایی گروه دوم و مهمتر را شکل میدهد. مطمئناً این عجیبترین و مغرورانهترین مفهومی است که تاکنون وارد ذهن انسان شده است!
در حقیقت این نویسندگان در امور عمومی با تصور آنکه مردم هیچ قوهی درک و هیچ انگیزهای برای عمل ندارند آغاز میکنند. نویسنده فرض میکند که مردم موجوداتی ساكن، اجزایی انفعالی، ذراتی بیحرکت، و در بهترین حالت، نوعی از نباتاتاند كه به چگونگی وجود خود بیتفاوت هستند. اين نويسندگان تصور میکنند كه مردم مستعد هستند -بهوسیلهی اراده و دست شخصی دیگر- به تنوعی بینهایت از اشکال، کمابیش متقارن، هنری، و کمالیافته شکل داده شوند.
بهعلاوه هیچ یک از نویسندگان در امور حکومتی تردیدی به خود راه نمیدهد كه خود را تحت عناوینی چون مؤسس، کاشف، قانونگذار یا مبدعِ آن اراده و دست، آن نیروی تحریککنندهی جهانی، آن قدرت خلّاقی که رسالت والای آن شکل دادن این اجزای متفرق -یعنی مردم- به جامعه است، بداند.
اين نویسندگان سوسیالیست به مردم آنگونه مینگرند که یک باغبان به درختانش؛ همانگونه كه باغبان بوالهوسانه درختان را به شكل هرم، سایبان، مکعب، گلدان، بادبزن و دیگر اشکال در میآورد، نویسندهی سوسیالیست نیز مردم را به گروهها، طبقات، مجامع، مجامع فرعی، ششگوشها، هیئتهای کارگری و دیگر انواع در میآورد و همانگونه که باغبان به تبر، چنگک، ارّه و قیچی برای شکلدادن به درختانش نياز دارد، نويسندهی سوسیالیست نیز به زوری که تنها در قانون میتواند بیابد برای شکلدادن به افراد نياز دارد. به همين دليل او قوانين مربوط به تعرفه، مالیات، رفاه و مدرسه را بهکار میگیرد.
سوسیالیستها به مردم بهعنوان مواد خامی که به صورت ترکیبات اجتماعی شکل داده میشوند، مینگرند. این مسئله بهقدری صحیح است که اگر بهحسب اتفاق سوسیالیستها شکّی در موفقیت این ترکیبات داشته باشند، خواهند خواست که بخش کوچکی از مردم برای آزمایش بر روی آنها کنار گذاشته شوند. عقيدهی محبوب «همهی سیستمها را امتحان کنید» مشهور است. حتی یک رهبر سوسیالیست شناختهشده هم بود که از مجلس موسسان [فرانسه] درخواست کرده بود تا ناحيهی کوچکی را با همهی ساکنانش به او دهند تا آزمایشهای خود را بر آنان انجام دهد.
به روش مشابهِ یک مخترع که پیش از آنکه ماشین کاملی را بسازد مدلی تهیه میکند، شیمیدان مقداری مواد شیمیایی، کشاورز مقداری دانه و زمین را برای آزمایش یک عقیده استفاده میکنند. اما چه تفاوتی اینجا میان باغبان و درختانش، مخترع و ماشینش، شیمیدان و عناصرش، کشاورز و دانههایش وجود دارد؟ سوسیالیست با صداقت تمام میانگارد که همین تفاوت میان او و انسانها نیز موجود است!
تعجبی ندارد که نویسندگان قرن نوزدهم به جامعه همچون یک مخلوقِ مصنوعیِ ساختِ نبوغِ قانونگذار مینگریستند. این عقیده که محصول تعلیمات کلاسیک بود، تمامی روشنفکران و نویسندگان مشهور کشور ما را تحت تصرف در آورده بود. برای این روشنفکران و نویسندگان رابطهی میان مردم و قانونگذار همچون رابطهی میان خاک و کوزهگر بهنظر میآمد.
بهعلاوه حتی آنجاکه آنها به شناخت اصل عمل، و اصل قوهی درک ذهن انسان، نزد خودشان رضایت دادهاند، این دو موهبت الهی را هدایایی مهلک پنداشتهاند. آنها چنین تصور میکردند که مردم تحت تأثیر این دو موهبت، به صورت مهلکی تمایل به تباهی خود مییابند. آنها تصور میکنند که اگر قانونگذاران مردم را برای پیروی از فطرتشان آزاد گذارند، آنها بهجای مذهب به الحاد، به جای دانایی به غفلت، و به جای تولید و تبادل به فقر خواهند رسید.
#سوسیالیسم #قانونگذاری #استبداد
#آموزش_عمومی #جمعگرایی #جباریت
➣ @Notes_On_Liberty
👍1
«گرایش یک تمدن پیشرفته در حقیقت به سوی پادشاهی است. پادشاهی حقیقتاً حکومتی است که به تمدنی سطح بالا برای توسعهی کامل خود نیاز دارد... . یک ملّت فرهیخته، خلافت ناقص و فانی را، که حکومت نمایندگی نامیده میشود، پس خواهد زد.»
❈ بنجامین دیزرائیلی. کنینگزبی؛ یا نسل جدید
➣ @Notes_On_Liberty
❈ بنجامین دیزرائیلی. کنینگزبی؛ یا نسل جدید
➣ @Notes_On_Liberty
👍3
📃 آیندهی سوسیالیسم (۱) | ✍🏻 لِو راکوِل
➣ @Notes_On_Liberty
فرانسیس فوکویاما، نویسندهی مشهور کتاب پایان تاریخ، تلاش خود برای پیشبینی سیاسی دربارهی مسألهی سوسیالیسم را انجام داده است. در نوشتهای در مجلهی تایمز، استدلال میکند که سوسیالیسم تمامعیار تا آیندهای مشهود مرده است. هیچ تلاشی برای اشتراکیسازی کامل ابزار تولید، یا کمتر از آن، الغای پول و تجارت و تقسیم کار وجود نخواهد داشت. با این حال، او میگوید، انگیزهی برابریخواهانه همچنان زنده است، بهویژه در خواستههای چپ سیاسی که در نهادهای بینالمللی مانند سازمان تجارت جهانی، صندوق بینالمللی پول، و بانک جهانی جلوهگر است.
حقیقت این است که مدعیان در نشستهای سازمان تجارت جهانی چیزی کمتر از مقررات حکومت جهانی برای کار و محیطزیست نمیخواهند. آنها خواهان بازتوزیع جهانی و مقررات ضدانحصاری (آنتیتراست) هستند. آنها از سازمان ملل میخواهند که از ما مالیات بگیرد و یک دولت رفاه بینالمللی را تحمیل کند. آنها از هر چیزی -اعم از مالکیت خصوصی، شرکتها، مرزهای ملّی- که بین آنها و اهدافشان قرار دارد، متنفرند.
آیا این گروهها بیقدرتاند؟ نه اصلاً. رژیم بیل کلینتون* نسخهی مؤثر معتدل (و بهلحاظ سیاسی پذیرفتهشده) این برنامه برای وضع مقررات اقتصادی جهانی است. همانطور که میزس در «حکومت قادرمطلق» (۱۹۴۴) توضیح داده است، این برنامه نتیجهای جز کارتلیزه شدن جهانی شرکتها نخواهد داشت. این برنامه به شرکتهای بزرگ، که توانایی تمکین از مقررات را دارند، اجازه میدهد که از خودشان در برابر رقابت با شرکتهای تازهکار محافظت کنند. علاوه بر این، بهطور جدی از قابلیت کارگران و کارآفرینان را در کشورهای فقیر برای استفاده از مزایای رقابتی خود و به دستآوردن جایگاه در بازار جهانی ممانعت میکند.
سازمان تجارت جهان، صندوق بینالمللی پول، و بانک جهانی نیروهای سرمایهداری نیستند، بلکه عوامل کنترل حکومتاند. آنها سزوار اعتراضاند، نه به این دلیل که از مالکیت و بازارها محافظت میکنند، بلکه به این دلیل که با این دو در ستیزند.
مشکل تحلیل فوکویاما این است که بسیار کوتهبینانه است. برنامهی سوسیالیستهای امروزی فرامرزی است. این برنامه شامل، برنامهی سبز برای محافظت از «محیطزیست» (یعنی هرچیزی جز انسان)، به قیمت از دست رفتن رفاه؛ جنبشهای حقوق بشری که خواهان بازسازی جامعه با محدودیت شدید آزادی قرارداد و مشارکت هستند؛ جنبشهای «دسترسی عادلانه» که خواهان ملّیسازی فناوریهای جدید به نام برابری هستند؛ جنبشهای سوسیالیستی آموزشی، نظامی، محافظت و تامین اجتماعی، و انواع دیگر نیز همچنان زنده و سرحالاند.
[* این نوشته مربوط به سال ۲۰۰۰ میلادی و دوران ریاستجمهوری بیل کلینتون است.]
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
فرانسیس فوکویاما، نویسندهی مشهور کتاب پایان تاریخ، تلاش خود برای پیشبینی سیاسی دربارهی مسألهی سوسیالیسم را انجام داده است. در نوشتهای در مجلهی تایمز، استدلال میکند که سوسیالیسم تمامعیار تا آیندهای مشهود مرده است. هیچ تلاشی برای اشتراکیسازی کامل ابزار تولید، یا کمتر از آن، الغای پول و تجارت و تقسیم کار وجود نخواهد داشت. با این حال، او میگوید، انگیزهی برابریخواهانه همچنان زنده است، بهویژه در خواستههای چپ سیاسی که در نهادهای بینالمللی مانند سازمان تجارت جهانی، صندوق بینالمللی پول، و بانک جهانی جلوهگر است.
حقیقت این است که مدعیان در نشستهای سازمان تجارت جهانی چیزی کمتر از مقررات حکومت جهانی برای کار و محیطزیست نمیخواهند. آنها خواهان بازتوزیع جهانی و مقررات ضدانحصاری (آنتیتراست) هستند. آنها از سازمان ملل میخواهند که از ما مالیات بگیرد و یک دولت رفاه بینالمللی را تحمیل کند. آنها از هر چیزی -اعم از مالکیت خصوصی، شرکتها، مرزهای ملّی- که بین آنها و اهدافشان قرار دارد، متنفرند.
آیا این گروهها بیقدرتاند؟ نه اصلاً. رژیم بیل کلینتون* نسخهی مؤثر معتدل (و بهلحاظ سیاسی پذیرفتهشده) این برنامه برای وضع مقررات اقتصادی جهانی است. همانطور که میزس در «حکومت قادرمطلق» (۱۹۴۴) توضیح داده است، این برنامه نتیجهای جز کارتلیزه شدن جهانی شرکتها نخواهد داشت. این برنامه به شرکتهای بزرگ، که توانایی تمکین از مقررات را دارند، اجازه میدهد که از خودشان در برابر رقابت با شرکتهای تازهکار محافظت کنند. علاوه بر این، بهطور جدی از قابلیت کارگران و کارآفرینان را در کشورهای فقیر برای استفاده از مزایای رقابتی خود و به دستآوردن جایگاه در بازار جهانی ممانعت میکند.
سازمان تجارت جهان، صندوق بینالمللی پول، و بانک جهانی نیروهای سرمایهداری نیستند، بلکه عوامل کنترل حکومتاند. آنها سزوار اعتراضاند، نه به این دلیل که از مالکیت و بازارها محافظت میکنند، بلکه به این دلیل که با این دو در ستیزند.
مشکل تحلیل فوکویاما این است که بسیار کوتهبینانه است. برنامهی سوسیالیستهای امروزی فرامرزی است. این برنامه شامل، برنامهی سبز برای محافظت از «محیطزیست» (یعنی هرچیزی جز انسان)، به قیمت از دست رفتن رفاه؛ جنبشهای حقوق بشری که خواهان بازسازی جامعه با محدودیت شدید آزادی قرارداد و مشارکت هستند؛ جنبشهای «دسترسی عادلانه» که خواهان ملّیسازی فناوریهای جدید به نام برابری هستند؛ جنبشهای سوسیالیستی آموزشی، نظامی، محافظت و تامین اجتماعی، و انواع دیگر نیز همچنان زنده و سرحالاند.
[* این نوشته مربوط به سال ۲۰۰۰ میلادی و دوران ریاستجمهوری بیل کلینتون است.]
➣ @Notes_On_Liberty
📃 آیندهی سوسیالیسم (۲) | ✍🏻 لِو راکوِل
➣ @Notes_On_Liberty
ولی آیا میتوان تمام گروههایی را که خواهان استفاده از دولت برای دستیابی به اهداف اجتماعی و اقتصادی خود هستند، واقعاً سوسیالیست نامید؟ یا اینکه این کار تحریف معنای این اصطلاح است؟ زمانیکه لودویگ فون میزس، استدلال کرد که سوسیالیسم امکانناپذیر است، منظورش این بود که برنامهی تمامعیار، یعنی همان چیزی که فوکویاما میگوید برنخواهد گشت، نمیتواند آنچه را که ادعا میکند به ثمر برساند. سوسیالیسم بهعنوان یک نظام اقتصادی از تولید و تخصیص اقتصادی ناتوان است.
لنین در دورهی کمونیسم جنگی در شوروی این مسأله را نشان داد: او از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ برای الغای بازارها، اموال، و بازرگانی تلاش کرد. نتیجه یک فاجعهی بیهمتای ساخت دست بشر بود. شوروی بعدها از پرتگاه عقبنشینی کرد تا اجازهی بازگشت جنبههایی از بازار را بدهد، و پس از آن حاکمیت دولت تمامیتخواه کاملاً بوروکراتیک سرانجام در ۱۹۹۰ فروپاشید.
آیا میتوان اقتصاد شوروی بین ۱۹۲۱ تا ۱۹۹۰ را سوسیالیستی نامید؟ از زمان ظهور استالین، چپها پاسخ منفی دادند. با تغییر نام آن، سوسیالیستها دیگر از پذیرش هرگونه مسئولیتی در قبال فاجعههای بشری، خونریزی و فقر در این سالها شانه خالی کردند.
یک شخص میزسی هم اقرار میکند این سوسیالیسم تمامعیار نبود، زیرا ایجاد چیزی شبیه به اقتصاد در یک جامعهی کاملاً سوسیالیستی غیرممکن است. تولید متوقف میشود و مردم از گرسنگی میمیرند. این آزمایش خیلی سریع به پایان میرسد. ولی همانطور که میزس نیز دریافته بود، سوسیالیسم تنها یک الگوی اجتماعی و اقتصادی تمامعیار نیست، بلکه الگویی فکری است که ابزارهای حکومتی سازماندهی اقتصادی را، به هر دلیلی، نسبت به عوامل بازار برتر میداند. سوسیالیسم «چیز جز عقلانی جلوه دادن خشم و کینههای کوچک نیست»، و این کینهها آشفته و گنگ هستند.
امروزه بهسختی میتوان حوزهای از زندگی عمومی را از چنگال سوسیالیسم خُرد رهایی بخشید. برای نمونه، هستهی مارکسیستی «کمیتهی بینالمللی انترناسیونال چهارم» (ICFI) دربارهی مایکروسافت چه حرفی برای گفتن دارد؟ تحلیل آن، که در وبسایت سوسیالیست منتشر شده، بدون اغراق، از تجزیه و تحلیلی که نیویورک تایمز و وزارت دادگستری ارائه داده، غیرقابل تمییز است! کمونیستها میگویند: «پروندهی مایکروسافت بازتابدهندهی به رسمیت شناختن فزایندهی این است که سرعت تغییر فناوری و تقاضا برای سیستمهای جدید و بهتر نیازمند جهشی فنی است که با تسلط مداوم مایکروسافت درحال خفهشدن است» دقیقاً همان چیزی که جول کلین [دستیار دادستان کل ایالات متحده در بخش ضدانحصار] میگوید. امروزه همهی آنها سوسیالیستاند.
#سوسیالیسم #مارکسیسم #کمونیسم
#حکومت_جهانی #چپ #سازمان_ملل
#وضع_مقررات #محیطزیستگرایی
#بانک_جهانی #صندوق_بینالمللی_پول
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
ولی آیا میتوان تمام گروههایی را که خواهان استفاده از دولت برای دستیابی به اهداف اجتماعی و اقتصادی خود هستند، واقعاً سوسیالیست نامید؟ یا اینکه این کار تحریف معنای این اصطلاح است؟ زمانیکه لودویگ فون میزس، استدلال کرد که سوسیالیسم امکانناپذیر است، منظورش این بود که برنامهی تمامعیار، یعنی همان چیزی که فوکویاما میگوید برنخواهد گشت، نمیتواند آنچه را که ادعا میکند به ثمر برساند. سوسیالیسم بهعنوان یک نظام اقتصادی از تولید و تخصیص اقتصادی ناتوان است.
لنین در دورهی کمونیسم جنگی در شوروی این مسأله را نشان داد: او از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ برای الغای بازارها، اموال، و بازرگانی تلاش کرد. نتیجه یک فاجعهی بیهمتای ساخت دست بشر بود. شوروی بعدها از پرتگاه عقبنشینی کرد تا اجازهی بازگشت جنبههایی از بازار را بدهد، و پس از آن حاکمیت دولت تمامیتخواه کاملاً بوروکراتیک سرانجام در ۱۹۹۰ فروپاشید.
آیا میتوان اقتصاد شوروی بین ۱۹۲۱ تا ۱۹۹۰ را سوسیالیستی نامید؟ از زمان ظهور استالین، چپها پاسخ منفی دادند. با تغییر نام آن، سوسیالیستها دیگر از پذیرش هرگونه مسئولیتی در قبال فاجعههای بشری، خونریزی و فقر در این سالها شانه خالی کردند.
یک شخص میزسی هم اقرار میکند این سوسیالیسم تمامعیار نبود، زیرا ایجاد چیزی شبیه به اقتصاد در یک جامعهی کاملاً سوسیالیستی غیرممکن است. تولید متوقف میشود و مردم از گرسنگی میمیرند. این آزمایش خیلی سریع به پایان میرسد. ولی همانطور که میزس نیز دریافته بود، سوسیالیسم تنها یک الگوی اجتماعی و اقتصادی تمامعیار نیست، بلکه الگویی فکری است که ابزارهای حکومتی سازماندهی اقتصادی را، به هر دلیلی، نسبت به عوامل بازار برتر میداند. سوسیالیسم «چیز جز عقلانی جلوه دادن خشم و کینههای کوچک نیست»، و این کینهها آشفته و گنگ هستند.
امروزه بهسختی میتوان حوزهای از زندگی عمومی را از چنگال سوسیالیسم خُرد رهایی بخشید. برای نمونه، هستهی مارکسیستی «کمیتهی بینالمللی انترناسیونال چهارم» (ICFI) دربارهی مایکروسافت چه حرفی برای گفتن دارد؟ تحلیل آن، که در وبسایت سوسیالیست منتشر شده، بدون اغراق، از تجزیه و تحلیلی که نیویورک تایمز و وزارت دادگستری ارائه داده، غیرقابل تمییز است! کمونیستها میگویند: «پروندهی مایکروسافت بازتابدهندهی به رسمیت شناختن فزایندهی این است که سرعت تغییر فناوری و تقاضا برای سیستمهای جدید و بهتر نیازمند جهشی فنی است که با تسلط مداوم مایکروسافت درحال خفهشدن است» دقیقاً همان چیزی که جول کلین [دستیار دادستان کل ایالات متحده در بخش ضدانحصار] میگوید. امروزه همهی آنها سوسیالیستاند.
#سوسیالیسم #مارکسیسم #کمونیسم
#حکومت_جهانی #چپ #سازمان_ملل
#وضع_مقررات #محیطزیستگرایی
#بانک_جهانی #صندوق_بینالمللی_پول
➣ @Notes_On_Liberty
📃 افسانهی «سرمایهداری نازی» (۱) | ✍🏻 کریس کالتون
➣ @Notes_On_Liberty
اخیراً با یک توییت زیرکانه روبهرو شدم که ادعا میکرد: افرادی که میگویند «نازیها سوسیالیست بودند، این امر اسمی بوده است». اکنون عرف بر این است که نازیها برخلاف نام گمراهکنندهشان، «حزب ناسیونالسوسیالیست کارگران آلمان»، سرمایهدار قلمداد شوند، نه سوسیالیست. هرکسی که مدرک تحصیلی دارد میداند که آنها طرفداران سرمایهداری بودند، هرچند نه در اسم، بلکه در اصول!
البته همهی اینها مزخرف است. ولی پرسشی که پیش میآید این است که، این افسانه [که نازیها سوسیالیست نبودند] از کجا میآید؟ در واقع میزس به این پرسش در سال ۱۹۵۱ در رسالهی «آشوب برنامهریزیشده» پاسخ داده است.
طی قرن نوزدهم، وقتی سوسیالیسم تبدیل به مُد روز اروپا شده بود، فرقی میان «سوسیالیسم» و «کمونیسم» وجود نداشت. البته، اَشکال متفاوتی از سوسیالیسم وجود داشت، ولی با اصطلاحات متفاوت، از هم متمایز نبودند. متفکران مختلف ترجیحات و اولویتهای خود را داشتند، ولی این دو اصطلاح، حتی توسط مارکس، بهجای هم بهکار میرفتند. میزس مینویسد: «در سال ۱۸۷۵، مارکس در نقد خود بر برنامهی گوتای حزب سوسیال دموکرات آلمان میان دو مرحلهی پایینتر (متقدم) و بالاتر (متأخر) جامعهی کمونیستی آتی فرق نهاد. اما نام کمونیسم را به مرحلهی متأخر اختصاص نداد و مرحلهی متقدم را سوسیالیسم، بهگونهای که با کمونیسم فرق داشته باشد، نخواند.»
براساس نظریهی تاریخ مارکس، سوسیالیسم اجتنابناپذیر است. بنابر نگاه جبرگرایانهی او، هر کشوری جبراً از یک جامعهی فئودالی به سوی یک جامعهی سرمایهداری، و سرانجام به سوی یک جامعهی سوسیالیستی حرکت میکند. این روند تکاملی برای مارکس اجتنابناپذیر بود.
در آلمان، نخستین تدارکاتچیان «سوسیالیسم دولتی» اندکی پیش از مارکس ظهور کردند. یوهان کارل رودبرتوس، مانند مارکس، بسیاری از نظریههای سوسیالیستی موجود را، با عنوان اینکه غیرقابل دفاعاند، کنار گذاشت. رودبرتوس نخستین اندیشمند سوسیالیست بود که هم از کنترل تولید و بازتوزیع دفاع کرد، و هم اینکه بهمنظور دستیابی به این امر، سوسیالیستها باید از دولت استفاده کنند. بزرگترین مفسر این اندیشهها فردیناند لاسل بود، که تبلیغ مجدد او به رشد سریع محبوبیت آنچه میزس «سوسیالیسم الگوی آلمانی» مینامید، انجامید.
سوسیالیسم آلمانی، آنطور که میزس تعریف میکند، با آنچه «سوسیالیسم سبک روسی» نامیده میشود، در اینکه «سوسیالیسم آلمانی، اسماً و ظاهراً مالکیت خصوصی ابزار تولید، کارآفرینی، و مبادلهی بازار را حفظ میکند» متفاوت است. با این حال، این فقط سیستمی صوری از مالکیت خصوصی است؛ زیرا از طریق یک نظام تمامعیار مداخله و کنترل اقتصادی، عملکرد کارآفرینانهی مالکان خصوصی تماماً توسط دولت کنترل میشود. بر این اساس، منظور میزس این است که مغازهداران دربارهی رویدادهای آینده بهمنظور تخصیص منابع جهت دستیابی به سود، حدس و گمان نمیزنند. درست مانند اتحاد جماهیر شوروی، حدس و گمان کارآفرینانه و تخصیص منابع توسط یک موجودیت، یعنی دولت، انجام میگیرد، و محاسبهی اقتصادی غیرممکن میشود.
میزس به ما میگوید، «در آلمان نازی»، صاحبان اموال، «مدیر فروشگاه یا Betriebsfuhrer (بهرهبردار) نامیده میشدند. حکومت به این افرادِ بهظاهر کارآفرین میگوید چه چیزی، چگونه تولید شود، با چه قیمتی و از چه کسی بخرند، و با چه قیمتی، به چه کسانی بفروشند. حکومت دستور میدهد که کارگران باید با چه دستمزدی کار کنند، و صاحبان سرمایه باید پول خود را تحت چه شرایطی، به چه کسی بسپارند. مبادلات بازار، چیزی جز فریب و ریا نیست. زیر همهی قیمتها، دستمزدها و نرخهای بهره توسط دولت تعیین میشوند، آنها تنها در ظاهر، قیمت، دستمزد، و نرخ بهره هستند؛ در حقیقت، صرفاً مقادیر کمّی در احکام دولت هستند که درآمد، مصرف و استاندارد زندگی هر کدام از شهروندان را تعیین میکنند. نهاد قدرت، و نه مصرفکنندگان، تولید را هدایت میکنند. هیأت مرکزی مدیریت تولید، سرور است. تمام شهروندان، چیزی جز کارمند دولت نیستند. این سوسیالیسم است که لباس کاپیتالیسم را بر تن کرده. برخی از برچسبهای اقتصاد بازار کاپیتالیستی حفظ میشوند، ولی معنای آنها اینجا کاملاً با معنایشان در اقتصاد بازار متفاوت است.»
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اخیراً با یک توییت زیرکانه روبهرو شدم که ادعا میکرد: افرادی که میگویند «نازیها سوسیالیست بودند، این امر اسمی بوده است». اکنون عرف بر این است که نازیها برخلاف نام گمراهکنندهشان، «حزب ناسیونالسوسیالیست کارگران آلمان»، سرمایهدار قلمداد شوند، نه سوسیالیست. هرکسی که مدرک تحصیلی دارد میداند که آنها طرفداران سرمایهداری بودند، هرچند نه در اسم، بلکه در اصول!
البته همهی اینها مزخرف است. ولی پرسشی که پیش میآید این است که، این افسانه [که نازیها سوسیالیست نبودند] از کجا میآید؟ در واقع میزس به این پرسش در سال ۱۹۵۱ در رسالهی «آشوب برنامهریزیشده» پاسخ داده است.
طی قرن نوزدهم، وقتی سوسیالیسم تبدیل به مُد روز اروپا شده بود، فرقی میان «سوسیالیسم» و «کمونیسم» وجود نداشت. البته، اَشکال متفاوتی از سوسیالیسم وجود داشت، ولی با اصطلاحات متفاوت، از هم متمایز نبودند. متفکران مختلف ترجیحات و اولویتهای خود را داشتند، ولی این دو اصطلاح، حتی توسط مارکس، بهجای هم بهکار میرفتند. میزس مینویسد: «در سال ۱۸۷۵، مارکس در نقد خود بر برنامهی گوتای حزب سوسیال دموکرات آلمان میان دو مرحلهی پایینتر (متقدم) و بالاتر (متأخر) جامعهی کمونیستی آتی فرق نهاد. اما نام کمونیسم را به مرحلهی متأخر اختصاص نداد و مرحلهی متقدم را سوسیالیسم، بهگونهای که با کمونیسم فرق داشته باشد، نخواند.»
براساس نظریهی تاریخ مارکس، سوسیالیسم اجتنابناپذیر است. بنابر نگاه جبرگرایانهی او، هر کشوری جبراً از یک جامعهی فئودالی به سوی یک جامعهی سرمایهداری، و سرانجام به سوی یک جامعهی سوسیالیستی حرکت میکند. این روند تکاملی برای مارکس اجتنابناپذیر بود.
در آلمان، نخستین تدارکاتچیان «سوسیالیسم دولتی» اندکی پیش از مارکس ظهور کردند. یوهان کارل رودبرتوس، مانند مارکس، بسیاری از نظریههای سوسیالیستی موجود را، با عنوان اینکه غیرقابل دفاعاند، کنار گذاشت. رودبرتوس نخستین اندیشمند سوسیالیست بود که هم از کنترل تولید و بازتوزیع دفاع کرد، و هم اینکه بهمنظور دستیابی به این امر، سوسیالیستها باید از دولت استفاده کنند. بزرگترین مفسر این اندیشهها فردیناند لاسل بود، که تبلیغ مجدد او به رشد سریع محبوبیت آنچه میزس «سوسیالیسم الگوی آلمانی» مینامید، انجامید.
سوسیالیسم آلمانی، آنطور که میزس تعریف میکند، با آنچه «سوسیالیسم سبک روسی» نامیده میشود، در اینکه «سوسیالیسم آلمانی، اسماً و ظاهراً مالکیت خصوصی ابزار تولید، کارآفرینی، و مبادلهی بازار را حفظ میکند» متفاوت است. با این حال، این فقط سیستمی صوری از مالکیت خصوصی است؛ زیرا از طریق یک نظام تمامعیار مداخله و کنترل اقتصادی، عملکرد کارآفرینانهی مالکان خصوصی تماماً توسط دولت کنترل میشود. بر این اساس، منظور میزس این است که مغازهداران دربارهی رویدادهای آینده بهمنظور تخصیص منابع جهت دستیابی به سود، حدس و گمان نمیزنند. درست مانند اتحاد جماهیر شوروی، حدس و گمان کارآفرینانه و تخصیص منابع توسط یک موجودیت، یعنی دولت، انجام میگیرد، و محاسبهی اقتصادی غیرممکن میشود.
میزس به ما میگوید، «در آلمان نازی»، صاحبان اموال، «مدیر فروشگاه یا Betriebsfuhrer (بهرهبردار) نامیده میشدند. حکومت به این افرادِ بهظاهر کارآفرین میگوید چه چیزی، چگونه تولید شود، با چه قیمتی و از چه کسی بخرند، و با چه قیمتی، به چه کسانی بفروشند. حکومت دستور میدهد که کارگران باید با چه دستمزدی کار کنند، و صاحبان سرمایه باید پول خود را تحت چه شرایطی، به چه کسی بسپارند. مبادلات بازار، چیزی جز فریب و ریا نیست. زیر همهی قیمتها، دستمزدها و نرخهای بهره توسط دولت تعیین میشوند، آنها تنها در ظاهر، قیمت، دستمزد، و نرخ بهره هستند؛ در حقیقت، صرفاً مقادیر کمّی در احکام دولت هستند که درآمد، مصرف و استاندارد زندگی هر کدام از شهروندان را تعیین میکنند. نهاد قدرت، و نه مصرفکنندگان، تولید را هدایت میکنند. هیأت مرکزی مدیریت تولید، سرور است. تمام شهروندان، چیزی جز کارمند دولت نیستند. این سوسیالیسم است که لباس کاپیتالیسم را بر تن کرده. برخی از برچسبهای اقتصاد بازار کاپیتالیستی حفظ میشوند، ولی معنای آنها اینجا کاملاً با معنایشان در اقتصاد بازار متفاوت است.»
➣ @Notes_On_Liberty
❤1👍1
📃 افسانهی «سرمایهداری نازی» (۲) | ✍🏻 کریس کالتون
➣ @Notes_On_Liberty
ولی اهالی شوروی نیز در ساخت افسانهی سرمایهداری نازی سهیم بودند. نازیها سعی بر مخفی کردن سوسیالیسم خود نداشتند؛ آنها سوسیالیسم را متفاوت از راهبردی که سوسیالیستهای مارکسیست داشتند، پیادهسازی میکردند.
شورویها تنها بدین خاطر توانستند نازیها را با عنوان سرمایهدار لکهدار کنند، که پیش از این شروع به بازتعریف مفاهیم «سوسیالیسم» و «کمونیسم» متناسب با برنامهی سیاسی خودشان کرده بودند. در سال ۱۹۱۲، لنین حزب کمونیست خود را تشکیل داد. اعضای حزب او، بلشویکها، حالا از دیگر گروههای سوسیالیست رقیب، متمایز بودند. مفاهیم «کمونیسم» و «سوسیالیسم» همچنان میتوانستند بهجای هم استفاده شوند، و اتحاد جماهیر خود کوتاهشدهی نام «اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» بود. ولی با نامگذاری این گروه تحت عنوان «حزب کمونیست»، لقب «کمونیست» تبدیل به شیوهای شد برای گفتن اینکه، بهاصطلاح، این «سوسیالیست واقعی» است.
میزس توضیح میدهد که «تنها در سال ۱۹۲۸ بود که برنامهی کمینترن شروع به تمایز قائل شدن بین کمونیسم و سوسیالیسم کرد (و نه صرفاً بین کمونیست و سوسیالیست)» این آموزهی جدید بر این بود، که در چارچوب مارکسیستی، مرحلهی دیگری از توسعه بین سرمایهداری و کمونیسم وجود دارد. آن مرحله، سوسیالیسم بود، و همان مرحلهای بود که اتحاد جماهیر در آن قرار داشت.
مارکس، در نظریهی اصلی خود، تمایزی بین مرحلهی متقدم و متأخر کمونیسم قائل شده بود، جاییکه برابری واقعی تنها در مرحلهی نهایی کمونیسم محقق خواهد شد، پس از آنکه دولت از همهی نسخههای مارکس پیروی کرده، و انسانها فراتر از «آگاهی طبقاتی» خود رشد کنند. در آموزهی جدید، «سوسیالیسم» صرفاً اشاره به مرحلهی متقدم کمونیست داشت، درحالیکه کمونیسم واقعی -یعنی مرحلهی متأخر کمونیسم مارکس- نمیتوانست تا زمانیکه همهی جهان کمونیست شوند، محقق شود. بنابراین، اتحاد جماهیر صرفاً سوسیالیست بود، و اعضای حزب کمونیست بودند، زیرا آنها اندک روشنفکرانی بودند که برای دستیابی به هدف نهایی کمونیسم تلاش میکردند.
ولی نازیها همچنان ادعای سوسسیالیست بودن میکردند و، در حقیقت، با مداخلات اقتصادی سنگین خود همانند سوسیالیستها رفتار میکردند. با اینحال، همچنان نابرابریهای اقتصادی در میان شهروندان آلمان نازی وجود داشت (درست همانطور که در اتحاد جماهیر وجود داشت، ولی قابل روایت نبود). علاوه بر این، همانطور که میزس، در تحلیل خود از سوسیالیسم سبک آلمانی، اشاره کرده، نازیها برخی زوایای حقوقی جامعهی سرمایهداری را حفظ کردند. بهویژه آنکه، موجودیت صوری مالکیت خصوصی اسمی همچنان وجود داشت.
زمانیکه نازیها به اتحاد جماهیر حمله کردند، استالین و پادوهایش از روایت کمونیستی جدیدی برای بازتعریف سوسیالیسم نازی، با عنوان «سرمایهدار» استفاده کردند -که هرگز مارکسیستی نبود بلکه مبتنی بر نظریات سوسیالیستهای آلمانی بود که مستقیماً بر اندیشههای بعدی مارکس تأثیر گذاشتند. براساس روایت جدید، نازیها در پایانیترین و بدترین مرحلهی سرمایهداری قرار داشتند.
در زمانهای که بسیاری از عناصر روشنفکری اروپایی همچنان شیفتهی اتحاد جماهیر بودند، روایت سرمایهدار نامیدن نازیها، دروغی خوشایند بود. ولی این ایده، ایدهای برآمده از هیچ اصل اقتصادی نیست. بلکه برآمده از تفاسیر شوروی از چارچوب مارکسیستی بود. نازیها، که مغرورانه به سوسیالیسم خود میبالیدند و سیاستهای سوسیالیستی خود را با قوت عظیمی پیاده میساختند، حالا بدون هیچ دلیلی، غیر از اینکه به روشنی در جهانیبینی مارکسیستی شوروی قرر نمیگرفتند، سرمایهدار نامید میشدند، و این روایت غلط تا امروز پابرجا مانده است.
#فاشیسم #نازیسم #سوسیالیسم
#شوروی #آلمان_نازی #مارکسیسم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
ولی اهالی شوروی نیز در ساخت افسانهی سرمایهداری نازی سهیم بودند. نازیها سعی بر مخفی کردن سوسیالیسم خود نداشتند؛ آنها سوسیالیسم را متفاوت از راهبردی که سوسیالیستهای مارکسیست داشتند، پیادهسازی میکردند.
شورویها تنها بدین خاطر توانستند نازیها را با عنوان سرمایهدار لکهدار کنند، که پیش از این شروع به بازتعریف مفاهیم «سوسیالیسم» و «کمونیسم» متناسب با برنامهی سیاسی خودشان کرده بودند. در سال ۱۹۱۲، لنین حزب کمونیست خود را تشکیل داد. اعضای حزب او، بلشویکها، حالا از دیگر گروههای سوسیالیست رقیب، متمایز بودند. مفاهیم «کمونیسم» و «سوسیالیسم» همچنان میتوانستند بهجای هم استفاده شوند، و اتحاد جماهیر خود کوتاهشدهی نام «اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» بود. ولی با نامگذاری این گروه تحت عنوان «حزب کمونیست»، لقب «کمونیست» تبدیل به شیوهای شد برای گفتن اینکه، بهاصطلاح، این «سوسیالیست واقعی» است.
میزس توضیح میدهد که «تنها در سال ۱۹۲۸ بود که برنامهی کمینترن شروع به تمایز قائل شدن بین کمونیسم و سوسیالیسم کرد (و نه صرفاً بین کمونیست و سوسیالیست)» این آموزهی جدید بر این بود، که در چارچوب مارکسیستی، مرحلهی دیگری از توسعه بین سرمایهداری و کمونیسم وجود دارد. آن مرحله، سوسیالیسم بود، و همان مرحلهای بود که اتحاد جماهیر در آن قرار داشت.
مارکس، در نظریهی اصلی خود، تمایزی بین مرحلهی متقدم و متأخر کمونیسم قائل شده بود، جاییکه برابری واقعی تنها در مرحلهی نهایی کمونیسم محقق خواهد شد، پس از آنکه دولت از همهی نسخههای مارکس پیروی کرده، و انسانها فراتر از «آگاهی طبقاتی» خود رشد کنند. در آموزهی جدید، «سوسیالیسم» صرفاً اشاره به مرحلهی متقدم کمونیست داشت، درحالیکه کمونیسم واقعی -یعنی مرحلهی متأخر کمونیسم مارکس- نمیتوانست تا زمانیکه همهی جهان کمونیست شوند، محقق شود. بنابراین، اتحاد جماهیر صرفاً سوسیالیست بود، و اعضای حزب کمونیست بودند، زیرا آنها اندک روشنفکرانی بودند که برای دستیابی به هدف نهایی کمونیسم تلاش میکردند.
ولی نازیها همچنان ادعای سوسسیالیست بودن میکردند و، در حقیقت، با مداخلات اقتصادی سنگین خود همانند سوسیالیستها رفتار میکردند. با اینحال، همچنان نابرابریهای اقتصادی در میان شهروندان آلمان نازی وجود داشت (درست همانطور که در اتحاد جماهیر وجود داشت، ولی قابل روایت نبود). علاوه بر این، همانطور که میزس، در تحلیل خود از سوسیالیسم سبک آلمانی، اشاره کرده، نازیها برخی زوایای حقوقی جامعهی سرمایهداری را حفظ کردند. بهویژه آنکه، موجودیت صوری مالکیت خصوصی اسمی همچنان وجود داشت.
زمانیکه نازیها به اتحاد جماهیر حمله کردند، استالین و پادوهایش از روایت کمونیستی جدیدی برای بازتعریف سوسیالیسم نازی، با عنوان «سرمایهدار» استفاده کردند -که هرگز مارکسیستی نبود بلکه مبتنی بر نظریات سوسیالیستهای آلمانی بود که مستقیماً بر اندیشههای بعدی مارکس تأثیر گذاشتند. براساس روایت جدید، نازیها در پایانیترین و بدترین مرحلهی سرمایهداری قرار داشتند.
در زمانهای که بسیاری از عناصر روشنفکری اروپایی همچنان شیفتهی اتحاد جماهیر بودند، روایت سرمایهدار نامیدن نازیها، دروغی خوشایند بود. ولی این ایده، ایدهای برآمده از هیچ اصل اقتصادی نیست. بلکه برآمده از تفاسیر شوروی از چارچوب مارکسیستی بود. نازیها، که مغرورانه به سوسیالیسم خود میبالیدند و سیاستهای سوسیالیستی خود را با قوت عظیمی پیاده میساختند، حالا بدون هیچ دلیلی، غیر از اینکه به روشنی در جهانیبینی مارکسیستی شوروی قرر نمیگرفتند، سرمایهدار نامید میشدند، و این روایت غلط تا امروز پابرجا مانده است.
#فاشیسم #نازیسم #سوسیالیسم
#شوروی #آلمان_نازی #مارکسیسم
➣ @Notes_On_Liberty
❤1
«مردم حق مطلق دارند که در برابر سلطهجویی کمونیستی برخیزند و به دفاع از زندگی، آزادی و مالکیت خود بپردازند. در این روند دفاعی، نمیتوانند منتظر تشخیص و داوری مراجع قضایی باشند. آنها باید سریع و قاطع عمل کرده، آنچه را که آنان را تهدید میکند، از میان بردارند. برخلاف نگرش بسیاری از روشنفکران امروزی، کمونیستها حق ندارند که دهها میلیون انسان بیگناه را به قتل برسانند، و سپس ناله و شکایت کنند که آن قربانیان از مصادرهی داراییها جلوگیری میکردند، پس در روند مصادرهکردن برخی از آنان را کشتهاند!»
❈ جرج رایزمن، پینوشه مرده است
➣ @Notes_On_Liberty
❈ جرج رایزمن، پینوشه مرده است
➣ @Notes_On_Liberty
📃 آیزایا برلین و آزادی منفی (۱) | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
یکی از تلقّیهای مهم و متنفذ امروز دربارهی آزادی، مربوط سِر آیزایا برلین است. در رسالهی دو مفهوم آزادی، برلین از دو مفهوم «آزادی منفی»، یعنی نبود حصر و مانع بر حوزهی عمل فرد، در برابر «آزادی مثبت»، یا قدرت و توان تأثیرگذاری فرد بر خود و محیطش (که چندان به آزادی ربطی ندارد)، سخن گفته است.
مفهوم سطحی آزادی منفی نزد برلین چندان تفاوتی با نظریّات کنونی در خصوص آزادی ندارد: آزادی عبارت است از نبود اجبار فیزیکی یا تهاجم به اشخاص و مالکیّت فرد. متأسفانه مبهم بودن مفاهیم برلین موجب نوعی سردرگمی و فقدان باوری منسجم به آزادی شده است.
یکی از مغالطات و سردرگمیهای برلین که خود او در ویراست و چاپ بعدی بهرسمیّت شناخته، این است که در رسالهی دو مفهوم آزادی نوشته: «معمولاً تعریف من از آزادی این بوده که انسان تا درجهای آزاد باشد که آزادیاش بر آزادی دیگران مانعی ایجاد نکند. آزادی سیاسی بدین مفهوم این است که ما آزادیم که هرچه میخواهیم انجام دهیم.» یا برلین در جای دیگر میآورد که: «من در نسخهی اصلی دو مفهوم آزادی گفتهام که آزادی بهمعنی فقدان موانع برای تحقّق امیال و آرزوهای انسان است» ولی، همانطور که خود او بعداً متوجّه شد، مشکلی در این تعریف وجود دارد؛ اینکه فرد میتواند همچنان بعد از از بین رفتن آمال و امیال و آروزهایش، «آزاد» باشد. بهطوریکه در اصلاحیّهاش مینویسد:
«اگر درجهی آزادی، تابع ارضای امیال و خواستهها باشد، در آن صورت من میتوانم با زدودن این آرزوها و امیال شخصی، میزان آزادی را بهطور مؤثّر افزایش دهم؛ یعنی با زدودن امیال و آرزوهایی که انسان را ناراضی و معترض میکند خود به خود آزادی افزایش مییابد.»
در نسخهی تصحیحشده (۱۹۶۹)، برلین عبارت مغالطهآمیز را حذف کرد، و عبارت فوق را اینگونه تغییر داد: «آزادی سیاسی بهمعنی آن است که کسی مانعی بر سر راه تو ایجاد نکند.»
ولی رویکرد بعدی برلین همچنان با مشکلاتی همراه است. زیرا برلین اکنون توضیح میدهد که منظورش از آزادی «نبود موانع بر سر انتخابها و عملکردهای انسان» است، موانع در اینجا یعنی اعمال انسانی قابل تغییر.
ولی این مسئله، چنانچه پروفسور پارنت ملاحظه کرده است، اشتباه گرفتن آزادی با مفهوم فرصت است. برای مثال اگر شخص الف نخواهد خانهاش را به شخص ب اجاره دهد تنها به این دلیل که شخص ب رنگینپوست است در اینصورت با اطمینان میتوان گفت شخص الف فرصتهای انتخاب را تقلیل داده ولی این به آن معنی نیست که آزادی او را سلب کرده باشد.
پارنت به ابهام در تعریف برلین و هممعنیگرفتن فرصت و آزادی اشاره میکند؛ چنانکه برلین مینویسد: «آزادی که من از آن سخن میگویم فرصتی برای عمل کردن است.» و افزایش آزادی را با «حداکثرسازی فرصت» تعریف میکند. همانطور که پارنت اشاره میکند اصطلاحات آزادی و فرصت معانی متفاوتی دارند؛ برای نمونه، ممکن است کسی به هر دلیلی فرصت تهیّهی بلیت یک کنسرت را از دست بدهد (مثلاً کنسرت بیش از حد شلوغ باشد)، ولی او همچنان برای خرید چنین بلیتی «آزاد» بود.
بنابراین، نقص اساسی برلین، شکست او در تعریف آزادی منفی بهعنوان نبود مداخلهی فیزیکی در آزادی، فردیّت، و حقوق مالکیّت تعریفشدهی افراد بود. برلینِ سردرگمشده، در استفاده از این تعریف شکست خورد، و درواقع، با رها کردن آزادی منفی که برای ایجاد آن بسیار تلاش کرده بود، خواسته یا ناخواسته، در اردوگاه آزادی مثبت سقوط کرد و همانجا متوقّف شد.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
یکی از تلقّیهای مهم و متنفذ امروز دربارهی آزادی، مربوط سِر آیزایا برلین است. در رسالهی دو مفهوم آزادی، برلین از دو مفهوم «آزادی منفی»، یعنی نبود حصر و مانع بر حوزهی عمل فرد، در برابر «آزادی مثبت»، یا قدرت و توان تأثیرگذاری فرد بر خود و محیطش (که چندان به آزادی ربطی ندارد)، سخن گفته است.
مفهوم سطحی آزادی منفی نزد برلین چندان تفاوتی با نظریّات کنونی در خصوص آزادی ندارد: آزادی عبارت است از نبود اجبار فیزیکی یا تهاجم به اشخاص و مالکیّت فرد. متأسفانه مبهم بودن مفاهیم برلین موجب نوعی سردرگمی و فقدان باوری منسجم به آزادی شده است.
یکی از مغالطات و سردرگمیهای برلین که خود او در ویراست و چاپ بعدی بهرسمیّت شناخته، این است که در رسالهی دو مفهوم آزادی نوشته: «معمولاً تعریف من از آزادی این بوده که انسان تا درجهای آزاد باشد که آزادیاش بر آزادی دیگران مانعی ایجاد نکند. آزادی سیاسی بدین مفهوم این است که ما آزادیم که هرچه میخواهیم انجام دهیم.» یا برلین در جای دیگر میآورد که: «من در نسخهی اصلی دو مفهوم آزادی گفتهام که آزادی بهمعنی فقدان موانع برای تحقّق امیال و آرزوهای انسان است» ولی، همانطور که خود او بعداً متوجّه شد، مشکلی در این تعریف وجود دارد؛ اینکه فرد میتواند همچنان بعد از از بین رفتن آمال و امیال و آروزهایش، «آزاد» باشد. بهطوریکه در اصلاحیّهاش مینویسد:
«اگر درجهی آزادی، تابع ارضای امیال و خواستهها باشد، در آن صورت من میتوانم با زدودن این آرزوها و امیال شخصی، میزان آزادی را بهطور مؤثّر افزایش دهم؛ یعنی با زدودن امیال و آرزوهایی که انسان را ناراضی و معترض میکند خود به خود آزادی افزایش مییابد.»
در نسخهی تصحیحشده (۱۹۶۹)، برلین عبارت مغالطهآمیز را حذف کرد، و عبارت فوق را اینگونه تغییر داد: «آزادی سیاسی بهمعنی آن است که کسی مانعی بر سر راه تو ایجاد نکند.»
ولی رویکرد بعدی برلین همچنان با مشکلاتی همراه است. زیرا برلین اکنون توضیح میدهد که منظورش از آزادی «نبود موانع بر سر انتخابها و عملکردهای انسان» است، موانع در اینجا یعنی اعمال انسانی قابل تغییر.
ولی این مسئله، چنانچه پروفسور پارنت ملاحظه کرده است، اشتباه گرفتن آزادی با مفهوم فرصت است. برای مثال اگر شخص الف نخواهد خانهاش را به شخص ب اجاره دهد تنها به این دلیل که شخص ب رنگینپوست است در اینصورت با اطمینان میتوان گفت شخص الف فرصتهای انتخاب را تقلیل داده ولی این به آن معنی نیست که آزادی او را سلب کرده باشد.
پارنت به ابهام در تعریف برلین و هممعنیگرفتن فرصت و آزادی اشاره میکند؛ چنانکه برلین مینویسد: «آزادی که من از آن سخن میگویم فرصتی برای عمل کردن است.» و افزایش آزادی را با «حداکثرسازی فرصت» تعریف میکند. همانطور که پارنت اشاره میکند اصطلاحات آزادی و فرصت معانی متفاوتی دارند؛ برای نمونه، ممکن است کسی به هر دلیلی فرصت تهیّهی بلیت یک کنسرت را از دست بدهد (مثلاً کنسرت بیش از حد شلوغ باشد)، ولی او همچنان برای خرید چنین بلیتی «آزاد» بود.
بنابراین، نقص اساسی برلین، شکست او در تعریف آزادی منفی بهعنوان نبود مداخلهی فیزیکی در آزادی، فردیّت، و حقوق مالکیّت تعریفشدهی افراد بود. برلینِ سردرگمشده، در استفاده از این تعریف شکست خورد، و درواقع، با رها کردن آزادی منفی که برای ایجاد آن بسیار تلاش کرده بود، خواسته یا ناخواسته، در اردوگاه آزادی مثبت سقوط کرد و همانجا متوقّف شد.
➣ @Notes_On_Liberty
👍2
📃 آیزایا برلین و آزادی منفی (۲) | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
علاوه بر این، خشم و عصبانیّت برلین نسبت به لسهفر، موجب نوعی تعارض و آسیبرساندن به تعریف او از آزادی منفی شده است او مینویسد: «اهریمن افسارگسیختهی لسهفر، منجر به نقض وحشیانهی آزادیهای منفی... و از آن جمله آزادی بیان و اجتماعات شد.»
از آنجایی که لسهفر دقیقاً بهمعنای آزادی کامل فرد و مالکیّت، شامل بیان و اجتماعات بهعنوان زیرمجموعهی حقوق مالکیّت خصوصی است، برلین در اینجا گرفتار چرندگویی شده است.
برلین، در یک عبارت بیپایه، مینویسد: «در دوران حاکمیّت لجامگسیختهی فردگرایی اقتصادی، آزادیهای فردی به سمتوسویی گام برداشت که عموم جامعه را متضرّر کرد؛ مخصوصاً در مناطق شهری بهگونهای که بچّهها در معادن به کار گماشته میشدند و والدینشان در میان فقر و بیماری رها شده بودند چنین شرایطی که فقر و بدبختی را بهعنوان حقی مشروع قلمداد میکرد، رقّتانگیز است.»
جای تعجّب ندارد که برلین به جانبداری از لیبرالهایی همچون میل به آزادیخواهان تمامعیاری چون اسپنسر و کوبدین حملهور میشود.
در اینجا باز چند مسألهی مهم و اساسی پیش روی فحّاشیهای برلین وجود دارد. یکی جهل کامل او نسبت به تاریخ صنایع مدرن و انقلاب صنعتی است، در حالیکه به تعبیر هایک، اشتون، هات، و هارتویل، صنایع مدرن باعث بهبود اوضاع کارگران و فراغت بیشتر و حلّ مشکل کار کودکان شده است.
ولی در سطح مفهومی نیز، مشکلات عمیقی وجود دارد. نخست، ادّعای اینکه لسهفر یا فردگرایی اقتصادی به آزادی فردی آسیب میزند، ادّعایی نامعقول و خود-متناقض است، و، دوم، اینکه برلین واقعاً و صراحتاً مفهوم آزادی «منفی» را در مقابل مفاهیم ثروت و قدرت مثبت قرار میدهد.
در نهایت برلین به نقطهی اوج حملهی خود به آزادی منفی میرسد بهگونهای که به تعبیر او:
«مسلّح کردن قدرتمندان و عدم مسئولیّت در برابر انسانیّت و ضعفا است و آزادی برای گرگان بهمعنی مرگ برای گوسفندان است، ماجرای خونبار اقتصاد فردی و اقتصاد رقابتی سرمایهداری امروز دیگر نیازی به تأکید ندارد.»
مغالطهی بنیادی برلین در اینجا، اصرار بر این است که آزادی و اقتصاد بازار آزاد را با ضدّش، یعنی زور و تجاوز، تعریف میکند. به استفادهی او از واژگانی چون «مسلّح»، «وحشی» «گرگها و گوسفندان»، و «خونبار» دقّت کنید، در حالیکه همهی این موارد مصداق تجاوز و اجبارند و تنها از سوی دولتها صورت گرفته است.
همچنان که برلین تجاوز را با ضدّش یعنی فرایند داوطلبانه و صلحآمیز مبادلات آزاد در بازار آزاد میشناساند، ولی، برخلاف ادعای او، فردگرایی اقتصادی بیقیدوبند به مبادلات هماهنگ و مسالمتآمیزی منجر شده که دقیقاً به سود «ضعیفان» و «گوسفندان» شده؛ همان کسانی که تحت حکمرانی جنگلی دولتگرا نمیتوانند زنده بمانند، کسانیکه بیشترین منافع را از اقتصاد آزاد رقابتی به دست میآورند.
حتّی آشنایی اندک با علم اقتصاد و بهویژه آشنایی با قانون مزیّت نسبی ریکاردو میتوانست سِر آیزایا را متوجّه این نکتهی حیاتی کند.
#آزادی #آزادی_فردی #آزادی_اقتصادی
#لسهفر #سرمایهداری #مالکیت_خصوصی
#آیزایا_برلین #آزادی_مثبت #آزادی_منفی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
علاوه بر این، خشم و عصبانیّت برلین نسبت به لسهفر، موجب نوعی تعارض و آسیبرساندن به تعریف او از آزادی منفی شده است او مینویسد: «اهریمن افسارگسیختهی لسهفر، منجر به نقض وحشیانهی آزادیهای منفی... و از آن جمله آزادی بیان و اجتماعات شد.»
از آنجایی که لسهفر دقیقاً بهمعنای آزادی کامل فرد و مالکیّت، شامل بیان و اجتماعات بهعنوان زیرمجموعهی حقوق مالکیّت خصوصی است، برلین در اینجا گرفتار چرندگویی شده است.
برلین، در یک عبارت بیپایه، مینویسد: «در دوران حاکمیّت لجامگسیختهی فردگرایی اقتصادی، آزادیهای فردی به سمتوسویی گام برداشت که عموم جامعه را متضرّر کرد؛ مخصوصاً در مناطق شهری بهگونهای که بچّهها در معادن به کار گماشته میشدند و والدینشان در میان فقر و بیماری رها شده بودند چنین شرایطی که فقر و بدبختی را بهعنوان حقی مشروع قلمداد میکرد، رقّتانگیز است.»
جای تعجّب ندارد که برلین به جانبداری از لیبرالهایی همچون میل به آزادیخواهان تمامعیاری چون اسپنسر و کوبدین حملهور میشود.
در اینجا باز چند مسألهی مهم و اساسی پیش روی فحّاشیهای برلین وجود دارد. یکی جهل کامل او نسبت به تاریخ صنایع مدرن و انقلاب صنعتی است، در حالیکه به تعبیر هایک، اشتون، هات، و هارتویل، صنایع مدرن باعث بهبود اوضاع کارگران و فراغت بیشتر و حلّ مشکل کار کودکان شده است.
ولی در سطح مفهومی نیز، مشکلات عمیقی وجود دارد. نخست، ادّعای اینکه لسهفر یا فردگرایی اقتصادی به آزادی فردی آسیب میزند، ادّعایی نامعقول و خود-متناقض است، و، دوم، اینکه برلین واقعاً و صراحتاً مفهوم آزادی «منفی» را در مقابل مفاهیم ثروت و قدرت مثبت قرار میدهد.
در نهایت برلین به نقطهی اوج حملهی خود به آزادی منفی میرسد بهگونهای که به تعبیر او:
«مسلّح کردن قدرتمندان و عدم مسئولیّت در برابر انسانیّت و ضعفا است و آزادی برای گرگان بهمعنی مرگ برای گوسفندان است، ماجرای خونبار اقتصاد فردی و اقتصاد رقابتی سرمایهداری امروز دیگر نیازی به تأکید ندارد.»
مغالطهی بنیادی برلین در اینجا، اصرار بر این است که آزادی و اقتصاد بازار آزاد را با ضدّش، یعنی زور و تجاوز، تعریف میکند. به استفادهی او از واژگانی چون «مسلّح»، «وحشی» «گرگها و گوسفندان»، و «خونبار» دقّت کنید، در حالیکه همهی این موارد مصداق تجاوز و اجبارند و تنها از سوی دولتها صورت گرفته است.
همچنان که برلین تجاوز را با ضدّش یعنی فرایند داوطلبانه و صلحآمیز مبادلات آزاد در بازار آزاد میشناساند، ولی، برخلاف ادعای او، فردگرایی اقتصادی بیقیدوبند به مبادلات هماهنگ و مسالمتآمیزی منجر شده که دقیقاً به سود «ضعیفان» و «گوسفندان» شده؛ همان کسانی که تحت حکمرانی جنگلی دولتگرا نمیتوانند زنده بمانند، کسانیکه بیشترین منافع را از اقتصاد آزاد رقابتی به دست میآورند.
حتّی آشنایی اندک با علم اقتصاد و بهویژه آشنایی با قانون مزیّت نسبی ریکاردو میتوانست سِر آیزایا را متوجّه این نکتهی حیاتی کند.
#آزادی #آزادی_فردی #آزادی_اقتصادی
#لسهفر #سرمایهداری #مالکیت_خصوصی
#آیزایا_برلین #آزادی_مثبت #آزادی_منفی
➣ @Notes_On_Liberty
❤1👍1
«تنها از طریق ناآگاهی یا سرکوب حقیقت است که هرکس میتواند به جهانبینی چپ باور داشته باشد... فمینیسم نمونهای از این امر است. فمینیستها با تحریک احساس حسادت، که بازتاب نیاز سرسخت بشر به عزت و شهرت است، تصوری انحرافی از تاریخ دارند. هرگز به ذهن آنها خطور نمیکند که مردان اختیاری در انتخاب قدرت بدنی بیشتر، و توانایی بیشتر در بهکارگیری تفکر انتزاعی در بالاترین سطح، نسبت به زنان در انتخاب مادر بودن، با تمام بار طاقتفرسای همراه با آن، نداشتهاند. باید درک کنیم که قدرت عظیم مردان بیرون از قلمروی خانه با قدرت عظیم زنان درون خانه همزیستی دارد: تعادل طبیعی این است، که با تغییر آن خود را در خطر قرار میدهیم.»
❈ کریستوفر دیگروت، خبرهای بد برای فمینیستها
➣ @Notes_On_Liberty
❈ کریستوفر دیگروت، خبرهای بد برای فمینیستها
➣ @Notes_On_Liberty
👎1
📃 خدمت سربازی | ✍🏻 ران پال
➣ @Notes_On_Liberty
آیا ما صاحب بدن و خودمان هستیم؟ بله هستیم، و این باید بر این باور مبتنی باشد که ما، بهعنوان یک کشور و جامعه، بردهداری را رد میکنیم. ما از گفتن این خجالت نمیکشیم که: بردهداری غیراخلاقی است. به همین طریق، قانون اخلاقی میبایست دولت را از اجبار افراد خاص به بردگی غیرارادی در ارتش برای حضور در جنگ علیه دشمن واقعی یا خیالی، منع کند.
قانون اساسی هیچ اختیاری جهت خدمت اجباری گروههای مشخصی از افراد جوان برای خدمت در ارتش پیشبینی نکرده است. خدمت اجباری در جنگ انقلاب بهکارگرفته نشد، و در بحبوحهی حملهی بریتانیا به واشینگتن در جنگ ۱۸۱۲ قویاً توسط کنگره رد شد.
لینکلن در هنگامهی جنگ داخلی غوغای خدمت سربازی را شتاب بخشید، و تلاش برای اجباری کردن خدمت سربازی برای مردم آمریکا به جنگ آسیب رساند و هیچ مزیتی در پی نداشت. این وودرو ویلسون بود که در جنگ مقدس خود برای گسترش دموکراسی در سرتاسر جهان اصول خدمت اجباری را بهعنوان یک وظیفهی ملّی استقرار بخشید.
درست همانطور که مالیات بر درآمد این پیغام را میفرستند که چه کسی مالک ما و ثمرهی کار ما است (حتی اگر مالیات یک در صد بر درآمد باشد)، خدمت اجباری، و نامنویسی برای آن، به هر فرد هیجده سالهای یادآوری میکند که در نهایت حکومت سرنوشت او را کنترل میکند. دولت میتواند شما را در هر زمانی برباید. این هتک حرمتی است که در هیچ جامعهای نباید مورد مدارا قرار بگیرد.
یک جامعهی آزاد که برای مردم ارزشمند است، بهاندازهی کافی توسط داوطلبان، بدون توجه به سن، جنسیت، یا هر محدودیت دیگری دفاع و پاییده خواهد شد. این جنگهای نفرتانگیز بزرگ است که نیازمند سربازی است، و این دولت است که همواره نیاز دارد آماده باشد. رهایی از نیازمندی به ارتش داوطلب یا ارتش پشتیبانیشده با خدمت سربازی، علاوه بر احترام به حقوق فردی، به سیاست خارجی غیرمداخلهگر نیاز دارد که احتمال جنگ را ضعیف میکند.
مورخان نظامی نشان دادهاند که نیروی نظامی اجباری هیچ مزیت اقتصادی نسبت به ارتش داوطلب ندارد. به همین ترتیب، هیچ مزیت نظامی در استفاده از سربازان اجباری برای درگیری وجود ندارد.
سربازی هرگز نمیتواند عادلانه باشد؛ نمیتواند جهانی باشد زیرا هرگز نیازی به انجام وظیفهی فعال همگان وجود ندارد. تبعیض براساس سن نخستین ابزاری است که برای گزینش کسانیکه باید به خدمت بروند استفاده میشود. در زمان ما، کسی که بالای سیوپنج سال داشت، مانند فرد هیجده ساله، صلاحیت خدمت نظامی را داشت. ولی افراد بالای سیوپنج سال، چهلوپنج یا پنجاهوپنج سال به ندرت مجبور به خدمت نظامی میشدند. همچنین دلایل دیگری برای به تعویق انداختن یا معافیت وجود داشت: نظیر سلامتی، وضعیت تحصیلی، اعتقادات مذهبی، نیاز به کسبدرآمد برای خانواده، اشتغال به صنعت و غیره.
سربازی هرگز نباید بخشی از یک جامعهی آزاد باشد. در ایالات متحده سربازی نباید مجاز باشد زیرا قانون اساسی هیچ اختیاری برای اجبار فرد به انجام وظیفهی اجباری برای شرکت در جنگ مقرر نکرده است. بردگی دقیقاً ممنوع است، و خدمت اجباری همان بردگی است.
کشورهایی که خدمت سربازی، یا ظرفیت آن را دارند، به احتمال زیاد درگیر جنگهای سیاسی غیرضروری خواهند شد. آنچه بیشتر از ارتشهای عظیم، نیروی دریایی، نیروی هوایی، پیمانکاران نظامی و... ما را «ایمن» میسازد، سیاست خارجی مناسب است. این امر بسیار بهصرفهتر خواهد بود، و ما هرگز برای دفاع از کشور نیازمند سربازی اجباری نخواهیم بود.
رونالد ریگان، در میان دیگر محافظهکاران، مخالف خدمت اجباری بود. رابرت تَفت نیز یکی از مخالفان سرسخت سربازی بود. روی دیوار دفتر من نقلقولی از تَفت قرار دارد: «خدمت اجباری... در جامعهی تمامیتخواه رایجتر از جامعهی آزاد است. نظریهی پشت ایدهی سربازی، مستقیماً به تمامیتخواهی منجر خواهد شد. سربازی تماماً در تضاد با اصول آزادی فردی است که همواره بخشی از دموکراسی آمریکایی را تشکیل داده است.» (۱۴ آگوست ۱۹۴۰)
#سربازی #بردگی #خدمت_اجباری
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
آیا ما صاحب بدن و خودمان هستیم؟ بله هستیم، و این باید بر این باور مبتنی باشد که ما، بهعنوان یک کشور و جامعه، بردهداری را رد میکنیم. ما از گفتن این خجالت نمیکشیم که: بردهداری غیراخلاقی است. به همین طریق، قانون اخلاقی میبایست دولت را از اجبار افراد خاص به بردگی غیرارادی در ارتش برای حضور در جنگ علیه دشمن واقعی یا خیالی، منع کند.
قانون اساسی هیچ اختیاری جهت خدمت اجباری گروههای مشخصی از افراد جوان برای خدمت در ارتش پیشبینی نکرده است. خدمت اجباری در جنگ انقلاب بهکارگرفته نشد، و در بحبوحهی حملهی بریتانیا به واشینگتن در جنگ ۱۸۱۲ قویاً توسط کنگره رد شد.
لینکلن در هنگامهی جنگ داخلی غوغای خدمت سربازی را شتاب بخشید، و تلاش برای اجباری کردن خدمت سربازی برای مردم آمریکا به جنگ آسیب رساند و هیچ مزیتی در پی نداشت. این وودرو ویلسون بود که در جنگ مقدس خود برای گسترش دموکراسی در سرتاسر جهان اصول خدمت اجباری را بهعنوان یک وظیفهی ملّی استقرار بخشید.
درست همانطور که مالیات بر درآمد این پیغام را میفرستند که چه کسی مالک ما و ثمرهی کار ما است (حتی اگر مالیات یک در صد بر درآمد باشد)، خدمت اجباری، و نامنویسی برای آن، به هر فرد هیجده سالهای یادآوری میکند که در نهایت حکومت سرنوشت او را کنترل میکند. دولت میتواند شما را در هر زمانی برباید. این هتک حرمتی است که در هیچ جامعهای نباید مورد مدارا قرار بگیرد.
یک جامعهی آزاد که برای مردم ارزشمند است، بهاندازهی کافی توسط داوطلبان، بدون توجه به سن، جنسیت، یا هر محدودیت دیگری دفاع و پاییده خواهد شد. این جنگهای نفرتانگیز بزرگ است که نیازمند سربازی است، و این دولت است که همواره نیاز دارد آماده باشد. رهایی از نیازمندی به ارتش داوطلب یا ارتش پشتیبانیشده با خدمت سربازی، علاوه بر احترام به حقوق فردی، به سیاست خارجی غیرمداخلهگر نیاز دارد که احتمال جنگ را ضعیف میکند.
مورخان نظامی نشان دادهاند که نیروی نظامی اجباری هیچ مزیت اقتصادی نسبت به ارتش داوطلب ندارد. به همین ترتیب، هیچ مزیت نظامی در استفاده از سربازان اجباری برای درگیری وجود ندارد.
سربازی هرگز نمیتواند عادلانه باشد؛ نمیتواند جهانی باشد زیرا هرگز نیازی به انجام وظیفهی فعال همگان وجود ندارد. تبعیض براساس سن نخستین ابزاری است که برای گزینش کسانیکه باید به خدمت بروند استفاده میشود. در زمان ما، کسی که بالای سیوپنج سال داشت، مانند فرد هیجده ساله، صلاحیت خدمت نظامی را داشت. ولی افراد بالای سیوپنج سال، چهلوپنج یا پنجاهوپنج سال به ندرت مجبور به خدمت نظامی میشدند. همچنین دلایل دیگری برای به تعویق انداختن یا معافیت وجود داشت: نظیر سلامتی، وضعیت تحصیلی، اعتقادات مذهبی، نیاز به کسبدرآمد برای خانواده، اشتغال به صنعت و غیره.
سربازی هرگز نباید بخشی از یک جامعهی آزاد باشد. در ایالات متحده سربازی نباید مجاز باشد زیرا قانون اساسی هیچ اختیاری برای اجبار فرد به انجام وظیفهی اجباری برای شرکت در جنگ مقرر نکرده است. بردگی دقیقاً ممنوع است، و خدمت اجباری همان بردگی است.
کشورهایی که خدمت سربازی، یا ظرفیت آن را دارند، به احتمال زیاد درگیر جنگهای سیاسی غیرضروری خواهند شد. آنچه بیشتر از ارتشهای عظیم، نیروی دریایی، نیروی هوایی، پیمانکاران نظامی و... ما را «ایمن» میسازد، سیاست خارجی مناسب است. این امر بسیار بهصرفهتر خواهد بود، و ما هرگز برای دفاع از کشور نیازمند سربازی اجباری نخواهیم بود.
رونالد ریگان، در میان دیگر محافظهکاران، مخالف خدمت اجباری بود. رابرت تَفت نیز یکی از مخالفان سرسخت سربازی بود. روی دیوار دفتر من نقلقولی از تَفت قرار دارد: «خدمت اجباری... در جامعهی تمامیتخواه رایجتر از جامعهی آزاد است. نظریهی پشت ایدهی سربازی، مستقیماً به تمامیتخواهی منجر خواهد شد. سربازی تماماً در تضاد با اصول آزادی فردی است که همواره بخشی از دموکراسی آمریکایی را تشکیل داده است.» (۱۴ آگوست ۱۹۴۰)
#سربازی #بردگی #خدمت_اجباری
➣ @Notes_On_Liberty
📃 کاهش ارزش پول | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
با بهدستآوردن انحصار ضرب سکّه، حکومتها استفاده از نام واحد پولی را بهجای وزن سکّه تقویت کردند، تمام تلاش خود را به کار گرفتند تا نام سکّه را از وزن واقعی پایهای آن جدا کنند. این کار، گام بسیار مهمی بود؛ زیرا هر حکومتی را از قید پایبندی به پول رایج بازار جهانی آزاد میکرد. بهجای استفاده از دانه یا گرم طلا یا نقره، هر دولتی نام ملّی خودش را در راستای منافع میهنپرستانهی مفروض تقویت میکرد، نامهایی همچون دلار، مارک، فرانک و غیره. این تغییر جهت، فرصت ممتازی برای جعل حکومتی سکه فراهم آورد: کاهش ارزش.
کاهش ارزش، روش دولتی جعل سکّههای فراوان بود که بنگاههای خصوصی را تحت عنوان محافظت شدید از استاندارد پولی از تولید سکّه منع میکرد. گاهی، حکومت مرتکب تقلّب سادهای میشد، بهطور مخفیانه طلا را با یک عنصر آلیاژی رقیق میساخت، و سکّههای کمعیارتر میساختند. بهطور مشخصتر، ضرابخانه همهی سکّههای کشور را ذوب، و دوباره ضرب میکرد و همان تعداد «پوند» یا «مارک» را به شهروندان بازمیگرداند، ولی با عیار کمتر. بقایای طلا با نقره توسط حاکم به جیب زده میشد و هزینههای او را میپرداخت. بدینترتیب، حکومت پیوسته استانداردی را، که به محافظت از آن متعهد شده بود، دستکاری و بازتعریف میکرد. حاکمان مغرورانه سود کاهش ارزش پول را با عنوان حقالضرب میشناختند.
کاهش ارزش شدید و سریع، مشخصهی قرون وسطی، در تقریباً همهی کشورهای اروپایی بود. بدین معنی که، لیورهای شهر تور فرانسه که نودوهشت گرم نقرهی کاملعیار در ۱۲۰۰ میلادی بود، در ۱۶۰۰ میلادی فقط یازده گرم بود. یک نمونهی قابلتوجه، دینار است، سکّهی مسلمانان در اسپانیا. دینار در اصل، وقتی که نخستین بار در پایان قرن هفتم ضرب شد، مرکّب از شصتوپنج دانهی طلا بود. اعراب مسلمان در مسائل پولی کاملاً دقیق و کمنقص بودند؛ در اواسط قرن دوازدهم دینار هنوز شصت دانه بود. در آن هنگام، پادشاهان مسیحی بر اسپانیا استیلا یافتند، در اواسط قرن سیزدهم، دینار (که حالا مرافدی یا دینار مرابطی نامیده میشد) به چهارده دانه تنزل یافت.
بهزودی، سکّهی طلا برای گردش خیلی سبک شد، و تبدیل به سکهی نقره با وزن بیستوشش دانهی نقره شد. ارزش این سکّه هم کاهش یافت، و در اواسط قرن پانزدهم، مرافدی تنها ۱٫۵ دانهی نقره بود، و دوباره برای به گردش در آوردن بسیار کوچک شد.
#پول #طلا #استاندارد_طلا
#ارزش_پول #پول_خصوصی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
با بهدستآوردن انحصار ضرب سکّه، حکومتها استفاده از نام واحد پولی را بهجای وزن سکّه تقویت کردند، تمام تلاش خود را به کار گرفتند تا نام سکّه را از وزن واقعی پایهای آن جدا کنند. این کار، گام بسیار مهمی بود؛ زیرا هر حکومتی را از قید پایبندی به پول رایج بازار جهانی آزاد میکرد. بهجای استفاده از دانه یا گرم طلا یا نقره، هر دولتی نام ملّی خودش را در راستای منافع میهنپرستانهی مفروض تقویت میکرد، نامهایی همچون دلار، مارک، فرانک و غیره. این تغییر جهت، فرصت ممتازی برای جعل حکومتی سکه فراهم آورد: کاهش ارزش.
کاهش ارزش، روش دولتی جعل سکّههای فراوان بود که بنگاههای خصوصی را تحت عنوان محافظت شدید از استاندارد پولی از تولید سکّه منع میکرد. گاهی، حکومت مرتکب تقلّب سادهای میشد، بهطور مخفیانه طلا را با یک عنصر آلیاژی رقیق میساخت، و سکّههای کمعیارتر میساختند. بهطور مشخصتر، ضرابخانه همهی سکّههای کشور را ذوب، و دوباره ضرب میکرد و همان تعداد «پوند» یا «مارک» را به شهروندان بازمیگرداند، ولی با عیار کمتر. بقایای طلا با نقره توسط حاکم به جیب زده میشد و هزینههای او را میپرداخت. بدینترتیب، حکومت پیوسته استانداردی را، که به محافظت از آن متعهد شده بود، دستکاری و بازتعریف میکرد. حاکمان مغرورانه سود کاهش ارزش پول را با عنوان حقالضرب میشناختند.
کاهش ارزش شدید و سریع، مشخصهی قرون وسطی، در تقریباً همهی کشورهای اروپایی بود. بدین معنی که، لیورهای شهر تور فرانسه که نودوهشت گرم نقرهی کاملعیار در ۱۲۰۰ میلادی بود، در ۱۶۰۰ میلادی فقط یازده گرم بود. یک نمونهی قابلتوجه، دینار است، سکّهی مسلمانان در اسپانیا. دینار در اصل، وقتی که نخستین بار در پایان قرن هفتم ضرب شد، مرکّب از شصتوپنج دانهی طلا بود. اعراب مسلمان در مسائل پولی کاملاً دقیق و کمنقص بودند؛ در اواسط قرن دوازدهم دینار هنوز شصت دانه بود. در آن هنگام، پادشاهان مسیحی بر اسپانیا استیلا یافتند، در اواسط قرن سیزدهم، دینار (که حالا مرافدی یا دینار مرابطی نامیده میشد) به چهارده دانه تنزل یافت.
بهزودی، سکّهی طلا برای گردش خیلی سبک شد، و تبدیل به سکهی نقره با وزن بیستوشش دانهی نقره شد. ارزش این سکّه هم کاهش یافت، و در اواسط قرن پانزدهم، مرافدی تنها ۱٫۵ دانهی نقره بود، و دوباره برای به گردش در آوردن بسیار کوچک شد.
#پول #طلا #استاندارد_طلا
#ارزش_پول #پول_خصوصی
➣ @Notes_On_Liberty
👌1
میزس در اثر جاویدان خود، بوروکراسی، مینویسد: «توتالیتاریسم اروپایی نتیجهی بوروکراسی در حوزهی آموزش و پرورش است. دانشگاهها راه را برای دیکتاتورها هموار کردند.» روشنفکر چریک دانشگاهنشین پس از چند دهه بازی با کلمات و نطقهای کمبها در اینجا و آنجا، یکباره یادش افتاده که «این قانون اساسی (سوسیالیستی) کار نمیکند؛ باید قانون اساسی دیگری با شکل جدید از تمامیتخواهی (احتمالاً استبداد سبیلتابدادهی استالینی) روی کار بیاوریم تا من همچنان بتوانم استاد اعظم مالهکش دانشگاهش باشم!» از بیسوادی نیست که نمیفهمد قانون اساسی به خودیخود مشکلی را حل نمیکند بلکه این ذات سوسیالیسم است که کار نمیکند؛ او نمیفهمد، چون قرار نیست بفهمد، چون اگر بساط سوسیالیسم و دانشگاه دولتی جمع شود، بر سر کدام سفره بنشیند. کجا لغتپردازی و واژهفروشیهایش خریدار دارد جز دانشگاه؟ هیچ کجا؛ صادق میماند و کاذبیهایش. با اینهمه، این پرسش برجا میماند که قانون اساسی شوروی، که توسط یک گلّه روشنفکر و اهل دانشگاه همچون جنابشان نوشته شد، چرا کار نکرد؟
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
👍1
📃 فتنهی بیهمتای چپ (۱) | ✍🏻 لِو راکوِل
➣ @Notes_On_Liberty
آیا زیادهگویی است که بگوییم از زمان انقلاب فرانسه، چپ عملاً منبع تمام شرارتهای سیاسی، که تا روزگار ما ادامه دارد، بوده است؟
هیچ شکی وجود ندارد که میتوان به نام حفظ نظم موجود بیداد و خشونت زیادی را تحمیل کرد.
ولی هنگامیکه بدترین شرارتهای دوران کهن را با انقلابهای توتالیتر چپگرا و جنگهای تمامعیار سدهی بیستم مقایسه میکنیم، آن شرارتها در کل یک تلنگر صرف هستند. کل تاریخ تفتیش عقاید، بهتعبیر جو سوبران، بهسختی به سطح آنچه که کمونیستها در یک نیمروز انجام میدهند، میرسد.
انقلاب فرانسه، و بهویژه فاز رادیکال آن، تجلّی چپگرایی مدرن بود و بهعنوان الگویی برای انقلابهای رادیکال زیادی در سراسر جهان، حتی در قرون بعدی، قرار گرفت.
همانطور که انقلاب پیش میرفت، اهداف آن بلندپروازانهتر میشد، چریکهای پرشور آن چیزی کمتر از تحول همهجانبهی جامعه نمیخواستند.
بهجای عاداب و رسوم مختلف و روشهای مرسوم در فرانسهی با بیش از هزار سال تاریخ پشت سر، انقلابیون بنیادگرا یک جایگزین «عقلی» را، که در سر آنان پخته شده بود، با دیوانگی هرچه تمامتر، معرفی میکردند.
خیابانهایی که به نام مقدسین بود، تغییرنام داده شد، و تندیسهای مقدسین به تیغ تیز گیوتین سپرده شد (افرادی که آنها را به گیوتین سپردند، افراد خردگرا نام داشتند). تقویم فرانسه، که سرشار از اعیاد مذهبی بود، با تقویمی «عقلایی»تر شامل ماههای سیروزه که به سه هفتهی ده روزه تقسیم میشد، جایگزین شد. پنج روز باقیمانده از سال به مناسبتهای سکولار اختصاص داده شده بود: جشنهای کار، فکر، نبوغ، فضیلت، و پاداش.
مجازات گمراهی از احکام جدید، به همان سختی بود که از چپگرایی انتظار میرود. افراد به دلیل داشتن تسبیح، پناهدادن به کشیش، یا عدم پذیرش ارتداد، محکوم به اعدام میشدند.
ما کاملاً با گیوتین آشنا هستیم، ولی انقلابیون روشهای اعدام دیگری را هم اختراع کردند، مانند غرق کردن در نانت [۱]، که برای تحقیر و ارعاب قربانیان طراحی شده بود.
با توجه به اینکه چپ بهدنبال تحول کامل جامعه است، و با توجه به اینکه چنین تغییر عمدهای محدود به مقاومت مردم بود که به واژگونی روال و الگوهای زندگی عادی خود اهمیت ندهند، نباید تعجب کنیم که ابزار ترور دستهجمعی، سلاح مورد انتخاب چپها بوده است. مردم میبایست مرعوب و وحشتزده فرمانبرداری کنند و چنان شکست خورده، و روحیهشان از بین برود، که مقاومتشان غیرممکن به نظر برسد.
بههمینترتیب، جای شگفتی نیست که چپ به دولت فراگیر نیاز دارد. چپ بهجای گروهبندیها و وفاداریهای طبیعی، خواستار جایگزینی برساختهای مصنوعی است. چپ حکومت مرکزی را به اجتماعات محلی، و مدیر مدرسه را به بزرگ خانواده ترجیح میدهد.
بنابراین، ایجاد اداراتِ کاملاً تابع پاریس، در دوران انقلاب فرانسه، یک حرکت چپگرایانهی کلاسیک بود. ولی حرکت تمامیتخواهان دولتگرای قرن بیستم نیز بود، که خواهان انتقال وفاداری مردم از اجتماعات کوچکتر به دستگاه قدرت مرکزی، که جایی در میان آنان نداشت، بودند.
[۱- اعدام دستهجمعی حدود چهارهزار نفر به جرم سلطنتطلبی، کشیش و راهبه بودن، به دستور ژانباپتیست کریر بود. این افراد، مردان، زنان و کودکان، همگی به رود لوآر در ایالت نانت، که «وان ملّی» لقب گرفته بود، ریخته و غرق شدند.]
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
آیا زیادهگویی است که بگوییم از زمان انقلاب فرانسه، چپ عملاً منبع تمام شرارتهای سیاسی، که تا روزگار ما ادامه دارد، بوده است؟
هیچ شکی وجود ندارد که میتوان به نام حفظ نظم موجود بیداد و خشونت زیادی را تحمیل کرد.
ولی هنگامیکه بدترین شرارتهای دوران کهن را با انقلابهای توتالیتر چپگرا و جنگهای تمامعیار سدهی بیستم مقایسه میکنیم، آن شرارتها در کل یک تلنگر صرف هستند. کل تاریخ تفتیش عقاید، بهتعبیر جو سوبران، بهسختی به سطح آنچه که کمونیستها در یک نیمروز انجام میدهند، میرسد.
انقلاب فرانسه، و بهویژه فاز رادیکال آن، تجلّی چپگرایی مدرن بود و بهعنوان الگویی برای انقلابهای رادیکال زیادی در سراسر جهان، حتی در قرون بعدی، قرار گرفت.
همانطور که انقلاب پیش میرفت، اهداف آن بلندپروازانهتر میشد، چریکهای پرشور آن چیزی کمتر از تحول همهجانبهی جامعه نمیخواستند.
بهجای عاداب و رسوم مختلف و روشهای مرسوم در فرانسهی با بیش از هزار سال تاریخ پشت سر، انقلابیون بنیادگرا یک جایگزین «عقلی» را، که در سر آنان پخته شده بود، با دیوانگی هرچه تمامتر، معرفی میکردند.
خیابانهایی که به نام مقدسین بود، تغییرنام داده شد، و تندیسهای مقدسین به تیغ تیز گیوتین سپرده شد (افرادی که آنها را به گیوتین سپردند، افراد خردگرا نام داشتند). تقویم فرانسه، که سرشار از اعیاد مذهبی بود، با تقویمی «عقلایی»تر شامل ماههای سیروزه که به سه هفتهی ده روزه تقسیم میشد، جایگزین شد. پنج روز باقیمانده از سال به مناسبتهای سکولار اختصاص داده شده بود: جشنهای کار، فکر، نبوغ، فضیلت، و پاداش.
مجازات گمراهی از احکام جدید، به همان سختی بود که از چپگرایی انتظار میرود. افراد به دلیل داشتن تسبیح، پناهدادن به کشیش، یا عدم پذیرش ارتداد، محکوم به اعدام میشدند.
ما کاملاً با گیوتین آشنا هستیم، ولی انقلابیون روشهای اعدام دیگری را هم اختراع کردند، مانند غرق کردن در نانت [۱]، که برای تحقیر و ارعاب قربانیان طراحی شده بود.
با توجه به اینکه چپ بهدنبال تحول کامل جامعه است، و با توجه به اینکه چنین تغییر عمدهای محدود به مقاومت مردم بود که به واژگونی روال و الگوهای زندگی عادی خود اهمیت ندهند، نباید تعجب کنیم که ابزار ترور دستهجمعی، سلاح مورد انتخاب چپها بوده است. مردم میبایست مرعوب و وحشتزده فرمانبرداری کنند و چنان شکست خورده، و روحیهشان از بین برود، که مقاومتشان غیرممکن به نظر برسد.
بههمینترتیب، جای شگفتی نیست که چپ به دولت فراگیر نیاز دارد. چپ بهجای گروهبندیها و وفاداریهای طبیعی، خواستار جایگزینی برساختهای مصنوعی است. چپ حکومت مرکزی را به اجتماعات محلی، و مدیر مدرسه را به بزرگ خانواده ترجیح میدهد.
بنابراین، ایجاد اداراتِ کاملاً تابع پاریس، در دوران انقلاب فرانسه، یک حرکت چپگرایانهی کلاسیک بود. ولی حرکت تمامیتخواهان دولتگرای قرن بیستم نیز بود، که خواهان انتقال وفاداری مردم از اجتماعات کوچکتر به دستگاه قدرت مرکزی، که جایی در میان آنان نداشت، بودند.
[۱- اعدام دستهجمعی حدود چهارهزار نفر به جرم سلطنتطلبی، کشیش و راهبه بودن، به دستور ژانباپتیست کریر بود. این افراد، مردان، زنان و کودکان، همگی به رود لوآر در ایالت نانت، که «وان ملّی» لقب گرفته بود، ریخته و غرق شدند.]
➣ @Notes_On_Liberty
👍1👏1