📃 آیا سوسیالیسم ما را خوشحالتر خواهد ساخت؟ اسب تروای «گزارش خوشبختی» (۱) | ✍🏻 توماس دیلورنزو
➣ @Notes_On_Liberty
اکنون که هر فرد متفکری به این باور دارد چه سوسیالیسم، چه مداخلهگرایی حکومتی نمیتواند کاری جز نابودی خوشبختی و سعادت انجام دهد، دولتگرایان تمامیتخواه لحن خود را تغییر داده و میگویند که گذشته از همهی اینها سعادت واقعاً مهم نیست؛ آنچه مهم است این است که ما چقدر خوشحالیم. و، میگویند که، آنچه دولت واقعاً میتواند انجام دهد، شاد ساختن واقعی ماست. در نتیجه، استدلال میکنند که، نباید که محدودیتهای بیشتری بر قدرت حکومت وضع شود، زیرا محدودساختن قدرت حکومت به معنای محدودساختن شادی فراوان ما خواهد بود.
این مضمون «گزارش خوشبختی جهانی» به سفارش سازمان ملل متحد است، که توسط جفری ساکس، دانشگاهی چپگرای دانشگاه کلمبیا در سال ۲۰۱۲ ویراستاری شده است. این گزارش نشان میدهد که کشور کوچک بوتان رتبه اول شاخص «رضایت ناخالص ملّی» را در ۱۹۷۲ به دست آورده است. از جمله مواردی که، سازمان ملل ظاهراً معتقد است که مردم بوتان را اختصاصاً خوشبخت گردانیده، دستورالعمل ملّی پوشش (قانون ملّی پوشش) حکومتی آنها و تبعیض شغلی نهادینهشده علیه ساکنان غیربومی بوتان است. گزارش سازمان ملل همچنین از یونان، بهعنوان یکی از خوشبختترین کشورهای روی زمین یاد میکند، با وجود این واقعیت که هنگامیکه گزارش منتشر شد حکومت یونان ورشکسته شده، و آشوبهایی در خیابانهای آتن به همین خاطر به وجود آمده بود.
مجموعهی بزرگی از ادبیات دانشگاهی در حوزهی بهاصطلاح «خوشبختیپژوهی» ریشه گرفته، و از آن برای زمینهسازی جهت بازگشت به برنامهریزی مرکزی سوسیالیستی استفاده میشود. پژوهش مبتنی بر چندین فرض قرار گرفته است که مدتها پیش توسط حرفهی اقتصاد بهمثابهی مزخرفات خطرآفرین کنار گذاشته شدهاند. فرضیات این هستند که «مطلوبیت» یا رفاه درکشده توسط یک شخص، «عددی» یا قابل اندازهگیری است؛ اینکه مقایسهی مطلوبیت بین نفری میتواند انجام شود، و اینکه امکانپذیر است که یک «تابع رفاه اجتماعی» یا «شاخص خوشبختی» عینی و قابل اندازهگیری استنتاج شود.
با گذشت زمان درازی از ترک این استدلال که سوسیالیسم بهلحاظ سازماندهی تولید و فعالیت اقتصادی نسبت به سرمایهداری برتری دارد، حالا پژوهشگران «خوشبختی» ادعا میکنند که توانگری در واقع یک «بیماری» است که ناراحتی و ناخوشایندی گستردهای در یک جامعه میآفریند. حتی یک کتاب شبهعلمی به نام «آنفولانزا» هم در این زمینه وجود دارد!
ادعاها دربارهی توانایی فرضی خوشبختیپژوهان برای سنجش نهایی مطلوبیت، صرفاً تمام دلایلی را که دههها توسط حرفهی اقتصاد پذیرفته شده بود که چرا مطلوبیت بهجای آنکه عددی باشد «وصفی» است و غیرقابل اندازهگیری، نادیده میگیرد. همانطور که مورای روتبارد در یک مقاله با عنوان «به سوی بازسازی مطلوبیت و اقتصاد رفاه» مینویسد:
«مفهوم ترجیح اثباتشده به سادگی بدین شرح است که: انتخاب واقعی، ترجیحات فرد را نشان میدهد یا اثبات میکند؛ یعنی اینکه، ترجیحات او از آنچه که او در عمل انتخاب میکند قابل استنباط است. بنابراین، اگر فردی وقتگذرانی در کنسرت را بهجای تماشای فیلم انتخاب کند، ما استنباط میکنیم اولی ترجیح داده شده، در مقیاس ارزشی او جایگاه بالاتری دارد... مفهوم ترجیح، ریشه در انتخابهای واقعی دارد، که سنگبنای ساختار منطقی تحلیلهای اقتصادی و تحلیل مطلوبیت و رفاه است.»
روتبارد در ادامه حماقت اتکا به نظرسنجیهای افکارسنجی عمومی در مقابل ترجیحات اثباتشدهی واقعی تصمیمگیرندگان اقتصادی را بدین ترتیب توضیح میدهد:
«یکی از پوچترین رویهها مبتنی بر یک فرض ثابت [فرض اینکه مردم هرگز ترجیحات خود را تغییر نمیدهند] تلاش برای رسیدن به مقیاس ترجیح مصرفکننده، نه از طریق مشاهده کنش واقعی، بلکه از طریق پرسش با پرسشنامههاست. در نبودِ مراجعه به حقایق و شواهد، چند مصرفکننده مفصلاً مورد پرسش قرار میگیرند که کدام دسته از کالاهای انتزاعی را به دیگر کالاهای انتزاعی ترجیح میدهند. این امر نه تنها از خطای ثبات رنج میبرد، هیچ تضمینی هم نمیتواند از صرف پرسشگری از مردم وجود داشته باشد چراکه آنها با انتخابهایی در عمل روبهرو نشدهاند. ارزیابی شخص نهتنها در زمان صحبت دربارهی کالاها با زمانیکه او واقعاً دست به انتخاب میزند، میتواند متفاوت باشد، بلکه هیچ تضمینی هم وجود ندارد که او حقیقت را بگوید.»
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اکنون که هر فرد متفکری به این باور دارد چه سوسیالیسم، چه مداخلهگرایی حکومتی نمیتواند کاری جز نابودی خوشبختی و سعادت انجام دهد، دولتگرایان تمامیتخواه لحن خود را تغییر داده و میگویند که گذشته از همهی اینها سعادت واقعاً مهم نیست؛ آنچه مهم است این است که ما چقدر خوشحالیم. و، میگویند که، آنچه دولت واقعاً میتواند انجام دهد، شاد ساختن واقعی ماست. در نتیجه، استدلال میکنند که، نباید که محدودیتهای بیشتری بر قدرت حکومت وضع شود، زیرا محدودساختن قدرت حکومت به معنای محدودساختن شادی فراوان ما خواهد بود.
این مضمون «گزارش خوشبختی جهانی» به سفارش سازمان ملل متحد است، که توسط جفری ساکس، دانشگاهی چپگرای دانشگاه کلمبیا در سال ۲۰۱۲ ویراستاری شده است. این گزارش نشان میدهد که کشور کوچک بوتان رتبه اول شاخص «رضایت ناخالص ملّی» را در ۱۹۷۲ به دست آورده است. از جمله مواردی که، سازمان ملل ظاهراً معتقد است که مردم بوتان را اختصاصاً خوشبخت گردانیده، دستورالعمل ملّی پوشش (قانون ملّی پوشش) حکومتی آنها و تبعیض شغلی نهادینهشده علیه ساکنان غیربومی بوتان است. گزارش سازمان ملل همچنین از یونان، بهعنوان یکی از خوشبختترین کشورهای روی زمین یاد میکند، با وجود این واقعیت که هنگامیکه گزارش منتشر شد حکومت یونان ورشکسته شده، و آشوبهایی در خیابانهای آتن به همین خاطر به وجود آمده بود.
مجموعهی بزرگی از ادبیات دانشگاهی در حوزهی بهاصطلاح «خوشبختیپژوهی» ریشه گرفته، و از آن برای زمینهسازی جهت بازگشت به برنامهریزی مرکزی سوسیالیستی استفاده میشود. پژوهش مبتنی بر چندین فرض قرار گرفته است که مدتها پیش توسط حرفهی اقتصاد بهمثابهی مزخرفات خطرآفرین کنار گذاشته شدهاند. فرضیات این هستند که «مطلوبیت» یا رفاه درکشده توسط یک شخص، «عددی» یا قابل اندازهگیری است؛ اینکه مقایسهی مطلوبیت بین نفری میتواند انجام شود، و اینکه امکانپذیر است که یک «تابع رفاه اجتماعی» یا «شاخص خوشبختی» عینی و قابل اندازهگیری استنتاج شود.
با گذشت زمان درازی از ترک این استدلال که سوسیالیسم بهلحاظ سازماندهی تولید و فعالیت اقتصادی نسبت به سرمایهداری برتری دارد، حالا پژوهشگران «خوشبختی» ادعا میکنند که توانگری در واقع یک «بیماری» است که ناراحتی و ناخوشایندی گستردهای در یک جامعه میآفریند. حتی یک کتاب شبهعلمی به نام «آنفولانزا» هم در این زمینه وجود دارد!
ادعاها دربارهی توانایی فرضی خوشبختیپژوهان برای سنجش نهایی مطلوبیت، صرفاً تمام دلایلی را که دههها توسط حرفهی اقتصاد پذیرفته شده بود که چرا مطلوبیت بهجای آنکه عددی باشد «وصفی» است و غیرقابل اندازهگیری، نادیده میگیرد. همانطور که مورای روتبارد در یک مقاله با عنوان «به سوی بازسازی مطلوبیت و اقتصاد رفاه» مینویسد:
«مفهوم ترجیح اثباتشده به سادگی بدین شرح است که: انتخاب واقعی، ترجیحات فرد را نشان میدهد یا اثبات میکند؛ یعنی اینکه، ترجیحات او از آنچه که او در عمل انتخاب میکند قابل استنباط است. بنابراین، اگر فردی وقتگذرانی در کنسرت را بهجای تماشای فیلم انتخاب کند، ما استنباط میکنیم اولی ترجیح داده شده، در مقیاس ارزشی او جایگاه بالاتری دارد... مفهوم ترجیح، ریشه در انتخابهای واقعی دارد، که سنگبنای ساختار منطقی تحلیلهای اقتصادی و تحلیل مطلوبیت و رفاه است.»
روتبارد در ادامه حماقت اتکا به نظرسنجیهای افکارسنجی عمومی در مقابل ترجیحات اثباتشدهی واقعی تصمیمگیرندگان اقتصادی را بدین ترتیب توضیح میدهد:
«یکی از پوچترین رویهها مبتنی بر یک فرض ثابت [فرض اینکه مردم هرگز ترجیحات خود را تغییر نمیدهند] تلاش برای رسیدن به مقیاس ترجیح مصرفکننده، نه از طریق مشاهده کنش واقعی، بلکه از طریق پرسش با پرسشنامههاست. در نبودِ مراجعه به حقایق و شواهد، چند مصرفکننده مفصلاً مورد پرسش قرار میگیرند که کدام دسته از کالاهای انتزاعی را به دیگر کالاهای انتزاعی ترجیح میدهند. این امر نه تنها از خطای ثبات رنج میبرد، هیچ تضمینی هم نمیتواند از صرف پرسشگری از مردم وجود داشته باشد چراکه آنها با انتخابهایی در عمل روبهرو نشدهاند. ارزیابی شخص نهتنها در زمان صحبت دربارهی کالاها با زمانیکه او واقعاً دست به انتخاب میزند، میتواند متفاوت باشد، بلکه هیچ تضمینی هم وجود ندارد که او حقیقت را بگوید.»
➣ @Notes_On_Liberty
👍4👎1
📃 آیا سوسیالیسم ما را خوشحالتر خواهد ساخت؟ اسب تروای «گزارش خوشبختی» (۲) | ✍🏻 توماس دیلورنزو
➣ @Notes_On_Liberty
بعید است که پژوهشگران «خوشبختی» آزمونهای دروغسنجی را برای پاسخدهندگان به پرسشنامهی خود بهکار بندند (البته نه اینکه تستهای دروغسنجی صددرصد صحیح باشند).
اقتصاددانی که مسلماً رهبری پژوهش دربارهی خوشبختی را بر عهده دارد، پروفسور برونو فری (Bruno Frey) از دانشگاه زوریخ است. هنگامیکه نویسندهی حاضر سال ۲۰۰۸ در کنفرانسی در پراگ از او در باب انتقادات قدیمی دربارهی جایگزینی ترجیحات استنباطشدهی واقعی با پرسشنامهها سوال کرد، پاسخ این بود که دادههای او از دادههای تولید ناخالص داخلی «بدتر نیست.» به عبارت دیگر، او پاسخی به پرسش نداد. ولی در حقیقت، بسیاری از دادههای تحقیقات دربارهی خوشبختی خیلی خیلی بدترند.
سوسیالیستهای اروپایی خارج از رشتهی اقتصاد با پژوهشهای خوشبختی خود از این فراتر رفتهاند. یکی از پرفروشترین کتابهای اروپا، کتاب سطح روحیه: چرا برابری برای همه بهتر است، نوشتهی ریچارد ویلکینسون و کیت پیکت است. این کتاب نمونهی کامل سوءاستفاده از آمار توسط دو اپیدمیولوژیست بریتانیایی است. سوءاستفاده از آمار است، زیرا کل کتاب تحقیق دربارهی همبستگیهای ساده بین میزان نابرابری مادی در یک کشور و بیشمار متغیر دیگر است. نویسندگان حتی به خود زحمت تحلیل رگرسیون چندگانه را ندادهاند؛ در عوض، همبستگیهای آماری ساختگی ارائه میدهند که برابری مادی بیشتر (احتمالاً ناشی از بازتوزیع درآمد بیشتر توسط دولتهای رفاه اروپایی) ظاهراً منجر به بهبود در زندگی جامعه، سلامت روان، مصرف مخدر، نرخ چاقی، هوش، بازیافت، خشونت، زندانی شدن، تحرک اجتماعی، اختلال عملکرد، اضطراب، و عزت نفس شده است. یکی از منتقدین این اثر، با انتشار نموداری که نشان میدهد همبستگی مثبتی میان نرخ بازیافت و نرخ خودکشی وجود دارد، روششناسیِ «اگر دادهها را بهاندازهی کافی شکنجه کنید، اعتراف خواهند کردِ» آنان را به سخره گرفته و نتیجهگیری میکند که هرچه یک نفر بیشتر بازیافت کند، احتمال اینکه کسی مرتکب خودکشی شود، بیشتر میشود.
براساس «پژوهش» ویلکینسون و پیکت، خوشبختترین مردم روی زمین در درازای قرن بیستم میبایست شهروندان امپراتوری شوروی، از جمله کشورهای اقماری اروپای شرقی و مرکزی در دورهی پس از جنگ جهانی دوم باشند، زیرا «برابری» همواره هدف اصلی همهی اشکال سوسیالیسم است.
همانطور که فردریش فون هایک در راه بردگی اظهار میکند هدف سوسیالیسم همیشه برابری است؛ تنها چیزی که در طول زمان تغییر کرده این است که سوسیالیسم کار خود را مالکیت دولتی بر ابزار تولید آغاز کرده و سپس به بازتوزیع درآمد از طریق دولت رفاه و مالیات بر درآمد «تصاعدی» تغییر شکل پیدا کرد.
این خوشبختیپژوهان هرگز به آسیبشناسیهای مستند تهیهشده از دولت رفاه، مانند نابودی اخلاق کار، فروپاشی خانواده، رشد ناکارآمدی ناشی از دولت رفاه که موجب حذف افراد از جمعیت شاغل میشود، هیچ اشارهای نمیکنند.
#سوسیالیسم #گزارش_خوشبختی
#اسب_تروای_سوسیالیسم #آماربازی
#آمار #دولت_رفاه #خوشبختی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بعید است که پژوهشگران «خوشبختی» آزمونهای دروغسنجی را برای پاسخدهندگان به پرسشنامهی خود بهکار بندند (البته نه اینکه تستهای دروغسنجی صددرصد صحیح باشند).
اقتصاددانی که مسلماً رهبری پژوهش دربارهی خوشبختی را بر عهده دارد، پروفسور برونو فری (Bruno Frey) از دانشگاه زوریخ است. هنگامیکه نویسندهی حاضر سال ۲۰۰۸ در کنفرانسی در پراگ از او در باب انتقادات قدیمی دربارهی جایگزینی ترجیحات استنباطشدهی واقعی با پرسشنامهها سوال کرد، پاسخ این بود که دادههای او از دادههای تولید ناخالص داخلی «بدتر نیست.» به عبارت دیگر، او پاسخی به پرسش نداد. ولی در حقیقت، بسیاری از دادههای تحقیقات دربارهی خوشبختی خیلی خیلی بدترند.
سوسیالیستهای اروپایی خارج از رشتهی اقتصاد با پژوهشهای خوشبختی خود از این فراتر رفتهاند. یکی از پرفروشترین کتابهای اروپا، کتاب سطح روحیه: چرا برابری برای همه بهتر است، نوشتهی ریچارد ویلکینسون و کیت پیکت است. این کتاب نمونهی کامل سوءاستفاده از آمار توسط دو اپیدمیولوژیست بریتانیایی است. سوءاستفاده از آمار است، زیرا کل کتاب تحقیق دربارهی همبستگیهای ساده بین میزان نابرابری مادی در یک کشور و بیشمار متغیر دیگر است. نویسندگان حتی به خود زحمت تحلیل رگرسیون چندگانه را ندادهاند؛ در عوض، همبستگیهای آماری ساختگی ارائه میدهند که برابری مادی بیشتر (احتمالاً ناشی از بازتوزیع درآمد بیشتر توسط دولتهای رفاه اروپایی) ظاهراً منجر به بهبود در زندگی جامعه، سلامت روان، مصرف مخدر، نرخ چاقی، هوش، بازیافت، خشونت، زندانی شدن، تحرک اجتماعی، اختلال عملکرد، اضطراب، و عزت نفس شده است. یکی از منتقدین این اثر، با انتشار نموداری که نشان میدهد همبستگی مثبتی میان نرخ بازیافت و نرخ خودکشی وجود دارد، روششناسیِ «اگر دادهها را بهاندازهی کافی شکنجه کنید، اعتراف خواهند کردِ» آنان را به سخره گرفته و نتیجهگیری میکند که هرچه یک نفر بیشتر بازیافت کند، احتمال اینکه کسی مرتکب خودکشی شود، بیشتر میشود.
براساس «پژوهش» ویلکینسون و پیکت، خوشبختترین مردم روی زمین در درازای قرن بیستم میبایست شهروندان امپراتوری شوروی، از جمله کشورهای اقماری اروپای شرقی و مرکزی در دورهی پس از جنگ جهانی دوم باشند، زیرا «برابری» همواره هدف اصلی همهی اشکال سوسیالیسم است.
همانطور که فردریش فون هایک در راه بردگی اظهار میکند هدف سوسیالیسم همیشه برابری است؛ تنها چیزی که در طول زمان تغییر کرده این است که سوسیالیسم کار خود را مالکیت دولتی بر ابزار تولید آغاز کرده و سپس به بازتوزیع درآمد از طریق دولت رفاه و مالیات بر درآمد «تصاعدی» تغییر شکل پیدا کرد.
این خوشبختیپژوهان هرگز به آسیبشناسیهای مستند تهیهشده از دولت رفاه، مانند نابودی اخلاق کار، فروپاشی خانواده، رشد ناکارآمدی ناشی از دولت رفاه که موجب حذف افراد از جمعیت شاغل میشود، هیچ اشارهای نمیکنند.
#سوسیالیسم #گزارش_خوشبختی
#اسب_تروای_سوسیالیسم #آماربازی
#آمار #دولت_رفاه #خوشبختی
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1
«همچنانکه به جلو میرویم، چشمانداز دلار و نظام پولی بینالمللی واقعاً شوم و ترسناک مینماید. تا زمانیکه با نرخ واقعبینانهی طلا به استاندارد کلاسیک طلا بازنگردیم، سرنوشت شوم نظام پولی بینالمللی آن است که در رویارویی با مشکلات حلنشده، بین نرخهای برابری ثابت و در نوسان (بیثبات) سرگردان باشد، بد کار کند، و سرانجام متلاشی شود. و آنچه به این فروپاشی دامن میزند تورم ادامهدار حجم دلار و، از اینرو، تورم قیمت در آمریکاست که هیچ نشانی از فروکش کردن آن وجود ندارد. چشمانداز آینده، تورم افسارگسیختهی شتابان و گریزناپذیر در داخل کشور، همراه با فروپاشی پولی و جنگ اقتصادی در خارج از کشور است. این چشمانداز تنها با دگرگونی جدی نظام پولی آمریکا و جهان میتواند تغییر کند: با بازگشت به پول کالایی بازار آزاد مانند طلا، و بیرون راندن کامل حکومت از عرصهی پولی.»
❈ مورای روتبارد، حکومت با پول ما چه کرده است؟
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مورای روتبارد، حکومت با پول ما چه کرده است؟
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎1
📃 میزس و روتبارد دربارهی دموکراسی (۱) | ✍🏻 دیوید گوردون
➣ @Notes_On_Liberty
لودویگ فون میزس استدلالهای رایج به نفع دموکراسی را رد میکند. از نظر او فضایل ادعایی برای دموکراسی رایزنی عمومی نیست. از نظر او تنها یک استدلال به نفع دموکراسی وجود دارد که قانعکننده است. میزس میگوید فقط دموکراسی اجارهی تغییر مسالمتآمیز قدرت را میدهد. او بر این است که هر حکومتی متکی به رضایت عمومی است. اگر بخش قابلتوجهی از مردم حکومت را دیگر قابل تحمل ندانند، آن حکومت دیگر قادر به حفظ قدرت خود نیست. در دموکراسی، مردم در چنین موقعیتی میتوانند بهطور مسالمتآمیز حکومت را با مخالف موردعلاقهی خود جایگزین سازند. بدون دموکراسی، انقلاب خشونتآمیزی روی خواهد داد؛ زیرا افرادِ در قدرت، و هواداران آنها، به احتمال زیاد به قدرت خواهند چسبید، حتی اگر موقعیت آنان در درا مدت ناپایدار باشد.
میزس در کتاب «لیبرالیسم» اینگونه استدلال میکند:
«حکومت به رضایت حکومتشوندگان وابسته است، یعنی پذیرش حاکمان موجود -و حاکمان همیشه در برابر حکومتشوندگان در اقلیتاند، همانطور که تولیدکنندهی کفش در برابر مصرفکنندگان کفش در اقلیت است. حکومتشوندگان ممکن است حکومت را بهمثابهی شرّ کوچکتر، یا شرّ لازم در نظر بگیرند، با این حال آنان باید معتقد باشند که تغییر در وضعیت موجود بیحاصل است. ولی هرگاه که بیشتر حکومتشوندگان متقاعد شوند که تغییر در شکل حکومت و جایگزینی رژیم و افراد کهن با رژیم و افرا جدید ضروری و ممکن است، روزگار سابق به سر میرسد. اکثریت، قدرت آن را دارند که خواستههای خود را حتی برخلاف خواست رژیم سابق پیش ببرند. در طولانیمدت هیچ حکومتی نمیتواند در صورتیکه حمایت افکار عمومی را نداشته باشد، خود را در قدرت نگه دارد؛ یعنی اگر افراد تحت حکومت دیگر متقاعد نشوند که حکومت خوب است. نیرویی که حکومت بهمنظور نرم کردن روحیهی سرکشی به آن متوسل میشود تنها تا زمانی موفقیتآمیز است که حکومتشوندگان اقدام به مخالفت سرسختانه نکنند.
بنابراین در هر شکل از شیوهی حکومتای ابزاری وجود دارد که در نهایت حکومت به ارادهی حکومتشوندگان وابسته شود؛ یعنی، جنگ داخلی، انقلاب، شورش. ولی این تنها تدبیری است که لیبرالیسم میخواهد جلوی آن را بگیرد. درصورتیکه روند مسالمتآمیز امروز پیوسته با مشکلات داخلی قطع گردد، پیشرفت اقتصادی پایداری نمیتواند وجود داشته باشد...
اینجاست که میتوانیم گفت کاربرد اجتماعی دموکراسی نقطهی کاربرد خود را پیدا میکند. دموکراسی شکلی از تشکیلات سیاسی است که حکومت را بدون کشمکش خشونتآمیز با خواستههای حکومتشوندگان منطبق میسازد...»
موضوعات مختلفی وجود دارد که میتواند با آنها این استدلال را به چالش کشید. برای نمونه، اگر اکثریت مخالف حکومت باشند، ولی اتفاقنظر و اجماعی در حمایت از گروه خاصی از مخالفان وجود نداشته باشد چه؟ (منظورم این نیست که حزب در قدرت اجازه نخواهد داد که گروههای مخالف دوام یابند. زمانیکه میزس دربارهی دموکراسی سخن میگوید، فرض میکند انتخابات منصفانه و بیطرف است.) ولی حتی اگر این استدلال بتواند به چالش کشیده شود، بهنظر میرسد که به نفع آن باشد.
مورای روتبارد استدلال مخالفی را در مقابل این استدلال میزس مطرح میکند که آنطور که باید و شاید مورد توجه قرار نگرفته است. کتاب او، قدرت و بازار، حاوی استدلالهای فراوانی است که یکی پس از دیگری مطرح میشود، و یکی از آنها بسیار قابل توجه است.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
لودویگ فون میزس استدلالهای رایج به نفع دموکراسی را رد میکند. از نظر او فضایل ادعایی برای دموکراسی رایزنی عمومی نیست. از نظر او تنها یک استدلال به نفع دموکراسی وجود دارد که قانعکننده است. میزس میگوید فقط دموکراسی اجارهی تغییر مسالمتآمیز قدرت را میدهد. او بر این است که هر حکومتی متکی به رضایت عمومی است. اگر بخش قابلتوجهی از مردم حکومت را دیگر قابل تحمل ندانند، آن حکومت دیگر قادر به حفظ قدرت خود نیست. در دموکراسی، مردم در چنین موقعیتی میتوانند بهطور مسالمتآمیز حکومت را با مخالف موردعلاقهی خود جایگزین سازند. بدون دموکراسی، انقلاب خشونتآمیزی روی خواهد داد؛ زیرا افرادِ در قدرت، و هواداران آنها، به احتمال زیاد به قدرت خواهند چسبید، حتی اگر موقعیت آنان در درا مدت ناپایدار باشد.
میزس در کتاب «لیبرالیسم» اینگونه استدلال میکند:
«حکومت به رضایت حکومتشوندگان وابسته است، یعنی پذیرش حاکمان موجود -و حاکمان همیشه در برابر حکومتشوندگان در اقلیتاند، همانطور که تولیدکنندهی کفش در برابر مصرفکنندگان کفش در اقلیت است. حکومتشوندگان ممکن است حکومت را بهمثابهی شرّ کوچکتر، یا شرّ لازم در نظر بگیرند، با این حال آنان باید معتقد باشند که تغییر در وضعیت موجود بیحاصل است. ولی هرگاه که بیشتر حکومتشوندگان متقاعد شوند که تغییر در شکل حکومت و جایگزینی رژیم و افراد کهن با رژیم و افرا جدید ضروری و ممکن است، روزگار سابق به سر میرسد. اکثریت، قدرت آن را دارند که خواستههای خود را حتی برخلاف خواست رژیم سابق پیش ببرند. در طولانیمدت هیچ حکومتی نمیتواند در صورتیکه حمایت افکار عمومی را نداشته باشد، خود را در قدرت نگه دارد؛ یعنی اگر افراد تحت حکومت دیگر متقاعد نشوند که حکومت خوب است. نیرویی که حکومت بهمنظور نرم کردن روحیهی سرکشی به آن متوسل میشود تنها تا زمانی موفقیتآمیز است که حکومتشوندگان اقدام به مخالفت سرسختانه نکنند.
بنابراین در هر شکل از شیوهی حکومتای ابزاری وجود دارد که در نهایت حکومت به ارادهی حکومتشوندگان وابسته شود؛ یعنی، جنگ داخلی، انقلاب، شورش. ولی این تنها تدبیری است که لیبرالیسم میخواهد جلوی آن را بگیرد. درصورتیکه روند مسالمتآمیز امروز پیوسته با مشکلات داخلی قطع گردد، پیشرفت اقتصادی پایداری نمیتواند وجود داشته باشد...
اینجاست که میتوانیم گفت کاربرد اجتماعی دموکراسی نقطهی کاربرد خود را پیدا میکند. دموکراسی شکلی از تشکیلات سیاسی است که حکومت را بدون کشمکش خشونتآمیز با خواستههای حکومتشوندگان منطبق میسازد...»
موضوعات مختلفی وجود دارد که میتواند با آنها این استدلال را به چالش کشید. برای نمونه، اگر اکثریت مخالف حکومت باشند، ولی اتفاقنظر و اجماعی در حمایت از گروه خاصی از مخالفان وجود نداشته باشد چه؟ (منظورم این نیست که حزب در قدرت اجازه نخواهد داد که گروههای مخالف دوام یابند. زمانیکه میزس دربارهی دموکراسی سخن میگوید، فرض میکند انتخابات منصفانه و بیطرف است.) ولی حتی اگر این استدلال بتواند به چالش کشیده شود، بهنظر میرسد که به نفع آن باشد.
مورای روتبارد استدلال مخالفی را در مقابل این استدلال میزس مطرح میکند که آنطور که باید و شاید مورد توجه قرار نگرفته است. کتاب او، قدرت و بازار، حاوی استدلالهای فراوانی است که یکی پس از دیگری مطرح میشود، و یکی از آنها بسیار قابل توجه است.
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1
📃 میزس و روتبارد دربارهی دموکراسی (۲) | ✍🏻 دیوید گوردون
➣ @Notes_On_Liberty
استدلال او بهطور خلاصه این است که، اگر دموکراسی قرار است جایگزین انقلاب خشونتآمیز باشد، پس حکومت دموکراتیک میبایست دقیقاً شبیه حکومتی باشد که در انقلابی خشونتآمیز به پیروزی دست مییابد و به قدرت میرسد. غیرمحتمل است که این اتفاق نیفتد. اگر چنین باشد، استدلال میزس شکست خورده است.
روتبارد آنچه را که در ذهن دارد در این بخش توضیح میدهد:
«علاوهبراین، ایراد دیگری که در بحث «تغییر مسالمتآمیز» به نفع دموکراسی وجود دارد، این است، که این استدلال خود-تناقضی عظیمی برای خود به ارمغان میآورد که عموماً نادیده گرفته شده است. کسانیکه این استدلال را پذیرفتهاند صرفاً آن را بهعنوان مهر تأییدی برای همهی دموکراسیها بهکار میبرند و سپس باشتاب به سراغ دیگر امور میروند. آنها درک نمیکنند که استدلال «تغییر مسالمتآمیز» ضابطهای برای حکومت بهوجود میآورد هر دموکراسیای میبایست واجد شرایط آن باشد. زیرا این استدلال که آراء جایگزین گلولهها میشوند باید به روش دقیقی در نظر گرفته شود که: انتخابات دموکراتیک همان نتیجهای را حاصل میکند که اگر اکثریت مجبور بودند بر سر آن در نبردی خشونتبار با اقلیت بجنگند، اتفاق میفتاد. بهطور مخصتر، این استدلال نشان میدهد که نتایج انتخابات صرفاً و دقیقاً جایگزینی برای نبرد فیزیکی است.
در اینجا ضابطهای برای دموکراسی داریم: آیا دموکراسی نتایجی را به همراه دارد که از طریق نبرد داخلی قابل دستیابی بود؟ اگر دریابیم که دموکراسی، یا شکل خاصی از دموکراسی، بهطور نظاممند به نتایجی دست مییابد که وسیعتر از «جایگزین گلوله» است، پس باید دموکراسی را رد کنیم یا این استدلال را کنار بگذاریم.
پس، دموکراسی، چه بهطور کلی چه در کشوری خاص، زمانیکه علیه ضابطهی خود آزموده میشود، چگونه عمل میکند؟ یکی از خاصیتهای دموکراسی این است که هر فرد یک رای دارد. ولی استدلال «تغییر مسالمتآمیز» این معنی را میرساند که هر فرد در هر نبرد برابر شمرده میشود. ولی آیا این صحیح است؟ در وهلهی اول، واضح است که قدرت بدنی برابر توزیع نشده است. در هر جنگی، زنان، پیران، بیماران بسیار بد عمل میکنند. بنابراین براساس استدلال «تغییر مسالمتآمیز» هیچ توجیهی وجود ندارد که به گروههای بهلحاظجسمی ضعیف حق رای بدهیم. بنابراین کلیهی شهروندانی که، نه بهخاطر سواد بلکه بهخاطر آمادگی جسمانی، نمیتوانند آزمونی را با موفقیت پشت سر بگذارند، باید از رای دادن منع شوند. علاوه بر این، بهروشنی لازم است که به تمامی مردانی که آموزش نظامی دیدهاند حق رای بیشتری داده شد (مانند سربازان و شهربانان)، زیرا بدیهی است که یک گروه از جنگجویان ورزیده میتواند عدهی زیادی از تازهکاران قویهیکل را شکست دهند.»
آیا میزس میتوانست به این استدلال روتبارد پاسخ دهد؟ ممکن بود بگوید که، حتی اگر حق با روتبارد باشد که دموکراسی جایگزین کاملی برای نتایج انقلاب خشونتآمیز نیست، با توجه به هزینههای خشونتورزی، حائز اهمیت است. ولی مطمئنم که روتبارد پاسخ متقابلی برای این هم داشت. مورای توانایی شگفتانگیزی برای پاسخ متقابل به هر استدلالی که علیه او میشد داشت، من در این زمینه هرگز رقیبی برای او ندیدهام.
#اندیشه_سیاسی #حکومت #دولت
#دموکراسی #استبداد_اکثریت #انتخابات
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
استدلال او بهطور خلاصه این است که، اگر دموکراسی قرار است جایگزین انقلاب خشونتآمیز باشد، پس حکومت دموکراتیک میبایست دقیقاً شبیه حکومتی باشد که در انقلابی خشونتآمیز به پیروزی دست مییابد و به قدرت میرسد. غیرمحتمل است که این اتفاق نیفتد. اگر چنین باشد، استدلال میزس شکست خورده است.
روتبارد آنچه را که در ذهن دارد در این بخش توضیح میدهد:
«علاوهبراین، ایراد دیگری که در بحث «تغییر مسالمتآمیز» به نفع دموکراسی وجود دارد، این است، که این استدلال خود-تناقضی عظیمی برای خود به ارمغان میآورد که عموماً نادیده گرفته شده است. کسانیکه این استدلال را پذیرفتهاند صرفاً آن را بهعنوان مهر تأییدی برای همهی دموکراسیها بهکار میبرند و سپس باشتاب به سراغ دیگر امور میروند. آنها درک نمیکنند که استدلال «تغییر مسالمتآمیز» ضابطهای برای حکومت بهوجود میآورد هر دموکراسیای میبایست واجد شرایط آن باشد. زیرا این استدلال که آراء جایگزین گلولهها میشوند باید به روش دقیقی در نظر گرفته شود که: انتخابات دموکراتیک همان نتیجهای را حاصل میکند که اگر اکثریت مجبور بودند بر سر آن در نبردی خشونتبار با اقلیت بجنگند، اتفاق میفتاد. بهطور مخصتر، این استدلال نشان میدهد که نتایج انتخابات صرفاً و دقیقاً جایگزینی برای نبرد فیزیکی است.
در اینجا ضابطهای برای دموکراسی داریم: آیا دموکراسی نتایجی را به همراه دارد که از طریق نبرد داخلی قابل دستیابی بود؟ اگر دریابیم که دموکراسی، یا شکل خاصی از دموکراسی، بهطور نظاممند به نتایجی دست مییابد که وسیعتر از «جایگزین گلوله» است، پس باید دموکراسی را رد کنیم یا این استدلال را کنار بگذاریم.
پس، دموکراسی، چه بهطور کلی چه در کشوری خاص، زمانیکه علیه ضابطهی خود آزموده میشود، چگونه عمل میکند؟ یکی از خاصیتهای دموکراسی این است که هر فرد یک رای دارد. ولی استدلال «تغییر مسالمتآمیز» این معنی را میرساند که هر فرد در هر نبرد برابر شمرده میشود. ولی آیا این صحیح است؟ در وهلهی اول، واضح است که قدرت بدنی برابر توزیع نشده است. در هر جنگی، زنان، پیران، بیماران بسیار بد عمل میکنند. بنابراین براساس استدلال «تغییر مسالمتآمیز» هیچ توجیهی وجود ندارد که به گروههای بهلحاظجسمی ضعیف حق رای بدهیم. بنابراین کلیهی شهروندانی که، نه بهخاطر سواد بلکه بهخاطر آمادگی جسمانی، نمیتوانند آزمونی را با موفقیت پشت سر بگذارند، باید از رای دادن منع شوند. علاوه بر این، بهروشنی لازم است که به تمامی مردانی که آموزش نظامی دیدهاند حق رای بیشتری داده شد (مانند سربازان و شهربانان)، زیرا بدیهی است که یک گروه از جنگجویان ورزیده میتواند عدهی زیادی از تازهکاران قویهیکل را شکست دهند.»
آیا میزس میتوانست به این استدلال روتبارد پاسخ دهد؟ ممکن بود بگوید که، حتی اگر حق با روتبارد باشد که دموکراسی جایگزین کاملی برای نتایج انقلاب خشونتآمیز نیست، با توجه به هزینههای خشونتورزی، حائز اهمیت است. ولی مطمئنم که روتبارد پاسخ متقابلی برای این هم داشت. مورای توانایی شگفتانگیزی برای پاسخ متقابل به هر استدلالی که علیه او میشد داشت، من در این زمینه هرگز رقیبی برای او ندیدهام.
#اندیشه_سیاسی #حکومت #دولت
#دموکراسی #استبداد_اکثریت #انتخابات
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1
اینکه هیفی بوظوِ سوری و بنجامین وینتالِ یهودی از کی غمخوار مردم ایران شدهاند، جای خود دارد (در مقاله مینویسند رفع تحریم منافع آمریکا را به خطر میاندازد)، ولی جالب است بدانید که استناد غمخواران ایران! دربارهی «مردم ایران» به کجا بوده؟ استنادشان به برنامهی احمد اوبالی (تجزیهطلب پانترک، شبکهی گوناز) بوده است. در مقاله عنوان شده که او در برنامهاش گفته آیا تحریمهای ایران باید رفع بشود؟ از هر ۵۰ تماس، ۴۸ تا گفتهاند نه، پس «مردم ایران» با رفع تحریمها مخالفند! (دربارهی احمد [لا]اوبالی و شبکهی گوناز و تجزیهطلبی آنها میتوانید با یک سرچ ساده مطالب زیادی را پیدا کنید.)
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎2
📃 دلایل دروغین و ناقص برای رأی دادن | ✍🏻 گری گالس
➣ @Notes_On_Liberty
با نزدیک شدن به روزهای انتخابات، شور و غلیان برای مجاب کردن مردم به رأی دادن فزونی یافته، و تلاش میکنند که با استدلالهای گوناگون رأیدهندگان را برای بهکارگیری حق رأیشان وادار کنند. شوربختانه این استدلالها بهطوری جدی منطق را نقض میکند.
«اگر رأی ندهید، صدایی در حکومت نخواهید داشت.» این یکی از استدلالهایی است که بر این فرض نادرست بنا شده که رأی شما بر آنچه تصویب میشود یا کسی که پیروز میشود، تأثیر میگذارد. خوشبختی و بدبختی شما زیر سلطهی همان قوانین و نمایندگانی قرار خواهد گرفت که در هر صورت به آن رأی دادهاید، یا رأی ندادهاید.
«اگر رأی ندهید، حق ندارید که از حکومت گله و شکایت داشته باشید.» این نیز همان فرض غلط را بازتاب میدهد. حتی اگر رأی شما نتیجه را تعیین کند، انتخابهای دوحزبی بین نامزدهای «قابل انتخاب» و رای بله یا خیر به طرحهای نوشتهشده براساس منافع خاص، بهسختی به شما قدرت استناد به ترجیحات اولویتهایتان را میدهد.
«رأی دادن وظیفهی شماست.» رأی دادن یک حق شهروندی است، که حق امتناع از رأی دادن را هم شامل میشود، رأی دادن وظیفه نیست. من حق دارم که مست شوم، طلاق بگیرم، و تهیدست باشم، ولی انجام هر کدام از آنها وظیفهی من نیست. و اگر کسی آگاهی کافی دربارهی موضوعی نداشته باشد، که در بیشتر موارد هم صدق میکند، رأی دادن ناآگاهانه بیشتر سستی در انجام وظیفه است تا انجام وظیفه. این کمک ارزشمندی به نتایج انتخابات نمیکند.
«بسیاری از آمریکاییان دلیر برای دفاع از حق رأی ما جان دادهاند.» حتی اگر این فرض را مسلّم بگیریم، کسانیکه برای بنیادگزاری و حفظ کشور ما جنگیدند، این کار را برای آزادی ما و «محافظت و دفاع از قانون اساسی ایالات متحده» انجام دادند، نه برای حق رأی. کسی که حتی با انقلاب آمریکا و بحثهای تصویب قانون اساسی آشنا باشد، میداند که بحث اصلی حق رأی نبوده است (برای نمونه، ارجاعات بسیار به استبداد اکثریت)، بلکه بحث اصلی، یک قانون اساسی بوده است که اختیارات حکومت در سوءاستفاده از شهروندانش را محدود میکند. به همین خاطر است که دیوان عالی میتواند رأی اکثریت را هنگامیکه با قانون اساسی مغایرت دارد، نادیده گرفته و ابطال کند. و اگر افرادی بهخاطر حق رأی کشته شدهاند، چرا مشارکت مردم هرگز به صددرصد نرسیده است؟
#انتخابات #رای #رای_ندادن
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
با نزدیک شدن به روزهای انتخابات، شور و غلیان برای مجاب کردن مردم به رأی دادن فزونی یافته، و تلاش میکنند که با استدلالهای گوناگون رأیدهندگان را برای بهکارگیری حق رأیشان وادار کنند. شوربختانه این استدلالها بهطوری جدی منطق را نقض میکند.
«اگر رأی ندهید، صدایی در حکومت نخواهید داشت.» این یکی از استدلالهایی است که بر این فرض نادرست بنا شده که رأی شما بر آنچه تصویب میشود یا کسی که پیروز میشود، تأثیر میگذارد. خوشبختی و بدبختی شما زیر سلطهی همان قوانین و نمایندگانی قرار خواهد گرفت که در هر صورت به آن رأی دادهاید، یا رأی ندادهاید.
«اگر رأی ندهید، حق ندارید که از حکومت گله و شکایت داشته باشید.» این نیز همان فرض غلط را بازتاب میدهد. حتی اگر رأی شما نتیجه را تعیین کند، انتخابهای دوحزبی بین نامزدهای «قابل انتخاب» و رای بله یا خیر به طرحهای نوشتهشده براساس منافع خاص، بهسختی به شما قدرت استناد به ترجیحات اولویتهایتان را میدهد.
«رأی دادن وظیفهی شماست.» رأی دادن یک حق شهروندی است، که حق امتناع از رأی دادن را هم شامل میشود، رأی دادن وظیفه نیست. من حق دارم که مست شوم، طلاق بگیرم، و تهیدست باشم، ولی انجام هر کدام از آنها وظیفهی من نیست. و اگر کسی آگاهی کافی دربارهی موضوعی نداشته باشد، که در بیشتر موارد هم صدق میکند، رأی دادن ناآگاهانه بیشتر سستی در انجام وظیفه است تا انجام وظیفه. این کمک ارزشمندی به نتایج انتخابات نمیکند.
«بسیاری از آمریکاییان دلیر برای دفاع از حق رأی ما جان دادهاند.» حتی اگر این فرض را مسلّم بگیریم، کسانیکه برای بنیادگزاری و حفظ کشور ما جنگیدند، این کار را برای آزادی ما و «محافظت و دفاع از قانون اساسی ایالات متحده» انجام دادند، نه برای حق رأی. کسی که حتی با انقلاب آمریکا و بحثهای تصویب قانون اساسی آشنا باشد، میداند که بحث اصلی حق رأی نبوده است (برای نمونه، ارجاعات بسیار به استبداد اکثریت)، بلکه بحث اصلی، یک قانون اساسی بوده است که اختیارات حکومت در سوءاستفاده از شهروندانش را محدود میکند. به همین خاطر است که دیوان عالی میتواند رأی اکثریت را هنگامیکه با قانون اساسی مغایرت دارد، نادیده گرفته و ابطال کند. و اگر افرادی بهخاطر حق رأی کشته شدهاند، چرا مشارکت مردم هرگز به صددرصد نرسیده است؟
#انتخابات #رای #رای_ندادن
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎1
«خدمت سربازی، بخشی از نیروی کار را از رقابت در بازار حذف میکند -نیروی جوان و سالم را. حذف اجباری و کار اجباری در نیروهای مسلّح با حقوق پایین، نرخ دستمزد باقیماندهی نیروی کار را افزایش میدهد، بهویژه در زمینههایی که رقابت مستقیم با مشاغل افراد سربازیرفته دارد. همچنین بهرهوری کل اقتصاد، بهدلیل تعدیل جبرانی دستمزد بقیهی کارگران کاهش مییابد [بهدلیل افزایش هزینهی تولید]. ولی مانند سایر موارد اعطای انحصار، برخیها مزایایی از طریق این اقدام حکومتی به دست میآورند. بهراستی سربازی اجباری روشی است که حکومت میتواند نیروی کار را با نرخ دستمزدی بسیار پایینتر از نرخ بازار به خدمت خود درآورد -نرخی کمتر از آنچه که برای نیروهای داوطلب ارتشی باید بپردازد.»
❈ مورای روتبارد، قدرت و بازار
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مورای روتبارد، قدرت و بازار
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1
📃 نزاکت سیاسی چیست؟ (۱) | ✍🏻 ویلیام اس. لیند
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از آمریکاییها به دههی ۱۹۵۰ بهمثابهی یک عصر خوب مینگرند. خانههای ما امن بودند، تا جاییکه بسیاری از مردم زحمت قفل کردن درها را به خود نمیدادند. مدارس دولتی عموماً عالی بودند، و مشکلشان چیزهایی نظیر صحبت کردن در کلاس و دویدن در راهروها بود. اغلب مردان با زنان همچون بانوان رفتار میکردند، و بیشتر بانوان میکوشیدند و اوقات خود را به ساختن خانهای خوب، و تربیت خوب فرزندان میگذراندند، و از طریق کار داوطلبانه به جوامع خویش کمک میکردند. فرزندان در خانهی پدر و مادر خود رشد میکردند، و هنگامی که از مدرسه یه خانه میآمدند مادر را در خانه میدیدند. صنعت سرگرمی چیزی بود که کل خانواده میتوانستند از آن لذت ببرند.
چه اتفاقی افتاد؟
اگر فردی از آمریکای دههی ۱۹۵۰ به شکل ناگهانی به آمریکای دههی ۲۰۰۰ وارد شود، بهسختی میتواند تشخیص دهد که این کشور همان کشور است. او بلافاصله در معرض خطر زورگیری و دزدی خودرو یا بدتر قرار خواهد گرفت؛ زیرا او یاد نگرفته که در ترس مداوم زندگی کند. او نمیداند که نباید به قسمتهای خاصی از شهر برود، که در آنجا نه تنها باید خودرویش را قفل کند بلکه باید با دزدگیر محافظت شود؛ جاییکه در آن جرأت نمیکند بدون قفل کردن پنجرهها و چفتکردن درها شب را صبح کند.
اگر او خانوادهاش را همراه خود میآورد، احتمالاً او و همسرش، فرزندشان را به نزدیکترین مدرسهی دولتی میرساندند. عصرهنگام که کودکان به خانه باز میگشتند [...] میگفتند که به آنها آموخته شده که همجنسگرایی طبیعی و خوب است، والدین هاجوواج میماندند.
در اداره ممکن است که سیگاری روشن کند و نگاهی به خانمی افکنده و بگوید که از دیدن اینکه برخی کاکاسیاهها در پستهای مهم مشغول بهکارند خوشحال است. هر یک از این کارها موجب توبیخ سریع وی میشود، و هر دو آنها ممکن است به اخراجش منجر شود.
وقتی که همسرش به خرید میرفت، لباسی زیبا، کلاه و شاید دستکش میپوشید. ولی او نمیدانست که چرا مردم به او خیره مانده و مسخرهاش میکنند.
هنگامیکه پس از شام خانواده دور هم جمع شده و تلویزیون تماشا میکنند، نمیتوانستند بفهمند که چگونه محصولات پورنوگرافی که با برچسب «مخصوص بزرگسالان» در دکّهها بود، حالا بر روی تلویزیونشان نمایش داده میشود.
خانوادهی دههپنجاهی داستان ما، اگر قادر میبودند، به سرعت به دههی ۱۹۵۰ بازمیگشتند، با روایتی از یک داستان ترسناک. داستان آنها دربارهی ملّتی فاسد و بهسرعت روبهزوال بود، که در کمتر از نیمسده از بزرگترین کشور روی زمین تبدیل به ملّتی جهان سومی شده، که با جرم، آشوب، مواد مخدر و آلودگی مورد تاختوتاز قرار گرفته است. سقوط رُم در برابر آن زیباتر و ملایمتر بود.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از آمریکاییها به دههی ۱۹۵۰ بهمثابهی یک عصر خوب مینگرند. خانههای ما امن بودند، تا جاییکه بسیاری از مردم زحمت قفل کردن درها را به خود نمیدادند. مدارس دولتی عموماً عالی بودند، و مشکلشان چیزهایی نظیر صحبت کردن در کلاس و دویدن در راهروها بود. اغلب مردان با زنان همچون بانوان رفتار میکردند، و بیشتر بانوان میکوشیدند و اوقات خود را به ساختن خانهای خوب، و تربیت خوب فرزندان میگذراندند، و از طریق کار داوطلبانه به جوامع خویش کمک میکردند. فرزندان در خانهی پدر و مادر خود رشد میکردند، و هنگامی که از مدرسه یه خانه میآمدند مادر را در خانه میدیدند. صنعت سرگرمی چیزی بود که کل خانواده میتوانستند از آن لذت ببرند.
چه اتفاقی افتاد؟
اگر فردی از آمریکای دههی ۱۹۵۰ به شکل ناگهانی به آمریکای دههی ۲۰۰۰ وارد شود، بهسختی میتواند تشخیص دهد که این کشور همان کشور است. او بلافاصله در معرض خطر زورگیری و دزدی خودرو یا بدتر قرار خواهد گرفت؛ زیرا او یاد نگرفته که در ترس مداوم زندگی کند. او نمیداند که نباید به قسمتهای خاصی از شهر برود، که در آنجا نه تنها باید خودرویش را قفل کند بلکه باید با دزدگیر محافظت شود؛ جاییکه در آن جرأت نمیکند بدون قفل کردن پنجرهها و چفتکردن درها شب را صبح کند.
اگر او خانوادهاش را همراه خود میآورد، احتمالاً او و همسرش، فرزندشان را به نزدیکترین مدرسهی دولتی میرساندند. عصرهنگام که کودکان به خانه باز میگشتند [...] میگفتند که به آنها آموخته شده که همجنسگرایی طبیعی و خوب است، والدین هاجوواج میماندند.
در اداره ممکن است که سیگاری روشن کند و نگاهی به خانمی افکنده و بگوید که از دیدن اینکه برخی کاکاسیاهها در پستهای مهم مشغول بهکارند خوشحال است. هر یک از این کارها موجب توبیخ سریع وی میشود، و هر دو آنها ممکن است به اخراجش منجر شود.
وقتی که همسرش به خرید میرفت، لباسی زیبا، کلاه و شاید دستکش میپوشید. ولی او نمیدانست که چرا مردم به او خیره مانده و مسخرهاش میکنند.
هنگامیکه پس از شام خانواده دور هم جمع شده و تلویزیون تماشا میکنند، نمیتوانستند بفهمند که چگونه محصولات پورنوگرافی که با برچسب «مخصوص بزرگسالان» در دکّهها بود، حالا بر روی تلویزیونشان نمایش داده میشود.
خانوادهی دههپنجاهی داستان ما، اگر قادر میبودند، به سرعت به دههی ۱۹۵۰ بازمیگشتند، با روایتی از یک داستان ترسناک. داستان آنها دربارهی ملّتی فاسد و بهسرعت روبهزوال بود، که در کمتر از نیمسده از بزرگترین کشور روی زمین تبدیل به ملّتی جهان سومی شده، که با جرم، آشوب، مواد مخدر و آلودگی مورد تاختوتاز قرار گرفته است. سقوط رُم در برابر آن زیباتر و ملایمتر بود.
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎2
📃 نزاکت سیاسی چیست؟ (۲) | ✍🏻 ویلیام اس. لیند
➣ @Notes_On_Liberty
چه اتفاقی افتاده است؟
در طول چهل سال گذشته، آمریکا توسط همان نیرویی فتح شده است که پیشتر روسیه، چین، آلمان، و ایتالیا را تسخیر کرده بود. و آن نیرو، ایدئولوژی است. اینجا، مانند هر جای دیگر، ایدئولوژی آسیب بیکرانی به فرهنگ سنّتی، که بر آن غلبه یافته، وارد کرده است؛ آن را در همه جا درهمشکسته، و بخش عظیمی از آن را نابود کرده است. به جای آن خوف و تباهی جانشین ساخته است. روسیه یک نسل یا بیشتر طول میکشد تا از ابتلای به کمونیسم بهبود یابد، اگر بتواند.
ایدئولوژی غالب بر آمریکا، عموماً با نام «نزاکت سیاسی» شناخته میشود. برخی از افراد آن را به دیدهی شوخی مینگرند. شوخی نیست. بلکه امری کُشنده است. این ایدئولوژی به دنبال آن است که تقریباً تمام قوانین رسمی و غیررسمی را، که بر مردم و نهادها حاکم است، تغییر دهد. میخواهد اخلاق، اندیشه، و حتی واژههایی را که ما بهکار میبریم تغییر دهد. تا حد قابل توجهی پیش از این چنین کرده است. هرکس یا هرچیز که زبان را کنترل کند، اندیشه را نیز کنترل خواهد کرد. امروز چه کسی جرأت دارد از «بانوان» سخن بگوید؟
فقط، «نزاکت سیاسی» چیست؟ نزاکت سیاسی در حقیقت مارکسیسم فرهنگی است -مارکسیسم از مفاهیم اقتصادی به مفاهیم فرهنگی تغییر جهت داده است. تلاش برای برگرداندن مارکسیسم از اقتصاد به فرهنگ با شورش دانشجویی از دههی ۱۹۶۰ آغاز نشد. این تلاش به دههی ۱۹۲۰ و نوشتههای کمونیست ایتالیایی، آنتونیو گرامشی، برمیگردد. در سال ۱۹۲۳، در آلمان، گروهی از مارکسیستها نهادی را برای این انتقال مفهومی بنیان نهادند؛ انجمن پژوهشهای اجتماعی (که بعدتر بهعنوان مکتب فرانکفورت شناخته شد.) یکی از بنیانگذاران آن، جرج لوکاچ، هدف انجمن را پاسخ به این پرسش که «چه کسی باید ما از تمدن غربی نجات دهد؟» تعریف کرد. مکتب فرانکفورت، پس از فرار بسیاری از چهرههای شاخصش به آمریکا از شرّ ناسیونالسوسیالیسم در آلمان در دههی ۱۹۳۰، نفوذ عمیقی در دانشگاههای آمریکا یافت.
مکتب فرانکفورت مارکس را با فروید ادغام کرد، و بعدها تأثیراتی (فاشیستی مانند تاثیرات مارکسیستی) با زبانشناختی به منظور ایجاد «نظریهی انتقادی» و «ساختارشکنی» ضمیمهی کار خود کرد. اینها بهنوبهی خود تأثیر عظیمی بر نظریهی آموزش گذاشتند، و از طریق نهادهای آموزش عالی آنچه را که امروز «نزاکت سیاسی» مینامیم، بهوجود آوردند. اصل و ریشه واضح است، و تا کارل مارکس قابل ردیابی است.
توازی مارکسیسم فرهنگی و مارکسیسم اقتصادی کلاسیک مشهود است. مارکسیسم فرهنگی، یا نزاکت سیاسی، با مارکسیسم کلاسیک در چشمانداز «جامعهی بیطبقه» مشترک است، یعنی جامعهای که نه صرفاً در فرصتها که در شرایط (نتایج) نیز برابر است. از آنجاکه این چشماندار با طبیعت انسان مغایرت دارد -چراکه مردم متفاوتاند، و بدون توجه به نقطهی شروع به نابرابری میرسند- پس جامعه با این چشمانداز از در مصالحه در نمیآید، مگر با زور. پس، اجبار، تحت هر دو نوع مارکسیسم وجود دارد. این اولین توازی عمده بین مارکسیسم کلاسیک و مارکسیسم فرهنگی است: هر دو ایدئولوژی توتالیتر هستند. ماهیت توتالیتر نزاکت سیاسی را میتوان در دانشکدهها دید، جایی که نزاکت سیاسی دانشکده را در اختیار گرفته است، آزادی بیان، آزادی مطبوعات، و حتی آزادی اندیشه را نابود کرده است.
- ادامه دارد...
#مارکسیسم_فرهنگی #نزاکت_سیاسی
#مارکسیسم #مکتب_فرانکفورت #فرهنگ
#سنت #کنترل_زبان #کنترل_اندیشه
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
چه اتفاقی افتاده است؟
در طول چهل سال گذشته، آمریکا توسط همان نیرویی فتح شده است که پیشتر روسیه، چین، آلمان، و ایتالیا را تسخیر کرده بود. و آن نیرو، ایدئولوژی است. اینجا، مانند هر جای دیگر، ایدئولوژی آسیب بیکرانی به فرهنگ سنّتی، که بر آن غلبه یافته، وارد کرده است؛ آن را در همه جا درهمشکسته، و بخش عظیمی از آن را نابود کرده است. به جای آن خوف و تباهی جانشین ساخته است. روسیه یک نسل یا بیشتر طول میکشد تا از ابتلای به کمونیسم بهبود یابد، اگر بتواند.
ایدئولوژی غالب بر آمریکا، عموماً با نام «نزاکت سیاسی» شناخته میشود. برخی از افراد آن را به دیدهی شوخی مینگرند. شوخی نیست. بلکه امری کُشنده است. این ایدئولوژی به دنبال آن است که تقریباً تمام قوانین رسمی و غیررسمی را، که بر مردم و نهادها حاکم است، تغییر دهد. میخواهد اخلاق، اندیشه، و حتی واژههایی را که ما بهکار میبریم تغییر دهد. تا حد قابل توجهی پیش از این چنین کرده است. هرکس یا هرچیز که زبان را کنترل کند، اندیشه را نیز کنترل خواهد کرد. امروز چه کسی جرأت دارد از «بانوان» سخن بگوید؟
فقط، «نزاکت سیاسی» چیست؟ نزاکت سیاسی در حقیقت مارکسیسم فرهنگی است -مارکسیسم از مفاهیم اقتصادی به مفاهیم فرهنگی تغییر جهت داده است. تلاش برای برگرداندن مارکسیسم از اقتصاد به فرهنگ با شورش دانشجویی از دههی ۱۹۶۰ آغاز نشد. این تلاش به دههی ۱۹۲۰ و نوشتههای کمونیست ایتالیایی، آنتونیو گرامشی، برمیگردد. در سال ۱۹۲۳، در آلمان، گروهی از مارکسیستها نهادی را برای این انتقال مفهومی بنیان نهادند؛ انجمن پژوهشهای اجتماعی (که بعدتر بهعنوان مکتب فرانکفورت شناخته شد.) یکی از بنیانگذاران آن، جرج لوکاچ، هدف انجمن را پاسخ به این پرسش که «چه کسی باید ما از تمدن غربی نجات دهد؟» تعریف کرد. مکتب فرانکفورت، پس از فرار بسیاری از چهرههای شاخصش به آمریکا از شرّ ناسیونالسوسیالیسم در آلمان در دههی ۱۹۳۰، نفوذ عمیقی در دانشگاههای آمریکا یافت.
مکتب فرانکفورت مارکس را با فروید ادغام کرد، و بعدها تأثیراتی (فاشیستی مانند تاثیرات مارکسیستی) با زبانشناختی به منظور ایجاد «نظریهی انتقادی» و «ساختارشکنی» ضمیمهی کار خود کرد. اینها بهنوبهی خود تأثیر عظیمی بر نظریهی آموزش گذاشتند، و از طریق نهادهای آموزش عالی آنچه را که امروز «نزاکت سیاسی» مینامیم، بهوجود آوردند. اصل و ریشه واضح است، و تا کارل مارکس قابل ردیابی است.
توازی مارکسیسم فرهنگی و مارکسیسم اقتصادی کلاسیک مشهود است. مارکسیسم فرهنگی، یا نزاکت سیاسی، با مارکسیسم کلاسیک در چشمانداز «جامعهی بیطبقه» مشترک است، یعنی جامعهای که نه صرفاً در فرصتها که در شرایط (نتایج) نیز برابر است. از آنجاکه این چشماندار با طبیعت انسان مغایرت دارد -چراکه مردم متفاوتاند، و بدون توجه به نقطهی شروع به نابرابری میرسند- پس جامعه با این چشمانداز از در مصالحه در نمیآید، مگر با زور. پس، اجبار، تحت هر دو نوع مارکسیسم وجود دارد. این اولین توازی عمده بین مارکسیسم کلاسیک و مارکسیسم فرهنگی است: هر دو ایدئولوژی توتالیتر هستند. ماهیت توتالیتر نزاکت سیاسی را میتوان در دانشکدهها دید، جایی که نزاکت سیاسی دانشکده را در اختیار گرفته است، آزادی بیان، آزادی مطبوعات، و حتی آزادی اندیشه را نابود کرده است.
- ادامه دارد...
#مارکسیسم_فرهنگی #نزاکت_سیاسی
#مارکسیسم #مکتب_فرانکفورت #فرهنگ
#سنت #کنترل_زبان #کنترل_اندیشه
➣ @Notes_On_Liberty
👍2❤1👎1
📃 خانواده چگونه پیشرفت اقتصادی را تقویت و تحریک میکنند؟ (۱) | ✍🏻 گُر مَکِرچین
➣ @Notes_On_Liberty
خانواده، خالق مزایای اقتصادی بیشماری برای زندگی روزمره و تمدّن است. ولی «خانوادهی گسترده» و حتی «خانوادهی هستهای» به لطف سیاستهای حکومت در حال ضربه خوردن است. در این مقاله نشان میدهم که چگونه خانوادهی هستهای و بهویژه خانوادهی گسترده با تخصصگرایی و تقسیم کار که در بطن آن وجود دارد، بهرهوری انسانی را افزایش میدهد.
هر خانواری، چه متشکل از یک فرد بزرگسال باشد چه بیشتر، فهرستی از چالشهایی را دارد که باید پیوسته با آنها روبهرو شود: کسب درآمد، مراقبت از فرزندان، تعمیر خانه، آشپزی، تمیزکاری، لباسشویی و غیره.
افراد میتوانند با گردهمآمدن بهمنظور تشکیل خانواده، سطح بهرهوری را فراتر از مجموع بهرهوریهای فردی افزایش دهند. یکی از دلایل این است که تخصص و تقسیم کار، کارایی را از طریق سازوکارهای مختلف افزایش میدهد. کتاب آموزشی رابرت مورفی، درسهایی برای اقتصاددانان جوان این سازوکارها را تفصیل میدهد.
استعداد طبیعی و اکتسابی
یکی از این سازوکارها «استعداد طبیعی» نام دارد. برخی افراد در انجام برخی وظایف بهتر از دیگر افراد زاده شدهاند. هنگامیکه فرد جداگانه و تنها زندگی میکند، باید برای یک نفر غذا بپزد، برای یک نفر کسب درآمد کند، برای یک نفر لباس بشوید، و الیآخر، او باید مقداری از هر چیزی را بیاموزد.
از طرف دیگر، در خانواده، که یکی از همسران درآمد بهتری دارد، کاری را بهتر انجام میدهد، به فرزندان بهتر آموزش میدهد و غیره، بهرهوری کل به حداکثر میرسد زیرا هرکدام از همسران با تمرکز بر وظایفی که در آن عملکرد بهتری دارد، از استعداد طبیعیاش بیشترین بهره را میبرد، تا اینکه هر کدام از آنها گوشهای از وظایفی را که در آن استعداد ندارند انجام دهند.
به همین شیوه، تخصص، بهرهوری را با «استعداد اکتسابی» نیز بالا میبرد. هرچه بیشتر کاری را انجام دهید، در انجام آن بهتر میشوید. برای فردی که تنها زندگی میکند دستیابی به چنین مهارت تخصصگرایانهای دشوار است چراکه باید تلاش خود را برای تعداد زیادی از مسئولیتها تقسیم کند. با این حال، خانواد میتواند استعداد اکتسابی را با تقسیم مسئولیتها بین اعضا و تعمیق آن مسئولیتها، بهکارگیرد.
زمان میان وظایف و مزیت مقیاس
مزیت دیگر تخصصگرایی و تقسیم کار این است که، بهدلیل آنکه هر فرد به انجام تعداد کمی از وظایف مشغول میشود، زمان کمتری را صرف جابهجایی بین وظایف مختلف میکنند. مورفی توضیح میدهد:
«تصویر سادهای را مجسّم کنید که سه کودک میز را پس از شام تمیز میکنند. قطعاً اگر کودکان تقسیم وظیفه و تخصص داشته باشند میتوانند این کار را با سرعت بیشتری انجام دهند؛ به این دلیل ساده: کاهش راه رفتن غیرضروری. برای مثال، یک کودک خردهغذای داخل بشقابها را درون سطل زباله میتراشد و ظروف را داخل ظرفشویی میگذارد. کودک دوم آنها را میشوید، و سومی خشک میکند. این سیستم خیلی بیشتر کارآمدتر از زمانی است که هر سه کودک، بشقابها را بتراشند، آنها را به ظرفشویی ببرند، بشویند و سپس خشک کرده و کنار بگذارند. این اصل به دیگر فعالیتهای تولیدی قابل تعمیم است.»
علاوهبر شستوشوی سریعتر ظروف، از طریق دیگری هم خانواده مزیّتآفرین است، با صرفهجویی در رفتوآمد، که در مثال بالا راه رفتن غیرضروری است.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
خانواده، خالق مزایای اقتصادی بیشماری برای زندگی روزمره و تمدّن است. ولی «خانوادهی گسترده» و حتی «خانوادهی هستهای» به لطف سیاستهای حکومت در حال ضربه خوردن است. در این مقاله نشان میدهم که چگونه خانوادهی هستهای و بهویژه خانوادهی گسترده با تخصصگرایی و تقسیم کار که در بطن آن وجود دارد، بهرهوری انسانی را افزایش میدهد.
هر خانواری، چه متشکل از یک فرد بزرگسال باشد چه بیشتر، فهرستی از چالشهایی را دارد که باید پیوسته با آنها روبهرو شود: کسب درآمد، مراقبت از فرزندان، تعمیر خانه، آشپزی، تمیزکاری، لباسشویی و غیره.
افراد میتوانند با گردهمآمدن بهمنظور تشکیل خانواده، سطح بهرهوری را فراتر از مجموع بهرهوریهای فردی افزایش دهند. یکی از دلایل این است که تخصص و تقسیم کار، کارایی را از طریق سازوکارهای مختلف افزایش میدهد. کتاب آموزشی رابرت مورفی، درسهایی برای اقتصاددانان جوان این سازوکارها را تفصیل میدهد.
استعداد طبیعی و اکتسابی
یکی از این سازوکارها «استعداد طبیعی» نام دارد. برخی افراد در انجام برخی وظایف بهتر از دیگر افراد زاده شدهاند. هنگامیکه فرد جداگانه و تنها زندگی میکند، باید برای یک نفر غذا بپزد، برای یک نفر کسب درآمد کند، برای یک نفر لباس بشوید، و الیآخر، او باید مقداری از هر چیزی را بیاموزد.
از طرف دیگر، در خانواده، که یکی از همسران درآمد بهتری دارد، کاری را بهتر انجام میدهد، به فرزندان بهتر آموزش میدهد و غیره، بهرهوری کل به حداکثر میرسد زیرا هرکدام از همسران با تمرکز بر وظایفی که در آن عملکرد بهتری دارد، از استعداد طبیعیاش بیشترین بهره را میبرد، تا اینکه هر کدام از آنها گوشهای از وظایفی را که در آن استعداد ندارند انجام دهند.
به همین شیوه، تخصص، بهرهوری را با «استعداد اکتسابی» نیز بالا میبرد. هرچه بیشتر کاری را انجام دهید، در انجام آن بهتر میشوید. برای فردی که تنها زندگی میکند دستیابی به چنین مهارت تخصصگرایانهای دشوار است چراکه باید تلاش خود را برای تعداد زیادی از مسئولیتها تقسیم کند. با این حال، خانواد میتواند استعداد اکتسابی را با تقسیم مسئولیتها بین اعضا و تعمیق آن مسئولیتها، بهکارگیرد.
زمان میان وظایف و مزیت مقیاس
مزیت دیگر تخصصگرایی و تقسیم کار این است که، بهدلیل آنکه هر فرد به انجام تعداد کمی از وظایف مشغول میشود، زمان کمتری را صرف جابهجایی بین وظایف مختلف میکنند. مورفی توضیح میدهد:
«تصویر سادهای را مجسّم کنید که سه کودک میز را پس از شام تمیز میکنند. قطعاً اگر کودکان تقسیم وظیفه و تخصص داشته باشند میتوانند این کار را با سرعت بیشتری انجام دهند؛ به این دلیل ساده: کاهش راه رفتن غیرضروری. برای مثال، یک کودک خردهغذای داخل بشقابها را درون سطل زباله میتراشد و ظروف را داخل ظرفشویی میگذارد. کودک دوم آنها را میشوید، و سومی خشک میکند. این سیستم خیلی بیشتر کارآمدتر از زمانی است که هر سه کودک، بشقابها را بتراشند، آنها را به ظرفشویی ببرند، بشویند و سپس خشک کرده و کنار بگذارند. این اصل به دیگر فعالیتهای تولیدی قابل تعمیم است.»
علاوهبر شستوشوی سریعتر ظروف، از طریق دیگری هم خانواده مزیّتآفرین است، با صرفهجویی در رفتوآمد، که در مثال بالا راه رفتن غیرضروری است.
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1
📃 خانواده چگونه پیشرفت اقتصادی را تقویت و تحریک میکنند؟ (۲) | ✍🏻 گُر مَکِرچین
➣ @Notes_On_Liberty
دو فرد که از هم جدا زندگی میکنند میبایست وظایف یک خانوار را انجام دهند و سر کار بروند. با اینحال، وقتی این دو خانواده تشکیل میدهند هر کدام خود را وقف کاری میکنند، یکی انجام کارهای خانه، دیگری کسب درآمد در بیرون از خانه، که این امر کل زمان صرفشده برای رفتوآمد را کاهش میدهد، تعداد خودروهای موردنیاز را کم میکند و سوخت مصرفی را میکاهد.
دیگر مزیت تقسیم کار موجود در خانوادهها که افرادی که تنها زندگی میکنند از آن بیبهرهاند، مزیت مقیاس است به این معنا که «دو برابر شدن ورودی بیش از دو برابر شدن خروجی است.» پخت ماکارونی برای سی نفر بیش از پخت ماکارونی برای یک فرد تنها طول میکشد، ولی سی برابر بیشتر طول نمیکشد، و این یعنی کارایی بیشتر.
مورفی مثال دیگری برای این اصل ارائه میکند، «شما چه یک فنجان چای درست کنید چه چهار تا، کار آمادهسازی یک اندازه طول میکشد. به همین دلیل است افراد اغلب میپرسند: دارم چای درست میکنم، کس دیگری هم میخواهد؟»
به تعدادی از روشهایی که خانواده با آن بهرهوری اقتصادی را افزایش میدهد اشاره کردیم: استعداد طبیعی، استعداد اکتسابی، زمان کمتر-ازدسترفته برای تغییر فعالیت، و مزیت مقیاس. پیش از ادامهی بحث، لازم به اشاره است که در هر مورد، مزیتها با افزایش تعداد خانوادهها افزایش مییابد، زیرا هر فرد میتواند در کارهای کمتر تخصص بیشتر و ژرفتری به دست آورد. حقیقت دنیای واقعی این است که خانوادههای گسترده حتی بیشتر از خانوادههای هستهای مزایای ناشی از تقسیم کار دارند.
طلاق در برابر تخصصگرایی
جوامع با احتمال طلاق بیشتر در مقابل این مزایای حاصل از تقسیم کار و تخصصگرایی کار میکنند. یعنی، در جایی که احتمال طلاق پایین است، مزایای احتمالی تخصصگرایی در طول زمان استمرار مییابد.
این امر میتواند بر درک افراد متأهل تأثیر بگذارد و نیز بر اینکه چگونه هر فرد به ارزش «سرمایهگذاری» در زمینهی تخصص در خانواده مینگرد. از سوی دیگر، در شرایطی که همسر پیشبینی میکند که ازدواج به احتمال زیاد رو به اتمام است، ریسک تخصصی شدنِ بیشتر، افزایش مییابد. در این موارد، به احتمال زیاد همسر از آن میزان تخصص جلوگیری خواهد کرد؛ زیرا در صورت طلاق هر دو نیاز دارند که در زندگی به خود متکی باشند. همانطور که دادگاههای طلاق تصریح کردهاند، کسانیکه برای انجام وظایف داخل منزل دستمزد دریافته کردهاند میتوانند در موقعیت اقتصادی متزلزل قرار بگیرند.
مدتهاست مشخص شده که بین تکوالدی و فقر رابطه وجود دارد. علاوهبراین، ایالات متحده بالاترین نرخ کودکان تکوالد را دارد. و خانوادههای تکوالد از ۱۹۶۵ سه برابر شدهاند. در اینجا باید تأثیرات اقتصادی را در نظر بگیریم. جامعهای که تأکید کمی بر تشکیل خانواده دارد، جامعهای است که بسیاری از مزایای اقتصادی زندگی خانوادگی حاصل از تقسیم کار و مزیت مقیاس را از دست میدهد.
#خانواده #سرمایهداری #آزادی
#آزادی_فردی #بازار_آزاد #تخصص
#تقسیم_کار #نیروی_کار #مزیت_مقیاس
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
دو فرد که از هم جدا زندگی میکنند میبایست وظایف یک خانوار را انجام دهند و سر کار بروند. با اینحال، وقتی این دو خانواده تشکیل میدهند هر کدام خود را وقف کاری میکنند، یکی انجام کارهای خانه، دیگری کسب درآمد در بیرون از خانه، که این امر کل زمان صرفشده برای رفتوآمد را کاهش میدهد، تعداد خودروهای موردنیاز را کم میکند و سوخت مصرفی را میکاهد.
دیگر مزیت تقسیم کار موجود در خانوادهها که افرادی که تنها زندگی میکنند از آن بیبهرهاند، مزیت مقیاس است به این معنا که «دو برابر شدن ورودی بیش از دو برابر شدن خروجی است.» پخت ماکارونی برای سی نفر بیش از پخت ماکارونی برای یک فرد تنها طول میکشد، ولی سی برابر بیشتر طول نمیکشد، و این یعنی کارایی بیشتر.
مورفی مثال دیگری برای این اصل ارائه میکند، «شما چه یک فنجان چای درست کنید چه چهار تا، کار آمادهسازی یک اندازه طول میکشد. به همین دلیل است افراد اغلب میپرسند: دارم چای درست میکنم، کس دیگری هم میخواهد؟»
به تعدادی از روشهایی که خانواده با آن بهرهوری اقتصادی را افزایش میدهد اشاره کردیم: استعداد طبیعی، استعداد اکتسابی، زمان کمتر-ازدسترفته برای تغییر فعالیت، و مزیت مقیاس. پیش از ادامهی بحث، لازم به اشاره است که در هر مورد، مزیتها با افزایش تعداد خانوادهها افزایش مییابد، زیرا هر فرد میتواند در کارهای کمتر تخصص بیشتر و ژرفتری به دست آورد. حقیقت دنیای واقعی این است که خانوادههای گسترده حتی بیشتر از خانوادههای هستهای مزایای ناشی از تقسیم کار دارند.
طلاق در برابر تخصصگرایی
جوامع با احتمال طلاق بیشتر در مقابل این مزایای حاصل از تقسیم کار و تخصصگرایی کار میکنند. یعنی، در جایی که احتمال طلاق پایین است، مزایای احتمالی تخصصگرایی در طول زمان استمرار مییابد.
این امر میتواند بر درک افراد متأهل تأثیر بگذارد و نیز بر اینکه چگونه هر فرد به ارزش «سرمایهگذاری» در زمینهی تخصص در خانواده مینگرد. از سوی دیگر، در شرایطی که همسر پیشبینی میکند که ازدواج به احتمال زیاد رو به اتمام است، ریسک تخصصی شدنِ بیشتر، افزایش مییابد. در این موارد، به احتمال زیاد همسر از آن میزان تخصص جلوگیری خواهد کرد؛ زیرا در صورت طلاق هر دو نیاز دارند که در زندگی به خود متکی باشند. همانطور که دادگاههای طلاق تصریح کردهاند، کسانیکه برای انجام وظایف داخل منزل دستمزد دریافته کردهاند میتوانند در موقعیت اقتصادی متزلزل قرار بگیرند.
مدتهاست مشخص شده که بین تکوالدی و فقر رابطه وجود دارد. علاوهبراین، ایالات متحده بالاترین نرخ کودکان تکوالد را دارد. و خانوادههای تکوالد از ۱۹۶۵ سه برابر شدهاند. در اینجا باید تأثیرات اقتصادی را در نظر بگیریم. جامعهای که تأکید کمی بر تشکیل خانواده دارد، جامعهای است که بسیاری از مزایای اقتصادی زندگی خانوادگی حاصل از تقسیم کار و مزیت مقیاس را از دست میدهد.
#خانواده #سرمایهداری #آزادی
#آزادی_فردی #بازار_آزاد #تخصص
#تقسیم_کار #نیروی_کار #مزیت_مقیاس
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1
📃 فدرالرزروِ «بیدار» | ✍🏻 ران پال
➣ @Notes_On_Liberty
پرزیدنت بایدن به شورای نظارت بر ثبات مالی (FSOC) دستور داده است که گزارشی دربارهی اینکه چگونه نظام مالی میتواند خطرات مربوط به تغییرات آبوهوایی را کاهش دهد، تهیه کند. شورای نظارت بر ثبات مالی براساس قانون اصلاح مقررات مالی داد-فرانک تشکیل شد و قرار است که خطرات زیاد نظام مالی را شناسایی کرده و بر آن نظارت کند. این شورا از رؤسای نهادهای تنظیمی مالی فدرال، از جمله فدرالرزرو، تشکیل شده است.
جروم پاوِل، رئیس فدرالرزرو، بیگمان از دستور بایدن راضی است. پاول برای پیوستن فدرالرزرو به سایر بانکهای مرکزی جهت مبارزه با تغییرات آبوهوایی تلاش کرده است. از جمله راههایی که فِد قصد دارد خطرات مربوط به تغییرات آبوهوایی را کاهش دهد، استفاده از نقش نظارتی خود برای «ترغیب» بانکها به وامدهی به مشاغل «سبز» و محروم کردن سرمایه از صنایع «آلاینده» است. روش دیگر فدرالرزرو «تسهیل کمّی» برای صنایع سبز است تا به آنها نسبت به رقبای غیرسبزشان برتری دهد.
تغییرات آبوهوایی تنها ناحیهای نیست که فدرالرزرو در آن از پروپاگاندای «ووک» [*] استفاده میکند. برخی بانکهای فدرالرزرو پیشگام سریمسائلی به نام «نژادپرستی و اقتصاد» شدهاند که مربوط به از بینبردن «نژادپرستی سیستماتیک» است. تعهّد فِد برای پایان دادن به نژادپرستی نظاممند میتواند منجر به این شود که از بانکها بخواهد استانداردهای وامدهی به اقلیتها را تسهیل کند و کاهش دهد. نقشی که قانون سرمایهگذاری مجدد در فروریزش مسکن در سال ۲۰۰۸ ایفا کرد، نشان میدهد که وقتی حکومت نهادهای مالی را مجبور به وامدهی به افراد فاقد صلاحیت میکند، دریافتکنندگان این وامها قادر به بازپرداخت آن نیستند، درواقع به سلب مالکیت و ورشکستگی وام دادهاند.
استدلالهای عدالت نژادی همچنین میتواند سیاست پول ضعیف و نرخ پایین بهره را توجیه کند که محدودساختن خلق پول، رشد اقتصادی را کند میکند، و بهطور نامتناسبی به اقلیتها آسیب میزند.
فدرالرزرو همچنین میتواند مورد توجه و التفات دولت بایدن و متحدانش در کنگره قرار گیرد. با این حال، فد با مخالفت شدید کسانی روبهرو خواهد شد که مخالف گسترش قدرت حکومت برای مقابله با تغییرات آبوهوا و مقابله با این دروغ، که بازار آزاد سبب نژادپرستی نظاممند میشود، هستند. این واکنش شدید با افزایش خشم ناشی از افزایش گستردهی قیمتها تشدید خواهد شد. این امر موجب افزایش حمایت عمومی از قانون بازرسی از فد خواهد شد.
بازرسی کامل فدرالرزرو حقیقت دربارهی سیاست پولی فد را در اختیار مردم آمریکا و کنگره قرار خواهد داد؛ از جمله اینکه سیاست چگونه بر اقدامات فد اثر میگذارد.
بکارگیری پروپاگاندای «ووک» بهانهای برای سیاسی کردن بیشتر تخصیص سرمایه، انبساط ادامهدار پول ضعیف فدرال، و سیاست کاهش نرخ بهره است که بحران اقتصادی آتی را تسریع و تعمیق میکند. این بحران یا با رد و پسزدن ذخایر جهانی دلار تسریع خواهد شد، یا منجر به آن خواهد شد. همچنین احتمالاً به فروپاشی نظام رفاهی-جنگی کینزی خواهد انجامید. شوربختانه، احتمال این وجود دارد که حکومتی بس اقتدارگراتر از حکومت فعلی جانشین نظام فعلی شود. ولی، اگر کسانیکه از حقیقت آگاهاند بتوانند بهاندازهی کافی به مردم آگاهی دهند، میتوانیم مطمئن باشیم که بحران آتی به زایش دوبارهی دولت محدود، بازار آزاد، و آزادی فردی منجر میشود.
[* ووک اصطلاحی سیاسی است که در رابطه با مسائل عدالت اجتماعی و عدالت نژادی بهکار میرود؛ معنای آن بیدار بودن است و در حالت دستوری بهمعنی بیدار باش است.]
#اقتصاد #بازار_آزاد #سرمایهداری
#فدرالرزرو #تبعیض #مداخله #ووک
#محیطزیستگرایی #محیطزیست
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
پرزیدنت بایدن به شورای نظارت بر ثبات مالی (FSOC) دستور داده است که گزارشی دربارهی اینکه چگونه نظام مالی میتواند خطرات مربوط به تغییرات آبوهوایی را کاهش دهد، تهیه کند. شورای نظارت بر ثبات مالی براساس قانون اصلاح مقررات مالی داد-فرانک تشکیل شد و قرار است که خطرات زیاد نظام مالی را شناسایی کرده و بر آن نظارت کند. این شورا از رؤسای نهادهای تنظیمی مالی فدرال، از جمله فدرالرزرو، تشکیل شده است.
جروم پاوِل، رئیس فدرالرزرو، بیگمان از دستور بایدن راضی است. پاول برای پیوستن فدرالرزرو به سایر بانکهای مرکزی جهت مبارزه با تغییرات آبوهوایی تلاش کرده است. از جمله راههایی که فِد قصد دارد خطرات مربوط به تغییرات آبوهوایی را کاهش دهد، استفاده از نقش نظارتی خود برای «ترغیب» بانکها به وامدهی به مشاغل «سبز» و محروم کردن سرمایه از صنایع «آلاینده» است. روش دیگر فدرالرزرو «تسهیل کمّی» برای صنایع سبز است تا به آنها نسبت به رقبای غیرسبزشان برتری دهد.
تغییرات آبوهوایی تنها ناحیهای نیست که فدرالرزرو در آن از پروپاگاندای «ووک» [*] استفاده میکند. برخی بانکهای فدرالرزرو پیشگام سریمسائلی به نام «نژادپرستی و اقتصاد» شدهاند که مربوط به از بینبردن «نژادپرستی سیستماتیک» است. تعهّد فِد برای پایان دادن به نژادپرستی نظاممند میتواند منجر به این شود که از بانکها بخواهد استانداردهای وامدهی به اقلیتها را تسهیل کند و کاهش دهد. نقشی که قانون سرمایهگذاری مجدد در فروریزش مسکن در سال ۲۰۰۸ ایفا کرد، نشان میدهد که وقتی حکومت نهادهای مالی را مجبور به وامدهی به افراد فاقد صلاحیت میکند، دریافتکنندگان این وامها قادر به بازپرداخت آن نیستند، درواقع به سلب مالکیت و ورشکستگی وام دادهاند.
استدلالهای عدالت نژادی همچنین میتواند سیاست پول ضعیف و نرخ پایین بهره را توجیه کند که محدودساختن خلق پول، رشد اقتصادی را کند میکند، و بهطور نامتناسبی به اقلیتها آسیب میزند.
فدرالرزرو همچنین میتواند مورد توجه و التفات دولت بایدن و متحدانش در کنگره قرار گیرد. با این حال، فد با مخالفت شدید کسانی روبهرو خواهد شد که مخالف گسترش قدرت حکومت برای مقابله با تغییرات آبوهوا و مقابله با این دروغ، که بازار آزاد سبب نژادپرستی نظاممند میشود، هستند. این واکنش شدید با افزایش خشم ناشی از افزایش گستردهی قیمتها تشدید خواهد شد. این امر موجب افزایش حمایت عمومی از قانون بازرسی از فد خواهد شد.
بازرسی کامل فدرالرزرو حقیقت دربارهی سیاست پولی فد را در اختیار مردم آمریکا و کنگره قرار خواهد داد؛ از جمله اینکه سیاست چگونه بر اقدامات فد اثر میگذارد.
بکارگیری پروپاگاندای «ووک» بهانهای برای سیاسی کردن بیشتر تخصیص سرمایه، انبساط ادامهدار پول ضعیف فدرال، و سیاست کاهش نرخ بهره است که بحران اقتصادی آتی را تسریع و تعمیق میکند. این بحران یا با رد و پسزدن ذخایر جهانی دلار تسریع خواهد شد، یا منجر به آن خواهد شد. همچنین احتمالاً به فروپاشی نظام رفاهی-جنگی کینزی خواهد انجامید. شوربختانه، احتمال این وجود دارد که حکومتی بس اقتدارگراتر از حکومت فعلی جانشین نظام فعلی شود. ولی، اگر کسانیکه از حقیقت آگاهاند بتوانند بهاندازهی کافی به مردم آگاهی دهند، میتوانیم مطمئن باشیم که بحران آتی به زایش دوبارهی دولت محدود، بازار آزاد، و آزادی فردی منجر میشود.
[* ووک اصطلاحی سیاسی است که در رابطه با مسائل عدالت اجتماعی و عدالت نژادی بهکار میرود؛ معنای آن بیدار بودن است و در حالت دستوری بهمعنی بیدار باش است.]
#اقتصاد #بازار_آزاد #سرمایهداری
#فدرالرزرو #تبعیض #مداخله #ووک
#محیطزیستگرایی #محیطزیست
➣ @Notes_On_Liberty
👍6👎1
«هیتلر، از منظر نسل امروزی، منفورترین انسان تاریخ، و رژیماش الگوی شرارت سیاسی است. ولی این دیدگاه به سیاستهای اقتصادی هیتلر نمیپردازد. سیاستهایی که توسط حکومتهای سراسر جهان اتخاذ شدهاند. سیاستهای اقتصادی هیتلر چه بودند؟ او استاندارد طلا را تعلیق کرد، برنامههای عمومی عظیم مانند بزرگراهها را آغاز کرد، صنایع را در برابر رقابت خارجی محافظت کرد، اعتبار را بسط داد، برنامههای شغلی را بنیان نهاد، بخش خصوصی را در زمینهی قیمتها و تصمیمات تولیدی تحت فشار قرار داد، ارتش را توسعه داد، کنترل سرمایه را در پیش گرفت، برنامهریزی خانواده را بنیان نهاد، سیگارکشیدن را مجازات کرد، خدمات درمانی و بیمه بیکاری را ایجاد کرد، معیارهای آموزشی را تحمیل کرد، و سرانجام کسری بودجهی زیادی را بهوجود آورد. برنامهی مداخلهگرایانهی نازیها برای از بین بردن اقتصاد بازار و استقرار سوسیالیسم در کشور ضروری بود. این برنامهها امروز بهطور گسترده، حتی با آگاهی از شکستشان، برجای ماندهاند. آنها ویژگی همهی دموکراسیهای امروزی هستند.»
❈ لِو راکوِل، اقتصاد هیتلری
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لِو راکوِل، اقتصاد هیتلری
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎1
📃 تورم و جنگ | ✍🏻 یورگ گوئیدو هولسمن
➣ @Notes_On_Liberty
از جمله مهیبترین پیامدهای پول بیپشتوانه، بهویژه پول کاغذی، توانایی آن در طولانیتر کردن جنگهاست. هرچه جنگ طولانیتر و مخرّبتر شود، تمایل مردم کشور به حمایت مالی آن از طریق مالیات و اوراق قرضهی دولتی کاهش مییابد. تورم پول بیپشتوانه به حکومت اجازه میدهد که مقاومت مالی شهروندانش را نادیده بگیرد و تلاش جنگی خود را در سطح فعلی نگه دارد یا حتی آن را افزایش دهد. حکومت فقط اسکناس مورد نیاز برای خرید ساز و برگ جنگی را چاپ میکند.
این دقیقاً چیزی است که در دو جنگجهانی سدهی بیستم، دستکم در مورد دولتهای اروپایی، رخ داد. حکومتهای فرانسه، آلمان، ایتالیا، روسیه، و بریتانیا، بخش اعظمی از هزینههایشان از طریق تورم تأمین کردند. البته ارزیابی دقیق تأثیر کمّی آن دشوار است، ولی انکار اینکه تورم پول بیپشتوانه دو جنگ را ماهها و یکی دو سال به درازا کشانید، نامعقول خواهد بود. اگر کشتههای اواخر اوج جنگ را در نظر بگیریم، میتوانیم فرض کنیم که چندین میلیون زندگی میتوانست نجات یابد.
بسیاری از مردم بدین باورند که در جنگ، همهی ابزارها منصفانه و عادلانهاند. از دید آنان، تورم فیات برای دفع تهدیدهای مرگبار علیه ملّت، مشروع است. اینگونه نیست که در هرچیزی در جنگ، عادلانه باشد. در الهیات کاتولیک نظریهی جنگ منصفانه وجود دارد که دقیقاً بر این نکته تأکید دارد. اگر این مسئله در زمینهی ابزارهای کمتر مخرّب که برای دستیابی به هدف در دسترساند صادق باشد، تورم پول فیات قطعاً نامشروع خواهد بود. و همیشه چنین ابزارهایی در اختیار حکومتها بوده است؛ برای مثال پول اعتباری و مالیات تصاعدی.
یکی دیگر از مواضع دفاع از پول بیپشتوانه در زمان جنگ این است که حکومت بهتر از شهروندان میداند که دستیابی به پیروزی چقدر نزدیک است. مردم نادان از جنگ خسته میشوند و در برابر مالیات اضافی مقاومت میکنند. ولی حکومت کاملاً با اوضاع آشناست. بدون پول بیپشتوانه دست او بسته است، که عواقب فاجعهبار بالقوهای دارد. تورم فقط آن چیز کوچکی را که برای پیروزی نیاز است به او میدهد.
البته که حکومت بهطور قابل ملاحظهای بهتر از شهروند مطلّع است. ولی فهم اینکه چرا باید مانع مالی برای جنگ وجود داشته باشد مشکل است. اساسیترین وظیفهی رهبری سیاسی جمع کردن تودهها پشت هدف است. چرا باید برای حکومت غیرممکن باشد که اطلاعات را منتشر کند و، بنابراین، تودههای را متقاعد کند که به مالیات اضافی رضایت دهند؟
#اقتصاد #تورم #پول_بیپشتوانه
#پول_فیات #جنگ #مالیات
#اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
از جمله مهیبترین پیامدهای پول بیپشتوانه، بهویژه پول کاغذی، توانایی آن در طولانیتر کردن جنگهاست. هرچه جنگ طولانیتر و مخرّبتر شود، تمایل مردم کشور به حمایت مالی آن از طریق مالیات و اوراق قرضهی دولتی کاهش مییابد. تورم پول بیپشتوانه به حکومت اجازه میدهد که مقاومت مالی شهروندانش را نادیده بگیرد و تلاش جنگی خود را در سطح فعلی نگه دارد یا حتی آن را افزایش دهد. حکومت فقط اسکناس مورد نیاز برای خرید ساز و برگ جنگی را چاپ میکند.
این دقیقاً چیزی است که در دو جنگجهانی سدهی بیستم، دستکم در مورد دولتهای اروپایی، رخ داد. حکومتهای فرانسه، آلمان، ایتالیا، روسیه، و بریتانیا، بخش اعظمی از هزینههایشان از طریق تورم تأمین کردند. البته ارزیابی دقیق تأثیر کمّی آن دشوار است، ولی انکار اینکه تورم پول بیپشتوانه دو جنگ را ماهها و یکی دو سال به درازا کشانید، نامعقول خواهد بود. اگر کشتههای اواخر اوج جنگ را در نظر بگیریم، میتوانیم فرض کنیم که چندین میلیون زندگی میتوانست نجات یابد.
بسیاری از مردم بدین باورند که در جنگ، همهی ابزارها منصفانه و عادلانهاند. از دید آنان، تورم فیات برای دفع تهدیدهای مرگبار علیه ملّت، مشروع است. اینگونه نیست که در هرچیزی در جنگ، عادلانه باشد. در الهیات کاتولیک نظریهی جنگ منصفانه وجود دارد که دقیقاً بر این نکته تأکید دارد. اگر این مسئله در زمینهی ابزارهای کمتر مخرّب که برای دستیابی به هدف در دسترساند صادق باشد، تورم پول فیات قطعاً نامشروع خواهد بود. و همیشه چنین ابزارهایی در اختیار حکومتها بوده است؛ برای مثال پول اعتباری و مالیات تصاعدی.
یکی دیگر از مواضع دفاع از پول بیپشتوانه در زمان جنگ این است که حکومت بهتر از شهروندان میداند که دستیابی به پیروزی چقدر نزدیک است. مردم نادان از جنگ خسته میشوند و در برابر مالیات اضافی مقاومت میکنند. ولی حکومت کاملاً با اوضاع آشناست. بدون پول بیپشتوانه دست او بسته است، که عواقب فاجعهبار بالقوهای دارد. تورم فقط آن چیز کوچکی را که برای پیروزی نیاز است به او میدهد.
البته که حکومت بهطور قابل ملاحظهای بهتر از شهروند مطلّع است. ولی فهم اینکه چرا باید مانع مالی برای جنگ وجود داشته باشد مشکل است. اساسیترین وظیفهی رهبری سیاسی جمع کردن تودهها پشت هدف است. چرا باید برای حکومت غیرممکن باشد که اطلاعات را منتشر کند و، بنابراین، تودههای را متقاعد کند که به مالیات اضافی رضایت دهند؟
#اقتصاد #تورم #پول_بیپشتوانه
#پول_فیات #جنگ #مالیات
#اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎1
«تأمین اجتماعی، نه اجتماعی است نه تأمینگر. اجتماعی نیست، زیرا نظام انتقالی، وابستگی را با ادّعای بهبود تحریک میکند، و تأمینگر نیست چراکه دولت رفاه گسترده، رونق اقتصادی را تضعیف میکند. نظامهای تأمین اجتماعی، بهعنوان نظام انتقال اجباری از فعّال به غیرفعّال، از پساندازکننده به مصرفکننده، از تولیدکننده به حکومت، گرایش ذاتی به تخریب روند شکلگیری و دگرگونی سرمایه و جلوگیری از تقسیم کار دارند. تأمین اجتماعی ارتباط میان پسانداز و سرمایهگذاری را برای فرد قطع میکند و هر دو را به دست حکومت میسپارد. با این سازوکار است که توهّم ثروت همچون شبهپسانداز ایجاد میشود.»
❈ آنتونی پی. مولر، تأمین اجتماعی و تخریب سرمایه
➣ @Notes_On_Liberty
❈ آنتونی پی. مولر، تأمین اجتماعی و تخریب سرمایه
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎2
📃 مردانِ خشن و زنانِ بامحبّت؟! | ✍🏻 وارن فارل
➣ @Notes_On_Liberty
آیا مردان ذاتاً خشن هستند؟
مردان اغلب در جوامعی که به میزان کافی خوراک دارند، به میزانی کافی آب دارند، و خودشان را ایمن از یورش دیگران میدانند، غیرخشن هستند. برای نمونه، مردان اهل تاهیتی، مردان اهل کرت و مردان سمای در مرکز مالزی در دورهای از تاریخ که هر سه این شرایط در منطقهشان وجود داشت، غیرخشن بودند. وقتی مردان نیازی به کشتن دیگران نداشتهاند، زنان کمتر تمایل به انتخاب مردان قاتل داشتهاند و مردان هم کمتر دست به قتل زدهاند (انتخاب مردانی که کسی را کشتهاند بیشتر تقصیر مردان بود تا زنان، ولی در هر حال، برای هر دوی آنها قتل یعنی زندهمانی.) شاهزادهی زیبا بهندرت ممکن بود مردی را انتخاب کند که به دلایل دینی و فلسفی حاضر به رفتن به جنگ نیست. چرا؟ جوامع اندکی حاضر بودند بهترین پاداش خود را به مردی بدهند که حاضر نیست کسی را بکشد. اگر مردان ذاتاً خشن بودند، نیازی به ایجاد یک ساختار، که به مردان برای اعمال خشونت رشوه بدهد، نبود. توانایی کشتن، همیشه نیازمند آسیبپذیری در برابر کشته شدن بوده است. شایستگی مردانه در نتیجهی آسیبپذیریای به وجود آمده است که بر خود نقاب آسیبناپذیری زده است. برای نخستین بار در تاریخ آدمی، یک «مرد خانواده» دیگر مجبور نیست «مرد قاتل» باشد.
آیا نظامهای مادرسالار مسالمتآمیزتر بودند؟
برخی مورّخان اکنون میگویند جوامع مادرسالار بهتر بودند، چون در این جوامع مردان و زنان با هم همکاری بیشتری میکردند و جامعه صلحجوتر بود. ولی آنها دقّت نکردهاند که دلیل اینکه مدلهای مبتنی بر همکاری در جوامعی مانند تاهیتی پدید آمد، این نبود که این جوامع پدرسالار یا مادرسالار بودند؛ بلکه دلیل این بود که آنها با تهدید مواجه نبودند. برخی مورّخان به این دلیل به این جوامع عنوان مادرسالار میدهند که، برای مثال، در این جوامع الههها مهمتر از خدایان مرد بودند. اما خدایان مرد زمانی خدایان اصلی بودند که محافظت نیاز اصلی بود (خدایانی که محافظت میکردند مرد بودند، نه زن؛ چون محافظت بهوسیلهی کشتن، کار مردها بود.) بخش غمانگیز این برچسبزنی مادرسالار این است که ازخودگذشتگی مردانه را چیرگی مردانه میداند و صلح و همکاری را مسئولیّت زن میبیند، نه نتیجهی آب و خوراک کافی و دفاع مؤثّر.
آیا زنها به صورت ذاتی کمتر از مردان به دنبال جنگاوری هستند؟
در کلّ تاریخ، زنان قدرتمند با همان منطق مردان قدرتمند، مردها را به همان میزان و با همان شمار به سوی مرگ میفرستادهاند. برای نمونه، شراب ماریِ خونین را به افتخار ماری تودو (ملکه ماری نخست) نامگذاری کردهاند که ۳۰۰ پروتستان را سوزاند؛ وقتی دختر هنری هشتم، یعنی الیزابت نخست، به تخت نشست، با بیرحمی به ایرلند تجاوز کرد و این کشور را، که در آن زمان به جزيرهی قدیسان و دانشمندان معروف بود، سوزاند و چپاول کرد. وقتی پادشاه روم درگذشت، بیوهی او ۸۰٫۰۰۰ مرد را به کشتن داد. اگر کریستوف کلمب یک استثمارگر بود، نباید فراموش کنیم که ملکه ایزابلا او را به آمریکا فرستاد.
در سالهای اخیر، زنانی که اصطلاحاً به آنها بانوی آهنین میگویند -ایندیرا گاندی، گلدا مایر، و مارگارت تاچر- همگی مردان بسیاری را به کشتن دادند. تعداد مردانی که آنها به کشتن دادند با مردانی که رهبران مرد به کشتن دادند برابر بود و جنگهایی که آنها به راه انداختند -مانند جنگ تاچر در جزيره فالکلند- به اندازهی جنگهایی که رهبران مرد انجام دادند بیحاصل بود. آنچه همچنان در تاریخ وجود دارد این است که رهبران، چه زن باشند و چه مرد، ۱۰۰ درصد نیروهایی که در جنگها به کشتن میدهند مرد هستند. حتّی در اسرائیل هم نقشهای جنگی برای نیروی نظامی زن اختیاری و برای نیروی نظامی مرد اجباری است و زنانی که داوطلبانه در جنگ شرکت میکنند در عمل بسیار نادرند. ازاینرو، حتّی وقتی زنان در جایگاه رهبری باشند، باز هم مردان باید کشته شوند. برابری در بالاست، نه در پایین.
#فمینیسم #چپ #طاعون_فمینیسم
#برابری #برابریطلبی #سوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
آیا مردان ذاتاً خشن هستند؟
مردان اغلب در جوامعی که به میزان کافی خوراک دارند، به میزانی کافی آب دارند، و خودشان را ایمن از یورش دیگران میدانند، غیرخشن هستند. برای نمونه، مردان اهل تاهیتی، مردان اهل کرت و مردان سمای در مرکز مالزی در دورهای از تاریخ که هر سه این شرایط در منطقهشان وجود داشت، غیرخشن بودند. وقتی مردان نیازی به کشتن دیگران نداشتهاند، زنان کمتر تمایل به انتخاب مردان قاتل داشتهاند و مردان هم کمتر دست به قتل زدهاند (انتخاب مردانی که کسی را کشتهاند بیشتر تقصیر مردان بود تا زنان، ولی در هر حال، برای هر دوی آنها قتل یعنی زندهمانی.) شاهزادهی زیبا بهندرت ممکن بود مردی را انتخاب کند که به دلایل دینی و فلسفی حاضر به رفتن به جنگ نیست. چرا؟ جوامع اندکی حاضر بودند بهترین پاداش خود را به مردی بدهند که حاضر نیست کسی را بکشد. اگر مردان ذاتاً خشن بودند، نیازی به ایجاد یک ساختار، که به مردان برای اعمال خشونت رشوه بدهد، نبود. توانایی کشتن، همیشه نیازمند آسیبپذیری در برابر کشته شدن بوده است. شایستگی مردانه در نتیجهی آسیبپذیریای به وجود آمده است که بر خود نقاب آسیبناپذیری زده است. برای نخستین بار در تاریخ آدمی، یک «مرد خانواده» دیگر مجبور نیست «مرد قاتل» باشد.
آیا نظامهای مادرسالار مسالمتآمیزتر بودند؟
برخی مورّخان اکنون میگویند جوامع مادرسالار بهتر بودند، چون در این جوامع مردان و زنان با هم همکاری بیشتری میکردند و جامعه صلحجوتر بود. ولی آنها دقّت نکردهاند که دلیل اینکه مدلهای مبتنی بر همکاری در جوامعی مانند تاهیتی پدید آمد، این نبود که این جوامع پدرسالار یا مادرسالار بودند؛ بلکه دلیل این بود که آنها با تهدید مواجه نبودند. برخی مورّخان به این دلیل به این جوامع عنوان مادرسالار میدهند که، برای مثال، در این جوامع الههها مهمتر از خدایان مرد بودند. اما خدایان مرد زمانی خدایان اصلی بودند که محافظت نیاز اصلی بود (خدایانی که محافظت میکردند مرد بودند، نه زن؛ چون محافظت بهوسیلهی کشتن، کار مردها بود.) بخش غمانگیز این برچسبزنی مادرسالار این است که ازخودگذشتگی مردانه را چیرگی مردانه میداند و صلح و همکاری را مسئولیّت زن میبیند، نه نتیجهی آب و خوراک کافی و دفاع مؤثّر.
آیا زنها به صورت ذاتی کمتر از مردان به دنبال جنگاوری هستند؟
در کلّ تاریخ، زنان قدرتمند با همان منطق مردان قدرتمند، مردها را به همان میزان و با همان شمار به سوی مرگ میفرستادهاند. برای نمونه، شراب ماریِ خونین را به افتخار ماری تودو (ملکه ماری نخست) نامگذاری کردهاند که ۳۰۰ پروتستان را سوزاند؛ وقتی دختر هنری هشتم، یعنی الیزابت نخست، به تخت نشست، با بیرحمی به ایرلند تجاوز کرد و این کشور را، که در آن زمان به جزيرهی قدیسان و دانشمندان معروف بود، سوزاند و چپاول کرد. وقتی پادشاه روم درگذشت، بیوهی او ۸۰٫۰۰۰ مرد را به کشتن داد. اگر کریستوف کلمب یک استثمارگر بود، نباید فراموش کنیم که ملکه ایزابلا او را به آمریکا فرستاد.
در سالهای اخیر، زنانی که اصطلاحاً به آنها بانوی آهنین میگویند -ایندیرا گاندی، گلدا مایر، و مارگارت تاچر- همگی مردان بسیاری را به کشتن دادند. تعداد مردانی که آنها به کشتن دادند با مردانی که رهبران مرد به کشتن دادند برابر بود و جنگهایی که آنها به راه انداختند -مانند جنگ تاچر در جزيره فالکلند- به اندازهی جنگهایی که رهبران مرد انجام دادند بیحاصل بود. آنچه همچنان در تاریخ وجود دارد این است که رهبران، چه زن باشند و چه مرد، ۱۰۰ درصد نیروهایی که در جنگها به کشتن میدهند مرد هستند. حتّی در اسرائیل هم نقشهای جنگی برای نیروی نظامی زن اختیاری و برای نیروی نظامی مرد اجباری است و زنانی که داوطلبانه در جنگ شرکت میکنند در عمل بسیار نادرند. ازاینرو، حتّی وقتی زنان در جایگاه رهبری باشند، باز هم مردان باید کشته شوند. برابری در بالاست، نه در پایین.
#فمینیسم #چپ #طاعون_فمینیسم
#برابری #برابریطلبی #سوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎2
«پادشاه یک شخص مسئول بود. این حقیقت که یک پادشاه در برابر «خدای یکتا» مسئول است، تا در برابر یک مجلس یا اکثریت عوام، برای یک ذهن آگنوستیک هولناک است؛ ولی درحالیکه خدا نمیتواند فریب بخورد، تودهها میتوانند. برخلاف تأکید جمهوری دموکراتیک بر «حکومت پاسخگو»، با این وجود جمهوری دموکراتیک اقتدارش را از ناشناسها، رأیگیری مخفی مبتنی بر تعداد نفرات، میگیرد. حتّی یافتن و دنبال کردن افرادی که کسی را [با رأی دادن] صاحب قدرت گردانیدهاند، غیرممکن است؛ بنابراین ما به آنچه نویسندگان فرانسوی «کیش بیمسئولیتی» مینامند میرسیم. منتخبان با رد همهی مسئولیتها، میتوانند بهراحتی انتخابکنندگان را بهخاطر «خواستههای انتخاباتیشان» مقصّر بدانند. بدین ترتیب ما امروز به ایدهی غیراخلاقیِ مسئول دانستن کل ملّت بهخاطر اعمال ناشایست حاکمانش، بدون توجه به اینکه آن اعمال از پشتیبانی اکثریت برخوردار بودهاند یا نه، رسیدهایم. این قضاوت جمعیِ اعمال اخلاقی، یکی از بزرگترین امراض عصر دموکراتیک است.»
❈ اریک فون کوینلت-لدین. آزادی و برابری
➣ @Notes_On_Liberty
❈ اریک فون کوینلت-لدین. آزادی و برابری
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎2
📃 اقتصاد هیتلری (۱) | ✍🏻 لِو راکوِل
➣ @Notes_On_Liberty
هیتلر، از منظر نسل امروزی، منفورترین انسان تاریخ، و رژیماش الگوی شرارت سیاسی است. ولی این دیدگاه به سیاستهای اقتصادی هیتلر نمیپردازد. سیاستهایی که توسط حکومتهای سراسر جهان اتّخاذ شدهاند. برای نمونه، گلنویو استیت بانک شیکاگو (The Glenview State Bank) اخیراً در خبرنامهی ماهانهاش به تمجید از اقتصاد هیتلر پرداخته است.
انتشار خبرنامه بهصورت آنلاین نبود، ولی محتوای آن از طریق نامهی اعتراضی اتّحادیهی ضدّافترا قابل فهم است. نامه میگوید «فارغ از مباحث اقتصادی، سیاستهای اقتصاد هیتلر نمیتواند از سیاستهای یهودیستیزانهی خشن، نژادپرستی و نسلکشی او جدا دانسته شود... تجزیه و تحلیل اقدامات او با هر عینک دیگری چندین نکته را مورد غفلت قرار میدهد.»
همین مورد را میتوان دربارهی همهی اَشکال برنامهریزی مرکزی بیان داشت. تلاش برای بررسی هرگونه سیاست اقتصادی هر دولتی جدای از خشونت سیاسی، که مشخصهی برنامهریزی مرکزی، اشتباه است؛ چه در آلمان باشد، چه اتّحاد جماهیر، چه ایالات متّحده. این مباحث روشهایی را برجسته میسازد که نشان میدهد ارتباط میان خشونت و برنامهریزی مرکزی همچنان فهم نشده است. تمایل اقتصاددانان به تحسین برنامهی اقتصادی هیتلر نمونهای از این موارد است.
در دههی ۱۹۳۰، هیتلر بهطور گسترده بهعنوان تنها برنامهریز مرکزی حمایتگرا، که شکست احتمالی بازار آزاد و نیاز به توسعهی اقتصادی با هدایت ملّی را تشخیص داده بود، مورد توجّه قرار گرفت. جوآن رابینسون، اقتصاددان سوسیالیست کینزی، نوشت: «هیتلر علاج بیکاری را یافت پیش از آنکه کینز شرح و توضیح آن علاج را به اتمام برساند.»
این سیاستهای اقتصادی چه بودند؟ او استاندارد طلا را تعلیق کرد، برنامههای عمومی عظیم مانند بزرگراهها را آغاز کرد، صنایع را در برابر رقابت خارجی محافظت کرد، اعتبار را بسط داد، برنامههای شغلی را بنیان نهاد، بخش خصوصی را در زمینهی قیمتها و تصمیمات تولیدی تحت فشار قرار داد، ارتش را توسعه داد، کنترل سرمایه را در پیش گرفت، برنامهریزی خانواده را بنیان نهاد، سیگارکشیدن را مجازات کرد، خدمات درمانی و بیمه بیکاری را ایجاد کرد، معیارهای آموزشی را تحمیل کرد، و سرانجام کسری بودجهی زیادی را بهوجود آورد. برنامهی مداخلهگرایانهی نازیها برای از بین بردن اقتصاد بازار و استقرار سوسیالیسم در کشور ضروری بود.
این برنامهها امروز بهطور گسترده، حتّی با آگاهی از شکستشان، برجای ماندهاند. آنها ویژگی همهی دموکراسیهای «سرمایهدارانه»ی امروزی هستند. کینز خود برنامهی اقتصادی نازی را میستود، او در دیباچهی نسخهی آلمانی تئوری عمومی مینویسد: «نظریهی تولید بهطور کل، یعنی چیزی که این کتاب قصد ارائهی آن را دارد، با شرایط یک دولت تمامیّتخواه بسیار راحت وفق مییابد، تا نظریهی تولید و توزیع تحت شرایط رقابت آزاد و اقدامات لسهفر.»
اظهانظر کینز، که بسیاری را شوکه کرد، غیرمنتظره بود. اقتصاد هیتلر، لسهفر را کنار گذاشت و به تحسین کینز روی آورد. بهطور مشابه کینز نیز به تحسین هیتلر پرداخت. (بنگرید به: جرج گاروی. کینز و فعّالان اقتصادی حامی آلمان هیتلری. نشریهی اقتصاد سیاسی. جلد ۸۳. شماره ۲. آوریل ۱۹۷۵. صص ۳۹۱-۴۰۵)
حتّی در اواخر سال ۱۹۶۲، پل ساموئلسن، در گزارشی که برای پرزیدنت کندی نوشت، ستایش ضمنی از هیتلر داشت: «تاریخ به ما یادآوری میکند که حتّی در بدترین روزهای رکود بزرگ متخصّصانی که نسبت به اقدامات علاجبخش عمومی هشدار دهند، کم نبودند... اگر این مشاوران اینجا حکمرانی داشتند، همانطور که در آلمان پیش از هیتلر غلبه داشتند، موجودیّت حکومت ما در معرض نابودی قرار میگرفت. هیچ حکومت مدرنی این اشتباه را تکرار نخواهد کرد.»
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
هیتلر، از منظر نسل امروزی، منفورترین انسان تاریخ، و رژیماش الگوی شرارت سیاسی است. ولی این دیدگاه به سیاستهای اقتصادی هیتلر نمیپردازد. سیاستهایی که توسط حکومتهای سراسر جهان اتّخاذ شدهاند. برای نمونه، گلنویو استیت بانک شیکاگو (The Glenview State Bank) اخیراً در خبرنامهی ماهانهاش به تمجید از اقتصاد هیتلر پرداخته است.
انتشار خبرنامه بهصورت آنلاین نبود، ولی محتوای آن از طریق نامهی اعتراضی اتّحادیهی ضدّافترا قابل فهم است. نامه میگوید «فارغ از مباحث اقتصادی، سیاستهای اقتصاد هیتلر نمیتواند از سیاستهای یهودیستیزانهی خشن، نژادپرستی و نسلکشی او جدا دانسته شود... تجزیه و تحلیل اقدامات او با هر عینک دیگری چندین نکته را مورد غفلت قرار میدهد.»
همین مورد را میتوان دربارهی همهی اَشکال برنامهریزی مرکزی بیان داشت. تلاش برای بررسی هرگونه سیاست اقتصادی هر دولتی جدای از خشونت سیاسی، که مشخصهی برنامهریزی مرکزی، اشتباه است؛ چه در آلمان باشد، چه اتّحاد جماهیر، چه ایالات متّحده. این مباحث روشهایی را برجسته میسازد که نشان میدهد ارتباط میان خشونت و برنامهریزی مرکزی همچنان فهم نشده است. تمایل اقتصاددانان به تحسین برنامهی اقتصادی هیتلر نمونهای از این موارد است.
در دههی ۱۹۳۰، هیتلر بهطور گسترده بهعنوان تنها برنامهریز مرکزی حمایتگرا، که شکست احتمالی بازار آزاد و نیاز به توسعهی اقتصادی با هدایت ملّی را تشخیص داده بود، مورد توجّه قرار گرفت. جوآن رابینسون، اقتصاددان سوسیالیست کینزی، نوشت: «هیتلر علاج بیکاری را یافت پیش از آنکه کینز شرح و توضیح آن علاج را به اتمام برساند.»
این سیاستهای اقتصادی چه بودند؟ او استاندارد طلا را تعلیق کرد، برنامههای عمومی عظیم مانند بزرگراهها را آغاز کرد، صنایع را در برابر رقابت خارجی محافظت کرد، اعتبار را بسط داد، برنامههای شغلی را بنیان نهاد، بخش خصوصی را در زمینهی قیمتها و تصمیمات تولیدی تحت فشار قرار داد، ارتش را توسعه داد، کنترل سرمایه را در پیش گرفت، برنامهریزی خانواده را بنیان نهاد، سیگارکشیدن را مجازات کرد، خدمات درمانی و بیمه بیکاری را ایجاد کرد، معیارهای آموزشی را تحمیل کرد، و سرانجام کسری بودجهی زیادی را بهوجود آورد. برنامهی مداخلهگرایانهی نازیها برای از بین بردن اقتصاد بازار و استقرار سوسیالیسم در کشور ضروری بود.
این برنامهها امروز بهطور گسترده، حتّی با آگاهی از شکستشان، برجای ماندهاند. آنها ویژگی همهی دموکراسیهای «سرمایهدارانه»ی امروزی هستند. کینز خود برنامهی اقتصادی نازی را میستود، او در دیباچهی نسخهی آلمانی تئوری عمومی مینویسد: «نظریهی تولید بهطور کل، یعنی چیزی که این کتاب قصد ارائهی آن را دارد، با شرایط یک دولت تمامیّتخواه بسیار راحت وفق مییابد، تا نظریهی تولید و توزیع تحت شرایط رقابت آزاد و اقدامات لسهفر.»
اظهانظر کینز، که بسیاری را شوکه کرد، غیرمنتظره بود. اقتصاد هیتلر، لسهفر را کنار گذاشت و به تحسین کینز روی آورد. بهطور مشابه کینز نیز به تحسین هیتلر پرداخت. (بنگرید به: جرج گاروی. کینز و فعّالان اقتصادی حامی آلمان هیتلری. نشریهی اقتصاد سیاسی. جلد ۸۳. شماره ۲. آوریل ۱۹۷۵. صص ۳۹۱-۴۰۵)
حتّی در اواخر سال ۱۹۶۲، پل ساموئلسن، در گزارشی که برای پرزیدنت کندی نوشت، ستایش ضمنی از هیتلر داشت: «تاریخ به ما یادآوری میکند که حتّی در بدترین روزهای رکود بزرگ متخصّصانی که نسبت به اقدامات علاجبخش عمومی هشدار دهند، کم نبودند... اگر این مشاوران اینجا حکمرانی داشتند، همانطور که در آلمان پیش از هیتلر غلبه داشتند، موجودیّت حکومت ما در معرض نابودی قرار میگرفت. هیچ حکومت مدرنی این اشتباه را تکرار نخواهد کرد.»
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎2
📃 اقتصاد هیتلری (۲) | ✍🏻 لِو راکوِل
➣ @Notes_On_Liberty
قاطعانه باید گفت، این تعجّبآور نیست. هیتلر برای آلمان یک «نیو دیل» به ارمغان آورد، که تنها در جزئیات با موسولینی و فدرالرزرو تفاوت داشت. فقط بر روی کاغذ کار میکرد، بدین معنا که ارقام تولید ناخالص داخلی آن دوران منعکسکنندهی مسیر رشد است. بیکاری پایین ماند، زیرا هیتلر، با وجود مداخله در بازار کار، تلاشی برای افزایش دستمزد بیش از سطح بازار، انجام نداد. ولی زیر این نقاب، تحریفات عمیقی در حال رخ دادن بود، درست همانطور که در هر اقتصاد غیربازاری دیگری روی میدهد. این اقتصادها میتوانند در کوتاهمدّت تولید ناخالص داخلی (GDP) را افزایش دهند (ببینید چگونه هزینهکرد حکومت نرخ رشد ایالات متحده را در سال ۲۰۰۳ از ۰.۷ درصد به ۲.۴ درصد افزایش داد)، ولی در بلندمدّت کار نمیکنند.
اتّحادیهی ضدّافترا در نامهی اعتراضی خود مینویسد: «نوشتن در باب هیتلر بدون پرداختن به میلیونها بیگناهی که بهطرز خشونتباری کشته شدند و دهها میلیون نفری که در جنگ علیه او از بین رفتند توهینی به تمام بازماندگان است.»
زمانیکه اقتصاددانان خواستار افزایش «تقاضای کل» هستند، معنای واقعی این مسئله را توضیح نمیدهند. این بدین معناست که به زور و اجبار تصمیمات داوطلبانهی مصرفکنندگان و پساندازکنندگان را نادیده بگیرند، و حقوق مالکیت آنان و آزادی آنان را بهمنظور تحقّق جاهطلبیهای اقتصادی حکومت ملّی نقض کنند. حتّی اگر چنین برنامههایی بهلحاظ فنّی و اقتصادی مؤثر واقع شوند، بهدلیل ناسازگاری با آزادی باید رد شوند.
دربارهی حمایتگرایی نیز چنین است. هدف اصلی برنامهی اقتصادی هیتلر آن بود که مرزهای آلمان را برای زنده نگاه داشتن خودکامگی بگستراند، که بهمعنای ایجاد موانع عظیم حمایتگرانه بر سر راه واردات بود. هدف این بود که آلمان به تولیدکنندهای خودکفا تبدیل شود بهطوریکه در معرض خطر نفوذ بیگانه نباشد و سرنوشت اقتصاد آن به روند دیگر کشورها گره نخورد. این یک مورد کلاسیک از بیگانههراسی بود که بهلحاظ اقتصادی ضدّتولید است.
و حتّی امروز در ایالات متّحده، سیاستهای حمایتگرایانه بازگشت اندوهباری داشتهاند. فقط در زمان دولت بوش، طیف وسیعی از محصولات، از چوب تا ریزتراشهها، در برابر محصولات ارزان خارجی رقیب محافظت شدند. این سیاستها با تلاش برای تحریک عرضه و تقاضا از طریق هزینههای گستردهی نظامی، ماجراجویی در سیاست خارجه، دولت رفاه، کسری بودجه، و تحریک شور ملّی همراه بوده است. چنین سیاستهایی میتوانند توهّم رشد خوشبختی به وجود آورند، ولی در حقیقت منابع کمیاب را از صنایع مولّد دور میکنند.
شاید بدترین بخش این سیاستها این باشد که بدون دولت جبّار غیرقابل تصوّرند؛ دقیقاً همانطور که کینز گفته است. حکومتی بهاندازهی کافی بزرگ و قدرقدرت که آزادیهای مردم را نقض میکند و به هر نحوی به حقوق آنان تجاوز میکند. سیاستهای کینزی (یا هیتلری) شمشیر دولت را بر گردن تمام مردم میگذارد. برنامهریزی مرکزی، حتّی در جزئیترین شکل، با آزادی در تضاد است.
از زمان حملات یازده سپتامبر و واکنش استبدادمنشانه و نظامی به آن، چپها هشدار دادند که بوش، هیتلر جدید است، درحالیکه جناح مشهور به راست این شعارها را اغراقهای نامعتبر میخواندند. حقیقت این است که چپ، در طرح این ادّعاها، بیش از چیزی که فکرش را کند، محق بود. هیتلر، مانند فدرالرزرو، با شکست تابوهایی که علیه برنامهریزی مرکزی و تبدیل حکومت بزرگ به ویژگی دائمی اقتصاد غربی وجود داشت، اثر خود را بر آلمان و جهان برجای گذاشت.
دیوید راب، نویسندهی مقالهی گلنویو، بسیار سادهلوحانه فکر میکرد که میتواند همچون جریان اصلی به حقایق نگاه کند و به پاسخ متعارفی برسد. اتّحادیهی ضدّافترا در این زمینه درست میگوید: برنامهریزی مرکزی هرگز نمیتواند ستوده شود. ما باید همواره بافت تاریخی و نتایج سیاسی اجتنابناپذیر آن را در نظر بگیریم.
#اقتصاد #سوسیالیسم #فاشیسم
#برنامهریزی #برنامهریزی_مرکزی
#حمایتگرایی #مداخلهگرایی #هیتلر
#آزادی_اقتصادی #بازار_آزاد #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
قاطعانه باید گفت، این تعجّبآور نیست. هیتلر برای آلمان یک «نیو دیل» به ارمغان آورد، که تنها در جزئیات با موسولینی و فدرالرزرو تفاوت داشت. فقط بر روی کاغذ کار میکرد، بدین معنا که ارقام تولید ناخالص داخلی آن دوران منعکسکنندهی مسیر رشد است. بیکاری پایین ماند، زیرا هیتلر، با وجود مداخله در بازار کار، تلاشی برای افزایش دستمزد بیش از سطح بازار، انجام نداد. ولی زیر این نقاب، تحریفات عمیقی در حال رخ دادن بود، درست همانطور که در هر اقتصاد غیربازاری دیگری روی میدهد. این اقتصادها میتوانند در کوتاهمدّت تولید ناخالص داخلی (GDP) را افزایش دهند (ببینید چگونه هزینهکرد حکومت نرخ رشد ایالات متحده را در سال ۲۰۰۳ از ۰.۷ درصد به ۲.۴ درصد افزایش داد)، ولی در بلندمدّت کار نمیکنند.
اتّحادیهی ضدّافترا در نامهی اعتراضی خود مینویسد: «نوشتن در باب هیتلر بدون پرداختن به میلیونها بیگناهی که بهطرز خشونتباری کشته شدند و دهها میلیون نفری که در جنگ علیه او از بین رفتند توهینی به تمام بازماندگان است.»
زمانیکه اقتصاددانان خواستار افزایش «تقاضای کل» هستند، معنای واقعی این مسئله را توضیح نمیدهند. این بدین معناست که به زور و اجبار تصمیمات داوطلبانهی مصرفکنندگان و پساندازکنندگان را نادیده بگیرند، و حقوق مالکیت آنان و آزادی آنان را بهمنظور تحقّق جاهطلبیهای اقتصادی حکومت ملّی نقض کنند. حتّی اگر چنین برنامههایی بهلحاظ فنّی و اقتصادی مؤثر واقع شوند، بهدلیل ناسازگاری با آزادی باید رد شوند.
دربارهی حمایتگرایی نیز چنین است. هدف اصلی برنامهی اقتصادی هیتلر آن بود که مرزهای آلمان را برای زنده نگاه داشتن خودکامگی بگستراند، که بهمعنای ایجاد موانع عظیم حمایتگرانه بر سر راه واردات بود. هدف این بود که آلمان به تولیدکنندهای خودکفا تبدیل شود بهطوریکه در معرض خطر نفوذ بیگانه نباشد و سرنوشت اقتصاد آن به روند دیگر کشورها گره نخورد. این یک مورد کلاسیک از بیگانههراسی بود که بهلحاظ اقتصادی ضدّتولید است.
و حتّی امروز در ایالات متّحده، سیاستهای حمایتگرایانه بازگشت اندوهباری داشتهاند. فقط در زمان دولت بوش، طیف وسیعی از محصولات، از چوب تا ریزتراشهها، در برابر محصولات ارزان خارجی رقیب محافظت شدند. این سیاستها با تلاش برای تحریک عرضه و تقاضا از طریق هزینههای گستردهی نظامی، ماجراجویی در سیاست خارجه، دولت رفاه، کسری بودجه، و تحریک شور ملّی همراه بوده است. چنین سیاستهایی میتوانند توهّم رشد خوشبختی به وجود آورند، ولی در حقیقت منابع کمیاب را از صنایع مولّد دور میکنند.
شاید بدترین بخش این سیاستها این باشد که بدون دولت جبّار غیرقابل تصوّرند؛ دقیقاً همانطور که کینز گفته است. حکومتی بهاندازهی کافی بزرگ و قدرقدرت که آزادیهای مردم را نقض میکند و به هر نحوی به حقوق آنان تجاوز میکند. سیاستهای کینزی (یا هیتلری) شمشیر دولت را بر گردن تمام مردم میگذارد. برنامهریزی مرکزی، حتّی در جزئیترین شکل، با آزادی در تضاد است.
از زمان حملات یازده سپتامبر و واکنش استبدادمنشانه و نظامی به آن، چپها هشدار دادند که بوش، هیتلر جدید است، درحالیکه جناح مشهور به راست این شعارها را اغراقهای نامعتبر میخواندند. حقیقت این است که چپ، در طرح این ادّعاها، بیش از چیزی که فکرش را کند، محق بود. هیتلر، مانند فدرالرزرو، با شکست تابوهایی که علیه برنامهریزی مرکزی و تبدیل حکومت بزرگ به ویژگی دائمی اقتصاد غربی وجود داشت، اثر خود را بر آلمان و جهان برجای گذاشت.
دیوید راب، نویسندهی مقالهی گلنویو، بسیار سادهلوحانه فکر میکرد که میتواند همچون جریان اصلی به حقایق نگاه کند و به پاسخ متعارفی برسد. اتّحادیهی ضدّافترا در این زمینه درست میگوید: برنامهریزی مرکزی هرگز نمیتواند ستوده شود. ما باید همواره بافت تاریخی و نتایج سیاسی اجتنابناپذیر آن را در نظر بگیریم.
#اقتصاد #سوسیالیسم #فاشیسم
#برنامهریزی #برنامهریزی_مرکزی
#حمایتگرایی #مداخلهگرایی #هیتلر
#آزادی_اقتصادی #بازار_آزاد #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎3