On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.9K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
📃 در دفاع از مصرف‌گرایی (۲) | ✍🏻 لِو راکوِل

➣ @Notes_On_Liberty

اگر مرکز درمانی می‌تواند تا دیروقت باز بماند به این دلیل است که دفاتر آن در مجتمعی قرار گرفته که اجاره‌ی آن پایین و دسترسی به آن بالاست. مغازه‌های آبنبات‌فروشی، مغازه‌های فروش لوازم ورزشی، سالن بیلیارد، و مغازه‌هایی که متخصّص برگزاری جشن هستند، در این املاک سهیم هستند. همگی اجازه می‌پردازند. توسعه‌دهنده‌ای که مرکز تجاری را ساخته است اگر این نیازها فوریّت نداشتند آن را نمی‌ساخت.

همین امر درباره‌ی اسباب و تجهیزات و نیروی کار مورداستفاده‌ی مرکز مراقبت‌های درمانی فوری صادق است. آن‌ها ارزان‌تر و دردسترس‌تر از آن هستند که در غیر این صورت می‌توانستند باشند، یعنی در شرایط تداوم تقاضاهای غیرضروری مصرف‌کنندگان. رایانه‌هایی که استفاده می‌کنند، بِروز و بسیار سریع‌اند، زیرا فنّاوران و کارآفرینان برای تأمین تقاضای بازی‌کنان، قماربازان، و افرادی که از وب، برای انجام کاری که از عهده‌ی خودشان خارج است استفاده می‌کنند، دست به نوآوری زده‌اند.

همین نکته را می‌توان در مورد «کالاهای لوکس» و فنّاور‌ی‌های پیشرفته به‌کار برد. ثروتمندان آن‌ها را به دست می‌آورند و از آن استفاده می‌کنند تا اشکالات از بین بروند، مقلّدان برانگیخته شوند، سرمایه‌داران درصدد راه‌های ارزان‌تر برآیند، و سرانجام قیمت‌ها تنزّل یابد و همان فنّاوری به‌صورت انبوه وارد بازار شود. به‌علاوه، این ثروتمندان هستند که به امور خیریّه، هنر، و دین یاری می‌رسانند. آن‌ها سرمایه‌ی لازم برای سرمایه‌گذاری را فراهم می‌کنند. اگر به هر یک از خدمات و کالاهایی که به‌طور گسترده به‌عنوان یک نیاز قلمداد می‌شوند، بیاندیشید، خواهید فهمید که آن کالا یا خدمات از محصولات، فنّاوری‌ها، و خدماتی استفاده می‌کند که نخستین بار برای تأمین تقاضایی سطحی خلق شده‌ است.

شاید فکر کنید که کیفیّت زندگی خیلی مهم نیست. آیا واقعاً اهمیّت دارد که مردم به فروشگاه‌های مواد غذایی، داروخانه‌ها، زیرمجموعه‌ها، و فنّاوری دسترسی داشته باشند؟ بخشی از پاسخ با حقوق طبیعی مرتبط است: مردم باید آزاد باشند که هرچیزی را که مناسب می‌دانند انتخاب کنند و بخرند. ولی استدلال دیگر در داده‌هایی نهفته است که اغلب درباره‌ی آن فکر نمی‌کنید.

امید به زندگی را در عصر مصرف‌گرایی در نظر بگیرید. زنان در سال ۱۹۰۰ در ۴۸ سالگی، و مردان در ۴۶٫۱ سالگی می‌مردند. امروز؟ زنان تا ۸۰ سالگی و مردان تا ۷۷ سالگی عمر می‌کنند. این به‌دلیل رژیم غذایی بهتر، مشاغل کمتر خطرناک، ارتقای نظام بهداشتی، بهبود دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی، و طیفی از عواملی است که به آنچه ما استاندارد زندگی می‌نامیم یاری رسانده است. از سال ۱۹۵۰، نرخ مرگ‌ومیر نوزادان ۷۷ درصد کاهش یافته است. در نتیجه جمعیّت به‌طور تصاعدی افزایش یافته است.

می‌توان به‌راحتی به ارقام نگاهی افکند و تصوّر کرد که می‌توان با برنامه‌ریزی مرکزی در زمینه‌ی بهداشت به همان نتیجه دست یافت، درحالی‌که از مصرف‌گرایی که همراه با آن است پرهیز کرد. ولی این برنامه‌ریزی مرکزی در کشورهای سوسیالیستی امتحان شد، و نتایج آن دقیقاً مخالف آمار مرگ‌ومیر را نشان می‌داد. درحالی‌که شوروی فقر پیوسته‌ی ما در میان مصرف‌گرایی فزاینده را محکوم می‌کرد، فقر ما درحال عقب‌نشینی بود و طول‌عمر ما، تا حدّ زیادی به‌دلیل مصرف‌گرایی که به‌خاطر آن سرزنش می‌شدیم، افزایش می‌یافت.

امروزه به ما گفته می‌شود که مصرف‌گرایی به‌لحاظ زیبایی‌شناختی ناخوشایند است، و ما باید تلاش کنیم که به طبیعت بازگردیم، رانندگی را متوقّف کنیم، کود کمپوست درست کنیم، سبزیجات موردنیاز خودمان را پرورش دهیم، رایانه‌هایمان را از برق بکشیم، و از درختان تغذیّه کنیم. این اشتیاق به بدوی‌گرایی چیزی جز تلاش برای دلپذیر جلوه دادن آثار گریزناپذیر سیاست‌های سوسیالیستی نیست. آن‌ها به ما می‌گویند که فقر را دوست بداریم و از فراوانی متنفر باشیم.

ولی زیبایی اقتصاد بازار این است که به هر فرد یک انتخاب می‌دهد. آن دسته از افرادی که خانه‌هایی در دل طبیعت را به خانه‌های مجهّز، کشیدن دندان را به دندان‌پزشکی، و خوردن دانه‌ی درختان را به خرید قوطی کنسرو ترجیح می‌دهند، آن‌ها حق دارند که این شیوه‌ی زندگی را برگزینند. ولی نگذارید آن‌ها بگویند که مخالف «مصرف‌گرایی» هستند. زندگی مستلزم خرید و فروش است. مخالفت با بازرگانی، حمله به خود زندگی است.

#اقتصاد #آزادی #اقتصاد_آزاد
#بازار_آزاد #مصرف‌گرایی #بازار
#حق_انتخاب #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍7👎3
«با ظهور دموکراسی، همذات پنداشتن دولت با جامعه دوچندان شده است تا جایی‌که شنیدن احساساتی، مانند «ما حکومت هستیم»، که اصول خرد و عقل سلیم را نقض می‌کند، معمول و متداول گشته است. مفهوم جمع‌گرایانه‌ی «ما» این امکان را پدید آورده است که یک استتار ایدئولوژیک بر واقعی حیات سیاسی کشیده شود. اگر «ما حکومت هستیم»، پس هر کاری که حکومت با یک فرد انجام می‌دهد، نه‌تنها عادلانه و نامستبدانه است بلکه از طرف فرد مربوطه «داوطلبانه» هم هست... ما باید تأکید ورزیم که «ما» حکومت نیستیم؛ حکومت «ما» نیست. حکومت به‌معنای دقیق، اکثریت مردم را «نمایندگی» نمی‌کند. ولی، اگر چنین می‌کرد، حتی اگر هفتاد درصد مردم تصمیم به کشتار سی درصد باقی‌مانده می‌گرفتند، این امر همچنان کشتار است و نه تصمیم داوطلبانه‌ی اقلیت سلاخی‌شده. هیچ استعاره‌ی ارگانیستی، هیچ اظهارنظر مبتذل بی‌ربط که «ما همه جزئی از یکدیگر هستیم»، نباید مجاز به پنهان کردن این حقیقت بنیادین باشد.»

❈ مورای روتبارد، آناتومی دولت
➣ @Notes_On_Liberty
👍6👎3
📃 چگونه رسانه‌های «محترم» به نخبگان سیاسی خدمت می‌کنند | 👥 پرسش و پاسخ با مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

در ژانویه‌ی ۱۹۹۳، بیل کلینتون به‌عنوان رئیس‌جمهور ایالات متّحده آغاز به‌کار می‌کند. در هفتم آگوست ۱۹۹۲، درحالی‌که هنوز معلوم نبود که نتیجه‌ی انتخابات چیست، آنتون والمن با اقتصاددان آزادی‌خواه، مورای روتبارد، به مصاحبه پرداخته است.

والمن: هرکسی که با رسانه‌ها مصاحبه کرده باشد، می‌داند که در اصل آن‌ها همیشه واقعیّت را از نظرگاه خاصّی ارائه می‌دهند. اخبار ایالات متّحده معمولاً از این نظر ناراحت‌کننده است. حتّی بزرگترین روزنامه‌ی سوئد، اکسپرسن (Expressen)، سرمقاله‌هایی به نفع نامزد حزب دموکرات، بیل کلینتون، منتشر می‌کند. نظر شما چیست، جناب روتبارد؟

روتبارد: بسیار خوشحالم که این فرصت به من دست داده تا با مخاطبان سوئدی صحبت کنم. طی نیم‌سده‌ی گذشته، سوسیال‌دموکرات‌های ایالات متّحده، گرچه کمی از افراط و تفریط‌های کمونیسم خجالت‌زده بودند، موفقیّت خیالی «راه سوم» سوئدی را ترویج می‌کنند. بنابراین بسیار بسیار خوشحالم که به‌نظر می‌رسد سوئد در مسیر خروج از تاریکی «راه سوم» و آغاز الگوی جامعه‌ی آزاد است.

پرسش شما درباره‌ی چشم‌انداز پیروزی نهایی بیل کلینتون در نوامبر است. به باور من، مهم‌ترین درسی که برای خوانندگان سوئدی باید داشته باشم این است که آن‌ها نباید به گزارش‌ها یا مقاله‌های دیگر رسانه‌های آمریکایی توجّه کنند. رسانه‌های آمریکایی به دو دسته‌ی «محترم» و «نامحترم» تقسیم می‌شوند. رسانه‌های محترم که تنها توسّط نخبگان سیاسی آمریکا خوانده می‌شوند، و احتمالاً همه‌ی آن‌ها به دست خواننده‌ی اروپایی می‌رسند، کاملاً به نفع سوسیال‌دموکراسی هستند. رسانه‌های نامحترم، که توسط توده‌ها خوانده می‌شوند و هیچ تأثیری بر حلقه‌ی قدرت ندارند، به ایدئولوژی وقعی نمی‌گذارند، بلکه اغلب به فروش هرچه بیشتر نسخه‌هایشان و گردآوردن خوانندگان و شنوندگان بیشتر علاقه‌مندند. به همین دلیل، حقیقت گهگاه جایی در رسانه‌های نامحترم می‌یابد.

رسانه‌های «محترم» تنها به این دلیل که سوسیال‌دموکرات‌اند، هوادار بیل کلینتون نیستند، بلکه سبک او را دوست دارند: یعنی، او جوان است، و یک «اصلاح‌طلب سوسیال‌دموکرات» (بخوانید نئولیبرال)، بدین معنا که، ایدئولوژی سوسیالیستی خود را در پوشش لفّاظی‌های تکنوکراتیک «عاری از ارزش» پنهان می‌کند، و نه سبک کهنه‌ی شعارهای نزاع طبقاتی دهه‌ی ۱۹۳۰.

دروغ بزرگ رسانه‌ای در مبارزات انتخاباتی ۱۹۹۲ این است که کلینتون، برخلاف نامزدهای ریاست‌جمهوری قبلی حزب دموکرات، از طیف سیاسی «چپ» به «میانه»ی آن حرکت کرده است، و نیز اینکه برخلاف نامزدهای پیشین ریاست‌جمهوری به منافع خاصّ جناح چپ تعلّق‌خاطر ندارد. حقیقت این است که آن‌ها همین مزخرفات را در کمپین ۱۹۸۸ مایکل دوکاکیس آزمودند، و در فریب افراد زیادی موفّق نبودند. دیدگاه‌های «اعتدال‌گرا» و «تجارت‌دوستانه»ی کلینتون عبارت است از ترویج «سرمایه‌گذاری». ولی این «سرمایه‌گذاری‌ها» را باید متشکّل از مخارج حکومت تعریف کرد! روایت رسانه‌ای کنونی ادّعا می‌کند که اقتصاد آمریکا درحال از دست دادن بهره‌وری است، و آنچه که برای بهبود بهره‌وری نیاز است مالیات بیشتر! و افزایش مخارج دولتی در زمینه‌ی «زیرساخت»هاست -یعنی پول بیشتری برای جاده‌های حکومتی، برای مدارسی که عموماً به‌عنوان اردوگاه تلقین عمل می‌کنند، به هدر رود.

در مجموع دیدگاه من درباره‌ی مبارزات انتخاباتی این است: دولت بوش یک شبه‌فاجعه بود، که در مسیر قدرت بیشتر حکومت لنگ‌لنگان قدم برمی‌داشت: مخارج دولتی بیشتر، مالیات بالاتر، مقرّرات بیشتر. دولت کلینتون تکمیل‌کننده‌ی فاجعه خواهد بود: حرکت لنگ‌لنگان بوش با میل حساب‌شده و عمدی برای کشاندن ایالات متّحده به سوی طوفان سوسیالیستی جایگزین خواهد شد. بدیهی‌ست که این چشم‌انداز خوشبینانه نیست، دستکم در کوتاه‌مدّت. از سوی دیگر، در بلندمدّت، بی‌نهایت خوشحالم که هرروز آمریکایی‌های بیشتری از دولت متنفّر می‌شوند، پلیدی‌های نظام دوحزبی را درک می‌کنند، و خواهان تغییر اساسی در نظام سیاسی ما هستند.

اگر راس پرو در مبارزات باقی می‌ماند، اندک امیدی بود که بتوانیم شاهد تغییر سیستمی باشیم که نظام دوحزبی انحصاری و فاسد را متزلزل می‌کند، که از سوی افرادی که از امتیازات انحصاری خود بهره می‌جویند، ستایش و پرستیده می‌شود. وقتی که پرو کناره‌گیری کرد، هویدا شد که باید مدّت درازی صبر کنیم تا شاهد تغییرات بنیادین سیاست آمریکا باشیم.

#رسانه #دروغ_رسانه‌ای #چپ #مصاحبه
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3
Forwarded from AUSTRO LIBERTARIAN (Reza Zarepour)
کاپیتالیسم چیست-آین رند.pdf
730.9 KB
کاپیتالیسم چیست؟
آین رند
ترجمه: رضا زارع‌پور

متن حاضر ترجمه‌ی سخنرانی آین رند درباره‌ی کاپیتالیسم در سال ۱۹۶۷ است. او می‌کوشد توضیح دهد که کاپیتالیسم چیست، چرا اغلب به درستی برداشت نمی‌شود و چرا کاپیتالیسم تنها سامان اجتماعی سازگار با سرشت انسان است. او درباره‌ی ریشه‌های فلسفی و اخلاقی کاپیتالیسم می‌گوید و آن‌ها را در مقابل دکترین‌هایی در حوزه‌ی فلسفه-اخلاق قرار می‌دهد که به حکومت با زور می‌انجامند. او درباره‌ی پیشرفت در جامعه‌ی کاپیتالیستی می‌گوید و این که چطور این پیشرفت از پایه با چیزی که در جوامع حاکمیت‌گرا پیشرفت نامیده می‌شود، تفاوت دارد.

@austro_libertarian
👍7👎3
📃 چرا تحت نظام سوسیالیستی، سیاستمداران کامیاب می‌شوند (و کارگران زیان می‌بینند) | ✍🏻 هانس هرمان هوپ

➣ @Notes_On_Liberty

سوسیالیسم به سیاسی‌شدن جامعه می‌انجامد. به‌سختی می‌توان چیزی دشوارتر از تولید ثروت یافت.

سوسیالیسم، دستکم در نسخه‌ی مارکسیستی آن، می‌گوید که هدفش برابری کامل است. مارکسیست‌ها می‌گویند هنگامی‌که شما مجاز به داشتن مالکیت خصوصی ابزار تولید هستید، مجاز به ایجاد تفاوت‌اید. اگر من مالک منبع الف باشم، بنابراین شما صاحب آن نیستید و رابطه‌ی ما با منبع الف، متفاوت و نابرابر است. مارکسیست‌ها می‌گویند با الغای ناگهانی مالکیت خصوصی ابزار تولید، هر فرد مالک مشترک همه چیز است. این تجلّی جایگاهِ برابرِ همه به‌عنوان یک انسان است.

واقعیّت اما بسیار متفاوت است. ادّعای اینکه هر فرد مالک مشترک همه چیز است تفاوت‌های مالکیتی را تنها اسماً حل می‌کند. این امر مشکل ریشه‌ای را حل نمی‌کند: تفاوت‌ها در قدرت کنترل آنچه که باید با منابع انجام شود باقی می‌ماند.

در نظام سرمایه‌داری، شخصی که مالک یک منبع است می‌تواند آنچه را که باید با آن منبع انجام گیرد کنترل کند. در اقتصاد سوسیالیستی، این امر صادق نیست زیرا دیگر مالکی وجود ندارد. با این وجود، مسئله‌ی کنترل باقی می‌ماند. چه کسی تصمیم می‌گیرد که چه کاری با چه چیزی انجام شود؟ تحت نظام سوسیالیستی، تنها یک راه وجود دارد: مردم اختلاف‌نظرهایشان را با اعطای برتری یک نفر بر دیگر حل‌وفصل می‌کنند. تا وقتی که تفاوت‌ها وجود دارند، مردم آن‌ها را با ابزارهای سیاسی حل ‌می‌کند.

اگر مردم خواهان ارتقای درآمدشان تحت نظام سوسیالیستی باشند، باید به جایگاه رفیع‌تری در سلسله‌مراتب رهبران برسند. این کار مستلزم استعداد سیاسی است.

تحت چنین نظامی، مردم وقت و تلاش کمتری را صرف رشد مهارت‌های مولّد خود خواهند کرد و وقت و تلاش بیشتری را به پرورش استعدادهای سیاسی خود اختصاص می‌دهند.

به‌محض آنکه مردم نقش خود به‌عنوان تولیدکننده و استفاده‌کننده از منابع را تغییر می‌دهند، درمی‌یابیم که شخصیّت‌شان تغییر کرده است. آن‌ها دیگر توانایی پیش‌بینی وضعیّت کمبود برای استفاده از فرصت‌های مولّد، آگاهی از امکانات فنّاوری، پیش‌بینی تغییرات تقاضای مصرف‌کنندگان، و توسعه‌ی راهبردهای بازاریابی را در خود پرورش نمی‌دهند. آن‌ها دیگر مجبور نیستند که توانایی ابتکار ورزیدن، کار کردن، و پاسخ به نیازهای دیگران را داشته باشند.

در عوض، مردم توانایی جمع‌آوری پشتیبانی عمومی برای موقعیّت و عقیده‌ی خود از طریق اقناع، عوام‌فریبی، و دسیسه، نیز به‌وسیله‌ی وعده، رشوه، و تهدید را در خود پرورش می‌دهند. افراد متفاوت تحت نظام سوسیالیستی به صدر می‌رسند تا تحت نظام سرمایه‌داری. هرچه در سلسله‌مراتب سوسیالیستی جایگاه بالاتری داشته باشید، افراد بیشتری را می‌یابید که در انجام وظیفه‌ای که به آنان محوّل شده ناتوان‌اند. کندذهنی، تنبلی، ناکارآمدی، و بی‌مبالاتی در کارنامه‌ی سیاسی رؤسا هیچ مانعی ایجاد نمی‌کند. او فقط نیازمند مهارت‌های سیاسی ممتاز است. این امر به فقر جامعه کمک می‌کند.

ایالات متّحده کاملاً سوسیالیستی نشده است، ولی در حال حاضر شاهد اثرات فاجعه‌بار یک جامعه‌ی سیاسی‌شده هستیم زیرا سیاستمداران ما تجاوز به حقوق مالکیت خصوصی را ادامه می‌دهند. تمام اثرات فقرآور سوسیالیسم آمریکا هویداست: کاهش میزان سرمایه‌گذاری و سپرده‌گذاری، تخصیص نادرست منابع، استفاده‌ی بیش از حد و تباه کردن عوامل تولید، کیفیّت پایین محصولات و خدمات. این‌ها همه تنها رایحه‌های زندگی تحت نظام سوسیالیستی کامل است.

#اقتصاد #آزادی_اقتصادی #آزادی
#سوسیالیسم #فقر #استبداد #چپ
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3
«سوسیالیست‌های امروزی اصرار دارند که جامعه نمونه آنان شبیه سوئد یا دانمارک خواهد بود؛ نه شوروی، آلمان نازی یا ونزوئلا. آن‌ها فقط خواهان انصاف و برابری، مراقبت‌های بهداشتی و تحصیل رایگان، پایان‌دادن به ثروت «احتکارشده» و غیره هستند. بیشتر مواقع جوانان تصور می‌کنند سوسیالیسم به‌معنی جهانی شادست که در آن مردم تحت مراقبت‌اند. آنان ممکن‌ست معنای سوسیالیسم را کاملاً نفهمند، اما کاملاً قصد برقراری آن را دارند. نظام بهداشتی تک‌پرداختگر، آموزش رایگان، طرح‌های بازتوزیع ثروت، مالیات بر درآمد تصاعدی، مالیات بر ثروت، ممنوعیت اسلحه و محدودیت‌های اساسی سوخت‌های فسیلی همه در دستور کار فوری هستند. آنان درصورت امکان به‌سرعت این کار را انجام می‌دهند و درصورت نیاز، تدریجی. و این کار را با یا بدون حمایت عموم، با استفاده از قوه مقننه، دادگاه‌ها و قضات، نهادهای فراملّی، تلقین در دانشگاه، رسانه‌های خودی، یا هرگونه ابزار سیاسی، اقتصادی یا اجتماعی (مانند قوانین ضدنفرت‌پراکنی) انجام می‌دهند. این پارانویا نیست؛ همه این‌ها آشکارا مورد بحث قرار دارند، ترقی‌خواهی یک ویژگی بنیادین غلط دارد: برابری‌طلبی.»

❈ جف دایست، آخرین جنگ با سوسیالیسم
👍7👎3
«حتی ارتباطات پستی در طول جنگ [در قرن هیجدهم] محدود نشده بود. نامه‌ها بدون سانسور، با آزادی‌ای که ذهن قرن بیستمی را به شگفتی وا می‌دارد، در گردش بودند... اتباع دو ملّتِ در حال نبرد، درصورت ملاقات با یکدیگر، به گفت‌وگو می‌نشستند، و هنگامی‌که نمی‌توانستند ملاقات کنند، نه به‌عنوان دشمن بلکه به‌عنوان دوست، باهم مکاتبه داشتند. این تصوّر مدرن که اتباع کشور دشمن تا حدودی مسئول اقدامات جنگ‌طلبانه‌ی حاکمان خود هستند به‌ندرت وجود داشت. و نیز حاکمان متخاصم هیچ قاطعیتی برای توقف ارتباط با اتباع دشمن نداشتند. روش‌های تفتیش قدیمی جاسوسی در ارتباط با عبادات و عقاید مذهبی درحال ناپدید شدن بود، و هیچ تفتیش عقایدی مانند آن، در زمینه‌ی ارتباطات سیاسی و اقتصادی حتی در نظر گرفته نشد. گذرنامه در اصل برای تأمین رفتار ایمن در زمان جنگ ایجاد شد. در بیشتر قرن هیجدهم به ندرت اتفاق می‌افتاد که اروپاییان سفر خود به کشور خارجی را، که با کشور آنان در جنگ بود، رها کنند.»

❈ جان اولریک نِف، جنگ و پیشرفت انسانی
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3
آناتومی دولت.pdf
808.3 KB
📖 آناتومی دولت
✍🏻 مورای اِن. روتبارد

«هدف ما چیزی کمتر از پیروزی آزادی بر دولت لویاتانی نیست، ما در این راه سست نخواهیم شد، ما از این هدف برنخواهیم گشت، و برای دستیابی به آن کسی را به بدکرداری تشویق نخواهیم کرد. ما با اطمینان از اینکه حق با ماست، با الهام از عزم راسخ و دلیری پیشینیان‌مان، خود را وقف اصیل‌ترین هدف تمامی دوران، یعنی آزادی فردی، می‌کنیم.» (مورای روتبارد)

➣ @Notes_On_Liberty
👍10👎4❤1
📃 بدون آزادی اقتصادی، هیچ آزادی فردی‌ای وجود ندارد | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

شوربختانه بسیاری از معاصران ما درک نمی‌کنند که برآمدن دولت‌گرایی و جایگزینی قدرت مطلق حکومت با اقتصاد بازار چه تغییر بنیادینی در وضعیّت اخلاقی بشر پدید می‌آورد. آن‌ها با این ایده فریب خورده‌اند که یک دوگانه‌ی آشکار در امور بشر حاکم است -این ایده که در یک‌سو حوزه‌ی فعالیّت‌های اقتصادی وجود دارد و در سوی دیگر عرصه‌ی فعالیّت‌هایی که غیراقتصادی قلمداد می‌شوند. آن‌ها فکر می‌کنند، بین این دو قلمرو ارتباط نزدیکی وجود ندارد. آزادی‌ای که سوسیالیسم لغو می‌کند «فقط» آزادی اقتصادی است، درحالی‌که آزادی‌های دیگر بدون خدشه باقی می‌مانند!

با این‌حال، این دو حوزه چنانکه این آموزه می‌پندارد از یکدیگر مستقل نیستند. انسان‌ها در مناطق فرازمینی معلّق نیستند. هر چه که انسان انجام می‌دهد لزوماً باید به نحوی بر حوزه‌ی اقتصاد یا حوزه‌ مادی اثر بگذارد و نیازمند قدرت انسان برای دخالت در این حوزه است. انسان، برای امرار معاش، باید زحمت بکشد و با برخی کالاهای مادی ملموس سروکار داشته باشد.

این اغتشاش خود را در ایده‌ی رایج نشان می‌دهد که آنچه در بازار جریان دارد صرفاً به جنبه‌ی اقتصادی زندگی و کنش انسان اشاره دارد. ولی در حقیقت قیمت‌های بازار، نه تنها «نگرانی‌های مادّی» مانند تهیه‌ی غذا، سرپناه، و دیگر امکانات مادّی را منعکس می‌سازد، بلکه آن دسته از دغدغه‌هایی را هم که معمولاً معنوی یا رفیع‌تر یا اصیل‌تر نامیده می‌شوند، بازتاب می‌دهد. رعایت یا عدم‌رعایت احکام دینی (پرهیز از کنش‌های خاص در کل٫ یا در برخی ایّام، کمک به نیازمندان، بناکردن و نگهداری نیایشگاه‌ها) یکی از عواملی است که عرضه و تقاضای کالای مصرف‌کنندگان مختلف، و در نتیجه قیمت‌ها، و رفتار کسب‌وکارها را تعیین می‌کند. آزادی‌ای که اقتصاد بازار به افراد می‌بخشد، صرفاً «اقتصادی» نیست که از دیگر گونه‌های آزادی متمایز شود. این آزادی دلالت بر آزادی‌ای دارد که همه‌ی موضوعات دیگر مانند موضوعات اخلاقی، معنوی، و فکری را تعیین می‌کند.

رژیم سوسیالیستی، با کنترل انحصاری عوامل تولید، کلّ زندگی افراد را نیز کنترل می‌کند. حکومت برای همگان یک شغل مشخّص تعیین می‌کند. حکومت تعیین می‌کند که چه کتاب‌ها و نشریّاتی باید چاپ و خوانده شوند، چه کسی باید از فرصت نویسندگی برخوردار باشد، چه کسی باید حقّ استفاده از سالن اجتماعات، حقّ سخن‌پراکنی، و حقّ استفاده از دیگر امکانات ارتباطاتی را داشته باشد. این بدان معناست که متصدّیان امور عالی حکومت در نهایت تعیین می‌کنند که کدام اندیشه‌ها، موادّ آموزشی، و آموزه‌ها می‌توانند تبلیغ شوند و کدام نه. در یک کشور سوسیالیستی، هرچه قانون اساسی مکتوب درباره‌ی آزادی وجدان، اندیشه، بیان، و مطبوعات، و بی‌طرفی درباره‌ی مسائل مذهبی سخن گفته باشد، در‌صورتی‌که حکومت ابزار مادّی برای اجرای این حقوق را فراهم نکند، این آزادی‌ها مرده‌اند. کسی که همه‌ی رسانه‌های ارتباطی را در انحصار خود دارد، قدرت آن را دارد که ذهن و روح آدمیان را سخت کنترل کند.

آنچه بسیاری از مردم را نسبت به ویژگی‌های اساسی هر نظام سوسیالیستی یا توتالیتر کور می‌کند، این توهّم است که این نظام دقیقاً به شیوه‌ای که خود آن‌ها مطلوب می‌دانند عمل می‌کند. آن‌ها، در پشتیبانی از سوسیالیسم، این را بدیهی می‌دانند که «دولت» همیشه آنچه را که خودشان می‌خواهند انجا می‌دهد. آنان فقط آن برند توتالیتاریسم را سوسیالیسمِ «حقیقی»، «واقعی»، یا «خوب» می‌نامند که حاکمان آن با ایده‌های آنان سازگاری دارند. دیگر برندها تقلّبی قلمداد می‌شوند. آنچه که آن‌ها پیش از هر چیز از دیکتاتور انتظار دارند این است که او تمام ایده‌های مخالف آنان را سرکوب کند. در حقیقت تمام این پشتیبانان سوسیالیسم، بی‌آنکه خودشان بدانند، گرفتار عقده‌ی دیکتاتوری یا استبدادمنشی هستند. آن‌ها می‌خواهند همه‌ی عقاید و برنامه‌هایی که مخالف آنان است با اقدام خشونت‌آمیز از سوی حکومت در هم شکسته شود.

گروه‌های مختلفی که از سوسیالیسم دفاع می‌کنند، صرف‌نظر از آنکه خودشان را کمونیست بنامند، یا سوسیالیست، یا صرفاً اصلاح‌طلب، در برنامه‌ی اقتصادی خود هم‌رأی‌اند. همگی خواستار نشاندن کنترل دولتی (یا آنطور که خود ادّعا می‌کنند، کنترل اجتماعیِ) فعالیّت‌های تولیدی به‌جای بازار آزاد با حاکمیّت مصرف‌کنندگان هستند. آنچه آنان را از یکدیگر متمایز می‌کند، مبحث مدیریّت اقتصاد نیست، بلکه اعتقادات ایدئولوژیک و دینی آنان است.

#آزادی #آزادی_اقتصادی #بازار
#آزادی_فردی #اقتصاد_آزاد
➣ @Notes_On_Liberty
👍8👎3
📃 نقش روشنفکران و ضدروشنفکران | ✍🏻 هانس هرمان هوپ

دولت موجودیّت جعلی بزرگی است که هر کس درصدد آن است تا به‌پشتوانه‌ی آن، به هزینه‌ی دیگران زندگی کند. (فردریک باستیا)

بگذارید با تعریف دولت آغاز کنم. یک نهاد باید قادر به انجام چه کاری باشد تا به‌عنوان دولت شناخته شود؟ این نهاد باید بر این پافشاری داشته باشد که تمام درگیری‌های میان ساکنان یک قلمروِ مشخّص جهت تصمیم‌گیری نهایی، یا بررسی نهایی، نزد او آورده شود. به‌طور خاص، این نهاد باید اصرار داشته باشد که تمام درگیری‌های مربوط به خودش توسّط او یا نماینده‌اش قضاوت شود. و در کنار قدرت حذف دیگران از عمل‌کردن به‌عنوان داور نهایی، دومین ویژگی معرّف دولت، قدرت مالیات‌ستانی است: تعیین یک‌طرفه‌ی قیمتی که عدالت‌جویان باید برای خدمات آن نهاد بپردازند.

بر مبنای این تعریف از دولت، درک اینکه چرا میل به کنترلِ دولت وجود دارد، آسان است. زیرا هرکس که انحصارگر داوری نهایی در یک قلمرو مشخّص باشد می‌تواند قانون وضع کند. و کسی که می‌تواند قانون بگذارد، می‌تواند مالیات وضع کند. مطمئنّاً این یک موقعیّت رشک‌برانگیز است.

درک اینکه چگونه کسی می‌تواند از کنترل دولت رها گردد، دشوارتر است. چرا دیگران با چنین نهادی کنار می‌آیند؟

می‌خواهم غیرمستقیم به پاسخ این پرسش نزدیک شوم...

🖇 متن کامل:
https://telegra.ph/نقش-روشنفکران-و-ضدروشنفکران-10-27

#دولت #روشنفکران #مالیات
#ضدروشنفکران #آزادی #بازار
#کالای_عمومی #وضع_طبیعی
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3❤2
«به‌لطف این اصل خردگرایانه از اندیشه‌ی روشنگری که تمام دانش باید با استدلال آگاهانه کشف شود، اصلی که با متفکرانی همچون هابز و دکارت آغاز می‌شود و با ژان‌ژاک روسو و انقلاب فرانسه به اوج خود می‌رسد، اهمیت سنّت تا حد زیادی تضعیف شده است. با این‌حال، طرد سنّت، آنطور که پیامبران پیشرفت وعده دادند، ما را به سعادت نرسانده است. بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۱۴ نرخ خودکشی در ایالات متحده ۲۴ درصد افزایش یافته. این اعدام غم‌انگیز دقیقاً خلاف چیزی‌ست که ترقی‌گرایان، فمنیست‌ها، و فرزندان خردگرایان عصر روشنگری، به ما القا کردند، که با کنارگذاشتن بندهای سنّت عقب‌افتاده و دنبال‌کردن خودشکوفایی فردی به آن می‌رسیم. تصادفی نیست که تضعیف نهادهای میانجی جامعه‌ی مدنی، دگرگونی خانواده، پذیرش طلاق و بی‌بندوباری، همه در دوره‌ای رخ داده‌اند که سنّت و عرف همچون زنجیرهای بی‌فایده‌ی قدیمی نگریسته می‌شوند. درک نقش سنّت در زندگی انسان به توضیح اینکه چرا افول آن به بیگانگی و رنج بشر منجر شده، کمک می‌کند.»

❈ زکری یاست، چرا دولت به‌دنبال از بین بردن سنّت و تاریخ است
➣ @Notes_On_Liberty
👍7👎3
📃 پاپ فرانسیس بار دیگر سرمایه‌داری را به‌خاطر گرسنگی جهانی مقصر دانست | ✍🏻 جیمز گارانیون

➣ @Notes_On_Liberty

ماه گذشته، در «روز جهانی غذا»، پاپ فرانسیس در سه توییت ما را با سخنان حکیمانه‌ی اقتصادی مورد لطف قرار داد، و عملاً بنگاه‌های آزاد و سرمایه‌داری را به‌خاطر تداوم گرسنگی در جهان سرزنش کرد: 

| مبارزه با گرسنگی می‌طلبد که ما بر منطق غیرانسانی بازار، که حریصانه بر سود اقتصادی و تقلیل غذا به یک کالا متمرکز شده، غلبه کنیم، و منطق همبستگی را تقویّت کنیم.

| ما باید الگوهای اجتماعی-اقتصادی خود را طوری تعدیل کنیم که چهره‌ی انسانی داشته باشند؛ زیرا بسیاری از الگوها این چهره را از دست داده‌اند. با اندیشیدن به این اوضاع، می‌خواهم، به نام خدا، درخواست کنم:

| شرکت‌های بزرگ موادّ غذایی از تحمیل ساختار تولید و توزیع انحصاری که قیمت‌ها را افزایش می‌دهد، و نان را از گرسنگان دریغ می‌دارد، دست بردارند.

چقدر تأسّف‌بار است که فرانسیس، که باید سعی در چسبیدن به الهیّات داشته باشد، از درک اساس عرضه و تقاضا، یا اثرات ویرانگر تورّم حاصل از بانک‌های مرکزی، ناتوان است. تکرار کاریکاتورهای رایج چپ‌گرایان علیه بازار آزاد، موضوع همیشگی دوران پاپی‌ او بوده است. بنابراین، فرانسیس پیش از سرزنش سرمایه‌داری باید بداند که حرکت به سوی بازار آزاد، به‌ویژه در چین و هند، منجر به کاهش فقر چشمگیری شد که در چند دهه‌ی اخیر شاهد آن بودیم.

🖇 متن کامل:
https://telegra.ph/پاپ-فرانسیس-بار-دیگر-سرمایه‌داری-را-به‌خاطر-گرسنگی-جهانی-مقصر-دانست-11-04

#اقتصاد #سرمایه‌داری #بازار
#اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد #ثروت
#فقر #گرسنگی #تولید #توزیع
➣ @Notes_On_Liberty
👍7👎3❤1
📃 فلسفه‌ی بروکراسیسم | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

تضادی که مردم در مبارزات گذشته برای آزادی با آن روبه‌رو می‌شدند، ساده بود و همگان آن را درمی‌یافتند. در یک‌سو مستبدان و حامیان‌شان قرار داشتند، و در سوی دیگر، مدافعان حکومت غیراستبدادی. درگیری سیاسی، نزاع گروه‌های مختلفی بود که به‌دنبال برتری می‌بودند. مسئله این بود: چه کسی باید فرمان براند؟ ما یا آن‌ها؟ اقلّیّت یا اکثریّت؟ خودکامه یا اشراف یا مردم؟

امروز، فلسفه‌ی مد روز دولت‌گرایی موضوع را مبهم کرده‌است. نزاع‌های سیاسی دیگر کشمکشی میان گروه‌هایی از افراد قلمداد نمی‌شوند. آن‌ها همچون نبردی میان دو اصل، خوبی و بدی، در نظر گرفته می‌شوند. خوبی در دولت خدای بزرگ، مادی‌سازی اندیشه‌ی ازلی اخلاق، و بدی در «فردگرایی وحشیانه»ی انسان خودخواه، تجسّم یافته است. در این کشمکش، حق همیشه با دولت است و فرد همواره در اشتباه. دولت نماینده‌ی جامعه‌ی مشترک‌المنافع، عدالت، تمدّن، و خرد برتر است. فرد همواره بی‌نوای بدبخت، احمقی شریر، است.

لویی چهاردهم زمانی که گفت: «من دولت‌ام» خیلی صریح و بی‌ریا بود. دولت‌گرای مدرن فروتن است. او می‌گوید: من خدمتکار دولت‌ام. ولی به‌طور ضمنی اشاره می‌کند که، دولت خدا است. شما می‌توانید علیه پادشاه طغیان کنید، و فرانسوی‌ها چنین کردند. این البته کشمکش انسان علیه انسان بود. ولی نمی‌توانید علیه دولت خدایی و نوکر فروتن آن، یعنی بوروکرات، شورش کنید.

🖇 متن کامل:
https://telegra.ph/فلسفه‌ی-بروکراسیسم-11-10

#دولت #بوروکراسی #استبداد
#آزادی #آزادی_فردی #قانون
➣ @Notes_On_Liberty
👍7👎3
📃 فمینیسم، به‌نژادی، و پیشگیری از بارداری | ✍🏻 مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

جنبش فمینیستی حقّ رأی زنان تحت سلطه‌ی ترقّی‌خواهان پایتیست، صرفاً برای دستیابی به برخی اصول انتزاعی برابری انتخاباتی بین مردان و زنان نبود. این جنبش بیشتر وسیله‌ای برای رسیدن به هدف دیگری بود: ایجاد اکثریّت‌های انتخاباتی هوادار اقداماتی پایتیستی جهت کنترل اجتماعی مستقیم زندگی خانواده‌های آمریکایی. آن‌ها در آرزوی آن بودند که با مداخله‌ی دولت تعیین کنند که آن خانواده‌ها چه بنوشند، و چه وقت بنوشند، و کجا بنوشند، تعطیلات خود را چگونه بگذرانند، و چگونه فرزندان‌شان را آموزش دهند.

یکی از راه‌های اصلاح جمعیّت فزاینده‌ی کاتولیک‌ها، محدود کردن مهاجرت بود؛ راه دیگر حمایت از حقّ رأی زنان بود. راه سوم، که اغلب با نام «علم» ترویج می‌شود، «بِه‌نژادی» (یوژنیک یا اصلاح نژاد) بود. به‌نژادی را به‌طور گسترده می‌توان، تشویق به پرورش افراد «مناسب» (شایسته)، و ممانعت از پرورش افراد «نامناسب» (ناشایسته) تعریف کرد. معیارهای «تناسب» اغلب با شکاف میان بومیان، پروتستان‌های سفیدپوست و خارجی‌زادگان یا کاتولیک‌ها منطبق می‌شد -یا با شکاف سفید-سیاه. در موارد حاد، نامناسب‌ها اجباراً عقیم‌سازی می‌شدند.

از نظر بنیانگذار جنبش به‌نژادی آمریکا، زیست‌‌شناس برجسته، چارلز بندیکت دَوِنپورت، جنبش نوظهور فمینیستی سودمند بود، به شرط آنکه تعداد افرادی که به‌لحاظ زیست‌شناختی برترند، حفظ و تقویّت شود، و افراد ناشایست کاهش یابند...

🖇 متن کامل:
https://telegra.ph/فمینیسم-به‌نژادی-و-پیشگیری-از-بارداری-11-11

#فمینیسم #به‌نژادی #ترقی‌خواهی
#پیشگیری_از_بارداری #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
👍6👎5
📃 نتایج واکسن اجباری؛ چرا حکم واکسیناسیون بایدن نتایج را پیش‌بینی نکرده است | ✍🏻 دکتر گیلبرت بردین

➣ @Notes_On_Liberty

کشمکش بر سر واکسن کووید به اوج خود می‌رسد. دولت بایدن حکم واکسن را صادر کرده است. بنگاه‌هایی که بیش از صد کارمند دارند، باید نشان دهند که تمام کارمندان کاملاً واکسینه شده‌اند یا دو ماسک می‌پوشند، یا به‌صورت هفتگی آزمایش می‌دهند. تگزاس پیشتر مبنای قانونی حکم را به چالش کشیده، و دادگاه فدرال بدوی این حکم را مسدود کرده است. نتیجه‌ی نهایی دادگاه این پرونده نامشخّص است.

مبنای علمی این حکم مشکوک است. به ما گفته شده که واکسن مؤثّر و ایمن است. اگر این ادّعا صحّت داشت، دلیلی برای اجبار نبود، زیرا هر کس داوطلبانه آن را تزریق می‌کرد. علاوه‌براین، هرکس که واکسن می‌زند، از افراد واکسینه‌نشده ترسی ندارد. اگر واکسن کار می‌کرد، هر کس که واکسن می‌زد، محافظت می‌شد. البته، واکسن برای همه کار نمی‌کند. از آنجاکه واکسن برای همه کارآمد نیست، تبدیل به قضاوتی شده که آیا خطر واکسیناسیون ارزش سود را دارد یا نه. برخلاف آنچه روزانه ادّعا می‌شود، واکسن ایمن نیست. پایگاه داده‌ی «مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری» از عوارض جانبی وجود دارد. تا ۷ نوامبر ۲۰۲۱، تعداد ۲٫۷۲۵٫۵۸۲ عارضه در ۶۳۴٫۶۰۹ گزارش وجود داشت، از جمله ۸٫۲۸۴ مرگ، ۹٫۷۲۶ تهدید کشنده، ۹٫۵۸۰ معلولیّت دائمی، ۳۶۳ ناهنجاری یا نقص مادرزادی، ۳۸٫۸۱۸ مورد بستری، ۷۹٫۶۱۵ ویزیت اورژانسی، و ۱۲۱٫۱۰۰ مراجعه به مطب پزشک به‌خاطر واکسن کووید. این‌ها تنها خطراتی هستند که ما درباره‌ی آن‌ها می‌دانیم. هیچ‌کس نمی‌داند که عوارض جانبی یک، پنج، یا حتّی ده سال آینده چه خواهد بود.

🖇 متن کامل:
https://telegra.ph/نتایج-واکسن-اجباری-چرا-حکم-واکسیناسیون-بایدن-نتایج-را-پیش‌بینی-نکرده-است-11-14

#واکسن #واکسن_اجباری
#کرونا #کووید۱۹ #اجبار
#آزادی #آزادی_فردی #حق
➣ @Notes_On_Liberty
👍7👎4
حکومت.pdf
507.6 KB
📖 حکومت
✍🏻 کلود فردریک باستیا

«حکومت جعل بزرگی است، که همه در تلاش‌اند تا از طریق آن، به هزینه‌ی دیگران، زندگی کنند.»

➣ @Notes_On_Liberty
👍9👎5
📃 خدمت سربازی، ابزاری برای تمرکزگرایی، دولت‌سازی، و استبداد است | ✍🏻 رایان مک‌مکن

➣ @Notes_On_Liberty

اگرچه بیشتر آمریکاییان امروزه خدمت سربازی بالقوّه را تنها یک واقعیّت زندگی می‌دانند، لازم به یادآوری است که ایده‌ی خدمت اجباری سراسری چنانکه ما می‌دانیم، یک نوآوری کاملاً مدرن است. به‌طور گسترده‌تر، خدمت سربازی، یادگار و نتیجه‌ی تلاش‌های رژیم‌هایی اروپایی برای دولت‌سازی در سده‌های اخیر است، زمانی‌که این رژیم‌ها شروع به ایجاد ارتش‌های ثابت بزرگ، در اندازه‌ای که پیشتر در اروپا بی‌سابقه بود، کردند. این جنبش شانه‌به‌شانه‌ی گسترش دولت‌های متمرکز قدرتمند و افول عدم‌تمرکز سیاسی جلو آمد.

ایده‌ی خدمت نظامی اجباری به‌یقین در سده‌های هیجدهم و نوزدهم جدید نبود، گرچه الگوهای قدیمی‌تر خدمت سربازی به‌شیوه‌ی بسیار متفاوت‌تر از خدمت اجباری امروزی به‌کار می‌رفتند.

تلاش‌ها برای تحمیل قدرت فزاینده‌ی سربازی همزمان با ظهور حکومت مطلقه در اروپا افزایش یافت. با این‌حال تلاش‌ها تصادفی بودند و برخی از تلاش‌های جدّی برای تحمیل تعهّدات نظامی بلندمدّت به مردم، در سوئد، تحت پادشاهی کارل یازدهم، انجام گرفت. جای شگفتی نیست که پروسی‌های نظامی‌گرا تلاش‌های مشابهی انجام دادند.

ولی همان‌طور که کوین لینچ مورّخ اشاره کرده است، تلاش‌ها برای خدمت سربازی، «فاقد انسجام» بودند و شامل «معافیّت‌های فراوان» برای بسیاری از مناطق داخل کشور بود. واحدهای غیرمتمرکزی نظیر امپراتوری هابسبورگ مواردی سختی بودند که «اجرای» سربازی اجباری در آن «دشوار» بود زیرا «آن‌ها ایالات چهل‌تکّه با حوزه‌های قضایی متعدّد بودند.»

همه چیز با انقلاب فرانسه تغییر کرد. پادشاهان مطلقه‌ی «رژیم سابق» فرانسه راه را برای متمرکزسازی کامل دولت فرانسه هموار کردند، و این کمک شایانی به انقلابیون -و بعد، ناپلئون- کرد تا بتوانند «لوی ان ماس» [۲] را تحمیل کنند که بعداً به آنچه ناپلئون «ملّت مسلّح» می‌نامید منجر شد. این امر نظامی‌سازی جامعه به شیوه‌ای بود که پیش از این در اروپا دیده نشده بود...

🖇 متن کامل:
https://telegra.ph/خدمت-سربازی-ابزاری-برای-تمرکزگرایی-دولت‌سازی-و-استبداد-است-11-17

#سربازی #خدمت_اجباری #بردگی
#استبداد #دولت‌گرایی #تمرکزگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
👍7👎4
«درباره‌ی دستگاه اجتماعی زور و سرکوب، یعنی حکومت، هیچ بحثی از آزادی نمی‌تواند وجود داشته باشد. حکومت اساساً نفی آزادی است. حکومت، توسّل به خشونت یا تهدید به خشونت به‌منظور وادار ساختن مردم به اطاعت از حکومت است، چه فرد آن را بپسندند چه نپسندد. تا جایی‌که قلمرو قدرت حکومت گسترده می‌شود، اجبار وجود دارد، نه آزادی. حکومت، چنانکه برخی دوست دارند بگویند، شرّ لازم نیست؛ شر نیست، بلکه یک وسیله، تنها وسیله‌ی در دسترس، برای ممکن ساختن همزیستی مسالمت‌آمیز بشر است. ولی حکومت نقطه‌ی مقابل آزادی است. حکومت، یعنی کتک‌زدن، زندانی کردن، و به دار آویختن.»

❈ لودویگ فون میزس، آزادی و مالکیّت
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3
📃 مقرّرات حکومتی سبب بیکاری و کاهش دستمزد می‌شوند | ✍🏻 کِل کِلی

➣ @Notes_On_Liberty

پیامدهای هر مقرّراتی که حکومت بر محیط کار تحمیل می‌کند، در نهایت بر کارگران و یا مصرف‌کنندگان تحمیل می‌شود. هرچه هزینه‌های بیشتری بر کارفرمایان تحمیل گردد -برای نمونه، الزام بهبود بهداشت و ایمنی محیط- دستمزد دریافتی کارگران کاهش می‌یابد. هزینه‌ها نمی‌توانند از سود کسر شوند، زیرا در این صورت شرکت‌ها رو به ورشکستی می‌گذارند.

اشتباه است که فکر کنیم کارگران در کل به مقرّرات «محافظتی» نیاز دارند؛ باور مغالطه‌آمیزی است که بدون اجبار مقرّرات، محیط کار بهبود نمی‌یابد. مقرّرات اداره‌ی ایمنی و بهداشت شغلی (OSHA) و سازمان حفاظت از محیط‌زیست (EPA) زمانی در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ پا به میدان نهادند که محیط‌های کار پیش از آن به موقعیّتی مشابه با آنچه امروز هستند، رسیده بودند. به‌عبارت دیگر، محیط کار صدها سال بدون اجبار حکومتی بهبود یافته بود. کارفرمایان انگیزه‌ای طبیعی برای ایمن‌تر ساختن، بهداشتی‌تر ساختن، و راحت‌تر ساختن محیط کار به‌منظور جذب کارگران دارند. برای مثال، اگر شرکت الف تهویّه و محیط ایمن‌تری نسبت به شرکت ب داشته باشد، که محیط گرم و ایمنی کمتری دارد، کارگران محیط الف را، تا زمانی‌که حقوق پرداختی یکسان باشد، انتخاب می‌کنند. شرکت‌هایی که محیط کاری نامطلوبی دارند مجبور به پرداخت حقوق بیشتر به کارگران‌اند، ولی از آنجاکه پرداخت دستمزد بیشتر برایشان آسان نیست، آن‌ها بر سر رضایت‌بخشی محیط کار رقابت می‌کنند. به همین دلیل است که محیط‌های کاری امروزی، باشگاه، خوردنی و آشامیدنی، سرگرمی، و دیگر امکانات رفاهی داوطلبانه ارائه می‌دهند، بدون اجبار حکومتی. در هند، رونق برون‌سپاری منجر به فقدان کارگر واجد شرایط شد، و شرکت‌ها نه فقط دستمزدها را تا حدّ ۳۰ درصد در سال افزایش دادند، بلکه بر سر ارائه‌ی خدمات بی‌شمار دیگر نظیر مسیرهای شغلی، ترفیعات سریع‌تر، خدمات و امکانات رفاهی محلّ کار (نظیر حمل‌ونقل)، تعطیلات بیشتر، و برنامه‌ی کاری انعطاف‌پذیرتر، به رقابت پرداختند.

ولی هنگامی‌که حکومت سعی در اجبار چنین بهسازی‌هایی، پیش از آنکه آن‌ها به‌لحاظ اقتصادی قابل اجرا باشند، می‌کند، کارگران حقوق پایین‌تری دریافت خواهند کرد. به کارخانه‌های نسّاجی در اوایل سده‌ی پیش فکر کنید. در تابستان گرم و در زمستان سرد بودند. روشنایی و گرمابه‌های ضعیفی داشتند (اگر اصلاً دارای حمّام می‌بودند). حال فرض کنید که حکومت کارفرمایان را مجبور به نصب دستگاه تهویّه‌ی هوا، که در سال ۱۹۰۲ اختراع شدند و هنوز تا ۱۹۱۰ هم پرهزینه و گران بودند، می‌کردند. تصوّر کنید که کارفرمایان مجبور به نصب حمّام‌های بهتر و بزرگتر با حدّاقل غرفه می‌شدند. افزون بر این، تصوّر کنید که مجبور بودند فرش، پنجره‌های بیشتر، نورپردازی با تکنولوژی پیشرفته، و اتاق استراحت پر از غذا تدارک ببینند. بدیهی‌ست که محیط‌های کاری کمتر پیشرفته‌ی آن روزگار نمی‌توانستند چنین کارهای تجمّلاتی را تاب بیاورند. آن‌ها مجبور بودند که بسیاری از کارگران را برای پرداخت هزینه‌های اضافی اخراج کنند و یا پول کمتری به کارگران بپردازند. پرداخت هزینه‌های این بهسازی‌ها با کسر از سود شرکت منجر به زیاندهی شرکت و، بنابراین، سبب ورشکستگی کلّ این صنعت می‌شد.

#اقتصاد #آزادی_اقتصادی
#مقررات #مداخله #دستمزد
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎3👏1
📃 سلبریتی‌ها مشغول قانونی‌سازی دزدی‌اند | ✍🏻 والتر بلاک

➣ @Notes_On_Liberty

محمد علی پیشینه‌ای تاریخی در مقام مشت‌زن، فعّال جنبش «سیاه‌پوستان زیبا هستند»، و معترض ضدّجنگ ویتنام داشت. او با موفّقیّت‌های خود درون و بیرون رینگ مشت‌زنی الهام‌بخش میلیون‌ها تن شد.

مایکل جی. فاکس با آثار خود در «Family Ties» و سپس «Spin City» بینندگان تلویزیونی را غرق در لذّت کرد. او همچنین با حضور در فیلم‌های بی‌شمار تقدیرهای تجاری و تحسین‌های منتقدین را به دست آورد -چه کسی می‌تواند «بازگشت به آینده» را یاد ببرد؟ کریستوفر ریو که با خلق سوپرمن برای ما شهرتی جهانی به‌دست آورد. چشمان آبی پولادین او، لباس سرخ و آبی او با نشان S برای روی سینه، شنل او، کارهای جسورانه‌ی او، بخش اساسی فرهنگ ماست.

هر سه نفر در حرفه‌ی پیشین خود ستاره بودند. کلّ ملّت، نه، تقریباً تمام جهان متمدّن به آنان احترام می‌گذاشتند. جوانان می‌کوشیدند در زندگی خود از آنان الگو بگیرند. زنان هرگاه هر یک از آنان در صحنه ظاهر می‌شدند، دچار رخوت می‌شدند.

آن‌ها الان کجا هستند؟ شوربختانه هر کدام گرفتار ضعف و ناتوانی وحشتناکی شده‌اند. علی و فاکس دچار پارکینسون شده‌اند، و ریو قربانی ضایعه‌ی نخاعی شده است. ولی لغزش‌های اخلاقی نیز وجود داشته است. علی، فاکس، و ریو همراه با بسیاری از ورزشکاران حرفه‌ای دیگر و ستاره‌های عرصه‌ی نمایش به‌طور پویا مشغول تحریک دزدی بوده‌اند. به عبارتی، آن‌ها در برابر کنگره شهادت داده، و خواسته‌اند که برای پژوهش و درمان این بیماری‌ها پول اختصاص داده شود. اگر به این توصیفات باور ندارید، از خود بپرسید: این پول‌ها قرار است از کجا بیاید؟

آیا علی، فاکس، و ریو خواهان امدادهای داوطلبانه‌ی خیریّه هستند؟ نه به هیچ‌وجه. کاملاً برعکس، این بودجه‌ها با زور اسلحه از مالیات‌دهندگان مطالبه می‌شود. بله هدفی که آن‌ها در نظر گرفته‌اند اهداف خوبی خواهد بود. چه کسی می‌تواند با پژوهش‌های پزشکی و حمایت از آسیب‌دیدگان مخالفت کند؟ ولی مسیر جهنم با نیّت‌های خیر سنگ‌فرش شده است؛ غفلت از جزئیات کار شیطان است. خوب بودن اهداف کافی نیست؛ ابزار نیز باید مناسب باشند و در اینجا چنین نیست.

نمی‌توان انکار کرد که این سلبریتی‌ها موفّقیّت‌های عظیمی در کسب غنائم داشته‌اند. آن‌ها، پیش از این، موفّق به دریافت مبالغ هنگفتی، که متعلّق به خودشان نیست، از سیاستمداران شده‌اند. و نشانه‌هایی وجود دارد که در آینده مبالغ بیشتری وجود دارد: دیروز شهادت مایکل جی. فاکس در کمیته‌ی سنا مورد تشویق حضّار قرار گرفت، اتّفاقی کاملاً بی‌سابقه در آن تالارهای «مقدّس».

این تلاش برای کسب پول برخلاف خواست صاحبان پول، در واقع در تضاد با حرفه‌ی اوّلیّه‌ی آن‌هاست که با آن شهرت به دست آوردند. در آن‌جا حتّی یک پنی از پرداخت‌کنندگان بدون اراده‌ی آنان جمع‌آوری نشد. هر پنی که علی در رینگ بوکس کسب می‌کرد از سوی هوادارانی بود که داوطلبانه پول خود را درون دخل می‌ریختند تا به تماشای مبارزه بنشینند. بوکسورهایی که توسّط او به خاک غلتیدند، پذیرفتند که در آنجا حضور یابند، و برای تلاش‌هایشان دستمزد گرفتند. در مورد فاکس و ریو، هیچ تماشاگری یا بیننده‌ی تلویزیونی نبود که مجبور به پرداخت پول شود؛ همگی به‌صورت کاملاً داوطلبانه در این تلاش تجاری شرکت کردند.

بنابراین از این بازیگران، ورزشکاران و دیگر قهرمانان فرهنگی خواهش می‌کنم: اجازه ندهید که نام شما به شکل ناپسندی به‌کار رود. به ریشه‌های حرفه‌ی داوطلبانه‌ی خود بازگردید. به رفتاری بازگردید که نخستین بار سبب شهرت شما شد: کنش‌های سرمایه‌دارانه از سوی افراد بالغ رضایتمند. حتماً برای مبارزه با این بیماری‌ها پول جمع‌آوری کنید! ولی به روشی متمدّنانه، نه روشی که شایسته‌ی اوباش است. اگر از این اعمال اهریمنی دست بردارید، شخصاً قول می‌دهم که در اهداف خیر شما مشارکت کنم. بله، ممکن است در آخر پول کمی برای این اهداف جمع‌آوری شود، ولی هر پنی مشروع خواهد بود.

* متن مربوط به ۲۴ می سال ۲۰۰۲ است.

#مالیات #دزدی #مالیات‌ستانی
#سرمایه‌داری #رضایت #بازار
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3👏1