«لویی چهاردهم زمانی که گفت: «من دولتام» خیلی صریح و بیریا بود. دولتگرای مدرن فروتن است. او میگوید: من خدمتکار دولتام. ولی بهطور ضمنی اشاره میکند که، دولت خدا است. شما میتوانید علیه پادشاه طغیان کنید، و فرانسویها چنین کردند. این البته کشمکش انسان علیه انسان بود. ولی نمیتوانید علیه دولت خدایی و نوکر فروتن آن، یعنی بوروکرات، شورش کنید.»
❈ لودویگ فون میزس، بوروکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لودویگ فون میزس، بوروکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
👎2
📃 مارکسیسم فرهنگی چیست؟ (۱) | ✍🏻 کریس کالتون
➣ @Notes_On_Liberty
مفهوم «مارکسیسم فرهنگی» در سالیان اخیر مورد توجه قرارگرفته است، و معمولاً در برابر ایدئولوژی چپگرایان جوان و مبارزان عدالت اجتماعی بهکار گرفته میشود. مانند هر واژهی تحقیرآمیز سیاسی، پاسخ دفاعی این است که، با استفادهی بیش از حد از این اصطلاح، این واژه بیمعنی شده یا همیشه بیمعنی بوده است.
ولی «مارکسیسم فرهنگی» مفهومی است که معنای واقعی دارد، و صرفاً بهمنظور تحقیر بهکار نمیرود. ایدهی مارکسیسم فرهنگی از نظریهی تاریخ مارکس سرچشمه میگیرد زیرا از طریق اصول تاریخ نظریهپردازیان مارکسیست، که تدریجاً کمتر ارتدوکس شدند، تکامل یافته است.
نظریهی تاریخ مارکسیستی:
نظریهی تاریخ مارکسیستی اصیل شامل چند فرض بود. نخست اینکه تاریخ هر جامعهای میتواند به سه دوره تقسیم شود: جامعهی باستان، جامعهی فئودالی، جامعهی سرمایهداری. این ایدهی یگانهی مارکس در زمینهی «نظریهی مراحل تاریخ» بود، هرچند دکترین مراحل تاریخ چندان جدید نبودند. برای نمونه، فلسفهی تاریخ مسیحی پیشامارکسی، الگوی مشابهی از مراحل عصر بیگناهی، به عصر شرارت، و سرانجام رستگاری مسیحی ارائه میکرد.
ولی فلسفهی تاریخ مسیحی تحت رهبری نامرئی یک «نیروی محرک» (یا محرک اصلی) حرکت میکرد: خدا. نظریهی تاریخ مارکس نیز شامل یک نیروی محرک نامرئی بود، منشأ مبهمی به نام: «نیروهای مادی تولید.» اینکه این نیروهای مادی تولید واقعاً چه هستند به هر دوره بستگی دارد. نیروی مادی تولید در عصر فئودالی، زمین بود. در عصر سرمایهداری، کارخانهها، یا کالاهای سرمایهای خواهند بود که رعیت فئودال را با کار مزدی سرمایهداری جایگزین کرده است.
این امر به دومین عنصر اساسی نظریهی تاریخ مارکس میانجامد: آگاهی طبقاتی. مارکس معتقد بود که هر دورهای از جامعه دارای تضادهای درونی است که به تدریج «طبقات» مختلفی از مردم را ایجاد خواهد کرد. در دوران فئودالی، این طبقات شامل رعایا و زمینداران بود. مارکس، مردم را در سرمایهداری به پرولتاریا و بورژوا تقسیمبندی کرد. تضادهای درونی به کشمکشی میان طبقات خواهد انجامید که «نزاع طبقاتی» (یا کشمکش طبقاتی) نامیده میشود، و سرانجام، طبقهی پایینتر، جامعه را برهم خواهد زد و طلایهدار مرحلهی آتی خواهد شد. این تحلیل طبقاتی معروف مارکس است.
سومین و آخرین عنصر اساسی نظریهی تاریخ مارکس، نظریهای جبرگرایانه بود، اینکه حرکت جامعه از مرحلهای به مرحلهی بعدی اجتنابناپذیر و حتمیالوقوع است، و از طریق این اجتنابناپذیری، چهارمین و آخرین دوره سرانجام با سرنگونی بورژوازی توسط پرولتاریا آغاز خواهد شد. این مرحلهی نهایی، سوسیالیسم بود (همانطور که پیشتر اشاره شده است، مارکس هیچ تفاوتی میان سوسیالیسم و کمونیسم قائل نشده بود، و این دگرگونی در نظریهی تاریخ او توسط لنین و استالین ایجاد شد.)
نگاه جبرگرایانه به تاریخ مختص مارکس نبود. همانطور که میزس در کتاب «نظریه و تاریخ» اشاره میکند، این ایدهی جبرگرایانه وام گرفته شده و با بینش عصر روشنگری دربارهی پیشرفت و ترقی انسان درآمیخته بود.
متفکران عصر روشنگری باور داشتند که هرچه جامعه پیشرفت میکند، عقل بشری ناگزیر تسلیم پیشرفت خطی روبهترقی تاریخ خواهد شد -به همین دلیل هر دورهی تاریخی ناگزیر از دورهی پیش از خود بهتر خواهد بود. جبرگرایی روشنگری الزاماً خوشبینانه بود، و مارکس ایدهی آنان را پذیرفت و در دکترین مراحل تاریخی خود ترکیب کرد. بنابراین، مارکس، با پذیرش نظریهی خوشبینانهی پیشرفت بشری عصر روشنگری و دکترین مراحل مارکس، بدون هیچگونه نیازی به اثبات ادعاهای خود، توانست استدلال کند که، در نتیجه، مرحلهی اجتنابناپذیر سوسیالیسم بهتر از مرحلهی سرمایهداری پیش از آن خواهد بود؛ تنها به این دلیل که بعد از آن میآید!
نقدهای مارکس به «اقتصاددانان بورژوازی» پایبندی او به نظریهی خود را نشان میدهد که میخواهد مخالفان خود را با این ادعای از میدان به در کند که اقتصاددانان کلاسیک تحت امر آگاهی طبقاتی خودشان بودند، و بنابراین استدلالات اقتصادی آنان باید بدون هیچ ملاحظهای رد شود. تنها اثبات اینکه چرا هرکسی به سوسیالسیم نیاز دارد این بود که سوسیالیسم باید بهعنوان نظام اقتصادی برتر پذیرفته شود، زیرا بهلحاظ تاریخی، نظام اقتصادی اجتنابناپذیر است!
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
مفهوم «مارکسیسم فرهنگی» در سالیان اخیر مورد توجه قرارگرفته است، و معمولاً در برابر ایدئولوژی چپگرایان جوان و مبارزان عدالت اجتماعی بهکار گرفته میشود. مانند هر واژهی تحقیرآمیز سیاسی، پاسخ دفاعی این است که، با استفادهی بیش از حد از این اصطلاح، این واژه بیمعنی شده یا همیشه بیمعنی بوده است.
ولی «مارکسیسم فرهنگی» مفهومی است که معنای واقعی دارد، و صرفاً بهمنظور تحقیر بهکار نمیرود. ایدهی مارکسیسم فرهنگی از نظریهی تاریخ مارکس سرچشمه میگیرد زیرا از طریق اصول تاریخ نظریهپردازیان مارکسیست، که تدریجاً کمتر ارتدوکس شدند، تکامل یافته است.
نظریهی تاریخ مارکسیستی:
نظریهی تاریخ مارکسیستی اصیل شامل چند فرض بود. نخست اینکه تاریخ هر جامعهای میتواند به سه دوره تقسیم شود: جامعهی باستان، جامعهی فئودالی، جامعهی سرمایهداری. این ایدهی یگانهی مارکس در زمینهی «نظریهی مراحل تاریخ» بود، هرچند دکترین مراحل تاریخ چندان جدید نبودند. برای نمونه، فلسفهی تاریخ مسیحی پیشامارکسی، الگوی مشابهی از مراحل عصر بیگناهی، به عصر شرارت، و سرانجام رستگاری مسیحی ارائه میکرد.
ولی فلسفهی تاریخ مسیحی تحت رهبری نامرئی یک «نیروی محرک» (یا محرک اصلی) حرکت میکرد: خدا. نظریهی تاریخ مارکس نیز شامل یک نیروی محرک نامرئی بود، منشأ مبهمی به نام: «نیروهای مادی تولید.» اینکه این نیروهای مادی تولید واقعاً چه هستند به هر دوره بستگی دارد. نیروی مادی تولید در عصر فئودالی، زمین بود. در عصر سرمایهداری، کارخانهها، یا کالاهای سرمایهای خواهند بود که رعیت فئودال را با کار مزدی سرمایهداری جایگزین کرده است.
این امر به دومین عنصر اساسی نظریهی تاریخ مارکس میانجامد: آگاهی طبقاتی. مارکس معتقد بود که هر دورهای از جامعه دارای تضادهای درونی است که به تدریج «طبقات» مختلفی از مردم را ایجاد خواهد کرد. در دوران فئودالی، این طبقات شامل رعایا و زمینداران بود. مارکس، مردم را در سرمایهداری به پرولتاریا و بورژوا تقسیمبندی کرد. تضادهای درونی به کشمکشی میان طبقات خواهد انجامید که «نزاع طبقاتی» (یا کشمکش طبقاتی) نامیده میشود، و سرانجام، طبقهی پایینتر، جامعه را برهم خواهد زد و طلایهدار مرحلهی آتی خواهد شد. این تحلیل طبقاتی معروف مارکس است.
سومین و آخرین عنصر اساسی نظریهی تاریخ مارکس، نظریهای جبرگرایانه بود، اینکه حرکت جامعه از مرحلهای به مرحلهی بعدی اجتنابناپذیر و حتمیالوقوع است، و از طریق این اجتنابناپذیری، چهارمین و آخرین دوره سرانجام با سرنگونی بورژوازی توسط پرولتاریا آغاز خواهد شد. این مرحلهی نهایی، سوسیالیسم بود (همانطور که پیشتر اشاره شده است، مارکس هیچ تفاوتی میان سوسیالیسم و کمونیسم قائل نشده بود، و این دگرگونی در نظریهی تاریخ او توسط لنین و استالین ایجاد شد.)
نگاه جبرگرایانه به تاریخ مختص مارکس نبود. همانطور که میزس در کتاب «نظریه و تاریخ» اشاره میکند، این ایدهی جبرگرایانه وام گرفته شده و با بینش عصر روشنگری دربارهی پیشرفت و ترقی انسان درآمیخته بود.
متفکران عصر روشنگری باور داشتند که هرچه جامعه پیشرفت میکند، عقل بشری ناگزیر تسلیم پیشرفت خطی روبهترقی تاریخ خواهد شد -به همین دلیل هر دورهی تاریخی ناگزیر از دورهی پیش از خود بهتر خواهد بود. جبرگرایی روشنگری الزاماً خوشبینانه بود، و مارکس ایدهی آنان را پذیرفت و در دکترین مراحل تاریخی خود ترکیب کرد. بنابراین، مارکس، با پذیرش نظریهی خوشبینانهی پیشرفت بشری عصر روشنگری و دکترین مراحل مارکس، بدون هیچگونه نیازی به اثبات ادعاهای خود، توانست استدلال کند که، در نتیجه، مرحلهی اجتنابناپذیر سوسیالیسم بهتر از مرحلهی سرمایهداری پیش از آن خواهد بود؛ تنها به این دلیل که بعد از آن میآید!
نقدهای مارکس به «اقتصاددانان بورژوازی» پایبندی او به نظریهی خود را نشان میدهد که میخواهد مخالفان خود را با این ادعای از میدان به در کند که اقتصاددانان کلاسیک تحت امر آگاهی طبقاتی خودشان بودند، و بنابراین استدلالات اقتصادی آنان باید بدون هیچ ملاحظهای رد شود. تنها اثبات اینکه چرا هرکسی به سوسیالسیم نیاز دارد این بود که سوسیالیسم باید بهعنوان نظام اقتصادی برتر پذیرفته شود، زیرا بهلحاظ تاریخی، نظام اقتصادی اجتنابناپذیر است!
➣ @Notes_On_Liberty
❤1👍1👎1
📃 مارکسیسم فرهنگی چیست؟ (۲) | ✍🏻 کریس کالتون
➣ @Notes_On_Liberty
بهطور خلاصه، نظریهی تاریخ مارکس، شامل این موارد بود: ۱- دکترین مراحل ۲- آگاهی طبقاتی، تحت امر یک «نیروی محرک» و ۳- نسخهی خوشبینانهای از جبرگرایی تاریخی. مفهوم «ماتریالیسم دیالکتیکی»، که به نظریهی تاریخ مازکس اشاره دارد، از جنبهی «مادهباورانه»ی نیروی محرک که براساس نظریهی مارکس «نیروهای مادی تولید» هستند برگرفته شده. جنبهی «دیالکتیکی» از تضادهای درونی، که هر مرحله را به نابودی میکشاند، آمده است.
مورخان مارکسیست:
البته، حتی تاریخنگاران امروزی مارکسیست نیز عموماً بخش اعظمی از نظریهی تاریخ مارکس را رد میکنند. اگرچه غالباً استدلال کردهام که جبرگرایی تاریخی هنوز قاچاقی در توضیحات تاریخی خاص وجود دارد. این نخستین عنصر نظریهی تاریخ مارکس بود که تا حد زیاد کنار گذاشته شد.
دکترین مراحل تاریخی توسط بسیاری از مورخان، دستکم برای اهداف تحلیلی، مفید در نظر گرفته میشد. در تاریخنگاری «جنوب قدیم» (دولت هوادار بردهداری در دوران جنگ داخلی آمریکا)، مورخان در اواسط سدهی بیستم بر سر اینکه آیا اقتصاد بردهداری را میتوان بهعنوان یک جامعهی سرمایهداری در نظر گرفت یا نه، بحث میکردند. این اختلافنظرها بهطور خالص زمنیهی مارکسیستی داشتند؛ مورخان مارکسیست کسانی بودند که این استدلال را که جنوب دارای نظام سرمایهداری بود رد میکردند، زیرا، براساس تعریف مارکس، جنوب نظامی فئودالی بود.
ولی با اینکه ممکن است دکترین مراحل تاریخ مارکسیستی هنوز در برخی نوشتهها برجا مانده باشد، استفادهی تحلیلی از آن بهطور فزایندهای کنار گذاشته شده است. این عنصر تحلیل طبقاتی مارکس را باقی میگذارد، و ماندگارترین عنصر نظریهی تاریخ مارکس است، که برخلاف اعمال تغییرات توسط مارکسیستهای غیرارتدوکس، همچنان در ادبیات مدرن باقی مانده است. با این حال، از تغییرات مختلف تحلیل طبقاتی مارکس میتوانیم تعریف «مارکسیسم فرهنگی» را بیابیم.
شاید مهمترین عنصر تحلیل طبقاتی مارکسیستی، ایدهی «استثمار» مارکس است.
مورخ مارکسیست، اریک هابسبوم رسالهای با عنوان «یادداشتهایی دربارهی آگاهی طبقاتی» نوشت که در آن تفسیری ارتدوکسی از نظریهی طبقاتی مارکس ارائه میداد. هابسبوم استدلال میکند که، طبقه و نزاع طبقاتی «هر زمان که جامعه بین استثمارگر و استثمارشده تقسیم شده» وجود داشته است، و سازمان سیاسی خواسته است که «چنین نزاعی را به آگاهی طبقاتی رهاییبخش تبدیل کند.»
ولی این مارکسیسم فرهنگی نیست؛ این تنها مارکسیسم است. یک مورخ کمتر ارتدوکس مارکسیست، ادوارد پالمر تامپسون، نظریهی طبقاتی مارکس را، با تاکید بر عناصر فرهنگی طبقهی پرولتاریا، تعدیل کرد. بهجای آنکه آگاهی آنان، آنطور که مارکس میگفت، تنها توسط نیروهای اقتصادی دیکته شود، توسط نیروهای مذهبی و فرهنگی نیز دیکته میشود. تامپسون، در کتاب اثرگذار خود، «ایجاد طبقهی کارگر انگلیسی» ایدههای مارکسیستی آگاهی طبقاتی و پرولتاریا را پذیرفت، ولی، از نظر تامپسون، واکنش به صنعتیشدن تا حدی توسط فرهنگ موروثی پرولتاریا شکل گرفته است.
همانطور که آنا گرین و کاتلین تروپ اشاره کردهاند «تأکید بر نقش ایدهها یا اخلاق عمومی بود که باعث شد تامپسون بهعنوان مارکسیست فرهنگی شناخته شود.» تامپسون در کتاب خود نوشته است: «آگاهی طبقاتی روشی است که در آن تجربیاتی، که در سنّتها، نظام ارزشی، ایدهها، و اشکال نهادی تجسم یافتهاند، بهلحاظ فرهنگی به کار گرفته میشوند.»
#مارکسیسم_فرهنگی #مارکسیسم
#سوسیالیسم #کمونیسم #ترقیخواهی
#آگاهی_طبقاتی #طاعون_مارکسیسم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بهطور خلاصه، نظریهی تاریخ مارکس، شامل این موارد بود: ۱- دکترین مراحل ۲- آگاهی طبقاتی، تحت امر یک «نیروی محرک» و ۳- نسخهی خوشبینانهای از جبرگرایی تاریخی. مفهوم «ماتریالیسم دیالکتیکی»، که به نظریهی تاریخ مازکس اشاره دارد، از جنبهی «مادهباورانه»ی نیروی محرک که براساس نظریهی مارکس «نیروهای مادی تولید» هستند برگرفته شده. جنبهی «دیالکتیکی» از تضادهای درونی، که هر مرحله را به نابودی میکشاند، آمده است.
مورخان مارکسیست:
البته، حتی تاریخنگاران امروزی مارکسیست نیز عموماً بخش اعظمی از نظریهی تاریخ مارکس را رد میکنند. اگرچه غالباً استدلال کردهام که جبرگرایی تاریخی هنوز قاچاقی در توضیحات تاریخی خاص وجود دارد. این نخستین عنصر نظریهی تاریخ مارکس بود که تا حد زیاد کنار گذاشته شد.
دکترین مراحل تاریخی توسط بسیاری از مورخان، دستکم برای اهداف تحلیلی، مفید در نظر گرفته میشد. در تاریخنگاری «جنوب قدیم» (دولت هوادار بردهداری در دوران جنگ داخلی آمریکا)، مورخان در اواسط سدهی بیستم بر سر اینکه آیا اقتصاد بردهداری را میتوان بهعنوان یک جامعهی سرمایهداری در نظر گرفت یا نه، بحث میکردند. این اختلافنظرها بهطور خالص زمنیهی مارکسیستی داشتند؛ مورخان مارکسیست کسانی بودند که این استدلال را که جنوب دارای نظام سرمایهداری بود رد میکردند، زیرا، براساس تعریف مارکس، جنوب نظامی فئودالی بود.
ولی با اینکه ممکن است دکترین مراحل تاریخ مارکسیستی هنوز در برخی نوشتهها برجا مانده باشد، استفادهی تحلیلی از آن بهطور فزایندهای کنار گذاشته شده است. این عنصر تحلیل طبقاتی مارکس را باقی میگذارد، و ماندگارترین عنصر نظریهی تاریخ مارکس است، که برخلاف اعمال تغییرات توسط مارکسیستهای غیرارتدوکس، همچنان در ادبیات مدرن باقی مانده است. با این حال، از تغییرات مختلف تحلیل طبقاتی مارکس میتوانیم تعریف «مارکسیسم فرهنگی» را بیابیم.
شاید مهمترین عنصر تحلیل طبقاتی مارکسیستی، ایدهی «استثمار» مارکس است.
مورخ مارکسیست، اریک هابسبوم رسالهای با عنوان «یادداشتهایی دربارهی آگاهی طبقاتی» نوشت که در آن تفسیری ارتدوکسی از نظریهی طبقاتی مارکس ارائه میداد. هابسبوم استدلال میکند که، طبقه و نزاع طبقاتی «هر زمان که جامعه بین استثمارگر و استثمارشده تقسیم شده» وجود داشته است، و سازمان سیاسی خواسته است که «چنین نزاعی را به آگاهی طبقاتی رهاییبخش تبدیل کند.»
ولی این مارکسیسم فرهنگی نیست؛ این تنها مارکسیسم است. یک مورخ کمتر ارتدوکس مارکسیست، ادوارد پالمر تامپسون، نظریهی طبقاتی مارکس را، با تاکید بر عناصر فرهنگی طبقهی پرولتاریا، تعدیل کرد. بهجای آنکه آگاهی آنان، آنطور که مارکس میگفت، تنها توسط نیروهای اقتصادی دیکته شود، توسط نیروهای مذهبی و فرهنگی نیز دیکته میشود. تامپسون، در کتاب اثرگذار خود، «ایجاد طبقهی کارگر انگلیسی» ایدههای مارکسیستی آگاهی طبقاتی و پرولتاریا را پذیرفت، ولی، از نظر تامپسون، واکنش به صنعتیشدن تا حدی توسط فرهنگ موروثی پرولتاریا شکل گرفته است.
همانطور که آنا گرین و کاتلین تروپ اشاره کردهاند «تأکید بر نقش ایدهها یا اخلاق عمومی بود که باعث شد تامپسون بهعنوان مارکسیست فرهنگی شناخته شود.» تامپسون در کتاب خود نوشته است: «آگاهی طبقاتی روشی است که در آن تجربیاتی، که در سنّتها، نظام ارزشی، ایدهها، و اشکال نهادی تجسم یافتهاند، بهلحاظ فرهنگی به کار گرفته میشوند.»
#مارکسیسم_فرهنگی #مارکسیسم
#سوسیالیسم #کمونیسم #ترقیخواهی
#آگاهی_طبقاتی #طاعون_مارکسیسم
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎1
«در جامعهی سرمایهداری، همهی روابط انسانی داوطلبانه است. انسانها آزادند که براساس داوریها، باورها و منافع خود، با کسی همکاری کنند یا نه، معامله کنند یا نه. دولتگرایی نظام خشونت نهادینهشده و جنگ داخلی همیشگی است. این نظام برای انسانها چارهای جز جنگیدن بر سر تصاحب قدرت سیاسی -غارت کردن یا غارت شدن، کشتن یا کشته شدن- باقی نمیگذارد. دولتگرایی با چپاول پابرجا میماند، و یک کشور آزاد با تولید.»
❈ آین رند. سرمایهداری: آرمان ناشناخته
➣ @Notes_On_Liberty
❈ آین رند. سرمایهداری: آرمان ناشناخته
➣ @Notes_On_Liberty
دیروز خبری منتشر شد که یکی از منتصبین مجلس به صورت یکی از سربازان اجباری راهور سیلی زده است. از دیروز اتحادیهی روشنفکران (از اپوزیسیون دموکرات خارجنشین تا فرصتطلب داخلنشین مجاهد در راه کسب قدرت) تیغ زبان برکشیده و اسب سفاهت در میدان وقاحت جهانیده تا از این دریای طوفانی ماهی درشتی به قلاب آورند. یکی غرقه در بحر قانونگذارپرستی، این بت مدرن، ندای وا قانونا! وا مجلسا! سر داده. دیگری آن را نتیجهی جولان تندروها میداند، آن یکی نتیجهی نظارت استصوابی، آن دگر نتیجهی نبود دموکراسی، یکی نبود میهنپرستی، و خلاصه، «همی تاختند آن بر این، این بر آن.» در میان این غوغا هیچکس دربارهی نظام بردگی، یا بهصورت رسمی، سربازی اجباری، سخن به میان نیاورد؛ گویی بردگی امری بدیهی در جهان است و حال عنصری نابکار اشتباهی انجام داده. دعواهای سیاسی و پوپولیستیِ «مشتی سگان ... که به هم در فتادهاند» جبران آسیبهایی که سربازان متحمل میشوند نیست و از قبح آن نمیکاهد. نظام بردگی باید در کلیت لغو و نابود شود.
#سربازی #بردگی #خدمت_اجباری
➣ @Notes_On_Liberty
#سربازی #بردگی #خدمت_اجباری
➣ @Notes_On_Liberty
👍2😁1
📃 مالکیت خصوصی | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
مالکیت خصوصی ابزار تولید اصل اساسی اقتصاد بازار است. بدین ترتیب مالکیت خصوصی نهادی است که حضور آن مشخصهی اقتصاد بازار است. جایی که این نهاد غایب باشد، بحثی بر سر اقتصاد بازار وجود نخواهد داشت.
مالکیت بهمعنای کنترل کامل خدماتی است که میتواند از یک کالا ناشی شود. مفهوم سرمایهدارانهی حقوق مالکیت نباید با تعریف قانونی دارایی و حقوق مالکیت، که در قوانین کشورهای مختلف وجود دارد، اشتباه گرفته شود. ایدهی قانونگذاران و دادگاهها این بود که مفهوم حقوقی مالکیت را بهگونهای تعریف کنند که دستگاه زور و اجبار حکومتی محافظت کاملی از مالک به عمل آورد، و از تجاوز کسی به حقوق دیگری ممانعت کنند. تا آنجا که این هدف به اندازهی کافی تحقق یافت، مفهوم قانونی حقوق مالکیت با مفهوم سرمایهدارانهی آن سازگاری داشت.
با این حال، امروزه گرایشهایی به سوی الغای نهاد مالکیت خصوصی وجود دارد، با تغییر قوانین تعیینکنندهی محدودهاقداماتی که مالک حق دارد نسبت به چیزهایی که تحت تملک اوست انجام دهد. هدف این اصلاحات، همزمان با اینکه مفهوم مالکیت خصوصی را حفظ میکند، جانشین کردن مالکیت عمومی بهجای مالکیت خصوصی است. این گرایش مشخصهی اصلی برنامههای مکاتب مختلف سوسیالیسم مسیحی و سوسیالیسم ملّی است. ولی تعداد کمی از هواداران این مکاتب مایل بودند مانند فیلسوف نازی، اوتمر اشپان، باشند؛ او صراحتاً اعلام کرد که تحقق برنامههایش وضعیتی را به وجود خواهد آورد، که در آن، نهاد مالکیت خصوصی تنها «به صورت صوری حفظ خواهد شد، درحالیکه در حقیقت فقط مالکیت عمومی وجود خواهد داشت.»
بهمنظور جلوگیری از سردرگمی و مغالطات مشهور لازم است که به این موارد اشاره شود. در ارتباط با مالکیت خصوصی، ما با مفهوم کنترل سروکار داریم، نه با مفهوم قانونی، مفاهیم و تعاریف. مالکیت خصوصی بهمعنای آن است که مالکان تعیین میکنند کدام یک از عوامل تولید بهکار گرفته شود، درحالیکه مالکیت عمومی بهمعنای آن است که حکومت بهکارگیری عوامل را کنترل میکند.
مالکیت خصوصی یک اندیشهی انسانی است. امر وحیانی نیست. مالکیت از نخستین سالهای تاریخ وجود داشته است؛ زمانیکه افراد با قدرت خود و اقتدار خود آنچه را در مالکیت هیچکس نبود به خود اختصاص دادند. بارها و بارها، مالکان اموال خود را از طریق مصادره و سلب مالکیت از دست دادند.
مالکیت در اقتصاد بازار دیگر به خاستگاه دور مالکیت خصوصی ارتباطی ندارد. اتفاقاتی که در گذشتههای دور، پنهان در تاریخ بدوی بشر، رخ دادهاند، اسباب نگرانی این روزهای ما نیستند. زیرا در یک بازار بلامانع، مصرفکنندگان روزانه تصمیم میگیرند که چه کسی باید مالک چه مقدار از چیزها باشد. مصرفکنندگان کنترل ابزارهای تولید را به کسانی اختصاص میدهند که میدانند چگونه به بهترین شکل از آن برای تأمین نیازهای ضروری مصرفکنندگان استفاده کنند.
در جامعهی مبتنی بر بازار آزاد، مالکان سرمایه و زمین تنها در صورتی میتوانند از دارایی خود منفعت به دست آورند که آنها را برای تأمین خواستههای افراد دیگر به کار گیرند. آنان باید بهمنظور کسب منفعت از آنچه که دارند، به مصرفکنندگان خدمت کنند. این واقعیت که آنها صاحب ابزار تولید هستند، مجبورشان میکند که در برابر خواستههای عموم سر تسلیم فرود آورند. مالکیت یک دارایی برای کسانی است که میدانند چگونه آن را به بهترین شکل برای منفعت مصرفکنندگان به کار گیرند.
#مالکیت_خصوصی #بازار_آزاد
#سرمایهداری #لسهفر #آزادی
#اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
مالکیت خصوصی ابزار تولید اصل اساسی اقتصاد بازار است. بدین ترتیب مالکیت خصوصی نهادی است که حضور آن مشخصهی اقتصاد بازار است. جایی که این نهاد غایب باشد، بحثی بر سر اقتصاد بازار وجود نخواهد داشت.
مالکیت بهمعنای کنترل کامل خدماتی است که میتواند از یک کالا ناشی شود. مفهوم سرمایهدارانهی حقوق مالکیت نباید با تعریف قانونی دارایی و حقوق مالکیت، که در قوانین کشورهای مختلف وجود دارد، اشتباه گرفته شود. ایدهی قانونگذاران و دادگاهها این بود که مفهوم حقوقی مالکیت را بهگونهای تعریف کنند که دستگاه زور و اجبار حکومتی محافظت کاملی از مالک به عمل آورد، و از تجاوز کسی به حقوق دیگری ممانعت کنند. تا آنجا که این هدف به اندازهی کافی تحقق یافت، مفهوم قانونی حقوق مالکیت با مفهوم سرمایهدارانهی آن سازگاری داشت.
با این حال، امروزه گرایشهایی به سوی الغای نهاد مالکیت خصوصی وجود دارد، با تغییر قوانین تعیینکنندهی محدودهاقداماتی که مالک حق دارد نسبت به چیزهایی که تحت تملک اوست انجام دهد. هدف این اصلاحات، همزمان با اینکه مفهوم مالکیت خصوصی را حفظ میکند، جانشین کردن مالکیت عمومی بهجای مالکیت خصوصی است. این گرایش مشخصهی اصلی برنامههای مکاتب مختلف سوسیالیسم مسیحی و سوسیالیسم ملّی است. ولی تعداد کمی از هواداران این مکاتب مایل بودند مانند فیلسوف نازی، اوتمر اشپان، باشند؛ او صراحتاً اعلام کرد که تحقق برنامههایش وضعیتی را به وجود خواهد آورد، که در آن، نهاد مالکیت خصوصی تنها «به صورت صوری حفظ خواهد شد، درحالیکه در حقیقت فقط مالکیت عمومی وجود خواهد داشت.»
بهمنظور جلوگیری از سردرگمی و مغالطات مشهور لازم است که به این موارد اشاره شود. در ارتباط با مالکیت خصوصی، ما با مفهوم کنترل سروکار داریم، نه با مفهوم قانونی، مفاهیم و تعاریف. مالکیت خصوصی بهمعنای آن است که مالکان تعیین میکنند کدام یک از عوامل تولید بهکار گرفته شود، درحالیکه مالکیت عمومی بهمعنای آن است که حکومت بهکارگیری عوامل را کنترل میکند.
مالکیت خصوصی یک اندیشهی انسانی است. امر وحیانی نیست. مالکیت از نخستین سالهای تاریخ وجود داشته است؛ زمانیکه افراد با قدرت خود و اقتدار خود آنچه را در مالکیت هیچکس نبود به خود اختصاص دادند. بارها و بارها، مالکان اموال خود را از طریق مصادره و سلب مالکیت از دست دادند.
مالکیت در اقتصاد بازار دیگر به خاستگاه دور مالکیت خصوصی ارتباطی ندارد. اتفاقاتی که در گذشتههای دور، پنهان در تاریخ بدوی بشر، رخ دادهاند، اسباب نگرانی این روزهای ما نیستند. زیرا در یک بازار بلامانع، مصرفکنندگان روزانه تصمیم میگیرند که چه کسی باید مالک چه مقدار از چیزها باشد. مصرفکنندگان کنترل ابزارهای تولید را به کسانی اختصاص میدهند که میدانند چگونه به بهترین شکل از آن برای تأمین نیازهای ضروری مصرفکنندگان استفاده کنند.
در جامعهی مبتنی بر بازار آزاد، مالکان سرمایه و زمین تنها در صورتی میتوانند از دارایی خود منفعت به دست آورند که آنها را برای تأمین خواستههای افراد دیگر به کار گیرند. آنان باید بهمنظور کسب منفعت از آنچه که دارند، به مصرفکنندگان خدمت کنند. این واقعیت که آنها صاحب ابزار تولید هستند، مجبورشان میکند که در برابر خواستههای عموم سر تسلیم فرود آورند. مالکیت یک دارایی برای کسانی است که میدانند چگونه آن را به بهترین شکل برای منفعت مصرفکنندگان به کار گیرند.
#مالکیت_خصوصی #بازار_آزاد
#سرمایهداری #لسهفر #آزادی
#اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍1👎1
📃 چرا مارکس مخالف حقوق فردی بود؟ (۱) | ✍🏻 دیوید گوردون
➣ @Notes_On_Liberty
افراد در تواناییها و شرایط نابرابرند، و به همین خاطر، تلاش برای برابر ساختن آنان با زور، بهناچار حقوق آنان برای زندگی آزاد را نقض خواهد کرد. اگر افراد دارای حقوق باشند، نتایج نابرابر حاصل خواهد شد و تلاش برای تحمیل برابری حقوق آنان را پایمال خواهد کرد.
مورای روتبارد در کتاب «برابریخواهی طغیان علیه طبیعت» این نکته را اینگونه بیان میکند:
«یک جامعهی برابریطلب تنها میتواند امیدوار باشد که با شیوههای فشار توتالیتر، به اهداف خود دست یابد. همه باور داریم و امیدواریم که روح فردی انسانی، بهپا خاسته، و مانع از هرگونه تلاش برای ایجاد یک دنیای تودهای شود. خلاصه اینکه تصویر یک جامعهی برابریطلب، همان داستان ترسناک است، زیرا اگر مفهوم چنین دنیایی را کاملاً شرح دهیم درخواهیم یافت که جهانی از این نوع و تلاشهایی از این دست، عمیقاً ضدانسانی هستند. به عمیقترین معنا ضدانسانی هستند. از اینرو، هدف برابریطلبی شوم بوده و هرگونه تلاش برای نیل به چنین هدفی را نیز باید شوم به حساب آورد.»
کارل مارکس با روتبارد همنظر بود که حقوق فردی به نابرابری منجر میشوند. اگرچه این نظر او استدلالی علیه حقوق بود. از آنجاکه او معتقد بود که سرمایهداران کارگر را استثمار میکنند، شما احتمالاً انتظار دارید که او از حقوق برابر برای تمام کارگرانی که به تولید مشغولاند، در یک جامعهی سوسیالیستی، دفاع کرده باشد. در حقیقت او چنین نکرد. مارکس در یادداشتهایی که در سال ۱۸۷۵ در پاسخ به ویلهلم براکه، که نظر او را دربارهی پیشنویس برنامهی حزب کارگران متحد آلمان در کنگرهی گوتا پرسیده بود، نوشته و ارسال کرد، صریحاً مخالفت خود را با حقوق اعلام داشت. یادداشتهای او نه در آن زمان بلکه پس از مرگ وی منتشر شد.
بحث کلیدی مارکس در مخالت با حقوق فردی در این بخش از «نقد برنامهی گوتا»ی اوست:
«حقوق تولید کنندگان متناسب با کاری است که انجام میدهند؛ در حقیقت برابری عبارت است از سنجش با یک معیار برابر.
ولی برخی از افراد نسبت به دیگران از برتریهای جسمی و ذهنی برخوردارند و میتوانند، در مدت زمان معیّن، کار بیشتری انجام دهند، و یا برای مدت طولانیتری کار کنند، و کار، بهعنوان معیار اندازهگیری و سنجش، باید با مدت یا شدن آن تعریف شود، در غیر این صورت معیار اندازهگیری نخواهد بود. این حق برابر در واقع حق نابرابر برای کار نابرابر است. این حق اختلافات طبقاتی را به رسمیت نمیشناسد، زیرا همهی کارگران مانند همدیگر هستند، ولی تلویحاً استعدادهای نابرابر فردی، و در نتیجه، ظرفیت تولیدی را بهعنوان یک امتیاز طبیعی بهرسمیت میشناسد. بنابراین مانند هر حق دیگری در محتوا حق نابرابری است.
حق، بنابر سرشت خود، تنها میتواند عبارت از کاربرد یک معیار برابر باشد. ولی افراد نابرابر (و اگر نابرابری وجود نداشت، تفاوتی نیز بین افراد دیده نمیشد) تنها با یک معیار برابر قابل سنجش هستند تا حدیکه آنها تحت نگاهی برابر قرار بگیرند -برای نمونه، در مثال مورد بحث، باید افراد را تنها بهعنوان کارگر مدنظر قرار داد و تمام جوانب دیگر زندگی آنها را نادیده گرفت و به حساب نیاورد. افزونبراین، یک کارگر متأهل است، دیگری نه، یکی فرزندان بیشتری دارد و دیگری کمتر، و غیره و غیره.
بنابراین، با کارایی برابر و، در نتیجه، برابری در مصرف بودجهی اجتماعی، در واقع یکی بیش از دیگری درآمد خواهد داشت و یکی ثروتمندتر از دیگری خواهد بود، و الیآخر. برای جلوگیری از نقصها و کمبودها، حق، بهجای آنکه برابر باشد، نابرابر خواهد بود.»
منظور مارکس در این قسمت متراکم چیست؟ فکر اساسی او این است: اگر هر شخص حق برابر برای تولید هر چیزی با کار خود داشته باشد، این به نتایج نابرابر میانجامد. کار من ممکن است به اندازهی کار شما ارزش نداشته باشد. این واقعیت مردم را در برابر یکدیگر قرار میدهد. مردم از نقطهنظر منافع خود و منافع خانوادهشان به جامعه نگاه میکنند. این ایدهی بورژوازی است. در یک جامعهی سوسیالیستی حقیقی، مردم به رفاه یکدیگر متعهد هستند و به یکدیگر همچون رقیب نگاه نمیکنند. حقوق بر این اساس «لفاظیهای منسوخشده» هستند!
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
افراد در تواناییها و شرایط نابرابرند، و به همین خاطر، تلاش برای برابر ساختن آنان با زور، بهناچار حقوق آنان برای زندگی آزاد را نقض خواهد کرد. اگر افراد دارای حقوق باشند، نتایج نابرابر حاصل خواهد شد و تلاش برای تحمیل برابری حقوق آنان را پایمال خواهد کرد.
مورای روتبارد در کتاب «برابریخواهی طغیان علیه طبیعت» این نکته را اینگونه بیان میکند:
«یک جامعهی برابریطلب تنها میتواند امیدوار باشد که با شیوههای فشار توتالیتر، به اهداف خود دست یابد. همه باور داریم و امیدواریم که روح فردی انسانی، بهپا خاسته، و مانع از هرگونه تلاش برای ایجاد یک دنیای تودهای شود. خلاصه اینکه تصویر یک جامعهی برابریطلب، همان داستان ترسناک است، زیرا اگر مفهوم چنین دنیایی را کاملاً شرح دهیم درخواهیم یافت که جهانی از این نوع و تلاشهایی از این دست، عمیقاً ضدانسانی هستند. به عمیقترین معنا ضدانسانی هستند. از اینرو، هدف برابریطلبی شوم بوده و هرگونه تلاش برای نیل به چنین هدفی را نیز باید شوم به حساب آورد.»
کارل مارکس با روتبارد همنظر بود که حقوق فردی به نابرابری منجر میشوند. اگرچه این نظر او استدلالی علیه حقوق بود. از آنجاکه او معتقد بود که سرمایهداران کارگر را استثمار میکنند، شما احتمالاً انتظار دارید که او از حقوق برابر برای تمام کارگرانی که به تولید مشغولاند، در یک جامعهی سوسیالیستی، دفاع کرده باشد. در حقیقت او چنین نکرد. مارکس در یادداشتهایی که در سال ۱۸۷۵ در پاسخ به ویلهلم براکه، که نظر او را دربارهی پیشنویس برنامهی حزب کارگران متحد آلمان در کنگرهی گوتا پرسیده بود، نوشته و ارسال کرد، صریحاً مخالفت خود را با حقوق اعلام داشت. یادداشتهای او نه در آن زمان بلکه پس از مرگ وی منتشر شد.
بحث کلیدی مارکس در مخالت با حقوق فردی در این بخش از «نقد برنامهی گوتا»ی اوست:
«حقوق تولید کنندگان متناسب با کاری است که انجام میدهند؛ در حقیقت برابری عبارت است از سنجش با یک معیار برابر.
ولی برخی از افراد نسبت به دیگران از برتریهای جسمی و ذهنی برخوردارند و میتوانند، در مدت زمان معیّن، کار بیشتری انجام دهند، و یا برای مدت طولانیتری کار کنند، و کار، بهعنوان معیار اندازهگیری و سنجش، باید با مدت یا شدن آن تعریف شود، در غیر این صورت معیار اندازهگیری نخواهد بود. این حق برابر در واقع حق نابرابر برای کار نابرابر است. این حق اختلافات طبقاتی را به رسمیت نمیشناسد، زیرا همهی کارگران مانند همدیگر هستند، ولی تلویحاً استعدادهای نابرابر فردی، و در نتیجه، ظرفیت تولیدی را بهعنوان یک امتیاز طبیعی بهرسمیت میشناسد. بنابراین مانند هر حق دیگری در محتوا حق نابرابری است.
حق، بنابر سرشت خود، تنها میتواند عبارت از کاربرد یک معیار برابر باشد. ولی افراد نابرابر (و اگر نابرابری وجود نداشت، تفاوتی نیز بین افراد دیده نمیشد) تنها با یک معیار برابر قابل سنجش هستند تا حدیکه آنها تحت نگاهی برابر قرار بگیرند -برای نمونه، در مثال مورد بحث، باید افراد را تنها بهعنوان کارگر مدنظر قرار داد و تمام جوانب دیگر زندگی آنها را نادیده گرفت و به حساب نیاورد. افزونبراین، یک کارگر متأهل است، دیگری نه، یکی فرزندان بیشتری دارد و دیگری کمتر، و غیره و غیره.
بنابراین، با کارایی برابر و، در نتیجه، برابری در مصرف بودجهی اجتماعی، در واقع یکی بیش از دیگری درآمد خواهد داشت و یکی ثروتمندتر از دیگری خواهد بود، و الیآخر. برای جلوگیری از نقصها و کمبودها، حق، بهجای آنکه برابر باشد، نابرابر خواهد بود.»
منظور مارکس در این قسمت متراکم چیست؟ فکر اساسی او این است: اگر هر شخص حق برابر برای تولید هر چیزی با کار خود داشته باشد، این به نتایج نابرابر میانجامد. کار من ممکن است به اندازهی کار شما ارزش نداشته باشد. این واقعیت مردم را در برابر یکدیگر قرار میدهد. مردم از نقطهنظر منافع خود و منافع خانوادهشان به جامعه نگاه میکنند. این ایدهی بورژوازی است. در یک جامعهی سوسیالیستی حقیقی، مردم به رفاه یکدیگر متعهد هستند و به یکدیگر همچون رقیب نگاه نمیکنند. حقوق بر این اساس «لفاظیهای منسوخشده» هستند!
➣ @Notes_On_Liberty
👎1
📃 چرا مارکس مخالف حقوق فردی بود؟ (۲) | ✍🏻 دیوید گوردون
➣ @Notes_On_Liberty
مارکس، در یک متن مشهور، به ما میگوید که جامعه بدون چنین تضادهایی میان مردم چگونه خواهد بود:
«در مرحلهی بالاتر جامعهی کمونیستی، پس از رهایی انسان از بندگی و انقیاد تقسیم کار، و نیز از بین رفتن تضاد بین کار ذهنی و جسمی؛ پس از اینکه کار، نه فقط تبدیل به وسیلهای برای زندگی، که به نیاز اساسی زندگی تبدیل شود، و پس از آنکه نیروهای تولیدی، همراه با توسعهی همهجانبهث افراد جامعه، افزایش یابد و چشمههای ثروت تعاونی جامعه با شدت بیشتر جریان یابد، تنها در آن زمان میتوان از چشمانداز محدود حق بورژوایی فراتر رفت و جامعه خواهد توانست این شعار را بر پرچم خود بنویسد که: از هر کس بهاندازهی تواناییاش، به هر کس بهاندازهی نیازش.»
بهعبارت دیگر، زمانیکه تقسیم کار از بین برود و تولید برنامهریزی شود، فراوانی بهوجود خواهد آمد، سپس، مردم خودشان را بهعنوان اعضای یک خانوادهی خوشحال در نظر خواهند گرفت! کمی عجیب است که کسی که در چنگال این خیال اسیر است رقبای خود را قویاً به سوسیالیست تخیلی بودن محکوم میکند.
یادداشتهای مارکس حاوی ایدهی گرانبهایی است. امروز، ما غرق در سیل تبلیغاتی از جانب چپها هستیم که مالیاتهای بالا و بازتوزیع ثروت را با این مستمسک توجیه میکند که افراد ثروتمند بدون کمک «جامعه» به جایی نخواهند رسید. آیا حکومت، که به نام «جامعه» عمل میکند، حق ندارد که مقدار از این ثروت را بردارد؟
مارکس البته حامی مالیاتهای بالا بر ثروت بود، ولی کاری به این مزخرفات نداشت. او میگفت:
«عجب نتیجهی درخشانی! اگر کار مفید تنها در جامعه و از طریق جامعه ممکن باشد، درآمد حاصل از کار به جامعه تعلّق میگیرد -و تنها آن مقدار از درآمد به فرد کارگر تعلق میگیرد که برای حفظ «شرایط» کار، یعنی جامعه، مورد نیاز نباشد. در حقیقت، این پیشنهاد در همهی زمانها از سوی مدافعان حاکمیت جامعه مطرح شده است. ابتدا دعاوی حکومت و هرآنچه به آن مربوط است پیش میآید، زیرا این سازمان اجتماعی برای حفظ نظم اجتماعی است؛ سپس دعاوی انواع محتلف مالکیت خصوصی مطرح میشود، زیرا انواع مختلف مالکیت خصوصی پایههای جامعه است، و الخ. میبینیم که چنین عبارات توخالی را میتوان به دلخواه پیچوتاب داد.»
مارکس نسبت به مزخرفات لحن شدیدی داشت، جز در مواردی که خودش آن را مینوشت!
#مارکسیسم #مارکس #سوسیالیسم
#حقوق_فردی #آزادی #حقوق_طبیعی
#مالکیت_خصوصی #برابری #سرمایهداری
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
مارکس، در یک متن مشهور، به ما میگوید که جامعه بدون چنین تضادهایی میان مردم چگونه خواهد بود:
«در مرحلهی بالاتر جامعهی کمونیستی، پس از رهایی انسان از بندگی و انقیاد تقسیم کار، و نیز از بین رفتن تضاد بین کار ذهنی و جسمی؛ پس از اینکه کار، نه فقط تبدیل به وسیلهای برای زندگی، که به نیاز اساسی زندگی تبدیل شود، و پس از آنکه نیروهای تولیدی، همراه با توسعهی همهجانبهث افراد جامعه، افزایش یابد و چشمههای ثروت تعاونی جامعه با شدت بیشتر جریان یابد، تنها در آن زمان میتوان از چشمانداز محدود حق بورژوایی فراتر رفت و جامعه خواهد توانست این شعار را بر پرچم خود بنویسد که: از هر کس بهاندازهی تواناییاش، به هر کس بهاندازهی نیازش.»
بهعبارت دیگر، زمانیکه تقسیم کار از بین برود و تولید برنامهریزی شود، فراوانی بهوجود خواهد آمد، سپس، مردم خودشان را بهعنوان اعضای یک خانوادهی خوشحال در نظر خواهند گرفت! کمی عجیب است که کسی که در چنگال این خیال اسیر است رقبای خود را قویاً به سوسیالیست تخیلی بودن محکوم میکند.
یادداشتهای مارکس حاوی ایدهی گرانبهایی است. امروز، ما غرق در سیل تبلیغاتی از جانب چپها هستیم که مالیاتهای بالا و بازتوزیع ثروت را با این مستمسک توجیه میکند که افراد ثروتمند بدون کمک «جامعه» به جایی نخواهند رسید. آیا حکومت، که به نام «جامعه» عمل میکند، حق ندارد که مقدار از این ثروت را بردارد؟
مارکس البته حامی مالیاتهای بالا بر ثروت بود، ولی کاری به این مزخرفات نداشت. او میگفت:
«عجب نتیجهی درخشانی! اگر کار مفید تنها در جامعه و از طریق جامعه ممکن باشد، درآمد حاصل از کار به جامعه تعلّق میگیرد -و تنها آن مقدار از درآمد به فرد کارگر تعلق میگیرد که برای حفظ «شرایط» کار، یعنی جامعه، مورد نیاز نباشد. در حقیقت، این پیشنهاد در همهی زمانها از سوی مدافعان حاکمیت جامعه مطرح شده است. ابتدا دعاوی حکومت و هرآنچه به آن مربوط است پیش میآید، زیرا این سازمان اجتماعی برای حفظ نظم اجتماعی است؛ سپس دعاوی انواع محتلف مالکیت خصوصی مطرح میشود، زیرا انواع مختلف مالکیت خصوصی پایههای جامعه است، و الخ. میبینیم که چنین عبارات توخالی را میتوان به دلخواه پیچوتاب داد.»
مارکس نسبت به مزخرفات لحن شدیدی داشت، جز در مواردی که خودش آن را مینوشت!
#مارکسیسم #مارکس #سوسیالیسم
#حقوق_فردی #آزادی #حقوق_طبیعی
#مالکیت_خصوصی #برابری #سرمایهداری
➣ @Notes_On_Liberty
👎1
«اخلاق مالکیت خصوصی -این اندیشه که مالکیت خصوصی نهادی عادلانه و تنها ابزار ایجاد سعادت اقتصادی است- باید دوباره احیاء شود و الهامبخش ذهنها و دلهای مردم باشد. با حکمفرمایی ایدئولوژیهای دولتگرای دموکراسیخواهی، و بازتوزیعی (چه از نوع سوسیالیستی چه از نوع محافظهکار) ممکن است این امر ناامیدانه به نظر برسد. بههرحال، اندیشهها در گذشته تغییر یافتهاند و در آینده نیز میتوانند تغییر کنند. در حقیقت، اندیشهها میتوانند آنی دگرگون شوند. علاوه بر این، اندیشهی مالکیت خصوصی جاذبهای قطعی دارد: مالکیت خصوصی، و فقط مالکیت خصوصی، بازتاب حقیقی طبیعت انسان بهعنوان یک موجود منطقی است.»
❈ هانس هرمان هوپ. اقتصاد و اخلاق مالکیت خصوصی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ هانس هرمان هوپ. اقتصاد و اخلاق مالکیت خصوصی
➣ @Notes_On_Liberty
👎1
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 فتنهی بیهمتای چپ (۲) | ✍🏻 لِو راکوِل ➣ @Notes_On_Liberty به تعبیر لیبرال کلاسیک، اریک فون کوینلت-لدین، حق «نمایندهی آزادی، قالبهای طبیعی زندگی است.» «حق نمایندهی آزادی است، شکلی آزاد و بدون تعصب از تفکر؛ آمادگی برای حفظ ارزشهای سنّتی (به…
📃 فتنهی بیهمتای چپ (۳) | ✍🏻 لِو راکوِل
➣ @Notes_On_Liberty
چپگرایانی که مخالفان ایدئولوژیک خود را ارعاب و ترور میکنند تنها به حکم هربرت مارکوزه، چپ دههی ۱۹۶۰، وفادارند که میگفت آزادی بیان ضد جنبش ترقیخواهی باید محدود شود.
حتی اغلب چیزی که امروزه بهعنوان محافظهکاری در جریان است، آمیخته با چپگرایی است. این امر قطعاً دربارهی نومحافظهکاران صادق است: آیا میتوانید تصور کنید که ادموند برک، پیشگام محافظهکاری مدرن، از اندیشهی بهکارگیری نیروی نظامی برای گسترش حقوق بشر در سراسر جهان حمایت کرده باشد؟
حال من میتوانم این اعتراض را نسبت به آنچه گفتهام تصور کنم: هرآنچه دربارهی جنایات و وحشتآفرینیهای چپ بگوییم، باز نمیتوانیم از تمامیتخواهی راست که بهطور چشمگیری در آلمان نازی نمود یافت، چشمپوشی کنیم.
ولی درواقع، نازیها یک حزب چپگرا بودند. حزب کارگران آلمان در کشور اتریش، پیشگام نازیها، در سال ۱۹۰۴ اعلام داشت: «ما یک حزب ملّیگرای آزادیدوست هستیم که با تمام قوا علیه گرایشهای ارتجاعی همچون امتیازات فئودالی، روحانی، یا سرمایهداری و کلیت نفوذ خارجی میجنگیم.»
زمانی که حزب به حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان یا حزب نازی تبدیل شد، برنامهی آن شامل موارد زیر بود:
«حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان یک حزب کارگری به مفهوم کوتهفکرانهی کلمه نیست؛ حزب نمایندهی منافع همهی کارگران پویا است. یک حزب آزادیدوست و موکداً ملّیگرا است و بنابراین علیه تمام گرایشهای ارتجاعی، علیه امتیازات کلیسایی، اشرافی، و سرمایهداری و هرگونه نفوذ خارجی میجنگد، ولی بیش از هر چیزی علیه نفوذ غالب ذهنیت یهودی-تجاری در تمام جنبههای زندگی عمومی نبرد میکند. ...
حزب خواهان ادغام تمام نواحی آلمانینشین اروپا در رایش آلمانی دموکراتیک و دارای افکار سوسیالیستی است.
حزب خواهان مراجعه به آرای عمومی برای تمام قوانین کلیدی در رایش، ایالات و استانها است.
حزب خواهان حذف تسلّط بانکداران یهودی بر حیات تجاری، و ایجاد بانکهای ملّی مردم همراه با هیئتی دموکراتیک است.»
کوینلت-لدین نوشته است، این برنامه «چکیدهی روح تساویطلبی چپگرایی بود: دموکراتیک بود؛ ضد هابسبورگ بود (خواستار نابودی پادشاهی دانوب به نفع برنامهی پانژرمن بود)؛ علیه اقلیتهای نامحبوب بود، نگرشی که دارای کشش تمام ایدئولوژیهای چپگراست.»
علاقهی غیرعقلانی چپگرایان نسبت به «برابری» و تساوی به این معناست که دولت باید خود را به اشتغال، سرمایهگذاری، آموزشوپرورش، باشگاههای خصوصی -تقریباً تمام گوشهوکنار جامعهی مدنی القا کند. به نام تنوع هر نهادی باید بالاجبار دقیقاً شبیه دیگری باشد.
چپ هیچگاه نمیتواند راضی باشد، زیرا عقیدهاش انقلاب پیوسته در خدمت اهداف غیرقابل تحقق مانند «برابری» است. مردم با مهارتها و مواهب مختلف پاداشها و نتایج مختلفی کسب میکنند. علاوه بر این، برابری به محض آنکه مردم مبادلهی پول در برابر کالا را آزادانه آغاز کنند از بین میرود، و دوباره و دوباره: دولت باید در همه چیز و در همهی زمانها، مداخله کند.
چپگرایی، بهطور خلاصه، دستورالعلمی برای انقلاب دائمی و کاملاً ضد آزادیخواهی است. نه فقط ضدلیبرالی، که ضد انسان هم هست.
و با این حال، این روزها تمام نفرتها به سوی راست متوجه شده است. با اینهمه، این ایده که چپ و راست هر دو به یک اندازه کشتارگر، یا بهطور قابلتوجهی تهدیدی برای آزادی هستند، مزخرفاتی احمقانه و مخرّب هستند.
#چپ #سوسیالیسم #نازیسم #برابریخواهی
#آزادی #آزادی_فردی #برابری #فاشیسم
#ترقیخواهی #دولت #دولتگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
چپگرایانی که مخالفان ایدئولوژیک خود را ارعاب و ترور میکنند تنها به حکم هربرت مارکوزه، چپ دههی ۱۹۶۰، وفادارند که میگفت آزادی بیان ضد جنبش ترقیخواهی باید محدود شود.
حتی اغلب چیزی که امروزه بهعنوان محافظهکاری در جریان است، آمیخته با چپگرایی است. این امر قطعاً دربارهی نومحافظهکاران صادق است: آیا میتوانید تصور کنید که ادموند برک، پیشگام محافظهکاری مدرن، از اندیشهی بهکارگیری نیروی نظامی برای گسترش حقوق بشر در سراسر جهان حمایت کرده باشد؟
حال من میتوانم این اعتراض را نسبت به آنچه گفتهام تصور کنم: هرآنچه دربارهی جنایات و وحشتآفرینیهای چپ بگوییم، باز نمیتوانیم از تمامیتخواهی راست که بهطور چشمگیری در آلمان نازی نمود یافت، چشمپوشی کنیم.
ولی درواقع، نازیها یک حزب چپگرا بودند. حزب کارگران آلمان در کشور اتریش، پیشگام نازیها، در سال ۱۹۰۴ اعلام داشت: «ما یک حزب ملّیگرای آزادیدوست هستیم که با تمام قوا علیه گرایشهای ارتجاعی همچون امتیازات فئودالی، روحانی، یا سرمایهداری و کلیت نفوذ خارجی میجنگیم.»
زمانی که حزب به حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان یا حزب نازی تبدیل شد، برنامهی آن شامل موارد زیر بود:
«حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان یک حزب کارگری به مفهوم کوتهفکرانهی کلمه نیست؛ حزب نمایندهی منافع همهی کارگران پویا است. یک حزب آزادیدوست و موکداً ملّیگرا است و بنابراین علیه تمام گرایشهای ارتجاعی، علیه امتیازات کلیسایی، اشرافی، و سرمایهداری و هرگونه نفوذ خارجی میجنگد، ولی بیش از هر چیزی علیه نفوذ غالب ذهنیت یهودی-تجاری در تمام جنبههای زندگی عمومی نبرد میکند. ...
حزب خواهان ادغام تمام نواحی آلمانینشین اروپا در رایش آلمانی دموکراتیک و دارای افکار سوسیالیستی است.
حزب خواهان مراجعه به آرای عمومی برای تمام قوانین کلیدی در رایش، ایالات و استانها است.
حزب خواهان حذف تسلّط بانکداران یهودی بر حیات تجاری، و ایجاد بانکهای ملّی مردم همراه با هیئتی دموکراتیک است.»
کوینلت-لدین نوشته است، این برنامه «چکیدهی روح تساویطلبی چپگرایی بود: دموکراتیک بود؛ ضد هابسبورگ بود (خواستار نابودی پادشاهی دانوب به نفع برنامهی پانژرمن بود)؛ علیه اقلیتهای نامحبوب بود، نگرشی که دارای کشش تمام ایدئولوژیهای چپگراست.»
علاقهی غیرعقلانی چپگرایان نسبت به «برابری» و تساوی به این معناست که دولت باید خود را به اشتغال، سرمایهگذاری، آموزشوپرورش، باشگاههای خصوصی -تقریباً تمام گوشهوکنار جامعهی مدنی القا کند. به نام تنوع هر نهادی باید بالاجبار دقیقاً شبیه دیگری باشد.
چپ هیچگاه نمیتواند راضی باشد، زیرا عقیدهاش انقلاب پیوسته در خدمت اهداف غیرقابل تحقق مانند «برابری» است. مردم با مهارتها و مواهب مختلف پاداشها و نتایج مختلفی کسب میکنند. علاوه بر این، برابری به محض آنکه مردم مبادلهی پول در برابر کالا را آزادانه آغاز کنند از بین میرود، و دوباره و دوباره: دولت باید در همه چیز و در همهی زمانها، مداخله کند.
چپگرایی، بهطور خلاصه، دستورالعلمی برای انقلاب دائمی و کاملاً ضد آزادیخواهی است. نه فقط ضدلیبرالی، که ضد انسان هم هست.
و با این حال، این روزها تمام نفرتها به سوی راست متوجه شده است. با اینهمه، این ایده که چپ و راست هر دو به یک اندازه کشتارگر، یا بهطور قابلتوجهی تهدیدی برای آزادی هستند، مزخرفاتی احمقانه و مخرّب هستند.
#چپ #سوسیالیسم #نازیسم #برابریخواهی
#آزادی #آزادی_فردی #برابری #فاشیسم
#ترقیخواهی #دولت #دولتگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
👏3👎1
«امیدِ نفعِ خیالی، مردمان را چنان نابینا میکند که با سماجت در تباهی خود میکوشند و اگر مردی مورد اعتماد عموم چشم ایشان را برای دیدن سود و زیان واقعی نگشاید، جامعه و کشور را نابود میسازند: اما اگر مردمان برحسب اتفاق بهسبب پارهای رویدادها یا از آنرو که پیشتر در دام فریب دیگران افتادهاند به هیچکس اعتماد نتوانند کرد، بهطور اجتنابناپذیر کشور را به تباهی میکشانند. دانته، در رسالهاش با عنوان «دربارهی پادشاهی»، میگوید: بیشتر اوقات مردمان فریاد میزنند: زنده باد مرگ ما، مرگ بر زندگی ما.»
❈ نیکولو ماکیاولی، گفتارها، کتاب اول
➣ @Notes_On_Liberty
❈ نیکولو ماکیاولی، گفتارها، کتاب اول
➣ @Notes_On_Liberty
👍1👎1
📃 دیانت بهمثابه امری ملّی | ✍🏻 جواد طباطبایی
➣ @Notes_On_Liberty
آنچه بیش از همه در دگرگونی چهرهی اروپای سدههای میانه مؤثر بود، افزون بر تحولات اجتماعی-اقتصادی، فروپاشی امپراتوری مقدس و استوار شدن تدریجی شالودهی ملّتهای نوبنیادی بود که پیشتر بخشهایی از امت مسیح و جمهوری مسیحی به شمار میآمدند. در بسیاری از کشورها، مانند فرانسه و انگلستان، و از آن پس در آلمان، با تحولات در نظام الهیاتی و کلیسا، بهتدریج، رخنهای در ارکان کلیسای واحد جهانی ایجاد شد و کلیساهای «ملّی» همسوییهایی با احساسات ملّی در حال تکوین پیدا کرد. اگرچه اصلاح دینی، در بنیاد آن، اصلاحی در نظام الهیاتی مسیحیت بود، اما پیچیدن در اقتدار و مرجعیت کلیسای رُم، همزمان با ادعاهای شاهانی که سر از چنبر اقتدار سیاسی پاپ و دستگاه کلیسا بیرون میکردند، وجههای سیاسی-«ملّی» نیز داشت.
کوششهای دویست ساله برای اصلاح دینی، در اروپا، از جان ویکلیف در انگلستان و یان هوس در بوهمیا تا مارتین لوتر در آلمان پیوندهایی با استقلال «ملّی» برخی اقوام اروپایی داشت و با این پیوند میان دیانت اصلاح شده، با صبغهی «ملّی»، و پدیدار شدن ملّتهای اروپایی بنیان دولتهای ملّی جدید در اروپا تثبیت شد. اصلاح دینی در همهی کشورهای اروپایی صورت نگرفت، اما کشورهایی مانند فرانسه نیز که در آنها اصلاح دینی به مذهب مختار اکثریت آن تبدیل نشد، و مذهب کاتولیکی مذهب اکثریت فرانسویان و مذهب رسمی کشور ماند، ولی دیانت کاتولیکی آن کشور نیز صبغهای «ملّی» یافت و شالودهای استوار برای استقلال دولت ملّی فراهم آورد.
در آغاز دوران جدید تاریخ اروپا، اومانیسم سیر تاریخی بغرنجی بود که با اندیشهی اصلاح دینی آمیخته شد و تحولی در اعماق حوزههای علمیهی اصلاح دینی و نیز ضد اصلاح دینی به دنبال آورد. به تدریج، و در دورههای آتی تاریخ اروپا، حوزههای علمیه به نهادهای علم جدیدی تبدیل شدند که آنها را به لاتینی universitas مینامیدند و همان واژه با اندک تغییر صرفی کمابیش به همهی زبانهای اروپایی وارد شد. این واژه سابقهای طولانی در حقوق عمومی اروپایی داشت و با این تغییر نام منطق این نهاد کهن حقوقی بر نهاد جدیدی که از درون حوزههای علمیه سر برآورده بود فرمان راند. وجه حقوقی این نهاد در زبانهای غیراروپایی سابقهای و معادلی ندارد...
«مدرسهها» در دورهی اسلامی ایران در ادامهی کانونهای علمی دورهی ساسانی ایجاد شده بود و، ازآنجا که نظام سنت در ایران بر پایهی نصهای متفاوتی تدوین شد، بهرغم کوششهای شریعتمدارانی مانند امام محمد غزالی برای ایجاد یک نظام واحد «مدرسه» بر پایهی یک نصّ واحد، نظام «مدرسه» در ایران نتوانست به نظام علمی واحد امت تبدیل شود.
تا آغاز دوران جدید ایران، ایرانیان سنّتهای پیچیدهای را بر پایهی نصهای سهگانهی منابع ایرانشهری، یونانی و اسلام ایجاد کرده بودند، اما تنشهای میان ناحیههای سهگانهی این سنت اندک نبود. با وجود چنین تنشهایی، «مدرسه»، در ایران، بهطور انحصاری به کانون تداوم سنّت دینی تبدیل شد... از اینرو، نظام «مدرسه» بهعنوان مهمترین کانون علم رسمی در ایران، چنان تحولی پیدا کرده بود که در آغاز دوران جدید نمیتوانست خاستگاه دانشگاه ایران باشد. موضوع مدرسه بهطور عمده علم دین ماند، در حالیکه دانشگاه نهادی ملّی است و موضوع آن علم یک ملّت است. به این اعتبار دانشگاه را نمیتوان اسلامی کرد؛ دیانت -یا ادیان و مذاهب -هر کشور امری «ملّی» و در درون «ملّت» و یکی از شئون فرهنگی آن است.
#دین #اندیشه_سیاسی #ایران
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
آنچه بیش از همه در دگرگونی چهرهی اروپای سدههای میانه مؤثر بود، افزون بر تحولات اجتماعی-اقتصادی، فروپاشی امپراتوری مقدس و استوار شدن تدریجی شالودهی ملّتهای نوبنیادی بود که پیشتر بخشهایی از امت مسیح و جمهوری مسیحی به شمار میآمدند. در بسیاری از کشورها، مانند فرانسه و انگلستان، و از آن پس در آلمان، با تحولات در نظام الهیاتی و کلیسا، بهتدریج، رخنهای در ارکان کلیسای واحد جهانی ایجاد شد و کلیساهای «ملّی» همسوییهایی با احساسات ملّی در حال تکوین پیدا کرد. اگرچه اصلاح دینی، در بنیاد آن، اصلاحی در نظام الهیاتی مسیحیت بود، اما پیچیدن در اقتدار و مرجعیت کلیسای رُم، همزمان با ادعاهای شاهانی که سر از چنبر اقتدار سیاسی پاپ و دستگاه کلیسا بیرون میکردند، وجههای سیاسی-«ملّی» نیز داشت.
کوششهای دویست ساله برای اصلاح دینی، در اروپا، از جان ویکلیف در انگلستان و یان هوس در بوهمیا تا مارتین لوتر در آلمان پیوندهایی با استقلال «ملّی» برخی اقوام اروپایی داشت و با این پیوند میان دیانت اصلاح شده، با صبغهی «ملّی»، و پدیدار شدن ملّتهای اروپایی بنیان دولتهای ملّی جدید در اروپا تثبیت شد. اصلاح دینی در همهی کشورهای اروپایی صورت نگرفت، اما کشورهایی مانند فرانسه نیز که در آنها اصلاح دینی به مذهب مختار اکثریت آن تبدیل نشد، و مذهب کاتولیکی مذهب اکثریت فرانسویان و مذهب رسمی کشور ماند، ولی دیانت کاتولیکی آن کشور نیز صبغهای «ملّی» یافت و شالودهای استوار برای استقلال دولت ملّی فراهم آورد.
در آغاز دوران جدید تاریخ اروپا، اومانیسم سیر تاریخی بغرنجی بود که با اندیشهی اصلاح دینی آمیخته شد و تحولی در اعماق حوزههای علمیهی اصلاح دینی و نیز ضد اصلاح دینی به دنبال آورد. به تدریج، و در دورههای آتی تاریخ اروپا، حوزههای علمیه به نهادهای علم جدیدی تبدیل شدند که آنها را به لاتینی universitas مینامیدند و همان واژه با اندک تغییر صرفی کمابیش به همهی زبانهای اروپایی وارد شد. این واژه سابقهای طولانی در حقوق عمومی اروپایی داشت و با این تغییر نام منطق این نهاد کهن حقوقی بر نهاد جدیدی که از درون حوزههای علمیه سر برآورده بود فرمان راند. وجه حقوقی این نهاد در زبانهای غیراروپایی سابقهای و معادلی ندارد...
«مدرسهها» در دورهی اسلامی ایران در ادامهی کانونهای علمی دورهی ساسانی ایجاد شده بود و، ازآنجا که نظام سنت در ایران بر پایهی نصهای متفاوتی تدوین شد، بهرغم کوششهای شریعتمدارانی مانند امام محمد غزالی برای ایجاد یک نظام واحد «مدرسه» بر پایهی یک نصّ واحد، نظام «مدرسه» در ایران نتوانست به نظام علمی واحد امت تبدیل شود.
تا آغاز دوران جدید ایران، ایرانیان سنّتهای پیچیدهای را بر پایهی نصهای سهگانهی منابع ایرانشهری، یونانی و اسلام ایجاد کرده بودند، اما تنشهای میان ناحیههای سهگانهی این سنت اندک نبود. با وجود چنین تنشهایی، «مدرسه»، در ایران، بهطور انحصاری به کانون تداوم سنّت دینی تبدیل شد... از اینرو، نظام «مدرسه» بهعنوان مهمترین کانون علم رسمی در ایران، چنان تحولی پیدا کرده بود که در آغاز دوران جدید نمیتوانست خاستگاه دانشگاه ایران باشد. موضوع مدرسه بهطور عمده علم دین ماند، در حالیکه دانشگاه نهادی ملّی است و موضوع آن علم یک ملّت است. به این اعتبار دانشگاه را نمیتوان اسلامی کرد؛ دیانت -یا ادیان و مذاهب -هر کشور امری «ملّی» و در درون «ملّت» و یکی از شئون فرهنگی آن است.
#دین #اندیشه_سیاسی #ایران
➣ @Notes_On_Liberty
👎3
📃 مارکسیسم همچنان زنده است | ✍🏻 چارلی ریس
➣ @Notes_On_Liberty
اگر کارل مارکس پیر، مخترع شوم کمونیسم، میتوانست از خاک برخیزد، بیگمان از اینکه ۱۰ قطعه از مانیفست کمونیست او، که در سال ۱۸۴۸ با همکاری انگلس منتشر شد، توسط آمریکاییها پذیرفته شده یا حداقل پشتیبانی میشود، تعجب میکرد.
بگذارید به این ۱۰ مورد بپردازیم:
۱- «الغای مالکیت بر زمین و کاربرد اجارهی زمین برای تأمین هزینههای عمومی (دولتی)» خب، ما درحال پرداختن به این یکی هستیم. دولت فدرال زمینهای زیادی را تحت مالکیت دارد و در حال تحت مالکیت درآوردن زمینهای بیشتری است. حقوق مالکیت خصوصی تعمداً به نام حفاظت از محیطزیست آسیب دیده و نقض شده است.
۲- «مالیات بر درآمد سنگین یا تصاعدی» نیاز است چیز بیشتری بگویم؟ پیش از قانون مالیاتی رونالد ریگان ما دقیقاً چنین چیزی داشتیم و بسیاری از آمریکاییها از ایدهی مالیات سنگین بر ثروتمندان حمایت میکردند.
۳- «برانداختن حق وراثت» ما کاملاً در این مسیر حرکت نکردهایم، ولی مالیات سنگین بر املاک گامی در این مسیر است. مالیات بر املاک مالیاتی کاملاً تنبیهی و مجازاتکننده است، زیرا مالیاتی است که از داراییهایی دریافت میشود که پیش از این مالیاتهای زیادی بر آنان بسته و پرداخت شده است.
۴- «مصادرهی اموال مهاجران و شورشیان» نیاکان ما دارایی کسانی را که طی جنگ انقلاب از بریتانیا حمایت کردند، مصادره کردند، و، براساس قانون RICO و دیگر مقررات مدنی، داراییها از چپ و راست به نام مبارزه با مواد مخدر مصادره میشوند.
۵- «تمرکز اعتبارات در دست دولت، به وسیلهی یک بانک ملّی با سرمایهی دولتی و انحصار مطلق» تقریباً کامل انجام شده. به قانون فدرالرزرو بنگرید.
۶- «تمرکز تمام وسایل ارتباطی و حملونقل در دست دولت» اخیراً جاده یا پل خصوصی دیدهاید؟ چه کسی به رادیو و تلویزیون مجوز میدهد؟ تنها متمم اول قانون اساسی از صدور مجوز دولت فدرال مصون میدارد، ولی من شک ندارم که قوانین ضد نفراتپراکنی بهزودی زیرمجموعهی قوانین جرم نفرتمحور قرار خواهند گرفت، و این امر آزادی را از بین خواهد برد.
۷- «توسعهی کارخانهها و ابزارهای تولیدی دولتی...» حکومت بسیاری از کسبوکارها را اداره میکند و بسیاری از مردم دوست دارند که این کار بیشتر شود.
۸- «مشمولیت برابر همه برای کار، تشکیل ارتشهای صنعتی، بهویژه برای کشاورزی» به نظرم، ما به دلیل متمم دوم (حق داشتن اسلحهی گرم)، و مکانیزه شدن، از زیر یوغ این اصل گریختهایم.
۹- «ادغام کشاورزی و صنعت تولیدی، الغای تدریجی تمام تمایزات میان شهر و کشور» تقریباً کامل انجام شده است، به این دلیل که شرکتهای بزرگ بر بقایای کشاورزی تسلّط یافتهاند و ارتباطات انبوه تفاوتهای فرهنگی را کموبیش از بین بردهاند.
۱۰- «آموزش و پرورش رایگان برای همه کودکان در مدارس دولتی، الغای کار کودکان در کارخانه به صورت کنونی آن» انجام شده است.
حال، باید درک کنیم آنچه که کمونیسم به سویش حرکت میکرد، کمال و تعالی اقتصادی برای مردم نبود، بلکه تجمع قدرت مطلق در دستان دولت بود. برای مثال، مانیفست از آموزشوپرورش کودکان به خودی خود طرفداری نمیکند، بلکه از آموزش در مدارس دولتی، که تحت کنترل و تلقین دولت هستند، دفاع میکند.
نفرت از مالکیت و کشاورزان بر این آگاهی مبتنی بود که افرادی که بهلحاظ اقتصادی، مستقل از دولت هستند میتواند در برابر دولت از آزادی سیاسی خود دفاع کنند.
کمونیسم تنها شکل دیگری از بردگی است که در آن، برده با کار، مسکن، غذا، آموزش، مراقبت پزشکی و بازنشستگی تأمین میشود ولی همگی به بهای آزادی.
میتوانیم دید که امروز آمریکاییها از چنین نظامی هواداری میکنند، و بیشتر آنان، به دلیل تحصیلات ضعیف در مدارس حکومتی، به ذهنشان خطور نمیکند که از ایدههای مارکسیستی هوادار میکنند!
#آزادی #مالکیت_خصوصی #بازار
#کمونیسم #سوسیالیسم #بردگی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اگر کارل مارکس پیر، مخترع شوم کمونیسم، میتوانست از خاک برخیزد، بیگمان از اینکه ۱۰ قطعه از مانیفست کمونیست او، که در سال ۱۸۴۸ با همکاری انگلس منتشر شد، توسط آمریکاییها پذیرفته شده یا حداقل پشتیبانی میشود، تعجب میکرد.
بگذارید به این ۱۰ مورد بپردازیم:
۱- «الغای مالکیت بر زمین و کاربرد اجارهی زمین برای تأمین هزینههای عمومی (دولتی)» خب، ما درحال پرداختن به این یکی هستیم. دولت فدرال زمینهای زیادی را تحت مالکیت دارد و در حال تحت مالکیت درآوردن زمینهای بیشتری است. حقوق مالکیت خصوصی تعمداً به نام حفاظت از محیطزیست آسیب دیده و نقض شده است.
۲- «مالیات بر درآمد سنگین یا تصاعدی» نیاز است چیز بیشتری بگویم؟ پیش از قانون مالیاتی رونالد ریگان ما دقیقاً چنین چیزی داشتیم و بسیاری از آمریکاییها از ایدهی مالیات سنگین بر ثروتمندان حمایت میکردند.
۳- «برانداختن حق وراثت» ما کاملاً در این مسیر حرکت نکردهایم، ولی مالیات سنگین بر املاک گامی در این مسیر است. مالیات بر املاک مالیاتی کاملاً تنبیهی و مجازاتکننده است، زیرا مالیاتی است که از داراییهایی دریافت میشود که پیش از این مالیاتهای زیادی بر آنان بسته و پرداخت شده است.
۴- «مصادرهی اموال مهاجران و شورشیان» نیاکان ما دارایی کسانی را که طی جنگ انقلاب از بریتانیا حمایت کردند، مصادره کردند، و، براساس قانون RICO و دیگر مقررات مدنی، داراییها از چپ و راست به نام مبارزه با مواد مخدر مصادره میشوند.
۵- «تمرکز اعتبارات در دست دولت، به وسیلهی یک بانک ملّی با سرمایهی دولتی و انحصار مطلق» تقریباً کامل انجام شده. به قانون فدرالرزرو بنگرید.
۶- «تمرکز تمام وسایل ارتباطی و حملونقل در دست دولت» اخیراً جاده یا پل خصوصی دیدهاید؟ چه کسی به رادیو و تلویزیون مجوز میدهد؟ تنها متمم اول قانون اساسی از صدور مجوز دولت فدرال مصون میدارد، ولی من شک ندارم که قوانین ضد نفراتپراکنی بهزودی زیرمجموعهی قوانین جرم نفرتمحور قرار خواهند گرفت، و این امر آزادی را از بین خواهد برد.
۷- «توسعهی کارخانهها و ابزارهای تولیدی دولتی...» حکومت بسیاری از کسبوکارها را اداره میکند و بسیاری از مردم دوست دارند که این کار بیشتر شود.
۸- «مشمولیت برابر همه برای کار، تشکیل ارتشهای صنعتی، بهویژه برای کشاورزی» به نظرم، ما به دلیل متمم دوم (حق داشتن اسلحهی گرم)، و مکانیزه شدن، از زیر یوغ این اصل گریختهایم.
۹- «ادغام کشاورزی و صنعت تولیدی، الغای تدریجی تمام تمایزات میان شهر و کشور» تقریباً کامل انجام شده است، به این دلیل که شرکتهای بزرگ بر بقایای کشاورزی تسلّط یافتهاند و ارتباطات انبوه تفاوتهای فرهنگی را کموبیش از بین بردهاند.
۱۰- «آموزش و پرورش رایگان برای همه کودکان در مدارس دولتی، الغای کار کودکان در کارخانه به صورت کنونی آن» انجام شده است.
حال، باید درک کنیم آنچه که کمونیسم به سویش حرکت میکرد، کمال و تعالی اقتصادی برای مردم نبود، بلکه تجمع قدرت مطلق در دستان دولت بود. برای مثال، مانیفست از آموزشوپرورش کودکان به خودی خود طرفداری نمیکند، بلکه از آموزش در مدارس دولتی، که تحت کنترل و تلقین دولت هستند، دفاع میکند.
نفرت از مالکیت و کشاورزان بر این آگاهی مبتنی بود که افرادی که بهلحاظ اقتصادی، مستقل از دولت هستند میتواند در برابر دولت از آزادی سیاسی خود دفاع کنند.
کمونیسم تنها شکل دیگری از بردگی است که در آن، برده با کار، مسکن، غذا، آموزش، مراقبت پزشکی و بازنشستگی تأمین میشود ولی همگی به بهای آزادی.
میتوانیم دید که امروز آمریکاییها از چنین نظامی هواداری میکنند، و بیشتر آنان، به دلیل تحصیلات ضعیف در مدارس حکومتی، به ذهنشان خطور نمیکند که از ایدههای مارکسیستی هوادار میکنند!
#آزادی #مالکیت_خصوصی #بازار
#کمونیسم #سوسیالیسم #بردگی
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1
«آنچه که ما آن را با واژهی فانتزی «خدمت سربازی» میشناسیم، در حقیقت چیزی جز بردهداری نیست. دولت به یک شخص فرمان میدهد که زندگی خود را رها کند و خود را به سازمان نظامی معرفی کند؛ جاییکه او موظف است به دولت، بهویژه ارتش، خدمت کرده و از فرمانهای آن پیروی کند. اگر سرپیچی کند به زندان میرود. این جوهرهی بردگی است. برده موظف به خدمت به شخص یا موجودیت دیگری است. او انتخاب دیگری ندارد. اگر سرپیچی کند، مجازات میشود. هیچ راهی برای سازگاری خدمت سربازی با اصول جامعهی آزاد وجود ندارد. برای هر سرسپردهی اصول آزادی تنها یک موضع وجود دارد: خدمت اجباری را پایان دهید و هرگز دوباره آن را اجرا نکنید. ممنوعیت همیشگی سربازی از منظر آزادی ایدهآل است.»
❈ جیکوب هورنبرگر، سربازی اجباری یعنی بردگی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ جیکوب هورنبرگر، سربازی اجباری یعنی بردگی
➣ @Notes_On_Liberty
👍4👎1
📃 آنچه که واکسن کووید از ذکر آن عاجز است | ✍🏻 دکتر گیلبرت بردین
➣ @Notes_On_Liberty
فایرز اخیراً اعلام کرده است که واکسن کووید این شرکت بیش از ۹۰ درصد در جلوگیری از کووید-۱۹ مؤثر است، مدتی بعد مدرنا اعلام کرد که واکسن کرونای آن ۹۴.۵ درصد در جلوگیری از کووید مؤثر است. برخلاف واکسن آنفولانزا که دارای تأثیر آنی است هر دو واکسنِ کووید نیازمند سه تا چهار هفته هستند. مطلب مغفول در هر دو اطلاعیه تعریف «مؤثر» است.
هر دو آزمون یک گروه مراقبتی که واکسن دریافت میکنند دارند و یک گروه شاهد که واکسن دریافت نمیکنند. تست کرونای همهی توابع قبل از آزمایش منفی بود. تحلیل هر دو آزمایش زمانی انجام شد که تعداد موارد هدف به حد نصاب رسید. «کیسها» با آزمایش PCR مثبت مشخص میشدند. هیچ اطلاعاتی دربارهی سیکل افراد برای آزمایش پیسیآر وجود ندارد. هیچ اطلاعاتی دربارهی اینکه کیسها دارای علائمی بودند یا نه وجود ندارد. هیچ اطلاعاتی دربارهی بستری شدنها و مرگها وجود ندارد. مطالعهی فایرز ۴۳۵۳۸ شرکتکننده داشت، که بعد از ۱۶۴ کیس آنالیز شدند. یعنی تقریباً ۱۵۰ نفر از ۲۱۷۵۰ شرکتکننده (کمتر از ۰/۰۷ درصد) در گروه شاهد در آزمایش پیسیآر مثبت شدند، و حدود یکدهم در گروه واکسینهشده. آزمایش مدرنا ۳۰ هزار شرکتکننده داشت. ۹۵ کیس در ۱۵ هزار نفر گروه شاهد (۰/۰۶ درصد) و ۵ کیس در ۱۵ هزار نفر واکسینهشده (یک بیستم از شش دهم درصد) وجود داشتند. ارقام «اثربخشی» نقل شده در این اطلاعیهها «نسبتهای شانس» بودند!
هنوز هیچ مدرکی وجود ندارد که واکسن از هرگونه بستری یا مرگ جلوگیری میکند. اطلاعیهی مدرنا ادعا میکند که یازده کیس در گروه شاهد «سخت» (شدید) بیمار بودند، ولی «سخت» تعریف نشده است. اگر هرگونه بستری یا مرگ در هر دو گروه وجود داشته به مردم گفته نشده است. وقتی ریسک یک اتفاق کوچک باشد، نسبت شانس میتواند دربارهی خطر مطلق گمراهکننده باشد. معیار معنادارتر اثربخشی، تعداد واکسیناسیونی است که از بستری شدن یا مرگ جلوگیری میکند. این تعداد در دسترس نیست. برآورد عددی که میتواند از آزمایش مدرنا در زمینهی جلوگیری در هر کیس برداشت شود ۱۵ هزار واکسیناسیون برای پیشگیری ۹۰ کیس یا ۱۶۷ واکسیناسیون به صورت سرانه است که ۹۴.۵ درصد کارایی از خود نشان نمیدهد. مبلّغینی که برای کمپانی های داروسازی کار میکنند افراد بسیار تیزهوشی هستند.
هیچ اطلاعاتی دربارهی ماندگاری هرگونه مزایای محافظتی حاصل از واکسن وجود ندارد. پاسخگویی آنتیبادی به کووید-۱۹ کوتاهمدت به نظر میرسد. براساس آنچه میدانیم، واکسن کووید احتمالاً جهت محافظت نیازمند دو بار تزریق در هر سه تا شش ماه است. تزریقهای موردنیاز بیشتر، عوارض جانبی بیشتر ناشی از حساسیت به واکسن را به دنبال خواهد داشت.
هیچ اطلاعاتی دربارهی ایمنی واکسن وجود ندارد، هیچ اطلاعاتی. نهادهای دولتی مثل CDC ظاهراً دو استاندارد کاملاً متفاوت برای نسبت دادن مرگ به کووید-۱۹ و نسبت دادن عوارض جانبی به واکسن کرونا دارند. درصورت تأیید واکسن، اولین گروهی که واکسینه خواهد شد آزمایشکنندگان نسخهی بتا هستند. من کارمند مرکز پزشکی غرب تگزاسام. همکاران من شامل رزیدنتها و پزشکانی هستند که روزانه با بیماران کرونایی سروکار دارند. از تعدادی از آنان پرسیدم که خط مقدم واکسن جدید خواهند بود یا نه. از هیچکدام پاسخ مثبتی دریافت نکردم. دلایل تردید این بود که عدم اطمینان نسبت به ایمنی بیش از اندازه است. به عبارت دیگر، همکاران من ترجیح میدهند که بخت خود را با کووید بیازمایند تا با آزمایش واکسن بتا. بسیاری از همکاران قصد دارند که نظارهگر اطلاعات ایمنی باشند که پس از یک سال ظاهر میشوند. آنها نگران عوارض جانبی خودایمنی هستند که تا ماهها بعد از واکسیناسیون ظاهر نمیشوند.
اطلاعیههای فایرز و مدرنا دلگرمکننده هستند. مطمئناً امیدوارم که این واکسنها مردم را از خطر کرونا حفظ کنند و مطمئناً امیدوارم که این واکسنها ایمن باشند؛ اگر این دو شرط درست باشد، هیچ کس محتاج اجبار برای تزریق واکسن نخواهد بود. به هر حال، باید به آنچه که در اطلاعیهها نیامده بیشتر توجه کنید تا به آنچه در آنها ذکر شده است. شرکتهای داروسازی بابت اینکه بیماران منظورشان از اثربخشی را اشتباه درک میکنند خوشحالاند. مراقب خریدار باشید!
🖇 منبع:
Mises Institute. What the Covid Vaccine Hype Fails to Mention. Gilbert Berdine, MD
#کرونا #کووید۱۹ #واکسن
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
فایرز اخیراً اعلام کرده است که واکسن کووید این شرکت بیش از ۹۰ درصد در جلوگیری از کووید-۱۹ مؤثر است، مدتی بعد مدرنا اعلام کرد که واکسن کرونای آن ۹۴.۵ درصد در جلوگیری از کووید مؤثر است. برخلاف واکسن آنفولانزا که دارای تأثیر آنی است هر دو واکسنِ کووید نیازمند سه تا چهار هفته هستند. مطلب مغفول در هر دو اطلاعیه تعریف «مؤثر» است.
هر دو آزمون یک گروه مراقبتی که واکسن دریافت میکنند دارند و یک گروه شاهد که واکسن دریافت نمیکنند. تست کرونای همهی توابع قبل از آزمایش منفی بود. تحلیل هر دو آزمایش زمانی انجام شد که تعداد موارد هدف به حد نصاب رسید. «کیسها» با آزمایش PCR مثبت مشخص میشدند. هیچ اطلاعاتی دربارهی سیکل افراد برای آزمایش پیسیآر وجود ندارد. هیچ اطلاعاتی دربارهی اینکه کیسها دارای علائمی بودند یا نه وجود ندارد. هیچ اطلاعاتی دربارهی بستری شدنها و مرگها وجود ندارد. مطالعهی فایرز ۴۳۵۳۸ شرکتکننده داشت، که بعد از ۱۶۴ کیس آنالیز شدند. یعنی تقریباً ۱۵۰ نفر از ۲۱۷۵۰ شرکتکننده (کمتر از ۰/۰۷ درصد) در گروه شاهد در آزمایش پیسیآر مثبت شدند، و حدود یکدهم در گروه واکسینهشده. آزمایش مدرنا ۳۰ هزار شرکتکننده داشت. ۹۵ کیس در ۱۵ هزار نفر گروه شاهد (۰/۰۶ درصد) و ۵ کیس در ۱۵ هزار نفر واکسینهشده (یک بیستم از شش دهم درصد) وجود داشتند. ارقام «اثربخشی» نقل شده در این اطلاعیهها «نسبتهای شانس» بودند!
هنوز هیچ مدرکی وجود ندارد که واکسن از هرگونه بستری یا مرگ جلوگیری میکند. اطلاعیهی مدرنا ادعا میکند که یازده کیس در گروه شاهد «سخت» (شدید) بیمار بودند، ولی «سخت» تعریف نشده است. اگر هرگونه بستری یا مرگ در هر دو گروه وجود داشته به مردم گفته نشده است. وقتی ریسک یک اتفاق کوچک باشد، نسبت شانس میتواند دربارهی خطر مطلق گمراهکننده باشد. معیار معنادارتر اثربخشی، تعداد واکسیناسیونی است که از بستری شدن یا مرگ جلوگیری میکند. این تعداد در دسترس نیست. برآورد عددی که میتواند از آزمایش مدرنا در زمینهی جلوگیری در هر کیس برداشت شود ۱۵ هزار واکسیناسیون برای پیشگیری ۹۰ کیس یا ۱۶۷ واکسیناسیون به صورت سرانه است که ۹۴.۵ درصد کارایی از خود نشان نمیدهد. مبلّغینی که برای کمپانی های داروسازی کار میکنند افراد بسیار تیزهوشی هستند.
هیچ اطلاعاتی دربارهی ماندگاری هرگونه مزایای محافظتی حاصل از واکسن وجود ندارد. پاسخگویی آنتیبادی به کووید-۱۹ کوتاهمدت به نظر میرسد. براساس آنچه میدانیم، واکسن کووید احتمالاً جهت محافظت نیازمند دو بار تزریق در هر سه تا شش ماه است. تزریقهای موردنیاز بیشتر، عوارض جانبی بیشتر ناشی از حساسیت به واکسن را به دنبال خواهد داشت.
هیچ اطلاعاتی دربارهی ایمنی واکسن وجود ندارد، هیچ اطلاعاتی. نهادهای دولتی مثل CDC ظاهراً دو استاندارد کاملاً متفاوت برای نسبت دادن مرگ به کووید-۱۹ و نسبت دادن عوارض جانبی به واکسن کرونا دارند. درصورت تأیید واکسن، اولین گروهی که واکسینه خواهد شد آزمایشکنندگان نسخهی بتا هستند. من کارمند مرکز پزشکی غرب تگزاسام. همکاران من شامل رزیدنتها و پزشکانی هستند که روزانه با بیماران کرونایی سروکار دارند. از تعدادی از آنان پرسیدم که خط مقدم واکسن جدید خواهند بود یا نه. از هیچکدام پاسخ مثبتی دریافت نکردم. دلایل تردید این بود که عدم اطمینان نسبت به ایمنی بیش از اندازه است. به عبارت دیگر، همکاران من ترجیح میدهند که بخت خود را با کووید بیازمایند تا با آزمایش واکسن بتا. بسیاری از همکاران قصد دارند که نظارهگر اطلاعات ایمنی باشند که پس از یک سال ظاهر میشوند. آنها نگران عوارض جانبی خودایمنی هستند که تا ماهها بعد از واکسیناسیون ظاهر نمیشوند.
اطلاعیههای فایرز و مدرنا دلگرمکننده هستند. مطمئناً امیدوارم که این واکسنها مردم را از خطر کرونا حفظ کنند و مطمئناً امیدوارم که این واکسنها ایمن باشند؛ اگر این دو شرط درست باشد، هیچ کس محتاج اجبار برای تزریق واکسن نخواهد بود. به هر حال، باید به آنچه که در اطلاعیهها نیامده بیشتر توجه کنید تا به آنچه در آنها ذکر شده است. شرکتهای داروسازی بابت اینکه بیماران منظورشان از اثربخشی را اشتباه درک میکنند خوشحالاند. مراقب خریدار باشید!
🖇 منبع:
Mises Institute. What the Covid Vaccine Hype Fails to Mention. Gilbert Berdine, MD
#کرونا #کووید۱۹ #واکسن
➣ @Notes_On_Liberty
👍1👎1
📃 مارکسیسم و اداره کردن انسان (۱) | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
اگر بررسی کنیم که چگونه مارکسیسم تبدیل به فلسفهی برجسته و پیشتاز عصر ما شد، باید به پوزیتیویسم و مکتب آگوست کنت اشاره کنیم. کنت سوسیالیستی شبیه کارل مارکس بود. او در جوانی، منشی سنسیمون بود. سنسیمون فردی تمامیتخواه بود که میخواست از طریق یک شورای جهانی بر کل جهان حکومت کند، و البته، او باور داشت که او باید رئیس این شورای جهانی باشد. بر اساس ایدهی کنت دربارهی تاریخ جهانی، جستوجوی حقیقت در گذشته، ضروری بود. «ولی حالا، من، آگوست کنت، حقیقت را کشف کردهام. بنابراین دیگر هیچ نیازی به آزادی اندیشه و آزادی مطبوعات وجود ندارد. من میخواهم بر کل کشورها حکومت کنم و همهی آنها را سازماندهی کنم.»
بررسی ریشهی مفاهیم خاصی، که تصور میکنیم باید از قدیمالایام در زبان ما بوده باشند، بسیار جالب است. در فرانسوی، واژههای «سازماندهی» و «سازماندهنده» پیش از اواخر قرن هیجدهم و اوایل قرن نوزدهم ناشناخته بود. اُنوره دو بالزاک، با توجه به مفهوم «سازماندهی»، ملاحظه کرد که «این مفهوم یک مفهوم ناپلئونی نوظهور است. بدین معنا که یک دیکتاتور وجود دارد و با افراد، مانند یک بنّا که با سنگها کار میکند، سروکار دارد.»
مفهوم جدید دیگر، «مهندسی اجتماعی» با ساختار اجتماعی سروکار دارد. مهندس اجتماعی، همانطور که استاد بنّا با آجرها کار میکند، با ساختار اجتماعی یا با همنوعان خویش سروکار دارد. با همین منطق، بلشویکها افرادی را که بیاستفاده بودند، حذف میکردند. در بطن مفهوم «مهندسی اجتماعی» ایدهی برنامهریزی، ایدهی سوسیالیسم، وجود دارد. امروزه نامهای زیادی برای سوسیالیسم وجود دارد. برنامهریزان در دفاع از ایدههای خود میگویند، شما باید چیزها را برنامهریزی کنید؛ شما نمیتوانید اجازه دهید که چیزها «بهطور خودکار» عمل کنند.
گاهی اوقات اصطلاح «خودکار» بهطور استعاری جهت استفاده برای مواردی که در بازار رخ میدهد بهکار میرود. اگر عرضهی یک کالا کاهش یابد، آنها میگویند قیمتها «بهطور خودکار» افزایش مییابند. ولی این بدان معنا نیست که این عمل بدون آگاهی انسان، بدون پیشنهاد و قیمتگذاری انسان انجام میشود. قیمتها دقیقاً به این خاطر بالا میروند که مردم مشتاق و نگران دستیابی به این کالاها هستند. هیچ چیز در نظام اقتصادی «بهطور خودکار» اتفاق نمیفتد. هر چیزی به این دلیل اتفاق میفتد که افراد مشخص رفتار مشخصی دارند.
همچنین برنامهریزان میگویند، «چطور میتوانید اینقدر احمق باشید که از فقدان برنامهریزی دفاع کنید؟» ولی هیچ کس از فقدان برنامه دفاع نمیکند. مسئله «بودن برنامه، یا نبود برنامه» نیست. پرسش این است که «برنامهی چه کسی؟ تنها برنامهی یک دیکتاتور؟ یا برنامهی افراد متعدد؟» هر کسی برنامه میریزد. یکی برنامه میریزد که سر کار برود؛ دیگری برنامه میریزد که به خانه برود؛ یکی برنامه میریزد که کتاب بخواند؛ او برای هزاران چیز برنامه میریزد. یک برنامهی «بزرگ»، برنامهی همگان را حذف میکند، پس تنها یک برنامه است که میتواند برتری داشته باشد. اگر برنامهی «بزرگ» و برنامههای افراد دچار کشمکش و تعارض شوند، برنامهی چه کسی برتری دارد؟ چه کسی در این باره تصمیم میگیرد؟ پلیس تصمیم میگیرد! و آنها به نفع برنامهی «بزرگ» تصمیم میگیرند.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اگر بررسی کنیم که چگونه مارکسیسم تبدیل به فلسفهی برجسته و پیشتاز عصر ما شد، باید به پوزیتیویسم و مکتب آگوست کنت اشاره کنیم. کنت سوسیالیستی شبیه کارل مارکس بود. او در جوانی، منشی سنسیمون بود. سنسیمون فردی تمامیتخواه بود که میخواست از طریق یک شورای جهانی بر کل جهان حکومت کند، و البته، او باور داشت که او باید رئیس این شورای جهانی باشد. بر اساس ایدهی کنت دربارهی تاریخ جهانی، جستوجوی حقیقت در گذشته، ضروری بود. «ولی حالا، من، آگوست کنت، حقیقت را کشف کردهام. بنابراین دیگر هیچ نیازی به آزادی اندیشه و آزادی مطبوعات وجود ندارد. من میخواهم بر کل کشورها حکومت کنم و همهی آنها را سازماندهی کنم.»
بررسی ریشهی مفاهیم خاصی، که تصور میکنیم باید از قدیمالایام در زبان ما بوده باشند، بسیار جالب است. در فرانسوی، واژههای «سازماندهی» و «سازماندهنده» پیش از اواخر قرن هیجدهم و اوایل قرن نوزدهم ناشناخته بود. اُنوره دو بالزاک، با توجه به مفهوم «سازماندهی»، ملاحظه کرد که «این مفهوم یک مفهوم ناپلئونی نوظهور است. بدین معنا که یک دیکتاتور وجود دارد و با افراد، مانند یک بنّا که با سنگها کار میکند، سروکار دارد.»
مفهوم جدید دیگر، «مهندسی اجتماعی» با ساختار اجتماعی سروکار دارد. مهندس اجتماعی، همانطور که استاد بنّا با آجرها کار میکند، با ساختار اجتماعی یا با همنوعان خویش سروکار دارد. با همین منطق، بلشویکها افرادی را که بیاستفاده بودند، حذف میکردند. در بطن مفهوم «مهندسی اجتماعی» ایدهی برنامهریزی، ایدهی سوسیالیسم، وجود دارد. امروزه نامهای زیادی برای سوسیالیسم وجود دارد. برنامهریزان در دفاع از ایدههای خود میگویند، شما باید چیزها را برنامهریزی کنید؛ شما نمیتوانید اجازه دهید که چیزها «بهطور خودکار» عمل کنند.
گاهی اوقات اصطلاح «خودکار» بهطور استعاری جهت استفاده برای مواردی که در بازار رخ میدهد بهکار میرود. اگر عرضهی یک کالا کاهش یابد، آنها میگویند قیمتها «بهطور خودکار» افزایش مییابند. ولی این بدان معنا نیست که این عمل بدون آگاهی انسان، بدون پیشنهاد و قیمتگذاری انسان انجام میشود. قیمتها دقیقاً به این خاطر بالا میروند که مردم مشتاق و نگران دستیابی به این کالاها هستند. هیچ چیز در نظام اقتصادی «بهطور خودکار» اتفاق نمیفتد. هر چیزی به این دلیل اتفاق میفتد که افراد مشخص رفتار مشخصی دارند.
همچنین برنامهریزان میگویند، «چطور میتوانید اینقدر احمق باشید که از فقدان برنامهریزی دفاع کنید؟» ولی هیچ کس از فقدان برنامه دفاع نمیکند. مسئله «بودن برنامه، یا نبود برنامه» نیست. پرسش این است که «برنامهی چه کسی؟ تنها برنامهی یک دیکتاتور؟ یا برنامهی افراد متعدد؟» هر کسی برنامه میریزد. یکی برنامه میریزد که سر کار برود؛ دیگری برنامه میریزد که به خانه برود؛ یکی برنامه میریزد که کتاب بخواند؛ او برای هزاران چیز برنامه میریزد. یک برنامهی «بزرگ»، برنامهی همگان را حذف میکند، پس تنها یک برنامه است که میتواند برتری داشته باشد. اگر برنامهی «بزرگ» و برنامههای افراد دچار کشمکش و تعارض شوند، برنامهی چه کسی برتری دارد؟ چه کسی در این باره تصمیم میگیرد؟ پلیس تصمیم میگیرد! و آنها به نفع برنامهی «بزرگ» تصمیم میگیرند.
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1
📃 مارکسیسم و اداره کردن انسان (۲) | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
در روزگار آغازین سوسیالیسم، برخی از منتقدین آن، سوسیالیستها را بهخاطر نادیده گرفتن طبیعت بشر سرزنش میکردند. فردی که باید برنامهی دیگران را اجرا کند دیگر انسان به معنایی که ما میدانیم نخواهد بود. این انتقاد توسط سوسیالیستهایی پاسخ داده شد، که میگفتند: «اگر طبیعت بشر مخالف سوسیالیسم باشد، پس طبیعت او محکوم به تغییر است.» کارل کائوتسکی این را سالهای قبل گفت، ولی جزئیات بیشتری ارائه نداد.
جزئیات توسط مکتب رفتارگرایی و ایوان پاولف، روانشناسی که در هر کتب مارکسیستی از او یاد شده، ارائه شد. این توضیح توسط «شرطیشدن کلاسیک» پاولف ارائه شده است. پاولف یک تزاری بود؛ او آزمایشهای خود را در عهد تزار انجام داد.
فلسفهی رفتارگرایی با فرد بشر چنان رفتار میکند که گویی هیچ اندیشه یا هیچ کاستی و عیبی در انسانها وجود ندارد. رفتارگرایی هر کنش انسانی را بهمثابهی واکنشی به یک محرک توضیح میدهد. هر چیزی در طبیعت فیزیکی و فیزیولوژیکی پاسخ به واکنشهای غیرارادی خاص است. رفتارگرایان میگویند. «انسان به همان قلمرو جانوران تعلق دارد. چرا باید متفاوت باشد؟ واکنشهای غیرارادی خاص و غرایز خاصی وجود دارند که انسانها را به اهداف خاصی هدایت میکنند. محرکهای خاص سبب ایجاد واکنشهای خاصی میشوند.» آنچه رفتارگرایان و مارکسیستها ندیدند این بود که شما حتی نمیتوانید این نظریه دربارهی محرکها را، که خود انسانها به محرکها معنی بخشیدند، بیاعتبار کنید. زن خانهدار، هنگامیکه قیمت چیزی را که میخواهد بخرد میگیرد، به پنج دلار واکنش متفاوتی نسبت به شش دلار نشان میدهد. نمیتوانید بدون ورود به معنی، محرّک را تعیین کنید. و معنی به خودی خود یک ایده است.
رویکرد رفتارگرایی میگوید «ما دیگر افراد را شرطی خواهیم ساخت.» ولی «ما» کیست؟ و «دیگر افراد» چه کسانی؟ آنها میگویند «امروزه توسط بسیاری از چیزها، تاریخ، افراد خوب، افراد بد، کلیسا، و غیره به طرفداری از سرمایهداری شرطی شدهاند.»
این فلسفه پاسخی جز آنچه که پیش از این دیدیم به ما نمیدهد. کل ایدهی این فلسفه این است که ما باید آنچه را کارل مارکس به ما گفته است بپذیریم، زیرا او استعداد عظیمی داشت. او میداند که عاقبتی که تاریخ بشری به کدام سو سوق مییابد. این امر نهایتاً به جایی میرسد که ما بپذیریم ایدهی حزب، گروه، دستهای که دیگران به زور شکست داده است، حاکم محق است، زیرا توسط نیروهای مادی تولید دیگر افراد را «شرطیسازی» میکند. تعجبآورترین چیز اینکه مکتبی که این اندیشه را گسترش میدهد، خود را «لیبرال»، و نظام خود را نظام «دموکراسی مردمی»، «دموکراسی واقعی»، و از این قبیل مینامد. این نیز جالب است که معاون رئیسجمهور ایالات متحده [هنری والاس] روزی بیان کرد که «ما در ایالات متحده تنها یک دموکراسی مدنی داریم -ولی در روسیه دموکراسی اقتصادی وجود دارد.»
#مارکسیسم #رفتارگرایی #پوزیتیویسم
#آگوست_کنت #ایوان_پاولف #سنسیمون
#سوسیالیسم #مهندسی_اجتماعی #مارکس
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در روزگار آغازین سوسیالیسم، برخی از منتقدین آن، سوسیالیستها را بهخاطر نادیده گرفتن طبیعت بشر سرزنش میکردند. فردی که باید برنامهی دیگران را اجرا کند دیگر انسان به معنایی که ما میدانیم نخواهد بود. این انتقاد توسط سوسیالیستهایی پاسخ داده شد، که میگفتند: «اگر طبیعت بشر مخالف سوسیالیسم باشد، پس طبیعت او محکوم به تغییر است.» کارل کائوتسکی این را سالهای قبل گفت، ولی جزئیات بیشتری ارائه نداد.
جزئیات توسط مکتب رفتارگرایی و ایوان پاولف، روانشناسی که در هر کتب مارکسیستی از او یاد شده، ارائه شد. این توضیح توسط «شرطیشدن کلاسیک» پاولف ارائه شده است. پاولف یک تزاری بود؛ او آزمایشهای خود را در عهد تزار انجام داد.
فلسفهی رفتارگرایی با فرد بشر چنان رفتار میکند که گویی هیچ اندیشه یا هیچ کاستی و عیبی در انسانها وجود ندارد. رفتارگرایی هر کنش انسانی را بهمثابهی واکنشی به یک محرک توضیح میدهد. هر چیزی در طبیعت فیزیکی و فیزیولوژیکی پاسخ به واکنشهای غیرارادی خاص است. رفتارگرایان میگویند. «انسان به همان قلمرو جانوران تعلق دارد. چرا باید متفاوت باشد؟ واکنشهای غیرارادی خاص و غرایز خاصی وجود دارند که انسانها را به اهداف خاصی هدایت میکنند. محرکهای خاص سبب ایجاد واکنشهای خاصی میشوند.» آنچه رفتارگرایان و مارکسیستها ندیدند این بود که شما حتی نمیتوانید این نظریه دربارهی محرکها را، که خود انسانها به محرکها معنی بخشیدند، بیاعتبار کنید. زن خانهدار، هنگامیکه قیمت چیزی را که میخواهد بخرد میگیرد، به پنج دلار واکنش متفاوتی نسبت به شش دلار نشان میدهد. نمیتوانید بدون ورود به معنی، محرّک را تعیین کنید. و معنی به خودی خود یک ایده است.
رویکرد رفتارگرایی میگوید «ما دیگر افراد را شرطی خواهیم ساخت.» ولی «ما» کیست؟ و «دیگر افراد» چه کسانی؟ آنها میگویند «امروزه توسط بسیاری از چیزها، تاریخ، افراد خوب، افراد بد، کلیسا، و غیره به طرفداری از سرمایهداری شرطی شدهاند.»
این فلسفه پاسخی جز آنچه که پیش از این دیدیم به ما نمیدهد. کل ایدهی این فلسفه این است که ما باید آنچه را کارل مارکس به ما گفته است بپذیریم، زیرا او استعداد عظیمی داشت. او میداند که عاقبتی که تاریخ بشری به کدام سو سوق مییابد. این امر نهایتاً به جایی میرسد که ما بپذیریم ایدهی حزب، گروه، دستهای که دیگران به زور شکست داده است، حاکم محق است، زیرا توسط نیروهای مادی تولید دیگر افراد را «شرطیسازی» میکند. تعجبآورترین چیز اینکه مکتبی که این اندیشه را گسترش میدهد، خود را «لیبرال»، و نظام خود را نظام «دموکراسی مردمی»، «دموکراسی واقعی»، و از این قبیل مینامد. این نیز جالب است که معاون رئیسجمهور ایالات متحده [هنری والاس] روزی بیان کرد که «ما در ایالات متحده تنها یک دموکراسی مدنی داریم -ولی در روسیه دموکراسی اقتصادی وجود دارد.»
#مارکسیسم #رفتارگرایی #پوزیتیویسم
#آگوست_کنت #ایوان_پاولف #سنسیمون
#سوسیالیسم #مهندسی_اجتماعی #مارکس
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1
«جیمز مدیسون دموکرات نبود. او حکومت اکثریت را به این دلیل که با امنیت شخصی یا حقوق مالکیت در تضاد است، نکوهش میکرد. او بر این بود، که دموکراسی باید به «نقطهی کوچکی» (مانند آتن) محدود شود. در واقع، عوامفریبی پرسروصدای دولت بوش، کاملاً غیرآمریکایی است. مدیسون و دیگر پدران بنیانگذار با استقرار یک جمهوری، که شاخصهی آن حراست از آزادی فردی بود، سعی در پیشگیری از دموکراسی داشتند. به همین جهت، آنها حکومت فدرال را به تعدادی از قدرتهای پراکنده محدود کردند. تمرکززدایی، واگذاری اختیارات، و محدودیتهای اعمالشده بر حکومت توسط منشور حقوق جهت اطمینان از این بود که چند مسأله به داوری عموم واگذار شده است. ماهیت دموکراسی، «ارادهی عمومی» ژانژاک روسو است؛ یک «هدف ملّی» که بایست توسط یک دولت قدرقدرت اجرایی شود. ولتر، فرانسوی زیرک، گفته بود که روسو برای فیلسوف، مانند میمون برای انسان است. اندیشهی روسو بود که انقلابهای خونین فرانسه و روسیه را رقم زد. و بدبختانه، این اندیشه بر فراز اطلس حرکت کرد و در خاک جمهوری [آمریکا] ریشه دوانید و همچون علف هرز رشد کرد.»
❈ ایلانا مرسر، استبداد دموکراتیک
➣ @Notes_On_Liberty
❈ ایلانا مرسر، استبداد دموکراتیک
➣ @Notes_On_Liberty
👍2❤1👎1
📃 آموزش «رایگان» و باسوادی (۱) | ✍🏻 بری دین سیمپسون
➣ @Notes_On_Liberty
دیدگاه عمومی که توسط هواداران آموزشوپروش «رایگان» یا عمومی ترویج میشود این است نظام مبتنی بر هزینه موجب میشود که بسیاری از کودکان از تحصیل جا بمانند. متعاقباً نرخ باسوادی کاهش مییابد، و کشور به سمت رشد پایین و رکود اقتصادی خواهد رفت. اینکه آموزش و پرورش جزئی از رشد اقتصادی است یا نه، موضوع این مقاله نیست. بلکه موضوع این است که، اتهام گسترش بیسوادی در یک نظام مبتی بر هزینه یا خصوصی، در بهترین حالت، با توجه به تاریخ آموزش و پرورش در آمریکا و انگلیس، ضعیف به نظر میرسد.
نظام آموزشی انگلستان تا ۱۸۷۰ کاملاً «رایگان» نبود. با این حال، باسوادی و توجه به آموزش بهطور پیوسته برای صدها سال افزایش یافت. در ۱۶۴۰، نرخ باسوادی مردان در لندن بیش از ۵۰ درصد بود، در حومه بیش از ۳۳ درصد. این نرخها تحت یک نظام آموزشی مبتنی بر هزینه حاصل شدهاند. (۱) با این حال، هنگامیکه تقاضا برای آموزش طی انقلاب صنعتی افزایش یافت، مدارس خصوصی برای تأمین نیاز مصرفی رشد پیدا کردند. تا ۱۸۱۸، یک نفر از هر چهارده نفر از کل جمعیت برای مدتی در مدرسه حضور پیدا کرد. تنها طی ده سال بعد، تعداد کودکان دو برابر شد. یک گزارش حکومتی در ۱۸۳۳ افزایش ۷۳ درصدی کودکان تحصیلکرده بین ۱۸۱۸ و ۱۸۳۳ را نشان میدهد. (۲) طی ۱۸۳۳، پنجاهوهشت درصد، کل هزینهها را پرداخت کردهاند، درحالیکه تنها ۲۷٪ کمکهزینهی تحصیلی از اوقاف دریافت کردهاند. (۳)
نظام خصوصی به رشد خود در انگلستان ادامه داد. حضور در مدارس روزانه به یک نفر از هر ۸.۳۶ نفر از کل جمعیت در ۱۸۵۱ رسید، و در ۱۸۶۱ به یک نفر از هر ۷.۷ نفر. قانون آموزشوپرورش ۱۸۷۰ مدارس «رایگان» برای کل جمعیت را فراهم کرد. با این حال، در ۱۹۷۵، پس از ۱۰۰ سال تحصیل «رایگان» این رقم به یک از هر ۶.۴ شهروند رسید. (۴) سرمایهگذاری خصوصی در زمینهی آموزش و پرورش در انگلستان پیش از قانون آموزش و پرورش، با توجه به شرایط، فوقالعاده است. دستمزد کودکان همچنان بخش مهمی از میانگین بودجهی خانواده بود. ادی وست تخمین میزند که یک درصد کامل از درآمد خالص ملّی در سال ۱۸۳۳ در مدارس روزانه هزینه شده است. این رقم بیش از مشابه آمریکا در ۱۸۶۰ است. علاوه بر این، از سال ۱۸۶۰ آلمان و ۱۸۸۰ فرانسه، که آموزش و پرورش رایگان و اجباری بود، بیشتر بوده است. (۵) وست برهان میآورد که هدف آموزش صد در صد جمعیت غیر قابل تحقق است. ولی اگر منظور از آموزش و پرورش همگانی، حضور ۹۰ درصدی باشد، پس نظام خصوصی در انگلستان در ۱۸۶۰ به آن دست یافته بود -ده سال پیش از آنکه آموزش و پرورش رایگان شود. (۶)
وضعیت در آمریکا تقریباً مشابه انگلیس است. در ۱۶۵۰، نرخ باسوادی مردان در آمریکا ۶۰ درصد بود. بین ۱۸۰۰ و ۱۸۴۰، باسوادی در ایالات شمالی از ۷۵٪ به ۹۰٪ افزایش یافت، و در ایالات جنوبی از ۶۰٪ به ۸۱٪. این افزایش پیش از جنبش مدرسهی عمومی (Common School Movement) به رهبری هوراس مان شکل بگیرد، رخ داد. ماساچوست در سال ۱۸۵۰ به نرخ باسوادی ۹۸٪ رسید. این اتفاق پیش از قانون ایالتی آموزش اجباری ۱۸۵۲ رخ داد. دفتر سناتور ادوارد کندی گزارشی در دههی ۱۹۸۰ منتشر ساخت که نشان میداد باسوادی در ماساچوست در آن زمان ۹۱٪ بوده است. (۷)
شلدون ریچمن در کتاب خود، جداسازی مدرسه و دولت، نمونههای مختلفی از ماهیت پیچیدهی مطالعهکنندگان آمریکایی به دست میدهد. از کتاب عقل سلیم تامس پین، ۱۲۰ هزار نسخه به جمعیت سه میلیونی آمریکا فروخته شد -معادل ده میلیون نسخه در دههی ۱۹۹۰. از کتاب اسپلینگ بیِ نوآ وبستر پنج میلیون نسخه به جمعیت کمتر از بیست میلیون نفری آمریکا در ۱۸۱۸ به فروش رسید. رمانهای والتر اسکات به همان تعداد بین ۱۸۱۳ و ۱۸۲۳ به فروش رفت -معادل شصت میلیون نسخه در ۱۹۹۰. همچنین میلیونها نسخه از کتاب آخرین موهیکان جیمز فنیمور کوپر به فروش رفت. اسکات و کوپر مطمئناً در سطح کلاس چهارم امروزی نوشته نشدهاند.
[منظور از مدارس خصوصی، مدارس کاملاً خصوصی و مستقل هستند و نه مدارسی که هزینهها و محتوای آموزشی آنها توسط دولت تعیین میشود و اسماً خصوصی هستند.]
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
دیدگاه عمومی که توسط هواداران آموزشوپروش «رایگان» یا عمومی ترویج میشود این است نظام مبتنی بر هزینه موجب میشود که بسیاری از کودکان از تحصیل جا بمانند. متعاقباً نرخ باسوادی کاهش مییابد، و کشور به سمت رشد پایین و رکود اقتصادی خواهد رفت. اینکه آموزش و پرورش جزئی از رشد اقتصادی است یا نه، موضوع این مقاله نیست. بلکه موضوع این است که، اتهام گسترش بیسوادی در یک نظام مبتی بر هزینه یا خصوصی، در بهترین حالت، با توجه به تاریخ آموزش و پرورش در آمریکا و انگلیس، ضعیف به نظر میرسد.
نظام آموزشی انگلستان تا ۱۸۷۰ کاملاً «رایگان» نبود. با این حال، باسوادی و توجه به آموزش بهطور پیوسته برای صدها سال افزایش یافت. در ۱۶۴۰، نرخ باسوادی مردان در لندن بیش از ۵۰ درصد بود، در حومه بیش از ۳۳ درصد. این نرخها تحت یک نظام آموزشی مبتنی بر هزینه حاصل شدهاند. (۱) با این حال، هنگامیکه تقاضا برای آموزش طی انقلاب صنعتی افزایش یافت، مدارس خصوصی برای تأمین نیاز مصرفی رشد پیدا کردند. تا ۱۸۱۸، یک نفر از هر چهارده نفر از کل جمعیت برای مدتی در مدرسه حضور پیدا کرد. تنها طی ده سال بعد، تعداد کودکان دو برابر شد. یک گزارش حکومتی در ۱۸۳۳ افزایش ۷۳ درصدی کودکان تحصیلکرده بین ۱۸۱۸ و ۱۸۳۳ را نشان میدهد. (۲) طی ۱۸۳۳، پنجاهوهشت درصد، کل هزینهها را پرداخت کردهاند، درحالیکه تنها ۲۷٪ کمکهزینهی تحصیلی از اوقاف دریافت کردهاند. (۳)
نظام خصوصی به رشد خود در انگلستان ادامه داد. حضور در مدارس روزانه به یک نفر از هر ۸.۳۶ نفر از کل جمعیت در ۱۸۵۱ رسید، و در ۱۸۶۱ به یک نفر از هر ۷.۷ نفر. قانون آموزشوپرورش ۱۸۷۰ مدارس «رایگان» برای کل جمعیت را فراهم کرد. با این حال، در ۱۹۷۵، پس از ۱۰۰ سال تحصیل «رایگان» این رقم به یک از هر ۶.۴ شهروند رسید. (۴) سرمایهگذاری خصوصی در زمینهی آموزش و پرورش در انگلستان پیش از قانون آموزش و پرورش، با توجه به شرایط، فوقالعاده است. دستمزد کودکان همچنان بخش مهمی از میانگین بودجهی خانواده بود. ادی وست تخمین میزند که یک درصد کامل از درآمد خالص ملّی در سال ۱۸۳۳ در مدارس روزانه هزینه شده است. این رقم بیش از مشابه آمریکا در ۱۸۶۰ است. علاوه بر این، از سال ۱۸۶۰ آلمان و ۱۸۸۰ فرانسه، که آموزش و پرورش رایگان و اجباری بود، بیشتر بوده است. (۵) وست برهان میآورد که هدف آموزش صد در صد جمعیت غیر قابل تحقق است. ولی اگر منظور از آموزش و پرورش همگانی، حضور ۹۰ درصدی باشد، پس نظام خصوصی در انگلستان در ۱۸۶۰ به آن دست یافته بود -ده سال پیش از آنکه آموزش و پرورش رایگان شود. (۶)
وضعیت در آمریکا تقریباً مشابه انگلیس است. در ۱۶۵۰، نرخ باسوادی مردان در آمریکا ۶۰ درصد بود. بین ۱۸۰۰ و ۱۸۴۰، باسوادی در ایالات شمالی از ۷۵٪ به ۹۰٪ افزایش یافت، و در ایالات جنوبی از ۶۰٪ به ۸۱٪. این افزایش پیش از جنبش مدرسهی عمومی (Common School Movement) به رهبری هوراس مان شکل بگیرد، رخ داد. ماساچوست در سال ۱۸۵۰ به نرخ باسوادی ۹۸٪ رسید. این اتفاق پیش از قانون ایالتی آموزش اجباری ۱۸۵۲ رخ داد. دفتر سناتور ادوارد کندی گزارشی در دههی ۱۹۸۰ منتشر ساخت که نشان میداد باسوادی در ماساچوست در آن زمان ۹۱٪ بوده است. (۷)
شلدون ریچمن در کتاب خود، جداسازی مدرسه و دولت، نمونههای مختلفی از ماهیت پیچیدهی مطالعهکنندگان آمریکایی به دست میدهد. از کتاب عقل سلیم تامس پین، ۱۲۰ هزار نسخه به جمعیت سه میلیونی آمریکا فروخته شد -معادل ده میلیون نسخه در دههی ۱۹۹۰. از کتاب اسپلینگ بیِ نوآ وبستر پنج میلیون نسخه به جمعیت کمتر از بیست میلیون نفری آمریکا در ۱۸۱۸ به فروش رسید. رمانهای والتر اسکات به همان تعداد بین ۱۸۱۳ و ۱۸۲۳ به فروش رفت -معادل شصت میلیون نسخه در ۱۹۹۰. همچنین میلیونها نسخه از کتاب آخرین موهیکان جیمز فنیمور کوپر به فروش رفت. اسکات و کوپر مطمئناً در سطح کلاس چهارم امروزی نوشته نشدهاند.
[منظور از مدارس خصوصی، مدارس کاملاً خصوصی و مستقل هستند و نه مدارسی که هزینهها و محتوای آموزشی آنها توسط دولت تعیین میشود و اسماً خصوصی هستند.]
➣ @Notes_On_Liberty
👍1👎1
📃 آموزش «رایگان» و باسوادی (۲) | ✍🏻 بری دین سیمپسون
➣ @Notes_On_Liberty
سیاحان این دوران، مانند الکسی دو توکویل و پیر دو پونت از آموزش و پرورش در آمریکا شگفتزده شدهاند. (۸) مطالعهی عمومی در عصر ویکتوریای انگلستان چنان مشهور است که تعدادی کتاب و دورههای ادبی دانشگاهی به این موضوع اختصاص داده شده است. انگلستان سرانجام مالیات بر کاغذ را به تصویب رسانید تا عموم مطالعهکنندگان را، که احساس میکرد بسیار باهوش هستند، سرکوب کند.
دلیل موفقیت نظامهای خصوصی مبتنی بر هزینه باید برای هر دانشجوی اقتصاد شناختهشده باشد: کسبوکارهای خصوصی، مشتریمدار هستند. بازخورد سود و زیان به یک کارآفرین میگوید که آیا در برآورده کردن نیازهای مشتریان موفق بوده یا نه. کارآفرینانی که به زیاندهی ادامه دهند سرانجام متوقف خواهند شد. متقابلاً، سود، پاداش به کارآفرینانی است که به درستی خواستههای مصرفکنندگان را دریافتهاند. نگاهی گذرا به مدارس خصوصی آن دوره گواه این حقایق است.
مدارس خصوصی برنامههای درسی متنوعی را به دانشآموزان ارائه میدادند. درحالیکه مدارس عمومی خود را به سه مهارت خواندن، نوشتن و حساب، اختصاص میدادند، مدارس خصوصی دورههای جغرافیا، دفترداری، هندسه، مثلثات، نقشهبرداری، فرانسوی، آلمانی، تاریخ، و گاهی رقص ارائه میدادند. (۹) مدارس تخصصی و شبانه برای تأمین تقاضای فزایندهی مصرفکنندگان پدید آمدند. بسیاری از ایالات پس از انقلاب آمریکا بودجهی مدارس را قطع کردند، ولی آموزش خصوصی رونق گرفت.
پس چرا هوراس مان و سایر اصلاحطلبان فراخوان برای مدارس رایگان و عمومی را در پیش گرفتند؟ یک دلیل این است که مصرفکنندگان کیفیت مدارس خصوصی را ترجیح میدادند. اگرچه حضور در مدارس از ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۰ کاهش نیافت، ولی حضور در مدارس دولتی به سرعت کاهش یافت. مان و پیروانش استدلالات زیادی برای حمله به مدارس خصوصی ارائه دادند. این استدلالها از والدین بد شروع میشد و به «غیردموکراتیک» بودن آموزش و پرورش خصوصی میرسید. استدلالهای اقتصادی مربوط به رشد اقتصادی، جرم و تبهکاری، رایدهندگان فرهیخته نیز برای تحکیم موقعیت مدارس دولتی بهکارگرفته شد. زمانیکه مربیان و مدیران در گروههای قدرتمند لابیگری سازمان یافتند، رهایی از شرّ نظام دولتی مدرن سخت شد. تعداد کمی از مردم میتوانند دو بار هزینهی آموزش و پرورش را پرداخت کنند: یک بار از طریق هزینههای جاری، و یک بار از طریق پرداخت مالیات.
بیشتر مردم امروز به شکست مدارس دولتی پی بردهاند، حتی کسانیکه به دنبال استقرار یک نظام بد هستند. والدین قطعاً به این حقیقت پی بردهاند، چراکه تحصیل خصوصی و خانگی دوباره درحال رشد است. نظریهی اقتصادی به ما نشان میدهد که کسبوکارهای خصوصی نیازهای مصرفکنندگان گوناگون را بسیار بهتر از بوروکراسیها برآورده میکنند. تاریخ به ما میگوید که یک نظام خصوصی، ممکن و عملی است. همه از آموزشی که نیاز دارند، برخوردار خواهند بود، و اگر نظام آموزش عمومی نابود شود، باسوادی آسیب نخواهد دید.
ـــــــــــــــــــــــــ
۱- لرنس اِی. کرمین. مدرسهی عمومی آمریکایی: یک عقیدهی تاریخی. ۱۹۵۱. نیویورک، دانشگاه کلمبیا. ص ۱۷.
۲- جک های، و جروم الیگ. تأمین خصوصی آموزش و پرورش: چند شاهد تاریخی. ۱۹۸۸. ص ۳۶۳
۳- ادوین جرج وست. تخصیص منابع و رشد آموزش و پرورش در اوایل قرن نوزده بریتانیا. ۱۹۷۰. صص ۸۳-۸۴
۴- های. صص ۳۶۴-۳۶۵
۵- ادوین جرج وست. آموزشوپرورش و انقلاب صنعتی. ۱۹۷۵. ص ۲۰۱.
۶- ادوین جرج وست. اقتصاد سیاسی آموزشوپرورش عمومی آمریکا. صص ۱۲۷-۱۲۸.
۷- شلدون ریچمن. جداسازی مدرسه و دولت. ۱۹۹۴. ص ۳۸
۸- ریچمن. صص ۳۸-۳۹
۹- های. صص ۳۶۷-۶۹
#آموزش #آموزش_و_پرورش
#مدرسه_دولتی #آموزش_عمومی
#مدرسه_خصوصی #آموزش_رایگان
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سیاحان این دوران، مانند الکسی دو توکویل و پیر دو پونت از آموزش و پرورش در آمریکا شگفتزده شدهاند. (۸) مطالعهی عمومی در عصر ویکتوریای انگلستان چنان مشهور است که تعدادی کتاب و دورههای ادبی دانشگاهی به این موضوع اختصاص داده شده است. انگلستان سرانجام مالیات بر کاغذ را به تصویب رسانید تا عموم مطالعهکنندگان را، که احساس میکرد بسیار باهوش هستند، سرکوب کند.
دلیل موفقیت نظامهای خصوصی مبتنی بر هزینه باید برای هر دانشجوی اقتصاد شناختهشده باشد: کسبوکارهای خصوصی، مشتریمدار هستند. بازخورد سود و زیان به یک کارآفرین میگوید که آیا در برآورده کردن نیازهای مشتریان موفق بوده یا نه. کارآفرینانی که به زیاندهی ادامه دهند سرانجام متوقف خواهند شد. متقابلاً، سود، پاداش به کارآفرینانی است که به درستی خواستههای مصرفکنندگان را دریافتهاند. نگاهی گذرا به مدارس خصوصی آن دوره گواه این حقایق است.
مدارس خصوصی برنامههای درسی متنوعی را به دانشآموزان ارائه میدادند. درحالیکه مدارس عمومی خود را به سه مهارت خواندن، نوشتن و حساب، اختصاص میدادند، مدارس خصوصی دورههای جغرافیا، دفترداری، هندسه، مثلثات، نقشهبرداری، فرانسوی، آلمانی، تاریخ، و گاهی رقص ارائه میدادند. (۹) مدارس تخصصی و شبانه برای تأمین تقاضای فزایندهی مصرفکنندگان پدید آمدند. بسیاری از ایالات پس از انقلاب آمریکا بودجهی مدارس را قطع کردند، ولی آموزش خصوصی رونق گرفت.
پس چرا هوراس مان و سایر اصلاحطلبان فراخوان برای مدارس رایگان و عمومی را در پیش گرفتند؟ یک دلیل این است که مصرفکنندگان کیفیت مدارس خصوصی را ترجیح میدادند. اگرچه حضور در مدارس از ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۰ کاهش نیافت، ولی حضور در مدارس دولتی به سرعت کاهش یافت. مان و پیروانش استدلالات زیادی برای حمله به مدارس خصوصی ارائه دادند. این استدلالها از والدین بد شروع میشد و به «غیردموکراتیک» بودن آموزش و پرورش خصوصی میرسید. استدلالهای اقتصادی مربوط به رشد اقتصادی، جرم و تبهکاری، رایدهندگان فرهیخته نیز برای تحکیم موقعیت مدارس دولتی بهکارگرفته شد. زمانیکه مربیان و مدیران در گروههای قدرتمند لابیگری سازمان یافتند، رهایی از شرّ نظام دولتی مدرن سخت شد. تعداد کمی از مردم میتوانند دو بار هزینهی آموزش و پرورش را پرداخت کنند: یک بار از طریق هزینههای جاری، و یک بار از طریق پرداخت مالیات.
بیشتر مردم امروز به شکست مدارس دولتی پی بردهاند، حتی کسانیکه به دنبال استقرار یک نظام بد هستند. والدین قطعاً به این حقیقت پی بردهاند، چراکه تحصیل خصوصی و خانگی دوباره درحال رشد است. نظریهی اقتصادی به ما نشان میدهد که کسبوکارهای خصوصی نیازهای مصرفکنندگان گوناگون را بسیار بهتر از بوروکراسیها برآورده میکنند. تاریخ به ما میگوید که یک نظام خصوصی، ممکن و عملی است. همه از آموزشی که نیاز دارند، برخوردار خواهند بود، و اگر نظام آموزش عمومی نابود شود، باسوادی آسیب نخواهد دید.
ـــــــــــــــــــــــــ
۱- لرنس اِی. کرمین. مدرسهی عمومی آمریکایی: یک عقیدهی تاریخی. ۱۹۵۱. نیویورک، دانشگاه کلمبیا. ص ۱۷.
۲- جک های، و جروم الیگ. تأمین خصوصی آموزش و پرورش: چند شاهد تاریخی. ۱۹۸۸. ص ۳۶۳
۳- ادوین جرج وست. تخصیص منابع و رشد آموزش و پرورش در اوایل قرن نوزده بریتانیا. ۱۹۷۰. صص ۸۳-۸۴
۴- های. صص ۳۶۴-۳۶۵
۵- ادوین جرج وست. آموزشوپرورش و انقلاب صنعتی. ۱۹۷۵. ص ۲۰۱.
۶- ادوین جرج وست. اقتصاد سیاسی آموزشوپرورش عمومی آمریکا. صص ۱۲۷-۱۲۸.
۷- شلدون ریچمن. جداسازی مدرسه و دولت. ۱۹۹۴. ص ۳۸
۸- ریچمن. صص ۳۸-۳۹
۹- های. صص ۳۶۷-۶۹
#آموزش #آموزش_و_پرورش
#مدرسه_دولتی #آموزش_عمومی
#مدرسه_خصوصی #آموزش_رایگان
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1