On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.9K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
📃 دموکراسی مساوی با آزادی نیست | ✍🏻 سوهام پاتیل

➣ @Notes_On_Liberty

بیشتر دولت‌های جهان امروزین ما دموکراتیک هستند یا دستکم خودشان را «دموکراتیک» می‌نامند. پذیرش دموکراسی همچون یکی از بزرگترین دستاوردهای بشری ستوده می‌شود. روزگاری، بشر قیدوزنجیرهای پادشاهی‌ها را شکست و دیگر هرگز به عقب بازنگشت. امروز، همه‌ی شهروندان کشورهای دموکراتیک از قید مستبدان رها و مصون‌اند. ولی، این سخنان بسیار دور از واقعیّتند.

نظام‌های دموکراتیک دیرگاهان وجود داشته‌اند. یونان باستان برجسته‌ترین نمونه‌ی دموکراسی در عصر باستان است که به ذهن می‌رسد. درحالی‌که دموکراسی‌های امروزی با دموکراسی آتنیان باستان بسیار متفاوتند، با این‌حال همان مشکلاتی را دارند که همه‌ی دموکراسی‌ها به آن مبتلایند.

دموکراسی‌ها آزادی اجتماع و انجمن را نقض می‌کنند. مدافعان دموکراسی اغلب استدلال می‌کند که به هر کس حقّ رأی داده می‌شود و این معادل نمایندگی منصفانه و عادلانه است. با این‌حال، این امر شهروندان را به قرارداد اجتماعی مقیّد و مجبور می‌کند زیرا آن‌ها مجبور به اطاعت از نتایج دموکراسی هستند حتّی اگر به آن حکومت رضایت نداده باشند. صرفِ دادنِ حقّ رأی به همگان جبران منطقی و کافی برای مجبور ساختن آنان به فرمانبرداری از قوانین دولتی نیست. این امر دموکراسی‌ها را از تلاش برای «تحمیل رضایت»، با ادّعای اینکه داشتن حقّ رأی به تنهایی برای رضایت کافی است، باز نداشته است. اگر چهار دزد مخفیانه وارد خانه‌ای شوند و سپس با رأی دادن از صاحب خانه پیشی بگیرند تا مالکیّت خانه را به آن‌ها واگذار کنند، نتیجه را هرگز نمی‌توان عادلانه نامید. دموکراسی‌ها مصون از خطا نیستند و نمی‌توانند تصمیمات را صرفاً بر اساس خواست اکثریّت، توجیه اخلاقی کنند.

افزون بر این، دموکراسی‌ها وقتی از نظر سیاسی محبوب می‌شوند، به بازتوزیع دارایی‌ها گرایش پیدا می‌کنند. این می‌تواند به اشکال مختلفی اتّفاق بیفتد. اغلب، از دموکراسی برای توجیه مصادره‌ی اموال افراد مرفّه و متمکّن و متموّل به‌نفع اعضا یا شهروندانی که بیشتر به آرمان یک حزب سیاسی متمایل هستند، استفاده می‌شود. هر شهروندی که در سمت اشتباه دموکراسی قرار گیرد، در معرض قربانی شدن قرار دارد. این امر سیاسی‌شدن زندگی ما را توضیح می‌دهد. دیگر کافی نیست که فردی صلح‌جو و سازگار باشیم.

همچنین اغلب استدلال می‌شود که نظام‌های دموکراتیک نمایانگر آزادی هستند، زیرا سلسله‌مراتب سفت‌وسخت حاکم/رعیت مانند نظام‌های سلطنتی در آن وجود ندارد. پیش از این، تحت‌لوای سلطنت، طبقه‌ی حاکم وجود داشت و همه‌ی شهروندان دیگر رعیت بودند. بنابراین، تمایز روشنی بین طبقه‌ی حکمران و طبقه‌ی غیرحکمران قائل می‌شدند. حامیان دموکراسی اغلب ادّعا می‌کنند که همه‌ی شهروندان به‌دلیل توانایی رأی‌دادن، به‌نوعی حاکم هستند. با این منطق، هیچ نقض حقوقی در دموکراسی‌ها رخ نمی‌دهد زیرا همه‌ی شهروندان بخشی از دولت هستند. هر دزدی‌ای از شهروندان به‌دلیل اینکه آن‌ها بخشی از نظام دموکراتیک هستند، با رضایت آن‌ها انجام شده است. این سخن مغالطه‌آمیز است؛ زیرا شهروندان حقوقی دارند که مستقل از دولت وجود دارند. این حقوق حقوق طبیعی هستند و نمی‌توانند از سوی دولت اعطا شوند. بلکه فقط می‌توانند توسط دولت نقض شوند. صرف وجود انتخابات، دموکراسی‌ها را از مسئولیّت اخلاقی مبرّا نمی‌کند.

آشکار است که دموکراسی مستعدّ استبداد است. این امر نه‌تنها زمانی‌که دموکراسی «اشتباه» اجرا می‌‌شود، بلکه تقریباً همیشه صادق است، زیرا دموکراسی‌ها ناگزیر به میدان رقابت گروه‌های ذی‌نفع تبدیل می‌شوند. با وجود این کاستی‌ها، دموکراسی همچنان نظام سیاسی‌ای دانسته می‌شود که کشورهای «آزاد» باید آن را اتّخاذ کنند. دلیل خوب قلمدادشدن دموکراسی در نظر عموم این است که خیلی خوب با جزم‌های ترقّی‌‌خواهانه‌ی برابری و همه‌شمولی ترکیب می‌شود. از آنجاکه همه‌ی آرا برابر هستند، یک جامعه‌ی هماهنگ و همه‌شمول باید شبیه به یک ملّت رنگین‌کمانی تشکیل شود.

آزادی در بیشتر موارد با برابری ناسازگار است. جای شگفتی نیست که دموکراسی‌ها معمولاً در راستای ایجاد جامعه‌ای برابرتر، حقوق طبیعی را نقض می‌کنند. دموکراسی‌ها با تکیه بر حسادت و طمع، پایه‌های اخلاقی جامعه را از بین می‌برند. درحالی‌که اهداف دموکراسی‌ها در جامه‌ای شریف ظاهر می‌شوند، نتایج آن‌ها چنین نیست. نظام آزاد، نظمی خواهد بود که بر اساس آزادی اجتماع و حقوق مالکیت باشد، نه دموکراسی.

#آزادی #جامعه‌ی_آزاد #مالکیت
#دموکراسی #برابری #سوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
❤19👍10👌4
... لیبرال‌های کهن، حامیانی از طبقه‌ی کارگر، حتّی از اشراف و اغلب از خانواده‌های سلطنتی داشتند. در واقع، کمتر کسی از آنان ضدّسلطنت بود. آن‌ها طرفدار دموکراسی بودند، ولی بدون هیچ قید‌وشرطی زیر عَلَم آن سینه نمی‌زدند و معمولاً دموکراسی را عنصری مفید در یک حکومت مختلط در نظر می‌گرفتند. اشرافیّت اسپانیا تا حدّ زیادی لیبرال بود؛ بخش قابل‌توجّهی از اشراف ایتالیایی، پرتغالی، باواریایی، مجارستانی و اسکاتلندی نیز همینطور. امپراتور فرانتس یوزف با لیبرال‌ها همدلی داشت و پسرش، ولیعهد ناکام رودولف، آشکارا از لیبرال‌ها پشتیبانی می‌کرد. برادرش، ماکسیمیلیان معدوم، امپراتور مکزیک، برخلاف آنچه آمریکایی‌ها یا اروپایی‌های معمولی باور دارند، یک لیبرال دوآتشه بود. خاندان‌های سلطنتی ایتالیا، اسپانیا و پرتغال تا حد زیادی لیبرال بودند. علیه لیبرال‌های کهن زیاد می‌توان گفت و نوشت ولی آن‌ها هرگز یک حزب چپ نبودند.

● اریک فون کوینلت-لدین. چپ‌گرایی؛ از ساد و مارکس تا هیتلر و مارکوزه

➣ @Notes_On_Liberty
❤18👍14👏2
On Liberty | درباره‌ی آزادی
Video
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مردم نپال نیز با انداختن قایق در حوض دانشگاه، شعار «ولش کن ولش کن»، روش‌های خشونت‌پرهیزانه و نافرمانی مدنی، «چهارشنبه‌های سفید»، و «آزادی‌های یواشکی» و برگزاری سیرک در خارج از کشور و نگارش دفترچه‌ی خاطرات موفق به سرنگونی دولت این کشور شدند. شایان ذکر است که رهبر ایشان فردی بود که در زندان با بطری آب معدنی بدنسازی کار می‌کرد و اخیراً قهرمان مستر المپیا شده است.
👏50👍7👌3
تصور بی‌صاحب بودن کشور تصور اشتباهیه. از قضا یک روز این «صاحبان» که خودشون رو عقل کل و قیم مردم می‌دونستند و در همه‌ی امور «دخالت» می‌کردند و می‌کنند، تصمیم گرفتند که بر روی رودها سد بسازند، کشت برخی محصولات رو ممنوع کنند، کشت برخی دیگه رو گسترش بدند و مشوق‌های گوناگونی ارائه دادند، مثل یارانه‌های نقدی و غیرنقدی (مثلاً دادن کود به کشاورزان) و پیش‌خرید محصولات با قیمت‌های بالاتر. و شد آنچه شد و می‌بینیم و علتش رو نمی‌فهمیم. امیدوارم کشور دوباره بی‌صاحب بشه و سازوکار قیمتی بازار دوباره همه‌ی تولیدکنندگان رو هدایت کنه.

➣ @Notes_On_Liberty
👍34❤4👎3
📃 چگونه راه‌آهن‌های خصوصی به توسعه‌ی بیمارستان‌ها و پزشکی کمک کردند؟ | ✍🏻 استفن اندرسون

➣ @Notes_On_Liberty

سده‌ی نوزدهم، قرن ایجاد و گسترش راه‌آهن در ایالات متّحده بود؛ مسیری که بار و مسافر جابه‌جا می‌کرد. یکی از پیآمدهای راه‌آهن‌های خصوصی، پدیدآمدن بیمارستان‌هایی بود که توسّط شرکت‌ها برای درمان کارمندانشان در مناطق دورافتاده ساخته و اداره می‌شد. شغل کارگران راه‌آهن میزان آسیب‌دیدگی بالایی مانند از دست‌دادن اندام، جراحات شدید و مرگ به همراه داشت. این نمونه‌ای از مشاغل خصوصی است که یک مشکل واقعی را می‌بینند و بدون کمک حکومت، فرآیندی را برای حلّ آن آغاز می‌کنند.

بیمارستان‌های راه‌آهن، حرفه‌ی جدیدی به‌نام جرّاح راه‌آهن پدید آوردند. جرّاحی راه‌آهن به این صورت تعریف شد: «... تخصّص پزشکی‌ای که به مراقبت از کارمندان راه‌آهن و گاهی اوقات اعضای خانواده غیرکارمند یا قربانیان آسیب‌دیده اختصاص دارد.» جرّاحان راه‌آهن بسته‌های کمک‌های اوّلیّه را به‌وجود آوردند، در پزشکی اورژانس پیشگام شدند، بسته‌های اورژانسی قابل حمل ساختند، گاز استریل ساختند، خدمات بهداشت حرفه‌ای را اجرا کردند، در قطع عضو و پروتز تخصّص داشتند، واگن‌های قطار بیمارستانی به‌وجود آوردند و در پرونده‌های دعاوی مربوط به آسیب‌دیدگی شهادت دادند. «تحقیقات و نشریّات آن‌ها زمینه‌ساز نخستین پژوهش‌های مدرن درباره‌ی مراقبت از آسیب‌های روحی شد.» آن‌ها در دفاتر خود یا در بیمارستان‌ها و کلینیک‌های تأسیس‌شده توسّط راه‌آهن برای راه‌آهن کار می‌کردند. این نوآوری‌های پزشکی، در امور پزشکی سده بیست‌ویکم مورد استفاده قرار می‌گیرند...

🖇 متن کامل: چگونه راه‌آهن‌های خصوصی به توسعه‌ی بیمارستان‌ها و پزشکی کمک کردند؟

#خدمات_درمانی #خدمات_خصوصی
➣ @Notes_On_Liberty
👍12❤6👌2
سوسیالیسم -اصطلاحی عمومی که باید شامل برنامه‌ریزی اقتصادی، مقرّرات اقتصادی و کنترل‌های اقتصادی نیز باشد- با این فرض آغاز می‌شود که هیچ قانون اقتصادی ثابت و تغییرناپذیری وجود ندارد. سوسیالیسم، برای اثبات این فرض، ابتدا باید این نکته را انکار کند که انسان با فطرت طبیعی خود و با غرایز و انگیزه‌هایی که رفتار او را تحت هر شرایطی کنترل می‌کنند، زاده می‌شود. او هیچ شخصیّت خاصّی ندارد. از نظر سوسیالیست، انسان نوعی موادّ خام است که می‌تواند توسّط محیطش شکل بگیرد. بنابراین، سوسیالیست پس از تصمیم‌گیری درباره‌ی آرمان خود، به ساخت قالب محیطی می‌پردازد که این موادّ خام را در آن خواهد ریخت. ویژگی اصلی این قالب، حذف نهاد مالکیّت خصوصی است؛ سوسیالیست معتقد است که این نهاد، علّت سقوط انسان از جایگاه والای خود است. اگر سوسیالیست نتواند انسان را وادار به دست‌کشیدن از مالکیّت خصوصی کند، این بی‌میلی را به غریزه‌ی انسانی نسبت نمی‌دهد، بلکه آن را به شرطی‌سازی‌های پیشین انسان نسبت می‌دهد. از نظر سوسیالیست انسان مدّت‌ها آموزش دیده تا مالکیّت بر ثمرات کار خود را مطلوب بداند، به‌طوری‌که نمی‌تواند برکات واگذاری مالکیّت به جامعه را تصوّر کند. برای فروکردن این مفهوم در ذهن او، لازم است تمام تولیداتش را به‌زور از او بگیریم تا در نهایت دوباره به آرمان جدید خو کند. بنابراین، زور ابزار ضروری همه‌ی اشکال سوسیالیسم است.

● فرانک چودوروف. همرنگ جماعت نبودن: خودزندگی‌نامه‌ی یک فردگرا

➣ @Notes_On_Liberty
👍11👏6❤3
وقتی علم اقتصاد نشان داد که چرا یک نظام سوسیالیستی، که لزوماً فاقد هرگونه روش محاسبه‌ی اقتصادی است، هرگز نمی‌تواند در چارچوب یک نظام اقتصادی عملی شود، تمام استدلال‌هایی که به‌نفع اصلاحات بزرگ مطرح می‌شد، نیست و نابود شد. از آن زمان به بعد، سوسیالیست‌ها بنیان امیدهای خود را نه بر قدرت استدلال‌هایشان، بلکه بر کینه، حسادت و نفرت توده‌ها بنا نهادند. امروزه حتّی پیروان سوسیالیسم «علمی» نیز منحصراً بر این عوامل عاطفی تکیه می‌کنند. بنیان سوسیالیسم و ​​مداخله‌گرایی معاصر، قضاوت‌های ارزشی است. سوسیالیسم ستوده می‌شود زیرا تنها نوع منصفانه‌ی سازمان اقتصادی جامعه دانسته می‌شود. همه‌ی سوسیالیست‌ها، چه مارکسیست و چه غیرمارکسیست، از سوسیالیسم به‌عنوان تنها نظام که با مقیاسی از ارزش‌های مطلقِ دلبخواهی همخوانی دارد، طرفداری می‌کنند. آن‌ها ادّعا می‌کنند که این ارزش‌ها، تنها ارزش‌هایی هستند که برای همه‌ی افراد شریف، و در درجه‌ی اوّل کارگران -اکثریّتِ جامعه‌ی صنعتی مدرن- معتبرند. این ارزش‌ها به این دلیل مطلق در نظر گرفته می‌شوند که مورد حمایت اکثریّت هستند و اکثریّت همیشه درست می‌گوید!

● لودویگ فون میزس. نظریه و تاریخ

➣ @Notes_On_Liberty
👍21❤5👏2
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 برآمدن حکومت متمرکز؛ بخش دوم: اصلاحات کلیسایی | ✍🏻 فرانسوا گیزو ➣ @Notes_On_Liberty تا سده‌ی پانزدهم، تنها ایده‌های کلّی که تأثیر قدرتمندی بر توده‌ی مردم داشتند، ایده‌های مرتبط با دین بودند. تنها کلیسا قدرت تنظیم، ترویج و تجویز آن‌ها را داشت. درست است…
📃 انقلاب انگلستان | ✍🏻 فرانسوا گیزو

➣ @Notes_On_Liberty

دیدیم که در درازای سده‌ی شانزدهم، همه‌ی عناصر، همه‌ی حقایق جامعه‌ی اروپایی در دو حقیقت بنیادین ادغام شد: حقّ اندیشه‌ی آزاد، و تمرکز قدرت؛ یکی در جامعه‌ی دینی تفوّق پیدا کرد، دیگری در جامعه‌ی مدنی. رهایی ذهن انسان و پادشاهی مطلقه هم‌زمان بر کلّ اروپا چیره شد.

   اصلاً نمی‌توان تصوّر کرد که نبردی بین این دو واقعیّت -که ویژگی‌هایشان بسیار متناقض می‌بود- در برهه‌ای از زمان آغاز نشود؛ زیرا در حالی‌که یکی شکست‌دادن قدرت مطلق در نظم معنوی بود، دیگری پیروزی قدرت مطلق در نظم دنیوی بود؛ یکی زوال سلطنت کلیسایی باستان را به‌دنبال داشت، و دیگری اوج نابودی آزادی فئودالی و سیاسی باستان بود...

...

   تقریباً کسی نیست که خاستگاه نهادهای آزاد انگلستان را نداند. چگونه در سال ۱۲۱۵، ائتلافی از بارون‌های بزرگ، شاه جان را مجبور به امضای منشور کبیر کرد؛ ولی به‌طور کلّی افراد زیادی نمی‌دانند که این منشور، هر از گاهی، از سوی هر پادشاهی تمدید و تأیید می‌شد. منشور، بین سده‌های سیزدهم تا شانزدهم، بیش از سی بار تأیید شد و افزون بر آن، قوانین جدیدی برای تأیید و گسترش مصوّبات آن تصویب گردید...

...

در نگاه کلّی به نهادهای آزاد انگلستان در پایان سده‌ی شانزدهم، می‌بینیم که این نهادها شامل چهار بخش‌اند: نخست، اصول و قواعد بنیادین آزادی که در اسناد مکتوب پیوسته پذیرفته شده و قوانین هرگز آن‌ها را فراموش نکرده‌اند؛ دوم، سوابق و نمونه‌هایی از آزادی، که البته با نمونه‌های ضدّآزادی نیز آمیخته‌اند، ولی همین‌ها برای حفظ و حمایت قانونی از خواسته‌های آزادی‌خواهان و مقابله با حکومت‌های استبدادی کافی بود؛ سوم، نهادهای محلّی و جزئی که بذرهای آزادی را در خود داشتند؛ مانند هیئت منصفه، حقّ تشکیل اجتماعات عمومی، حقّ داشتن سلاح و همچنین استقلال در اداره و دادرسی شهری؛ چهارم، پارلمان و قدرت آن که اکنون برای پادشاهان اهمّیّت بیشتری پیدا کرده بود، چون آن‌ها اکثر درآمدهای مستقل خود مثل املاک سلطنتی و حقوق مرسوم را از دست داده بودند و بدون رأی پارلمان حتّی هزینه‌های مربوط به دربارشان را نمی‌توانستند تأمین کنند.

🖇 متن کامل: انقلاب انگلستان

#انقلاب #انقلاب_شکوهمند
#استبداد #آزادی #انگلستان
➣ @Notes_On_Liberty
👍9👌3
همه‌ی ما با انقلاب ۱۹۱۷ روسیه و دولت کمونیستی برآمده از آن آشناییم. با این‌حال، آنچه کمتر شناخته شده این است که تجربه‌ی روسیه نخستین شورش کمونیستی نبود.

یک شورش کمونیستی در سال ۱۹۱۰ در مکزیک به پیروزی دست یافت. حکومت جدید به رهبری پانچو ویلا، زاپاتا و دیگران، توانست برنامه‌ی «اصلاحات کشاورزی» را اجرا کند. پیش از این زمان، مکزیک تحت اشرافیّت مزرعه‌دار قرار داشت و فریاد «زمین و آزادی» (Tierra y Libertad) احساسات دهقانان مکزیکی را علیه اقلیت ممتاز متّحد می‌کرد.

بنابراین، حکومت جدید مکزیک دارایی‌های بزرگ (زمین، کارخانه‌ها، مراکز تجاری و غیره) را مصادره کرد. تصوّر می‌شد که دهقانان در نتیجه‌ی انقلاب، خیلی راحت به این نهادها نقل مکان کرده و اداره‌ی آن‌ها را به‌دست می‌گیرند. افسوس که چنین نشد و حکومت کنترل این موارد را در دست گرفت.

پیش از شورش کمونیستی در مکزیک، سرنوشت کارگران اسفناک بود. اندک مالکان ثروتمند زمین تقریباً تمام زمین‌های کشور را کنترل می‌کردند که بیشتر آن‌ها پشتیبانی یک باند فاسد و بی‌احساس متشکّل از سیاستمداران و پلیس را داشتند. از نظر مارکس، راه‌حل ساده بود: حکومت را به‌دست بگیرید، زمین را تصرّف کنید و آن را به قطعات کوچک تقسیم کنید تا هر خانواده‌ی کارگر بتواند تقریباً ده هکتار زمین برای امرارمعاش خود داشته باشد.

نظریّه‌ی اقتصادی مارکسیستی مو‌به‌مو اجرا شد. کشاورزانی که زمین دریافت می‌کردند، هیچ دانشی از فنون کشاورزی نداشتند، هیچ ابزاری نداشتند و به‌دلیل تقسیم زمین به قطعات کوچک، هیچ فرصتی برای تجاری‌سازی و سودآوری محصولات کشاورزی نداشتند. در حالی‌که آن‌ها پیشتر با حمایت مردم و مهربانی‌های گاه‌به‌گاه یک حامی یا مدیریّت بی‌طرفانه در سطح مدیریّت میانی، موفّق به زنده‌ماندن شده بودند، اکنون به برهوتی از بی‌ثمری و بی‌محصولی پرتاب شدند. پیآمد این امر چیزی جز یک فاجعه‌ی اقتصادی برای مکزیک نبود.

● رابرت لفور. مبانی آزادی

➣ @Notes_On_Liberty
👍28❤3💔1
Forwarded from 📚«مُلکِ سیاست»📚 (بهروز زواریان)
▪️چهل‌وپنجمین شمارۀ مجله قلم‌یاران منتشر شد.

▫️ پروندۀ ویژۀ این شمارۀ قلم‌یاران در باب دولتمردی است که جنگید اما شکست خورد، در سودای اصلاحات بود اما عمرش کفاف نداد، این پرونده روایتی دیگر از عباس‌میرزا دارد، عباس‌میرزایی که کمتر می‌شناسیم.

از مقالات مهم این شماره مقالۀ فرانک چودوروف در باب مالیات بر درآمد با عنوان مالیات ریشۀ تمام شرارت‌ها و مفاسد است. بحثی در باب پولیبیوس و ایدۀ او در باب محدودیت قدرت. مقاله‌هایی در نقد فردگرایی رادیکال، بوروکراتیزه شدن سیاست و عنوان مقالاتی ذیل«قدرت و فساد»، «آزادی از طریق فضیلت»،«معمای موزیکانچی‌باشی ناصرالدین‌شاه»و دیگر مقالات.


چهل‌وپنجمین شمارهٔ قلم‌یاران(در312صفحه) را می‌توانید از کتابفروشی‌ها و دکه‌های روزنامه‌فروشی تهیه بفرمایید.

◾️دوستانی که تمایل دارند مجله را از طریق پست دریافت کنند، می‌توانند تنها با پرداخت هزینه روی جلد مجله(220000 تومان)، مجله را با هزینۀ پستی رایگان دریافت کنند.

➖شمارۀ کارت: 6037997321603855  به نام سرکار خانم آذر ارکانی

✖️ارسال برگۀ واریز و آدرس به شمارۀ تلگرام ۰۹۳۵۶۶۱۷۹۰۹

#قلمیاران #قلم_یاران
👏10👍6🤣2
دولت‌گرا، دولت را گروهی از افراد می‌بیند که فداکارانه در راستای «خیر عمومی» تلاش می‌کنند و، از طریق فرآیند انتخابات، موظّف می‌شوند قوانینی را به صلاحدید خود برای تغییر رفتار مردم تصویب کنند. دولت‌گرا «خدمت عمومی» را می‌ستاید و معتقد است که افراد حاضر در دولت، با توجّه به فداکاری و قدرت فوق‌العاده‌ای که دارند، شایسته‌ی امتیازها و احترام ویژه هستند. در واقع، بسیاری از قدرتمندترین چهره‌های دولت، به‌ویژه رهبران ملّی، پیروانی فرقه‌مانند به‌وجود می‌آورند، جایی‌که دولت‌گرایان با شور و اشتیاق با این رهبران همذات‌پنداری می‌کنند، به هر کلمه‌ی آن‌ها پایبند هستند، برای هدایت و رستگاری ملّی به آن‌ها چشم می‌دوزند و معتقدند که نه‌تنها وظیفه‌‌ی آن‌ها اصلاح هر اشتباهی است، بلکه توانایی و خرد انجام این کار را هم دارند. حتّی اگر هر از گاهی چند «دانه‌ی آفت‌زده» در دولت وجود داشته باشد، این ایراد دولت قلمداد نمی‌شود، بلکه ایراد خود آن افراد دانسته می‌شود. وقتی دولت اشتباه می‌کند، دولت‌گرا بسیار رئوف و بخشنده می‌شود و این را امری طبیعی می‌داند. این اشتباهات سبب نمی‌شود که دولت‌گرا ایده‌ی دولت را زیر سؤال ببرد، بلکه صرفاً به دولت‌گرا نشان می‌دهد که جامعه باید در انتخابات بعدی نمایندگان بهتری انتخاب کند.

● زک روفر. درهم‌شکستن افسانه‌ها

➣ @Notes_On_Liberty
👍21👌4👏2
ما کلاً به یه جشن و پارتی راضی هستیم (البته کسی این حرف رو بهمون بزنه ناراحت میشیم)، درکی از آزادی هم نداریم، مسئولیت آزادی داشتن رو هم نمی‌پذیریم؛ حاضر به تلاش برای امرارمعاش هم نیستیم، کلاً دوست داریم یوغ بردگی رو بدیم دست یکی و اصلاً هم نمی‌فهمیم مشکل اصلی همین دولت‌گرایی و بردگیه، نه اینکه کی حاکم باشه. دلیل این هم که تو صد و پنجاه سال اخیر مملکت رو هوا بوده همین میل به «چوپان خوب» بوده!

به‌طور خلاصه: اگه از بردگی این ارباب آزاد بشیم سریع دنبال ارباب بعدی می‌گردیم؛ بالأخره همیشه یکی هست سوارمون بشه.

➣ @Notes_On_Liberty
👍36👏6❤3
«روز تو نیک و سال تو نیک و مه تو نیک
تو تندرست و هر که نخواهد چنین، فگار

فرخنده باد بر تو و بر دوستان تو
این مهرگان فرخ و این روز و روزگار»
(فرخی سیستانی)

❈ شانزدهم مهر، جشن مهرگان، جشن پاییزی مهر و دوستی، شاد باد!

➣ @Notes_On_Liberty
❤28👍4👏2
📃 چرا مالیات در قرون وسطی منفور بود؟ | ✍🏻 رایان مک‌مکن

➣ @Notes_On_Liberty

امروزه روایت تاریخی بسیار مشهوری رواج دارد: در طول قرون وسطی، پادشاهان بر رعایای خود سلطه‌ی زیادی داشتند. آن‌ها با تکیه بر حقّ الهی حکومت می‌کردند و بنابراین می‌توانستند مالیات‌ها را به‌دلخواه خود افزایش دهند. از این گذشته، چه کسی با آن‌ها، که حاکمان برگزیده‌ی خدا بر روی زمین بودند، مخالفت می‌کرد؟ مطمئنّاً رعایای شاه که با کمک کلیسا، همگی کاملاً مرعوب این ایده شده بودند که نافرمانی از پادشاه خطر لعنت ابدی را به همراه دارد، دست به چنین مخالفتی نمی‌زدند.

ولی این روایت به ما می‌گوید که پس از آن رنسانس از راه رسید و مردم این ایده را کشف کردند که خود آن‌ها حقوقی دارند و حاکمان سیاسی باید به‌وسیله‌ی قانون مهار شوند. این ایده‌های نوین سپس در عصر «روشنگری» تقویّت شدند؛ عصری که سلطه‌ی کهن قرون وسطایی را بیشتر برانداخت و «اراده‌ی مردم» را پیروز گردانید.

با این‌حال، این روایت تا حدّ زیادی افسانه است. چنین نبود که شهریاران و شاهان قرون وسطی بتوانند بدون هیچ عواقبی مالیات افزایش دهند یا با قدرت نامحدود حکم برانند. همچنین این‌طور نیست که رعایای اربابان قرون وسطایی، سوءاستفاده از قدرت را فروتنانه پذیرفته باشند...


🖇 متن کامل: چرا مالیات در قرون وسطی منفور بود؟

#اقتصاد #تاریخ #مالیات #رم
#توماس_قدیس #قرون_وسطی
➣ @Notes_On_Liberty
👍14❤4👌3
«عصر جوانمردی به پایان رسیده؛ عصر سفسطه‌گران، اقتصاددانان و حسابگران برآمده است؛ و شکوه اروپا برای همیشه خاموش شده است. دیگر هرگز، هرگز آن وفاداری سخاوتمندانه به مقام و جنسیت را نخواهیم دید.» (ادموند برک)

❈ شانزدهم اکتبر سالروز اعدام دهشتناک ملکه ماری آنتوانت، به‌دست وحوش جمهوری‌طلب فرانسه است.

➣ @Notes_On_Liberty
❤27👍14💔8
فرد روان‌رنجور فاقد توانایی برای سازگاری با محیط خویش است. او غیر اجتماعی است؛ او هرگز با واقعیّت‌ها سازگاری ندارد. ولی چه بخواهد چه نخواهد، واقعیّت کار خودش را می‌کند. این فراتر از قدرت روان‌رنجور است که اراده و کنش‌های همنوعان خود را از بین ببرد و همه‌چیز را از پیش روی خود بردارد. بنابراین او به خیال‌پردازی و اوهام پناه می‌برد. افراد ضعیف که قدرت ادامه‌ی زندگی و همراهی با واقعیّت را ندارند، به دیکتاتوری و قدرت تسلیم کردن دیگران روی می‌آورند. سرزمین رویاهای او سرزمینی است که اراده‌ی او تنها در آن تصمیم می‌گیرد؛ قلمرویی است که او به‌تنهایی در آن دستور می‌دهد و دیگران اطاعت می‌کنند. در این بهشت ​​تنها آن چیزی که او می‌خواهد، رخ می‌دهد. همه‌چیز درست و معقول است، یعنی همه‌چیز دقیقاً مطابق با عقاید و خواسته‌های اوست؛ از نظر عقل او معقول است.

روان‌رنجور در پناه این رویاها نقش دیکتاتور را به خود اختصاص می‌دهد؛ او خودش را سزار می‌بیند. هنگام خطاب همشهریان خود باید متواضع‌تر باشد. او دیکتاتوری را به تصویر می‌کشد که توسّط شخص دیگری اداره می‌شود. ولی این دیکتاتور تنها جانشین و خادم اوست؛ او آن‌طور که روان‌رنجور از او می‌خواهد، عمل می‌کند. فردی خیال‌پرداز که از این محدودیّت خودداری می‌کرد و خود را برای پست دیکتاتور پیشنهاد می‌کرد، خطر دیوانه در‌ نظرگرفته‌شدن و دیوانه خوانده شدن را به جان می‌خرید. روانپزشکان دیوانگی او را خودبزرگ‌بینی می‌نامند.

هیچ‌کس هرگز دیکتاتوری کسانی را، که اهدافی غیر از اهداف خودش دارند، توصیّه نکرده است. کسی که از دیکتاتوری دفاع می‌کند، همیشه از حکومت نامحدود باب میل خود دفاع می‌کند، اگرچه توسّط یک واسطه، یک نسخه‌بردار از امیال او، اداره می‌شود. او دیکتاتوری را می‌خواهد که به شکل خودش ساخته شود.

● لودویگ فون میزس. حکومت قادرمطلق: ظهور دولت تمامیّت‌خواه و جنگ تمام‌عیار

➣ @Notes_On_Liberty
❤17👍8👌2
📃 دشمنان مردم: بوروکرات‌های حکومتی، انگل‌های اجتماعی | ✍🏻 توماس دی‌لورنزو

➣ @Notes_On_Liberty

مدّت‌هاست که اقتصاددانان درباره‌ی بوروکراسی حکومتی مطالعه کرده و می‌نویسند. لودویگ فون میزس نخستین اقتصاددان «مدرن» بود که با کتاب «بوروکراسی» خود در سال ۱۹۴۴، مطالبی در این زمینه نوشت. مکتب اقتصادی انتخاب عمومی، که با جیمز بوکانان و گوردون تالوک و دیگران تأسیس شد، مطالب عظیمی درباره‌ی اقتصاد بوروکراسی تولید کرده، که بخش عمده‌ای از آن مکمّل کار پیشگامانه‌ی میزس است.

این مطالب، ماهیّت رفتار بوروکراتیک دولتی را قابل‌فهم‌تر کرده‌اند. نخست آنکه، این رفتار با تصمیم‌گیری در بازار بسیار متفاوت است. مردم در بازار داوطلبانه با پول خود «رأی می‌دهند» تا ترجیحات خود را بیان کنند. در بازار سازوکار بازخورد وجود دارد که در آن اگر کسی مشتریان خود را راضی کند، موفّق می‌شود و اگر کسی مشتریان خود را ناراضی نگه دارد، شکست می‌خورد. در مقابل، دولت اساساً به ما می‌گوید: شما به این، این، این، این و این نیاز دارید و اگر هزینه‌ی آن را نپردازید، شما را مجبور می‌کنیم چندین سال مثل سگ در قفس زندگی کنید. به این می‌گویند محکومیّت به زندان به‌دلیل فرار مالیاتی. هیچ چیز داوطلبانه‌ای در این زمینه وجود ندارد.

ارزیابی «خدمات» دولت، اصلاً ارزیابی واقعی بر اساس رفتار شهروندان نیست؛ بوروکرات‌های حکومتی و سیاستمداران به ما می‌گویند که «خدمات» آن‌ها چقدر شگفت‌انگیز است و اگر مخالف باشیم، ما را علناً اهریمن جلوه می‌دهند. حکومت امروز چنان غول‌پیکر است که هیچ ذهن بشری نمی‌تواند یک درصد از آنچه را که حکومت واقعاً انجام می‌دهد، درک کند. در نتیجه، اکثر شهروندان از همه‌ی چیزهایی که دولتشان در آن دخیل است، به‌جز چند مورد، «منطقاً ناآگاه» هستند.

🖇 متن کامل: دشمنان مردم: بوروکرات‌های حکومتی، انگل‌های اجتماعی

#بوروکراسی #دولت #استبداد
➣ @Notes_On_Liberty
👍21💔3👎2
📃 تراژدی جلای وطن: آینده‌ی ازدست‌رفته | ✍🏻 اولریش فرومی

➣ @Notes_On_Liberty

نظرسنجی جدیدی در فرانسه سروصدای زیادی به پا کرده و واقعیّت جدیدی را که اروپای در حال دگرگونی با آن دست به گریبان است، آشکار می‌کند: فرار مغزها و مهاجرت پربازده‌ترین افراد آن. «فرار مغزها پدیده‌ای است که اروپا عموماً به قارّه‌ی آفریقا نسبت می‌دهد. اکنون، فرانسه کاملاً به آن دچار شده است.»

براساس این پژوهش، هر ساله نزدیک به ۱۵۰۰۰ فارغ‌التحصیل جوان از دانشکده‌های مهندسی و مدیریّت فرانسه تصمیم به آغاز حرفه‌ی خود در خارج از کشور می‌گیرند. دلایل اصلی؟ حقوق پایین به‌خاطر مالیات بالا، و همچنین احساس زوال. در واقع، ۷۰ درصد از افراد بااستعداد معتقدند که فرانسه در حال زوال است، در همین حال ۸۱ درصد و ۷۴ درصد به‌ترتیب نگران وضعیّت سیاسی و اقتصادی کشور هستند. ارقام دیگر این روند را نشان می‌دهند: تعداد بنیانگذاران فرانسوی شرکت‌های تک‌شاخ (شرکت‌هایی با ارزش بیش از یک میلیارد دلار) در ایالات متّحده (۴۶ نفر) بیشتر از فرانسه (حدود ۲۲ نفر تا سال ۲۰۲۴) است.

این روند منحصر به فرانسه نیست. در آلمان نیز می‌توان آن را مشاهده کرد، جایی‌که برخی از استعدادهای جوان به مقاصدی با چشم‌اندازهای بهتر، مانند سوئیس، نقل مکان می‌کنند. در بریتانیا، کارآفرینان مشهوری این کشور را ترک کرده‌اند، مانند نیکولای استورونسکی، مدیرعامل ریوالوت، که به‌تازگی محلّ اقامت مالیاتی خود را به امارات متّحده عربی منتقل کرده است.

🖇 متن کامل: تراژدی جلای وطن: آینده‌ی ازدست‌رفته

#مهاجرت #فرار_مغزها #مالیات
➣ @Notes_On_Liberty
👍11❤7💔3
کمونیست‌های شوروی اغلب به‌خاطر تلاش برای برپایی جامعه‌ی سوسیالیستی که به برپایی چیزی شبیه زندان انجامیده، سرزنش می‌شوند. ولی چنین اتّهامی کاملاً بی‌پایه است. در اتّحاد جماهیر شوروی، برخی از زندانیان سلول‌های بزرگ‌تری نسبت به دیگران دارند، برخی خوب غذا می‌خورند و برخی دیگر بد. آشفتگی کاملی وجود دارد؛ هنوز کارهای زیادی برای ساماندهی اوضاع باید انجام شود. سوسیالیسم واقعی، که در آن همگان واقعاً برابرند، تنها شبیه زندان نیست، بلکه خود زندان است! سوسیالیسم نمی‌تواند وجود داشته باشد مگر اینکه دیوارهای بلند، برج‌های دیده‌بانی و سگ‌های نگهبان آن را احاطه کرده باشند، زیرا مردم همیشه می‌خواهند از رژیم‌های سوسیالیستی فرار کنند، همانطور که از زندان می‌گریزند. اگر بخواهید پزشکی را ملّی کنید و با بهترین انگیزه‌های ممکن، اشتغال را برای همه‌ی پزشکان تضمین کنید، خواهید دید که آن‌ها چمدان‌های خود را می‌بندند و کشور را ترک می‌کنند. اگر بخواهید کمی بیشتر به اوضاع نظم بدهید مهندسان شما (بهترین‌هایشان)، طرّاحان شما، بالرین‌های شما (باز هم بهترین‌هایشان) و بسیاری دیگر نیز از کشور خواهند گریخت. اگر به تلاش‌های خود برای برپایی یک جامعه‌ی نمونه ادامه دهید، باید دور آن دیوار بکشید. زیرا دیر یا زود سیل فراریان شما را مجبور به دیوار کشیدن کار خواهد کرد.

● ویکتور سووروف، درون ارتش شوروی

➣ @Notes_On_Liberty
❤20👍11👏2
رهبران نازی به‌خاطر عشق به حیوانات خانگی خود و برخی حیوانات، به‌ویژه شکارچیان اصلی مانند گرگ و شیر، مشهور بودند. هیتلر، گیاهخوار بود و متنفر از شکار؛ سگ‌ها را دوست داشت و ساعات پایانی عمرش را در کنار سگش، بلوندی، گذراند، کسی که با وجود خطر برای خودش، او را برای پیاده‌روی به بیرون از پناهگاه می‌برد. او علاقه‌ی خاصی به پرندگان و بیش از همه به گرگ‌ها داشت. گوبلز جمله‌ی معروفی دارد: «تنها دوست واقعی که انسان در نهایت دارد، سگ است... هرچه بیشتر با گونه‌های انسانی آشنا می‌شوم، بیشتر به سگم بنو اهمیت می‌دهم.» گوبلز با هیتلر هم‌رای بود که «گوشتخواری انحرافی در طبیعت انسانی ماست» و مسیحیت «نشانه‌ای از فساد» است، زیرا گیاهخواری را تشویق نمی‌کند. از یک سو، هیولاهایی بی‌رحم نسبت به همنوعان خود؛ از سوی دیگر، مهربان با حیوانات و دوستدار منافع آن‌ها. بسیاری از رهبران نازی به حیوانات محبت داشتند ولی از انسان‌ها بیزار بودند. یک مهاراجه به هیتلر فیلم‌هایی داد که حیوانات را در حال کشتن انسان‌ها نشان می‌داد. پیشوا با خونسردی تماشا می‌کرد. فیلم دیگری انسان‌ها را در حال کشتن جانوران نشان می‌داد. هیتلر چشمانش را بست و التماس کرد که زمان پایان کشتار را به او بگویند.

● الکساندر کاکبرن. گیاهخواران: نازی‌های مدافع حقوق حیوانات، حمله‌ی برق‌آسای سُم‌داران

➣ @Notes_On_Liberty
👍20❤6👌3