دفاع خصوصی.pdf
654.5 KB
📖 دفاع خصوصی
✍🏻 هانس هرمان هوپ
«تنها وظیفهی برجسته این است که این بینشها را اجرا کنیم: پسگرفتن رضایت و همکاری ارادی از دولت و ترویج مشروعیّتزدایی از آن در افکار عمومی بهطوری که دیگران را به انجام همین کار متقاعد کند. بدون تصوّر و داوری نادرست عمومی از دولت بهعنوان نهادی مشروع و ضروری و بدون همکاری داوطلبانهی مردم، حتّی بهظاهر قدرتمندترین دولت نیز فروپاشیده و اختیارات آن از بین میرود. بدینترتیب، ما حقّ دفاع از خود را دوباره بهدست خواهیم آورد...»
➣ @Notes_On_Liberty
✍🏻 هانس هرمان هوپ
«تنها وظیفهی برجسته این است که این بینشها را اجرا کنیم: پسگرفتن رضایت و همکاری ارادی از دولت و ترویج مشروعیّتزدایی از آن در افکار عمومی بهطوری که دیگران را به انجام همین کار متقاعد کند. بدون تصوّر و داوری نادرست عمومی از دولت بهعنوان نهادی مشروع و ضروری و بدون همکاری داوطلبانهی مردم، حتّی بهظاهر قدرتمندترین دولت نیز فروپاشیده و اختیارات آن از بین میرود. بدینترتیب، ما حقّ دفاع از خود را دوباره بهدست خواهیم آورد...»
➣ @Notes_On_Liberty
👍17❤8👎2
📃 برای مبارزه با دولت، آلترناتیوی برای آن بسازید | ✍🏻 رایان مکمکن
➣ @Notes_On_Liberty
لیبرالیسم -ایدئولوژیای که امروزه «لیبرالیسم کلاسیک» یا «لیبرتاریانیسم» نامیده میشود- در درازای تاریخ خود از این تصوّر، که اساساً در برابر چیزها قرار دارد، رنج برده است. این کاملاً اشتباه نیست. بهلحاظ تاریخی، لیبرالیسم بهعنوان یک ایدئولوژی قابل شناخت و منسجم در تقابل با مرکانتیلیسم و مطلقگرایی در سراسر اروپای غربی رشد پیدا کرد. با گذشت زمان، این مخالفت به سوسیالیسم، حمایتگرایی، امپریالیسم، جنگ تهاجمی، و بردهداری نیز گسترش یافت. در این راستا، لیبرالها سدهها با طیف وسیعی از شرارتهای اخلاقی و اقتصادی که فقر، بیعدالتی و بدبختی را گسترش میدهند، مبارزه کردهاند.
با اینحال، «ضد» بودن (در تقابل بودن) هرگز به خودی خود کافی نبوده است و لیبرالها هرگز به این امر راضی نبودهاند. البته لیبرالیسم مدّتهاست که با ارزشهای بهاصطلاح «بورژوایی»، مالکیّت خصوصی، خودگردانی محلّی، و -علیرغم ادّعاهایی که در دشمنی با آن میشود- با نهادهای مذهبی ارتباط تنگاتنگی داشته است. ولی امروز، این نهادها، که مدّتهاست زیربنای لیبرالیسم و جامعهی آزاد را تشکیل دادهاند، در وضعیّت انحطاط روزافزون قرار دارند. اینها نهادهایی هستند که جامعه و زندگی مدنی را بدون کنترل دولت ممکن ساختهاند.
افول این نهادها تصادفی نبود. قدرت دولت مدرن نتیجهی جنگهای درازمدّت دولت علیه کلیساهای مستقل، علیه پیوندهای خانوادگی، و علیه خودگردانی محلّی است. دولت هرگز رقبای خود را تاب نیاورده است، بنابراین هر سازمانی که برای بهدستآوردن «قلب و ذهن» مردم رقابت میکند باید تضعیف شود.
بنابراین، درمییابیم که چالشی که پیش رو داریم چیزی فراتر از مخالفت با دولت است. درعوض، ایجاد، تقویّت و پایداری نهادهایی، که میتوانند جایگزینهایی برای دولت در زمینهی سازماندهی و حمایت از جامعهی انسانی ارائه دهند، ضروری است. بدون این نهادها، کار لیبرالیسم بسیار دشوارتر یا حتّی غیرممکن است...
🖇 متن کامل: برای مبارزه با دولت، آلترناتیوی برای آن بسازید
#لیبرالیسم #لیبرتاریانیسم #آزادی
#مبارزه_برای_آزادی #دولت #مالکیت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
لیبرالیسم -ایدئولوژیای که امروزه «لیبرالیسم کلاسیک» یا «لیبرتاریانیسم» نامیده میشود- در درازای تاریخ خود از این تصوّر، که اساساً در برابر چیزها قرار دارد، رنج برده است. این کاملاً اشتباه نیست. بهلحاظ تاریخی، لیبرالیسم بهعنوان یک ایدئولوژی قابل شناخت و منسجم در تقابل با مرکانتیلیسم و مطلقگرایی در سراسر اروپای غربی رشد پیدا کرد. با گذشت زمان، این مخالفت به سوسیالیسم، حمایتگرایی، امپریالیسم، جنگ تهاجمی، و بردهداری نیز گسترش یافت. در این راستا، لیبرالها سدهها با طیف وسیعی از شرارتهای اخلاقی و اقتصادی که فقر، بیعدالتی و بدبختی را گسترش میدهند، مبارزه کردهاند.
با اینحال، «ضد» بودن (در تقابل بودن) هرگز به خودی خود کافی نبوده است و لیبرالها هرگز به این امر راضی نبودهاند. البته لیبرالیسم مدّتهاست که با ارزشهای بهاصطلاح «بورژوایی»، مالکیّت خصوصی، خودگردانی محلّی، و -علیرغم ادّعاهایی که در دشمنی با آن میشود- با نهادهای مذهبی ارتباط تنگاتنگی داشته است. ولی امروز، این نهادها، که مدّتهاست زیربنای لیبرالیسم و جامعهی آزاد را تشکیل دادهاند، در وضعیّت انحطاط روزافزون قرار دارند. اینها نهادهایی هستند که جامعه و زندگی مدنی را بدون کنترل دولت ممکن ساختهاند.
افول این نهادها تصادفی نبود. قدرت دولت مدرن نتیجهی جنگهای درازمدّت دولت علیه کلیساهای مستقل، علیه پیوندهای خانوادگی، و علیه خودگردانی محلّی است. دولت هرگز رقبای خود را تاب نیاورده است، بنابراین هر سازمانی که برای بهدستآوردن «قلب و ذهن» مردم رقابت میکند باید تضعیف شود.
بنابراین، درمییابیم که چالشی که پیش رو داریم چیزی فراتر از مخالفت با دولت است. درعوض، ایجاد، تقویّت و پایداری نهادهایی، که میتوانند جایگزینهایی برای دولت در زمینهی سازماندهی و حمایت از جامعهی انسانی ارائه دهند، ضروری است. بدون این نهادها، کار لیبرالیسم بسیار دشوارتر یا حتّی غیرممکن است...
🖇 متن کامل: برای مبارزه با دولت، آلترناتیوی برای آن بسازید
#لیبرالیسم #لیبرتاریانیسم #آزادی
#مبارزه_برای_آزادی #دولت #مالکیت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
برای مبارزه با دولت، آلترناتیوی برای آن بسازید
برای مبارزه با دولت، آلترناتیوی برای آن بسازید | رایان مکمکن لیبرالیسم -ایدئولوژیای که امروزه «لیبرالیسم کلاسیک» یا «لیبرتاریانیسم» نامیده میشود- در درازای تاریخ خود از این تصوّر، که اساساً در برابر چیزها قرار دارد، رنج برده است. این کاملاً اشتباه نیست.…
👍15❤5👌4
📃 همهچیز در ایران مرا به یاد صحنهنگاری یک فیلم میاندازد! | ✍🏻 جوانا کوریچ
➣ @Notes_On_Liberty
جوانا کوریچ، گردشگر و سیّاح اهل صربستان است که به بیش از هشتاد کشور جهان، از جمله ایران، سفر کرده است. انتشار عکسی از او بدون روسری در میدان شهیاد تهران، در فروردین ۱۴۰۲، موجی از واکنشهای کاربران فضای مجازی را بهدنبال داشت، و بهاشتباه از او بهعنوان یک خبرنگار روسی یاد شد. متن زیر بخشی از خاطرات او در ایران است که به توصیف ایران، بناها و معماری، و آداب و رفتار مردم آن پرداخته:
نوروز یا سال نو ایرانیان مبارک؛ اینها جملاتیاند که امروز با آن به همه تبریک میگوییم، زیرا ۲۱ مارس ۲۰۲۳ نخستین روز سال ایرانی ۱۴۰۲ است. اشتباه نکنید، این سال ربطی به اسلام ندارد، این جشن از دین زرتشتی سرچشمه گرفته است، دینی که یکی از کهنترین دینهای جهان به شمار میآید و ریشهی آن دقیقاً در ایران است. یک نوشتار کامل را به دین زرتشت اختصاص خواهم داد و تا آن زمان، اگر ایرانیانی در صربستان در بین دنبالکنندگان من هستند، این جشن را به ایشان شادباش میگویم، و آرزومندم که آغاز بهار برای ما شاد و فرخنده باشد، زیرا این تعطیلات نوروزی با آغاز بهار برابر است و یا یکی دو روز اختلاف دارد.
روز نخست... از یکی از زیباترین بناهای تهران دیدن کردم: کاخ گلستان. این کاخ از سدهی شانزدهم در اختیار فرمانروایان ایرانی بوده و امروزه به موزه تبدیل شده است. مطمئنّاً عاشق زیبایی اینجا خواهید شد. شیشههای رنگی، کاشیها، طرحهایی با رنگهای گوناگون که نمیتوانید فهمید کدام زیباتر است، فرشها و... پیوسته اخبار بدی به گوش میرسد، گویی که اخبار خوب در سایهی آنها محو میشوند. من نیز، تحت تأثیر این اخبار، تردید داشتم که آیا زمان بازدید از ایران فرا رسیده است یا نه، و هرچه میبینم با چیزی که تا الان شنیدهام جور در نمیآید...
ایران چه پتانسیل توریستی بالایی دارد! هنوز از تهران، که میگویند کمترین جذّابیّت را دارد، بیرون نرفتهایم. در آخرین روز در تهران، از شمال شهر، مدرنترین بخش شهر، دیدن میکنیم. برج میلاد با ارتفاع ۴۳۵ متر ششمین برج بلند مخابراتی جهان است که پس از انقلاب اسلامی ساخته شده. رژیم جدید میخواست که شهر نماد جدیدی داشته باشد تا جایگزین برج شهیاد، که میراث رژیم سابق است، شود. بعد از دیدن برج میلاد با سفیر صربستان، دراگان تودوروویچ، که با فرهنگ ایرانی آشنایی بسیاری دارد، چای نوشیدیم. جناب سفیر میگوید که اگر بهراحتی به ایرانیان ویزا داده میشد، آنان بیشترین تعداد گردشگر را میداشتند. آنها بسیار به سفر رفتن علاقهمندند، ولی شوربختانه تنها قادر به سفر به چند کشور معدودند، گذرنامهی ایران جزو ضعیفترینهاست.
...
ایرانیان چگونه مردمانیاند؟ دوست ندارم تعمیم بدهم، ولی متوجّه چند ویژگی شدم که در همهی افرادی که ملاقات کردم تکرار شده است. اکثریّت مردم، نمایندگان ایرانِ مدرناند، چون من جز در شهر مقدّس قم فرصت چندانی برای گفتوگو با جناح محافظهکارتر نداشتم، ولی صحبت با ایشان بیشتر از بیان برخی نگرشها و خصلتها، به صحبت از خود دین خلاصه شد. ایرانیان برخلاف همسایگان خود، پاکستانیها یا سعودیها، بسیار لیبرال و آزادیخواه هستند. بیایید با شیوهی لباس پوشیدن شروع کنیم. حجاب همچون شیوههای مد است و بهنظر میرسد مدّتهاست که کارکرد مذهبی خود را از دست داده است...
🖇 متن کامل: همهچیز در ایران مرا به یاد صحنهنگاری یک فیلم میاندازد!
#سفرنامه #سفرنامهنویسی #ایران
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
جوانا کوریچ، گردشگر و سیّاح اهل صربستان است که به بیش از هشتاد کشور جهان، از جمله ایران، سفر کرده است. انتشار عکسی از او بدون روسری در میدان شهیاد تهران، در فروردین ۱۴۰۲، موجی از واکنشهای کاربران فضای مجازی را بهدنبال داشت، و بهاشتباه از او بهعنوان یک خبرنگار روسی یاد شد. متن زیر بخشی از خاطرات او در ایران است که به توصیف ایران، بناها و معماری، و آداب و رفتار مردم آن پرداخته:
نوروز یا سال نو ایرانیان مبارک؛ اینها جملاتیاند که امروز با آن به همه تبریک میگوییم، زیرا ۲۱ مارس ۲۰۲۳ نخستین روز سال ایرانی ۱۴۰۲ است. اشتباه نکنید، این سال ربطی به اسلام ندارد، این جشن از دین زرتشتی سرچشمه گرفته است، دینی که یکی از کهنترین دینهای جهان به شمار میآید و ریشهی آن دقیقاً در ایران است. یک نوشتار کامل را به دین زرتشت اختصاص خواهم داد و تا آن زمان، اگر ایرانیانی در صربستان در بین دنبالکنندگان من هستند، این جشن را به ایشان شادباش میگویم، و آرزومندم که آغاز بهار برای ما شاد و فرخنده باشد، زیرا این تعطیلات نوروزی با آغاز بهار برابر است و یا یکی دو روز اختلاف دارد.
روز نخست... از یکی از زیباترین بناهای تهران دیدن کردم: کاخ گلستان. این کاخ از سدهی شانزدهم در اختیار فرمانروایان ایرانی بوده و امروزه به موزه تبدیل شده است. مطمئنّاً عاشق زیبایی اینجا خواهید شد. شیشههای رنگی، کاشیها، طرحهایی با رنگهای گوناگون که نمیتوانید فهمید کدام زیباتر است، فرشها و... پیوسته اخبار بدی به گوش میرسد، گویی که اخبار خوب در سایهی آنها محو میشوند. من نیز، تحت تأثیر این اخبار، تردید داشتم که آیا زمان بازدید از ایران فرا رسیده است یا نه، و هرچه میبینم با چیزی که تا الان شنیدهام جور در نمیآید...
ایران چه پتانسیل توریستی بالایی دارد! هنوز از تهران، که میگویند کمترین جذّابیّت را دارد، بیرون نرفتهایم. در آخرین روز در تهران، از شمال شهر، مدرنترین بخش شهر، دیدن میکنیم. برج میلاد با ارتفاع ۴۳۵ متر ششمین برج بلند مخابراتی جهان است که پس از انقلاب اسلامی ساخته شده. رژیم جدید میخواست که شهر نماد جدیدی داشته باشد تا جایگزین برج شهیاد، که میراث رژیم سابق است، شود. بعد از دیدن برج میلاد با سفیر صربستان، دراگان تودوروویچ، که با فرهنگ ایرانی آشنایی بسیاری دارد، چای نوشیدیم. جناب سفیر میگوید که اگر بهراحتی به ایرانیان ویزا داده میشد، آنان بیشترین تعداد گردشگر را میداشتند. آنها بسیار به سفر رفتن علاقهمندند، ولی شوربختانه تنها قادر به سفر به چند کشور معدودند، گذرنامهی ایران جزو ضعیفترینهاست.
...
ایرانیان چگونه مردمانیاند؟ دوست ندارم تعمیم بدهم، ولی متوجّه چند ویژگی شدم که در همهی افرادی که ملاقات کردم تکرار شده است. اکثریّت مردم، نمایندگان ایرانِ مدرناند، چون من جز در شهر مقدّس قم فرصت چندانی برای گفتوگو با جناح محافظهکارتر نداشتم، ولی صحبت با ایشان بیشتر از بیان برخی نگرشها و خصلتها، به صحبت از خود دین خلاصه شد. ایرانیان برخلاف همسایگان خود، پاکستانیها یا سعودیها، بسیار لیبرال و آزادیخواه هستند. بیایید با شیوهی لباس پوشیدن شروع کنیم. حجاب همچون شیوههای مد است و بهنظر میرسد مدّتهاست که کارکرد مذهبی خود را از دست داده است...
🖇 متن کامل: همهچیز در ایران مرا به یاد صحنهنگاری یک فیلم میاندازد!
#سفرنامه #سفرنامهنویسی #ایران
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
همهچیز در ایران مرا به یاد صحنهنگاری یک فیلم میاندازد
همهچیز در ایران مرا به یاد صحنهنگاری یک فیلم میاندازد! | جوانا کوریچ «نوروز یا سال نو ایرانیان مبارک؛ اینها جملاتیاند که امروز با آن به همه تبریک میگوییم، زیرا ۲۱ مارس ۲۰۲۳ نخستین روز سال ایرانی ۱۴۰۲ است. اشتباه نکنید، این سال ربطی به اسلام ندارد، این…
👍10❤8👎2
📃 نظام قضایی ناتوان، محصول دموکراسی ناکارآمد است | ✍🏻 لی فرایدی
➣ @Notes_On_Liberty
محافظهکاران «با اشاره به قتل پنج افسر پلیس در پنج ماه و افزایش خشونت در شهرهای سراسر کانادا، دولت لیبرال را، برای رسیدگی به آنچه موج جنایت خشونتآمیز مینامند، تحت فشار قرار میدهند.» پیر پالیو، رهبر محافظهکاران، میگوید که جنایات خشونتآمیز ۳۲ درصد، و قتلهای گروهی ۹۲ درصد افزایش یافته، و «پلیس به ما میگوید که اغلب مجبورند همان افراد را چندین بار در یک روز دستگیر کنند، زیرا بارها و بارها با قید وثیقه آزاد میشوند.» دیوید لامتی، وزیر دادگستری لیبرال میگوید: «به بازگرداندن اعتماد به نظام قضایی کانادا و رسیدگی به نگرانیهای کاناداییها دربارهی خشونتهای اخیر نیاز داریم.»
عملکرد رقّتانگیز نظام قضایی کانادا چندین دهه مشهود بوده است، صرفنظر از اینکه کدام حزب در قدرت است. درحالیکه اخیراً نگرانیهای زیادی دربارهی جنایات خشونتآمیز انجامشده توسّط افرادی که به قید وثیقه آزاد شدهاند وجود داشته، این امر یکی از ویژگیهای رایج نظام قضایی کانادا بوده است:
طی یک دورهی ۳۳ ساله از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۸، حدود ۵۰۸ جنایتکار، که پس از آزمایشهای روانشناختی و مصاحبههای گسترده، توسّط NPB [هیئت ملّی آزادی مشروط] برای امنیّت عمومی بیخطر تشخیص داده شدند، از زندان آزاد شدند و در آن دوره، ۵۵۷ نفر کانادایی کاملاً بیگناه را کشتند.
از ۵۰۸ قاتل مذکور، ۱۰ درصد در آزادی مشروط روزانه به سر میبردند -آنها بیرون رفتند و در همان روز ۴۹ کانادایی را کشتند...
🖇 متن کامل: نظام قضایی ناتوان، محصول دموکراسی ناکارآمد است
#دادگستری #امنیت #پلیس
#دادگاه #نظام_قضایی #جرم
#کانادا #مجازات #دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
محافظهکاران «با اشاره به قتل پنج افسر پلیس در پنج ماه و افزایش خشونت در شهرهای سراسر کانادا، دولت لیبرال را، برای رسیدگی به آنچه موج جنایت خشونتآمیز مینامند، تحت فشار قرار میدهند.» پیر پالیو، رهبر محافظهکاران، میگوید که جنایات خشونتآمیز ۳۲ درصد، و قتلهای گروهی ۹۲ درصد افزایش یافته، و «پلیس به ما میگوید که اغلب مجبورند همان افراد را چندین بار در یک روز دستگیر کنند، زیرا بارها و بارها با قید وثیقه آزاد میشوند.» دیوید لامتی، وزیر دادگستری لیبرال میگوید: «به بازگرداندن اعتماد به نظام قضایی کانادا و رسیدگی به نگرانیهای کاناداییها دربارهی خشونتهای اخیر نیاز داریم.»
عملکرد رقّتانگیز نظام قضایی کانادا چندین دهه مشهود بوده است، صرفنظر از اینکه کدام حزب در قدرت است. درحالیکه اخیراً نگرانیهای زیادی دربارهی جنایات خشونتآمیز انجامشده توسّط افرادی که به قید وثیقه آزاد شدهاند وجود داشته، این امر یکی از ویژگیهای رایج نظام قضایی کانادا بوده است:
طی یک دورهی ۳۳ ساله از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۸، حدود ۵۰۸ جنایتکار، که پس از آزمایشهای روانشناختی و مصاحبههای گسترده، توسّط NPB [هیئت ملّی آزادی مشروط] برای امنیّت عمومی بیخطر تشخیص داده شدند، از زندان آزاد شدند و در آن دوره، ۵۵۷ نفر کانادایی کاملاً بیگناه را کشتند.
از ۵۰۸ قاتل مذکور، ۱۰ درصد در آزادی مشروط روزانه به سر میبردند -آنها بیرون رفتند و در همان روز ۴۹ کانادایی را کشتند...
🖇 متن کامل: نظام قضایی ناتوان، محصول دموکراسی ناکارآمد است
#دادگستری #امنیت #پلیس
#دادگاه #نظام_قضایی #جرم
#کانادا #مجازات #دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
نظام قضایی ناتوان، محصول دموکراسی ناکارآمد است
نظام قضایی ناتوان، محصول دموکراسی ناکارآمد است | لی فرایدی محافظهکاران «با اشاره به قتل پنج افسر پلیس در پنج ماه و افزایش خشونت در شهرهای سراسر کانادا، دولت لیبرال را، برای رسیدگی به آنچه موج جنایت خشونتآمیز مینامند، تحت فشار قرار میدهند.» پیر پالیو،…
👍11❤2👎1
«بخش اعظم نظمی که در میان بشر حاکم است، نتیجه و حاصل حکومت نیست. سرچشمهی آن در اصول جامعه، و ساختار طبیعی انسان بوده است. این نظم پیش از حکومت وجود داشت، و اگر رسمیّت حکومت لغو شود، وجود خواهد داشت. وابستگی متقابل و منافع دوجانبهای که انسان به انسان و تمام اجزای یک جامعهی متمدّن به یکدیگر دارند، زنجیرهی بزرگ پیوندی را، که این اجزا را به هم پیوسته نگاه میدارد، بهوجود میآورد. زمیندار، کشاورز، صنعتگر، بازرگان، پیشهور و هر شغلی با کمکی که هر یک از دیگری و از کلّ مشاغل دریافت میکند، رونق مییابد. منافع مشترک، علایق و نگرانیهای آنان را تنظیم میکند و سبب شکلگیری قوانین آنها میشود؛ و قوانینی که عرف مقرّر میدارد، تأثیر بیشتری نسبت به قوانین حکومتی دارند. جامعه خود بهخوبی تقریباً هر چیزی را، که به حکومت نسبت داده میشود، انجام میدهد.»
❈ توماس پین، حقوق انسان، بخش دوم
➣ @Notes_On_Liberty
❈ توماس پین، حقوق انسان، بخش دوم
➣ @Notes_On_Liberty
👍20❤4
📃 دولت رفاه ورشکستهی فنلاند | ✍🏻 کای گروسنر
➣ @Notes_On_Liberty
ترقّیگرایان آمریکا اغلب مشتاقند که دولت رفاه اروپایی را در مقام استدلالی در دفاع از حکومت بزرگ و نامحدود، بهویژه در بحث مراقبتهای بهداشتی، تبلیغ کنند. آنها به کشورهای اروپایی، اغلب کشورهای سوسیالدموکراتیک نوردیک، با مراقبتهای بهداشتی همگانی، نظام آموزشی دولتی، شبکهی ایمنی اجتماعی سخاوتمندانه، و مردمان شادی که در آنجا زندگی میکنند، همچون الگویی خوب مینگرند.
این شیوهی استدلال، زمانیکه نیوزویک اعلام کرد فنلاند بهترین کشور جهان برای زندگی است و سوئد و سوئیس پس از آن قرار دارند، تقویّت شد. و البته مردمان آن خوشحالاند. بههرحال، در این کشورهای عالی، فقر وجود ندارد، مردم تحصیلکرده و فرهیختهاند و عموماً هیچ مشکلی در جهان ندارند، زیرا حکومت خیرخواه همیشه برای حلّ هر مشکلی حاضر است.
کسان بسیاری کوشیدهاند طلسم این افسانه را باطل کنند، ولی این افسانه همچنان پابرجاست. گمان نمیکنم بتوانم به این موضوع پایان دهم، ولی چیزهایی وجود دارد که باید دربارهی این آرمانشهر افسانهای، «بهترین کشور جهان» -فنلاند- دانست.
آموزش و پرورش دولتی
مانند دیگر کشورهای اسکاندیناوی، فنلاند به نظام آموزشی عمومی خود میبالد. همهی مدارس بهدست حکومت اداره میشوند، حتّی دانشگاهها. هیچ شهریهای بر عهدهی دانشجویان فنلاندی نیست. برعکس، دانشجویان علاوه بر وامهای دانشجویی سنگین، ناهار دانشجویی و غیره، ماهیانه بیش از ۴۰۰ یورو برای دریافت مدرک، دستمزد میگیرند. آموزش عالی رایگان در مقام یک حق قلمداد میشود و چون حقّ است باید در دسترس باشد. بدین منظور، فنلاند ۲۰ دانشگاه و ۲۷ پلیتکنیک دارد. این تعداد در کشوری با حدود ۵.۳ میلیون نفر جمعیّت، که از این تعداد ۱ میلیون نفر در پایتخت زندگی میکنند و تنها پنج شهر دیگر دارای جمعیّتی بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ نفر است، قرار دارند.
ممکن است کسی فکر کند که اینکه این همه مکان برای آموزش عالی در کشوری با این تعداد ساکنان وجود دارد امری بسیار متعالی است، و گواهی بر این است که مردم آن کشور فرهیخته و متمدّناند. این تصوّر به چند دلیل میتواند دور از حقیقت باشد...
🖇 متن کامل: دولت رفاه ورشکستهی فنلاند
#دولت_رفاه #سوسیالدموکراسی
#سوسیالیسم #آموزش_و_پرورش
#فنلاند #مالیات #خدمات_درمانی
#آموزش_رایگان #نظام_بهداشتی
#مدرسه_دولتی #آموزش_عمومی
#بیمه_دولتی #درمان #بهداشت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
ترقّیگرایان آمریکا اغلب مشتاقند که دولت رفاه اروپایی را در مقام استدلالی در دفاع از حکومت بزرگ و نامحدود، بهویژه در بحث مراقبتهای بهداشتی، تبلیغ کنند. آنها به کشورهای اروپایی، اغلب کشورهای سوسیالدموکراتیک نوردیک، با مراقبتهای بهداشتی همگانی، نظام آموزشی دولتی، شبکهی ایمنی اجتماعی سخاوتمندانه، و مردمان شادی که در آنجا زندگی میکنند، همچون الگویی خوب مینگرند.
این شیوهی استدلال، زمانیکه نیوزویک اعلام کرد فنلاند بهترین کشور جهان برای زندگی است و سوئد و سوئیس پس از آن قرار دارند، تقویّت شد. و البته مردمان آن خوشحالاند. بههرحال، در این کشورهای عالی، فقر وجود ندارد، مردم تحصیلکرده و فرهیختهاند و عموماً هیچ مشکلی در جهان ندارند، زیرا حکومت خیرخواه همیشه برای حلّ هر مشکلی حاضر است.
کسان بسیاری کوشیدهاند طلسم این افسانه را باطل کنند، ولی این افسانه همچنان پابرجاست. گمان نمیکنم بتوانم به این موضوع پایان دهم، ولی چیزهایی وجود دارد که باید دربارهی این آرمانشهر افسانهای، «بهترین کشور جهان» -فنلاند- دانست.
آموزش و پرورش دولتی
مانند دیگر کشورهای اسکاندیناوی، فنلاند به نظام آموزشی عمومی خود میبالد. همهی مدارس بهدست حکومت اداره میشوند، حتّی دانشگاهها. هیچ شهریهای بر عهدهی دانشجویان فنلاندی نیست. برعکس، دانشجویان علاوه بر وامهای دانشجویی سنگین، ناهار دانشجویی و غیره، ماهیانه بیش از ۴۰۰ یورو برای دریافت مدرک، دستمزد میگیرند. آموزش عالی رایگان در مقام یک حق قلمداد میشود و چون حقّ است باید در دسترس باشد. بدین منظور، فنلاند ۲۰ دانشگاه و ۲۷ پلیتکنیک دارد. این تعداد در کشوری با حدود ۵.۳ میلیون نفر جمعیّت، که از این تعداد ۱ میلیون نفر در پایتخت زندگی میکنند و تنها پنج شهر دیگر دارای جمعیّتی بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ نفر است، قرار دارند.
ممکن است کسی فکر کند که اینکه این همه مکان برای آموزش عالی در کشوری با این تعداد ساکنان وجود دارد امری بسیار متعالی است، و گواهی بر این است که مردم آن کشور فرهیخته و متمدّناند. این تصوّر به چند دلیل میتواند دور از حقیقت باشد...
🖇 متن کامل: دولت رفاه ورشکستهی فنلاند
#دولت_رفاه #سوسیالدموکراسی
#سوسیالیسم #آموزش_و_پرورش
#فنلاند #مالیات #خدمات_درمانی
#آموزش_رایگان #نظام_بهداشتی
#مدرسه_دولتی #آموزش_عمومی
#بیمه_دولتی #درمان #بهداشت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
دولت رفاه ورشکستهی فنلاند
دولت رفاه ورشکستهی فنلاند | کای گروسنر ترقّیگرایان آمریکا اغلب مشتاقند که دولت رفاه اروپایی را در مقام استدلالی در دفاع از حکومت بزرگ و نامحدود، بهویژه در بحث مراقبتهای بهداشتی، تبلیغ کنند. آنها به کشورهای اروپایی، اغلب کشورهای سوسیالدموکراتیک نوردیک،…
👍14❤8👎7
آیا با آزادی اسلحه موافقید؟
Anonymous Poll
48%
کاملاً با آن موافقم؛ آزادی اسلحه سبب افزایش سطح بازدارندگی و دفاع مطلوب از خود میشود.
17%
موافقم؛ ولی آزادی اسلحه نیازمند فرهنگسازی است (مردم بیفرهنگتر از آمریکاییهای ۲۵۰ سال پیش هستند)
31%
مخالفم؛ آزادی اسلحه سبب افزایش خشونت و هرجومرج میشود
4%
نظر دیگری دارم / نظرم را در کامنتها اعلام میکنم
👍29👎5❤3
مناظره دکتر موسی غنی نژاد و مسعود درخشان
🎧 مناظرهی استاد موسی غنینژاد و شخصی به نام مسعود درخشان
❈ فایل کامل مناظرهی استاد موسی غنینژاد و مسعود درخشان با موضوع «تأملی در باب نظام اقتصادی ایران»
🎞 نسخهی تصویری:
https://youtu.be/G3V4DcAVcnI
➣ @Notes_On_Liberty
❈ فایل کامل مناظرهی استاد موسی غنینژاد و مسعود درخشان با موضوع «تأملی در باب نظام اقتصادی ایران»
🎞 نسخهی تصویری:
https://youtu.be/G3V4DcAVcnI
➣ @Notes_On_Liberty
👍18❤9👎5
📃 آیا دولت میتواند فقر را کاهش دهد؟ | ✍🏻 هنری هازلیت
➣ @Notes_On_Liberty
از سپیدهدم تاریخ، اصلاحطلبان پاکدل و نیز عوامفریبان بهدنبال ازبینبردن یا حدّاقل کاهش فقر از طریق اقدامات دولتی بودهاند. در بیشتر موارد راهحلهای پیشنهادی آنها فقط مشکل را بدتر کرده است.
متداولترین و محبوبترین راهحلهای پیشنهادی، روش سادهی ستاندن از ثروتمندان و بخشیدن به فقرا بوده است. این درمان، هزاران شکل مختلف داشته است، ولی همهی آنها به این امر ختم میشوند که، ثروت باید «تسهیم شود»، باید «بازتوزیع شود»، باید «برابر شود». در واقع در ذهن بسیاری از اصلاحطلبان، شرّ اصلی، فقر نیست، بلکه نابرابری است.
همهی طرحهای بازتوزیع یا برابر ساختن درآمد یا ثروت الزاماً باید انگیزههای هر دو سر طیف اقتصادی را تضعیف کند، یا از بین ببرد. این طرحها الزاماً انگیزهی افراد غیرماهر یا بیکار برای تلاش جهت بهبود وضعیّت خود را کاهش میدهند یا از بین میبرند؛ و حتّی افراد توانا و سختکوش نیز سود چندانی در بهدستآوردن چیزی فراتر از آنچه، که مجاز به نگه داشتنش هستند، نمیبینند. این طرحهای بازتوزیعی ناگزیر اندازهی کیکی را، که قرار است بازتوزیع شود، کاهش میدهند. آنها فقط میتوانند سطح را پایین بیاورند. اثر بلندمدّت آنها بیگمان کاهش تولید است و به فقیرسازی ملّی میانجامد.
...
در دو سدهی گذشته، رایجترین «چاره» برای درآمدهای پایین، تشکیل اتّحادیههای کارگری انحصاری و استفاده از تهدید اعتصاب بوده است. امروزه تقریباً در هر کشوری این امر تا حدّ زیادی با سیاستهای حکومتی محقّق شده است، که تاکتیکهای قهرآمیز اتّحادیهها را مجاز و تشویق میکند و از اقدامات متقابل کارفرمایان جلوگیری کرده یا آن را محدود میسازد...
🖇 متن کامل: آیا دولت میتواند فقر را کاهش دهد؟
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #تولید
#فقر #مداخله #مداخلهگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
از سپیدهدم تاریخ، اصلاحطلبان پاکدل و نیز عوامفریبان بهدنبال ازبینبردن یا حدّاقل کاهش فقر از طریق اقدامات دولتی بودهاند. در بیشتر موارد راهحلهای پیشنهادی آنها فقط مشکل را بدتر کرده است.
متداولترین و محبوبترین راهحلهای پیشنهادی، روش سادهی ستاندن از ثروتمندان و بخشیدن به فقرا بوده است. این درمان، هزاران شکل مختلف داشته است، ولی همهی آنها به این امر ختم میشوند که، ثروت باید «تسهیم شود»، باید «بازتوزیع شود»، باید «برابر شود». در واقع در ذهن بسیاری از اصلاحطلبان، شرّ اصلی، فقر نیست، بلکه نابرابری است.
همهی طرحهای بازتوزیع یا برابر ساختن درآمد یا ثروت الزاماً باید انگیزههای هر دو سر طیف اقتصادی را تضعیف کند، یا از بین ببرد. این طرحها الزاماً انگیزهی افراد غیرماهر یا بیکار برای تلاش جهت بهبود وضعیّت خود را کاهش میدهند یا از بین میبرند؛ و حتّی افراد توانا و سختکوش نیز سود چندانی در بهدستآوردن چیزی فراتر از آنچه، که مجاز به نگه داشتنش هستند، نمیبینند. این طرحهای بازتوزیعی ناگزیر اندازهی کیکی را، که قرار است بازتوزیع شود، کاهش میدهند. آنها فقط میتوانند سطح را پایین بیاورند. اثر بلندمدّت آنها بیگمان کاهش تولید است و به فقیرسازی ملّی میانجامد.
...
در دو سدهی گذشته، رایجترین «چاره» برای درآمدهای پایین، تشکیل اتّحادیههای کارگری انحصاری و استفاده از تهدید اعتصاب بوده است. امروزه تقریباً در هر کشوری این امر تا حدّ زیادی با سیاستهای حکومتی محقّق شده است، که تاکتیکهای قهرآمیز اتّحادیهها را مجاز و تشویق میکند و از اقدامات متقابل کارفرمایان جلوگیری کرده یا آن را محدود میسازد...
🖇 متن کامل: آیا دولت میتواند فقر را کاهش دهد؟
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #تولید
#فقر #مداخله #مداخلهگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
آیا دولت میتواند فقر را کاهش دهد؟
آیا دولت میتواند فقر را کاهش دهد؟ | هنری هازلیت از سپیدهدم تاریخ، اصلاحطلبان پاکدل و نیز عوامفریبان بهدنبال ازبینبردن یا حدّاقل کاهش فقر از طریق اقدامات دولتی بودهاند. در بیشتر موارد راهحلهای پیشنهادی آنها فقط مشکل را بدتر کرده است. متداولترین…
👍20❤4👎1
📃 دولت از چه میهراسد؟ | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
بیگمان، آنچه دولت بیش از همه چیز از آن میهراسد، هرگونه تهدید اساسی قدرت و موجودیّتاش است. مرگ دولت به دو شیوهی عمده میتواند رخ دهد: ۱- از طریق فتح آن توسّط دولتی دیگر، یا ۲- از طریق سرنگونی انقلابی آن توسّط شهرونداناش -بهطور خلاصه، با جنگ یا انقلاب. جنگ و انقلاب، بهعنوان تهدیدهای بنیادین، همواره سبب برانگیختن تکاپو و پروپاگاندای حدّاکثری دولتمردان در میان مردم شده است. چنانکه ذکر شد، همواره باید از هر راهی جهت بسیج مردم برای دفاع از دولت استفاده کرد، با این باور که در حال دفاع از خودشاناند. مغلطه بودن این ایده زمانی آشکار میشود که خدمت اجباری علیه کسانی به کار گرفته میشود، که از دفاع از خود سر باز میزنند و، بنابراین، مجبور به پیوستن به دستههای نظامی دولت میگردند: نیازی به افزودن نیست که، آنها مجاز به هیچگونه «دفاعی» در برابر این اقدام دولتِ «خودشان» نیستند.
قدرت دولت در زمان جنگ به نهایت خود میرسد، و، زیر لوای شعارهای «دفاع» و «اضطرار»، میتواند چنان استبدادی را به مردم تحمیل کند که بیگمان در زمان صلح مورد مقاومت قرار میگرفت. بنابراین جنگ مزایای زیادی برای دولت دارد، و در واقع، هر جنگ مدرنی میراث جاودانهی تحمیلِ قدرتِ روزافزونِ دولت را برای مردمِ در حال جنگ به ارمغان آورده است. علاوهبراین، جنگ به دولت فرصتهای وسوسهانگیزی برای تصرّف سرزمینهایی را میدهد که دولت بتواند انحصار زور و اجبار خود را بر آنان تحمیل کند. راندولف بورن هنگامیکه نوشت «جنگ سلامتی دولت است»، مطمئنّاً درست میگفت، ولی جنگ برای هر دولتی میتواند سلامتی یا جراحتی سخت به همراه بیاورد.
میتوانیم این فرضیه را که دولت، بیشتر به دنبال محافظت از خود است تا شهروندان خود، با این پرسش بیازماییم: دولت کدام دسته از جرایم را بیشتر تعقیب و مجازات میکند، جرایمی که علیه شهروندان حقیقی صورت میگیرد یا آنهایی که علیه خود او انجام میگیرند؟ سنگینترین جرایم در قاموس دولت تقریباً همیشه تجاوز به دارایی شخصی افراد نیست، بلکه خطراتی است که برای دولت تهدیدآمیز است، مثلاً خیانت به کشور، فرار از مقابل دشمن، عدم ثبتنام برای خدمت سربازی، براندازی و توطئهی براندازانه، ترور حاکمان، و جرایم اقتصادی علیه دولت نظیر جعل پول دولتی یا فرار از مالیات بر درآمد. یا میزان حمیّت و تعصّبی را که دولت به تعقیب فرد مهاجم به پلیس اختصاص میدهد با توجّهی که دولت به مهاجم به یک شهروند عادی نشان میدهد مقایسه کنید. با اینحال، بهطرز شگفتانگیزی، اولویّت آشکار دولت برای دفاع از خود برابر اغتشاشات عمومی با علّت وجودی ادّعایی آن ناسازگار و در تضاد است.
◆ منبع: آناتومی دولت
#دولت #اندیشه_سیاسی #آزادی
#جامعهی_آزاد #استبداد #مالکیت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بیگمان، آنچه دولت بیش از همه چیز از آن میهراسد، هرگونه تهدید اساسی قدرت و موجودیّتاش است. مرگ دولت به دو شیوهی عمده میتواند رخ دهد: ۱- از طریق فتح آن توسّط دولتی دیگر، یا ۲- از طریق سرنگونی انقلابی آن توسّط شهرونداناش -بهطور خلاصه، با جنگ یا انقلاب. جنگ و انقلاب، بهعنوان تهدیدهای بنیادین، همواره سبب برانگیختن تکاپو و پروپاگاندای حدّاکثری دولتمردان در میان مردم شده است. چنانکه ذکر شد، همواره باید از هر راهی جهت بسیج مردم برای دفاع از دولت استفاده کرد، با این باور که در حال دفاع از خودشاناند. مغلطه بودن این ایده زمانی آشکار میشود که خدمت اجباری علیه کسانی به کار گرفته میشود، که از دفاع از خود سر باز میزنند و، بنابراین، مجبور به پیوستن به دستههای نظامی دولت میگردند: نیازی به افزودن نیست که، آنها مجاز به هیچگونه «دفاعی» در برابر این اقدام دولتِ «خودشان» نیستند.
قدرت دولت در زمان جنگ به نهایت خود میرسد، و، زیر لوای شعارهای «دفاع» و «اضطرار»، میتواند چنان استبدادی را به مردم تحمیل کند که بیگمان در زمان صلح مورد مقاومت قرار میگرفت. بنابراین جنگ مزایای زیادی برای دولت دارد، و در واقع، هر جنگ مدرنی میراث جاودانهی تحمیلِ قدرتِ روزافزونِ دولت را برای مردمِ در حال جنگ به ارمغان آورده است. علاوهبراین، جنگ به دولت فرصتهای وسوسهانگیزی برای تصرّف سرزمینهایی را میدهد که دولت بتواند انحصار زور و اجبار خود را بر آنان تحمیل کند. راندولف بورن هنگامیکه نوشت «جنگ سلامتی دولت است»، مطمئنّاً درست میگفت، ولی جنگ برای هر دولتی میتواند سلامتی یا جراحتی سخت به همراه بیاورد.
میتوانیم این فرضیه را که دولت، بیشتر به دنبال محافظت از خود است تا شهروندان خود، با این پرسش بیازماییم: دولت کدام دسته از جرایم را بیشتر تعقیب و مجازات میکند، جرایمی که علیه شهروندان حقیقی صورت میگیرد یا آنهایی که علیه خود او انجام میگیرند؟ سنگینترین جرایم در قاموس دولت تقریباً همیشه تجاوز به دارایی شخصی افراد نیست، بلکه خطراتی است که برای دولت تهدیدآمیز است، مثلاً خیانت به کشور، فرار از مقابل دشمن، عدم ثبتنام برای خدمت سربازی، براندازی و توطئهی براندازانه، ترور حاکمان، و جرایم اقتصادی علیه دولت نظیر جعل پول دولتی یا فرار از مالیات بر درآمد. یا میزان حمیّت و تعصّبی را که دولت به تعقیب فرد مهاجم به پلیس اختصاص میدهد با توجّهی که دولت به مهاجم به یک شهروند عادی نشان میدهد مقایسه کنید. با اینحال، بهطرز شگفتانگیزی، اولویّت آشکار دولت برای دفاع از خود برابر اغتشاشات عمومی با علّت وجودی ادّعایی آن ناسازگار و در تضاد است.
◆ منبع: آناتومی دولت
#دولت #اندیشه_سیاسی #آزادی
#جامعهی_آزاد #استبداد #مالکیت
➣ @Notes_On_Liberty
👍22❤8👎2
📃 چهار قانون حکومت | ✍🏻 توماس جِی. دیلورنزو
➣ @Notes_On_Liberty
در حکومت، شکست همانا موفّقیّت است. این همان چیزی است که من آن را قانون اوّل حکومت مینامم. وقتی بوروکراسی دولت رفاه نمیتواند فقر را کاهش دهد، با دلارهای مالیاتی بیشتر و مسئولیّتهای بیشتر پاداش میگیرد. وقتی مدارس حکومتی در آموزش کودکان ناکام میمانند، دلارهای مالیاتی بیشتر و قدرت بیشتری برای مداخله در امر آموزشوپرورش دریافت میکنند. هنگامیکه ناسا سبب انفجار شاتل فضایی میشود، با افزایش عظیم بودجه، پاداش دریافت میکند (برخلاف یک شرکت هواپیمایی خصوصی که احتمالاً ورشکست میشود). و هنگامیکه فدرالرزرو در سال ۲۰۰۷ بدترین رکود را از زمان رکود بزرگ بهوجود آورد، با گسترش گستردهی اختیاراتش، پاداش گرفت.
قانون دوم حکومت این است که سیاستمداران بهندرت مسئولیّت هر کدام از مشکلاتی را که با سیاستهای بد بهوجود میآورند، بر عهده میگیرند. هیچ گروهی در جامعه به اندازهی سیاستمداران بیمسئولیّت نیست. چند استثنا وجود دارد، ولی سیاسمتداران بهطور کلّی همیشه سرمایهداری را بهخاطر مشکلات اقتصادی سرزنش میکنند، حتّی زمانیکه سرمایهداری آن نظام اقتصادیای که ما تحتلوای آن زندگی میکنیم، نیست (فاشیسم اقتصادی یا سرمایهداری رفاقتی اصطلاحی دقیقتر است). هیچچیز غیرمسئولانهتر از این نیست که آگاهانه آنچه را که از موتور رشد اقتصادی ما باقیمانده است، با برنامهریزی مرکزی بیشتر و بیشتر حکومتی نابود کنیم؛ حتّی اگر نام مضحک «ساماندهی منافع عمومی» به آن داده شود.
قانون سوم حکومت این است که، بهجز چند استثنا، سیاستمداران همیشه دروغگو هستند. رسانههای بهاصطلاح «مدافع حقوق بشر» بهتر است بهطور مناسبتری «سگان دستآموز» نام گیرند و بدین نام شناخته شوند، زیرا اشاره به دروغهای سیاستمداران بهترین راه برای آن است که به حرفهی روزنامهنگاریشان پایان بخشیده شود. به دروغهای سیاستمداران بپردازید، آنگاه منابع اطّلاعاتی شما قطع میشود.
یکی از بزرگترین دروغهای حکومتی این است که بازارهای مالی بینظم و بیقانون هستند و نیاز مبرمی به برنامهریزی مرکزی بیشتر از سوی حکومت دارند. گفته میشود که لسهفر باعث «رکود بزرگ» شده است. بوروکراتهای بانک مرکزی برای نوعی سازمان مقرّراتگذاری عالی لابی کردهاند تا ظاهراً مشکل بیقاعدگی را برطرف کند.
قانون چهارم حکومت این است که سیاستمداران تنها در صورتی از مشاورهی قشون مشاوران دانشگاهی خود استفاده میکنند که توصیهی این مشاوران نوید افزایش قدرت، ثروت و نفوذ دولت را بدهد؛ حتّی اگر سیاستمداران بدانند که این توصیه برای بقیّهی جامعه بد است. دانشگاهیان با خوشحالی با سیاستمداران همدلی و همراهی میکنند زیرا این امر سبب افزایش شهرت و ثروت آنها نیز میشود. نمونهی بارز این پدیده این است که پس از شروع «رکود بزرگ» تقریباً هیچ بحثی از سوی مقامات دولتی، رسانهها، یا مقالهنویسان در باب مباحث گستردهی اقتصاد، که شکستهای فاحش مقرّرات دولتی برای ارتقای «منافع عمومی» در سدهی گذشته را اثبات میکند، وجود نداشت.
همیشه نوعی مقرّرات حکومتی برای فعّالیّتهای اقتصادی در آمریکا وجود داشته است، ولی دولت مقرّراتگذار فدرال نخستین پیشروی بزرگ خود را با یک پرونده در دیوان عالی در سال ۱۸۷۷ به نام Munn v. Illinois آغاز کرد. دو برادرِ مون، صاحب کسبوکار ذخیرهسازی غلّات بودند و لابی قدرتمند کشاورزی در ایالت آنها میخواست با اعمال سقفهای قیمتی برای ذخیرهسازی غلّات از سوی قانونگذار ایالتی، اساساً دارایی آنها را بدزدد. چنین قوانینی پیشتر مغایر با Contract Clause قانون اساسی ایالات متّحده شناخته شده بود. ولی کشاورزان غارتگر پیروز شدند، و دولتگرایان در همهجا از آن بهعنوان پیروزی «منافع عمومی» استقبال کردند. بنابراین، نخستین نمونهی عمده از «ساماندهی منافع عمومی» بهروشنی یک غارت قانونی بود که به نفع عدّهی اندکی و به هزینهی عموم مردم، که از بازار آزاد نفع بیشتری میبردند، صورت گرفت.
دانشگاهیان دولتگرا، یا بهخاطر جهل یا فساد (یا هر دو)، در آن زمان در رابطه با مقرّرات، نغمهی «منافع عمومی» میخواندند، و این افسانه را میپروراندند که بازارها همیشه «شکست میخورند» و چارهی کار مقرّرات خیرخواهانه و عاقلانهی حکومت به طرفداری از منافع عمومی است. دانشگاهیان این کار را علیرغم این واقعیّت، که شواهد آشکاری جلوی چشمشان وجود داشت که مقرّرات همیشه و همهجا پدیدهای براساس منافع خاص بوده، و در واقع تقریباً تمام فعّالیّتهای حکومتی چنین است، انجام دادند.
◆ منبع: جنایت سازمانیافته، توماس دیلورنزو
#دولت #حکومت #مداخلهگرایی
#روشنفکران #دانشگاه #مداخله
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در حکومت، شکست همانا موفّقیّت است. این همان چیزی است که من آن را قانون اوّل حکومت مینامم. وقتی بوروکراسی دولت رفاه نمیتواند فقر را کاهش دهد، با دلارهای مالیاتی بیشتر و مسئولیّتهای بیشتر پاداش میگیرد. وقتی مدارس حکومتی در آموزش کودکان ناکام میمانند، دلارهای مالیاتی بیشتر و قدرت بیشتری برای مداخله در امر آموزشوپرورش دریافت میکنند. هنگامیکه ناسا سبب انفجار شاتل فضایی میشود، با افزایش عظیم بودجه، پاداش دریافت میکند (برخلاف یک شرکت هواپیمایی خصوصی که احتمالاً ورشکست میشود). و هنگامیکه فدرالرزرو در سال ۲۰۰۷ بدترین رکود را از زمان رکود بزرگ بهوجود آورد، با گسترش گستردهی اختیاراتش، پاداش گرفت.
قانون دوم حکومت این است که سیاستمداران بهندرت مسئولیّت هر کدام از مشکلاتی را که با سیاستهای بد بهوجود میآورند، بر عهده میگیرند. هیچ گروهی در جامعه به اندازهی سیاستمداران بیمسئولیّت نیست. چند استثنا وجود دارد، ولی سیاسمتداران بهطور کلّی همیشه سرمایهداری را بهخاطر مشکلات اقتصادی سرزنش میکنند، حتّی زمانیکه سرمایهداری آن نظام اقتصادیای که ما تحتلوای آن زندگی میکنیم، نیست (فاشیسم اقتصادی یا سرمایهداری رفاقتی اصطلاحی دقیقتر است). هیچچیز غیرمسئولانهتر از این نیست که آگاهانه آنچه را که از موتور رشد اقتصادی ما باقیمانده است، با برنامهریزی مرکزی بیشتر و بیشتر حکومتی نابود کنیم؛ حتّی اگر نام مضحک «ساماندهی منافع عمومی» به آن داده شود.
قانون سوم حکومت این است که، بهجز چند استثنا، سیاستمداران همیشه دروغگو هستند. رسانههای بهاصطلاح «مدافع حقوق بشر» بهتر است بهطور مناسبتری «سگان دستآموز» نام گیرند و بدین نام شناخته شوند، زیرا اشاره به دروغهای سیاستمداران بهترین راه برای آن است که به حرفهی روزنامهنگاریشان پایان بخشیده شود. به دروغهای سیاستمداران بپردازید، آنگاه منابع اطّلاعاتی شما قطع میشود.
یکی از بزرگترین دروغهای حکومتی این است که بازارهای مالی بینظم و بیقانون هستند و نیاز مبرمی به برنامهریزی مرکزی بیشتر از سوی حکومت دارند. گفته میشود که لسهفر باعث «رکود بزرگ» شده است. بوروکراتهای بانک مرکزی برای نوعی سازمان مقرّراتگذاری عالی لابی کردهاند تا ظاهراً مشکل بیقاعدگی را برطرف کند.
قانون چهارم حکومت این است که سیاستمداران تنها در صورتی از مشاورهی قشون مشاوران دانشگاهی خود استفاده میکنند که توصیهی این مشاوران نوید افزایش قدرت، ثروت و نفوذ دولت را بدهد؛ حتّی اگر سیاستمداران بدانند که این توصیه برای بقیّهی جامعه بد است. دانشگاهیان با خوشحالی با سیاستمداران همدلی و همراهی میکنند زیرا این امر سبب افزایش شهرت و ثروت آنها نیز میشود. نمونهی بارز این پدیده این است که پس از شروع «رکود بزرگ» تقریباً هیچ بحثی از سوی مقامات دولتی، رسانهها، یا مقالهنویسان در باب مباحث گستردهی اقتصاد، که شکستهای فاحش مقرّرات دولتی برای ارتقای «منافع عمومی» در سدهی گذشته را اثبات میکند، وجود نداشت.
همیشه نوعی مقرّرات حکومتی برای فعّالیّتهای اقتصادی در آمریکا وجود داشته است، ولی دولت مقرّراتگذار فدرال نخستین پیشروی بزرگ خود را با یک پرونده در دیوان عالی در سال ۱۸۷۷ به نام Munn v. Illinois آغاز کرد. دو برادرِ مون، صاحب کسبوکار ذخیرهسازی غلّات بودند و لابی قدرتمند کشاورزی در ایالت آنها میخواست با اعمال سقفهای قیمتی برای ذخیرهسازی غلّات از سوی قانونگذار ایالتی، اساساً دارایی آنها را بدزدد. چنین قوانینی پیشتر مغایر با Contract Clause قانون اساسی ایالات متّحده شناخته شده بود. ولی کشاورزان غارتگر پیروز شدند، و دولتگرایان در همهجا از آن بهعنوان پیروزی «منافع عمومی» استقبال کردند. بنابراین، نخستین نمونهی عمده از «ساماندهی منافع عمومی» بهروشنی یک غارت قانونی بود که به نفع عدّهی اندکی و به هزینهی عموم مردم، که از بازار آزاد نفع بیشتری میبردند، صورت گرفت.
دانشگاهیان دولتگرا، یا بهخاطر جهل یا فساد (یا هر دو)، در آن زمان در رابطه با مقرّرات، نغمهی «منافع عمومی» میخواندند، و این افسانه را میپروراندند که بازارها همیشه «شکست میخورند» و چارهی کار مقرّرات خیرخواهانه و عاقلانهی حکومت به طرفداری از منافع عمومی است. دانشگاهیان این کار را علیرغم این واقعیّت، که شواهد آشکاری جلوی چشمشان وجود داشت که مقرّرات همیشه و همهجا پدیدهای براساس منافع خاص بوده، و در واقع تقریباً تمام فعّالیّتهای حکومتی چنین است، انجام دادند.
◆ منبع: جنایت سازمانیافته، توماس دیلورنزو
#دولت #حکومت #مداخلهگرایی
#روشنفکران #دانشگاه #مداخله
➣ @Notes_On_Liberty
👍17❤6👎3
📃 سوسیالیستهای پیشامارکسی | ✍🏻 الیزابت اِل. تامدلی
➣ @Notes_On_Liberty
ریشههای جامعهشناختی نظریهی نوظهور ضدّسرمایهداری
دگرگونیهای اجتماعی و اقتصادی ژرفی که انقلاب صنعتی بهوجود آورد، تأثیر قاطعی بر اندیشهی سوسیالیستی گذاشت. پیکرهی آموزهی سوسیالیستی که در اوایل سدهی نوزدهم پدیدار گشت و قدم در راه پیشروی گذاشت جنبهی دوگانه داشت: (۱) ادامهی حدس و گمان آرمانگرایانه و (۲) انتقاد تند تئوریک از شرایط موجود. هر دو عنصر موادّ خامی را فراهم آوردند که کارل مارکس و فردریش انگلس از آن نظام جامع نظری «سوسیالیسم علمی» خود را ساختند. آنچه در آن زمان بیش از همه ذهن اندیشمندان اجتماعی را به خود مشغول کرده بود، تضادّ چشمگیر بین افزایش عظیم ثروت، که با توسعهی متقابل تقسیم کار و ماشینآلات امکانپذیر شد، و فقر همزمان بخش بزرگ و فزایندهای از مردم بود.
برخی از نویسندگان، که فوریه (Charles Fourier) برجستهترین آنهاست، تنها با پشتکردن به مواهب عصر صنعتی، که بهطور گریزناپذیر، علیالظّاهر، با بدبختی و زشتی همراه بود، به این تحوّلات واکنش نشان دادند. آنها در عوض از نسخهی بازگشت به طبیعت حمایت کردند: ایجاد انجمنهای کوچک و خودکفا در روستاها، که ساکنان آن عمدتاً از راه باغبانی گذران زندگانی میکردند.
نویسندگان دیگر، مانند سیسموندی (Sismondi)، با انتقاداتی علیه نظریههای اقتصادی پذیرفتهشدهی مکتب کلاسیک-ارتدوکس سر بر آوردند. سیسموندی، دیوید ریکاردو و ژان باتیست سی را سرزنش میکرد چراکه به نظر او روش انتزاعات نظری آنها، اقتصاد را به یک علم «مالاندوزانه» تبدیل کرد و در نتیجه انسان را از خاطر برد. رویکرد تاریخی و جامعهشناختی سیسموندی به مشکلات اقتصادی، او را بر آن داشت تا بر رنج اجتماعی ناشی از عدم تعادل بازار و فرآیند بازتعدیل متعاقب آن پافشاری کند. انتقاد او از شرایط اقتصادی و اجتماعی زمان خویش همچون نقطهی شروعی برای بسیاری از سوسیالیستهای بعدی بود.
در نیمهی نخست سدهی نوزدهم، نقدهای سوسیالیستی بیشتر و بیشتر نهادهای اصلی خاصّی را، که مشخّصهی سرمایهداری بودند، هدف قرار داد و پیرامون آن شکل گرفت. ثروت خصوصی «حاصل درآمدهای تسلیمنشدهی طبقهی کارگر» و «تصاحب چیزی که به کار انسان قدرت میبخشد و بر آن فرمان میراند» تعبیر شد. رقابت، بهمثابهی پیروزی اصل مبارزه بر هماهنگی و همبستگی، تعبیر و محکوم گردید. بحرانها را با نظریهی تولیدِ بیش از حد و جایگزین شدن ماشینها بهجای نیروی کار توضیح میدادند. در نهایت، بسیاری از نویسندگان از اینکه تمایزی بین تجارت و خیانت و استثمار قائل شوند، سر باز زدند؛ زیرا تجارت مبتنی بر آنچه که آنها فکر میکردند تنها اصل عادلانه است، یعنی مبادلهی مقادیر مساوی کار، نبود. برای نمونه، چارلز هال (Charles Hall)، جوهر تجارت بینالمللی را در صادرات کالاهای حیاتی در ازای کالاهای تجمّلاتی میدانست؛ این کالاهای تجمّلاتی جهت مصرف ثروتمندان در نظر گرفته شده بود و به همین سبب ثروتمندان «بیش از آنچه در توانشان بود، اتلاف میکنند.»...
🖇 متن کامل: سوسیالیستهای پیشامارکسی
#اقتصاد #سوسیالیسم #سنسیمون
#رابرت_اوون #پرودون #مارکسیسم
#سوسیالیسم_پیشامارکسی #تاریخ_اقتصاد
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
ریشههای جامعهشناختی نظریهی نوظهور ضدّسرمایهداری
دگرگونیهای اجتماعی و اقتصادی ژرفی که انقلاب صنعتی بهوجود آورد، تأثیر قاطعی بر اندیشهی سوسیالیستی گذاشت. پیکرهی آموزهی سوسیالیستی که در اوایل سدهی نوزدهم پدیدار گشت و قدم در راه پیشروی گذاشت جنبهی دوگانه داشت: (۱) ادامهی حدس و گمان آرمانگرایانه و (۲) انتقاد تند تئوریک از شرایط موجود. هر دو عنصر موادّ خامی را فراهم آوردند که کارل مارکس و فردریش انگلس از آن نظام جامع نظری «سوسیالیسم علمی» خود را ساختند. آنچه در آن زمان بیش از همه ذهن اندیشمندان اجتماعی را به خود مشغول کرده بود، تضادّ چشمگیر بین افزایش عظیم ثروت، که با توسعهی متقابل تقسیم کار و ماشینآلات امکانپذیر شد، و فقر همزمان بخش بزرگ و فزایندهای از مردم بود.
برخی از نویسندگان، که فوریه (Charles Fourier) برجستهترین آنهاست، تنها با پشتکردن به مواهب عصر صنعتی، که بهطور گریزناپذیر، علیالظّاهر، با بدبختی و زشتی همراه بود، به این تحوّلات واکنش نشان دادند. آنها در عوض از نسخهی بازگشت به طبیعت حمایت کردند: ایجاد انجمنهای کوچک و خودکفا در روستاها، که ساکنان آن عمدتاً از راه باغبانی گذران زندگانی میکردند.
نویسندگان دیگر، مانند سیسموندی (Sismondi)، با انتقاداتی علیه نظریههای اقتصادی پذیرفتهشدهی مکتب کلاسیک-ارتدوکس سر بر آوردند. سیسموندی، دیوید ریکاردو و ژان باتیست سی را سرزنش میکرد چراکه به نظر او روش انتزاعات نظری آنها، اقتصاد را به یک علم «مالاندوزانه» تبدیل کرد و در نتیجه انسان را از خاطر برد. رویکرد تاریخی و جامعهشناختی سیسموندی به مشکلات اقتصادی، او را بر آن داشت تا بر رنج اجتماعی ناشی از عدم تعادل بازار و فرآیند بازتعدیل متعاقب آن پافشاری کند. انتقاد او از شرایط اقتصادی و اجتماعی زمان خویش همچون نقطهی شروعی برای بسیاری از سوسیالیستهای بعدی بود.
در نیمهی نخست سدهی نوزدهم، نقدهای سوسیالیستی بیشتر و بیشتر نهادهای اصلی خاصّی را، که مشخّصهی سرمایهداری بودند، هدف قرار داد و پیرامون آن شکل گرفت. ثروت خصوصی «حاصل درآمدهای تسلیمنشدهی طبقهی کارگر» و «تصاحب چیزی که به کار انسان قدرت میبخشد و بر آن فرمان میراند» تعبیر شد. رقابت، بهمثابهی پیروزی اصل مبارزه بر هماهنگی و همبستگی، تعبیر و محکوم گردید. بحرانها را با نظریهی تولیدِ بیش از حد و جایگزین شدن ماشینها بهجای نیروی کار توضیح میدادند. در نهایت، بسیاری از نویسندگان از اینکه تمایزی بین تجارت و خیانت و استثمار قائل شوند، سر باز زدند؛ زیرا تجارت مبتنی بر آنچه که آنها فکر میکردند تنها اصل عادلانه است، یعنی مبادلهی مقادیر مساوی کار، نبود. برای نمونه، چارلز هال (Charles Hall)، جوهر تجارت بینالمللی را در صادرات کالاهای حیاتی در ازای کالاهای تجمّلاتی میدانست؛ این کالاهای تجمّلاتی جهت مصرف ثروتمندان در نظر گرفته شده بود و به همین سبب ثروتمندان «بیش از آنچه در توانشان بود، اتلاف میکنند.»...
🖇 متن کامل: سوسیالیستهای پیشامارکسی
#اقتصاد #سوسیالیسم #سنسیمون
#رابرت_اوون #پرودون #مارکسیسم
#سوسیالیسم_پیشامارکسی #تاریخ_اقتصاد
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
سوسیالیستهای پیشامارکسی
سوسیالیستهای پیشامارکسی | الیزابت اِل. تامدلی ریشههای جامعهشناختی نظریهی نوظهور ضدّسرمایهداری دگرگونیهای اجتماعی و اقتصادی ژرفی که انقلاب صنعتی بهوجود آورد، تأثیر قاطعی بر اندیشهی سوسیالیستی گذاشت. پیکرهی آموزهی سوسیالیستی که در اوایل سدهی نوزدهم…
👍9❤4👎1
📃 چگونه سوسیالیسم ونزوئلا را به تباهی کشاند؟ | ✍🏻 رافائل آسِوِدو و لوئیس سیروکو
➣ @Notes_On_Liberty
برای درک فاجعهای که در ونزوئلا در حال رخ دادن است، باید سیری در سدهی اخیر داشته باشیم و ببینیم که چگونه نهادهای این کشور در طول زمان تغییر کردهاند. آنچه در خواهیم یافت این است که ونزوئلا زمانی از سطوح نسبتاً بالایی از آزادی اقتصادی برخوردار بود، اگرچه این آزادی تحت لوای در رژیمهای دیکتاتوری وجود داشت.
ولی، زمانیکه ونزوئلا سرانجام دموکراسی را پذیرفت، ما ونزوئلاییها شروع به کشتن آزادی اقتصادی کردیم. البته این کشتن یکباره نبود. یک روند تدریجی بود. ولی به قیمت نابودی رفاه میلیونها نفر رخ داد.
و، در نهایت، درسی که ما آموختیم این است که سوسیالیسم هرگز و هرگز کار نمیکند، مهم نیست که پل کروگمن، یا جوزف استیگلیتز، یا کسانی در اسپانیا، مانند پابلو ایگلسیاس، چه میگویند.
در طول سالهایی که تحت رهبری هوگو چاوز به درد و رنج دچار بودیم، شنیدن این سخنان کارشناسان و اقتصاددانان از تلویزیون بسیار معمول بود: این بار، سوسیالیسم بهدرستی کار میکند. این بار ونزوئلاییها مسئله را بهتر فهمیدند.
آنها اشتباه کردند، و همچنان در اشتباهاند.
از سوی دیگر، زمانی بود که این کشور کاملاً مرفّه و ثروتمند بود و حتّی برای مدّتی در بسیاری از کتابها و مقالات از ونزوئلا بهعنوان «معجزهی اقتصادی» یاد میشد.
در آن سالها از پنج رئیسجمهور ونزوئلا، چهار نفر دیکتاتور و ژنرال ارتش بودند. حقوق مدنی و سیاسی ما محدود شد. مثلاً آزادی مطبوعات نداشتیم. حقّ رأی عمومی نداشتیم ولی، در حالیکه تحت یک دیکتاتوری زندگی میکردیم، حدّاقل میتوانستیم از سطوح بالایی از آزادی اقتصادی برخوردار باشیم...
🖇 متن کامل: چگونه سوسیالیسم ونزوئلا را به تباهی کشاند؟
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار
#سوسیالیسم #ونزوئلا #چاوز
#مالکیت_خصوصی #دموکراسی
#ملیسازی #نفت #صنعت_نفت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
برای درک فاجعهای که در ونزوئلا در حال رخ دادن است، باید سیری در سدهی اخیر داشته باشیم و ببینیم که چگونه نهادهای این کشور در طول زمان تغییر کردهاند. آنچه در خواهیم یافت این است که ونزوئلا زمانی از سطوح نسبتاً بالایی از آزادی اقتصادی برخوردار بود، اگرچه این آزادی تحت لوای در رژیمهای دیکتاتوری وجود داشت.
ولی، زمانیکه ونزوئلا سرانجام دموکراسی را پذیرفت، ما ونزوئلاییها شروع به کشتن آزادی اقتصادی کردیم. البته این کشتن یکباره نبود. یک روند تدریجی بود. ولی به قیمت نابودی رفاه میلیونها نفر رخ داد.
و، در نهایت، درسی که ما آموختیم این است که سوسیالیسم هرگز و هرگز کار نمیکند، مهم نیست که پل کروگمن، یا جوزف استیگلیتز، یا کسانی در اسپانیا، مانند پابلو ایگلسیاس، چه میگویند.
در طول سالهایی که تحت رهبری هوگو چاوز به درد و رنج دچار بودیم، شنیدن این سخنان کارشناسان و اقتصاددانان از تلویزیون بسیار معمول بود: این بار، سوسیالیسم بهدرستی کار میکند. این بار ونزوئلاییها مسئله را بهتر فهمیدند.
آنها اشتباه کردند، و همچنان در اشتباهاند.
از سوی دیگر، زمانی بود که این کشور کاملاً مرفّه و ثروتمند بود و حتّی برای مدّتی در بسیاری از کتابها و مقالات از ونزوئلا بهعنوان «معجزهی اقتصادی» یاد میشد.
در آن سالها از پنج رئیسجمهور ونزوئلا، چهار نفر دیکتاتور و ژنرال ارتش بودند. حقوق مدنی و سیاسی ما محدود شد. مثلاً آزادی مطبوعات نداشتیم. حقّ رأی عمومی نداشتیم ولی، در حالیکه تحت یک دیکتاتوری زندگی میکردیم، حدّاقل میتوانستیم از سطوح بالایی از آزادی اقتصادی برخوردار باشیم...
🖇 متن کامل: چگونه سوسیالیسم ونزوئلا را به تباهی کشاند؟
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار
#سوسیالیسم #ونزوئلا #چاوز
#مالکیت_خصوصی #دموکراسی
#ملیسازی #نفت #صنعت_نفت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
چگونه سوسیالیسم ونزوئلا را به تباهی کشاند؟
چگونه سوسیالیسم ونزوئلا را به تباهی کشاند؟ | رافائل آسِوِدو و لوئیس سیروکو برای درک فاجعهای که در ونزوئلا در حال رخ دادن است، باید سیری در سدهی اخیر داشته باشیم و ببینیم که چگونه نهادهای این کشور در طول زمان تغییر کردهاند. آنچه در خواهیم یافت این است که…
👍13❤8👎1
📃 جنگ با مواد مخدر: نهضتی غیرعقلانی | ✍🏻 دوناوان لینگرفلت
➣ @Notes_On_Liberty
بیش از پنج دهه از آغاز مبارزه با موادّ مخدّر در ایالات متّحده میگذرد و میلیاردها دلار از جیب مالیاتدهندگان برای این عملیات بیهوده هزینه شده است. گزارش دیوان محاسبات کل نشان میدهد که برنامهی آموزش مقاومت در برابر سوءمصرف مواد (DARE)، جوانان را از سوءمصرف مواد منصرف نمیکند. این جنگ دقیقاً چه سودی برای مالیاتدهندگان داشته، وقتیکه مصرف موادّ مخدّر افزایش یافته است و موادّ قویتری مصرف میشود؟ حتّی چارلز منسون شیطانصفت زمانیکه در زندان به سر میبرد، موادّ مخدّر توزیع میکرد. آیا کسی واقعاً فکر میکند که حکومت موادّ مخدّر را از خیابانها ریشهکن خواهد کرد؟
صرف پیشنهاد قانونیکردن موادّ مخدّر باعث میشود که بسیاری من را به حمایت از سوءمصرف مواد متّهم کنند. من نه تمایلی به مصرف موادّ مضر دارم و نه چنین رفتاری را میپذیرم. انگیزهی من برای نوشتن این مقاله ریشه در آزادی دارد. امیدوارم پس از خواندن این مطلب، مردم در سراسر طیف سیاسی این مقصود را درک کنند. افراد جناح راست باید بدانند که این مبارزه خلاف قانون اساسی است. قانون اساسی به حکومت اجازه نمیدهد که تعیین کند فرد چه چیزی به بدنش تزریق کند. دولت همچنان به گسترش بازوهای قدرت خود برای کنترل مردمش ادامه میدهد و جنگ با موادّ مخدّر تنها یکی از جنبههای این واقعیّت است.
دولت بر این باور است که پیشنیازها را دارد تا تصمیم بگیرد که چه چیزی را میتوان و چه چیزی را نمیتوان مجاز دانست، نهتنها دربارهی سیاست موادّ مخدّر، بلکه در زندگی خصوصی ما نیز. لیسندر اسپونر، نظریهپرداز سدهی نوزدهم، استدلال میکند که رذایل جرم نیستند: «رذایل اعمالی هستند که بهوسیلهی آنها انسان به خود یا داراییاش آسیب میزند. جرائم به اعمالی گفته میشود که بهوسیلهی آن یک نفر به شخص یا مال دیگری صدمه میزند.» شما استقلال کامل بدن خود را دارید، نه حکومت یا شخص دیگری. امیدواریم افراد جناح چپ نیز این مورد را درک کنند. فضای سیاسی امروز شهروندان را به دوگانگی سیاسی وارد کرده است، چنانکه جایی بیرون از پارامترهای حزبی وجود ندارد. اکثر افراد پرشور سیاسی متوجّه نمیشوند که شباهتهای زیادی با «دشمنان» فرضی خود دارند. این مسئلهی چپ در مقابل راست نیست؛ این دولت است که در مقابل شماست!...
🖇 متن کامل: جنگ با مواد مخدر: نهضتی غیرعقلانی
#آزادی_فردی #آزادی_انتخاب
#مواد_مخدر #اعتیاد #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بیش از پنج دهه از آغاز مبارزه با موادّ مخدّر در ایالات متّحده میگذرد و میلیاردها دلار از جیب مالیاتدهندگان برای این عملیات بیهوده هزینه شده است. گزارش دیوان محاسبات کل نشان میدهد که برنامهی آموزش مقاومت در برابر سوءمصرف مواد (DARE)، جوانان را از سوءمصرف مواد منصرف نمیکند. این جنگ دقیقاً چه سودی برای مالیاتدهندگان داشته، وقتیکه مصرف موادّ مخدّر افزایش یافته است و موادّ قویتری مصرف میشود؟ حتّی چارلز منسون شیطانصفت زمانیکه در زندان به سر میبرد، موادّ مخدّر توزیع میکرد. آیا کسی واقعاً فکر میکند که حکومت موادّ مخدّر را از خیابانها ریشهکن خواهد کرد؟
صرف پیشنهاد قانونیکردن موادّ مخدّر باعث میشود که بسیاری من را به حمایت از سوءمصرف مواد متّهم کنند. من نه تمایلی به مصرف موادّ مضر دارم و نه چنین رفتاری را میپذیرم. انگیزهی من برای نوشتن این مقاله ریشه در آزادی دارد. امیدوارم پس از خواندن این مطلب، مردم در سراسر طیف سیاسی این مقصود را درک کنند. افراد جناح راست باید بدانند که این مبارزه خلاف قانون اساسی است. قانون اساسی به حکومت اجازه نمیدهد که تعیین کند فرد چه چیزی به بدنش تزریق کند. دولت همچنان به گسترش بازوهای قدرت خود برای کنترل مردمش ادامه میدهد و جنگ با موادّ مخدّر تنها یکی از جنبههای این واقعیّت است.
دولت بر این باور است که پیشنیازها را دارد تا تصمیم بگیرد که چه چیزی را میتوان و چه چیزی را نمیتوان مجاز دانست، نهتنها دربارهی سیاست موادّ مخدّر، بلکه در زندگی خصوصی ما نیز. لیسندر اسپونر، نظریهپرداز سدهی نوزدهم، استدلال میکند که رذایل جرم نیستند: «رذایل اعمالی هستند که بهوسیلهی آنها انسان به خود یا داراییاش آسیب میزند. جرائم به اعمالی گفته میشود که بهوسیلهی آن یک نفر به شخص یا مال دیگری صدمه میزند.» شما استقلال کامل بدن خود را دارید، نه حکومت یا شخص دیگری. امیدواریم افراد جناح چپ نیز این مورد را درک کنند. فضای سیاسی امروز شهروندان را به دوگانگی سیاسی وارد کرده است، چنانکه جایی بیرون از پارامترهای حزبی وجود ندارد. اکثر افراد پرشور سیاسی متوجّه نمیشوند که شباهتهای زیادی با «دشمنان» فرضی خود دارند. این مسئلهی چپ در مقابل راست نیست؛ این دولت است که در مقابل شماست!...
🖇 متن کامل: جنگ با مواد مخدر: نهضتی غیرعقلانی
#آزادی_فردی #آزادی_انتخاب
#مواد_مخدر #اعتیاد #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
جنگ با مواد مخدر: نهضتی غیرعقلانی
جنگ با مواد مخدر: نهضتی غیرعقلانی | دوناوان لینگرفلت بیش از پنج دهه از آغاز مبارزه با موادّ مخدّر در ایالات متّحده میگذرد و میلیاردها دلار از جیب مالیاتدهندگان برای این عملیات بیهوده هزینه شده است. گزارش دیوان محاسبات کل نشان میدهد که برنامهی آموزش مقاومت…
👍14❤7👎4
📃 سرمایهگذاری و کارآفرینی بیشتری میخواهید؟ از مالکیت خصوصی محافظت کنید | ✍🏻 کِیسی ایکئونو
➣ @Notes_On_Liberty
اصول اندیشهی اقتصادی به ما میگوید که سرمایهگذاریها به مکانهایی با انباشت سرمایهی کمتر سرازیر میشوند؛ دلیل آن این است که در آنجا رقابت کمتری وجود خواهد داشت و در نتیجه نرخ بازده سرمایهگذاری بالاتر خواهد بود.
با اینحال، این چیزی نیست که ما در جهان واقعی داریم. بسیاری از کشورها، بهویژه کشورهای نیمکرهی جنوبی، سرمایهی بسیار کمی دارند، ولی هنوز غرق سرمایهگذاری نیستند. دلیل این امر ساده است: هیچ اطمینانی وجود ندارد که دارایی و سرمایهگذاری آنها به وسیلهی قانون محافظت شود.
این را تصوّر کنید، چرا کسی باید در یک قطعه ملک، قطعه زمین، یا در یک تجارت شریک شود، در حالیکه احتمال زیادی وجود دارد که یک راهزن تصادفی، حتّی بدتر از آن، حکومت، بتواند آن را در هر زمانی، بدون تضمین غرامت، بدزدد؟ این امر قطعاً در بسیاری از کشورهای اقتدارگرا معمول است. برای مثال، گزارشی از پورتال ضدّ فساد تجاری، پلیس نیجریه را «فاسدترین نهاد در کشور» توصیف میکند، زیرا این پلیس اغلب برای کسبوکارها مانع میتراشد و فراتر از قانون عمل میکند. اگر کشوری میخواهد سرمایهگذاریهای مستقیم و سهام خارجی را جذب کند، باید چارچوبی وجود داشته باشد که مردم را در قبال استفادهی خودسرانه از زور مسئول بداند: این چارچوب، حاکمیّت قانون است.
این حاکمیّت با حقوق مالکیّت همراه است، زیرا حاکمیّت قانون شرط لازمی است که تحت آن میتوان با موفّقیّت از حقوق مالکیّت بهره برد..
🖇 متن کامل: سرمایهگذاری و کارآفرینی بیشتری میخواهید؟ از مالکیت خصوصی محافظت کنید
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #سرمایهداری
#سرمایهگذاری_آزاد #حق_مالکیت
#مالکیت_خصوصی #حکومت_قانون
#حقوق_مالکیت #کارآفرینی #تجارت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اصول اندیشهی اقتصادی به ما میگوید که سرمایهگذاریها به مکانهایی با انباشت سرمایهی کمتر سرازیر میشوند؛ دلیل آن این است که در آنجا رقابت کمتری وجود خواهد داشت و در نتیجه نرخ بازده سرمایهگذاری بالاتر خواهد بود.
با اینحال، این چیزی نیست که ما در جهان واقعی داریم. بسیاری از کشورها، بهویژه کشورهای نیمکرهی جنوبی، سرمایهی بسیار کمی دارند، ولی هنوز غرق سرمایهگذاری نیستند. دلیل این امر ساده است: هیچ اطمینانی وجود ندارد که دارایی و سرمایهگذاری آنها به وسیلهی قانون محافظت شود.
این را تصوّر کنید، چرا کسی باید در یک قطعه ملک، قطعه زمین، یا در یک تجارت شریک شود، در حالیکه احتمال زیادی وجود دارد که یک راهزن تصادفی، حتّی بدتر از آن، حکومت، بتواند آن را در هر زمانی، بدون تضمین غرامت، بدزدد؟ این امر قطعاً در بسیاری از کشورهای اقتدارگرا معمول است. برای مثال، گزارشی از پورتال ضدّ فساد تجاری، پلیس نیجریه را «فاسدترین نهاد در کشور» توصیف میکند، زیرا این پلیس اغلب برای کسبوکارها مانع میتراشد و فراتر از قانون عمل میکند. اگر کشوری میخواهد سرمایهگذاریهای مستقیم و سهام خارجی را جذب کند، باید چارچوبی وجود داشته باشد که مردم را در قبال استفادهی خودسرانه از زور مسئول بداند: این چارچوب، حاکمیّت قانون است.
این حاکمیّت با حقوق مالکیّت همراه است، زیرا حاکمیّت قانون شرط لازمی است که تحت آن میتوان با موفّقیّت از حقوق مالکیّت بهره برد..
🖇 متن کامل: سرمایهگذاری و کارآفرینی بیشتری میخواهید؟ از مالکیت خصوصی محافظت کنید
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #سرمایهداری
#سرمایهگذاری_آزاد #حق_مالکیت
#مالکیت_خصوصی #حکومت_قانون
#حقوق_مالکیت #کارآفرینی #تجارت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
سرمایهگذاری و کارآفرینی بیشتری میخواهید؟ از مالکیت خصوصی محافظت کنید
سرمایهگذاری و کارآفرینی بیشتری میخواهید؟ از مالکیت خصوصی محافظت کنید | کِیسی ایکئونو اصول اندیشهی اقتصادی به ما میگوید که سرمایهگذاریها به مکانهایی با انباشت سرمایهی کمتر سرازیر میشوند؛ دلیل آن این است که در آنجا رقابت کمتری وجود خواهد داشت و در…
👏9👍6❤4
«سپردن اختیار توسل به خشونت به یک فرد یا گروهی از افراد، شمشیری دولبه است. اغوای بالقوه برای یک انسان بسیار وسوسهانگیز است. انسانهایی که قرار است از جامعه در برابر تهاجم خشونتآمیز محافظت کنند، خود بهراحتی به خطرناکترین متجاوزان تبدیل میشوند. آنها از وظایف خود تجاوز میکنند. آنها از قدرت خود برای ظلم به کسانی، که انتظار میرفت از ایشان در برابر ظلم دفاع کنند، استفاده میکنند. مشکل سیاسی اصلی این است که چگونه میتوان از جبارانه شدن قدرت پلیس جلوگیری کرد. این معنای تمام پیکارها برای آزادی است.»
❈ لودویگ فون میزس، بنیان اساسی علم اقتصاد
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لودویگ فون میزس، بنیان اساسی علم اقتصاد
➣ @Notes_On_Liberty
❤16👍10👎3
📃 دانمارک: دهکدهی پوتمکین | ✍🏻 پِر هنریک هانسن
➣ @Notes_On_Liberty
در دههی ۱۷۰۰، معشوقهی سلطنتی ملکه کاترین روسیه سیاحتی را برای او در امتداد رود ولگا ترتیب داد؛ جاییکه ملکه شاهد زندگی بورژوایی شاد و مرفّهی در روستاهای پاکیزه و پررونق بود. ولی اینها همه نمایشی برای پوشاندن بیماری، فقر، و تیرهروزی بود که درست در پشت نمایی که برای جلب توجّه او ساخته شده بود، قرار داشت.
این ریشهی گزارهی دهکدههای پوتمکین است؛ مکانیکه در آن پوشش ظاهری، که بهلحاظ سیاسی ایجاد شده، لایههای زیرین را میپوشاند.
اروپای کنونی سرشار از دهکدههای پوتمکین است، که هیچکدام به موفّقیّت دانمارک نمیرسند. دانمارک غالباً بهعنوان کشور نمونه در اتّحادیهی اروپا شناخته میشود، با یک نظام اقتصادی که دیگران میبایست بهدنبال تقلید از آن باشند. در قیاس تولید ناخالص داخلی سرانه، همواره در ده مورد برتر جهان، و اغلب در بین پنج مورد برتر اروپا، قرار داشته است.
اطّلاعات اقتصادی دانمارک در سال ۲۰۰۱ به شکل جذّابی ظاهر شدند:
● رشد آرام ولی متعادل ۱.۱ درصد، که از رشد ۳.۲ درصدی سال ۲۰۰۰ پایینتر است. دانمارک در میانهی دههی ۱۹۹۰ رشد بالاتری نسبت به دیگر کشورهای اتّحادیهی اروپا داشت.
● نرخ تورّم ۲.۳ درصدی. نرخ تورّم از سال ۱۹۹۴ بالاتر از ۳ درصد نبوده و در کلّ دههی ۱۹۹۰ بالاتر از ۴ نیامده است.
● نرخ بهرهی بلندمدّت (۱۰ ساله) کاهش پیوستهای را، از نرخ بیش از ۱۰ درصد سال ۱۹۹۰ به سطح کنونی حدود ۵ درصد، نشان میدهد.
● نرخ بهرهی کوتاهمدّت (۳ ماهه) نیز کاهش پایدار و حتّی عظیمتر را در طول زمان نشان داده است. از ۱۲ درصد در سال ۱۹۹۰ به حدود ۳.۵ درصد کنونی.
● نرخ بیکاری نسبتاً کم و درحال افول است. این نرخ هماکنون بهطور رسمی ۵.۲ درصد است، پایینتر از ۱۲.۲ درصد سال ۱۹۹۳.
● مازاد بودجه ۱.۹ درصد تولید ناخالص داخلی. این پنجمین سال پیدرپی است که بودجه مازاد دارد.
● مازاد نسبتاً عظیم در حساب جاری ۳.۴ درصد تولید ناخالص داخلی. دانمارک پیوسته در دههی ۱۹۹۰، بهجز سال ۱۹۹۸، مازاد حساب جاری داشته است.
● بدهی عمومی دانمارک، بهعنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی، چندین سال تنزّل داشته و اکنون به حدود ۴۵ درصد رسیده، درحالیکه در اوایل دههی ۱۹۹۰ نزدیک به ۸۰ درصد بوده است.
● بدهی خارجی دانمارک، بهعنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی، در حال تنزّل بوده و اکنون حدود ۱۵ درصد است، درحالیکه در اوایل دههی ۱۹۹۰ حدود ۴۰ بوده.
● براساس نظرسنجیهای مربوطه، دانمارک کمفسادترین کشور جهان است.
● دانمارک همچنین مدّعی است که جمعیّتی با اخلاق کاری بسیار عالی دارد، که ظاهراً درست است. همهی این موارد، حدّاقل در ظاهر، خیلی خوب بهنظر میآیند.
ولی بیایید به برخی آمارهای اقتصادی دیگر که تقریباً به این اندازه ذکر نشدهاند، نگاه کنیم...
🖇 متن کامل: دانمارک: دهکدهی پوتمکین
#اقتصاد #دانمارک #دولت_رفاه
#سوسیالدموکراسی #مالیات
#اسکاندیناوی #دهکده_پوتمکین
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در دههی ۱۷۰۰، معشوقهی سلطنتی ملکه کاترین روسیه سیاحتی را برای او در امتداد رود ولگا ترتیب داد؛ جاییکه ملکه شاهد زندگی بورژوایی شاد و مرفّهی در روستاهای پاکیزه و پررونق بود. ولی اینها همه نمایشی برای پوشاندن بیماری، فقر، و تیرهروزی بود که درست در پشت نمایی که برای جلب توجّه او ساخته شده بود، قرار داشت.
این ریشهی گزارهی دهکدههای پوتمکین است؛ مکانیکه در آن پوشش ظاهری، که بهلحاظ سیاسی ایجاد شده، لایههای زیرین را میپوشاند.
اروپای کنونی سرشار از دهکدههای پوتمکین است، که هیچکدام به موفّقیّت دانمارک نمیرسند. دانمارک غالباً بهعنوان کشور نمونه در اتّحادیهی اروپا شناخته میشود، با یک نظام اقتصادی که دیگران میبایست بهدنبال تقلید از آن باشند. در قیاس تولید ناخالص داخلی سرانه، همواره در ده مورد برتر جهان، و اغلب در بین پنج مورد برتر اروپا، قرار داشته است.
اطّلاعات اقتصادی دانمارک در سال ۲۰۰۱ به شکل جذّابی ظاهر شدند:
● رشد آرام ولی متعادل ۱.۱ درصد، که از رشد ۳.۲ درصدی سال ۲۰۰۰ پایینتر است. دانمارک در میانهی دههی ۱۹۹۰ رشد بالاتری نسبت به دیگر کشورهای اتّحادیهی اروپا داشت.
● نرخ تورّم ۲.۳ درصدی. نرخ تورّم از سال ۱۹۹۴ بالاتر از ۳ درصد نبوده و در کلّ دههی ۱۹۹۰ بالاتر از ۴ نیامده است.
● نرخ بهرهی بلندمدّت (۱۰ ساله) کاهش پیوستهای را، از نرخ بیش از ۱۰ درصد سال ۱۹۹۰ به سطح کنونی حدود ۵ درصد، نشان میدهد.
● نرخ بهرهی کوتاهمدّت (۳ ماهه) نیز کاهش پایدار و حتّی عظیمتر را در طول زمان نشان داده است. از ۱۲ درصد در سال ۱۹۹۰ به حدود ۳.۵ درصد کنونی.
● نرخ بیکاری نسبتاً کم و درحال افول است. این نرخ هماکنون بهطور رسمی ۵.۲ درصد است، پایینتر از ۱۲.۲ درصد سال ۱۹۹۳.
● مازاد بودجه ۱.۹ درصد تولید ناخالص داخلی. این پنجمین سال پیدرپی است که بودجه مازاد دارد.
● مازاد نسبتاً عظیم در حساب جاری ۳.۴ درصد تولید ناخالص داخلی. دانمارک پیوسته در دههی ۱۹۹۰، بهجز سال ۱۹۹۸، مازاد حساب جاری داشته است.
● بدهی عمومی دانمارک، بهعنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی، چندین سال تنزّل داشته و اکنون به حدود ۴۵ درصد رسیده، درحالیکه در اوایل دههی ۱۹۹۰ نزدیک به ۸۰ درصد بوده است.
● بدهی خارجی دانمارک، بهعنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی، در حال تنزّل بوده و اکنون حدود ۱۵ درصد است، درحالیکه در اوایل دههی ۱۹۹۰ حدود ۴۰ بوده.
● براساس نظرسنجیهای مربوطه، دانمارک کمفسادترین کشور جهان است.
● دانمارک همچنین مدّعی است که جمعیّتی با اخلاق کاری بسیار عالی دارد، که ظاهراً درست است. همهی این موارد، حدّاقل در ظاهر، خیلی خوب بهنظر میآیند.
ولی بیایید به برخی آمارهای اقتصادی دیگر که تقریباً به این اندازه ذکر نشدهاند، نگاه کنیم...
🖇 متن کامل: دانمارک: دهکدهی پوتمکین
#اقتصاد #دانمارک #دولت_رفاه
#سوسیالدموکراسی #مالیات
#اسکاندیناوی #دهکده_پوتمکین
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
دانمارک: دهکدهی پوتمکین
دانمارک: دهکدهی پوتمکین | پِر هنریک هانسن در دههی ۱۷۰۰، معشوقهی سلطنتی ملکه کاترین روسیه سیاحتی را برای او در امتداد رود ولگا ترتیب داد؛ جاییکه ملکه شاهد زندگی بورژوایی شاد و مرفّهی در روستاهای پاکیزه و پررونق بود. ولی اینها همه نمایشی برای پوشاندن…
👍19❤6👎3
📃 چرا به بازار آزاد پول نیاز داریم؟ | ✍🏻 تورستن پولیت
➣ @Notes_On_Liberty
پول فیات چیست و چه کاربردی دارد؟
درک این موضوع ضروری است، زیرا رژیم پولی کنونی جهان، پول بدون پشتوانه یا «فیات» یک طرح اقتصادی و اجتماعی ویرانگر است -با عواقب گسترده و بسیار مضر. با اینحال، راهکاری وجود دارد، و چاره در پایاندادن به انحصار تولید پول دولتها نهفته است.
مشکل پول فیات
دلار آمریکا، رنمینبی چین، یورو، یِن ژاپن، پوند انگلیس، و فرانک سوئیس و... نمایندهی پول فیاتاند.
پول فیات سه ویژگی دارد:
۱- پول فیات پولی است که در انحصار بانک مرکزی دولت قرار دارد؛ و بهوسیلهی بانکهای مرکزی و بانکهای تجاری دارای مجوّز دولت خلق شده است.
۲- پول فیات بیشتر از طریق انبساط اعتبار بانکی تولید میشود. از هیچ خلق شده است.
۳- پول فیات پولی نامشهود و ناملموس است که از کاغذهای رنگارنگ و بیتها و بایتهای روی هارددیسک رایانه تشکیل شده است.
پول فیات به هیچروی «بیضرر» نیست.
پول فیات تورّمزاست. قدرت خرید آن با گذشت زمان کاهش مییابد و تاریخ نشان داده که این بینظمی، تقریباً بهاندازهی نیروی جاذبه، برگشتناپذیر است. پول فیات سبب میشود تعداد اندکی از افراد منتخب به هزینهی بسیاری دیگر ثروتمند شوند. نخستین کسانیکه پول جدید دریافت میکنند به زیان کسانی، که در طبقهی پایینتر هستند، سود میبرند...
🖇 متن کامل: چرا به بازار آزاد پول نیاز داریم؟
#اقتصاد #پول #طلا #پول_طلا
#پول_فیات #کریپتو #بازار_آزاد
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
پول فیات چیست و چه کاربردی دارد؟
درک این موضوع ضروری است، زیرا رژیم پولی کنونی جهان، پول بدون پشتوانه یا «فیات» یک طرح اقتصادی و اجتماعی ویرانگر است -با عواقب گسترده و بسیار مضر. با اینحال، راهکاری وجود دارد، و چاره در پایاندادن به انحصار تولید پول دولتها نهفته است.
مشکل پول فیات
دلار آمریکا، رنمینبی چین، یورو، یِن ژاپن، پوند انگلیس، و فرانک سوئیس و... نمایندهی پول فیاتاند.
پول فیات سه ویژگی دارد:
۱- پول فیات پولی است که در انحصار بانک مرکزی دولت قرار دارد؛ و بهوسیلهی بانکهای مرکزی و بانکهای تجاری دارای مجوّز دولت خلق شده است.
۲- پول فیات بیشتر از طریق انبساط اعتبار بانکی تولید میشود. از هیچ خلق شده است.
۳- پول فیات پولی نامشهود و ناملموس است که از کاغذهای رنگارنگ و بیتها و بایتهای روی هارددیسک رایانه تشکیل شده است.
پول فیات به هیچروی «بیضرر» نیست.
پول فیات تورّمزاست. قدرت خرید آن با گذشت زمان کاهش مییابد و تاریخ نشان داده که این بینظمی، تقریباً بهاندازهی نیروی جاذبه، برگشتناپذیر است. پول فیات سبب میشود تعداد اندکی از افراد منتخب به هزینهی بسیاری دیگر ثروتمند شوند. نخستین کسانیکه پول جدید دریافت میکنند به زیان کسانی، که در طبقهی پایینتر هستند، سود میبرند...
🖇 متن کامل: چرا به بازار آزاد پول نیاز داریم؟
#اقتصاد #پول #طلا #پول_طلا
#پول_فیات #کریپتو #بازار_آزاد
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
چرا به بازار آزاد پول نیاز داریم؟
چرا به بازار آزاد پول نیاز داریم؟ | تورستن پولیت پول فیات چیست و چه کاربردی دارد؟ درک این موضوع ضروری است، زیرا رژیم پولی کنونی جهان، پول بدون پشتوانه یا «فیات» یک طرح اقتصادی و اجتماعی ویرانگر است -با عواقب گسترده و بسیار مضر. با اینحال، راهکاری وجود دارد،…
👍14❤6👎2
📃 فئودالیسم: نظام قانون خصوصی | ✍🏻 رایان مکمکن
➣ @Notes_On_Liberty
کتابی که در باب تاریخ دولت و توسعهی آن بسیار نادیده گرفته شده، کتاب «دولت حاکم و رقبای آن» (The Sovereign State and Its Competitors) اثر هندریک اسپرویت (Hendryk Spruyt) است. در حالیکه بسیاری از نویسندگان آثار پیرامون دولت، به ماهیّت قهرآمیز دولتها اشاره کردهاند، تعداد کمی از آنها وقت خود را صرف بررسی واقعی تمایزهای میان نوع حکومت مدنی موسوم به «دولت» و انواع دیگر حکومت مدنی کردهاند. منتقدان آنارکوکاپیتالیسم اغلب بهاشتباه تصوّر میکنند که فقدان «دولت» بهمعنای عدم وجود حکومت مدنی است، ولی طرفداران جدّی آنارشیسم هرگز ادّعا نکردهاند که حکومت مدنی میتواند، یا باید، از بین برود. مخالفان دولت صرفاً ادّعا میکنند که یک حکومت مدنی که بر انحصار زور و اجبار تکیه دارد، نامشروع است. این البته با ادّعای نامشروع بودن همهی انواع حکومتهای مدنی متفاوت است.
در واقع، هر جامعهای دارای نوعی حکومت مدنی بوده است، ولی همهی جوامع از دولت بهعنوان بخشی از نظام حکومت مدنی خود استفاده نکردهاند. قانون میتواند در یک نظام آنارشیک وجود داشته باشد، و ما این امر را هر روز در حوزهی بینالملل، که قلمرویی آنارشیک است و در عینحال، بهوسیلهی قانون و داوری شخص ثالث، هرچند ناقص، اداره میشود، میبینیم. (افرادی که این نظام را، بهبهانهی آنکه بیش از حد خشونتآمیز است، مسخره میکنند، طبیعتاً واقعیّت روزمرهی جنگ داخلی و درگیریهایی را که پیوسته در درون دولتها رخ میدهد، نادیده میگیرند.)
دستاورد اسپرویت در این واقعیّت نهفته است که او برای بررسی دقیق نظامهای حکومت مدنی بیدولت وقت میگذارد، تا بهطور واقعی آنچه را که این نظامها را از نظامهای دولتی متمایز میکند، تعریف کند...
🖇 متن کامل: فئودالیسم: نظام قانون خصوصی
#فئودالیسم #اندیشه_سیاسی #دولت
#آنارکوکاپیتالیسم #قانون #بیدولتی
#تاریخ #حکومت_مدنی #دولت_حاکم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
کتابی که در باب تاریخ دولت و توسعهی آن بسیار نادیده گرفته شده، کتاب «دولت حاکم و رقبای آن» (The Sovereign State and Its Competitors) اثر هندریک اسپرویت (Hendryk Spruyt) است. در حالیکه بسیاری از نویسندگان آثار پیرامون دولت، به ماهیّت قهرآمیز دولتها اشاره کردهاند، تعداد کمی از آنها وقت خود را صرف بررسی واقعی تمایزهای میان نوع حکومت مدنی موسوم به «دولت» و انواع دیگر حکومت مدنی کردهاند. منتقدان آنارکوکاپیتالیسم اغلب بهاشتباه تصوّر میکنند که فقدان «دولت» بهمعنای عدم وجود حکومت مدنی است، ولی طرفداران جدّی آنارشیسم هرگز ادّعا نکردهاند که حکومت مدنی میتواند، یا باید، از بین برود. مخالفان دولت صرفاً ادّعا میکنند که یک حکومت مدنی که بر انحصار زور و اجبار تکیه دارد، نامشروع است. این البته با ادّعای نامشروع بودن همهی انواع حکومتهای مدنی متفاوت است.
در واقع، هر جامعهای دارای نوعی حکومت مدنی بوده است، ولی همهی جوامع از دولت بهعنوان بخشی از نظام حکومت مدنی خود استفاده نکردهاند. قانون میتواند در یک نظام آنارشیک وجود داشته باشد، و ما این امر را هر روز در حوزهی بینالملل، که قلمرویی آنارشیک است و در عینحال، بهوسیلهی قانون و داوری شخص ثالث، هرچند ناقص، اداره میشود، میبینیم. (افرادی که این نظام را، بهبهانهی آنکه بیش از حد خشونتآمیز است، مسخره میکنند، طبیعتاً واقعیّت روزمرهی جنگ داخلی و درگیریهایی را که پیوسته در درون دولتها رخ میدهد، نادیده میگیرند.)
دستاورد اسپرویت در این واقعیّت نهفته است که او برای بررسی دقیق نظامهای حکومت مدنی بیدولت وقت میگذارد، تا بهطور واقعی آنچه را که این نظامها را از نظامهای دولتی متمایز میکند، تعریف کند...
🖇 متن کامل: فئودالیسم: نظام قانون خصوصی
#فئودالیسم #اندیشه_سیاسی #دولت
#آنارکوکاپیتالیسم #قانون #بیدولتی
#تاریخ #حکومت_مدنی #دولت_حاکم
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
فئودالیسم: نظام قانون خصوصی
فئودالیسم: نظام قانون خصوصی | رایان مکمکن کتابی که در باب تاریخ دولت و توسعهی آن بسیار نادیده گرفته شده، کتاب «دولت حاکم و رقبای آن» (The Sovereign State and Its Competitors) اثر هندریک اسپرویت (Hendryk Spruyt) است. در حالیکه بسیاری از نویسندگان آثار پیرامون…
👍9❤5👎3
📃 فرد درون جامعه | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
اگر علم کنششناسی از فرد منفرد، که تنها به سود خود و مستقل از همنوعان خود دست به کنش میزند، سخن میگوید، بهخاطر درک بهتر مسائل همکاری اجتماعی چنین میکند. ما ادّعا نمیکنیم که چنین انسانهای خودمختار منفرد هرگز زندگی کردهاند و مدّعی نیستیم که ترتیبات اجتماعی نیاکان غیرانسانی آدمیان و پیدایش پیوندهای اجتماعیِ نخستین، در چنین فرآیندی صورت گرفته است. انسان بهعنوان موجودی اجتماعی در صحنهی رویدادهای جهان ظاهر شد. انسانِ غیراجتماعیِ منزوی ساختهای جعلی است.
از دیدگاه فرد، جامعه وسیلهی بزرگی برای دستیابی به همهی اهداف اوست. حراست از جامعه شرط اساسی هر برنامهای که بخواهد با هر کنشی محقّق کند، است. حتّی بزهکار سرکش که نمیتواند رفتار خود را با الزامات زندگی در نظام همکاری اجتماعی تنظیم کند، نمیخواهد هیچیک از مزایای حاصل از تقسیم کار را از دست بدهد. او آگاهانه تخریب جامعه را هدف قرار نمیدهد. او میخواهد بخش عظیمتری از ثروتی را، که مشترکاً تولید شده، نسبت به آنچه نظم اجتماعی به او اختصاص میدهد، به تصرّف درآورد. اگر رفتار ضدّاجتماعی همهگیر شود و پیامد گریزناپذیر آن، یعنی بازگشت فقر بدوی، حاصل شود، فرد احساس بدبختی و تیرهروزی میکند.
تصوّر اینکه افراد با کنار گذاشتن موهبتهای ادّعایی وضعیّت طبیعیِ افسانهای و ورود به جامعه، از برخی مزیّتها چشمپوشی کردهاند و حالا ادّعایشان برای جبران آنچه از دست دادهاند عادلانه است، توهّمی بیش نیست. این ایده که هرکسی تحت وضعیّت غیراجتماعی بهتر عمل میکرد، و جامعه همگان را مورد ظلم قرار داده، فکری پوچ است. گونهی انسان، بهلطف بهرهوری بالای همکاریهای اجتماعی، بسیار فراتر از نابرابری معیشتی، که شرایط حاکم در اعصارِ با درجهی ابتدایی تقسیم کار فراهم میکرد، ترقّی کرده است. هر انسانی از استاندارد زندگی بسیار بالاتر از نیاکان نامتمدّن خویش برخوردار است. وضعیّت طبیعی انسان وضعیّت فقر شدید و ناامنی است. افسوس گذشت روزهای خوش بربریّت و بدویّت را خوردن مزخرفی شیداگونه است. مدّعیان اگر در وضعیّت بیتمدّنی میبودند، یا به بلوغ نمیرسیدند یا اگر میرسیدند از فرصتها و امکانات تمدّنی بیبهره بودند. ژان ژاک روسو و فردریک انگلس، اگر در وضعیّت بدوی، که با اشتیاق نوستالژیک توصیف میکنند، میزیستند، از فراغت لازم برای مطالعه و نوشتن کتابهایشان برخوردار نمیبودند.
یکی از مواهبی که جامعه برای افراد به ارمغان میآورد، امتیاز زندگی با وجود بیماری یا ناتوانی جسمی است. جانوران بیمار محکوم به فنا هستند. ضعف آنها در تلاش برای یافتن غذا و دفع تهاجم دیگر جانوران، آنان را ناتوان و زمینگیر میکند. بربرهای ناشنوا، نزدیکبین، یا معلول میبایست از بین میرفتند. ولی چنین نقایصی فرصت سازگاری با زندگی در جامعه را از انسان سلب نمیکند. بیشتر معاصران ما به برخی از نقایص بدنی، که زیستشناسی آنها را بیمارگونه میداند، مبتلایند. تمدّن ما تا حدّ زیادی دستاورد چنین انسانهایی است. نیروهای حذفشوندهی انتخاب طبیعی تحت شرایط اجتماعی بسیار کاهش مییابد. از اینرو برخی میگویند که تمدّن باعث زوال ویژگیهای ارثی اعضای جامعه میشود.
اگر کسی به انسان با چشم پرورشدهندهای که قصد دارد نژادی از مردان مجهّز به ویژگیهای خاصّی را پرورش دهد، بنگرد، چنین قضاوتهایی خردورزانه است. ولی جامعه کشتزاری نیست که برای تولید نوع مشخّصی از انسانها اداره شود. هیچ معیار «طبیعی» برای تعیین آنچه در فرگشت بیولوژیکی انسان مطلوب است و آنچه نامطلوب است، وجود ندارد. هر معیاری که انتخاب میشود، مستبدّانه، کاملاً ذهنی، و، بهطور خلاصه، داوری ارزشی است. اصطلاحات بهبود نژادی و انحطاط نژادی زمانیکه بر اساس برنامههای مشخّصی برای آیندهی بشر نباشند، بیمعنیاند.
درست است، انسان متمدّن با زندگی در جامعه سازگار است و نه با زندگی یک شکارچی در جنگلهای بکر.
◆ منبع: کنش انسانی
#فرد #فردیت #جامعه #فردگرایی
#همکاری_اجتماعی #تمدن #بدویت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اگر علم کنششناسی از فرد منفرد، که تنها به سود خود و مستقل از همنوعان خود دست به کنش میزند، سخن میگوید، بهخاطر درک بهتر مسائل همکاری اجتماعی چنین میکند. ما ادّعا نمیکنیم که چنین انسانهای خودمختار منفرد هرگز زندگی کردهاند و مدّعی نیستیم که ترتیبات اجتماعی نیاکان غیرانسانی آدمیان و پیدایش پیوندهای اجتماعیِ نخستین، در چنین فرآیندی صورت گرفته است. انسان بهعنوان موجودی اجتماعی در صحنهی رویدادهای جهان ظاهر شد. انسانِ غیراجتماعیِ منزوی ساختهای جعلی است.
از دیدگاه فرد، جامعه وسیلهی بزرگی برای دستیابی به همهی اهداف اوست. حراست از جامعه شرط اساسی هر برنامهای که بخواهد با هر کنشی محقّق کند، است. حتّی بزهکار سرکش که نمیتواند رفتار خود را با الزامات زندگی در نظام همکاری اجتماعی تنظیم کند، نمیخواهد هیچیک از مزایای حاصل از تقسیم کار را از دست بدهد. او آگاهانه تخریب جامعه را هدف قرار نمیدهد. او میخواهد بخش عظیمتری از ثروتی را، که مشترکاً تولید شده، نسبت به آنچه نظم اجتماعی به او اختصاص میدهد، به تصرّف درآورد. اگر رفتار ضدّاجتماعی همهگیر شود و پیامد گریزناپذیر آن، یعنی بازگشت فقر بدوی، حاصل شود، فرد احساس بدبختی و تیرهروزی میکند.
تصوّر اینکه افراد با کنار گذاشتن موهبتهای ادّعایی وضعیّت طبیعیِ افسانهای و ورود به جامعه، از برخی مزیّتها چشمپوشی کردهاند و حالا ادّعایشان برای جبران آنچه از دست دادهاند عادلانه است، توهّمی بیش نیست. این ایده که هرکسی تحت وضعیّت غیراجتماعی بهتر عمل میکرد، و جامعه همگان را مورد ظلم قرار داده، فکری پوچ است. گونهی انسان، بهلطف بهرهوری بالای همکاریهای اجتماعی، بسیار فراتر از نابرابری معیشتی، که شرایط حاکم در اعصارِ با درجهی ابتدایی تقسیم کار فراهم میکرد، ترقّی کرده است. هر انسانی از استاندارد زندگی بسیار بالاتر از نیاکان نامتمدّن خویش برخوردار است. وضعیّت طبیعی انسان وضعیّت فقر شدید و ناامنی است. افسوس گذشت روزهای خوش بربریّت و بدویّت را خوردن مزخرفی شیداگونه است. مدّعیان اگر در وضعیّت بیتمدّنی میبودند، یا به بلوغ نمیرسیدند یا اگر میرسیدند از فرصتها و امکانات تمدّنی بیبهره بودند. ژان ژاک روسو و فردریک انگلس، اگر در وضعیّت بدوی، که با اشتیاق نوستالژیک توصیف میکنند، میزیستند، از فراغت لازم برای مطالعه و نوشتن کتابهایشان برخوردار نمیبودند.
یکی از مواهبی که جامعه برای افراد به ارمغان میآورد، امتیاز زندگی با وجود بیماری یا ناتوانی جسمی است. جانوران بیمار محکوم به فنا هستند. ضعف آنها در تلاش برای یافتن غذا و دفع تهاجم دیگر جانوران، آنان را ناتوان و زمینگیر میکند. بربرهای ناشنوا، نزدیکبین، یا معلول میبایست از بین میرفتند. ولی چنین نقایصی فرصت سازگاری با زندگی در جامعه را از انسان سلب نمیکند. بیشتر معاصران ما به برخی از نقایص بدنی، که زیستشناسی آنها را بیمارگونه میداند، مبتلایند. تمدّن ما تا حدّ زیادی دستاورد چنین انسانهایی است. نیروهای حذفشوندهی انتخاب طبیعی تحت شرایط اجتماعی بسیار کاهش مییابد. از اینرو برخی میگویند که تمدّن باعث زوال ویژگیهای ارثی اعضای جامعه میشود.
اگر کسی به انسان با چشم پرورشدهندهای که قصد دارد نژادی از مردان مجهّز به ویژگیهای خاصّی را پرورش دهد، بنگرد، چنین قضاوتهایی خردورزانه است. ولی جامعه کشتزاری نیست که برای تولید نوع مشخّصی از انسانها اداره شود. هیچ معیار «طبیعی» برای تعیین آنچه در فرگشت بیولوژیکی انسان مطلوب است و آنچه نامطلوب است، وجود ندارد. هر معیاری که انتخاب میشود، مستبدّانه، کاملاً ذهنی، و، بهطور خلاصه، داوری ارزشی است. اصطلاحات بهبود نژادی و انحطاط نژادی زمانیکه بر اساس برنامههای مشخّصی برای آیندهی بشر نباشند، بیمعنیاند.
درست است، انسان متمدّن با زندگی در جامعه سازگار است و نه با زندگی یک شکارچی در جنگلهای بکر.
◆ منبع: کنش انسانی
#فرد #فردیت #جامعه #فردگرایی
#همکاری_اجتماعی #تمدن #بدویت
➣ @Notes_On_Liberty
👍10❤3👎2