یکی از پیامدهای زیانبارِ نظریّهی ماکس وبر دربارهی اخلاق پروتستانی (در واقع کالوینیستی) در ظهور سرمایهداری، نادیده گرفتن روند واقعی پیدایش سرمایهداری در ایتالیای کاتولیک و نیز در آنتورپ و جنوب آلمان بوده است. خطای فکری دیگر برخاسته از دیدگاه وبر، این تصوّر رایج است که کالوینیسم را مکتبی «مدرن» و انقلابی و خاستگاه اندیشهی سیاسی رادیکال و دموکراتیک میپندارد؛ حال آنکه اندیشهی سیاسی کالوینیستی و پروتستانی در اصل، طرفدار دولتگرایی و مطلقگرایی بود. کالوینیسم تنها تحت فشار رژیمهای کاتولیک مخالف، ماهیّتی انقلابی و ضدّ استبدادی یافت؛ فشاری که کالوینیستها را بهسوی مفاهیم «حقوق طبیعی» و «حاکمیّت مردمی» در اندیشهی اسکولاستیکِ کاتولیک سوق داد.
● مورای روتبارد، نگاهی اتریشی به تاریخ اندیشهی اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
● مورای روتبارد، نگاهی اتریشی به تاریخ اندیشهی اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
❤10👍6👌1
📃 مرض مصدّقمسلکی
➣ @Notes_On_Liberty
۲۵ امرداد سالروز آغاز رویدادهاییست که به عزل مصدّق ۲۸ امرداد انجامید؛ رویدادی که سرآغاز بحثها و جدالهای تکراری و پایانناپذیر تا به امروز بوده است. فارغ از بحثهای درونجناحی (بین دو فرقهی ناسیونالسوسیالیست) و دعواهای قدرتطلبانه، شناخت مصدّق امری حیاتی در فهم وضعیّت کنونی و علاج آن است.
مرض مهلکی که فضای سیاسی ما بدان مبتلاست ریشه در عفونتی دارد که مصدّق و فرقهی موسوم به جبههی ملّیاش برجای نهادند. ناسیونالیسم غربستیز، اردوکشی خیابانی و دولتیسازی صنایع اموری بودند که مصدّق ابداع کرد یا در ترویج آن نقش پررنگی داشت. مهمتر از اینان میراثی است که میتوان آن را مصدّقمسلکی نامید: حیثیّتی کردن مسائل، هیاهو و انگزدن برای پیشبرد اهداف سیاسی، پوپولیسم.
دموکراسی و مشروطیّت ایرانی هرچه بود و هرطور که عمل میکرد داوریاش در جای خود، و اگرچه شاید ردّ پایی از ترور مخالفین یا فشار بر آنان در ایرانِ پسامشروطه و پیشامصدّق بتوان یافت، مصدّق نخستین کسی بود که مخالفان خود را صریحاً و در مجلس ملّی تهدید به ترور کرد (و این ترور خیلی زود عملی شد). مصدّق و جبههی ملّیاش مروّج اصطلاحات اسلامی برای حذف مخالفان بودند؛ رزمآرا را مهدورالدّم نامیدند (کلمهای که عیناً در لایحهی عفو قاتل رزمآرا آمده بودند؛ با اینکه مداخلهی قوّهی مقنّنه در کار قوّهی قضائیّه امری غیرقانونی بود کاری ندارم)، قوامالسّلطنه را مفسد فیالارض خواندند و در پی مصادرهی اموالش برآمدند.
اردوکشی خیابانی که روشی معمول در اعتراضات علیه دولتهاست، آلتی در دست مصدّق، بهعنوان مسئول دولتی، شد تا مخالفانش را -که عمدتاً افرادی با استدلالهای منطقی در زمینهی روابط خارجه و مسئلهی نفت بودند- ساکت کند (من اینقدر پشتیبانی مردمی دارم پس من درست میگویم!). این تودهگرایی روشی بود که بعدها مورد تقلید مسئولان دیگر برای پیشبرد اهدافشان قرار گرفت. عوامگرایی دیگر مصدّق در چهرهی توسّل به رفراندوم برای نیل به اهداف، خود را نشان داد که بعدها دو بار دیگر در تاریخ ایران به کار گرفته شد.
مصدّق که فکر دولتیسازی صنعت نفت را با خیال واهی و افکار نسنجیده رواج داد، مسئله را حیثیتی کرد و هر انتقاد و سفارش خیرخواهانه را با تهمت و افترا پاسخ میداد. او صدای منتقدان با انگهایی مانند خائن و وطنفروش و عامل استعمار خاموش میکرد. با گذشت زمان منتقدان از ترس بیآبرویی و برچسب خوردن از میدان بیرون رفتند و مصدق را با لجبازی و حماقتهای منحصربهفردش تنها گذاشتند.
انگ و تهمت، اردوکشی خیابانی و تهدید مخالفان اصول مصدّقمسلکی هستند که گرچه مصدّق را در باتلاق فرو بردند ولی با مصدّق به گور نرفتند و در عرصهی سیاست ایران، تا به امروز، دوام آوردند. هنوز هم سیاستمدار ایرانی بر این است تا با اشغال خیابان کار را پیش ببرد، با گسیل فحّاشان و انگزنی، با حیثیّتی کردن قضایا، مخالفان را منکوب کند. بعید است سرنوشت مصدّقیمسلکان چیزی جز اسلافشان باشد.
#مصدق #مصدقمسلکی #عوامگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
۲۵ امرداد سالروز آغاز رویدادهاییست که به عزل مصدّق ۲۸ امرداد انجامید؛ رویدادی که سرآغاز بحثها و جدالهای تکراری و پایانناپذیر تا به امروز بوده است. فارغ از بحثهای درونجناحی (بین دو فرقهی ناسیونالسوسیالیست) و دعواهای قدرتطلبانه، شناخت مصدّق امری حیاتی در فهم وضعیّت کنونی و علاج آن است.
مرض مهلکی که فضای سیاسی ما بدان مبتلاست ریشه در عفونتی دارد که مصدّق و فرقهی موسوم به جبههی ملّیاش برجای نهادند. ناسیونالیسم غربستیز، اردوکشی خیابانی و دولتیسازی صنایع اموری بودند که مصدّق ابداع کرد یا در ترویج آن نقش پررنگی داشت. مهمتر از اینان میراثی است که میتوان آن را مصدّقمسلکی نامید: حیثیّتی کردن مسائل، هیاهو و انگزدن برای پیشبرد اهداف سیاسی، پوپولیسم.
دموکراسی و مشروطیّت ایرانی هرچه بود و هرطور که عمل میکرد داوریاش در جای خود، و اگرچه شاید ردّ پایی از ترور مخالفین یا فشار بر آنان در ایرانِ پسامشروطه و پیشامصدّق بتوان یافت، مصدّق نخستین کسی بود که مخالفان خود را صریحاً و در مجلس ملّی تهدید به ترور کرد (و این ترور خیلی زود عملی شد). مصدّق و جبههی ملّیاش مروّج اصطلاحات اسلامی برای حذف مخالفان بودند؛ رزمآرا را مهدورالدّم نامیدند (کلمهای که عیناً در لایحهی عفو قاتل رزمآرا آمده بودند؛ با اینکه مداخلهی قوّهی مقنّنه در کار قوّهی قضائیّه امری غیرقانونی بود کاری ندارم)، قوامالسّلطنه را مفسد فیالارض خواندند و در پی مصادرهی اموالش برآمدند.
اردوکشی خیابانی که روشی معمول در اعتراضات علیه دولتهاست، آلتی در دست مصدّق، بهعنوان مسئول دولتی، شد تا مخالفانش را -که عمدتاً افرادی با استدلالهای منطقی در زمینهی روابط خارجه و مسئلهی نفت بودند- ساکت کند (من اینقدر پشتیبانی مردمی دارم پس من درست میگویم!). این تودهگرایی روشی بود که بعدها مورد تقلید مسئولان دیگر برای پیشبرد اهدافشان قرار گرفت. عوامگرایی دیگر مصدّق در چهرهی توسّل به رفراندوم برای نیل به اهداف، خود را نشان داد که بعدها دو بار دیگر در تاریخ ایران به کار گرفته شد.
مصدّق که فکر دولتیسازی صنعت نفت را با خیال واهی و افکار نسنجیده رواج داد، مسئله را حیثیتی کرد و هر انتقاد و سفارش خیرخواهانه را با تهمت و افترا پاسخ میداد. او صدای منتقدان با انگهایی مانند خائن و وطنفروش و عامل استعمار خاموش میکرد. با گذشت زمان منتقدان از ترس بیآبرویی و برچسب خوردن از میدان بیرون رفتند و مصدق را با لجبازی و حماقتهای منحصربهفردش تنها گذاشتند.
انگ و تهمت، اردوکشی خیابانی و تهدید مخالفان اصول مصدّقمسلکی هستند که گرچه مصدّق را در باتلاق فرو بردند ولی با مصدّق به گور نرفتند و در عرصهی سیاست ایران، تا به امروز، دوام آوردند. هنوز هم سیاستمدار ایرانی بر این است تا با اشغال خیابان کار را پیش ببرد، با گسیل فحّاشان و انگزنی، با حیثیّتی کردن قضایا، مخالفان را منکوب کند. بعید است سرنوشت مصدّقیمسلکان چیزی جز اسلافشان باشد.
#مصدق #مصدقمسلکی #عوامگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
👍30👏3👌2
این آزمون فهم گرایش سیاسی بهتر از آزمونی، که پیشتر در مجازی باب شده بود، است؛ نه اینکه صددرصد تأیید کنم. سه آزمون دارد: ۳۶ پرسش، ۶۰ پرسش، و ۲۴۰ پرسش که دقّت بیشتری دارد. با آزمون ۳۶ پرسشی گرایش سیاسی خودم را نزدیک به واقعیّت تشخیص داد. به اعضای گرامی، و خاصّه آن دسته از کسانی که خود را خیلی ضدّچپ میپندارند، میسپارم که آزمون را پاسخ دهند.
https://12axes.vercel.app/en
֎ میتونید از نتایج زیر همین پست شات بدید.
https://12axes.vercel.app/en
֎ میتونید از نتایج زیر همین پست شات بدید.
12 Axes
Free Political Test: What's Your Political Ideology? | 12 Axes
A free, fast political test: find your ideology, country and political figure match across 12 axes, with a political compass.
❤10👍4👌2
اندیشههای نوینی که از دل جنگ داخلی سر برآورد، در میان جریانهای اصلی جناح چپ جمهوریطلب، شاهد ظهور برجستهی نخستین جنبش تودهای جهان بودیم که آگاهانه رویکردی لیبرتارین داشت: لِوِلِرها. در جریان مجموعهای از مناظرات مهم در ارتش جمهوریطلب -بهویژه میان کرامولیها و لولرها- اعضای این جنبش به رهبری جان لیلبرن، ریچارد اُوِرتون و ویلیام والوین، آموزهی منسجم و قابلتوجّه لیبرتارینی را تدوین کردند. این آموزه بر اصولی همچون حقّ «مالکیّت بر خویشتن»، مالکیّت خصوصی، آزادی مذهبی فرد و دخالت حدّاقلی حکومت در امور جامعه تأکید میورزید. افزون بر این، حقّ هر فرد نسبت به جان و دارایی خویش، حقّی «طبیعی» محسوب میشد؛ بدین معنا که این حقوق از سرشت انسان و ماهیّت جهان نشأت میگرفت و ازاینرو، نه وابسته به دولت بود و نه دولت میتوانست آن را لغو یا سلب کند. اگرچه اقتصاد دغدغهی اصلی لولرها نبود، ولی پایبندی آنان به اقتصاد بازار آزاد، نتیجهی بدیهی و مستقیم تأکیدشان بر آزادی و حقوق مالکیت خصوصی به شمار میرفت.
برای مدّتی چنین به نظر میرسید که لِوِلِرها در جنگ داخلی پیروز خواهند شد، ولی کرامول تصمیم گرفت اختلافات درون ارتش را با توسّل به زور حلّوفصل کند؛ او با به زندان انداختن رهبران لولر، دیکتاتوری مبتنی بر اجبار و حکومت دینسالارانه و رادیکال پیوریتنی خود را مستقر ساخت. پیروزی کرامول و پیوریتنهای همراهش بر لِوِلِرها، سرنوشتی تعیینکننده برای مسیر تاریخ انگلستان رقم زد؛ زیرا این پیروزی در نگاه انگلیسیها «جمهوریطلبی» را برای همیشه با حکومت خونین قدیسمآبی همچون کرامول، دوران تعصّب مذهبی و غارت کلیساهای جامع انگلستان پیوند داد. از اینرو، مرگ کرامول بهسرعت به بازگشت خاندان استوارت و بیاعتباری همیشگی آرمان جمهوریطلبی انجامید. در مقابل، محتمل بود که حاکمیّت لولرها، بر پایهی آزادی، تساهل مذهبی و دولت حدّاقلی، تا حدّ زیادی نزد مردم انگلستان پذیرفته شود و نظامی سیاسی بسیار آزادیخواهانهتر از آن چیزی را، که پس از دوران «بازگشت پادشاهی» و «سازش ویگها» شکل گرفت، تضمین کند.
● مورای روتبارد، نگاهی اتریشی به تاریخ اندیشهی اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
برای مدّتی چنین به نظر میرسید که لِوِلِرها در جنگ داخلی پیروز خواهند شد، ولی کرامول تصمیم گرفت اختلافات درون ارتش را با توسّل به زور حلّوفصل کند؛ او با به زندان انداختن رهبران لولر، دیکتاتوری مبتنی بر اجبار و حکومت دینسالارانه و رادیکال پیوریتنی خود را مستقر ساخت. پیروزی کرامول و پیوریتنهای همراهش بر لِوِلِرها، سرنوشتی تعیینکننده برای مسیر تاریخ انگلستان رقم زد؛ زیرا این پیروزی در نگاه انگلیسیها «جمهوریطلبی» را برای همیشه با حکومت خونین قدیسمآبی همچون کرامول، دوران تعصّب مذهبی و غارت کلیساهای جامع انگلستان پیوند داد. از اینرو، مرگ کرامول بهسرعت به بازگشت خاندان استوارت و بیاعتباری همیشگی آرمان جمهوریطلبی انجامید. در مقابل، محتمل بود که حاکمیّت لولرها، بر پایهی آزادی، تساهل مذهبی و دولت حدّاقلی، تا حدّ زیادی نزد مردم انگلستان پذیرفته شود و نظامی سیاسی بسیار آزادیخواهانهتر از آن چیزی را، که پس از دوران «بازگشت پادشاهی» و «سازش ویگها» شکل گرفت، تضمین کند.
● مورای روتبارد، نگاهی اتریشی به تاریخ اندیشهی اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍9❤7👌2
Unfiltered Politics
چرا دیگه جان حسین رونقی در خطر نیست؟
الان اگه قحطی بشه، برندهی اصلی حسین رونقیه، بدنش عادت کرده.
🤣35👏4
با اینحال، شهریار باید چنان هیبتی در دلها پدید آرد که اگر محبّت و دلبستگی مردم را بهدست نمیآورد، دستکم از برانگیختن نفرت آنان نیز پرهیز کند؛ چراکه هراس داشتن و عدم نفرت با هم سازگارند و تضادّی میان آن دو نیست؛ و این امر برای کسی که از نقض مالکیّت شهروندان و رعایای خویش یا تعرّض به زنان آنان خودداری ورزد، همواره میسّر خواهد بود. همچنین هرگاه شهریار ناچار به گرفتنِ جانِ کسی شد، باید این کار را تنها در صورتی انجام دهد که توجیهی مناسب و دلیلی آشکار برای آن وجود داشته باشد؛ ولی بیش از هر چیز باید از تصاحب دارایی دیگران بپرهیزد، زیرا آدمیان مرگ پدر خویش را آسانتر فراموش میکنند تا ازدستدادن میراث و داراییشان را. وانگهی، بهانهها برای مصادرهی دارایی همیشه حاضر و آماده است و کسی که شیوهی زندگیاش بر پایهی غارت و چپاول است، همیشه دلیلی برای تصاحب دارایی دیگران پیدا میکند؛ حال آنکه انگیزهها و موارد گرفتن جان افراد، نادرترند و زودتر از میان میروند.
● نیکولو ماکیاوللی، شهریار
➣ @Notes_On_Liberty
● نیکولو ماکیاوللی، شهریار
➣ @Notes_On_Liberty
👍12👌5👏2
Liberty Institute / انستیتو لیبرتی
دولتهایی که به تمام ابزارهای مدیریت مدرن دسترسی دارند، هنوز از عهده این امر برنمیآین
تفسیر و نتیجهگیری نادرستی بود. نخست اینکه چنگیز فاتح خوبی بود، میتونست درو کنه و جلو بره ولی نه اون نه جانشینانش نتونستند پادشاهی ماندگار و باثباتی بنیان بگذارند. شاید شیوهی چنگیز در امور نظامی (اون هم درو کردن) خوب بود ولی باید به نتایج کلّیتر نگریست. دوم اینکه مسئلهی دولت این نیست که افراد شایسته در مصدر امور نیستند بلکه این به سازوکار خود دولت برمیگرده. ساختار دولت دموکراتیک فاسد و بر پایهی عدم پاسخگویی بنا شده و مدیر دموکراتیک هیچ ترسی از مجازات و پاسخگویی نداره. بنابراین اگه پاکدستترین و زاهدترین فرد هم به مقامی منصوب بشه باز هم تغییری بهوجود نمیاد. ایدهپردازان حکومت متخصّصان و باهوشان و نخبگان دانشگاهی از درک این ناتوان بودند که مشکل در ذات دولت مدرن و بروکراسی عظیمش نهفته، نه در کسانیکه دولت رو اداره میکنند. شکست، قانون اوّل حکومته. ما نمیتونیم با پند و اندرز، با نوشتن جملات زیبا در قانون اساسی، با برگماشتن افراد خوب (با فرض اینکه آدمهای خوب میل به حکومت بر دیگران دارند)، مسئله رو حل کنیم باید حل کردن مسئله تنها با نابودی ساختار ممکنه.
Telegram
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 چهار قانون حکومت | ✍🏻 توماس جِی. دیلورنزو
➣ @Notes_On_Liberty
در حکومت، شکست همانا موفّقیّت است. این همان چیزی است که من آن را قانون اوّل حکومت مینامم. وقتی بوروکراسی دولت رفاه نمیتواند فقر را کاهش دهد، با دلارهای مالیاتی بیشتر و مسئولیّتهای بیشتر…
➣ @Notes_On_Liberty
در حکومت، شکست همانا موفّقیّت است. این همان چیزی است که من آن را قانون اوّل حکومت مینامم. وقتی بوروکراسی دولت رفاه نمیتواند فقر را کاهش دهد، با دلارهای مالیاتی بیشتر و مسئولیّتهای بیشتر…
👍12👏3👌2
اپوزیسیون هرچی میخواست نشه شد و هر کشوری رو مثال میزد که نمیخوایم مثل اون بشیم الان وضعش بهتر از ایرانه. مثلاً اپوزیسیون میگفت اگه دستِ پُر مبارزه کنیم، زیاد کشته میدیم. این ذهنیّت خشونتپرهیزی و مسالمتآمیزی رو جا انداخت و هر کس که خلاف این رو باور داشت با انگ و تهمت روبهرو میشد (شما میخواید مردم رو به کشتن بدید!). در نتیجه دست خالی به میدان اومد و هر بار بیشتر از بار قبلی کشته داد. میخواست سوریه و عراق نشه، حالا باید بشینه حسرت اونجا رو بخوره. جالبتر از همه اینکه هنوز به همون روشها چسبیده، یعنی بر این باوره که اگه دست پر به میدان برید، بیشتر از چهل-پنجاه هزار کشته میدید! حتّی با حملهی خارجی موافقه و همچنان از تسلیح مردم خیلی خوشش نمیاد.
چرا اپوزیسیون از بین تمام اَشکال سرنگونی تنها اردوکشی خیابانی و انقلاب رو دوست داره و از تسلیح بدش میاد؟ احتمالاً چون این بهترین روش برای تثبیت استبداد بعدیه. اگه گروههای مسلّح وجود داشته باشند، هیچ قطعیّتی وجود نداره که بعد از سرنگونی جمهوری سلاحشون رو تحویل بدند و این یک مانع در برابر سیاستهای استبدادی دولته (مثالهای تاریخی رو نگاه کنید که چطور انقلابیون سابق بعد از انقلاب دشمن هم شدند و سلاحهاشون رو علیه دوستان سابق به کار گرفتند). انقلاب رو دوست داره چون یک رژیم انقلابی در استبدادورزی میتونه مهیبتر از هر دولت دیگری باشه. خونریزی شاهان و فاتحان بالأخره باید جایی تموم میشد تا بتونه قلب مردم رو بهدست بیاره، به قول ماکیاوللی دیگه مردم نمیپرسیدند اون قدرت چطور بهدست اومده. ولی رژیم انقلابی با مفاهیمی مثل «ما این همه شهید ندادیم که...» تو فلان کار رو بکنی و پشتوانهای که با انقلاب بهدست آورده محدودیّتی بر سر راه خودش نمیبینه.
چرا اپوزیسیون از بین تمام اَشکال سرنگونی تنها اردوکشی خیابانی و انقلاب رو دوست داره و از تسلیح بدش میاد؟ احتمالاً چون این بهترین روش برای تثبیت استبداد بعدیه. اگه گروههای مسلّح وجود داشته باشند، هیچ قطعیّتی وجود نداره که بعد از سرنگونی جمهوری سلاحشون رو تحویل بدند و این یک مانع در برابر سیاستهای استبدادی دولته (مثالهای تاریخی رو نگاه کنید که چطور انقلابیون سابق بعد از انقلاب دشمن هم شدند و سلاحهاشون رو علیه دوستان سابق به کار گرفتند). انقلاب رو دوست داره چون یک رژیم انقلابی در استبدادورزی میتونه مهیبتر از هر دولت دیگری باشه. خونریزی شاهان و فاتحان بالأخره باید جایی تموم میشد تا بتونه قلب مردم رو بهدست بیاره، به قول ماکیاوللی دیگه مردم نمیپرسیدند اون قدرت چطور بهدست اومده. ولی رژیم انقلابی با مفاهیمی مثل «ما این همه شهید ندادیم که...» تو فلان کار رو بکنی و پشتوانهای که با انقلاب بهدست آورده محدودیّتی بر سر راه خودش نمیبینه.
👌39👍10👏4
«ای مزدا! همهی خوشیهای زندگانی را، چه آنهایی که بودند، چه آنهایی که هستند، چه آنهایی که خواهند بود، به ارادهی خودت بر ما ارزانی دار؛ به یاری بهمن و شهریور و اردیبهشت، زندگانی جسمانی را خوش و خرّم ساز.» (گاتها)
ـ᪥ـ جشن شهریورگان فرخنده باد! یاد شهریاران دادگر را گرامی میداریم؛ باشد که فرّه کیانی و فرّه آزادگان به ما بازگردد.
➣ @Notes_On_Liberty
ـ᪥ـ جشن شهریورگان فرخنده باد! یاد شهریاران دادگر را گرامی میداریم؛ باشد که فرّه کیانی و فرّه آزادگان به ما بازگردد.
➣ @Notes_On_Liberty
❤34👍5🔥4
On Liberty | دربارهی آزادی
اندر احوالات ایرانیانِ خودضدچپپندار
خبری در رسانههای ایرانی (البته رسانه که نه، همین شغالنیوز و چغندرنیوزهای رایج) منتشر شده که زهران ممدانی استفاده از هوش مصنوعی رو در مدارس نیویورک ممنوع کرده. (اصل خبر اینه که استفاده از هوش مصنوعی و نمایشگرها برای یک دورهی یکساله در مدارس نیویورک متوقّف شد؛ این هم بهدلیل یک رویکرد جدید در کلّ ایالات متّحده). چندی پیش هم اخباری از چند کشور اروپایی اومد که استفاده از شبکههای اجتماعی برای افراد زیر ۱۶ سال رو ممنوع کردند.
واکنش ایرانیا به دو خبر کاملاً متفاوت بود. برای خبر دوم ذوق کردند که وای چه دولتهای خوبی که به فکر سلامت مردمند. برای خبر اوّل گریبان دریدند که ای وای چقدر این ممدانی ضدّ تکنولوجیه. چرا؟ چون فکر میکنند که ممدانی اسلامگراست پس باید باهاش مخالف بود ولی دولت اروپایی خیلی علمگراست و این کار رو برای صلاح مردم انجام میده.
فارغ از این تناقض فکری که چطور دوست دارند دولت خدمات آموزشی رایگان ارائه بده ولی قوانینش رو تعیین نکنه (جز در خیالات و با لفّاظی نمیشه انتظار داشت که دولت چیزی رو طبق سلیقهی ما مدیریّت کنه؛ اگه نمیخوای اونطوری مدیریّت کنه، مدیریّتش رو ازش بگیر)، این شعائر مرگ بر چپ و چپ هرگز نفهمید و ما فهمیدیم هم شبیه همین دو نوع واکنشه. چپی که شبیه اونا نیست، چپیه که هرگز نمیفهمه، ولی اگه چپ چندتا عنصر ملّی به گند و کثافت افکارش اضافه کنه، چپیه که همیشه میفهمه و اقداماتش درسته. مشکل سوسیالیسم در ذات خودش نهفته و با بزک ملّیگرایی و وطنم وطنم کردن درست نمیشه. شما با نام خدا، شیطان، وطن، جهانوطن و... بری تو کوره، ذوب میشی و میمیری، سیاست سوسیالیستی رو هم با هر عنوان و بزکی اجرا کنی نتیجهش یکسانه. خلاصه که با این شعارها فکر نکنید که خیلی راستگرا و لیبرال شدید و بعد از این جمهوری سوسیالیستی یک جامعهی آزاد خواهید داشت، بلکه یک جمهوری سوسیالیستیِ دیگر خواهید داشت.
واکنش ایرانیا به دو خبر کاملاً متفاوت بود. برای خبر دوم ذوق کردند که وای چه دولتهای خوبی که به فکر سلامت مردمند. برای خبر اوّل گریبان دریدند که ای وای چقدر این ممدانی ضدّ تکنولوجیه. چرا؟ چون فکر میکنند که ممدانی اسلامگراست پس باید باهاش مخالف بود ولی دولت اروپایی خیلی علمگراست و این کار رو برای صلاح مردم انجام میده.
فارغ از این تناقض فکری که چطور دوست دارند دولت خدمات آموزشی رایگان ارائه بده ولی قوانینش رو تعیین نکنه (جز در خیالات و با لفّاظی نمیشه انتظار داشت که دولت چیزی رو طبق سلیقهی ما مدیریّت کنه؛ اگه نمیخوای اونطوری مدیریّت کنه، مدیریّتش رو ازش بگیر)، این شعائر مرگ بر چپ و چپ هرگز نفهمید و ما فهمیدیم هم شبیه همین دو نوع واکنشه. چپی که شبیه اونا نیست، چپیه که هرگز نمیفهمه، ولی اگه چپ چندتا عنصر ملّی به گند و کثافت افکارش اضافه کنه، چپیه که همیشه میفهمه و اقداماتش درسته. مشکل سوسیالیسم در ذات خودش نهفته و با بزک ملّیگرایی و وطنم وطنم کردن درست نمیشه. شما با نام خدا، شیطان، وطن، جهانوطن و... بری تو کوره، ذوب میشی و میمیری، سیاست سوسیالیستی رو هم با هر عنوان و بزکی اجرا کنی نتیجهش یکسانه. خلاصه که با این شعارها فکر نکنید که خیلی راستگرا و لیبرال شدید و بعد از این جمهوری سوسیالیستی یک جامعهی آزاد خواهید داشت، بلکه یک جمهوری سوسیالیستیِ دیگر خواهید داشت.
👍29❤6👌4
فرد روانرنجور فاقد توانایی برای سازگاری با محیط خویش است. او غیر اجتماعی است؛ او هرگز با واقعیّتها سازگاری ندارد. ولی چه بخواهد چه نخواهد، واقعیّت کارِ خودش را میکند. این فراتر از قدرت روانرنجور است که اراده و کنشهای همنوعان خود را از بین ببرد و همهچیز را از پیش روی خود بردارد. بنابراین او به خیالپردازی و اوهام پناه میبرد. افراد ضعیف که قدرت ادامهی زندگی و همراهی با واقعیّت را ندارند، به دیکتاتوری و قدرت تسلیم کردن دیگران روی میآورند. سرزمین رویاهای او سرزمینی است که ارادهی او تنها در آن تصمیم میگیرد؛ قلمرویی است که او بهتنهایی در آن دستور میدهد و دیگران اطاعت میکنند. در این بهشت تنها آن چیزی که او میخواهد، رخ میدهد. همهچیز درست و معقول است، یعنی همهچیز دقیقاً مطابق با عقاید و خواستههای او است؛ از نظر عقل او معقول است.
روانرنجور در پناه این رویاها نقش دیکتاتور را به خود اختصاص میدهد؛ او خودش را سزار میبیند. هنگام خطاب همشهریان خود باید متواضعتر باشد. او دیکتاتوری را به تصویر میکشد که توسّط شخص دیگری اداره میشود، ولی این دیکتاتور تنها جانشین و خادم اوست؛ او آنطور که روانرنجور از او میخواهد، عمل میکند. فردی خیالپرداز که از این محدودیّت خودداری میکرد و خود را برای پست دیکتاتور پیشنهاد میکرد، خطر دیوانه در نظر گرفته شدن دیوانه خوانده شدن را به جان میخرید. روانپزشکان دیوانگی او را خودبزرگبینی مینامند.
هیچکس هرگز دیکتاتوری کسانی را، که اهدافی غیر از اهداف خودش دارند، توصیّه نکرده است. کسی که از دیکتاتوری دفاع میکند، همیشه از حکومت نامحدود باب میل خود دفاع میکند، اگرچه توسّط یک واسطه، یک نسخهبردار از امیال او، اداره میشود. او دیکتاتوری را میخواهد که به شکل خودش ساخته شود.
● لودویگ فون میزس. حکومت قادر مطلق؛ ظهور دولت تمامیتخواه و جنگ تمامعیار
➣ @Notes_On_Liberty
روانرنجور در پناه این رویاها نقش دیکتاتور را به خود اختصاص میدهد؛ او خودش را سزار میبیند. هنگام خطاب همشهریان خود باید متواضعتر باشد. او دیکتاتوری را به تصویر میکشد که توسّط شخص دیگری اداره میشود، ولی این دیکتاتور تنها جانشین و خادم اوست؛ او آنطور که روانرنجور از او میخواهد، عمل میکند. فردی خیالپرداز که از این محدودیّت خودداری میکرد و خود را برای پست دیکتاتور پیشنهاد میکرد، خطر دیوانه در نظر گرفته شدن دیوانه خوانده شدن را به جان میخرید. روانپزشکان دیوانگی او را خودبزرگبینی مینامند.
هیچکس هرگز دیکتاتوری کسانی را، که اهدافی غیر از اهداف خودش دارند، توصیّه نکرده است. کسی که از دیکتاتوری دفاع میکند، همیشه از حکومت نامحدود باب میل خود دفاع میکند، اگرچه توسّط یک واسطه، یک نسخهبردار از امیال او، اداره میشود. او دیکتاتوری را میخواهد که به شکل خودش ساخته شود.
● لودویگ فون میزس. حکومت قادر مطلق؛ ظهور دولت تمامیتخواه و جنگ تمامعیار
➣ @Notes_On_Liberty
👌13👍10🔥2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
نمیشه اسلحه بگیری سمت مردمت و همزمان ادعای آرمانشهر بودن هم بکنی...
🎞 گفتوگوی رونالد ریگان و جورج شولتس، پردهای از فیلم «در آستانهی جنگ» (The Brink of War)
➣ @Notes_On_Liberty
👍24❤8👌2
رژهای نظامی در میدان سرخ در جریان است. ابتدا یگانهای ارتش و سپس ادوات نظامی -تانکها، توپخانه و موشکها- از مقابل جایگاه میگذرند. آنگاه در پایان، گروهی با کتوشلوارهای رسمی و کیفبهدست، با گامهایی استوار رژه میروند. رئیسجمهور یلتسین از رئیس کاگب میپرسد: «آیا اینها افراد شما هستند؟»
- «نه.»
رو به وزیر دفاع میکند: «آیا افراد شما هستند؟»
- «نه.»
نخستوزیر چرنومیردین به سمت رئیسجمهور خم میشود و آهسته میگوید: «آنها اقتصاددانان من هستند. ظاهر چندان پرابهتی ندارند، ولی قدرت تخریبشان هولناک است؛ آنها میتوانند ظرف چند هفته هر کشوری را نابود کنند.»
- «نه.»
رو به وزیر دفاع میکند: «آیا افراد شما هستند؟»
- «نه.»
نخستوزیر چرنومیردین به سمت رئیسجمهور خم میشود و آهسته میگوید: «آنها اقتصاددانان من هستند. ظاهر چندان پرابهتی ندارند، ولی قدرت تخریبشان هولناک است؛ آنها میتوانند ظرف چند هفته هر کشوری را نابود کنند.»
🤣38👍11👌2
Forwarded from شبهای عربی
#حد_الجسر «۴»
همواره این پرسش برایم مطرح بوده که چگونه علی شریعتی در کشورهای عربی تا این اندازه محبوب و تأثیرگذار است؟! در حالی که در خود ایران، تاریخ مصرفش (مگر نزد برخی عقبماندهها ) به پایان رسیده است!
چرا علی شریعتی در عراق همتا ندارد؟
✍️ حیدر راشد، عراق
چپ عراق، عاری از هر نام درخشانی در عرصه نظریهپردازیست. آنچه در این جریان دیده میشود، نه اندیشمندانی صاحبنظر، بلکه انبوهی از نیمهروشنفکران میانمایه است که هم اندیشهشان نامنسجم است هم خودشان پراکنده در تبعید!
عمده محبوبیت و اقبال حزب الدعوه در عراق، ناشی از این واقعیت است که هیچ چپ عراقی نتوانسته حتی یک مقاله متین و شایسته در نقد کتاب «فلسفتنا»ی محمدباقر صدر بنویسد. این موضوع، نشانه نبوغ صدر نیست؛ نشانه ورشکستگی نظری چپ عراق است.
آثار نظری چپ عراق، در انحصار کادرهای عالیرتبه حزب بعث بودند و به عامه مردم نمیرسید. توده مردم صرفا با شعارها و روزنامه حزب هدایت میشدند. این شیوه، در واقع، یادآور نظام کتابهای ممنوعه در فرقه اسماعیلیه است که مراحلی مانند ظاهر، باطن و باطنالباطن داشتند.
ایران، به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود که مانند قلعهای نیمهمحافظتشده است، همواره بستری برای شکلگیری جریانهای هویت ملی و بازگشت به پیشینه پیشااسلامی بوده. این فضا، اندیشمندانی از آقاخان کرمانی تا جلال آلاحمد، شریعتی و طالقانی را پروراند؛ و حتی در دوران رضاشاه، سیاستمدارانی چون فروغی و داور خود از روشنفکران طراز اول بودند.
اما عراق، چنین بستری را در اختیار نداشت. شمار تحصیلکردگان محدود بود و آنان که سواد داشتند، بیشتر افسران نظامی وابسته به جمعیتهای سری مانند «عهد» و «العربیه الفتاه» در استانبول بودند. این گروه، بیشتر در صدد انتقام از سنت عثمانی برآمده بودند، نه تأسیس یک جریان فکری اصیل.
مردم عراق در بازار ایدئولوژیها، چون مشتریانی بودند که به دنبال تخفیف میگشتند. از اینرو، به آسانی شیفته هر ایدئولوژی وارداتی میشدند؛ از مارکسیسم و فاشیسم گرفته تا ناصریسم. در چنین فضایی، هیچکس به فکر ساختن یک عقیده ملی نبود، زیرا اعتماد به علوم انسانی، یکسره از میان رفته بود و تنها علوم فنی و تجربی، راه صعود اجتماعی تلقی میشدند.
نکته دیگر، نقش مطبوعات در ایران است. روزنامهها فضایی برای رشد روشنفکری فراهم کردند که در عراق، پیش از استعمار بریتانیا، وجود نداشت. حتی مطبوعات تبعیدی، مانند روزنامه میرزا ملکمخان، تأثیری ماندگار در ایران برجای گذاشت؛ حال آنکه عراقیها، وابسته به مطبوعات مصر و شام بودند و همواره نقشی مصرفکننده در مواجهه با جریانهای فکری بیرونی داشتند.
علی شریعتی محصول یک بستر تاریخی خاص در ایران است؛ جایی که روشنفکران به ساختن هویت ملی-مذهبی مشغول بودند. اما در عراق، به دلیل نبود نخبگان اصیل، غیاب نهادهای مدنی مستقل و سلطه سنت عثمانی، هرگز همتایی برای شریعتی شکل نگرفت. محبوبیت علی شریعتی در جهان عرب و به طور خاص عراق، نه مرهون اصالت و عمق اندیشههای او، بلکه ناشی از بیمایگی روشنفکران و چپهای عراق است؛ جامعهای که در مواجهه با ایدئولوژیها، غالبا نقشی منفعل و مصرفکننده داشته است.
...پایان...
#عراق #چپ #محمدباقر_صدر #ایران #عثمانی #علی_شریعتی #فروغی
@arabian_nights_101
همواره این پرسش برایم مطرح بوده که چگونه علی شریعتی در کشورهای عربی تا این اندازه محبوب و تأثیرگذار است؟! در حالی که در خود ایران، تاریخ مصرفش (
این پرسش را با یکی از دوستان عراقیام که روشنفکر و فعال رسانهای شاخصی است مطرح کردم و خلاصه توضیحات وی را ترجمه و تقدیم میکنم.
چرا علی شریعتی در عراق همتا ندارد؟
✍️ حیدر راشد، عراق
چپ عراق، عاری از هر نام درخشانی در عرصه نظریهپردازیست. آنچه در این جریان دیده میشود، نه اندیشمندانی صاحبنظر، بلکه انبوهی از نیمهروشنفکران میانمایه است که هم اندیشهشان نامنسجم است هم خودشان پراکنده در تبعید!
عمده محبوبیت و اقبال حزب الدعوه در عراق، ناشی از این واقعیت است که هیچ چپ عراقی نتوانسته حتی یک مقاله متین و شایسته در نقد کتاب «فلسفتنا»ی محمدباقر صدر بنویسد. این موضوع، نشانه نبوغ صدر نیست؛ نشانه ورشکستگی نظری چپ عراق است.
آثار نظری چپ عراق، در انحصار کادرهای عالیرتبه حزب بعث بودند و به عامه مردم نمیرسید. توده مردم صرفا با شعارها و روزنامه حزب هدایت میشدند. این شیوه، در واقع، یادآور نظام کتابهای ممنوعه در فرقه اسماعیلیه است که مراحلی مانند ظاهر، باطن و باطنالباطن داشتند.
ایران، به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود که مانند قلعهای نیمهمحافظتشده است، همواره بستری برای شکلگیری جریانهای هویت ملی و بازگشت به پیشینه پیشااسلامی بوده. این فضا، اندیشمندانی از آقاخان کرمانی تا جلال آلاحمد، شریعتی و طالقانی را پروراند؛ و حتی در دوران رضاشاه، سیاستمدارانی چون فروغی و داور خود از روشنفکران طراز اول بودند.
اما عراق، چنین بستری را در اختیار نداشت. شمار تحصیلکردگان محدود بود و آنان که سواد داشتند، بیشتر افسران نظامی وابسته به جمعیتهای سری مانند «عهد» و «العربیه الفتاه» در استانبول بودند. این گروه، بیشتر در صدد انتقام از سنت عثمانی برآمده بودند، نه تأسیس یک جریان فکری اصیل.
مردم عراق در بازار ایدئولوژیها، چون مشتریانی بودند که به دنبال تخفیف میگشتند. از اینرو، به آسانی شیفته هر ایدئولوژی وارداتی میشدند؛ از مارکسیسم و فاشیسم گرفته تا ناصریسم. در چنین فضایی، هیچکس به فکر ساختن یک عقیده ملی نبود، زیرا اعتماد به علوم انسانی، یکسره از میان رفته بود و تنها علوم فنی و تجربی، راه صعود اجتماعی تلقی میشدند.
نکته دیگر، نقش مطبوعات در ایران است. روزنامهها فضایی برای رشد روشنفکری فراهم کردند که در عراق، پیش از استعمار بریتانیا، وجود نداشت. حتی مطبوعات تبعیدی، مانند روزنامه میرزا ملکمخان، تأثیری ماندگار در ایران برجای گذاشت؛ حال آنکه عراقیها، وابسته به مطبوعات مصر و شام بودند و همواره نقشی مصرفکننده در مواجهه با جریانهای فکری بیرونی داشتند.
علی شریعتی محصول یک بستر تاریخی خاص در ایران است؛ جایی که روشنفکران به ساختن هویت ملی-مذهبی مشغول بودند. اما در عراق، به دلیل نبود نخبگان اصیل، غیاب نهادهای مدنی مستقل و سلطه سنت عثمانی، هرگز همتایی برای شریعتی شکل نگرفت. محبوبیت علی شریعتی در جهان عرب و به طور خاص عراق، نه مرهون اصالت و عمق اندیشههای او، بلکه ناشی از بیمایگی روشنفکران و چپهای عراق است؛ جامعهای که در مواجهه با ایدئولوژیها، غالبا نقشی منفعل و مصرفکننده داشته است.
...پایان...
برای مطالعه بیشتر درباره تشکلهای ملیگرای عرب در زمان خلافت عثمانی:
جمعیت مخفیانه العربية الفتاة
جمعیت مخفیانه العهد
#عراق #چپ #محمدباقر_صدر #ایران #عثمانی #علی_شریعتی #فروغی
@arabian_nights_101
👍12👌2👎1
هنگامیکه جنگ ۱۸۱۲ درگرفت، فدرالیستهای نیوانگلند آن را عمدتاً مناقشهای میان حزب دموکرات-جمهوریخواهِ جفرسون و انگلستان میدانستند که ارتباطی به منطقهی آنها (که پیوندهای تجاری و بازرگانی گستردهای با انگلستان داشت) پیدا نمیکرد. در نتیجه، هنگامیکه رئیسجمهور جیمز مدیسون درخواست اعزام نیروهای شبهنظامی را مطرح کرد، این منطقه از پذیرش آن سر باز زد. مجلس ایالتی کنتیکت بیانیهای صادر کرد که نمونهای کلاسیک از فلسفهی «حقوق ایالتها» به شمار میآید؛ فلسفهای که بعدها جان سی. کالهون در دفاع از جنوبِ حامی تجارت آزاد در برابر شمالِ حامی سیاستهای حمایتگرایانه تجاری، از آن بهره برد:
● توماس دیلورنزو. لینکلن بدون نقاب
➣ @Notes_On_Liberty
ولی نباید فراموش کرد که کنتیکت، دولتی آزاد، دارای حاکمیّت و مستقل است؛ و ایالات متّحده، یک موجودیّت کنفدراسیونی است، نه یک جمهوری یکپارچه و متمرکز. فرماندار این دولت همانگونه که موظّف به پشتیبانی از قانون اساسی ایالات متّحده است، تعهّدی والا و جدّی برای حفظ حقوق و امتیازات قانونی این دولت، بهعنوان دولتی دارای حاکمیّت، آزاد و مستقل نیز دارد؛ و تعهّد به حمایت از قانون اساسی، الزام حمایت از حقوق آن ایالت را نیز دو چندان میکند. اگر ستونهایی که بنا بر آنها استوار است آسیب ببینند یا نابود شوند، آن بنا فرو خواهد ریخت.
● توماس دیلورنزو. لینکلن بدون نقاب
➣ @Notes_On_Liberty
👍12❤4👏2
بدن نیرومند، ذهن را نیز قوی میسازد. از میان انواع ورزشها، تیراندازی را پیشنهاد میکنم؛ زیرا این فعّالیّت، ضمن آنکه تحرّکی متعادل به بدن میبخشد، جسارت، روحیّهی ابتکار عمل و استقلال را در ذهن میپروراند. بازیهای توپی و دیگر سرگرمیهای مشابه، برای بدن بیشازحد خشناند و هیچ اثر سازندهای بر شخصیّت و ذهن بر جای نمیگذارند. از اینرو، بگذارید تفنگتان همواره در پیادهرویها همراه شما باشد.
● توماس جفرسون، نامه به برادرزادهاش
➣ @Notes_On_Liberty
● توماس جفرسون، نامه به برادرزادهاش
➣ @Notes_On_Liberty
👍30❤6👌5
📃 سازمان تجارت جهانی، دشمن تجارت آزاد | ✍🏻 لو راکول
➣ @Notes_On_Liberty
سازمان تجارت جهانی قرار بود سازوکاری عظیم برای سوقدادن جهان بهسوی یکپارچگی اقتصادی بیشتر باشد؛ رویایی که قرنها در مکتب لیبرالیسم وجود داشته است. ولی در واقعیّت، این سازمان چیزی جز احیای یک تصور غلط و قدیمی در باب «برنامهریزی متمرکز» نبود؛ تصوّری که مدّعی است ادارهی تجارت جهانی به یک مرجع مرکزی نیاز دارد. در نبودِ اجماعی ایدئولوژیک در حمایت از لیبرالیسم کلاسیک، سازمان تجارت جهانی با مهر تأیید زدن بر سیاستهایی بسیار نادرست (همانطور که بسیاری پیشبینی میکردند)، عملاً تجارت را به عرصهای سیاسی بدل کرده است.
اگرچه تجارت در دستور کار قرار داشت، ولی خبری از «تجارت آزاد» بهمعنای سنّتی و رایج آن نبود. سازمان تجارت جهانی از همان ابتدا بر این ایده استوار بود که کشورهای صنعتی و پیشرفته باید بازاری برای محصولات خود کشورهای فقیر و درماندهی جهان بیابند؛ نه اینکه کشورهای فقیر هم ممکن است کالاهایی برای عرضه داشته باشند که مصرفکنندگان در کشورهای ثروتمند خواهان خرید آنند. به همین دلیل بود که موضوع «حقوق مالکیّت معنوی» (که در واقع نوعی انحصار تحمیلی برای تولیدکنندگان خاص در کشورهای ثروتمند است) در صدر دستور کار قرار داشت، ولی تجارت آزاد واقعی در حوزهی محصولات کشاورزی بهکلّی از دایرهی مذاکرات کنار گذاشته شده بود.
کشورهای ثروتمند نیز بلوکی یکپارچه و همسو نیستند. مقامات آمریکایی طبیعتاً خود را محق میدانند که کنترلی هژمونیک بر اقتصاد جهانی اعمال کنند؛ فرضی که وزرای دارایی اتّحادیّهی اروپا را بهشدّت محتاط و بدبین کرده است. این وضعیّت نتیجهی سالها سیاستهای حمایتگرایانهی (پروتکشنیستی) ایالات متّحده علیه هر کسی در هر کجای جهان است که جرئت کند محصولی بهتر از آنچه در «سرزمین آزادگان و دلیران» تولید میشود، بسازد (سرزمینی که اتفاقاً میزبان بزرگترین، مسلّحترین و پرهزینهترین حکومت در تاریخ جهان است).
مشکل اینجاست که برای هر کسی که الفبای اقتصاد را بداند، مسئله روشن است: مزیّت نسبی کشورهای فقیر در جذب سرمایه و تولید کالا برای صادرات، دقیقاً همان مقرّراتزدایی در حوزههای کار و محیطزیست است. از آنجاکه هدف آنها افزایش رقابتپذیری است (نه کاهش آن)، وضع قوانینی برای افزایش دستمزدها که تنها منجر به فرار سرمایه و بیکاری بیشتر میشود، هیچ توجیه منطقی ندارد. اگر آنها امیدی به توسعه دارند، راهکار آن اعمال مقرّرات سختگیرانهتر بر تولید نیست؛ بلکه آنچه نیاز دارند، بازاری آزاد است که بتوانند با تکیه بر مزیّت نسبی خود در آن رقابت کنند.
کشورهای فقیر با مقاومت در برابر روند «هماهنگسازی برای ارتقا» عملاً در کنار سنّت تجارت آزاد ایستادهاند. آنچه آنها در واقع خواستار آن بودند، تحدید کلّی جهانیسازی (گلوبالیزاسیون) نبود، بلکه کاهش جهانیسازی سیاسی بود تا امکان گسترش جهانیسازی اقتصادی فراهم شود؛ زیرا این دو نیرو با یکدیگر در تضادّند.
اگر کشورهای ثروتمند قرار است دم از «تجارت آزاد» بزنند، بهتر است خودشان هم به آن پایبند باشند. اینکه کشورهای ثروتمند محصولات کشاورزی یارانهدار خود را به جهان سوم صادر میکنند تا با قیمتی ارزانتر از هزینهی تولید داخلی آن کشورها بفروشند، به خودی خود مسئلهای قابلتوجّه است؛ ولی اینکه بیدرنگ پس از آن، از پذیرش کالاهای ارزانقیمت کشورهای دیگر به بهانهی «دامپینگ» خودداری کنند، در واقع نمک پاشیدن بر زخم است.
حق با ترِنس کورکوران از روزنامهی «نشنالپست» است: «این ایده که تجارت باید بیش از پیش بر پایهی قوانین و ساختارهای بوروکراتیک استوار باشد تا بازارهای آزاد، چنان ریشهدار شده که کمتر کسی ماهیّت اصلی تجارت آزاد را به یاد میآورد.» نکتهی طنزآمیز ماجرا اینجاست که بخش عمدهای از تقصیرها متوجّه سازمان تجارت جهان است، هرچند عوامل دیگری نیز در این میان سهم دارند. تجارت جهانی در تمام طول تاریخ تمدّن با شتاب پیش میرفت، بیآنکه نیازی به چنین نهادی باشد؛ نهادی که به تریبونی برای متعصّبان، طرفداران سیاستهای حمایتگرایانه و کسانیکه سودای تنظیم امور جهانی را در سر دارند، بدل شده است. وقتی بسیاری از طرفداران تجارت آزاد از تشکیل سازمان تجارت جهانی حمایت میکردند، آیا سادهلوح بودند یا رشوه گرفته بودند؟ بههرحال، سازمان تجارت جهانی دوست تجارت آزاد نیست.
#تجارت_آزاد #سازمان_تجارت_جهانی
#حمایتگرایی #بازار_آزاد #مزیت_نسبی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سازمان تجارت جهانی قرار بود سازوکاری عظیم برای سوقدادن جهان بهسوی یکپارچگی اقتصادی بیشتر باشد؛ رویایی که قرنها در مکتب لیبرالیسم وجود داشته است. ولی در واقعیّت، این سازمان چیزی جز احیای یک تصور غلط و قدیمی در باب «برنامهریزی متمرکز» نبود؛ تصوّری که مدّعی است ادارهی تجارت جهانی به یک مرجع مرکزی نیاز دارد. در نبودِ اجماعی ایدئولوژیک در حمایت از لیبرالیسم کلاسیک، سازمان تجارت جهانی با مهر تأیید زدن بر سیاستهایی بسیار نادرست (همانطور که بسیاری پیشبینی میکردند)، عملاً تجارت را به عرصهای سیاسی بدل کرده است.
اگرچه تجارت در دستور کار قرار داشت، ولی خبری از «تجارت آزاد» بهمعنای سنّتی و رایج آن نبود. سازمان تجارت جهانی از همان ابتدا بر این ایده استوار بود که کشورهای صنعتی و پیشرفته باید بازاری برای محصولات خود کشورهای فقیر و درماندهی جهان بیابند؛ نه اینکه کشورهای فقیر هم ممکن است کالاهایی برای عرضه داشته باشند که مصرفکنندگان در کشورهای ثروتمند خواهان خرید آنند. به همین دلیل بود که موضوع «حقوق مالکیّت معنوی» (که در واقع نوعی انحصار تحمیلی برای تولیدکنندگان خاص در کشورهای ثروتمند است) در صدر دستور کار قرار داشت، ولی تجارت آزاد واقعی در حوزهی محصولات کشاورزی بهکلّی از دایرهی مذاکرات کنار گذاشته شده بود.
کشورهای ثروتمند نیز بلوکی یکپارچه و همسو نیستند. مقامات آمریکایی طبیعتاً خود را محق میدانند که کنترلی هژمونیک بر اقتصاد جهانی اعمال کنند؛ فرضی که وزرای دارایی اتّحادیّهی اروپا را بهشدّت محتاط و بدبین کرده است. این وضعیّت نتیجهی سالها سیاستهای حمایتگرایانهی (پروتکشنیستی) ایالات متّحده علیه هر کسی در هر کجای جهان است که جرئت کند محصولی بهتر از آنچه در «سرزمین آزادگان و دلیران» تولید میشود، بسازد (سرزمینی که اتفاقاً میزبان بزرگترین، مسلّحترین و پرهزینهترین حکومت در تاریخ جهان است).
مشکل اینجاست که برای هر کسی که الفبای اقتصاد را بداند، مسئله روشن است: مزیّت نسبی کشورهای فقیر در جذب سرمایه و تولید کالا برای صادرات، دقیقاً همان مقرّراتزدایی در حوزههای کار و محیطزیست است. از آنجاکه هدف آنها افزایش رقابتپذیری است (نه کاهش آن)، وضع قوانینی برای افزایش دستمزدها که تنها منجر به فرار سرمایه و بیکاری بیشتر میشود، هیچ توجیه منطقی ندارد. اگر آنها امیدی به توسعه دارند، راهکار آن اعمال مقرّرات سختگیرانهتر بر تولید نیست؛ بلکه آنچه نیاز دارند، بازاری آزاد است که بتوانند با تکیه بر مزیّت نسبی خود در آن رقابت کنند.
کشورهای فقیر با مقاومت در برابر روند «هماهنگسازی برای ارتقا» عملاً در کنار سنّت تجارت آزاد ایستادهاند. آنچه آنها در واقع خواستار آن بودند، تحدید کلّی جهانیسازی (گلوبالیزاسیون) نبود، بلکه کاهش جهانیسازی سیاسی بود تا امکان گسترش جهانیسازی اقتصادی فراهم شود؛ زیرا این دو نیرو با یکدیگر در تضادّند.
اگر کشورهای ثروتمند قرار است دم از «تجارت آزاد» بزنند، بهتر است خودشان هم به آن پایبند باشند. اینکه کشورهای ثروتمند محصولات کشاورزی یارانهدار خود را به جهان سوم صادر میکنند تا با قیمتی ارزانتر از هزینهی تولید داخلی آن کشورها بفروشند، به خودی خود مسئلهای قابلتوجّه است؛ ولی اینکه بیدرنگ پس از آن، از پذیرش کالاهای ارزانقیمت کشورهای دیگر به بهانهی «دامپینگ» خودداری کنند، در واقع نمک پاشیدن بر زخم است.
حق با ترِنس کورکوران از روزنامهی «نشنالپست» است: «این ایده که تجارت باید بیش از پیش بر پایهی قوانین و ساختارهای بوروکراتیک استوار باشد تا بازارهای آزاد، چنان ریشهدار شده که کمتر کسی ماهیّت اصلی تجارت آزاد را به یاد میآورد.» نکتهی طنزآمیز ماجرا اینجاست که بخش عمدهای از تقصیرها متوجّه سازمان تجارت جهان است، هرچند عوامل دیگری نیز در این میان سهم دارند. تجارت جهانی در تمام طول تاریخ تمدّن با شتاب پیش میرفت، بیآنکه نیازی به چنین نهادی باشد؛ نهادی که به تریبونی برای متعصّبان، طرفداران سیاستهای حمایتگرایانه و کسانیکه سودای تنظیم امور جهانی را در سر دارند، بدل شده است. وقتی بسیاری از طرفداران تجارت آزاد از تشکیل سازمان تجارت جهانی حمایت میکردند، آیا سادهلوح بودند یا رشوه گرفته بودند؟ بههرحال، سازمان تجارت جهانی دوست تجارت آزاد نیست.
#تجارت_آزاد #سازمان_تجارت_جهانی
#حمایتگرایی #بازار_آزاد #مزیت_نسبی
➣ @Notes_On_Liberty
👍13❤8👏2
Forwarded from 📚«مُلکِ سیاست»📚 (بهروز زواریان)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اصل دوم انقلاب سفید: ملّیکردن جنگلها و مراتع...
شخصی که در این کلیپ کوتاه سخن میگوید، اذعان میکند دو هفته قبل جنگل را از زبالهها پاکسازی کردند، اما پس از مراجعه دوباره متوجه شدهاند که وضعیت کثافتکاری شهروندان مدرن متمدن، جنگل را به حالت قبل برگردانده است.
فقط پرسشم این است که چرا کسانی که خاک جنگل را اینطور به توبره میکشند، در منزلهایشان چنین کاری نمیکنند؟!
پاسخ: چون آنجا مِلک خصوصی خودشان است! زمانیکه همه چیز را ملّی اعلام کردهاید، یعنی زمینها متعلق به همه است اما تحت مالکیت هیچکسی نیست.
اکنون باید شرایطی را تصور کنیم که این اراضی، املاک خصوصی کسانی است که تصمیم به سرمایهگذاری روی آنها گرفتهاند؛ با پرداخت هزینه وارد اراضی میشوید، و در صورت خطاء، حتما از سوی مدیریت یا کارکنان آن برخورد صورت خواهد گرفت. استدلال این است اینجا مِلک شخصی است و هیچکسی نباید آن را نابود کند، همانطور که کمر همت به نابود کردن مِلک شخصی خودش نمیبندد.
تا زمانی که به مالکیت خصوصی و واگذارکردن اراضی نظر نکنید، به تدریج همین باقیمانده میراث آیندگان خواهد سوخت - چنانکه جنگلهای شمال کشور دارد نابود و پودر میشود.
شخصی که در این کلیپ کوتاه سخن میگوید، اذعان میکند دو هفته قبل جنگل را از زبالهها پاکسازی کردند، اما پس از مراجعه دوباره متوجه شدهاند که وضعیت کثافتکاری شهروندان مدرن متمدن، جنگل را به حالت قبل برگردانده است.
فقط پرسشم این است که چرا کسانی که خاک جنگل را اینطور به توبره میکشند، در منزلهایشان چنین کاری نمیکنند؟!
پاسخ: چون آنجا مِلک خصوصی خودشان است! زمانیکه همه چیز را ملّی اعلام کردهاید، یعنی زمینها متعلق به همه است اما تحت مالکیت هیچکسی نیست.
اکنون باید شرایطی را تصور کنیم که این اراضی، املاک خصوصی کسانی است که تصمیم به سرمایهگذاری روی آنها گرفتهاند؛ با پرداخت هزینه وارد اراضی میشوید، و در صورت خطاء، حتما از سوی مدیریت یا کارکنان آن برخورد صورت خواهد گرفت. استدلال این است اینجا مِلک شخصی است و هیچکسی نباید آن را نابود کند، همانطور که کمر همت به نابود کردن مِلک شخصی خودش نمیبندد.
تا زمانی که به مالکیت خصوصی و واگذارکردن اراضی نظر نکنید، به تدریج همین باقیمانده میراث آیندگان خواهد سوخت - چنانکه جنگلهای شمال کشور دارد نابود و پودر میشود.
👍30👌6🔥3
در بررسی پیآمدهای سوسیالیسم، تفاوتی نمیکند که اقتصادی را مطالعه کنیم که از طریق کنترل قیمتها و دستمزدها به سوسیالیسم رسیده است، یا اقتصادی که آشکارا و با ملّیسازی صریح تمام صنایع به آن دست یافته است. همچنین اهمّیّتی ندارد که سوسیالیسم بهصورت مسالمتآمیز و از طریق روندهای قانونی و رعایت موازین دموکراتیک تحقّق یافته باشد یا از راه انقلابی خشونتآمیز؛ و نیز تفاوتی نمیکند که هدف ادّعایی سوسیالیسم، عشق و برادری همگانی باشد یا برتری نژاد یا طبقهای خاص. از منظر اقتصادی، ماهیّت این نظام در تمام این موارد یکسان است: حکومت مالک ابزار تولید است و تصمیمگیری دربارهی نحوهی استفاده از آنها بر عهدهی اوست. از اینرو، هرآنچه دربارهی سوسیالیسم میگویم، همهی گونههای آن را در بر خواهد گرفت: سوسیالیسمِ سوسیالیستهای ملّیگرا (نازیها)، سوسیالیسمِ کمونیستها و سوسیالیسم سوسیالدموکراتها (مانند نورمن توماس). سخنان من دربارهی هر نظام اقتصادی که عملاً بر پایهی مالکیّت دولتیِ ابزار تولید استوار باشد، صدق خواهد کرد.
اگر بار دیگر کنترل قیمتها اعمال و فراگیر شود و حکومت ادارهی تولید و توزیع را در ایالات متّحده بهدست گیرد، این مسئله شامل نظام اقتصادی ایالات متّحده نیز خواهد شد؛ سناریویی که با توجه به ماهیّتِ شدیداً تورّمزای نظام پولی کنونی ما، رخدادن آن در مقطعی از سالهای پیشِ رو کاملاً محتمل است.
● جرج رایزمن؛ کاپیتالیسم، رسالهای در باب اقتصاد
➣ @Notes_On_Liberty
اگر بار دیگر کنترل قیمتها اعمال و فراگیر شود و حکومت ادارهی تولید و توزیع را در ایالات متّحده بهدست گیرد، این مسئله شامل نظام اقتصادی ایالات متّحده نیز خواهد شد؛ سناریویی که با توجه به ماهیّتِ شدیداً تورّمزای نظام پولی کنونی ما، رخدادن آن در مقطعی از سالهای پیشِ رو کاملاً محتمل است.
● جرج رایزمن؛ کاپیتالیسم، رسالهای در باب اقتصاد
➣ @Notes_On_Liberty
👍19👏5👌2