اگرچه طرفدار حمایتگرایی «از رقابت استقبال میکند»، ولی این رقابت باید «منصفانه» باشد. هرگاه کسی از «رقابت منصفانه»، یا بهطور کلّی از «عدالت و انصاف»، سخن به میان میآورد، باید مراقب کیف پول خود باشید؛ چراکه ممکن است در معرض سرقت و دستبرد باشد.
زیرا آنچه واقعاً «منصفانه» است، صرفاً همان شرایط داوطلبانهی مبادله است که خریدار و فروشنده بر سر آن توافق کردهاند. همانطور که بیشتر متفکّران اسکولاستیک قرون وسطی دریافته بودند، هیچ قیمت «عادلانه» یا «منصفانه»ای بیرون از قیمت بازار وجود ندارد.
پس چه چیزی در باب قیمت بازار آزاد میتواند «ناعادلانه» باشد؟ یکی از اتّهامات رایج حمایتگرایان این است که رقابت یک شرکت آمریکایی با شرکتی تایوانی، که تنها نیمی از دستمزدِ رقیب آمریکاییاش را میپردازد، «ناعادلانه» است. آنها از حکومت ایالات متّحده میخواهند که مداخله کند و با وضع تعرفهای معادل، نرخهای دستمزد را «برابر» سازد. ولی آیا این بدان معناست که مصرفکنندگان هرگز نباید از شرکتهای کمهزینه خرید کنند، صرفاً به این دلیل که داشتن هزینههای کمتر نسبت به رقبای ناکارآمد، «ناعادلانه» قلمداد میشود؟ این همان استدلالی است که شرکت نیویورکی میتواند برای از پای درآوردن رقیب کارولینایی خود بهکار گیرد.
آنچه حمایتگرایان زحمت توضیح دادنش را به خود نمیدهند، این است که چرا نرخ دستمزدها در ایالات متّحده بسیار بالاتر از تایوان است. این تفاوت، امری مقدّر از سوی پروردگار نیست. نرخ دستمزدها در ایالات متّحده بالاست، زیرا کارفرمایان آمریکایی با پیشنهادهای خود باعث افزایش این نرخها شدهاند. نرخ دستمزدها نیز مانند هر قیمت دیگری در بازار، براساس عرضه و تقاضا تعیین میشود؛ و افزایش تقاضا از سوی کارفرمایان آمریکایی، موجب بالا رفتن دستمزدها شده است. چه چیزی این تقاضا را تعیین میکند؟ «بهرهوری نهایی» نیروی کار.
● مورای روتبارد؛ حمایتگرایی و نابودی رفاه
➣ @Notes_On_Liberty
زیرا آنچه واقعاً «منصفانه» است، صرفاً همان شرایط داوطلبانهی مبادله است که خریدار و فروشنده بر سر آن توافق کردهاند. همانطور که بیشتر متفکّران اسکولاستیک قرون وسطی دریافته بودند، هیچ قیمت «عادلانه» یا «منصفانه»ای بیرون از قیمت بازار وجود ندارد.
پس چه چیزی در باب قیمت بازار آزاد میتواند «ناعادلانه» باشد؟ یکی از اتّهامات رایج حمایتگرایان این است که رقابت یک شرکت آمریکایی با شرکتی تایوانی، که تنها نیمی از دستمزدِ رقیب آمریکاییاش را میپردازد، «ناعادلانه» است. آنها از حکومت ایالات متّحده میخواهند که مداخله کند و با وضع تعرفهای معادل، نرخهای دستمزد را «برابر» سازد. ولی آیا این بدان معناست که مصرفکنندگان هرگز نباید از شرکتهای کمهزینه خرید کنند، صرفاً به این دلیل که داشتن هزینههای کمتر نسبت به رقبای ناکارآمد، «ناعادلانه» قلمداد میشود؟ این همان استدلالی است که شرکت نیویورکی میتواند برای از پای درآوردن رقیب کارولینایی خود بهکار گیرد.
آنچه حمایتگرایان زحمت توضیح دادنش را به خود نمیدهند، این است که چرا نرخ دستمزدها در ایالات متّحده بسیار بالاتر از تایوان است. این تفاوت، امری مقدّر از سوی پروردگار نیست. نرخ دستمزدها در ایالات متّحده بالاست، زیرا کارفرمایان آمریکایی با پیشنهادهای خود باعث افزایش این نرخها شدهاند. نرخ دستمزدها نیز مانند هر قیمت دیگری در بازار، براساس عرضه و تقاضا تعیین میشود؛ و افزایش تقاضا از سوی کارفرمایان آمریکایی، موجب بالا رفتن دستمزدها شده است. چه چیزی این تقاضا را تعیین میکند؟ «بهرهوری نهایی» نیروی کار.
● مورای روتبارد؛ حمایتگرایی و نابودی رفاه
➣ @Notes_On_Liberty
👍12❤4👌3