On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.9K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 برابری در یک جامعه‌ی آزاد؛ انواع برابری (۲) | ✍🏻 ایمون باتلر ➣ @Notes_On_Liberty ❈ برابری اخلاقی: ❃ طرز فکر کلّی در یک جامعه‌ی آزاد این است که عموم مردم شایسته ملاحظه و احترام هستند. افراد در چنین جامعه‌ای به یکسان حق دارند که خودشان درباره‌ی زندگی شخصی‌شان…
📃 برابری در یک جامعه‌ی آزاد؛ انواع برابری (۳) | ✍🏻 ایمون باتلر

➣ @Notes_On_Liberty

❈ برابری در پیشگاه قانون:

❃ در جامعه‌ی آزاد، قانون با رعایت انصاف و بی‌طرفی از مردم حفاظت یا، در صورت ارتکاب جرم، آنان را مجازات می‌کند. ویژگی‌های شخصی و غیرمرتبط با جرم (نظیر میزان ثروت، روابط شخصی، طبقه اجتماعی، جنسیت، مذهب، یا نژاد) باعث نمی‌شود که نیروهای پلیس، دادگاه‌ها، یا زندان‌ها با مجرمین و متخلفین به شیوه‌های متفاوت رفتار کنند.

❃ در جامعه‌ی آزاد نمی‌توان شهروندان را خودسرانه در معرض دستگیری یا اذیت و آزار قرار داد، صرفاً به این دلیل که مقامات دولتی از آن‌ها خوششان نمی‌آید. اگر به فردی آسیبی برسد یا اموالش به سرقت برود، فارغ از این‌که خودش چه کسی است یا فردی را که متهم کرده تا چه اندازه عالی‌مقام باشد، به یکسان حق دسترسی به قوه قضاییه و دادخواهی دارد.

❃ در تندیس‌های نصب‌شده بر سر در تمام دادگستری‌های جهان مجسمه‌ی عدالت اغلب به شکل فردی به تصویر درآمده که ترازویی با دوکفه‌ی متعادل در یک دست و شمشیری در دست دیگر دارد. اما مهم‌ترین ویژگی این تندیس‌ها چشم‌بندی است که مجسمه‌ی عدالت بر چشم دارد. در یک جامعه آزاد، عدالت چشمش را بر همه‌چیز بسته و کور است و فقط به واقعیات مربوط به موارد دادخواهی نظر دارد.

#آزادی #برابری #جامعه_آزاد #عصر_آزادی
#آزادی_فردی #برابری_در_پیشگاه_قانون
#انواع_برابری #عدالت #حکومت_قانون
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 تجاوزگری روس‌ها! (۹) | ✍🏻 لودویگ فون میزس ➣ @Notes_On_Liberty ❃ گذشته از همه این‌ها، آلمان دوره قیصر پارلمان داشت، وزرایش در برابر پارلمان پاسخگو بودند، هیات منصفه در داد‌گاه‌ها حکم می‌داد، آزادی بیان، دین و مطبوعات در آن چندان محدود‌تر از غرب نبود و بسیاری…
📃 تجاوزگری روس‌ها! (۱۰) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ از این کتاب نه‌تنها آموختند که هیتلر به اوکراین چشم دارد، بلکه همچنین دریافتند که ایده‌ی استراتژیک بنیادین او این است که تنها بعد از آن‌که یقیناً و برای همیشه فرانسه را از میان بر‌داشت، حمله به روسیه را آغاز کند. روس‌ها کاملاً مجاب شده بودند که این امید هیتلر که انگلستان و آمریکا در این جنگ وارد نخواهند شد و بی‌سروصدا اجازه خواهند داد که فرانسه نابود شود -چیزی که در «نبرد من» بیان شده بود- امیدی پوچ است.

❃ یقین داشتند که چنین جنگ‌جهانی تازه‌ای که خود روس‌ها برنامه‌ریزی کرده بودند که در آن بی‌طرف بمانند، به شکست تازه‌ای برای آلمان خواهد انجامید و اعتقاد داشتند که این شکست، اگر نه همه اروپا، دست‌کم آلمان را به جایی امن برای بلشویسم بدل خواهد کرد. استالین پیشتر با چنین ایده‌ای در روز‌گار جمهوری وایمار به تجهیز دوباره آلمانی‌های مخالف کمک کرده بود.

❃ کمونیست‌های آلمان تا آن‌جاکه می‌توانستند، نازی‌ها را در تلاش‌شان برای برچیدن نظام وایمار یاری دادند. دست آخر استالین در آگوست ۱۹۳۹ ائتلافی آشکار را با هیتلر برای کمک به او در برابر غرب بر‌قرار کرد.

❃ چیزی‌که استالین -مانند همه مردم دیگر- پیش‌بینی نمی‌کرد، پیروزی‌های حیرت‌زای ارتش آلمان در سال ۱۹۴۰ بود. هیتلر در ۱۹۴۱ به روسیه حمله کرد، چون کاملاً قانع شده بود که نه‌تنها کار فرانسه تمام شده که انگلستان هم راه خلاصی ندارد و آمریکا که ژاپن از پشت تهدیدش می‌کند، آن اندازه قدرت نخواهد داشت که با موفقیت در مسائل اروپا دخالت کند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 تجاوزگری روس‌ها! (۱۱) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ فرو‌پاشی امپراتوری هاپسبورگ در ۱۹۱۸ و شکست نازی‌ها در ۱۹۴۵ دروازه‌های اروپا را به روی روسیه باز کرده است. روسیه امروز تنها قدرت نظامی در قاره اروپا است. اما چرا کشور‌گشایی تا این اندازه ذهن روس‌ها را به خود مشغول کرده است؟

❃ بی‌تردید به منابع این کشور‌ها نیازی ندارند. استالین هم تحت تاثیر این ایده نیست که این دست کشور‌گشایی‌ها می‌تواند محبوبیتش را در میان توده‌های مردم روسیه بیشتر کند. افتخار و شوکت نظامی اهمیتی برای شهروندان او ندارد.

❃ این نه توده‌ها، که روشنفکران هستند که استالین می‌خواهد خشم‌شان را با سیاست‌های تجاوز‌گرانه‌اش فرو‌بخواباند. چه این‌که باور‌های مارکسیستی‌شان که خود بنیان قدرت شوروی است، در خطر قرار دارد.

❃ این روشنفکران روس آن قدر کوته‌بین بودند که تغییرات صورت‌گرفته در آیین مارکسی را که در حقیقت به‌معنای ترک آموزه‌های بنیادین ماتریالیسم دیالکتیک بود -به این شرط که این تغییرات، نمایش بهتری از شوونیسم روسی به دست می‌دادند- در خود جذب کنند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 تجاوزگری روس‌ها! (۱۲) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ فخر‌فروشانه خود را پیشتاز انقلاب جهانی و پرولتاریایی خواندند که در آغاز با محقق ساختن سوسیالیسم در تنها یک کشور، نمونه‌ای شکوهمند برای همه ملّت‌های دیگر خواهد بود. اما نمی‌توان برای آن‌ها توضیح داد که چرا دیگر کشور‌ها دست آخر نمی‌توانند در این انقلاب از روسیه پیشی بگیرند.

❃ این روشنفکران در نوشته‌های مارکس و انگلس که نمی‌توان از دسترس آن‌ها دور نگه‌شان داشت، کشف می‌کنند که پدران مارکسیسم، بریتانیا و فرانسه و حتی آلمان را کشور‌هایی می‌پنداشتند که در تمدن و در تکامل کاپیتالیسم بیش از همه پیش رفته‌اند.

❃ شاید این شاگردان دانشگاه‌های مارکسی آن قدر کند‌ذهن باشند که عقاید فلسفی و اقتصادی مرام مارکسی را نفهمند؛ اما آن‌قدر کودن نیستند که نفهمند مارکس، این کشور‌های غربی را بسیار پیشرفته‌تر از روسیه می‌پنداشت. بعد‌ها برخی از این دانشجویان آمار و سیاست‌های اقتصادی پی می‌برند که استاندارد زندگی توده‌ها در کشور‌های کاپیتالیستی بسیار بالا‌تر از کشور خود آن‌ها است. چطور ممکن است؟ چرا آمریکا که هرچند در تولید کاپیتالیستی از همه پیش‌تر است، اما در بیداری آگاهی طبقاتی پرولتاریا از همه عقب‌تر است، شرایط بسیار بهتر و مطلوب‌تری دارد؟

➣ @Notes_On_Liberty
📃 تجاوزگری روس‌ها! (۱۳) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ نتیجه‌گیری از این نکات، گریز‌نا‌پذیر به‌نظر می‌رسد. اگر پیشرفته‌ترین کشور‌ها کمونیسم را بر‌نمی‌گیرند و تحت حاکمیت کاپیتالیسم روز‌گار بسیار بهتری دارند، اگر کمونیسم همه مردم را ثروتمند نمی‌کند و به کشوری محدود شده که مارکس عقب‌مانده‌اش می‌پنداشت، آیا تفسیر درست این نیست که کمونیسم یکی از مشخصه‌های کشور‌های عقب‌مانده است و فقر عمومی را در پی می‌آورد؟ آیا یک وطن‌پرست روس نباید از این‌که کشورش به این نظام سر‌سپرده شده، سر‌افکنده باشد؟

❃ وجود چنین افکاری در ذهن افراد در کشور‌های استبدادی، برای آن‌ها بسیار خطرناک است. هر کس که جرات بیان آن‌ها را به خود می‌داد، بی‌رحمانه از سوی جی‌پی‌یو (ساز‌مان پلیس مخفی شوروی‌ها) سر‌به‌نیست می‌شد. اما این افکار حتی اگر به زبان آورده نشوند، نوک زبان هر انسان تیز‌هوشی هستند. خواب خوش را از مقامات عالی و حتی شاید از دیکتاتور بزرگ می‌گیرند.

❃ او بی‌تردید آن قدر قدرت دارد که هر مخالفی را از سر راه بردارد. اما اندیشه مصلحت، ریشه‌کن کردن همه افرادی را که تا اندازه‌ای خرد‌مندانه رفتار می‌کنند و اداره کشور تنها با افرادی ابله و احمق را نا‌معقول و توصیه‌نکردنی می‌سازد.

❃ این بحران واقعی مارکسیسم روسی است. هر روز که بدون ظهور انقلاب جهانی می‌گذرد، بر وخامت این بحران افزوده می‌شود. شوروی‌ها باید بر همه دنیا چیره شوند، و‌گر‌نه رویگردانی اینتلجنتسیا در کشور خود تهدید‌شان می‌کند. این نگرانی در‌باره وضعیت ایدئولوژیکی زیرک‌ترین اذهان روسیه است که روسیه استالینی را به سوی تجاوز‌گری‌های تزلزل‌نا‌پذیر می‌راند.

📚 | آشفتگی برنامه‌ریزی‌شده، لودویگ فون میزس، ۱۹۴۷

#تجاوزگری_روس‌ها #دژخیمان_کمونیست
#کمونیسم #سوسیالیسم_ویرانگر #لنین
#بلشویسم #استالین #هیتلر #جنگ_جهانی
➣ @Notes_On_Liberty
👍1
«مرکزِ فارسیِ آموزش در جندی‌شاپور با آنکه در زمان اسلام دوران شکوفایی خود را پشت سر گذاشته بود، مایه‌ی شگفتی عربان گشت. این مرکز به‌ویژه به‌جهت پزشکی شهرت داشت و حتی فیلسوفان یونانی نوافلاطونی رانده شده در ۵۲۹ میلادی از آتن چند سالی بدانجا پناهنده شدند. این مدرسه یا دانشگاه، چند سالی پس از اسلام نیز به شکوفایی ادامه داد و ابن بختيشوع پزشک نام‌آور دوران منصور رئيس مدرسه پزشکی آن بود تا سال مرگش.

در آن‌جا و جاهای دیگر بسیاری کتب از یونانی و سانسکریت و سریانی به پهلوی در دوران اخیر ساسانی ترجمه شد. جالب توجه است که بعضی آثار سریانی و یونانی را نه از اصل بلکه از پهلوی به عربی ترجمه کردند؛ این گواهی است بر آنکه ایران ناقل دانش کهن به جهان اسلامی بوده است. باید به یاد داشت که ایرانِ ساسانی کلاً فرهنگی داشت شهری وابسته به آبادی؛ گو اینکه شهرهایش به بزرگی بغداد یا نیشاپور دوران اسلامی نبودند. وسعت گرفتن شهرها در ایران شاید مایه تنزل بزرگان طراز اول در پایان دوران ساسانی شده باشد. امّا گسترش شهرها با خود رشد اراضی کشاورزی را نیز همراه داشت.»

❈ عصر زرین فرهنگ ایران، ریچارد نلسون فرای، ص ۳۸
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 ایران‌زمین در سفرنامه‌ی بیگانگان (۲) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ هم‌چنان‌که دنیای یونانی و رُمی در تمایز و چالش با دنیای «بربرها» به تأمّل در بنیاد فرهنگ و‌ تمدّن خود می‌پرداخت، غرب جدید نیز در چالشی دوباره و اگر بتوان گفت دوگانه، با شرق به تعیین هویت و شخصیت…
📃 ایران‌زمین در سفرنامه‌ی بیگانگان (۳)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ شایان توجه است که شاردنِ فرانسوی، به‌خلاف هرودوت یونانی، یونانیان را فرهیخته و غیریونانیان را بربرها نمی‌داند. شاردِن، گوهرفروشی به مذهب پروتستانی که به‌دنبال الغای فرمان نانْت از اقامت در کشور خود محروم‌شده‌بود، اصفهان پایتخت ایران صفوی را مهد آزادی و مدارای دینی می‌دانست، اما جالب توجّه است که همو نیز به تمایز بنیادین دو دریافت از عالم و آدم و دو شیوه‌ی زندگی باور دارد و در پی آن است تا با برجسته‌کردن این تمایز آیینه‌ای در برابر «اروپای ما» قرار دهد.

❃ شاردن با روحیه و رویکرد دوران جدید به ایران‌زمین سفر می‌کرد و بر آن بود که «تردیدْ آغاز دانش است، آن‌که در چیزی تردید نکند، به بررسی آن نمی‌پردازد، آن‌که به بررسی نپردازد، چیزی نمی‌یابد، و آن‌که چیزی نیابد، نابیناست و نابینا می‌ماند.» و نیازی به گفتن نیست که این روحیه‌ی جدید رویکردی نو به این ماجراجویی بود، زیرا کشف آن «دنیای دیگر» به تردید در بنیان دیانت و اخلاقی می‌انجامید که تا آن زمان مطلق تلقّی می‌شد.

❃ لابْرُوْیِر، اخلاق‌نویس فرانسوی با اشاره‌ای به پی‌آمدهای اخلاقی سفر به کشورهای دوردست و انتشار سفرنامه‌های جهانگردان می‌نویسد:
«برخی سرانجام با سفرهای طولانی به فساد کشانده می‌شوند و اندک دیانتی را نیز که برای آنان بازمانده بود، از کف می‌دهند، زیرا هر روز، آیینی نو، خلقیاتی متنوع و مناسکی دیگرگونه می‌بینند.»

❃ بدین‌سان، لازم بود تا از سویی، مغرب‌زمین در آستانه‌ی دوران جدید تاریخ خود، خویشتن را در تمایز کامل با شرق تعریف کند و این تأکید بر تمایز از این حیث برای فرهنگ و تمدّن اروپایی حیاتی بود که به‌طور پرتعارضی اروپا می‌بایست ریشه‌های خود را به فراموشی می‌سپرد، اما از سوی دیگر با پشت‌کردن به فرهنگ و تمدن‌های شرقی و گسستن پیوندهای با آن، نوآئین‌بودن همه‌ی وجوه فرهنگ و تمدن غربی را، که کشف قاره‌ای جدید در آن‌سوی اقیانوس اطلس تنها اشاره‌ای به ظاهر آن بود، برجسته می‌کرد، ولی ماجرای بی‌سابقه‌ی دگرگونی در مغرب‌زمین در نطفه‌ای بود که در حوزه‌ی اندیشه بسته می‌شد که می‌بایست با گذشت زمان حتی به کشف قاره‌ای جدید معنایی تازه بدهد.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 ایران‌زمین در سفرنامه‌ی بیگانگان (۴)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ با اقتدای به سخن پُل اَزار که در تحلیل «بحران وجدان اروپایی» در ارزیابی کلّی از دگرگونی‌های دو دهه‌ی پایانی سده‌ی هفدهم و دو دهه‌ی آغازین سده‌ی هیجدهم می‌گوید:
«اکثریت فرانسوی‌ها مانند بوسوئه می‌اندیشیدند، اما ناگهان مانند وُلتر اندیشیدند و این انقلابی بود»، می‌توان گفت که بیشتر اروپاییان مانند لابْرُویِر می‌اندیشیدند و این انقلابی در خُلقیات اروپاییان بود که راه کشورهای دوردست را با پی‌آمدهای همه‌سویه‌ای که برای دگرگونی‌های آتی داشت، باز کرد.

❃ مغرب‌زمین با گسستن پیوندهای خود با فرهنگ و تمدن‌های شرقی و به بهای آن توانست سرشت نوآیین خود را برجسته‌کند و همین تأکید بر نوآیین بودن، به نوبه‌ی خود راه گسست کامل میان دو دنیا و فرهنگ و تمدن‌های شرقی و اروپایی را هموار کرد.

❃ در تبیین نگاه و دریافت سوداگران، ماجراجویان و فرستاده‌های سیاسی در دوره‌ی گذار تاریخ ایران‌زمین باید این رویکرد غربِ جدید به شرق را که در این‌جا از آن به چالش دوگانه تعبیر می‌کنیم، در نظر داشت؛ این‌جا صِرف توضیح جامعه‌شناختی و سیاسی کارساز نیست و طرح نظریه‌ی فرتوتِ توطئه و استعمار، به دلایلی که در این دفتر مجال بحث آن نیست، گرهی نخواهد گشود.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 ایران‌زمین در سفرنامه‌ی بیگانگان (۵)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ در این‌که واقعیت شرق و ایران، از بسیاری جهات، در «تاریکخانه»ی ذهن غربیان باژگونه بازتابیده‌است، و این‌که سوداگران، ماجراجویان و فرستاده‌های سیاسی برای تأمین منافع خود و کشورشان آمده بودند، تردیدی نمی‌توان داشت. این توجیهْ تبیین مشکل نیست، بلکه توضیح واضح است، زیرا اگر آنان در جست‌جوی ضرر و برای قربانی‌کردن مصالح کشورهای خود به کشورهای بیگانه سفر می‌کردند، تبیینی ضرورت پیدا می‌کرد.

❃ این‌جا نیز مشکل در سطح توضیح یا بهتر بگوییم توجیه واقعیت قرار ندارد، بلکه در مرتبه‌ی دریافت واقعیت است که تبیین ضرورت پیدا می‌کند. به دیگر سخن، آن‌چه باید مورد تبیین قرار گیرد نَفْسِ واقعیت نیست، بلکه «پیوند واقعیت و اندیشه» است.

❃ از این حیث، تأکید بر تصویر باژگونه‌ی واقعیت ایران‌زمین در «تاریکخانه»ی ذهن غربی که امری بدیهی است، اهمیتی ندارد: نخست این‌که مغرب‌زمین، چنان‌که گفته شد، واقعیت خود را بر شالوده‌ی این تصویر باژگونه ساخته و استوار کرده است و دیگر آن‌که روابط و مناسبات میان غرب و ایران‌زمین بر پایه‌ی دریافت غربیان از واقعیت این کشور و فقدان چنین درکی از ایرانیان که نتیجه‌ی بی‌توجهی بنیادین اینان به واقعیت دگرگونی‌های مغرب‌زمین بود، شکل گرفت.

- ادامه دارد...

📚 | جواد طباطبایی، تأملی درباره‌ی ایران، جلد نخست، دیباچه‌ای بر نظریه‌ی انحطاط ایران با ملاحظات مقدماتی در مفهوم ایران، چاپ سوم، انتشارات مینوی خِرَد، صص ۲۲۹ و ۲۳۲

#ایران #ایرانشهر #زوال_اندیشه_سیاسی
#ژان_شاردن #پل_ازار #سفرنامه‌نویسی
#ولتر #پیوند_واقعیت_و_اندیشه #اروپا
➣ @Notes_On_Liberty
📃 در نقد مثلث جزمی مارکسیسم؛ سه اسطوره‌یِ چپ، انقلاب*، پرولتاریا!

➣ @Notes_On_Liberty

❃ برقراریِ نظم عمومی و اِعمال قدرت از سوی دولت هیچ‌یک به‌تنهایی هدف سیاست را تشکیل نمی‌دهند. انسان همچنین دارای بُعد اخلاقی است و اجتماع هنگامی خصلت انسانی به خود می‌گیرد که امکان مشارکت برای همگان فراهم باشد. اما الزامات بنیادی با جابه‌جایی رژیم‌ها به قوّت خود باقی می‌مانند: هیچ معجزه‌ای باعث نخواهد شد تا انسانِ سیاسی فقط دغدغه‌ی خير عمومی داشته باشد یا این‌که از جایگاه خود که بر اثر تصادف با شایستگی به دست آمده خرسند باشد. در فردایِ روزی که چپ جامعه را زیروزِبَر کند و انقلاب جامعه را از نو بنیاد گذارد و پرولتاریا بر آن چنبره زند، نارضایتی همچنان مانع از آن خواهد شد که جوامع ساختاری خودسرانه پیدا کنند، حُبّ مقام کماکان انگیزه‌ای ایجاد خواهد کرد و معماران بزرگ و نیرنگ‌بازانِ پَست همچنان جامعه‌ی سیاسی آشوب خواهند کشید.

❃ چپ و انقلاب و پرولتاریا در صورت پیروزی، به همان اندازه ای که به مشکلات می‌پردازند، خود مشکل‌آفرین‌اند. اگر مزایای اشراف از میان برده شود، تنها چیزی‌که باقی خواهد ماند، اقتدار دولت یا اقتدار کسانی خواهد بود که کارکردشان از دولت ناشی می‌شود. با از میان‌رفتنِ حق توارث، میدان برای کسانی باز می‌شود که مال و منالی دارند. نابودی جوامع محلی مزایای قدرت مرکزی را افزایش می‌دهد. دویست کارمند جایگزین دویست خانواده می‌شوند. وقتی انقلاب احترام به سنّت‌ها را از میان می‌برد و تخم نفرت از طبقات ممتاز را می‌پراکند، توده‌ها آماده‌اند در برابر شمشیر رهبر سر تسلیم فرود آورند تا آن روز که شوروهیجانِ انقلابی فروکش کند و با گذشت زمان دیگربار نظم برقرار و گوش به‌ندای عقل سپرده شود.

❃ سه اسطوره‌ی چپ و انقلاب و پرولتاریا کمتر به‌خاطر شکست‌هایشان و بیشتر به‌دلیل موفقیت‌هایشان نفی می‌شوند. چپ خود را در تقابل با رژیم پیشین و بر مدار اندیشه آزاد، کاربرد علم در سازمان‌دهی جامعه و نفی مناصب موروثی تعریف می‌کند و می‌توان گفت که آشکارا برنده‌ی بازی بوده است. امروزه، صحبت از حرکت در یک مسیر مطرح نیست بلکه ایجاد تعادل میان برنامه‌ریزی و ابتکار عمل، پرداخت دستمزد منصفانه به همگان و ایجاد انگیزه برای تلاش بیشتر، قدرت بوروکراسی و حقوق افراد، و نیز تمرکزگرایی اقتصادی و حفظ آزادی‌های فکری مورد توجه قرار گرفته است.

(* مراد از انقلاب، انقلاب مارکسیستی است)

📚 | رمون آرون، افیون روشنفکران، ترجمه پیروز ایزدی، چاپ اول ۱۳۹۷، بخش اول، فصل سوم

#آزادی #اشرافیت #آزادی_فردی
#چپ #پرولتاریا #انقلاب #مارکسیسم
#افیون_روشنفکران #رمون_آرون
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 برابری در یک جامعه‌ی آزاد؛ انواع برابری (۳) | ✍🏻 ایمون باتلر ➣ @Notes_On_Liberty ❈ برابری در پیشگاه قانون: ❃ در جامعه‌ی آزاد، قانون با رعایت انصاف و بی‌طرفی از مردم حفاظت یا، در صورت ارتکاب جرم، آنان را مجازات می‌کند. ویژگی‌های شخصی و غیرمرتبط با جرم…
📃 برابری در یک جامعه‌ی آزاد؛ انواع برابری (۴) | ✍🏻 ایمون باتلر

➣ @Notes_On_Liberty

❈ برابری در فرصت‌ها:

❃ برابری در فرصت‌ها به‌معنای آن است که افراد در مسیر پیگیری آرزوها و بلندپروازی‌های خود در تحصیل و کار و دیگر بخش‌های زندگی‌شان نباید با موانع خودسرانه و مستبدانه مواجه شوند. به‌طور مثال، نژاد یک گروه از مردم نباید مانعی برای ورود آنان به مدرسه یا تیم ورزشی مورد علاقه‌شان باشد. دیدگاه سیاسی یا جنسیت افراد نباید باعث شود که شانسِ پیداکردن شغل از آنان گرفته شود. به‌همین منوال، فقر یا طبقه‌ی اجتماعی افراد نباید مانعی برای ازدواج آنان با افرادی شود که وضعیت مالی یا طبقه اجتماعی متفاوتی دارند.

❃ البته برابری در فرصت‌ها به این معنا نیست که مدارس یا استخدام‌کنندگان یا دیگر افراد و سازمان‌ها مجبورند همه افراد را، بدون در نظر گرفتن صلاحیت آنان، در مدرسه یا شرکت و سازمان خود بپذیرند. یک مدرسه ممکن است پذیرش و ورود دانش‌آموزان را مشروط و محدود به قبولی در امتحانات خاصی کند، یا استخدام‌کننده‌ای ممکن است استخدام افراد را به داشتن تجربه کار و ارائه معرفی‌نامه مشروط کند. یک زن آزاد فقط به این دلیل که مردی عاشق او شده مجبور به ازدواج با او نیست.

❃ برابری در فرصت‌ها فقط به این معنا است که موانع مستبدانه در مسیر زندگی افراد قرار نگیرد و این‌که افراد به زور به انجام چیزی که دلخواه‌شان نیست وادار نشوند. به‌طور مثال، ازدواج‌های از پیش ترتیب داده‌شده از سوی والدین) که در برخی از فرهنگ‌ها مرسوم هستند در یک جامعه آزاد نیز کاملاً پذیرفته شده‌اند؛ به‌شرطی‌که هر دو طرف ازدواج (یعنی خود دختر و پسر، و نه فقط خانواده آن‌ها) به این پیوند رضایت داشته باشند.

❃ اما هیچ دختر و پسری را نمی‌توان مجبور به ازدواج کرد، حتی اگر والدین آن‌ها خواستار آن ازدواج باشند. در یک جامعه آزاد فرض بر این است که فردی‌که به سن ازدواج رسیده به‌قدری رشد کرده و به سنّی رسیده که بتواند به انتخاب خودش ازدواج کند. قرارداد ازدواج، مانند هر قرارداد دیگری، در صورت اجبار هر یک از طرفین به ازدواج، فاقد اعتبار خواهد بود.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 برابری در یک جامعه‌ی آزاد؛ انواع برابری (۵) | ✍🏻 ایمون باتلر

➣ @Notes_On_Liberty

❃ گرچه مردم در مسیر انتخاب‌های خود در زندگی نباید با موانع اجتماعی مواجه شوند و از نابرابری در فرصت‌ها رنج ببرند، اما «نابرابری‌های طبیعی» همیشه وجود دارند و ربطی به نابرابری در فرصت‌ها ندارند. کسی که ناشنوا به‌دنیا می‌آید بسیار بعید است که بتواند سمفونی موسیقی بسازد یا رهبر ارکستر شود (هرچند «بتهوون» در مراحل پایانی عمرش ناشنوا شد و در همان حال سمفونی هم ساخت).

❃ فردی‌که از نعمتِ داشتن دو پا محروم است نمی‌تواند شوق کوه‌نوردی در سر بپروراند. کودکان نیز بسته به شرایط خانوادگی‌شان سال‌های ابتدایی زندگی را به‌گونه‌ای متفاوت آغاز خواهند کرد: والدین یک کودک ممکن است برای فرزندشان از خردسالی کتاب بخرند و در درس و تکالیف مدرسه به او کمک کنند، درحالی‌که والدین کودکی دیگر ممکن است به درس و مدرسه او بی‌اعتنا باشند و از تحصیل فرزندشان غفلت کنند. واضح است که چنین کودکانی شروعی برابر در زندگی نخواهند داشت، اما این نابرابری یک امر طبیعی است و به شعور و مسئولیت‌پذیری والدین ربط دارد و نمی‌توان آن را نابرابری در فرصت‌ها دانست.

❃ برخی از افراد در جوامع غربی استدلال می‌کنند که گرچه کودکان شروعی متفاوت در زندگی دارند، اما نظام آموزشی و مدارس باید هدف و مبنا را بر این بگذارند که همین کودکان نابرابر در پایان دوران تحصیل و در ابتدای ورود به بازار کار در موقعیتی برابر قرار بگیرند. بر اساس همین استدلال غلط‌انداز است که امروزه مدارس در جوامع غربی به‌جای آن‌که دانش‌آموزان را به سمت شکوفایی حداکثری استعدادهایشان سوق دهند، منابع عظیمی را به آموزش‌های جبرانی اختصاص می‌دهند تا به این ترتیب هوشمندترین دانش‌آموزان را تا سطح دانش‌آموزان ضعیف‌تر به زیر بکشند و به اصطلاح همه را به سطح برابر برسانند!

❃ اما واقعیت این است که «تفاوت‌های طبیعی» به هیچ‌عنوان قابل جبران نیستند، و «تفاوت‌های اجتماعی» نیز تنها در صورتی قابل جبران هستند که بخواهیم به وضعیت و چشم‌اندازی کابوس‌گونه تن بدهیم؛ وضعیتی که در آن دولت تمام نوزادان را در ابتدای تولد از والدین آن‌ها گرفته و خودش آن‌ها را مشابه هم بار بیاورد

#آزادی #برابری #جامعه_آزاد #عصر_آزادی
#آزادی_فردی #برابری_فرصت‌ها #انواع_برابری
#تفاوت‌ها #حکومت_قانون #نابرابری_طبیعی
➣ @Notes_On_Liberty
«عشق به قدرت و عشق به آزادی تا ابد با یکدیگر در تعارض‌اند. در جایی‌که مردم از کمترین آزادی بهره‌مندند، عشق به قدرت بیش از هر جای دیگری شدت و حدت دارد و با اعمال غیراخلاقی همراه است.» 

❈ جان استوارت میل، انقیاد زنان (۱۸۶۹)
➣ @Notes_On_Liberty
📃 چند نکته درباره دستمزد کارگران (۱) | ✍🏻فاستینو بالوه

➣ @Notes_On_Liberty

❃ در نقد عقایدی که پیش‌تر درباره چگونگی تعیین دستمزد‌ها در اقتصاد گفته شد، نخستین نکته‌ای که باید به آن اشاره کرد، این است که این‌ها توضیح علمی عملکرد واقعی ساز‌و‌کار دستمزد‌ها در اقتصاد نیستند، بلکه جستار‌هایی سیاسی‌اند که قرار است توضیح دهند که چرا طبقات پایین‌تر در فقر و تنگدستی زندگی می‌کنند و هدف این است که شالوده‌ای برای برنامه‌های اصلاح اجتماعی باشند.

❃ آدام اسمیت، بنیان‌گذار مکتب کلاسیک -مکتبی که بی‌دلیل متهم شده که در پی دفاع از خود‌خواهی است و می‌خواهد بندگی در مقابل آن‌هایی را که سرنوشت حمایت‌شان کرده، توجیه کند- حتی قبل از مارکس بخشی از کتاب مشهورش را به توصیفی تکان‌دهنده از رنج‌های فقرا اختصاص داد و در آن، آفات نظام اقتصادی روز‌گار خود را به باد انتقاد گرفت و چند اقدام را که برای اصلاحِ به قولِ امروزی‌ها بی‌عدالتی اجتماعی طراحی شده بود، پیش نهاد.

❃ این‌ها همه کاملاً طبیعی و حتی درخور ستایش است. نه اقتصاد و نه هیچ چیز دیگری را تنها از سر اشتیاق محض به آگاهی از حقیقت مطالعه نمی‌کنیم، بلکه آن‌ها را جهت فراهم آوردن شالوده‌ای محکم برای کنش مناسب هم کند‌و‌کاو می‌کنیم.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 چند نکته درباره دستمزد کارگران (۲) | ✍🏻فاستینو بالوه

➣ @Notes_On_Liberty

❃ از سوی دیگر، هیچ‌چیز پسندیده‌تر از این نیست که فردی خود را وقف بهبود سرنوشت هم‌نوعانش کند. اما اولاً در‌آمیختن واقعیات با امیال و آرزو‌ها علمی نیست و تحریف واقعیات برای توجیه آرزو‌ها، هرقدر هم که آرزو‌هایی بزرگ باشند، حتی از این هم غیر‌علمی‌تر است. ثانیاً بی‌تردید برنامه‌های اصلاحی که بر باور‌هایی غلط درباره واقعیات استوار شده‌اند، نا‌گزیر شکست خواهند خورد.

❃ کار سیاست‌گذاری که همچون کبکْ سر زیر برف می‌کند، نتیجه‌ای جز فاجعه ندارد. باید جسورانه با حقایق رودررو شد. تنها حقیقت می‌تواند شالوده‌ای برای کنش موفقیت‌آمیز باشد. این چیزی است که اقتصاد مدرن انتقادی را به یک علم بدل کرده. این علم نصیحت نمی‌کند؛ بلکه تنها و تنها به حقایقی دل‌مشغول است که با کنکاش صادقانه به‌دست آمده‌‌اند و با تفکر و تأمل، یکدست و مرتبط شده‌اند. حقایق مربوط به دستمزد‌ها اساساً از این قرارند:

۱- دقیق نیست که بگوییم دستمزد‌ها به شرایط اقتصادی جامعه یا کشوری خاص بستگی دارند. آن‌ها سر‌آخر به رقابت بین‌المللی وابسته‌اند. این رقابت، قیمت مواد خام و محصولات تولید‌شده را در بازار جهانی تعیین می‌کند و هیچ کشوری، اگر نخواهد از رقابت بین‌المللی حذف شود، نمی‌تواند خود را از این بازار بیرون کشد و به همین‌سان، این رقابتْ حاشیه‌ی سودی را که پس از کسر باقی هزینه‌ها برای پرداخت اجرت کار‌آفرین و کار‌گر به جا می‌ماند، تعیین می‌کند. این رقابت، اندازه‌ی دستمزد‌ها را حتی به‌شکلی مستقیم تعیین می‌کند، چون با یکسان بودن باقی شرایط، کارگر همیشه جایی می‌رود که بتواند بهترین دستمزد را بگیرد.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 چند نکته درباره دستمزد کارگران (۳) | ✍🏻فاستینو بالوه

➣ @Notes_On_Liberty

۲- درست نیست که بگوییم در هر کشور، مقدار موجود کالاهای مصرفی یا وجوهی که تولید می‌تواند برای پرداخت دستمزد‌ها فراهم کند یا حداقلی که معمولاً برای صِرف گذران زندگی و جایگزینی کار‌گران لازم است، کل مقدار دستمزد‌ها را تعیین می‌کند. هم‌چنین اینکه برخی می‌گویند که بعد، کل دستمزد‌ها در اندازه‌ای مساوی بین کار‌گران تقسیم می‌شود، درست نیست. حتی در کشور‌هایی که قانونْ حد‌اقل دستمزد‌ها را تعیین می‌کند، هم هر شاخه از تولید و هم یکا‌یک بنگاه‌های درون آن‌ها نرخ دستمزد خود را دارند که از یک طرف به واسطه حاشیه سودی تعیین می‌شود که از رقابت ناشی از قیمت محصولات این شاخه از تولید باقی مانده و از طرف دیگر به واسطه کاهش یا افزایش عرضه نیروی کار موجود که کمابیش ساز‌مان‌یافته است، مشخص می‌گردد.

کارگران هیچ شاخه‌ای از تولید نیز تا جایی که به آن‌ها مربوط می‌شود، مبلغی را که تنها بر این اساس تعیین شده که نرخ دستمزد رایج در دیگر شاخه‌های تولید است، به‌عنوان دستمزد خدمات خود نمی‌پذیرند. برعکس، اگر به‌خاطر کمیابی نیروی کار در شاخه تولید خود یا از راه قدرت اتحادیه تجاری‌شان دستیابی به دستمزد بالاتر برای آن‌ها ممکن باشد، می‌کوشند که چنین دستمزدی را به‌دست آورند و بعد حتی کارگر بسیار ماهر یا فعالی که فکر می‌کند کارش مطلوبیت زیادی دارد، دستمزدی به همین نسبتْ بالاتر از رفقایش را طلب می‌کند و اگر این دستمزد را به او ندهند، کار نمی‌کند و نیروی کارش را به کارآفرین دیگری که بهتر ارزش آن را می‌داند، عرضه می‌کند.

۳- این هم دقیقاً درست نیست که بگوییم دستمزد‌ها از محل سرمایه کارآفرین پرداخت می‌شوند؛ بلکه آن‌ها را دست‌آخر مصرف‌کننده می‌پردازد، چه اینکه دستمزد یکی از مؤلفه‌هایی است که قیمت فروش را می‌سازد. اما حتی اگر چنین نبود، باز نظریه وجه مزد هیچ معیاری را درباره اینکه این وجه چگونه ایجاد می‌شود، به دست نمی‌دهد.

- ادامه دارد...

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #دستمزد
#حداقل_دستمزد #نیروی_کار
#سود #سرمایه #آدام_اسمیت
➣ @Notes_On_Liberty
📃 ایرانشهر غرق خون است، اما نمی‌میرد | ✍🏻جواد طباطبایی

➣ @Notes_On_Liberty

❃ در روزهای اخیر خبرهای بهجت‌اثری از برگزاری نشستی با عنوانِ «نگاهی به آورده‌ها و بایسته‌های ... در دانش سیاست» در فضای رسانه‌های مجازی پخش شد و همچون مائده‌ای برای روزنامه‌هایی بود که چیزی برای گفتن ندارند.

❃ عنوان اصلی یکی از روزنامه‌ها، با اعلامِ «نقد صریح فلانی به فلانی» چنین بود: «ایرانشهری مرده است!»... در خلاصه‌ای از سخنان گوینده که در کانال خود او آمده گفته شده است که «اندیشه‌ی ایرانشهری مرده است» و روزنامه‌ی دیگری نیز از جناح مقابل این عنوان را ترجیح داده اعلام کند که «سلطنت ایرانشهری مرده است» و...

❃ قدرِ مُتیقَّن آن است که آقایان مرده‌ای را شناسایی کرده‌اند که دارند بر نعش آن چوب می‌زنند و چون آن مردهْ مرده است، و دستش از دنیای استادان دانشگاه بومی‌شده کوتاه است، نمی‌تواند به اعلان ترحیم خود اعتراضی بکند و در مجلس ترحیمی که برای او آراسته‌اند فاتحه‌ای به روح خود بخواند!

❃ من، به‌عنوان کسی که از سال‌هایی پیش دست آن مرحوم را گرفته و به میدان آورده بودم، ناچارم آستین بالا بزنم و اگر هم نمی‌توانم با دَمِ مسیحایی او را جانی دوباره بخشم، دست‌کم، او را با «دست‌های عاشق» خود کفن‌ودفنی کنم، زیرا که، به قول نیچه در آغاز چنین گفت زرتشت، «او خطر کرده بوده است!»

❃ تا جایی‌که عقل سلیم حکم می‌کند، و ما مردمانِ عامی می‌توانیم دریافت، احتمال دارد، این همه چوب‌زدن بر مرده‌ای که توان دفاع از خود را ندارد، چوب‌زدن مردگان بر زنده‌ای است که شبح او همچون کابوسی روح آنان را می‌آزارد و این اعلام مرگی که از هر طرف روانه می‌شود به معنای تصفیه حساب با آن موجودی است که مانند فرهاد «غرق خون بود و نمی‌مرد»، یعنی نمی‌میرد، زیرا اگر زنندگان اینان‌اند، حبذا مردگان و بدا به حال زندگان که زباله‌دان تاریخ جای آنان خواهد بود!

#ایران #ایرانشهر #ایرانشهری
➣ @Notes_On_Liberty
📚 | رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت
✍🏻 | جان لاک

❈ «دو رساله درباره‌ی حکومت» جان لاک، دربردارنده‌ی نظریه‌ی سیاسی اوست و از متون سیاسی کلاسیک و پرنفوذ غربی به‌شمار می‌رود که تأثیر آن هم بر پادشاهی مشروطه انگلستان و هم در اعلامیه استقلال آمریکا آشکار است؛ اندیشه لاک در این رساله و رساله‌های دیگر در جایگاه زیربنایی برای اندیشمندان لیبرال پس از او قرار گرفت.

➣ @Notes_On_Liberty
📖 رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت (۱)

➣ @Notes_On_Liberty

❈ از مقدمه: آنچه این رساله را ارزشمند و پراهمیت می‌کند، این است که هم دولت لیبرال و هم نهادهای مالکیت را تایید می‌کند. مسئله‌ی جان لاک، در مورد دولت مشروطه‌ی محدود، بیش‌تر برای پشتیبانی استدلال او از حق طبیعی فردی تا مالکیت خصوصی نامحدود طراحی شده است. مدافعان دولت لیبرال مدرن این احساس را دارند، یا مسئله را این‌گونه می‌بینند، که چنین حقی در قلب دولت آن‌ها قرار دارد و هیچ‌کس جز جان لاک نتوانسته، تا این حد اقناع‌کننده، از چنین حقی دفاع کند. برای چنین دفاعی، جان لاک از همه معاصرانش و اکثر وارثان سنّت لیبرال خود مطمئن‌تر است. از این‌رو، به دانش‌جویان نظریه‌ی لیبرال تجویز می‌شود تا در نظریه‌ی حکومت جان لاک، توجهی ویژه به نظریه‌ی مالکیت او داشته باشند.

- فصل یکم:

۱-
در گفتار پیشین(۱) نشان دادیم که:
اول: «آدم» نه به موجب حق طبیعی پدری و نه از طریق هدیه مسلم خداوندی آمریتی نسبت به فرزندان خود نداشت، و آن‌طور که تصوّر شده است دارای حق مالکیتی نسبت به جهان نیز نبود.
دوم: اگر هم دارای چنین آمریتی بود، وارثان او دارای چنین حقی نبودند.
سوم: اگر هم وارثان او دارای چنین حقی بودند، از آن‌جاکه قانون طبیعت و قانون خدایی مسلّمی برای تعیین موارد مختلف جانشینی وجود نداشت، حق جانشینی و در نتیجه تکیه‌گاه قانونی آن ممکن نمی‌بود.
چهارم: اگر آن نیز تعیین شده بود، چون زمان زیادی از آن گذشته و دانشی وجود ندارد تا نشان دهد که فرزندان ارشد «آدم» چه کسانی هستند، هیچ‌کس حق ندارد به بهانه این‌که از بازماندگان فرزندان ارشد «آدم» است ارثی طلب کند.

به عقیده‌ی من، پس از گفتن آنچه به‌روشنی گفته شد، غیرممکن است فرمانروایان کنونی جهان بتوانند با نسبت‌دادن خود به منبع اصلی همه‌ی قدرت‌ها، یعنی قلمرو خصوصی «آدم»، اختیارات پدری، و سایه‌ی آمریت او بهره‌ای نصیب خود کنند.

(۱- منظور جان لاک، رساله اول اوست که در نقد بر نظرات سِر رابرت فیلمر نوشته شده)

➣ @Notes_On_Liberty
📖 رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت (۲)

➣ @Notes_On_Liberty

از این‌رو، کسی که نمی‌تواند بپذیرد که همه‌ی حکومت‌های جهان فقط محصول زور و خشونت است و انسان‌ها تحت لوای آن قانونی گرد یکدیگر جمع شده اند که حیوانات را به گرد یکدیگر جمع کرده است -یعنی جایی‌که قوی‌ترین‌ها حکومت می‌کنند-، و به همین دلیل است که بذر بی‌نظمی و شرارت، اغتشاش، آشوب، طغیان و سرکشی دائمی را کاشته‌اند(چیزهایی که پیروان این فرضیه خود نیز با صدای بلند علیه آن فریاد می زنند)، ضرورتاً باید نوید حکومتی دیگر، سرچشمه قدرت سیاسی دیگر، و راهی دیگر را، غیر از آنچه سر رابرت فیلمر به ما آموخته است، بدهد و آن را بیابد.

۲-
برای چنین هدفی، تصور می‌کنم بیهوده نباشد اگر تلاش کنم تا آنچه را که به تصور من قدرت سیاسی است به تصویر کشم؛ نشان دهم که قدرت حکم‌ران بر فرمانبردار متفاوت از قدرتی است که پدر نسبت به فرزندان خود دارد؛ نشان دهم که این قدرت متمایز از قدرتی است که یک کارفرما نسبت به خدمتکار خود دارد، و نشان دهم که این قدرت همان قدرتی نیست که یک ارباب نسبت به بنده و غلام خود دارد.

ممکن است فردی که دارای همه این ارتباطات متفاوت باشد همه این قدرت‌ها را نیز در خود جمع کند. اگر این قدرت‌ها را در روابط مختلفی که او با دیگران دارد مورد توجه قرار دهیم، ممکن است بتوانیم به این نکته پی ببریم که چه تفاوتی میان فرمانروای یک تنواره سیاسی، پدر یک خانواده، و ناخدای یک کشتی بادبانی وجود دارد.

٣-
بنابراین، من قدرت سیاسی را به‌مثابه‌ی حق قانونگذاری، با کیفرهای مرگ و به تبع آن کیفرهای کوچکتر، برای به‌نظم در آوردن و حراست از دارایی، به‌کارگیری نیروی جامعه برای اجرای چنین قوانینی، و برای دفاع از آسیب‌های خارجی در نظر می‌گیرم. و همه‌ی این‌ها فقط برای منافع همگانی است.

#رساله_دوم_درباره‌ی_حکومت #جان_لاک
#لیبرالیسم #حکومت_قانون #آزادی_فردی
#مالکیت_خصوصی #قانون_اساسی #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty