On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.9K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
«هدف سوسیالیسم یک نظام اجتماعی مبتنی بر مالکیت عمومی ابزار تولید است. در جامعه‌ی سوسیالیستی تمام منابع مادی توسط دولت تصاحب و اداره می‌شود. این بدان معناست که حکومت یگانه کارفرماست، و هیچ‌کس نمی‌تواند بیش از چیزی که حکومت به او اختصاص می‌دهد مصرف کند. مفهوم «سوسیالیسم دولتی» حشو و زائد است؛ سوسیالیسم الزاماً دولتی است. امروزه برنامه‌ریزی مترادف رایج سوسیالیسم است. تا سال ۱۹۱۷ کمونیسم و سوسیالیسم به یک معنا و مترادف هم به‌کار می‌رفتند. سند بنیادین سوسیالیسم مارکسی، انجیل ابدی و تغییرناپذیر سوسیالیسم، مانیفست کمونیست نام دارد. از زمان چیرگی بلشویسم روسی، بیشتر مردم میان کمونیسم و سوسیالیسم تمایز قائل می‌شوند. ولی این تمایز تنها به روش‌ها و تاکتیک‌های سیاسی اشاره دارد. کمونیست‌ها و سوسیالیست‌های امروزی تنها در زمینه‌ی روش‌هایی که باید برای دستیابی به اهداف مشترک هر دو گروه به‌کار بسته شود، اختلاف‌نظر دارند.»

❈ لودویگ فون میزس، حکومتِ قادرمطلق: ظهور دولت تمامیت‌خواه و جنگ تمام‌عیار
➣ @Notes_On_Liberty
👍4👎3
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 میلتون فریدمن بدون روتوش (۴) | ✍🏻 مورای روتبارد ➣ @Notes_On_Liberty به‌طور مشخّص‌تر تابع عرضه مراجعین برای دریافت مستمری رفاهی، ارتباطی معکوس با تفاوت میان نرخ دستمزد رایج در منطقه و سطح پرداخت‌های رفاهی دارد. این تفاوت، «هزینه‌ی فرصت» دریافت مستمری…
📃 میلتون فریدمن بدون روتوش (۵) | ✍🏻 مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

بازگشت به استاندارد طلا
در این باره که نظام پولی بین‌المللی کنونی، یک هیولای بی‌شاخ‌و‌دم عقیم و غیر‌عقلایی است و به اصلاحات شدیدی نیاز دارد، هیچ مناقشه‌ای نیست، اما تغییر پیشنهادشده از سوی فریدمن، یعنی قطع همه‌ی ارتباط‌ها با طلا، اوضاع را بسیار بدتر خواهد کرد؛ چراکه همه را به‌طور کامل به لطف دولتی که به انتشار پول بدون پشتوانه می‌پردازد، وابسته خواهد کرد. باید در جهتی دقیقاً مخالف این مسیر، یعنی به سوی یک استاندارد بین‌المللی طلا که پول کالایی را در همه‌جا احیا کرده و مردم دنیا را از شرّ تمام دولت‌های کنترل‌کننده پول رها سازد، حرکت کنیم.

افزون بر این‌ها، طلا یا کالایی دیگر از نقشی حیاتی در فراهم‌سازی پول بین‌المللی -پول پایه‌ای که تمام کشور‌ها بتوانند با استفاده از آن به تجارت پرداخته و حساب‌هایشان را تسویه کنند- برخوردار است. اگر توجّه کنیم که چه اتّفاقی می‌افتاد اگر هر منطقه، هر استان، هر ایالت و بلکه هر بخش، ناحیه، شهر، روستا، بلوک، خانه یا فرد پول خود را منتشر می‌کرد و سپس آن‌گونه که فریدمن مجسّم می‌کند، نرخ برابری میان این میلیون‌ها واحد پولی به‌راحتی و آزادانه نوسان می‌یافت، می‌توانیم پوچی فلسفی طرح فریدمنی تأمین پول بدون پشتوانه هر یک از دولت‌ها از سوی خود آن‌ها و جدا از تمام دولت‌های دیگر را به‌وضوح مشاهده کنیم. هرج‌و‌مرج و آشفتگی متعاقب این شرایط از نابودی خود مفهوم پول -چیزی که در مقام واسطه‌‌ای عمومی برای تمام مبادلات در بازار عمل می‌کند- ناشی می‌شود. فریدمنیسم به‌لحاظ فلسفی، خود پول را نابود خواهد کرد و ما را به آشوب و بدویّت حاصل از نظام تهاتری فرو خواهد برد.

یکی از اشتباهات بسیار مهم فریدمن در برنامه‌ی خود برای واگذاری تمام قدرت پولی به دولت این است که درک نمی‌کند که طرح مورد اشاره ذاتاً تورّم‌زا خواهد بود؛ زیرا در این صورت، دولت اختیار کامل خواهد داشت که پول را به هر میزان که تمایل دارد، منتشر کند. او در توصیه‌ی خود به محدود‌سازی این قدرت به افزایش ۴-۳ درصدی عرضه‌ی پول در سال، از این نکته حیاتی غافل است که هر گروهی که از قدرت مطلق برای «چاپ پول» برخوردار شود، به چاپ آن تمایل پیدا خواهد کرد! فرض کنید که قدرت مطلق و انحصار قهری حول دستگاه‌های چاپ پول از سوی دولت به جان جونز واگذار شده و او اجازه یافته که هر مقدار پول را که مناسب می‌داند، چاپ کند و به هر طریق که مناسب تشخیص می‌دهد، مورد استفاده قرار دهد. آیا مثل روز روشن نیست که او از این قدرت جعل قانونی‌شده‌، حداکثر استفاده را خواهد برد؛ بنابراین سلطه‌ی او بر پول، تورّم‌زا خواهد بود؟ به همین ترتیب، دولت از مدّت‌ها پیش، انحصار قهری برای جعل قانونی‌شده‌ی پول را به خود اختصاص داده؛ بنابراین به استفاده از آن متمایل بوده است؛ بنابراین دولت مانند هر گروه دیگری که از قدرت منحصربه‌فرد برای خلق پول برخوردار باشد، ذاتاً تورّم‌زا است. طرح فریدمن، صرفاً بر شدّت این قدرت و این تورّم خواهد افزود.‌

در مقابل، تنها راه‌حل لیبرتارین آن است که دولت را وادار کنیم که گنجینه‌های پول کالایی خود را تحویل دهد. فرانکلین روزولت در سال ۱۹۳۳ تمام طلایی را که مردم آمریکا در اختیار داشتند تحت لوای «اضطرار حاصل از رکود» مصادره کرد و اکنون نزدیک به چهار دهه است که هیچ چیزی راجع به بازگرداندن آن به ما گفته نشده است. لیبرتارین‌های اصیل باید برخلاف فریدمن از دولت بخواهند که طلایی را که با تحویل اسکناس‌های دلار خود از مردم ربوده است، به آن‌ها بازگرداند.

#فریدمن #مکتب_شیکاگو #نئولیبرالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
👍4👎3
📃 آزادی به‌جای دموکراسی
مصاحبه با هانس هرمان هوپ، ۲۴ ژوئن ۲۰۰۵

➣ @Notes_On_Liberty

❈ مصاحبه با رهبر اندیشه‌ی لیبرال و «ضدّدموکرات» تزلزل‌ناپذیر، هانس هرمان هوپ، درباره‌ی تزهای عصبانی‌کننده‌اش. (موریتز شوارتز)

- تز شما این است که دموکراسی نظم سیاسی است که حاکمیّت مردم را تضمین نمی‌کند، بلکه استثمار آنان را تضمین می‌کند.

هوپ: جوهره‌ی دموکراسی، بازتوزیع است، که مطابق با بازتوزیع قدرت سیاسی صورت می‌گیرد. به‌عبارتی، کسانی که در قدرت هستند، به نفع مشتریان‌شان و به هزینه‌ی دیگر مشتریان، دست به بازتوزیع می‌زنند. این هیچ ربطی به عدالت ندارد، و حقوق اساسی، همچون حقوق مالکیّت، به‌سرعت از بین خواهد رفت. بدتر از همه، حزبی که در حال حاضر در قدرت است، تنها چهار سال زمان دارد که این کار را انجام دهد -تا دوباره انتخاب شود. این بازتوزیع بسیار سریع و غیرمسئولانه انجام می‌پذیرد. از سوی دیگر، در پادشاهی با غلبه‌ی «رضایتمندانه»، دولت به‌طور بالقوّه همیشه در دستان یک دودمان باقی می‌ماند. بر این اساس، شهریار با «دارایی» خود با ملاحظه رفتار می‌کند. در دموکراسی، دولت متعلّق به هیچ‌کس نیست، و بر همین اساس، حزب حاکم بدون قید و شرط به بهره‌کشی دست می‌زند.

- مثلاً؟

هوپ: برای مثال، جمهوری فدرال آلمان. در قلب بحران بنیادین کنونی که در کشور وجود دارد، دهه‌هاست که سیاستمداران وعده‌های بیشتری به رأی‌دهندگان می‌دهند. آن‌ها آنچه را که به‌لحاظ اقتصادی وجود ندارد، فقط برای انتخاب مجدّد، بازتوزیع می‌کنند. و رأی‌دهندگان به میل خود به سیاستمداران اجازه می‌دهند که آنان را تطمیع‌ کنند، و به‌خوبی می‌دانند که چه رخ خواهد داد. ولی همگان فقط می‌خواهند که از مزایای این متجاوزگر غول‌آسا بهره گیرند. نمونه‌ی برجسته کنراد آدناور است که اصلاح بازنشستگی را، برخلاف توصیّه‌ی خوب مشاوران، انجام داد؛ تنها برای پیروزی در انتخابات، و بدون توجّه به این حقیقت که بدین‌ترتیب تخم نابودی را در نظام بازنشستگی آلمان کاشته است. همه از کسانی گله‌مندند که آن موقع زندگی متموّلی داشتند. این بی‌معنا و پوچ است! اگر بازی را دوست ندارید، بازیکنان را سرزنش نکنید! دموکراسی را سرزنش کنید! آزادی به‌جای دموکراسی.

📎 متن کامل:
https://telegra.ph/آزادی-به‌جای-دموکراسی-08-31

#مصاحبه #آزادی #پادشاهی #دموکراسی
#جمهوری #قانون_اساسی #لیبرالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3
📃 سانسور عقاید و کنترل اسلحه ما را ایمن‌تر نخواهد کرد | ✍🏻 ران پال

➣ @Notes_On_Liberty

شوربختانه، و نه برخلاف انتظار، تیراندازی دسته‌جمعی در کنیسه‌ی درخت زندگی پتیسبورگ در راستای توجیه نقض آزادی به‌کارگرفته می‌شود. البته، مخالفان حقّ اسلحه ادّعا می‌کنند که این تیراندازی اثبات می‌کند که آمریکا به کنترل بیشتر اسلحه نیاز دارد. حتّی برخی از کسانی که در حالت عادی مخالف کنترل اسلحه هستند می‌گویند که حکومت باید بیشتر بکوشد تا اسلحه را از دسترس کسانی که «بیماری روانی» دارند دور نگه دارند.

برخی دیگر از سابقه‌ی مهاجم در انتشار یادداشت‌های ضدّیهودی در رسانه‌های اجتماعی در این جهت استفاده می‌کنند که از حکومت و سایت‌های رسانه‌های اجتماعی بخواهند که «نفرت‌پراکنی» را سرکوب کنند. مهاجم اظهارات ضدّیهودی را در شبکه‌ی اجتماعی گب (Gab) منتشر می‌کرد. گب، برخلاف توییتر و فیس‌بوک، کاربران را به‌‌خاطر یادداشت‌های توهین‌آمیز مسدود و محروم نمی‌کند. پس از تیراندازی، گب توسّط ارائه‌دهنده‌ی خدمات اینترنتی تعلیق شد، و پی‌بال حساب سایت را بست. این تلاشی است که سایت‌های رسانه‌های اجتماعی را مسئول محتوا و حتّی اقدامات کاربران‌شان می‌سازد، و اپراتورهای سایت‌ها را به پلیس فکر تبدیل می‌کند.

برخی از سایت‌های رسانه‌های اجتماعی، به‌ویژه فیس‌بوک و توییتر، بسیار مشتاق‌اند که نه فقط متعصّبین، که کسانی را هم که از پلتفرم آنان برای دفاع از آزادی استفاده می‌کنند، خاموش سازند. فیس‌بوک اخیراً تعدادی از صفحات لیبرتارین را مسدود کرده است -از جمله Cop Block، سایتی که با سوءرفتارهای پلیس مخالفت می‌ورزید. توییتر نیز اخیراً تعدادی از محافظه‌کاران و لیبرتارین‌ها، و نیز منتقدان سیاست خارجه‌ی آمریکا را مسدود کرده است. برخی لیبرتارین‌ها می‌گویند که نباید ناراحت شویم، زیرا این‌ها شرکت‌های خصوصی‌اند و از حقوق مالکیّت خصوصی‌شان استفاده می‌کنند. ولی، این شرکت‌ها با حکومت و نهادهای دولتی نظیر شورای آتلانیک، گروهی که توسّط ناتو و مجموعه‌ی نظامی-صنعتی تأمین مالی می‌شود، همکاری می‌کنند تا تعیین کنند که چه کسی باید مسدود شود و چه کسی نباید.

تلاش برای خاموش کردن «نفرت‌پراکنی» تنها مشمول غیرقانونی کردن سخنان نژادپرستانه، جنسیّت‌زده، یا یهودی‌ستیزانه نیست. هدف واقعی بی‌اعتبار کردن و جرم‌انگاری انتقاد به دولت رفاه و جنگ، با بازتعریف این انتقادات به‌مثابه‌ی «نفرت» است. این فقط ترقّی‌خواهان نیستند که مایلند از قوانین ضدّ «نفرت‌پراکنی» برای خاموش ساختن مخالفین سیاسی خود استفاده کنند. برخی از نومحافظه‌کاران می‌خواهند انتقاد از اسرائیل را، به این دلیل مضحک که هر انتقادی از اسرائیل «یهودی‌ستیزانه» است، جرم‌انگاری کنند. دیگر اقتدارگرایان راست می‌خواهند که قوانین ضدّنفرت را به جرایم انجام‌شده علیه افسران پلیس تعمیم دهند.

از قضا، نومحافظه‌کاران و دیگر اقتدارگرایان از جمله بزرگترین تغذیه‌کنندگان «نفرت‌پراکنی» واقعی هستند. چه چیزی می‌تواند نفرت‌انگیزتر از سخنرانی در دفاع از جنگ دائمی باشد؟ مارکسیست‌های فرهنگی نیز، با درخواست خشونت دولتی و خصوصی علیه مخالفان سیاسی‌شان، و استفاده از اجبار حکومتی برای بازتوزیع دارایی‌ها، به همان میزان نفرت پراکنی می‌کنند. تنها افرادی که از فلسفه‌ی سیاسی مبتنی بر عدم نفرت دفاع می‌کنند، لیبرتارین‌هایی هستند که پیوسته اصل عدم تجاوز را پیش می‌برند.

حفظ حقّ آزادی بیان برای حفظ آزادی حیاتی است. همه‌ی کسانی‌که برای آزادی ارزش قائل‌اند، باید با تلاش برای غیرقانونی ساختن موارد «نفرت‌پراکنی» مبارزه کنند. قوانین ضدّ «نفرت‌پراکنی» ممکن است که در ابتدا برای حمله به متعصّبان و دیگر سخنان واقعاً نفرت‌انگیز استفاده شود، ولی سرانجام برای خاموش ساختن همه‌ی انتقادات به دولت رفاه و جنگ و فلسفه‌های اقتدارگرایانه که حکومت قادرمطلق را توجیه می‌کنند، به‌کارگرفته خواهد شد. به‌قول لودویگ فون میزس، آزادی‌خواهان باید با «ایده‌های فکری»، با سخنان نفرت‌انگیز بجنگند -از جمله با سخنانی که از واشینگتن دی‌سی سر بر می‌آورند.

#آزادی #آزادی_بیان #آزادی_اسلحه
#نفرت‌پراکنی #مارکسیسم_فرهنگی
#چپ #سانسور #کنترل_سلاح
➣ @Notes_On_Liberty
👍4👎3
«در واقع، در حکومت، هرچه عملکرد یک سازمان حکومتی بدتر باشد، می‌تواند پول بیشتری از قوه‌ی مقننه، شورای شهر، یا کمیسیون شهرستانی مطالبه کند. اگر مدارس دولتی در آموزش کودکان شکست بخورند، پس بدیهی‌ست که به پول بیشتری نیاز دارند (حتی با وجود اینکه مدارس حکومتی اغلب چندین برابر مدارس خصوصی پول هزینه می‌کنند.) اگر دولت رفاه در کاهش فقر، یا در واقع افزایش آن، شکست بخورد، پس بدیهی‌ست که بوروکرات‌ها می‌گویند ما نیازمند توسعه‌ی بیشتر برنامه‌های رفاهی هستیم... آن‌ها ادعا می‌کنند که این برای اقتصاد خوب است.»

❈ توماس دی‌لورنزو، مشکل سوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
👎4👍3
📃 قانون اجبار است | ✍🏻 فردریک باستیا

➣ @Notes_On_Liberty

ازآنجاکه قانون عدالت را سازماندهی می‌کند، سوسیالیست‌ها می‌پرسند که چرا قانون نباید کار، آموزش، و دین را سازماندهی کند؟

چرا قانون نباید برای این اهداف به کار رود؟ زیرا قانون نمی‌تواند کار، آموزش و دین را بدون نابود کردن عدالت سازماندهی کند؛ باید به یاد داشته باشیم که قانون اجبار است و اینکه، به‌تبع، کارکردهای مناسب قانون را نمی‌توان به‌طور قانونی به فراتر از کارکردهای مناسب اجبار تسرّی داد.

وقتی قانون و اجبار یک فرد را در محدوده‌ی عدالت نگه می‌دارند، آن‌ها چیزی جز یک نفی یا انکار را به او تحمیل نمی‌کنند. آن‌ها او را مجبور می‌کنند که از آزار دیگران اجتناب کند. آن‌ها نه شخصیّت و آزادی او را نقض می‌کنند و نه مالکیّت او را. بلکه از تمامی این‌ها حفاظت می‌کنند. آن‌ها مدافع هستند. و آن‌ها به‌طور برابری از حقوق همه دفاع می‌کنند.

بی‌ضرری رسالتی که توسّط قانون و دفاع حقوقی صورت می‌گیرد آشكار است. مفید بودن آن هویداست و بر حقانیّت آن بحثی نیست.

همان‌گونه که یکی از دوستان من بیان کرده، این مفهوم عدمی قانون به‌قدری صحیح است كه در نتیجه جمله‌ی «هدف قانون آن است كه باعث حکم‌فرمایی عدالت گردد»، جمله‌ای دقیق نیست؛ باید این‌گونه بیان شود كه «هدف قانون، جلوگیری از حکومت بی‌عدالتی است.» در حقیقت این بی‌عدالتی است به‌جای عدالت که وجودی به خودی خود دارد. عدالت تنها زمانی به دست می‌آید که بی‌عدالتی وجود نداشته باشد.

وقتی قانون به‌وسیله‌ی نماینده‌ی ضروری خود، یعنی اجبار، بر مردم، مقرّراتِ کار، روش یا موضوع آموزش، آیین و عقیده‌ی مذهبی را تحمیل می‌کند، دیگر قانون عدمی نیست، بلکه به صورت ایجابی بر مردم اعمال می‌شود. قانون، اراده‌ی قانونگذار را به‌جای اراده‌ی مردم، و ابتکار قانونگذار را به‌جای ابتکار آن‌ها جایگزین می‌سازد. اگر چنین شود، مردم دیگر نیازی به بحث، مقایسه يا برنامه‌ریزی از قبل ندارند؛ قانون همه‌ی این کارها را برای آن‌ها انجام می‌دهد. فراست مانعی بی‌استفاده برای مردم می‌شود؛ آن‌ها دیگر انسان نیستند، شخصیّت، آزادی و مالکیّت خود را از دست می‌دهند.

مقرّرات کاری را تصوّر کنید كه با اجبار تحمیل می‌شود ولی تجاوزی به آزادی نیست؛ انتقال ثروتی که با اجبار اعمال می‌شود و تجاوزی به حقّ مالکیّت نیست. اگر نمی‌توانيد اين تناقضات را جمع کنید، پس باید نتیجه گیرید که قانون نمی‌تواند کار و صنعت را بدون سازماندهی بی‌عدالتی سامان دهد.

#قانون #عدالت #مالکیت #آزادی #حقوق
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3
📃 راه دموکراسی به سوی استبداد | ✍🏻 اریک فون کوینلت-لدین

➣ @Notes_On_Liberty

افلاطون در کتاب جمهوری خود به ما می‌گوید که استبداد، معمولاً، از دموکراسی پدید می‌آید. به‌لحاظ تاریخی این فرایند به سه روش کاملاً متفاوت رخ داده است. بگذارید پیش از توصیف این چند الگوی تغییر اجتماعی دقیقاً اشاره کنیم که منظور ما از «دموکراسی» چیست.

دموکراسی‌خواه در سنجش این پرسش که «چه کسی باید حکومت کند؟» پاسخ می‌دهد: «اکثریّت شهروندانی که به‌لحاظ سیاسی برابرند، خواه به‌صورت شخصی، خواه به‌صورت نمایندگی.» به‌عبارت دیگر، برابری و حکومتِ اکثریّت دو اصل بنیادین دموکراسی هستند. یک دموکراسی ممکن است لیبرال یا غیرلیبرال باشد.

لیبرالیسم ناب پاسخ به پرسشی کاملاً متفاوت است: حکومت چگونه باید مورد استفاده قرار گیرد؟ پاسخی که ارائه می‌کند چنین است: فارغ از اینکه چه کسی حکم می‌راند، حکومت باید به‌گونه‌ای عمل کند که هر فرد از بیشترین مقدار آزادی سازگار با خیر عمومی بهره‌مند شود. این بدین معناست که یک پادشاهی مطلق می‌تواند لیبرال (ولی به‌سختی دموکراتیک) باشد و دموکراسی می‌تواند تمامیّت‌خواه، غیرلیبرال، و استبدادی، با اکثریّتی که به‌طرز وحشیانه‌ای اقلیّت‌ها را مورد آزاد قرار می‌دهند، باشد. (البته، ما مفهوم «لیبرال» را در نسخه‌ی پذیرفته‌شده‌ی جهانی به‌کار می‌بریم، و نه در معنای آمریکایی، که از زمان نیودیل کاملاً به انحراف رفته است.)

چگونه یک دموکراسی، حتّی دموکراسی‌ای که در آغاز لیبرال است، می‌تواند به یک استبداد تمامیّت‌خواه تبدیل شود؟ همان‌طور که در آغاز اشاره کردیم، سه روش وجود دارد، و در هر مورد، تکامل، ماهیّتی «ارگانیک» خواهد داشت. استبداد حتّی از بطن یک لیبرال‌دموکراسی نیز برمی‌خیزد زیرا، از ابتدا، بنیاد آن خراب است: آزادی و برابری قابل ترکیب نیستند؛ آن‌ها عملاً همدیگر را حذف می‌کنند. برابری در طبیعت وجود ندارد و بنابراین جز با زور نمی‌تواند برقرار شود. کسی که خواهان برابری جغرافیایی است باید کوه‌ها را با دینامیت صاف کند و درّه‌ها را پر کند. برای دستیابی به سطوح برابری تحصیلی در یک مدرسه باید دانش‌آموزان خاصّی را تحت فشار بگذارید تا بیشتر کار کنند و در همان حال بقیه را عقب نگه دارید.

📎 متن کامل:
https://telegra.ph/راه-دموکراسی-به-سوی-استبداد-09-06

#دموکراسی #استبداد #اندیشه_سیاسی
#تمامیت‌خواهی #توتالیتاریسم #دیکتاتوری
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3
📃 مالیات، دزدی سازمان‌یافته (۱) | ✍🏻 مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

به‌طور کلّی، مداخله‌ی حکومت را می‌توان به دو شیوه تقسیم‌بندی کرد: ممنوعیّت کل یا بخشی از مبادله میان دو نفر -دو انسان بالغ رضایتمند، و مبادله‌ای که به دو طرف سود می‌رساند؛ یا اجبار کسی به انجام «مبادله» غیرداوطلبانه با حکومت، که در آن فرد تحت ارعاب و تهدید چیزی را تسلیم حکومت می‌کند. شیوه‌ی نخست ممکن است شامل ممنوعیّت صریح مبادله، تعیین مقرّرات مبادله (قیمت)، یا منع افراد خاص از انجام مبادله باشد. به‌عنوان مثالی از آخرین مداخله: برای آنکه بتوانید در اکثر ایالات عکّاس باشید باید حسب‌المقرّر مجوّز عکّاسی داشته باشید -ثابت کنید که «حسن اخلاق» دارید و مقدار مشخصّی پول به دستگاه دولت بپردازید. این به‌منظور آن است که حقّ عکس‌برداری از کسی را داشته باشید! نوع دوم مداخله، «مبادله‌»ی اجباری میان ما و حکومت است، مبادله‌ای که تنها به نفع حکومت است و نه ما. مالیات نمونه‌ی بارز و مشهود آن است. مالیات، برخلاف مبادله‌ی داوطلبانه، عبارت است از غصب و تصرّف اجباری دارایی افراد بدون رضایت آن‌ها.

حقیقت این است که بسیاری از مردم معتقدند که مالیات‌ستانی بدون رضایت ما انجام نمی‌گیرد. آن‌ها معتقدند، همان‌طور که اقتصاددان بزرگ جوزف شومپیتر زمانی گفته، مالیات چیزی شبیه شهریه‌‌ی باشگاه است که در شخص داوطلبانه سهم خود از هزینه‌های باشگاه را پرداخت می‌کند. ولی اگر واقعاً چنین می‌اندیشید، سعی کنید که مالیات خود را نپردازید تا ببینید چه اتّفاقی میفتد. هیچ‌یک از «باشگاه»هایی که من می‌شناسم قدرت آن را ندارند که بیایند و دارایی شما را مصادره کنند یا شما را در صورت عدم پرداخت شهریه به زندان بیندازند. پس، مالیات استثمار است -مالیات یک بازی «مجموع-صفر» است. اگر یک چیز در جهان به‌عنوان بازی مجموع-صفر باشد، آن یک چیز مالیات است. حکومت پول یک دسته از مردم را مصادره می‌کند و آن را به دسته‌ی دیگری می‌دهد، و در عین حال مقدار قابل‌توجّهی از آن را به‌عنوان «هزینه‌ی جابه‌جایی» برای خود برمی‌دارد. بنابراین، مالیات، سرقت ناب و بکر است.

در حقیقت، هر یک از شما را به چالش می‌کشم که بنشینید و تعریفی از مالیات ارائه دهید که برای دزدی نیز قابل استفاده نباشد.

فرانتس اوپنهایمر، جامعه‌شناس بزرگ آلمانی، که کتاب کوچک درخشانی به نام دولت (The State) نوشته، این نکته را به زیبایی بیان کرده است. او می‌گوید، اساساً تنها دو راه کسب ثروت برای انسان وجود دارد. نخستین راه، تولید کالا یا خدمات و مبادله‌ی داوطلبانه‌ی آن کالا با محصول شخصی دیگر است. این شیوه‌ی مبادله، شیوه‌ی بازار آزاد است؛ شیوه‌ای نوآورانه است و تولید را توسعه می‌دهد؛ بازی مجموع-صفر نیست، زیرا تولید توسعه می‌یابد و هر دو طرف مبادله سود می‌برند. اوپنهایمر این شیوه را «شیوه‌ی اقتصادی» برای کسب ثروت نامید. شیوه‌ی دوم، تصاحب دارایی شخصی دیگر بدون رضایت او، یعنی با دزدی، استثمار، و غارت است. وقتی شما دارایی کسی را بدون رضایت او مصادره می‌کنید، پس به هزینه‌ی او، به هزینه‌ی تولیدکننده، سود کرده‌اید. اینجا حقیقتاً یک «بازی» مجموع-صفر وجود دارد -هرچند که از نظر قربانی یک «بازی» نیست. این شیوه‌ی دزدی، به‌جای توسعه‌ی تولید، آشکارا تولید را محدود می‌کند و مانع آن می‌شود. بنابراین در حالی‌که مبادله‌ی صلح‌آمیز اخلاقی است، شیوه‌ی دزدی علاوه بر غیراخلاقی بودن مانع تولید می‌شود زیرا نسبت به تلاش تولیدکنندگان انگل‌گونه است. اوپنهایمر با زیرکی مثال‌زدنی، این روش کسب ثروت را «شیوه‌ی سیاسی» می‌نامد. سپس فراتر رفته، و دولت یا حکومت را «سازمان شیوه‌ی سیاسی»، یعنی مقرّرات‌گذاری، مشروعیّت‌بخشیدن و استقرار دائمی ابزارهای سیاسی برای دستیابی به ثروت تعریف می‌کند.

➣ @Notes_On_Liberty
❤7👎3
📃 مالیات، دزدی سازمان‌یافته (۲) | ✍🏻 مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

به‌عبارت دیگر، دولت دزدی سازمان‌یافته، غارت سازمان‌یافته، استثمار سازمان‌یافته است. و این ماهیّت اساسی دولت با این حقیقت که دولت همیشه متّکی به ابزار حیاتی مالیات است، برجسته می‌شود.

در اینجا دوباره باید بر اظهارات پروفسور آوریت درباره‌ی «حرص و طمع» یادداشتی بنویسم. صادقانه بگویم که اشتباهی در حرص و طمع نمی‌بینم. من فکر می‌کنم که افرادی که همواره به حرص و آز حمله می‌برند اگر افزایش حقوق بعدی خود را رد کنند با موضع‌شان سازگارتر خواهد بود. حتّی چپ‌ترین محقّق این کشور را نمی‌بینم که با تمسخر چک حقوق خود را بسوزاند. به‌عبارت دیگر، حرص و طمع به‌سادگی به‌معنای آن‌اند که شما در تلاش‌اید تا کمبودهای طبیعت را که انسان با آن زاده می‌شود برطرف کنید. طمع تا رسیدن به باغ عدن ادامه دارد، زمانی‌که هر چیزی به وفور یافت می‌شود، و ما اصلاً نگرانی‌ای در باب اقتصاد نداریم. البته ما هنوز به این نقطه نرسیده‌ایم، ما به نقطه‌ای نرسیده‌ایم که همگان چک حقوق یا افزایش حقوق خود را بسوزانند.

بنابراین پرسشی که مطرح می‌شود این است که: چه نوع حرص و طمعی باید داشته باشیم، «حرص مولّد» که مردم محصول‌شان را تولید و داوطلبانه با دیگران مبادله می‌کنند؟ یا حرص استثماری، دزدی و چپاول سازمان‌یافته، که فرد ثروتش را به هزینه‌ی دیگران به دست می‌آورد؟ این دو جایگزین واقعی هم هستند.

سَنت آگوستین، که به لیبرتارین بودن مشهور نیست، با این حال، تمثیل عالی آزادی‌خواهانه‌ای بیان کرده است. او می‌نویسد که اسکندر مقدونی تعدادی دزد دریایی را دستگیر کرده بود، و از یکی از آنان پرسید که هدف او از غصب و تصرّف در دریا چیست. دزد دریایی با شهامت پاسخ داد: «هدف تو از تصرّف در کلّ زمین چیست؟ ولی چون من این کار را با یک کشتی کوچک انجام می‌دهم دزد نامیده می‌شوم، درحالی‌که تو، چون این کار را با یک ناوگان عظیم انجام می‌دهی، امپراتور نامیده می‌شوی.» در اینجا آگوستین این واقعیّت را برجسته می‌کند که دولت صرفاً غارتگری در مقیاس گستره است، ولی این غارت با افکار روشنفکرانه مشروعیّت یافته است.

به‌عنوان نمونه‌ی دیگر، مافیا را در نظر بگیرید که مورد فشار و هجمه‌ی رسانه‌ها قرار دارند. آنچه مافیا در مقیاس محلّی انجام می‌دهد، دولت در مقیاس عظیم انجام می‌دهد، ولی دولت رسانه‌های بهتری در اختیار دارد.

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی
#مالیات #دزدی #چپاول #دولت
#آزادی_اقتصادی #مبادله_آزاد
#مالیات_دزدی_است #زور
➣ @Notes_On_Liberty
👍6👎3
📃 شهر اصفهان، اخلاق، آداب، رسوم، و استعداد ایرانیان | ✍🏻 ژان اوتر

➣ @Notes_On_Liberty

ژان اوتر (۱۷۰۷-۱۷۴۹) نقّاش و مترجم فرانسوی بود که در عصر نادرشاه افشار به سفارت از سوی لویی پانزدهم راهی ایران شد. او ۹ سال در ایران به سر برد و از نقاط گوناگون آن بازدید کرد. سفرنامه‌ی او دربردارنده‌ی نکات مهمّی از اوضاع ایران، احوال شاه ایران و اخلاق و آداب مردمان آن است. در زیر بخشی از سفرنامه‌ی اوتر را می‌خوانیم:

چه در اسپاهان (اصفهان) و چه در جلفا که شهر کوچک ارمنی‌نشین کنار آن است، باغچه‌ها و باغ‌های بیشماری دیده می‌شود و تمام سبزیجات سال که در اروپا یافت می‌شود، از آنجاها به دست می‌آورند. گونه‌ای هلو در این شهر یافت می‌شود که بسیار درشت‌تر و لطیف‌تر و شیرین‌تر از جاهای دیگرست و نیز گونه‌های خربزه‌ی آن در زمان‌های متفاوت به دست می‌آیند که هرگاه یکی تمام شود، دیگری به بازار می‌آید به‌طوری‌که در تمام سال می‌توان به این میوه دست یافت. آخرین گونه‌ی آن وقتی رسیده و خوب خواهد شد که مدّتی در زمستان، در سقف خانه‌ها و انبارهای خشک و خنک آويزان نگهداشته شود. در اصفهان، برنج، گندم، جو، ذرّت، فراوان و ارزان است. در اینجا جو سیاه و یولاف هم می‌کارند.

در اصفهان پرندگان خوب و خوراکی فراوان است. در این شهر مرغان تخم‌گذار خیلی درشت‌تر و فربه‌تر از آنچه دیده بودم، پرورش می‌یابد. این مرغان گوشتشان سیاه‌رنگ است. در ایران شکار همگانی‌ست و متأسفانه مردم، در ازبین‌بردن پرندگان مفید، غمی به خود راه نمی‌دهند... در بخش‌های اطراف این شهر قرقاول دیده نمی‌شود، اما کبک فراوان است و گونه‌ای از آن بسیار درشت بوده و پرهای زیبایی دارد که در اروپا دیده نمی‌شود. کوهستان‌ها پر از گوزن شاخ‌پهن است. شیر یافت نمی‌شود، پلنگ فراوان است.

دکّان‌ها و دکّه‌های بازرگانان و صنعتگران اسپاهان، در بازار است. بازارها همان کوچه‌های سرپوشیده و تاقداری است که هر گنبد آن دریچه‌ای دارد که از آن نور به درون بازار می‌تابد. علاوه بر پارچه‌های ساده و زربفت و نخ نقره‌ای، گلابتون، سنگ‌های گرانبها، فیروزه، الماس، لعل، یاقوت زبرجد، زمرّد و غیره که بسیاری را هم از خارج می‌آورند در معرض فروش قرار می‌دهند.

انگلیسی‌ها و هلندی‌ها تجارتخانه دارند و برای ایران قماش و پارچه‌ی هندی، چینی، ادویّه، داروهای هندی و کالاهای دیگر وارد می‌کنند، این تجّار خارجی در گذشته بهره‌های بزرگی از فروش کالاها می‌بردند ولی اکنون به سبب فقر و بدبختی، که در اثر تهاجم به ایران روی داده، مانند گذشته نیست و مردم به‌زحمت خوراک روزانه‌ی خود را به دست می‌آورند.

در محلّه‌های اسپاهان، میدان‌های فروش اسب، غلّات و میوه‌جات درست کرده‌اند. میدان شاه بسیار زیبا و منظّم و بزرگ است و در هیچ کشوری در دنیا مانند آن را ندیده‌ام. عالی‌قاپو -کاخ شاهان- را در یک سمت آن با آجر ساخته‌اند، بسیار زیبا و بلند و با گنجایش است، چون از مدّت‌ها پیش کسی در آن سکونت نداشته، رو به خرابی رفته است. هیچ‌چیز و هیچ‌جا را زیباتر از تالار پذیرایی شاهان ندیدم. این تالار، هم‌کف ساختمان و خیلی بزرگ است. چند قطعه فرش زیبا و گلیم و چند پیکره‌ی نقّاشی‌شده که مطلوب ذوق و سلیقه‌ی اروپاییان است در آن باقی مانده که مراسم پذیرایی از فرستادگان کشورها را نشان می‌دهد. تا آنجاکه توانستم داوری کنم این نقّاشی‌ها یا کار هنرمندان اروپایی است و یا به پیروی از سبک آن‌ها کشیده شده است. برای رسیدن به تالار بزرگ، از ایران و یا از تالار دیگری که سقف آن وسیله‌ی چهل‌پایه‌ی چوبی که روی آن‌ها نقّاشی شده و آیینه‌کاری آن می‌درخشد، باید گذشت، ایرانیان این‌گونه هنرها را می‌پسندند.

در اسپاهان مساجد، کاروانسراها و حمّام‌های پاک و خوب، فراوان است. در کارخانه‌های مهمّات‌سازی اسلحه‌های خوب می‌سازند. شاهان گذشته، همیشه آرایش خانه‌ی خود را با کتابخانه‌ی سلطنتی که در خزانه‌های شاهی ایجاد می‌شد، حفظ می‌کردند. ضرّابخانه پیوسته سکّه می‌زند. چرم‌های اصفهان بسیار عالی است که بیشتر آن‌ها را از پوست خر، به دست می‌آورند، و از آن‌ها کفش می‌سازند.

ایرانیان از نظر فکر و اندیشه بسیار مستعدّند. به علوم و هنر، به‌طور کلّی تمام آنچه که توجّه آن‌ها را جلب کند به‌آسانی دست می‌یابند. مردمی با تربیّت و مجلس‌آرا و دوست‌یاب و معاشرتی هستند، با بیگانگان مؤدّبانه رفتار می‌کنند. غذاهای دلپذیر می‌پزند. بسیار خوش‌خوراکند. نوشیدنی‌های گوارا، و تجمّل را دوست دارند و در این باره هیچ کشوری به پای آن‌ها نمی‌رسد. دانش همگانی و به‌اصطلاح معلومات عمومی آن‌ها در سطح بالاست و به‌زحمت می‌توان آن‌ها را گول زد. به همین جهت دیده می‌شود یهودیان ترکیه خیلی ثروتمند هستند و کلیمی‌های ایران مسکین‌اند.

#سفرنامه #سفرنامه‌نویسی #ایران #ژان_اوتر
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎3
«امپراتوران قدرت عظیمی داشتند، که به آنان اجازه می‌داد که سلایق غریب‌شان را برآورده سازند و برای این هدف کل قدرت دولت را به‌کار گیرند. آنان گهگاه از این قدرت خودکامه برای محروم ساختن شهروندان خود از دارایی یا زندگی‌شان سوءاستفاده می‌کردند: استبدادشان برای عده‌ی اندکی بسیار دشوار بود، ولی به عده‌ی بیشتری نمی‌رسید؛ این قدرت روی اهداف بنیادینی متمرکز می‌شد، و از بقیه غفلت می‌کرد؛ خشونت‌آمیز بود، ولی دامنه‌ی آن محدود بود. ولی به‌نظر می‌رسد که وقتی استبداد در میان ملل دموکراتیک عصر ما استقرار یابد، ویژگی متفاوتی به خود می‌گیرد؛ گسترده‌تر و ملایم‌تر خواهد بود؛ انسان‌ها را بدون عذاب و زجر دادن آنان، تحقیر و پست خواهد کرد. جای شگفتی نیست که در عصر برابری همچون دوران ما، حاکمان می‌توانند به‌راحتی تمام قدرت سیاسی را به دست خود بگیرند، و عادی‌تر و قاطعانه‌تر از هر حاکمیتی در عصر باستان، در دایره‌ی منافع خصوصی مداخله کنند. همان اصل برابری است که استبداد را تسهیل می‌کند.»

❈ الکسی دو توکویل، دموکراسی در آمریکا
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3
📃 برابری در برابر آزادی | ✍🏻 وندی مک‌اِلروی

➣ @Notes_On_Liberty

اتّحادیه‌ی اروپا نمی‌تواند به اهداف اعلام‌شده‌ی خود در زمینه‌ی رفاه و هماهنگی دست یابد. من در تلاش برای توضیح چرایی این امر، می‌خواهم انگشت بر یکی از مسائلی که مانع این اهداف می‌شود، بگذارم: فمینیسم، یا به مفهومی که در اروپا به‌کار می‌رود: «جریان اصلی جنسیّتی.»

در سال ۱۹۹۶، کمیسیون اروپا سندی با عنوان «گنجاندن فرصت‌های برابر برای زنان و مردان در تمام سیاست‌ها و فعالیّت‌های جامعه» منتشر کرد. آن‌ها «مشارکت جدیدی میان مردان و زنان، جهت اطمینان از اینکه هر دو به‌طور کاملاً برابر در تمام زمینه‌ها مشارکت می‌کنند و مزایای پیشرفت به‌طور مساوی میان آنان توزیع می‌شود» اعلام داشتند. از منظر من، «جریان اصلی جنسیّتی» یک سیاست فاجعه‌بار و مهلک است. چرا؟ پاسخ، من را به اینکه چرا معتقدم اتّحادیه‌ی اروپا نمی‌تواند به رفاه یا هماهنگی اجتماعی دست یابد، بازمی‌گرداند.

در سال ۱۷۳۳، فیلسوف منسوب به روشنگری فرانسه، ولتر، اثری با عنوان «نامه‌هایی درباره‌ی ملّت انگلیس» منتشر کرد، که «نامه‌های فلسفی» نیز نامیده می‌شود. ولتر، چند سال پیش از آن، پس از تعهّد به مقامات مبنی بر اینکه دستکم ۵۰ لیگ (حدوداً ۲۷۰ کیلومتر) از پاریس دور بماند، از باستیل آزاد شده بود. او عزم رفتن به انگلستان کرد، جایی‌که تقریباً دو سال و نیم در آن ماند. «نامه‌ها» جهت توصیف جامعه‌ی انگلیس برای دوستی در فرانسه نوشته شدند. به‌ویژه آنکه ولتر می‌خواست شرح دهد که چگونه تنوّع دینی شدید -جامعه‌ای که در آن پروتستان، کاتولیک، یهودی، مسلمان با حسن‌نیّت در آن تعامل داشتند- توانسته با چنان هماهنگی در انگلستان وجود داشته باشد، درحالی‌که در همان زمان اختلافات دینی در فرانسه سبب ویرانی شده بود.

ولتر این ایده را که سیاست می‌تواند هماهنگی اجتماعی ایجاد کند رد می‌کند. او، با اشاره به کلیسای انگلستان، استدلال می‌کند سیاست به تعصّب علاقه‌مند است تا به حسن نیّت. او می‌نویسد: «هیچ‌کس نمی‌تواند در انگلستان و ایرلند به مقامی برسد، مگر آنکه انگلیکان مؤمن باشد.» چنین محرومیّت سیاسی به‌سختی ترویج‌دهنده‌ی خیرخواهی و نوع‌پرستی است. به‌علاوه، انگلستان، هم به‌لحاظ قانونی و هم به‌لحاظ تاریخی، بیش از فرانسه سنگر تسامح مذهبی نبود: برای مثال، در انگلستان قوانین علیه آنچه که «معاند» و آتئیست نامیده می‌شد، همچنان به قوّت خود باقی مانده بود. با این‌حال، در انگلستان، و نه فرانسه، هوای همکاری در خیابان‌ها وجود داشت که جدای از آنچه که قانون می‌گفت بود. پس، چه چیزی سبب صلح و رفاه در خیابان‌های لندن در مقایسه با پاریس بود؟

🖇 متن کامل:
https://telegra.ph/برابری-در-برابر-آزادی-09-14

#فمینیسم #برابری‌خواهی
#چپ #جهانی‌شدن #اجبار
#طاعون_فمینیسم #برابری
#انطباق_اجباری #تبعیض
➣ @Notes_On_Liberty
👍4👎3
📃 «کمبود» آب (۱) | ✍🏻 مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

همگان می‌دانند که غرب، و به‌ویژه کالیفرنیای شمالی، از یک خشکسالی یک‌ساله رنج می‌برد که سبب شده خیل دولت‌گرایان و فضولان برای کنترل، جیره‌بندی و تعیین مقرّرات خیز بردارند. «کمبود» آب را نمی‌توان دقیقاً بر گردن بخش خصوصی انداخت، ولی ظاهراً کمبود وجود دارد، و مطمئنّاً حکومت باید برای مبارزه با آن برخیزد -البته، نه با خلق آب بیشتر، بلکه با متوقف کردن توزیع کمبود عظیم‌تر.

نخستین چیزی که در این باره باید گفت این است که در بازار آزاد، فارغ از شدّت و حدّت عرضه، هیچگاه «کمبود» وجود ندارد، یعنی شرایطی وجود ندارد که خریدار نتواند محصولات موجود را با نرخ بازار پیدا کند. در بازار آزاد همیشه عرضه به‌اندازه‌ی کافی برای تأمین تقاضا وجود دارد. سازوکار واضح، نوسانات قیمت است. برای مثال، اگر پرتقال‌ها آفت‌زده شوند، و عرضه‌ی پرتقال افت کند، پس کمیابی پرتقال افزایش می‌یابد، و کمیابی، با افزایش بی‌رویه‌ی قیمت، تا حدّی‌که عرضه و تقاضا برابر شود، داوطلبانه برای خریداران «جیره‌بندی» می‌شود. از سوی دیگر، اگر محصول پرتقال افزایش و بهبود یابد، عرضه افزایش می‌یابد، پرتقال نسبتاً کمتر کمیاب می‌شود، و قیمت پرتقال کاهش می‌یابد تا مصرف‌کنندگان وادار به خرید مازاد عرضه می‌شوند.

اگر صنعت آب رقابتی و آزاد بود، پاسخ به خشکسالی بسیار ساده می‌بود: قیمت آب افزایش می‌یافت. بی‌گمان افزایش قیمت آب گلایه‌برانگیز بود، ولی هیچ «کمبودی» وجود نمی‌داشت، و نیاز یا درخواستی برای جاروجنجال‌های میهن‌پرستانه، درخواست حفظ منافع طبیعی، خواهش‌های نوع‌دوستانه جهت فداکاری برای خیر عمومی، و غیره وجود نمی‌داشت. ولی صنعت آب به‌ندرت آزاد است؛ برعکس، آب در تقریباً همه‌جای ایالات متحده محصول و خدمات انحصار حکومتی است.

زمانی‌که خشکسالی کالیفرنیای شمالی را درنوردید، افزایش قیمت زیاد آب غیرقابل تصوّر بود؛ اتّهاماتی همچون ظلم به فقرا، خودخواهی، و غیره مطرح شد. نتیجه لحاف چهل‌تکّه‌ای از جیره‌بندی اجباری آب، همراه با نصایح میهن‌پرستانه‌ی محیط‌زیست‌دوستانه بود: «منابع را حفظ کنید! حفظ کنید! چمن‌های خود را آبیاری نکنید! تنهایی دوش نگیرید! توالت را شست‌وشو نکنید!» خب، جنبه‌ی خنده‌دار این‌ها این بود که توصیه‌هایی پوچ مانند مائده‌ی آسمانی از بهشت برای جمعیت ثروتنمند نخبه‌گرای محیط‌زیست‌دوست خلیج سان‌فرانسیسکو بودند. مقامات آب کالیفرنیا امیدوار بودند و هدف داشتند که در سال ۱۹۷۷ مصرف چیزی در حدود ۲۵ درصد نسبت به سال ۱۹۷۶ کاهش یابد. ولی، در کمال شگفتی، در اواخر ماه ژوئن، ارقام جمع بسته شدند و نتیجه آن شد که جوامع خلیج سان‌فرانسیسکو داوطلبانه پاسخ داده و مصرف آب‌شان را ۴۰-۵۰ درصد کاهش دادند.

«اخلاقیّات» مردم منطقه‌ی خلیج از انتظار همگان فراتر رفته بود. ولی واکنش به این جهش نوع‌دوستی میهن‌پرستانه و فداکاری چه بود؟ به‌طرز شگفتی، درهم‌ریخته و متضاد بود -بدین‌ترتیب به‌طرز کاملاً خنده‌آوری برخی از تضادهای درونی دولت‌گرایی را نشان داد. ناگهان، بسیاری از حوزه‌های آبی حکومتی، از جمله سان‌فرانسیسکو، متوجّه شدند که، لعنت! درحال از دست دادن درآمد هستند! اکنون کمبود آب در وضعیّت خوبی است، ولی برای یک بوروکرات و سازمان او هیچ چیز مهم‌تر از درآمدشان نیست. و بنابراین حوزه‌های آب محلی کالیفرنیا فریاد برآوردند که: «نه، نه، احمق‌ها، شما بیش از حد از محیط‌زیست محافظت کرده‌اید.» (برای ضدّبوم‌شناس کهنه‌کاری همچو من، اصطلاح «بیش‌ازحد محافظت کردن» آرامش‌بخش بود.) حوزه‌های آبی شروع به فریاد کردند که مردم زیادی صرفه‌جویی کرده‌اند، آن‌ها باید بیشتر هزینه کنند، آن‌ها به‌طرز سختگیرانه‌ای توسط مقامات آب دولتی، که گروه‌های شهرداری را به «خرابکاری» در برنامه‌های محافظتی متّهم کرده بودند، توبیخ و تنبیه شدند.

در همین حال، دیگر بوم‌شناسان محلّی و دولت‌گرایان وارد میدان شدند. آن‌ها معترض بودند که محافظت بیش‌ازحد مردم را واداشته است که چمن‌هایشان را آبیاری نکنند، و این منجر به «آلودگی بصری» چمن‌های «زشت و کریه» گشته، و نیز سبب شده که برگ‌های خشکیده تبدیل به خطری برای آتش‌سوزی شوند، که ظاهراً ممنوعیّت محیط‌زیستی دیگر است.

➣ @Notes_On_Liberty
👍8👎3
📃 «کمبود» آب (۲) | ✍🏻 مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

حال می‌توانم این را ببینم: بحثی درون جامعه‌ی لیبرال ثروتمند دوستدار محیط‌زیست: آقای الف: «لعنت! شما بیش‌ازحد از آب محافظت کرده‌اید؛ چمن‌های شما آلودگی بصری پدید آورده‌اند و شاخه‌های خشکیده‌ی شما محیط‌زیست در معرض خطر آتش‌سوزی قرار می‌دهد.» آقای ب: «شما یک احمق هدردهنده‌ی آب‌اید، شبیه یک دستگاه هدردهنده که خیلی خوب فروش نرفته. شما حضرات سال‌هاست می‌گویید که صرفه‌جویی کنم، حال که این کار را انجام می‌دهم، تنها نصیب من عذاب و دردسر است.»

اوج مسخرگی، واکنش حوزه‌های آب محلی به «تهدید» «محافظت بیش‌ازحد» آب و در نتیجه از دست دادن درآمد حوزه‌های آب حکومتی بود. واکنش حوزه‌های آبی منطقه‌ی خلیج چنین بود: «متأسفیم، مجبوریم قیمت آب را افزایش دهیم تا درآمد موردپسند حوزه‌های آبی (خودمان) را حفظ کنیم.» بنابراین محافظت «بیش‌ازحد» منجر به افزایش قیمت آب شد. جالب اینجاست که افزایش قیمت آب به‌منظور جیره‌بندی کمیابی فزاینده عموماً ارتجاعی، خودخواهانه، و بدوی تلقّی می‌گردد، درحالی‌که افزایش قیمت آب به‌منظور حفظ درآمد حوزه‌های آبی حکومتی در سطح سابق کاملاً مشروع قلمداد می‌شود، و این به‌سختی ارزش پاسخ دارد.

مضحک‌ترین جنبه‌ی این بهره‌جویی آبی کالیفرنیا استدلال یکی از مدافعان حوزه‌ی آبی در تلویزیون سان‌فرانسیسکو بود:

پرسش: ولی آیا فقرا با افزایش قیمت آب توسّط حوزه‌ی آبی آسیب نمی‌بینند؟
پاسخ: نه، زیرا از آنجاکه مصرف آب خود را کاهش داده‌اند، مجموع قبض آب هر فرد فقیر افرایش نمی‌یابد.

به‌طور خلاصه، فقرا به‌خاطر قیمت بالا آسیب نمی‌بینند زیرا، با کاهش اجباری مصرف‌شان، مبلغ قبض‌شان افزایش نمی‌یابد. بنابراین افزایش قیمت توسّط شرکت خصوصی همواره خودخواهانه و نسبت به فقرا ظالمانه است؛ ولی زمانی‌که نهاد انحصاری حکومتی قیمت را افزایش می‌دهد فقرا اصلاً زیان نمی‌بینند، زیرا اگر خرید خود را در واکنش به قیمت‌های بالاتر به‌اندازه‌ی کافی کاهش دهند، کلّ دلار پرداختی‌شان افزایش نخواهد یافت. این مزخرفی است دولت‌گرایان و فضولان ما اکنون آن جاانداخته‌اند.

در همین حال، میلتون فریدمن «آزادی‌خواه» که فی‌الحال ساکن منطقه‌ی سان‌فرانسیسکو است، چگونه با بحران آب کنار می‌آید؟ آیا او از خصوصی‌سازی آب، رقابت آزاد شرکت‌های خصوصی آب، دفاع می‌کند؟ آیا او دستکم از تعیین نرخ بازاری توسّط شرکت آب حکومتی دفاع می‌کند؟ پاسخ همه‌ی این‌ها، به‌طور قابل ملاحظه‌ای، منفی است. فریدمن، در ستون نیوزویک خود، از جیره‌بندی آب توسّط حکومت دفاع کرد، ولی با یک طرح مفصل جهت جریمه‌ی مصرف بیش از سهمیّه‌ای خاص، جهت تأمین مالی تخفیف‌های سهمیه‌ی مصرفی، آن را کارآمدتر ساخت. بنابراین، دگربار فریدمنیسم در جایگاه متخصّص کارآمدی دولت‌گرایی فرارسید.

#کمبود_آب #مداخله #دولت
#انحصار #آب #محیط‌زیست
#بازار #بازار_آزاد #قیمت #کمبود
➣ @Notes_On_Liberty
👍7👎4
«دولت از جوانان ما می‌خواهد که هنگام «بزرگسال» شدن برای خدمت سربازی ثبت‌نام کنند. در واقع، آن‌ها در سن ۱۸ سالگی مأموریت دارند که برای قتل و کشتار فراخوانده شوند و احتمالاً خودشان بمیرند، ولی با این‌حال حکومت ما باور دارد که جوانان ما به‌قدر کافی مسئول نیستند که درباره‌ی شراب نوشیدن یا سیگار کشیدن تصمیم بگیرند. حقیقت ساده این است که حکومت فکر می‌کند که صاحب جسم ماست، و درحالی‌که از ما به‌عنوان گوشت دم توپ استفاده می‌کنند شادمانه و در امنیت پشت میزهایشان می‌نشینند. آیا میهن‌پرستی فرمانبرداری کورکورانه از اقتدار حکومت تعریف شده است؟ آیا «نه» گفتن، زمانی‌که وجدان‌تان به شما می‌گوید که اشتباه است که حکومت دستان شما را به خون بی‌گناهان آلوده کند، دلیرانه‌تر از «بله» گفتن نیست؟»

❈ ناتالی اف. دانلیشن، نگرانی‌هایی پیرامون خدمت سربازی
➣ @Notes_On_Liberty
👍8👎3
📃 بحران مداخله‌گرایی (۱) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

ایده‌ی اساسی تمام سیاست‌های مداخله‌گرایانه این است که قشر ثروتمند و مرفّه جامعه، صندوق بودجه‌ای است که می‌تواند آزادانه برای بهبود شرایط قشر کم‌درآمد مورد استفاده قرار گیرد. جوهره‌ی سیاست مداخله‌گرایی ستاندن از یک گروه و بخشیدن به گروهی دیگر است. این به‌معنای مصادره و توزیع است. هر اقدامی در نهایت با این ادعا که محدود کردن ثروتمندان به نفع فقراست، توجیه می‌شود.

در حوزه‌ی مالیه‌ی عمومی، مالیات تصاعدی بر درآمد و دارایی مشخّص‌ترین نمود این آموزه است. مالیات از ثروتمندان و هزینه‌کردن این درآمد برای بهبود شرایط فقرا، اساس بودجه‌ی امروزی است. در حوزه‌ی روابط صنعتی، کاهش ساعات کار، افزایش دستمزد، و هزاران اقدام دیگر با فرض اینکه به‌نفع کارگرند و کارفرما را تحت فشار قرار می‌دهند، توصیّه می‌گردد. هر موضوع مربوط به امور حکومت و جامعه منحصراً از منظر این اصل مورد بررسی قرار می‌گیرد.

مثالی روشنگر در این زمینه، روش‌های اتّخاذشده در عملیّات ملّی شدن و تحت سلطه‌ی شهردار درآوردن بنگاه‌های تولیدی است. این بنگاه‌ها غالباً به شکست مالی می‌رسند؛ حساب‌هایشان مرتباً ضررهایی را بر دوش خزانه‌داری دولت یا شهر قرار می‌دهند. تحقیق درباره‌ی اینکه این کسری بودجه ناشی از ناکارآمدی عملکرد بنگاه‌های تجاری است یا، حداقل، نابسندگی قیمت‌های کالا یا خدماتی که به مصرف‌کننده فروخته می‌شود، هیچ فایده‌ای ندارد. آنچه بیش از هر چیز اهمّیّت دارد این حقیقت است که مالیات‌دهندگان باید این کسری‌ها را پوشش دهند. مداخله‌گرایان این ترتیبات را کاملاً تصدیق می‌کنند. آن‌ها پرشورانه دو راه‌حل ممکن دیگر را رد می‌کنند: فروش بنگاه‌های اقتصادی به کارآفرینان خصوصی یا افزایش قیمت‌ها تا حدّی‌که کسری دیگری باقی نماند. نخستین طرح در نظر آنان آشکارا ارتجاعی است، زیرا روند ناگزیر تاریخ به سوی سوسیالیسم بیشتر است. دومین راه «ضدّاجتماعی» قلمداد می‌شود، زیرا بار بیشتری بر دوش مصرف‌کنندگان می‌گذارد. منصفانه است که مالیات‌دهندگان، یعنی شهروندان ثروتمند، این بار را بر دوش بگیرند. توانایی پرداخت‌ آن‌ها بیشتر از مردم متوسّط است که از راه‌آهن‌های ملّی و قطارهای شهری و اتوبوس‌های شهرداری استفاده می‌کنند.

نیازی به بحث با حامیان این سیاست کسری نیست. بدیهی است که توسّل به اصل توانایی پرداخت به وجود چنین درآمدها و ثروت‌هایی که همچنان قابل وصول از طریق مالیات است، وابستگی دارد. هنگامی‌که این بودجه‌های اضافی با مالیات‌ستانی و دیگر اقدامات مداخله‌جویانه تمام شد، دیگر نمی‌توان به آن‌ها توسّل جست.

این دقیقاً وضعیّت کنونی بیشتر کشورهای اروپایی است. ایالات متّحده هنوز با این وضعیّت فاصله دارد، ولی اگر روند سیاست‌های اقتصادی آن به‌طور بنیادین تغییر نکنند، در سال‌های اخیر به همین وضعیّت دچار خواهد شد. [*]

جهت استدلال باید تمام پیامدهای دیگری را که پیروزی کامل اصل توانایی پرداخت به ارمغان خواهد آورد و بر جنبه‌های مالی آن تمرکز دارد، نادیده انگاریم.

[* این متن برگرفته از کتاب کنش انسانی میزس است و در سال ۱۹۴۹ نوشته شده]

➣ @Notes_On_Liberty
👍6👎3
📃 بحران مداخله‌گرایی (۲) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

مداخله‌گرا در دفاع از هزینه‌های عمومی اضافی از این حقیقت آگاه نیست که منابع موجود محدودند. او درک نمی‌کند که هزینه‌های فزاینده در یک بخش مسلتزم محدودیّت در بخشی دیگر است. از نظر او پول زیادی در دسترس است. درآمد و ثروت ثروتمندان می‌تواند آزادانه مورد بهره‌برداری قرار گیرد. او هنگام توصیّه به پرداخت کمک‌هزینه‌ی بیشتر به مدارس صرفاً بر این نکته تأکید می‌ورزد که این کار خوبی است که برای آموزش‌وپرورش بیشتر خرج کنیم. او جرأت نمی‌کند ثابت کند که افزایش کمک‌های مالی به مدارس مناسب‌تر از افزایش کمک به بخش دیگر، مثلاً به بخش بهداشت و درمان، است. هرگز به ذهنش خطور نمی‌کند که می‌توان استدلال‌هایی به نفع محدودسازی هزینه‌های عمومی و کاهش بار مالیاتی مطرح کرد. مدافعان کاهش بودجه در نظر او صرفاً مدافعان منافع طبقاتی ناعادلانه‌ی ثروتمندان هستند.

با نرخ هنگفت مالیات بر درآمد و مالیات بر ارث کنونی، این صندوق ذخیره که مداخله‌گرایان به‌دنبال پوشش همه‌ی هزینه‌های عمومی با آن هستند، به سرعت در حال زوال یافتن است. این صندوق در بیشتر کشورهای اروپایی عملاً ناپدید شده است. نرخ‌های هنگفت مالیاتی بر ثروتمندان در میان مداخله‌گرایان بوالهوس و عوام‌فریبان بسیار محبوب است، ولی تنها مقدار ناچیزی بر درآمدشان افزوده می‌گردد. روزبه‌روز آشکارتر می‌گردد که افزودن بر مقدار هزینه‌های عمومی نمی‌تواند با «چاپیدن ثروتمندان» تأمین شود بلکه بار آن باید بر دوش توده‌ها نهاده شود. سیاست مالیات سنّتی عصر مداخله‌گرایی، دستگاه‌های آن برای جلابخشیدن به مالیات تصاعدی و هزینه‌های سرسام‌آور، به نقطه‌ای رسیده‌اند که دیگر نمی‌توان پوچی آنان را پنهان کرد. این اصل بدنام، که هزینه‌های خصوصی به اندازه‌ی درآمد موجود بستگی دارد و درآمدهای عمومی باید براساس هزینه‌ها تنظیم شوند، بطلان خود را ثابت می‌کند.

زین پس، حکومت‌ها مجبور به درک این خواهند شد که یک دلار نمی‌تواند دوبار هزینه شود، و اینکه اقلام مختلف هزینه‌های حکومت در تقابل با یکدیگرند. هر پنی هزینه‌های اضافی حکومت دقیقاً باید از کسانی جمع‌آوری شود که تاکنون قصد داشتند بار اصلی را بر دوش گروه‌های دیگر بیاندازند. کسانی‌که مایل به دریافت یارانه هستند، باید صورتحساب یارانه‌ی خود را پرداخت کنند. کسری بودجه‌ی بنگاه‌هایی که تحت تملّک و اداره‌‌ی عمومی هستند باید از اکثریت مردم دریافت شود.

وضعیّت پیوند کارفرما-کارمند مشابه هم خواهد بود. آموزه‌ی رایج مدّعی است که دستمزدبگیران «مواهب اجتماعی» را به هزینه‌ی درآمد بادآورده‌ی طبقات استثمارگر به دست می‌آورند. گفته می‌شود که اعتصاب‌کنندگان علیه مصرف‌کنندگان اعتصاب نمی‌کنند، بلکه علیه «مدیریّت» اعتصاب می‌کنند. هیچ دلیلی وجود ندارد که زمانی‌که هزینه‌های کار افزایش یافته‌اند، قیمت‌ها بالا بروند؛ مابه‌التفاوت باید توسّط کارفرما پرداخت شود. ولی زمانی‌که سهم کارفرمایان و سرمایه‌داران با مالیات‌ها، نرخ‌های بالای دستمزد، و دیگر «مواهب اجتماعی» کارمندان و سقف قیمت‌ها تضعیف می‌شود، دیگر چیزی برای این پرداخت‌ها باقی نمی‌ماند. بنابراین آشکار می‌شود که هر افزایش دستمزدی الزاماً بر قیمت‌ محصولات اثر می‌گذارد و مواهب اجتماعی هر گروه با زیان‌های اجتماعی دیگر گروه‌ها کاملاً در ارتباط است. هر اعتصابی، حتّی در کوتاه‌مدّت و نه فقط بلندمدّت، اعتصاب علیه بقیه‌ی مردم است.

نکته‌ی اساسی فلسفه‌ی اجتماعی مداخله‌گرایی، وجود یک صندوق مالی تمام‌ناشدنی است که می‌تواند تا ابد غارت شود. هنگامی که این چشمه خشکیده شود، کل آموزه‌ی مداخله‌گرایی نابود می‌شود. اصل بابانوئل خود را از بین می‌برد.

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#مداخله‌گرایی #مالیات #چپاول #مداخله
➣ @Notes_On_Liberty
👍6👎3
«برابری‌خواهی، در هر شکل و ریخت، با اندیشه‌ی مالکیت خصوصی ناسازگار است. مالکیت خصوصی بر انحصار، نابرابری، و تفاوت دلالت دارد. و نسبی‌گرایی فرهنگی با حقیقتِ واقعاً بنیادینِ خانواده و روابط خویشاوندی بین‌نسلی ناسازگار است. خانواده و روابط خویشاوندی بر مطلق‌گرایی فرهنگی دلالت دارد.»

❈ هانس هرمان هوپ. دموکراسی؛ خدایی که شکست خورد
➣ @Notes_On_Liberty
👍7👎3
📃 در دفاع از مصرف‌گرایی (۱) | ✍🏻 لِو راکوِل

➣ @Notes_On_Liberty

به این می‌اندیشم که اصطلاح «مصرف‌گرایی» نام دیگری برای آزادی در بازار است.

حقیقت این است که بازار هر روز کالاها، خدمات، و پیشرفت‌های تکنولوژیک را با جهش عرضه می‌دارد. مردم ادّعا می‌کنند در پیشرفت‌های تکنولوژیک، که دیگر به آن نیاز بیشتری ندارند، غرق شده‌اند. به جدیدترین ابزارک‌ها نه بگویید!

ولی منظور ما واقعاً چنین نیست. هیچ‌کس نمی‌خواهد از دسترس به نت محروم بماند، و ما می‌خواهیم که نت سریع‌تر و بهتر، با تنوّع بیشتر، باشد. ما می‌خواهیم که موسیقی، فیلم، و مقالات را در هر موضوعی بارگیری کنیم. هر اطّلاعاتی که به‌دنبال آن‌ایم، زیاد نیست، وقتی که موضوع آن خاص باشد.

و این همه چیز نیست.

ما خواهان سیستم‌های گرمایشی و سرمایشی بهتر در خانه و محل‌ّکارمان هستیم. ما غذا، شراب، مواد شوینده، خمیردندان و صورت‌تراش‌های متنوّع‌تری می‌خواهیم. ما خواهان دسترسی به طیف کاملی از سبک‌های چیدمان خانه هستیم. اگر چیزی خراب شود، ما خواهان در دسترس بودن مواد برای تعمیر آن‌ایم. ما گل‌های تازه، ماهی تازه، نان تازه، خودروهای جدید با ویژگی‌های بیشتر می‌خواهیم. ما خواهان تحویل یک‌شبه، پشتیبانی فنّی خوب، و تازه‌ترین مدها از سرتاسر جهان هستیم.

کتابخانه‌ها آنلاین می‌شوند. بازرگانی تغییر کرده است. جهان‌های نوین هر روز به روی ما گشوده می‌شوند. ما می‌توانیم با هرکس در جهان از طریق پیام‌رسانی فوری ارتباط برقراری کنیم، و ایمیل تبدیل به واسطه‌ای شده است که تمام ارتباطات را ممکن می‌سازد. تلویزیون‌های لامپی و تلفن‌های ثابت را -که اجزای اصلی زندگی سده‌ی بیستم بودند- ربه نفع شیوه‌های برتر فنّاوری اطّلاعات رها کرده‌ایم.

ما خواهان سرعت‌ایم. خواهان ارتباطات بی‌سیم هستیم. ما نیازمند دسترسی و پیشرفت هستیم. آب تمیز و تصفیّه‌شده باید در یخچال‌هایمان باشد. ما خواهان نوشیدنی‌های نیروزا، نوشیدنی‌های ورزشی، نوشیدنی‌های گازدار، آبمیوه‌ها و آب‌های بهاری زیرزمینی فیجی هستیم. به مسکن نیاز داریم. نیازمند ایمنی و امنیّت‌ایم. خواهان خدمات‌ایم. نیازمند انتخاب‌ایم.

ما در حال دستیابی به همه‌ی این‌ها هستیم. و چگونه؟ به‌وسیله‌ی ماشین تولید و توزیع باورنکردنی که اقتصاد بازار نامیده می‌شود، و درواقع چیزی جز میلیاردها نفر، که برای بهتر ساختن زندگی‌شان دست به همکاری و نوآوری می‌زنند، نیست. هیچ بی‌رحمی و شقاوتی وجود ندارد. رقابت واقعاً چیزی جز این نیست که کارآفرینان و سرمایه‌داران در تلاش برای جلب قلوب و اذهانِ عمومِ مصرف‌کنندگان خود را به تکاپو می‌اندازند.

مطمئناً می‌توان به‌راحتی به همه‌ی این موارد نگاه کرد و فریاد برآورد: مصرف‌گرایی دهشتناک! ولی اگر منظور ما از «مصرف» خرید محصولات و خدمات با پول خودمان به‌منظور ارتقای شرایط انسان باشد، آیا کسی می‌تواند به گناه خود اعتراف نکند؟

کلّ تاریخ اندیشه‌های پیرامون جامعه صرف تلاش برای ارائه‌ی نظامی شده است که به انسان عادی خدمت می‌کند، و نه فقط نخبگان، حاکمان، و صاحبان قدرت. چنین نهادی سرانجام زمانی کشف شد که اقتصاد بازار، و ساختار سرمایه‌دارانه‌اش، به وجود آمد. با پیدایش علم اقتصاد، به این درک نائل آمدیم که این نظام چگونه می‌تواند بود. ما به فهم این رسیدیم که چگونه میلیاردها انتخاب اقتصادی برنامه‌ریزی‌نشده می‌توانند برای ایجاد یک نظام تولید و توزیع جهانی زیبا، که به همگان خدمت می‌کند، هم پیمان‌شوند. و روشنفکران چگونه به این نظام واکنش نشان دادند؟ با نکوهش آن به‌عنوان نظامی که بیش از اندازه به تولید و تأمین کالا می‌پردازد.

ولی آیا مردم چیزهای زائد می‌خرند که می‌توانند بدون آن کار کنند؟ قطعاً. ولی آیا کسی هست که با اطمینان بگوید نیاز در مقابل خواسته‌ی محض چیست؟ دیکتاتوری که همه چیز را می‌داند؟ چگونه می‌توانیم دانست که تمایلات او با نیازهای من و شما منطبق است؟ در هر صورت، در اقتصاد بازار، خواسته‌ها و نیازها به هم مرتبط‌اند، بنابراین ضروریّات یک فرد دقیقاً به این دلیل برآورده می‌شود که خواسته‌های دیگران برآورده می‌گردند.

یک مثال: اگر نوه‌ام سخت بیمار باشد، نیاز دارم که او را نزد پزشک ببرم. کلینیک درمانی فوری و داروخانه‌ی مجاور آن تا دیروقت باز هستند، و خدا را شکر. من موادّ دارویی و ضروری برای بازگرداندن سلامتی او را در اختیار دارم. هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید که این یک تقاضای سطحی است.

➣ @Notes_On_Liberty
👍6👎3
📃 در دفاع از مصرف‌گرایی (۲) | ✍🏻 لِو راکوِل

➣ @Notes_On_Liberty

اگر مرکز درمانی می‌تواند تا دیروقت باز بماند به این دلیل است که دفاتر آن در مجتمعی قرار گرفته که اجاره‌ی آن پایین و دسترسی به آن بالاست. مغازه‌های آبنبات‌فروشی، مغازه‌های فروش لوازم ورزشی، سالن بیلیارد، و مغازه‌هایی که متخصّص برگزاری جشن هستند، در این املاک سهیم هستند. همگی اجازه می‌پردازند. توسعه‌دهنده‌ای که مرکز تجاری را ساخته است اگر این نیازها فوریّت نداشتند آن را نمی‌ساخت.

همین امر درباره‌ی اسباب و تجهیزات و نیروی کار مورداستفاده‌ی مرکز مراقبت‌های درمانی فوری صادق است. آن‌ها ارزان‌تر و دردسترس‌تر از آن هستند که در غیر این صورت می‌توانستند باشند، یعنی در شرایط تداوم تقاضاهای غیرضروری مصرف‌کنندگان. رایانه‌هایی که استفاده می‌کنند، بِروز و بسیار سریع‌اند، زیرا فنّاوران و کارآفرینان برای تأمین تقاضای بازی‌کنان، قماربازان، و افرادی که از وب، برای انجام کاری که از عهده‌ی خودشان خارج است استفاده می‌کنند، دست به نوآوری زده‌اند.

همین نکته را می‌توان در مورد «کالاهای لوکس» و فنّاور‌ی‌های پیشرفته به‌کار برد. ثروتمندان آن‌ها را به دست می‌آورند و از آن استفاده می‌کنند تا اشکالات از بین بروند، مقلّدان برانگیخته شوند، سرمایه‌داران درصدد راه‌های ارزان‌تر برآیند، و سرانجام قیمت‌ها تنزّل یابد و همان فنّاوری به‌صورت انبوه وارد بازار شود. به‌علاوه، این ثروتمندان هستند که به امور خیریّه، هنر، و دین یاری می‌رسانند. آن‌ها سرمایه‌ی لازم برای سرمایه‌گذاری را فراهم می‌کنند. اگر به هر یک از خدمات و کالاهایی که به‌طور گسترده به‌عنوان یک نیاز قلمداد می‌شوند، بیاندیشید، خواهید فهمید که آن کالا یا خدمات از محصولات، فنّاوری‌ها، و خدماتی استفاده می‌کند که نخستین بار برای تأمین تقاضایی سطحی خلق شده‌ است.

شاید فکر کنید که کیفیّت زندگی خیلی مهم نیست. آیا واقعاً اهمیّت دارد که مردم به فروشگاه‌های مواد غذایی، داروخانه‌ها، زیرمجموعه‌ها، و فنّاوری دسترسی داشته باشند؟ بخشی از پاسخ با حقوق طبیعی مرتبط است: مردم باید آزاد باشند که هرچیزی را که مناسب می‌دانند انتخاب کنند و بخرند. ولی استدلال دیگر در داده‌هایی نهفته است که اغلب درباره‌ی آن فکر نمی‌کنید.

امید به زندگی را در عصر مصرف‌گرایی در نظر بگیرید. زنان در سال ۱۹۰۰ در ۴۸ سالگی، و مردان در ۴۶٫۱ سالگی می‌مردند. امروز؟ زنان تا ۸۰ سالگی و مردان تا ۷۷ سالگی عمر می‌کنند. این به‌دلیل رژیم غذایی بهتر، مشاغل کمتر خطرناک، ارتقای نظام بهداشتی، بهبود دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی، و طیفی از عواملی است که به آنچه ما استاندارد زندگی می‌نامیم یاری رسانده است. از سال ۱۹۵۰، نرخ مرگ‌ومیر نوزادان ۷۷ درصد کاهش یافته است. در نتیجه جمعیّت به‌طور تصاعدی افزایش یافته است.

می‌توان به‌راحتی به ارقام نگاهی افکند و تصوّر کرد که می‌توان با برنامه‌ریزی مرکزی در زمینه‌ی بهداشت به همان نتیجه دست یافت، درحالی‌که از مصرف‌گرایی که همراه با آن است پرهیز کرد. ولی این برنامه‌ریزی مرکزی در کشورهای سوسیالیستی امتحان شد، و نتایج آن دقیقاً مخالف آمار مرگ‌ومیر را نشان می‌داد. درحالی‌که شوروی فقر پیوسته‌ی ما در میان مصرف‌گرایی فزاینده را محکوم می‌کرد، فقر ما درحال عقب‌نشینی بود و طول‌عمر ما، تا حدّ زیادی به‌دلیل مصرف‌گرایی که به‌خاطر آن سرزنش می‌شدیم، افزایش می‌یافت.

امروزه به ما گفته می‌شود که مصرف‌گرایی به‌لحاظ زیبایی‌شناختی ناخوشایند است، و ما باید تلاش کنیم که به طبیعت بازگردیم، رانندگی را متوقّف کنیم، کود کمپوست درست کنیم، سبزیجات موردنیاز خودمان را پرورش دهیم، رایانه‌هایمان را از برق بکشیم، و از درختان تغذیّه کنیم. این اشتیاق به بدوی‌گرایی چیزی جز تلاش برای دلپذیر جلوه دادن آثار گریزناپذیر سیاست‌های سوسیالیستی نیست. آن‌ها به ما می‌گویند که فقر را دوست بداریم و از فراوانی متنفر باشیم.

ولی زیبایی اقتصاد بازار این است که به هر فرد یک انتخاب می‌دهد. آن دسته از افرادی که خانه‌هایی در دل طبیعت را به خانه‌های مجهّز، کشیدن دندان را به دندان‌پزشکی، و خوردن دانه‌ی درختان را به خرید قوطی کنسرو ترجیح می‌دهند، آن‌ها حق دارند که این شیوه‌ی زندگی را برگزینند. ولی نگذارید آن‌ها بگویند که مخالف «مصرف‌گرایی» هستند. زندگی مستلزم خرید و فروش است. مخالفت با بازرگانی، حمله به خود زندگی است.

#اقتصاد #آزادی #اقتصاد_آزاد
#بازار_آزاد #مصرف‌گرایی #بازار
#حق_انتخاب #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍7👎3