📃 چرا سوسیالیسم ضرورتاً شکست میخورد | ✍🏻 هانس هرمان هوپ
➣ @Notes_On_Liberty
سوسیالیسم و سرمایهداری راهحلهای کاملاً متفاوتی برای مشکل کمبود ارائه میدهند: هر کسی نمیتواند هر آنچه را که میخواهد، داشته باشد، پس چگونه میتوان بهطور مؤثّر تصمیم گرفت که چه کسی مالک منابع است و آن را کنترل میکند؟ راهحلّ انتخابشده پیامدهای ژرفی دارد؛ و میتواند بهمعنای تفاوت بین رفاه و فقر، مبادلهی داوطلبانه و اجبار سیاسی، و حتّی تمامیّتخواهی و آزادی باشد.
نظام سرمایهداری با بهرسمیّتشناختن حقّ مالکیّت خصوصی مشکل کمبود را چاره میکند. نخستین فردی که از کالا استفاده میکند صاحب آن است. دیگران تنها از طریق تجارت و قراردادهای داوطلبانه میتوانند آن را بهدست آورند. ولی تا زمانیکه صاحب مال تصمیم به عقد قرارداد برای معاملهی دارایی خود نکند، میتواند هر کاری که میخواهد با آن انجام دهد، مشروط بر آنکه در اموال و املاک متعلّق به دیگران دخالتی نداشته باشد و یا آسیب فیزیکی وارد نکند.
نظام سوسیالیستی میکوشد تا مشکل مالکیّت را به شیوهای کاملاً متفاوت حل کند. درست مانند سرمایهداری، مردم میتوانند صاحب محصولات مصرفی شوند. ولی تحتلوای سوسیالیسم، اموالی که نقش ابزار تولید را ایفا میکنند، در مالکیّت عموم هستند. هیچ شخصی نمیتواند مالک ماشینآلات و دیگر منابعی که برای تولید کالاهای مصرفی بهکار میرود، باشد. بشر، به تعبیر ایشان، مالک آنهاست. اگر افرادی از ابزار تولید استفاده کنند، تنها میتوانند بهعنوان متصدّی از سوی کلّ جامعه چنین کنند.
قانون اقتصاد تضمین میکند که آثار زیانبار اقتصادی و جامعهشناختی همواره پس از سوسیالیستیشدن ابزار تولید پدیدار خواهند شد. تجربهی سوسیالیستی همیشه با شکست به پایان خواهد رسید...
🖇 متن کامل: چرا سوسیالیسم ضرورتاً شکست میخورد
#سوسیالیسم #سرمایهداری
#امکانناپذیری_سوسیالیسم
#محاسبهی_اقتصادی #مالکیت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سوسیالیسم و سرمایهداری راهحلهای کاملاً متفاوتی برای مشکل کمبود ارائه میدهند: هر کسی نمیتواند هر آنچه را که میخواهد، داشته باشد، پس چگونه میتوان بهطور مؤثّر تصمیم گرفت که چه کسی مالک منابع است و آن را کنترل میکند؟ راهحلّ انتخابشده پیامدهای ژرفی دارد؛ و میتواند بهمعنای تفاوت بین رفاه و فقر، مبادلهی داوطلبانه و اجبار سیاسی، و حتّی تمامیّتخواهی و آزادی باشد.
نظام سرمایهداری با بهرسمیّتشناختن حقّ مالکیّت خصوصی مشکل کمبود را چاره میکند. نخستین فردی که از کالا استفاده میکند صاحب آن است. دیگران تنها از طریق تجارت و قراردادهای داوطلبانه میتوانند آن را بهدست آورند. ولی تا زمانیکه صاحب مال تصمیم به عقد قرارداد برای معاملهی دارایی خود نکند، میتواند هر کاری که میخواهد با آن انجام دهد، مشروط بر آنکه در اموال و املاک متعلّق به دیگران دخالتی نداشته باشد و یا آسیب فیزیکی وارد نکند.
نظام سوسیالیستی میکوشد تا مشکل مالکیّت را به شیوهای کاملاً متفاوت حل کند. درست مانند سرمایهداری، مردم میتوانند صاحب محصولات مصرفی شوند. ولی تحتلوای سوسیالیسم، اموالی که نقش ابزار تولید را ایفا میکنند، در مالکیّت عموم هستند. هیچ شخصی نمیتواند مالک ماشینآلات و دیگر منابعی که برای تولید کالاهای مصرفی بهکار میرود، باشد. بشر، به تعبیر ایشان، مالک آنهاست. اگر افرادی از ابزار تولید استفاده کنند، تنها میتوانند بهعنوان متصدّی از سوی کلّ جامعه چنین کنند.
قانون اقتصاد تضمین میکند که آثار زیانبار اقتصادی و جامعهشناختی همواره پس از سوسیالیستیشدن ابزار تولید پدیدار خواهند شد. تجربهی سوسیالیستی همیشه با شکست به پایان خواهد رسید...
🖇 متن کامل: چرا سوسیالیسم ضرورتاً شکست میخورد
#سوسیالیسم #سرمایهداری
#امکانناپذیری_سوسیالیسم
#محاسبهی_اقتصادی #مالکیت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
چرا سوسیالیسم ضرورتاً شکست میخورد
چرا سوسیالیسم ضرورتاً شکست میخورد | هانس هرمان هوپ سوسیالیسم و سرمایهداری راهحلهای کاملاً متفاوتی برای مشکل کمبود ارائه میدهند: هر کسی نمیتواند هر آنچه را که میخواهد، داشته باشد، پس چگونه میتوان بهطور مؤثّر تصمیم گرفت که چه کسی مالک منابع است و…
👍22👎5👌3
«توجه قانون به مالکیت خصوصی آنقدر عظیم است که کمترین تخطی از آن را مجاز نمیداند؛ هیچ تخطی و نقضی، حتی برای خیر عمومی کل جامعه. اگر قرار باشد فردی مستقل جادهی جدید بسازد، این طرح ممکن است برای عموم مردم مفید باشد؛ ولی قانون به هیچکس یا هیچ گروهی از افراد اجازه نمیدهد که بدون رضایت صاحب زمین چنین کاری بکنند. ممکن است مذبوحانه اصرار شود که خیر و صلاح فرد باید تسلیم خیر جامعه شود؛ از این جهت نیز خطرناک خواهد بود که به هر شخص مستقل یا حتی هر دادگاه عمومی اجازه دهیم که تصمیمگیرندهی خیر عمومی باشد و تصمیم بگیرد که آیا یک چیز مصلحت است یا خیر. افزون بر این، خیر عمومی فراتر از حمایت از حقوق خصوصی هر فرد نیست.»
❈ سِر ویلیام بلکاستون، گزارشی از قوانین انگلستان
➣ @Notes_On_Liberty
❈ سِر ویلیام بلکاستون، گزارشی از قوانین انگلستان
➣ @Notes_On_Liberty
👍28👎5👌2
📃 رفاه بدون دولت | ✍🏻 روآن پرچی
➣ @Notes_On_Liberty
دلیلی که اغلب برای نیاز به دولت ذکر میشود این است که دولت تنها وسیلهای است که فقرا با آن میتوانند به رفاه کافی برای رهایی از واقعیّتهای سخت زندگیشان، دست یابند. با اینحال، علیرغم وعدههای دادهشده در طی چندین دهه، و مبالغ هنگفتی که صرف برنامههای رفاهی دولتی میشود، نیازهای فقرا چندان برآوردهشده به نظر نمیرسد؛ بهویژه با توجّه به اعتراضهای پیدرپی در طلب منابع بیشتر و برنامههای بهتر. وقتی بتوان نشان داد که در غیاب دولت، گزینههای رفاهی صرفاً داوطلبانه یا آزادیخواهانه برای مقابله با مشکل فقر، اگر بهتر نباشند، به همان اندازه خوبند، آنگاه این دلیل اساسی برای فرض ضرورت دولت میتواند از بین برود.
میدانیم که بخش بزرگی از جمعیّت عموماً از خدمات رفاهی حمایت میکنند. در جوامع تحت سلطهی دولت، وقتی بخش عظیمی از مردم به سیاستهایی که ثروت را، با زور و تجاوز دولتی از برخی به دیگران منتقل میکند، رأی میدهند، این تمایل به رفاه را نشان میدهند. همچنین، علیرغم وجود بازتوزیع دولتی، مردم زمانیکه ثروت خود را داوطلبانه از طریق خیریّهی خصوصی به فقرا اهدا میکنند، اعتقاد خود به رفاه را نشان میدهند.
اگر جوامع کنونی تحت سلطهی دولت را نقطهی شروع در نظر بگیریم، بگذارید ببینیم اگر دولت و سیاستهای بازتوزیعی از صحنه حذف شوند و تنها آزادی شخصی، انجمنهای داوطلبانه و مبادلهی داوطلبانه، و خیریّهی خصوصی تنها ابزار موجود برای خلق و انتقال مشروع ثروت باقی بمانند، چه اتّفاقی میتواند رخ داد.
در وهلهی نخست، با پایانیافتن همهی مالیاتها و دیگر اشکال مصادرهی ثروت توسّط دولت، مردم منابع بیشتری در اختیار خواهند داشت. در این صورت ممکن است هزینههای کل در امور خیریّه افزایش یابد، بدون اینکه توانایی افراد برای ادامهی مخارج دیگر مانند گذشته، از بین برود.
هنگامیکه ادّعاهای صریح یا ضمنی دولت، مبنی بر اینکه پشتوانهی اصلی فقراست، از بین برود، مردم احتمالاً انگیزهی بیشتری برای کمک به امور خیریّه خواهند داشت؛ زیرا کمکهای خیریّه خصوصی برای کسانیکه نیاز به دریافت هر چیزی دارند، بسیار مهم قلمداد میشود. تمایل بیشتر به انفاق همراه با درآمد بالاتر (بهدلیل عدم وجود مالیات)، مؤید این نتیجه است که با دور شدن جامعه از دولت و رفتن آن به سمت یک آلترناتیو لیبرتارین، مقدار انفاق داوطلبانه بسیار بیشتر خواهد بود...
🖇 متن کامل: رفاه بدون دولت
#دولت #دولت_رفاه #رفاه
#خیریه #کمک_داوطلبانه
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
دلیلی که اغلب برای نیاز به دولت ذکر میشود این است که دولت تنها وسیلهای است که فقرا با آن میتوانند به رفاه کافی برای رهایی از واقعیّتهای سخت زندگیشان، دست یابند. با اینحال، علیرغم وعدههای دادهشده در طی چندین دهه، و مبالغ هنگفتی که صرف برنامههای رفاهی دولتی میشود، نیازهای فقرا چندان برآوردهشده به نظر نمیرسد؛ بهویژه با توجّه به اعتراضهای پیدرپی در طلب منابع بیشتر و برنامههای بهتر. وقتی بتوان نشان داد که در غیاب دولت، گزینههای رفاهی صرفاً داوطلبانه یا آزادیخواهانه برای مقابله با مشکل فقر، اگر بهتر نباشند، به همان اندازه خوبند، آنگاه این دلیل اساسی برای فرض ضرورت دولت میتواند از بین برود.
میدانیم که بخش بزرگی از جمعیّت عموماً از خدمات رفاهی حمایت میکنند. در جوامع تحت سلطهی دولت، وقتی بخش عظیمی از مردم به سیاستهایی که ثروت را، با زور و تجاوز دولتی از برخی به دیگران منتقل میکند، رأی میدهند، این تمایل به رفاه را نشان میدهند. همچنین، علیرغم وجود بازتوزیع دولتی، مردم زمانیکه ثروت خود را داوطلبانه از طریق خیریّهی خصوصی به فقرا اهدا میکنند، اعتقاد خود به رفاه را نشان میدهند.
اگر جوامع کنونی تحت سلطهی دولت را نقطهی شروع در نظر بگیریم، بگذارید ببینیم اگر دولت و سیاستهای بازتوزیعی از صحنه حذف شوند و تنها آزادی شخصی، انجمنهای داوطلبانه و مبادلهی داوطلبانه، و خیریّهی خصوصی تنها ابزار موجود برای خلق و انتقال مشروع ثروت باقی بمانند، چه اتّفاقی میتواند رخ داد.
در وهلهی نخست، با پایانیافتن همهی مالیاتها و دیگر اشکال مصادرهی ثروت توسّط دولت، مردم منابع بیشتری در اختیار خواهند داشت. در این صورت ممکن است هزینههای کل در امور خیریّه افزایش یابد، بدون اینکه توانایی افراد برای ادامهی مخارج دیگر مانند گذشته، از بین برود.
هنگامیکه ادّعاهای صریح یا ضمنی دولت، مبنی بر اینکه پشتوانهی اصلی فقراست، از بین برود، مردم احتمالاً انگیزهی بیشتری برای کمک به امور خیریّه خواهند داشت؛ زیرا کمکهای خیریّه خصوصی برای کسانیکه نیاز به دریافت هر چیزی دارند، بسیار مهم قلمداد میشود. تمایل بیشتر به انفاق همراه با درآمد بالاتر (بهدلیل عدم وجود مالیات)، مؤید این نتیجه است که با دور شدن جامعه از دولت و رفتن آن به سمت یک آلترناتیو لیبرتارین، مقدار انفاق داوطلبانه بسیار بیشتر خواهد بود...
🖇 متن کامل: رفاه بدون دولت
#دولت #دولت_رفاه #رفاه
#خیریه #کمک_داوطلبانه
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
رفاه بدون دولت
رفاه بدون دولت | روآن پرچی دلیلی که اغلب برای نیاز به دولت ذکر میشود این است که دولت تنها وسیلهای است که فقرا با آن میتوانند به رفاه کافی برای رهایی از واقعیّتهای سخت زندگیشان، دست یابند. با اینحال، علیرغم وعدههای دادهشده در طی چندین دهه، و مبالغ…
👍11❤4👎3
«من مخالف دولت و در نتیجه مخالف سیاستام. اگر فردا دولت و سیاست ناپدید میشد، کسی را شادتر از من نمییافتید. بنابراین، هرچه تعداد افراد کمتری در هر انتخاباتی رأی دهند، بهتر است. هرچه آراء کمتر باشد، احساسات ضدسیاسی در سراسر کشور آشکارتر میگردد و انکار ضمنی کل نظام سیاسی بیشتر میشود. این واقعیت که تنها ۳۸ درصد از واجدین شرایط در انتخابات ۱۹۷۴ رأی دادند -پایینترین درصد رأی در سه دههی گذشته- یکی از دلگرمکنندهترین نتایج انتخابات است. تصادفی نیست که همهی سیاستمداران از رئیسجمهور به پایین به رأیدهندگان التماس میکنند... «ما برایمان مهم نیست که به چه کسی رای می دهید، ولی شما را به خدا قسم رأی دهید!» هرچه رأی کمتر باشد، ادعای «حاکمیت مردمی» از سوی پیروز انتخابات مضحکتر میشود.»
❈ مورای روتبارد، انتخابات و سیاست (مصاحبه)
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مورای روتبارد، انتخابات و سیاست (مصاحبه)
➣ @Notes_On_Liberty
👍42👎13👌11
ـ᪥ـ تفاوت راست افراطی، محافظهکار، سوسیالدموکرات، و کمونیست در اروپا.
میزس در بحث مقایسهی دو نظام ناسیونالسوسیالیستی آلمان و نظام سوسیالیستی شوروی بیان میکند که «تنها دیدگاه اقتصادی است که در بحث سوسیالیستی بودن یا نبودن یک حزب یا نظام مهم است» و بر این اساس نه لباس دولتمردان، نه شدت ملّیگرا بودن آنان معیار سنجیدن چپ و راست بودن آنان نیست. همچنین اهمیتی ندارد که آنها خود را چپ یا راست، سوسیالیست یا غیرسوسیالیست میخوانند؛ چنانکه در آمریکا چپها خود را لیبرال مینامیدند تا حساسیت افکار عمومی را کم کنند. دعوای امروز چپ و راست در اروپا از این منظر قابل توجه است. دعوا بر سر قدرت است و به مسائل جزئی مانند مسئلهی مهاجرین و اسلامگرایی مربوط میشود. میتوان گفت که دربارهی میزان احترام به حقوق مالکیت، مالیاتها، تحدید قدرت حکومت، و برچیدن دولت رفاه چندان جدالی وجود ندارد. فرقی نمیکند که حاکم با یاد و خاطرهی شکوه و ذکر منافع ملّی فرانسه، شهروند فرانسوی را غارت میکند یا با تنفر از فرانسه.
➣ @Notes_On_Liberty
میزس در بحث مقایسهی دو نظام ناسیونالسوسیالیستی آلمان و نظام سوسیالیستی شوروی بیان میکند که «تنها دیدگاه اقتصادی است که در بحث سوسیالیستی بودن یا نبودن یک حزب یا نظام مهم است» و بر این اساس نه لباس دولتمردان، نه شدت ملّیگرا بودن آنان معیار سنجیدن چپ و راست بودن آنان نیست. همچنین اهمیتی ندارد که آنها خود را چپ یا راست، سوسیالیست یا غیرسوسیالیست میخوانند؛ چنانکه در آمریکا چپها خود را لیبرال مینامیدند تا حساسیت افکار عمومی را کم کنند. دعوای امروز چپ و راست در اروپا از این منظر قابل توجه است. دعوا بر سر قدرت است و به مسائل جزئی مانند مسئلهی مهاجرین و اسلامگرایی مربوط میشود. میتوان گفت که دربارهی میزان احترام به حقوق مالکیت، مالیاتها، تحدید قدرت حکومت، و برچیدن دولت رفاه چندان جدالی وجود ندارد. فرقی نمیکند که حاکم با یاد و خاطرهی شکوه و ذکر منافع ملّی فرانسه، شهروند فرانسوی را غارت میکند یا با تنفر از فرانسه.
➣ @Notes_On_Liberty
👍39👎6❤3
📃 سه ملتی که سوسیالیسم را آزمودند و رها کردند | ✍🏻 لی ادواردز
➣ @Notes_On_Liberty
سوسیالیستها دوست دارند بگویند که سوسیالیسم هرگز شکست نخورده؛ زیرا هرگز امتحان نشده است. ولی، در حقیقت، سوسیالیسم در هر کشوری که امتحان شده، شکست خورده است، از اتّحاد جماهیر شوروی که یک قرن پیش در آن اجرا شد تا سه کشور مدرن که سعی در اجرای سوسیالیسم داشتند ولی سرانجام آن را رد کردند: اسرائیل، هند و بریتانیا.
در حالیکه اختلافات سیاسی عمدهای بین حکومت توتالیتر شوروی و سیاست دموکراتیک اسرائیل، هند و بریتانیا وجود داشت، این سه به اصول سوسیالیستی پایبند بودند، صنایع اصلی خود را ملّی کردند و تصمیمگیری اقتصادی را به حکومت سپردند.
تاریخنگاران شکست شوروی را بهدقّت ثبت کردهاند. در سال ۱۹۸۵، میخائیل گورباچف رهبری امپراتوری ورشکستهی در حال فروپاشی را بر عهده گرفت. پس از ۷۰ سال حکمرانی مارکسیسم، مزارع شوروی قادر به تأمین آذوقهی مردم نبودند، کارخانهها نمیتوانستند سهمیّهی خود را تولید کنند، مردم برای خرید نان و دیگر مایحتاج در بلوکهای مسکو و دیگر شهرها صف کشیده بودند و جنگ افغانستان با کیسههای جسد سربازان جوان شوروی به درازا کشیده بود.
اقتصاد کشورهای کمونیستی در پس پردهی آهنین نیز به همین شکل ضعیف و متزلزل شده بود زیرا آنها تا حد زیادی بهعنوان مستعمرات اتّحاد جماهیر شوروی عمل میکردند. بخش صنعتی اروپای شرقی و مرکزی که هیچ انگیزهای برای رقابت یا مدرنسازی نداشتند، به بنای یادبود ناکارآمدی و هدررفت بوروکراتیک، «موزهی دوران متقدّم صنعتی»، بدل شدند. چنانکه نیویورکتایمز در آن زمان اشاره کرد، سنگاپور، دولتشهر آسیاییِ دو میلیون نفری، در سال ۱۹۸۷ بیست درصد بیشتر از تمام اروپای شرقی، ماشینآلات به غرب صادر کرد.
با اینحال، سوسیالیسم هنوز روشنفکران و سیاستمداران برجستهی غرب را فریب میداد. آنها نتوانستند در برابر آن آهنگ دلفریب، دنیایی که رقابتی در آن نبود چون مالکیّت خصوصی در آن وجود نداشت، ایستادگی کنند. آنها متقاعد شده بودند که بوروکراسی میتواند تصمیمهای آگاهانهتری در زمینهی رفاه مردم بگیرد تا خود مردم. آنها با جان مینارد کینز همعقیده بودند که «دولت عاقل است و بازار احمق.»
🖇 متن کامل: سه ملتی که سوسیالیسم را آزمودند و رها کردند
#سوسیالیسم #سرمایهداری #اقتصاد
#هند #اسرائیل #بریتانیا #بازار_آزاد
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سوسیالیستها دوست دارند بگویند که سوسیالیسم هرگز شکست نخورده؛ زیرا هرگز امتحان نشده است. ولی، در حقیقت، سوسیالیسم در هر کشوری که امتحان شده، شکست خورده است، از اتّحاد جماهیر شوروی که یک قرن پیش در آن اجرا شد تا سه کشور مدرن که سعی در اجرای سوسیالیسم داشتند ولی سرانجام آن را رد کردند: اسرائیل، هند و بریتانیا.
در حالیکه اختلافات سیاسی عمدهای بین حکومت توتالیتر شوروی و سیاست دموکراتیک اسرائیل، هند و بریتانیا وجود داشت، این سه به اصول سوسیالیستی پایبند بودند، صنایع اصلی خود را ملّی کردند و تصمیمگیری اقتصادی را به حکومت سپردند.
تاریخنگاران شکست شوروی را بهدقّت ثبت کردهاند. در سال ۱۹۸۵، میخائیل گورباچف رهبری امپراتوری ورشکستهی در حال فروپاشی را بر عهده گرفت. پس از ۷۰ سال حکمرانی مارکسیسم، مزارع شوروی قادر به تأمین آذوقهی مردم نبودند، کارخانهها نمیتوانستند سهمیّهی خود را تولید کنند، مردم برای خرید نان و دیگر مایحتاج در بلوکهای مسکو و دیگر شهرها صف کشیده بودند و جنگ افغانستان با کیسههای جسد سربازان جوان شوروی به درازا کشیده بود.
اقتصاد کشورهای کمونیستی در پس پردهی آهنین نیز به همین شکل ضعیف و متزلزل شده بود زیرا آنها تا حد زیادی بهعنوان مستعمرات اتّحاد جماهیر شوروی عمل میکردند. بخش صنعتی اروپای شرقی و مرکزی که هیچ انگیزهای برای رقابت یا مدرنسازی نداشتند، به بنای یادبود ناکارآمدی و هدررفت بوروکراتیک، «موزهی دوران متقدّم صنعتی»، بدل شدند. چنانکه نیویورکتایمز در آن زمان اشاره کرد، سنگاپور، دولتشهر آسیاییِ دو میلیون نفری، در سال ۱۹۸۷ بیست درصد بیشتر از تمام اروپای شرقی، ماشینآلات به غرب صادر کرد.
با اینحال، سوسیالیسم هنوز روشنفکران و سیاستمداران برجستهی غرب را فریب میداد. آنها نتوانستند در برابر آن آهنگ دلفریب، دنیایی که رقابتی در آن نبود چون مالکیّت خصوصی در آن وجود نداشت، ایستادگی کنند. آنها متقاعد شده بودند که بوروکراسی میتواند تصمیمهای آگاهانهتری در زمینهی رفاه مردم بگیرد تا خود مردم. آنها با جان مینارد کینز همعقیده بودند که «دولت عاقل است و بازار احمق.»
🖇 متن کامل: سه ملتی که سوسیالیسم را آزمودند و رها کردند
#سوسیالیسم #سرمایهداری #اقتصاد
#هند #اسرائیل #بریتانیا #بازار_آزاد
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
سه ملتی که سوسیالیسم را آزمودند و رها کردند
سه ملتی که سوسیالیسم را آزمودند و رها کردند | لی ادواردز سوسیالیستها دوست دارند بگویند که سوسیالیسم هرگز شکست نخورده؛ زیرا هرگز امتحان نشده است. ولی، در حقیقت، سوسیالیسم در هر کشوری که امتحان شده، شکست خورده است، از اتّحاد جماهیر شوروی که یک قرن پیش در آن…
👍27👌8❤6
📃 خصوصیسازی نظاممند: مسیر آزادی راستین | ✍🏻 آنتونی پی. مولر
➣ @Notes_On_Liberty
سیاست در همهی اَشکال آن، بهویژه سیاست احزاب سیاسی، دشمن اصلی آزادی، رفاه و صلح است. با اینحال، به هر کجا که مینگریم حکومت بزرگتر و گستردهتر را راهحلّ مسائل مختلف میدانند.
بسیار نادرند صداهایی که ادّعا میکنند راه و مسیر دیگری امکانپذیر است. عدهی اندکی در هواداری از آنارکوکاپیتالیسم و نظم اجتماعی لیبرتارین سخن میرانند.
امروزه کاملاً رایج است که با اطمینان حکم دهیم که آنارشیسم -جامعهای بدون دولت سرکوبگر- امکانپذیر نیست. از نظر اکثر مردم، نظم اجتماعی لیبرتارین خیالی واهی است. اتّهامات نادرست فراواناند، اینکه آنارکوکاپیتالیسم بیعدالتی را به همراه خواهد داشت و به فقرا آسیب میرساند.
جایگاه متزلزل لیبرتاریانیسم تا حدّی به نحوهی فرگشت تاریخ مربوط میشود. فرگشت اجتماعی، زمانیکه رُم کارتاژ را شکست داد، مسیر اشتباهی را پیمود و بهجای جامعهای تجاری، دولتی نظامی تفوّق پیدا کرد. بیش از دو هزار سال سزاریسم این باور را رواج داده که هیچ جایگزینی برای سیاست و دولت وجود ندارد. سلسلهمراتب و اقتدارگرایی، روش طبیعی سازماندهی اجتماعی قلمداد شدهاند، بدون اینکه چنین انتظاماتی تحمیل شود.
لیبرتاریانیسم بهمعنای جامعهی مبتنی بر حقوق خصوصی است. در یک جامعهی مشترکالمنافع، کسبوکارهای خصوصی بازار، کارکردهای سنّتی دولت را ارائه میکنند. نظام قرارداد داوطلبانهی آنارکوکاپیتالیسم جایگزین زورگویی سلسلهمراتبی فعّالیّتهای دولت میشود. معنای اصلی آنارکوکاپیتالیسم نظمی است که در آن همکاری مبتنی بر مبادلهی داوطلبانه، بر هماهنگی فعّالیّتهای انسانی حاکم است...
🖇 متن کامل: خصوصیسازی نظاممند: مسیر آزادی راستین
#آنارکوکاپیتالیسم #خصوصیسازی
#مقرراتزدایی #دولتزدایی #آزادی
#سیاست #دولت #جامعهی_آزاد
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سیاست در همهی اَشکال آن، بهویژه سیاست احزاب سیاسی، دشمن اصلی آزادی، رفاه و صلح است. با اینحال، به هر کجا که مینگریم حکومت بزرگتر و گستردهتر را راهحلّ مسائل مختلف میدانند.
بسیار نادرند صداهایی که ادّعا میکنند راه و مسیر دیگری امکانپذیر است. عدهی اندکی در هواداری از آنارکوکاپیتالیسم و نظم اجتماعی لیبرتارین سخن میرانند.
امروزه کاملاً رایج است که با اطمینان حکم دهیم که آنارشیسم -جامعهای بدون دولت سرکوبگر- امکانپذیر نیست. از نظر اکثر مردم، نظم اجتماعی لیبرتارین خیالی واهی است. اتّهامات نادرست فراواناند، اینکه آنارکوکاپیتالیسم بیعدالتی را به همراه خواهد داشت و به فقرا آسیب میرساند.
جایگاه متزلزل لیبرتاریانیسم تا حدّی به نحوهی فرگشت تاریخ مربوط میشود. فرگشت اجتماعی، زمانیکه رُم کارتاژ را شکست داد، مسیر اشتباهی را پیمود و بهجای جامعهای تجاری، دولتی نظامی تفوّق پیدا کرد. بیش از دو هزار سال سزاریسم این باور را رواج داده که هیچ جایگزینی برای سیاست و دولت وجود ندارد. سلسلهمراتب و اقتدارگرایی، روش طبیعی سازماندهی اجتماعی قلمداد شدهاند، بدون اینکه چنین انتظاماتی تحمیل شود.
لیبرتاریانیسم بهمعنای جامعهی مبتنی بر حقوق خصوصی است. در یک جامعهی مشترکالمنافع، کسبوکارهای خصوصی بازار، کارکردهای سنّتی دولت را ارائه میکنند. نظام قرارداد داوطلبانهی آنارکوکاپیتالیسم جایگزین زورگویی سلسلهمراتبی فعّالیّتهای دولت میشود. معنای اصلی آنارکوکاپیتالیسم نظمی است که در آن همکاری مبتنی بر مبادلهی داوطلبانه، بر هماهنگی فعّالیّتهای انسانی حاکم است...
🖇 متن کامل: خصوصیسازی نظاممند: مسیر آزادی راستین
#آنارکوکاپیتالیسم #خصوصیسازی
#مقرراتزدایی #دولتزدایی #آزادی
#سیاست #دولت #جامعهی_آزاد
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
خصوصیسازی نظاممند: مسیر آزادی راستین
خصوصیسازی نظاممند: مسیر آزادی راستین | آنتونی پی. مولر سیاست در همهی اَشکال آن، بهویژه سیاست احزاب سیاسی، دشمن اصلی آزادی، رفاه و صلح است. با اینحال، به هر کجا که مینگریم حکومت بزرگتر و گستردهتر را راهحلّ مسائل مختلف میدانند. بسیار نادرند صداهایی…
👍13❤5👎4
«آزادی، عظیمترین موهبت گیتی، آن گوهر گرانبها را به ما بدهید، و دیگر هر چه را که میتوانید، از ما بگیرید. غیرتمندانه و مردانه از آزادی عموم پاسداری کنید. آیا آزادی اکثراً بهخاطر بیبندوباری مردم از بین رفته است یا جبّاریّت حاکمان؟ تصوّر میکنم که پاسخ جبّاریّت و استبداد باشد. سرنوشت آن ملّتهایی که از ایستادگی در برابر غاصبان و جبّاران کوتاهی کرده، یا دچار چنان غفلتی شدهاند که جبّاران آزادی ایشان را از دست آنها ربودهاند، چنین بوده است که در زیر بار استبدادِ توانفرسا سر به فغان برداشتهاند. اکثر ابناء بشر امروز در این وضعیّت اسفناک بهسر میبرند. آیا جبّار، ستمدیده را رها میکند؟ آیا حتّی یک نمونه وجود داشته است؟ خواست اصلاحات بینتیجه خواهد بود. گاهی ستمدیدگان با مبارزهی خونینی که کشوری را ویران میکند، آزاد شدهاند.»
❈ پاتریک هنری، سخنرانی در ژانویهٔ ۱۷۶۶
➣ @Notes_On_Liberty
❈ پاتریک هنری، سخنرانی در ژانویهٔ ۱۷۶۶
➣ @Notes_On_Liberty
👍31👌5👎3
📃 سوسیالیسم اقتصاد ونزوئلا را نابود کرده، نه تحریم | ✍🏻 رایان مکمکن
➣ @Notes_On_Liberty
تحریمهای آمریکا علیه ونزوئلا وحشیانه و غیراخلاقی است. ولی مسئول فروپاشی اقتصادی ونزوئلا در بیست سال گذشته نیست. بله، تحریمها استاندارد زندگی در ونزوئلا را بیشتر کاهش داده و بار فقر نسبی ناشی از تحریمهای سخت بر دوش افرادی که در پایینترین سطح اجتماعی-اقتصادی هستند، افتاده است.
با اینحال، تأثیر تحریمهای اعمالشده از سوی ایالات متّحده چندان گسترده نبوده که مسئول فروپاشی کلّی شرایط اقتصادی، که اکنون در آن کشور شاهدیم، باشد.
فهم چنین تمایزی بسیار مهمّ است زیرا مدافعان سیاستهای اقتصادی سوسیالیستی ونزوئلا پیوسته کوشیدهاند تا ادّعا کنند که تحریمها دلیل اصلی فروپاشی اقتصادی این کشور است.
چرا مدافعان سوسیالیست چنین ادّعایی دارند؟ بدین دلیل که قادر به طرح این ادّعا توانند بود که اگر دخالت دولتهای خارجی مانند ایالات متّحده نبود، سوسیالیسم موهبتی برای استاندارد زندگی همگان خواهد بود و آن را ارتقا خواهد داد.
با اینحال، حقیقت این است که سیاستهای سوسیالیستی مانند آنچه در ونزوئلا اعمال میشود -سلب مالکیّت گسترده از مشاغل خصوصی همراه با بازتوزیع گستردهی ثروت و تسلّط حکومت بر بخشهای اصلی صنعت- برای نابودی اقتصاد هر کشوری کافی است. دیگر به مداخلهی واشینگتن نیازی نیست...
🖇 متن کامل: سوسیالیسم اقتصاد ونزوئلا را نابود کرده، نه تحریم
#ونزوئلا #سوسیالیسم #تحریم
#کمونیسم #اقتصاد #مالکیت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
تحریمهای آمریکا علیه ونزوئلا وحشیانه و غیراخلاقی است. ولی مسئول فروپاشی اقتصادی ونزوئلا در بیست سال گذشته نیست. بله، تحریمها استاندارد زندگی در ونزوئلا را بیشتر کاهش داده و بار فقر نسبی ناشی از تحریمهای سخت بر دوش افرادی که در پایینترین سطح اجتماعی-اقتصادی هستند، افتاده است.
با اینحال، تأثیر تحریمهای اعمالشده از سوی ایالات متّحده چندان گسترده نبوده که مسئول فروپاشی کلّی شرایط اقتصادی، که اکنون در آن کشور شاهدیم، باشد.
فهم چنین تمایزی بسیار مهمّ است زیرا مدافعان سیاستهای اقتصادی سوسیالیستی ونزوئلا پیوسته کوشیدهاند تا ادّعا کنند که تحریمها دلیل اصلی فروپاشی اقتصادی این کشور است.
چرا مدافعان سوسیالیست چنین ادّعایی دارند؟ بدین دلیل که قادر به طرح این ادّعا توانند بود که اگر دخالت دولتهای خارجی مانند ایالات متّحده نبود، سوسیالیسم موهبتی برای استاندارد زندگی همگان خواهد بود و آن را ارتقا خواهد داد.
با اینحال، حقیقت این است که سیاستهای سوسیالیستی مانند آنچه در ونزوئلا اعمال میشود -سلب مالکیّت گسترده از مشاغل خصوصی همراه با بازتوزیع گستردهی ثروت و تسلّط حکومت بر بخشهای اصلی صنعت- برای نابودی اقتصاد هر کشوری کافی است. دیگر به مداخلهی واشینگتن نیازی نیست...
🖇 متن کامل: سوسیالیسم اقتصاد ونزوئلا را نابود کرده، نه تحریم
#ونزوئلا #سوسیالیسم #تحریم
#کمونیسم #اقتصاد #مالکیت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
سوسیالیسم اقتصاد ونزوئلا را نابود کرده، نه تحریم
سوسیالیسم اقتصاد ونزوئلا را نابود کرده، نه تحریم | رایان مکمکن تحریمهای آمریکا علیه ونزوئلا وحشیانه و غیراخلاقی است. ولی مسئول فروپاشی اقتصادی ونزوئلا در بیست سال گذشته نیست. بله، تحریمها استاندارد زندگی در ونزوئلا را بیشتر کاهش داده و بار فقر نسبی ناشی…
👍13👌3❤2
᠅ لحظهی ورود مردم به کاخ نخستوزیری بنگلادش و فرار نخستوزیر آن کشور
مردم بنگلادش با انداختن قایق در حوض دانشگاه هنر، خواندن سرود یاری دبستانی، سر دادن شعار «ولش کن ولش کن»، روشهای خشونتپرهیزانه، «چهارشنبههای سفید»، و «آزادیهای یواشکی» بالأخره موفق شدند و به پیروزی رسیدند.
#پست_موقت #بنگلادش
➣ @Notes_On_Liberty
مردم بنگلادش با انداختن قایق در حوض دانشگاه هنر، خواندن سرود یاری دبستانی، سر دادن شعار «ولش کن ولش کن»، روشهای خشونتپرهیزانه، «چهارشنبههای سفید»، و «آزادیهای یواشکی» بالأخره موفق شدند و به پیروزی رسیدند.
#پست_موقت #بنگلادش
➣ @Notes_On_Liberty
👍40👎11👌1
📃 افسانهی سوسیالیسمِ لیبرتارین | ✍🏻 کریستین نیمیتز
➣ @Notes_On_Liberty
سوسیالیستها این روزها به میانهروها علاقه پیدا کردهاند. «سوسیالیسم دموکراتیک»، «سوسیالیسم قرن بیستویکم»، «سوسیالیسم هزاره» و از همه پوچتر، «سوسیالیسم لیبرتارین» و «کمونیسم لیبرتارین».
وقتی از سوسیالیستها میخواهیم توضیح دهند که معنی این اصطلاحات چیست، چنین استدلال میکنند:
سوسیالیسم، مانند بسیاری از ایدئولوژیها، در شقوق مختلف جلوه میکند. در انواع اقتدارگرایانه مانند لنینیسم پدیدار میشود. ولی در انواع کاملاً ضدّ استبدادی و ضدّ توتالیتر نیز وجود دارد؛ که با نامهایی همچون رُزا لوکزامبورگ، کارل لیبکنشت، اِما گلدمن یا الکساندر برکمن گره خورده است. لنینیستها بر این باورند که جامعهی سوسیالیستی باید بهدست بوروکراسی دولتی سلسلهمراتبی و از بالا به پایین اداره شود. ولی سوسیالیستهای لیبرتارین به برچیدن سلسلهمراتب، به دموکراسی مردمی و به خود-رهایی اعتقاد دارند. اکثر سوسیالیستهای معاصر خود را ذیل سنّت اخیر میبینند. بنابراین بر این باورند که وقتی مخالفانشان نتایج وخیم لنینیسم یا دیگر نمونههای سوسیالیسم اقتدارگرا را علیه آنان بهکار میبرند، مرتکب عملی ناعادلانه شدهاند. بهعقیدهی ایشان، این فجایع ربطی به آنها ندارد. حاصل کاملاً متفاوتی از سوسیالیسم است. سوسیالیستها بر این باورند که مخالفان آنها یا کذّاباند یا چندان باهوش نیستند که تفاوتهای انواع مختلف سوسیالیسم را درک کنند.
در این مورد، مانند بسیاری موارد دیگر، سوسیالیستها کاملاً اشتباه میکنند. تمایز بین «سوسیالیسم لیبرتارین» از یکسو، و «سوسیالیسم اقتدارگرا» از سوی دیگر، کاملاً وهمآلود و خیالی است. طرحهای سوسیالیستی همیشه با هدف از بینبردن سلسلهمراتب، دموکراتیزهکردن اقتصاد و توانمندسازی طبقهی کارگر آغاز میشود. حتّی لنین هم با چنین آرزوهایی آغاز بهکار کرد. طرحهای سوسیالیستی همیشه برعکس عمل میکنند -ولی این بدین خاطر نیست که مدافعان آن به «نوع نادرست» سوسیالیسم اعتقاد دارند؛ سوسیالیسم اقتدارگرا در برابر سوسیالیسم لیبرتارین. بلکه بدین خاطر است که نظریّههای آنها اشتباه است و نمیتوان به «سوسیالیسم لیبرتارین» دست یافت. انتخاب، بین سوسیالیسم اقتدارگرا و لیبرتارین نیست. انتخاب بین یک سوسیالیسم اقتدارگرا و عدم سوسیالیسم است. در مواجهه با این انتخاب، سوسیالیستها همیشه گزینهی نخست را انتخاب میکنند...
🖇 متن کامل: افسانهی سوسیالیسمِ لیبرتارین
#سوسیالیسم #سوسیالیسم_لیبرتارین
#سوسیالدموکراسی #کمونیسم #چپ
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سوسیالیستها این روزها به میانهروها علاقه پیدا کردهاند. «سوسیالیسم دموکراتیک»، «سوسیالیسم قرن بیستویکم»، «سوسیالیسم هزاره» و از همه پوچتر، «سوسیالیسم لیبرتارین» و «کمونیسم لیبرتارین».
وقتی از سوسیالیستها میخواهیم توضیح دهند که معنی این اصطلاحات چیست، چنین استدلال میکنند:
سوسیالیسم، مانند بسیاری از ایدئولوژیها، در شقوق مختلف جلوه میکند. در انواع اقتدارگرایانه مانند لنینیسم پدیدار میشود. ولی در انواع کاملاً ضدّ استبدادی و ضدّ توتالیتر نیز وجود دارد؛ که با نامهایی همچون رُزا لوکزامبورگ، کارل لیبکنشت، اِما گلدمن یا الکساندر برکمن گره خورده است. لنینیستها بر این باورند که جامعهی سوسیالیستی باید بهدست بوروکراسی دولتی سلسلهمراتبی و از بالا به پایین اداره شود. ولی سوسیالیستهای لیبرتارین به برچیدن سلسلهمراتب، به دموکراسی مردمی و به خود-رهایی اعتقاد دارند. اکثر سوسیالیستهای معاصر خود را ذیل سنّت اخیر میبینند. بنابراین بر این باورند که وقتی مخالفانشان نتایج وخیم لنینیسم یا دیگر نمونههای سوسیالیسم اقتدارگرا را علیه آنان بهکار میبرند، مرتکب عملی ناعادلانه شدهاند. بهعقیدهی ایشان، این فجایع ربطی به آنها ندارد. حاصل کاملاً متفاوتی از سوسیالیسم است. سوسیالیستها بر این باورند که مخالفان آنها یا کذّاباند یا چندان باهوش نیستند که تفاوتهای انواع مختلف سوسیالیسم را درک کنند.
در این مورد، مانند بسیاری موارد دیگر، سوسیالیستها کاملاً اشتباه میکنند. تمایز بین «سوسیالیسم لیبرتارین» از یکسو، و «سوسیالیسم اقتدارگرا» از سوی دیگر، کاملاً وهمآلود و خیالی است. طرحهای سوسیالیستی همیشه با هدف از بینبردن سلسلهمراتب، دموکراتیزهکردن اقتصاد و توانمندسازی طبقهی کارگر آغاز میشود. حتّی لنین هم با چنین آرزوهایی آغاز بهکار کرد. طرحهای سوسیالیستی همیشه برعکس عمل میکنند -ولی این بدین خاطر نیست که مدافعان آن به «نوع نادرست» سوسیالیسم اعتقاد دارند؛ سوسیالیسم اقتدارگرا در برابر سوسیالیسم لیبرتارین. بلکه بدین خاطر است که نظریّههای آنها اشتباه است و نمیتوان به «سوسیالیسم لیبرتارین» دست یافت. انتخاب، بین سوسیالیسم اقتدارگرا و لیبرتارین نیست. انتخاب بین یک سوسیالیسم اقتدارگرا و عدم سوسیالیسم است. در مواجهه با این انتخاب، سوسیالیستها همیشه گزینهی نخست را انتخاب میکنند...
🖇 متن کامل: افسانهی سوسیالیسمِ لیبرتارین
#سوسیالیسم #سوسیالیسم_لیبرتارین
#سوسیالدموکراسی #کمونیسم #چپ
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
افسانهی سوسیالیسمِ لیبرتارین
افسانهی سوسیالیسمِ لیبرتارین | کریستین نیمیتز سوسیالیستها این روزها به میانهروها علاقه پیدا کردهاند. «سوسیالیسم دموکراتیک»، «سوسیالیسم قرن بیستویکم»، «سوسیالیسم هزاره» و از همه پوچتر، «سوسیالیسم لیبرتارین» و «کمونیسم لیبرتارین». وقتی از سوسیالیستها…
👍24❤4👎4
مدیران و حاکمان همواره به ما یادآوری میکنند که کمکهای خارجی برای رهایی کشورهای درحالتوسعه از فقر بسیار حیاتی است. پول، با عصای جادویی مخارج عمومی، به کشورهای درحالتوسعه به امید رهایی این کشورها از بیماری اقتصادی فرستاده میشود.
افسانهی کمکهای خارجی در استنادهای پیدرپی سیاستمداران به طرح مارشال، بهعنوان منبع الهام کمکهای خارجی، دیده میشود و همچنان به حیات خود ادامه میدهد. طرح مارشال بستهی احیای اقتصادی بود که آمریکا پس از جنگ جهانی دوم به کشورهای اروپای غربی ارسال کرد. در روایات رایج، توانایی اروپا در برخاستن از ویرانیهای جنگ جهانی دوم تا حدّ زیادی به کمکهای طرح مارشال نسبت داده میشود؛ طرحی که در مجموع بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار به نرخ سال ۲۰۱۸ بود.
بگذارید کمی شکّ و تردید را چاشنی کار کنم. کمکهای خارجی کلید موفّقیّت کشورهای درحالتوسعه نیست. در واقع، کمکهای خارجی میتواند رفتارهای بد را تقویّت کند و رژیمهای دارای فساد دیرپا را قوّت ببخشد. اروپا پیش از اینکه در طول جنگ جهانی دوم ویران شود، مرفّه و از نظر نهادی باثبات بود. تنها مسئله، بازسازی زیرساختها و بازگرداندن کنشگران خصوصی به بخش خصوصی بود تا بسیاری از عوامل تولید را، که در طول جنگ از بین رفته بود، احیا کنند. به بیان دقیق، طرح مارشال بیابان برهوت را سرسبز و آباد نمیگرداند. اروپا، از پیش، دانش و سرمایهی کافی و انباشته داشت که میتوانست شرایط غمانگیز جنگ جهانی دوم را دور بزند و در کوتاهترین زمان کمر راست کند.
مانند بیشتر روایتهای تاریخی رویدادهای سدهی بیستم، چندین نکتهی کلیدی پیرامون طرح مارشال حذف میشود. برخلاف آنچه بسیاری از مورّخان رسمی و دولتی میخواهند به خورد ما دهند، طرح مارشال تنها عامل موفّقیّت اروپا در دورهی پس از جنگ نبوده است. تام وودزِ تاریخنگار، بهطور قانعکنندهای استدلال کرده که آزادسازی اقتصادی در کشورهایی مانند آلمان غربی بیش از کمکهای طرح مارشال سبب تقویّت رشد اقتصادی اروپا شده است.
اصلاحات اقتصادی لودویگ ارهارد، وزیر امور اقتصادی آلمان غربی، مانند لغو کنترل قیمتها و پایاندادن به سهمیّهبندی، به احیای باورنکردنی آلمان پس از جنگ جهانی دوم کمک کرد. کشورهای دیگر مانند اتریش و یونان، که کمکهای سرانهی قابلتوجّهی دریافت کردند، شاهد رشد ضعیفتری بودند و تا زمانیکه این کمکها بهتدریج از بین نرفتند، رشد نکردند. علیرغم آنچه کتابهای درسی دانشگاه میگویند، لغو کنترلهای اقتصادی در زمان جنگ عامل تعیینکننده در زمینهی رشد بسیاری از کشورهای اروپایی پس از جنگ جهانی دوم بود، نه طرح مارشال.
● تخلیصی از مقالهی «افسانهی طرح مارشال هنوز زنده است» نوشتهی خوزه نینو از بنیاد میزس
#طرح_مارشال #کمکهای_خارجی
➣ @Notes_On_Liberty
افسانهی کمکهای خارجی در استنادهای پیدرپی سیاستمداران به طرح مارشال، بهعنوان منبع الهام کمکهای خارجی، دیده میشود و همچنان به حیات خود ادامه میدهد. طرح مارشال بستهی احیای اقتصادی بود که آمریکا پس از جنگ جهانی دوم به کشورهای اروپای غربی ارسال کرد. در روایات رایج، توانایی اروپا در برخاستن از ویرانیهای جنگ جهانی دوم تا حدّ زیادی به کمکهای طرح مارشال نسبت داده میشود؛ طرحی که در مجموع بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار به نرخ سال ۲۰۱۸ بود.
بگذارید کمی شکّ و تردید را چاشنی کار کنم. کمکهای خارجی کلید موفّقیّت کشورهای درحالتوسعه نیست. در واقع، کمکهای خارجی میتواند رفتارهای بد را تقویّت کند و رژیمهای دارای فساد دیرپا را قوّت ببخشد. اروپا پیش از اینکه در طول جنگ جهانی دوم ویران شود، مرفّه و از نظر نهادی باثبات بود. تنها مسئله، بازسازی زیرساختها و بازگرداندن کنشگران خصوصی به بخش خصوصی بود تا بسیاری از عوامل تولید را، که در طول جنگ از بین رفته بود، احیا کنند. به بیان دقیق، طرح مارشال بیابان برهوت را سرسبز و آباد نمیگرداند. اروپا، از پیش، دانش و سرمایهی کافی و انباشته داشت که میتوانست شرایط غمانگیز جنگ جهانی دوم را دور بزند و در کوتاهترین زمان کمر راست کند.
مانند بیشتر روایتهای تاریخی رویدادهای سدهی بیستم، چندین نکتهی کلیدی پیرامون طرح مارشال حذف میشود. برخلاف آنچه بسیاری از مورّخان رسمی و دولتی میخواهند به خورد ما دهند، طرح مارشال تنها عامل موفّقیّت اروپا در دورهی پس از جنگ نبوده است. تام وودزِ تاریخنگار، بهطور قانعکنندهای استدلال کرده که آزادسازی اقتصادی در کشورهایی مانند آلمان غربی بیش از کمکهای طرح مارشال سبب تقویّت رشد اقتصادی اروپا شده است.
اصلاحات اقتصادی لودویگ ارهارد، وزیر امور اقتصادی آلمان غربی، مانند لغو کنترل قیمتها و پایاندادن به سهمیّهبندی، به احیای باورنکردنی آلمان پس از جنگ جهانی دوم کمک کرد. کشورهای دیگر مانند اتریش و یونان، که کمکهای سرانهی قابلتوجّهی دریافت کردند، شاهد رشد ضعیفتری بودند و تا زمانیکه این کمکها بهتدریج از بین نرفتند، رشد نکردند. علیرغم آنچه کتابهای درسی دانشگاه میگویند، لغو کنترلهای اقتصادی در زمان جنگ عامل تعیینکننده در زمینهی رشد بسیاری از کشورهای اروپایی پس از جنگ جهانی دوم بود، نه طرح مارشال.
● تخلیصی از مقالهی «افسانهی طرح مارشال هنوز زنده است» نوشتهی خوزه نینو از بنیاد میزس
#طرح_مارشال #کمکهای_خارجی
➣ @Notes_On_Liberty
👍20❤2👎2
📃 صدای پای جنگ: گزارش سفیر بریتانیا از آلمان هیتلری
➣ @Notes_On_Liberty
لودویگ فون میزس، در کتاب حکومت قادرمطلق: ظهور دولت تمامیّتخواه و جنگ تمامعیار خود، از جمله علل موفّقیّت نازیها در تسلیح مجدّد آلمان و راهاندازی جنگ جهانی دوم را خوشبینی سیاستمداران دولتهای متّفق غربی به نازیها و آسانگیری نسبت به آنان میداند. بهگفتهی میزس، سوسیالیستهای انگلستان و فرانسه در تضعیف نظامی کشورهای خود و کوتاهی در اجرای مفاد پیمان ورسای، که به قدرتگیری نظامی آلمان انجامید، نقش مهمّی ایفا کردند.
سِر هوراس رامبلد، سفیر بریتانیا در آلمان بین سالهای ۱۹۲۸ تا سال ۱۹۳۳، که تسلّط کاملی بر اوضاع آلمان و زبان آلمانی داشت، خطّ و خطوط حزب و رهبران سیاسی آلمان را خوب میشناخت، و نبرد من هیتلر را بهخوبی مطالعه کرده بود، بلافاصله پس از بهقدرترسیدن هیتلر و حزب نازی در انتخابات پنجم مارس ۱۹۳۳، گزارش دقیقی از احوال و اهداف هیتلر و حزب نازی به وزارت امور خارجهی بریتانیا نوشت و در آن خطر بهقدرترسیدن و اهداف جنگافروزانهی هیتلر و نازیها را به شکل تیزبینانهای شرح داد و آیندهی طرحهای آنان را پیشبینی کرد. در واکنش به این موضوع او از سوی مسامحهگران بریتانیایی به بدبینی و قضاوت زودهنگام محکوم، و چندی بعد از مقام سفارت برکنار شد. متن زیر گزارش سِر هوراس رامبلد به سِر جان سایمون، وزیر امور خارجهی وقت بریتانیا به تاریخ ۲۶ آوریل ۱۹۳۳، اندکزمانی پس از بهقدرترسیدن هیتلر است:
جناب؛
آقای هیتلر اکنون نزدیک به سه ماه است که صدراعظم شده و هنوز هیچ نشانهای از هیچگونه سیاست سازنده در امر اقتصاد وجود ندارد. صدراعظم به تجمیع تمام رشتههای قدرت در دستان خود همّت گماشته است و اکنون میتوان گفت که در موقعیت برتری بلامنازع قرار دارد. رژیم پارلمانی جای خود را به رژیم قهرآمیز متوحشانه داده و احزاب سیاسی بهجز نازیها و ناسیونالیستها از صحنه محو شدهاند. پارلمان هیچ قدرت و ماهیّت وجودی ندارد. رهبر نازی تنها باید آرزوهای خود را ابراز کند تا پارلمان آنها برآورده سازد.
۲- درست است که رایشسوِر و رئیسجمهور احتمالاً هنوز در موقعیّتی هستند که بتوانند هیتلریسم را کنترل کنند، و احتمالاً حتّی کنترل کنند، ولی با گذشت زمان، انزوای نیروی دفاعی هویداتر خواهد شد، و اگرچه سربازان هنوز از گزند هیتلریسم در امان هستند، ولی غیرممکن بهنظر میرسد که آنها تا ابد چنین باقی بمانند. دیر یا زود، بهویژه اگر رئیسجمهور بمیرد، انتظار میرود که رایشسور نقش خود در رژیم کنونی را از دست بدهد...
🖇 متن کامل: صدای پای جنگ: گزارش سفیر بریتانیا از آلمان هیتلری
#آلمان #نازیسم #تاریخ
#جنگ_جهانی #هیتلر
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
لودویگ فون میزس، در کتاب حکومت قادرمطلق: ظهور دولت تمامیّتخواه و جنگ تمامعیار خود، از جمله علل موفّقیّت نازیها در تسلیح مجدّد آلمان و راهاندازی جنگ جهانی دوم را خوشبینی سیاستمداران دولتهای متّفق غربی به نازیها و آسانگیری نسبت به آنان میداند. بهگفتهی میزس، سوسیالیستهای انگلستان و فرانسه در تضعیف نظامی کشورهای خود و کوتاهی در اجرای مفاد پیمان ورسای، که به قدرتگیری نظامی آلمان انجامید، نقش مهمّی ایفا کردند.
سِر هوراس رامبلد، سفیر بریتانیا در آلمان بین سالهای ۱۹۲۸ تا سال ۱۹۳۳، که تسلّط کاملی بر اوضاع آلمان و زبان آلمانی داشت، خطّ و خطوط حزب و رهبران سیاسی آلمان را خوب میشناخت، و نبرد من هیتلر را بهخوبی مطالعه کرده بود، بلافاصله پس از بهقدرترسیدن هیتلر و حزب نازی در انتخابات پنجم مارس ۱۹۳۳، گزارش دقیقی از احوال و اهداف هیتلر و حزب نازی به وزارت امور خارجهی بریتانیا نوشت و در آن خطر بهقدرترسیدن و اهداف جنگافروزانهی هیتلر و نازیها را به شکل تیزبینانهای شرح داد و آیندهی طرحهای آنان را پیشبینی کرد. در واکنش به این موضوع او از سوی مسامحهگران بریتانیایی به بدبینی و قضاوت زودهنگام محکوم، و چندی بعد از مقام سفارت برکنار شد. متن زیر گزارش سِر هوراس رامبلد به سِر جان سایمون، وزیر امور خارجهی وقت بریتانیا به تاریخ ۲۶ آوریل ۱۹۳۳، اندکزمانی پس از بهقدرترسیدن هیتلر است:
جناب؛
آقای هیتلر اکنون نزدیک به سه ماه است که صدراعظم شده و هنوز هیچ نشانهای از هیچگونه سیاست سازنده در امر اقتصاد وجود ندارد. صدراعظم به تجمیع تمام رشتههای قدرت در دستان خود همّت گماشته است و اکنون میتوان گفت که در موقعیت برتری بلامنازع قرار دارد. رژیم پارلمانی جای خود را به رژیم قهرآمیز متوحشانه داده و احزاب سیاسی بهجز نازیها و ناسیونالیستها از صحنه محو شدهاند. پارلمان هیچ قدرت و ماهیّت وجودی ندارد. رهبر نازی تنها باید آرزوهای خود را ابراز کند تا پارلمان آنها برآورده سازد.
۲- درست است که رایشسوِر و رئیسجمهور احتمالاً هنوز در موقعیّتی هستند که بتوانند هیتلریسم را کنترل کنند، و احتمالاً حتّی کنترل کنند، ولی با گذشت زمان، انزوای نیروی دفاعی هویداتر خواهد شد، و اگرچه سربازان هنوز از گزند هیتلریسم در امان هستند، ولی غیرممکن بهنظر میرسد که آنها تا ابد چنین باقی بمانند. دیر یا زود، بهویژه اگر رئیسجمهور بمیرد، انتظار میرود که رایشسور نقش خود در رژیم کنونی را از دست بدهد...
🖇 متن کامل: صدای پای جنگ: گزارش سفیر بریتانیا از آلمان هیتلری
#آلمان #نازیسم #تاریخ
#جنگ_جهانی #هیتلر
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
صدای پای جنگ: گزارش سفیر بریتانیا از آلمان هیتلری
صدای پای جنگ: گزارش سفیر بریتانیا از آلمان هیتلری لودویگ فون میزس، در کتاب حکومت قادرمطلق: ظهور دولت تمامیّتخواه و جنگ تمامعیار خود، از جمله علل موفّقیّت نازیها در تسلیح مجدّد آلمان و راهاندازی جنگ جهانی دوم را خوشبینی سیاستمداران دولتهای متّفق غربی…
👍16👎7❤4
سران دولت باید به این شرایط توجّه ویژه داشته باشند و، از طریق رفاه و رضایت، کشور خود را با پیشبرد موفّقیّتآمیز تلاشهای شهروندان قدرتمند سازند. ولی چنین دخالتی از سوی دولت باید حدّی داشته باشد، زیرا اگر فرد مسئولیّت تأمین معاش خود و خانوادهاش را داشته باشد، برای رفاه عمومی جامعه بهتر است. چراکه چنین مسئولیّتی پیوسته او را به سمت فعالیّتی بیوقفه، که رفاه همهی نوع بشر را تقویّت میکند، سوق میدهد.
با توجّه به پیچیدگیهای شرایط اجتماعی، فقط خود افراد میتوانند بهدرستی دربارهی اهمّیّت نیازهایشان قضاوت کنند. حکومت هرگز نمیتواند بهتر از خود فرد بفهمد که چه چیزی برای او بهتر است.
اقتصاد کشور واقعاً زمانی شکوفا خواهد شد که دولت از دارایی شهروندان محافظت کند و در نتیجه این حفاظت آنها را به عقل معاش، اعتدال و صنعتگری تشویق میکند... به همین دلیل، چنین حفاظتی یکی از مهمترین وظایف اقتصادی هر حکومتی است.
در چنین شرایطی، کلّ کشور رونق خواهد گرفت، فرهنگ شکوفا شده و پیشرفت خواهد کرد، و افرادی قناعتپیشه، بااعتمادبهنفس و تلاشگر از آن پرستاری خواهند کرد؛ این امر تنها بهواسطهی آزادیای که شهروندان در تلاشهای اقتصادی خود از آن برخوردارند، محقّق خواهد شد، زیرا در این صورت آنها بیشترین علاقه را به رفاه خود و در نتیجه به دولت خواهند داشت؛ و اگر دولت مسیر اشتباه قیّممآبی و کنترل خصوصیترین امور شهروندی را به قصد کمک، هرچند در واقع آسیبرساندن به فرد، در پیش بگیرد، بوروکراسی بهعنوان بازوی حکومت باید امور اقتصادی را در دست گرفته و در فعّالیّتهای فردی دخالت کند.
تنوّع کارهای انجامشده از تنوّع افراد ناشی میشود و، بهخاطر گوناگونی خود، باعث پیشرفت از هر جهت میشود؛ با کنترلهای بوروکراتیک فراگیر این تنوّع بهکلّی از بین میرود. حتّی فداکارترین کارمند دولت نیز چیزی جز قطعهای کور و دستبسته در داخل یک ماشین بزرگ نیست، و همهی مشکلات را به شیوهای کلیشهای و براساس مقرّرات و دستورالعملها بررسی میکند، و نه با الزامات پیشرفت زمان و نه با تنوّع زندگی عملی کنار میآید.
آزادی و خوداتّکایی در تلاشهای اقتصادی شهروندان، زیربنای توسعهی کلّی یک دولت است؛ بنابراین، دولت باید این اصول بنیادین را درک کرده و از آن دفاع کند. در مقابل، با قیّممآبی، پیشرفت خود را خراب کرده و مانع آن میشود و طبیعیترین حقوق شهروندان خود را زیر پا میگذارد.
● فقراتی از درسهای کارل منگر به شاهزاده رودولف، ولیعهد امپراتوری اتریش-مجارستان
➣ @Notes_On_Liberty
با توجّه به پیچیدگیهای شرایط اجتماعی، فقط خود افراد میتوانند بهدرستی دربارهی اهمّیّت نیازهایشان قضاوت کنند. حکومت هرگز نمیتواند بهتر از خود فرد بفهمد که چه چیزی برای او بهتر است.
اقتصاد کشور واقعاً زمانی شکوفا خواهد شد که دولت از دارایی شهروندان محافظت کند و در نتیجه این حفاظت آنها را به عقل معاش، اعتدال و صنعتگری تشویق میکند... به همین دلیل، چنین حفاظتی یکی از مهمترین وظایف اقتصادی هر حکومتی است.
در چنین شرایطی، کلّ کشور رونق خواهد گرفت، فرهنگ شکوفا شده و پیشرفت خواهد کرد، و افرادی قناعتپیشه، بااعتمادبهنفس و تلاشگر از آن پرستاری خواهند کرد؛ این امر تنها بهواسطهی آزادیای که شهروندان در تلاشهای اقتصادی خود از آن برخوردارند، محقّق خواهد شد، زیرا در این صورت آنها بیشترین علاقه را به رفاه خود و در نتیجه به دولت خواهند داشت؛ و اگر دولت مسیر اشتباه قیّممآبی و کنترل خصوصیترین امور شهروندی را به قصد کمک، هرچند در واقع آسیبرساندن به فرد، در پیش بگیرد، بوروکراسی بهعنوان بازوی حکومت باید امور اقتصادی را در دست گرفته و در فعّالیّتهای فردی دخالت کند.
تنوّع کارهای انجامشده از تنوّع افراد ناشی میشود و، بهخاطر گوناگونی خود، باعث پیشرفت از هر جهت میشود؛ با کنترلهای بوروکراتیک فراگیر این تنوّع بهکلّی از بین میرود. حتّی فداکارترین کارمند دولت نیز چیزی جز قطعهای کور و دستبسته در داخل یک ماشین بزرگ نیست، و همهی مشکلات را به شیوهای کلیشهای و براساس مقرّرات و دستورالعملها بررسی میکند، و نه با الزامات پیشرفت زمان و نه با تنوّع زندگی عملی کنار میآید.
آزادی و خوداتّکایی در تلاشهای اقتصادی شهروندان، زیربنای توسعهی کلّی یک دولت است؛ بنابراین، دولت باید این اصول بنیادین را درک کرده و از آن دفاع کند. در مقابل، با قیّممآبی، پیشرفت خود را خراب کرده و مانع آن میشود و طبیعیترین حقوق شهروندان خود را زیر پا میگذارد.
● فقراتی از درسهای کارل منگر به شاهزاده رودولف، ولیعهد امپراتوری اتریش-مجارستان
➣ @Notes_On_Liberty
👍9👏3❤2
📃 لوتر، کالوین، و دولت مطلقه | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
اصلاحات کاتولیک سدهی شانزدهم مجبور بود جنگ فکری را به هواداری از مکتب اسکولاستیک و قانون طبیعی در دو جبهه پیش ببرد: علیه پروتستانها و پروتستانهای مخفی، و نیز علیه مدافعان سکولار دولت مطلقه. مبنای نزدیکی این دو گروه ظاهراً متضاد، بیش از داشتن دشمن مشترک بود. از بسیاری جهات، آنها همسان بودند و نه متّحدان اتّفاقی.
مارتین لوتر، پسر یک معدنچی آلمانی، و ژان کالوین، پسر یک وکیل و صاحبمنصب فرانسوی، که فرقههای مذهبی جدید آنان شمال اروپا را فراگرفت، علیرغم تفاوتهای فراوانشان بر سر برخی از اصول اساسی توافق داشتند. بهویژه، فلسفهی اجتماعی و الهیّات آنها بر این گزارهی اساسی استوار بود که انسان کاملاً فاسد و غرق در گناه است. اگر چنین باشد، انسان بهسختی میتواند حتّی تا حدّی با تلاش خود به رستگاری دست یابد؛ بنابراین، رستگاری، از ارادهی آزاد ناموجود انسان حاصل نمیشود، بلکه موهبتی دلبخواه و درکناشدنی از فیض فراوان خداوند است؛ هدیهای که او به دلایل خاصّ خود تنها به برگزیدگان ازپیشمقدّر اعطا میکند. همهی غیربرگزیدگان نفرینشدهاند.
افزون بر این، چون انسان کاملاً فاسد و بندهی شیطان است، هرگز نمیتوان به عقل او -چه رسد به حسّ لذّتش- اعتماد کرد. به هیچروی نمیتوان به عقل و حواس برای تشکیل اخلاق اجتماعی اعتماد کرد؛ اخلاق فقط میتواند از طریق وحی کتاب مقدّس از ارادهی الهی ناشی شود...
🖇 متن کامل: لوتر، کالوین، و دولت مطلقه
#پروتستانتیسم #اندیشه_سیاسی
#لوتر #کالوین #کاتولیسیسم
#مسیحیت #دولت #دولت_مطلقه
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اصلاحات کاتولیک سدهی شانزدهم مجبور بود جنگ فکری را به هواداری از مکتب اسکولاستیک و قانون طبیعی در دو جبهه پیش ببرد: علیه پروتستانها و پروتستانهای مخفی، و نیز علیه مدافعان سکولار دولت مطلقه. مبنای نزدیکی این دو گروه ظاهراً متضاد، بیش از داشتن دشمن مشترک بود. از بسیاری جهات، آنها همسان بودند و نه متّحدان اتّفاقی.
مارتین لوتر، پسر یک معدنچی آلمانی، و ژان کالوین، پسر یک وکیل و صاحبمنصب فرانسوی، که فرقههای مذهبی جدید آنان شمال اروپا را فراگرفت، علیرغم تفاوتهای فراوانشان بر سر برخی از اصول اساسی توافق داشتند. بهویژه، فلسفهی اجتماعی و الهیّات آنها بر این گزارهی اساسی استوار بود که انسان کاملاً فاسد و غرق در گناه است. اگر چنین باشد، انسان بهسختی میتواند حتّی تا حدّی با تلاش خود به رستگاری دست یابد؛ بنابراین، رستگاری، از ارادهی آزاد ناموجود انسان حاصل نمیشود، بلکه موهبتی دلبخواه و درکناشدنی از فیض فراوان خداوند است؛ هدیهای که او به دلایل خاصّ خود تنها به برگزیدگان ازپیشمقدّر اعطا میکند. همهی غیربرگزیدگان نفرینشدهاند.
افزون بر این، چون انسان کاملاً فاسد و بندهی شیطان است، هرگز نمیتوان به عقل او -چه رسد به حسّ لذّتش- اعتماد کرد. به هیچروی نمیتوان به عقل و حواس برای تشکیل اخلاق اجتماعی اعتماد کرد؛ اخلاق فقط میتواند از طریق وحی کتاب مقدّس از ارادهی الهی ناشی شود...
🖇 متن کامل: لوتر، کالوین، و دولت مطلقه
#پروتستانتیسم #اندیشه_سیاسی
#لوتر #کالوین #کاتولیسیسم
#مسیحیت #دولت #دولت_مطلقه
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
لوتر، کالوین، و دولت مطلقه
لوتر، کالوین، و دولت مطلقه | مورای روتبارد اصلاحات کاتولیک سدهی شانزدهم مجبور بود جنگ فکری را به هواداری از مکتب اسکولاستیک و قانون طبیعی در دو جبهه پیش ببرد: علیه پروتستانها و پروتستانهای مخفی، و نیز علیه مدافعان سکولار دولت مطلقه. مبنای نزدیکی این دو…
👍10👎2👏2
تاریخ روایتگر نبوغ حکومتها در یافتن چیزهای جدید برای مالیات است -زمین، دام، نمک، روغن زیتون، چای، تنباکو، شمع، کلاهگیس، صابون، درآمد، سود، ادرار، رنگ، سفر هوایی، تمبر، کارت بازی، کلاه، و موارد دیگر. در سال ۱۷۰۵، امپراتور روسیه، پیتر کبیر، حتّی برای ریش مالیات وضع کرد. با اینحال، این مالیات از نیاز به افزایش درآمد ناشی نمیشد، بلکه بخشی از برنامهی او برای تبدیل روسیه به یک قدرت پیشرو اروپایی بود؛ او میخواست مردان روس از مد تمیز اروپای غربی تقلید کنند. این نمونهی متقدّم مالیاتی بود که برای تغییر رفتار مردم طرّاحی شده بود.
همچنین، مالیاتها میتوانند تا مدّتها پس از رفع توجیه اصلی خود برقرار بمانند. دِینگلد [مالیاتی که فرمانروایان انگلستان و فرانسه جمعآوری کرده و برای جلوگیری از دانمارکیها به آنان میپرداختند] پس از رفع تهدید دانمارک همچنان ستانده میشد، مالیات بر درآمد پس از سرنگونی ناپلئون همچنان دوام آورد، و بسیاری از مالیاتهای «اضطراری» دیگر نیز به همین ترتیب برجای ماندهاند. در سال ۱۹۰۲، قیصر ویلهلم دوم آلمان، مالیاتی بر شامپاین، برای تأمین مالی نیروی دریایی امپراتوری، وضع کرد. اگرچه ناوگان امپراتوری در سال ۱۹۱۹ از بین رفت، مالیات شامپاین هنوز وجود دارد و میلیونها یورو درآمد به جیب دولت میرود. بهطور مشابه، در سال ۱۹۳۶، دولت پنسیلوانیای ایالات متّحده، برای افزایش درآمد برای بازسازی جانزتاون، که در اثر سیل ویران شده بود، مالیاتی بر الکل وضع کرد. جانزتاون خیلی زود بازسازی شد، ولی مالیات (اکنون ۱۸ درصد) هنوز به قوّت خود باقی است.
● ایمون باتلر، مالیات
#مالیات #چپاول
➣ @Notes_On_Liberty
همچنین، مالیاتها میتوانند تا مدّتها پس از رفع توجیه اصلی خود برقرار بمانند. دِینگلد [مالیاتی که فرمانروایان انگلستان و فرانسه جمعآوری کرده و برای جلوگیری از دانمارکیها به آنان میپرداختند] پس از رفع تهدید دانمارک همچنان ستانده میشد، مالیات بر درآمد پس از سرنگونی ناپلئون همچنان دوام آورد، و بسیاری از مالیاتهای «اضطراری» دیگر نیز به همین ترتیب برجای ماندهاند. در سال ۱۹۰۲، قیصر ویلهلم دوم آلمان، مالیاتی بر شامپاین، برای تأمین مالی نیروی دریایی امپراتوری، وضع کرد. اگرچه ناوگان امپراتوری در سال ۱۹۱۹ از بین رفت، مالیات شامپاین هنوز وجود دارد و میلیونها یورو درآمد به جیب دولت میرود. بهطور مشابه، در سال ۱۹۳۶، دولت پنسیلوانیای ایالات متّحده، برای افزایش درآمد برای بازسازی جانزتاون، که در اثر سیل ویران شده بود، مالیاتی بر الکل وضع کرد. جانزتاون خیلی زود بازسازی شد، ولی مالیات (اکنون ۱۸ درصد) هنوز به قوّت خود باقی است.
● ایمون باتلر، مالیات
#مالیات #چپاول
➣ @Notes_On_Liberty
👍19👌3👎2
📃 حکومت جعل بزرگی است که همه در تلاشاند تا از طریق آن به هزینهی دیگران، زندگی کنند | ✍🏻 فردریک باستیا
➣ @Notes_On_Liberty
انسان از سختی، از رنج، عقب مینشیند و آن را پس میزند؛ و با اینحال اگر زحمت کار را به جان نخرد طبیعتاً محکوم به تحمّل محرومیّت است. او باید از میان این دو شر دست به انتخاب بزند. با بهکارگیری چه وسیلهای میتواند از هر دو اینها پرهیز کند؟ تنها یک راه باقی میماند و خواهد ماند: بهرهبردن از کار دیگران. چنین رفتاری مانع از آن میشود که سختی و لذّت به نسبت طبیعی خود برسند و سبب میشود که همهی سختیها نصیب یک دسته شود و تمام لذّتها نصیب دستهای دیگر. این منشأ بردگی و غارت است، به هر شکلی که باشد -خواه جنگ، مالیات، خشونت محدودیّت ،کلاهبرداری و غیره. سوءاستفادهای وحشتناک است؛ ولی با اندیشهای که آن را خلق کرده سازگار است. باید از ظلم و ستم بیزار بود و در برابر آن ایستاد بهسختی میتوان آن را بدیهی قلمداد کرد.
بردگی در حال از بین رفتن است، خدا را شکر! و از طرف دیگر، تمایل ما به دفاع از داراییمان از تسهیل غارت مستقیم و آشکار جلوگیری میکند.
با اینحال، یک چیز باقی میماند. این تمایل بنیادین تمام انسانهاست که زندگی را به دو بخش تقسیم کنند؛ سختی را بر دوش دیگران بیاندازند و رضایتمندی را برای خودشان نگه دارند. باید نشان داد که این تمایل اندوهبار در چه شمایل جدیدی خود را نشان میدهد.
غاصب، دیگر مستقیماً و با قدرت خویش علیه قربانیاش عمل نمیکند. مستبدّ و قربانی همچنان حاضرند ولی یک شخص میانجی میان آنان وجود دارد که همانا حکومت است، یعنی خود قانون. چه فکر بهتری میتوانیم کرد که ظلمهایمان را آرام پیش ببریم تا بر تمامی مقاومتها غلبه کنیم؟...
🖇 متن کامل: حکومت جعل بزرگی است که همه در تلاشاند تا از طریق آن به هزینهی دیگران، زندگی کنند
#دولت #حکومت #چپاول
#مالیات #خدمات_عمومی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
انسان از سختی، از رنج، عقب مینشیند و آن را پس میزند؛ و با اینحال اگر زحمت کار را به جان نخرد طبیعتاً محکوم به تحمّل محرومیّت است. او باید از میان این دو شر دست به انتخاب بزند. با بهکارگیری چه وسیلهای میتواند از هر دو اینها پرهیز کند؟ تنها یک راه باقی میماند و خواهد ماند: بهرهبردن از کار دیگران. چنین رفتاری مانع از آن میشود که سختی و لذّت به نسبت طبیعی خود برسند و سبب میشود که همهی سختیها نصیب یک دسته شود و تمام لذّتها نصیب دستهای دیگر. این منشأ بردگی و غارت است، به هر شکلی که باشد -خواه جنگ، مالیات، خشونت محدودیّت ،کلاهبرداری و غیره. سوءاستفادهای وحشتناک است؛ ولی با اندیشهای که آن را خلق کرده سازگار است. باید از ظلم و ستم بیزار بود و در برابر آن ایستاد بهسختی میتوان آن را بدیهی قلمداد کرد.
بردگی در حال از بین رفتن است، خدا را شکر! و از طرف دیگر، تمایل ما به دفاع از داراییمان از تسهیل غارت مستقیم و آشکار جلوگیری میکند.
با اینحال، یک چیز باقی میماند. این تمایل بنیادین تمام انسانهاست که زندگی را به دو بخش تقسیم کنند؛ سختی را بر دوش دیگران بیاندازند و رضایتمندی را برای خودشان نگه دارند. باید نشان داد که این تمایل اندوهبار در چه شمایل جدیدی خود را نشان میدهد.
غاصب، دیگر مستقیماً و با قدرت خویش علیه قربانیاش عمل نمیکند. مستبدّ و قربانی همچنان حاضرند ولی یک شخص میانجی میان آنان وجود دارد که همانا حکومت است، یعنی خود قانون. چه فکر بهتری میتوانیم کرد که ظلمهایمان را آرام پیش ببریم تا بر تمامی مقاومتها غلبه کنیم؟...
🖇 متن کامل: حکومت جعل بزرگی است که همه در تلاشاند تا از طریق آن به هزینهی دیگران، زندگی کنند
#دولت #حکومت #چپاول
#مالیات #خدمات_عمومی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
حکومت جعل بزرگی است که همه در تلاشاند تا از طریق آن به هزینهی دیگران، زندگی کنند
حکومت جعل بزرگی است که همه در تلاشاند تا از طریق آن به هزینهی دیگران، زندگی کنند | فردریک باستیا انسان از سختی، از رنج، عقب مینشیند و آن را پس میزند؛ و با اینحال اگر زحمت کار را به جان نخرد طبیعتاً محکوم به تحمّل محرومیّت است. او باید از میان این دو…
👍19❤6👎4
📃 مارکسیسم بهمثابهی سوفیسم: بررسی نقادانهی کالاانگاری نیروی کار | ✍🏻 آلن گیندلر
➣ @Notes_On_Liberty
یکی از اصول بنیادین مارکسیسم، نظریّهی ارزش کار است، که بیان میکند ارزش یک کالا براساس میزان زمان کار اجتماعاً لازم برای تولید آن تعیین میشود. در این چارچوب، کار خود به یک کالا تبدیل میشود -چیزی که میتوان آن را در بازار خرید و فروخت. مارکس استدلال میکند که در نظام سرمایهداری کارگران مجبورند نیروی کار خود را به سرمایهداران بفروشند؛ سرمایهدارانی که با پرداخت دستمزدی کمتر از ارزش کاملی که کار افراد تولید میکند، آنها را استثمار میکنند. این تفاوت -یا «ارزش اضافی»- توسّط سرمایهدار بهعنوان سود تصاحب میشود. با اینحال، وقتی این قیاس بین کار و کالا بهطور انتقادی بررسی شود، نقصهای ژرفی را آشکار میکند.
این ایده که نیروی کار یک کالا است، در آثار بسیاری از اقتصاددانان برجسته، چه اهالی مکتب اقتصاد اتریش و چه دیگر مکاتب، مورد انتقاد قرار گرفته است. فردریش هایک در اثر خود «راه بردگی» (۱۹۴۴)، برنامهریزی اقتصادی سوسیالیستی را بهشکل گستردهتری نقد میکند، که کالاانگاری نیروی کار را نیز در بر میگیرد. نقد هایک بر مارکسیسم این است که مارکسیسم به تمرکز قدرت میانجامد؛ جاییکه دولت نیروی کار و دیگر جنبههای اقتصاد را کنترل میکند. او استدلال میکند که نیروی کار را همچون کالایی کنترلشده انگاشتن، در یک اقتصاد برنامهریزیشده، آزادی فردی را تضعیف میکند و بهنوعی فرد را «برده» میسازد.
بهعقیدهی هایک، آزادی اقتصادی، از جمله آزادی انتخاب کار و مذاکره بر سر دستمزد، برای آزادی سیاسی ضروری است. نقد او این است که نگاه مارکسیستی به نیروی کار، که آن را کالایی که باید بهدست دولت کنترل شود میداند، اساساً ناقض است و برای آزادی فردی خطرناک.
🖇 متن کامل: مارکسیسم بهمثابهی سوفیسم: بررسی نقادانهی کالاانگاری نیروی کار
#مارکسیسم #ارزش_کار #نیروی_کار
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
یکی از اصول بنیادین مارکسیسم، نظریّهی ارزش کار است، که بیان میکند ارزش یک کالا براساس میزان زمان کار اجتماعاً لازم برای تولید آن تعیین میشود. در این چارچوب، کار خود به یک کالا تبدیل میشود -چیزی که میتوان آن را در بازار خرید و فروخت. مارکس استدلال میکند که در نظام سرمایهداری کارگران مجبورند نیروی کار خود را به سرمایهداران بفروشند؛ سرمایهدارانی که با پرداخت دستمزدی کمتر از ارزش کاملی که کار افراد تولید میکند، آنها را استثمار میکنند. این تفاوت -یا «ارزش اضافی»- توسّط سرمایهدار بهعنوان سود تصاحب میشود. با اینحال، وقتی این قیاس بین کار و کالا بهطور انتقادی بررسی شود، نقصهای ژرفی را آشکار میکند.
این ایده که نیروی کار یک کالا است، در آثار بسیاری از اقتصاددانان برجسته، چه اهالی مکتب اقتصاد اتریش و چه دیگر مکاتب، مورد انتقاد قرار گرفته است. فردریش هایک در اثر خود «راه بردگی» (۱۹۴۴)، برنامهریزی اقتصادی سوسیالیستی را بهشکل گستردهتری نقد میکند، که کالاانگاری نیروی کار را نیز در بر میگیرد. نقد هایک بر مارکسیسم این است که مارکسیسم به تمرکز قدرت میانجامد؛ جاییکه دولت نیروی کار و دیگر جنبههای اقتصاد را کنترل میکند. او استدلال میکند که نیروی کار را همچون کالایی کنترلشده انگاشتن، در یک اقتصاد برنامهریزیشده، آزادی فردی را تضعیف میکند و بهنوعی فرد را «برده» میسازد.
بهعقیدهی هایک، آزادی اقتصادی، از جمله آزادی انتخاب کار و مذاکره بر سر دستمزد، برای آزادی سیاسی ضروری است. نقد او این است که نگاه مارکسیستی به نیروی کار، که آن را کالایی که باید بهدست دولت کنترل شود میداند، اساساً ناقض است و برای آزادی فردی خطرناک.
🖇 متن کامل: مارکسیسم بهمثابهی سوفیسم: بررسی نقادانهی کالاانگاری نیروی کار
#مارکسیسم #ارزش_کار #نیروی_کار
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
مارکسیسم بهمثابهی سوفیسم: بررسی نقادانهی کالاانگاری نیروی کار
مارکسیسم بهمثابهی سوفیسم: بررسی نقادانهی کالاانگاری نیروی کار | آلن گیندلر یکی از اصول بنیادین مارکسیسم، نظریّهی ارزش کار است، که بیان میکند ارزش یک کالا براساس میزان زمان کار اجتماعاً لازم برای تولید آن تعیین میشود. در این چارچوب، کار خود به یک کالا…
👍14👏4❤2
«محیط کار طی قرن گذشته ایمنتر شده، ولی این امر ناشی از نیروهای سرمایهداری رقابتی بود، نه مقررات... محیط کار ناایمن یا خطرناک، برای کارفرمایان هزینهزاست، چراکه آنها باید دستمزد بالاتر جبرانکنندهای را به کارگران بپردازند. بنابراین کارفرمایان منفعت مالی زیادی در ارتقای ایمنی محیط کار دارند، بهویژه در صنایع تولیدی که دستمزدها بخش اعظم هزینههای کل را شامل میشود. علاوه بر این، کارفرمایان میبایست هزینههای کار ازدسترفته، آموزش کارگران جدید، و جبران خسارت کارگران را، در هر زمان که حادثهای رخ دهد، متحمل شوند. نیاز به صحبت دربارهی تهدیدهای قضایی، که گریبانگر آنان میشود، نیست. سرمایهگذاری در زمینهی فناوری، از تراکتورهای مزارع تا رباتهای مورد استفاده در کارخانههای خودروسازی، محیط کار را ایمنتر کردهاند. ولی اتحادیهها، با این استدلال لادیستی که «مشاغل نابود میشوند»، اغلب با چنین فناوریهایی مخالفت کردهاند.» (توماس دیلورنزو)
✧ فاجعهی دلخراش انفجار معدن طبس و جانباختن دهها تن از کارگران آن را تسلیت میگوییم.
➣ @Notes_On_Liberty
✧ فاجعهی دلخراش انفجار معدن طبس و جانباختن دهها تن از کارگران آن را تسلیت میگوییم.
➣ @Notes_On_Liberty
👍22❤7💔3