«باید بدیهی باشد که اصل حکومت اکثریت یک گام قاطع در راستای توتالیتاریسم است. با توجه به وزن مطلق اعداد و با توجه به فراگیر بودن آن، حکومت ۹۹ درصد «سحرآمیزتر» و ظالمانهتر از حکومت یک درصد است. حتی ۵۱ درصد ملّت میتوانند یک رژیم تمامیتخواه و استبدادی ایجاد کند، اقلیتها را سرکوب کند، و همچنان دموکراتیک باقی بماند. تردیدی وجود ندارد که کنگرهی آمریکا و مجلس فرانسه چنان قدرتی بر ملّتهای خود دارند که اگر لویی چهاردهم یا جرج سوم امروز بودند، حسادتشان را برمیانگیخت.»
❈ اریک فون کوینلت-لدین. آزادی یا برابری؛ چالش عصر ما
➣ @Notes_On_Liberty
❈ اریک فون کوینلت-لدین. آزادی یا برابری؛ چالش عصر ما
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سه ویژگی سوسیالیسم | ✍🏻 الکسی دو توکویل
➣ @Notes_On_Liberty
سخنرانی در مجلس مؤسسان فرانسه، ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۸:
هیچ چیزی با بحث نکردن دربارهی موضوعاتی که ریشههای جامعهی ما را زیر سؤال میبرد و، دیر یا زود، باید با آن روبهرو شد، به دست نمیآید. ذیل اصلاحیهای که در دست بررسی است، اصلاحیهای که شاید نویسندهاش ناشناس باشد ولی برای من مثل روز روشن است، مسألهی سوسیالیسم قرار دارد.
بله آقایان، دیر یا زود، مسئلهی سوسیالیسم، که به نظر میرسد همه از آن میترسند و هیچکس تاکنون جرأت برخورد با آن را نداشته است، باید به صحن علنی آورده شود، و این مجلس باید دربارهی آن تصمیم بگیرد. ما موظفایم این مسئله را که بر سینهی فرانسه سنگینی میکند، پاک کنیم. اعتراف میکنم که دقیقاً به همین خاطر است که امروز به جایگاه مخصوص آمدهام، که عاقبتالامر مسألهی سوسیالیسم حل شود. من باید بدانم، مجمع ملّی باید بداند، همهی فرانسه باید بداند، که آیا انقلاب فوریه یک انقلابی سوسیالیستی است یا نه؟
قصدم این نیست که اینجا نظامهای متفاوتی را که میتوان بهعنوان نظام سوسیالیستی دستهبندی کرد، بررسی کنم. تنها میخواهم تلاش کنم تا از آن مشخصاتی، که بین همهی آنها مشترکاند، پرده بردارم و ببینیم آیا میتوان گفت که انقلاب فوریه این صفات را به نمایش گذاشته است.
حال، نخستین مشخصهی همهی ایدئولوژیهای سوسیالیستی، نیاز لاینقطع، نیرومند، و شدید به احساسات مادی انسان است.
برخی گفتهاند: «بگذارید بدن را از نو توان ببخشیم»، بعضی دیگر گفتهاند: «کار، حتی سختترین آن، نه تنها باید مفید، که باید مطبوع هم باشد.» همچنین دیگرانی گفتهاند، که «فرد باید تأمین شود، نه براساس لیاقتاش، بلکه براساس نیازش»؛ سرانجام آنها به ما گفتهاند که هدف انقلاب فوریه تحصیل ثروت بیکران برای همه است.
دومین ویژگی، که همیشه وجود دارد، حملهی مستقیم یا غیرمستقیم به اصل مالکیت خصوصی است. از نخستین سوسیالیستی که، پنجاه سال پیش، گفت «مالکیت منشأ همهی رنجها و پلیدیهای جهان است» تا سوسیالیستی که از این تریبون سخن میگفت و کسی که فریاد میزد «مالکیت دزدی است»، همهی سوسیالیستها، همگی مُصر به حملهی مستقیم یا غیرمستقیم به مالکیت خصوصی هستند. همهی سوسیالیستها، اگر اصل مالکیت را نابود نکنند، آن را تغییر شکل میدهند، آن را تضعیف میکنند، بر سر راه آن مانع ایجاد میکنند، آن را محدود میکنند، و آن را به قالبی، کاملاً بیگانه از آنچه ما از ابتدا زمان بهعنوان مالکیت خصوصی میشناسیم، میریزند.
سومین و آخرین ویژگی سوسیالیسم، که به بهترین شکل سوسیالیستهای همه مکاتب را توصیف میکند، مخالفت عمیق با آزادی فردی و مذمت آن است؛ یک اهانت تمامعیار به فرد. آنها بیوقفه سعی در ناقص کردن، محدود کردن، جلوگیری کردن از آزادی شخصی به هر شیوه و روشی دارند. آنها معتقدند که دولت نه تنها باید بهعنوان هدایتکننده و ادارهکنندهی جامعه عمل کند، بلکه فراتر از این، باید ارباب هر فرد، و نه فقط ارباب، که نگهبان و تربیتکنندهی فرد هم باشد. دولت، از ترس اینکه خطایی از او سر نزند، باید خود را همیشه در کنار او، بالای سر او، اطراف او قرار دهد، بهتر است او را راهنمایی کند، و در یک کلام او را محدود و منحصر کند. درواقع، آنها خواستار از بین رفتن آزادی بشر هستند تا جاییکه اگر بخواهم خلاصه کنم که سوسیالیسم چیست، میگویم که سوسیالیسم صرفاً نظام بردگی جدید است.
من وارد بحث جزئیات این نظامها نشدم. من با اشاره به مشخصات جهانی سوسیالیسم، نشان دادم که سوسیالیسم چیست. این مشخصات کافیاند تا اجازهی درک سوسیالیسم را بدهند. هر جایی که این مشخصات را بیابید، مطمئناً سوسیالیسم را خواهید یافت، و هرجایی که سوسیالیسم باشد، این مشخصات را میتوانید دید.
#سوسیالیسم #کمونیسم #بردگی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سخنرانی در مجلس مؤسسان فرانسه، ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۸:
هیچ چیزی با بحث نکردن دربارهی موضوعاتی که ریشههای جامعهی ما را زیر سؤال میبرد و، دیر یا زود، باید با آن روبهرو شد، به دست نمیآید. ذیل اصلاحیهای که در دست بررسی است، اصلاحیهای که شاید نویسندهاش ناشناس باشد ولی برای من مثل روز روشن است، مسألهی سوسیالیسم قرار دارد.
بله آقایان، دیر یا زود، مسئلهی سوسیالیسم، که به نظر میرسد همه از آن میترسند و هیچکس تاکنون جرأت برخورد با آن را نداشته است، باید به صحن علنی آورده شود، و این مجلس باید دربارهی آن تصمیم بگیرد. ما موظفایم این مسئله را که بر سینهی فرانسه سنگینی میکند، پاک کنیم. اعتراف میکنم که دقیقاً به همین خاطر است که امروز به جایگاه مخصوص آمدهام، که عاقبتالامر مسألهی سوسیالیسم حل شود. من باید بدانم، مجمع ملّی باید بداند، همهی فرانسه باید بداند، که آیا انقلاب فوریه یک انقلابی سوسیالیستی است یا نه؟
قصدم این نیست که اینجا نظامهای متفاوتی را که میتوان بهعنوان نظام سوسیالیستی دستهبندی کرد، بررسی کنم. تنها میخواهم تلاش کنم تا از آن مشخصاتی، که بین همهی آنها مشترکاند، پرده بردارم و ببینیم آیا میتوان گفت که انقلاب فوریه این صفات را به نمایش گذاشته است.
حال، نخستین مشخصهی همهی ایدئولوژیهای سوسیالیستی، نیاز لاینقطع، نیرومند، و شدید به احساسات مادی انسان است.
برخی گفتهاند: «بگذارید بدن را از نو توان ببخشیم»، بعضی دیگر گفتهاند: «کار، حتی سختترین آن، نه تنها باید مفید، که باید مطبوع هم باشد.» همچنین دیگرانی گفتهاند، که «فرد باید تأمین شود، نه براساس لیاقتاش، بلکه براساس نیازش»؛ سرانجام آنها به ما گفتهاند که هدف انقلاب فوریه تحصیل ثروت بیکران برای همه است.
دومین ویژگی، که همیشه وجود دارد، حملهی مستقیم یا غیرمستقیم به اصل مالکیت خصوصی است. از نخستین سوسیالیستی که، پنجاه سال پیش، گفت «مالکیت منشأ همهی رنجها و پلیدیهای جهان است» تا سوسیالیستی که از این تریبون سخن میگفت و کسی که فریاد میزد «مالکیت دزدی است»، همهی سوسیالیستها، همگی مُصر به حملهی مستقیم یا غیرمستقیم به مالکیت خصوصی هستند. همهی سوسیالیستها، اگر اصل مالکیت را نابود نکنند، آن را تغییر شکل میدهند، آن را تضعیف میکنند، بر سر راه آن مانع ایجاد میکنند، آن را محدود میکنند، و آن را به قالبی، کاملاً بیگانه از آنچه ما از ابتدا زمان بهعنوان مالکیت خصوصی میشناسیم، میریزند.
سومین و آخرین ویژگی سوسیالیسم، که به بهترین شکل سوسیالیستهای همه مکاتب را توصیف میکند، مخالفت عمیق با آزادی فردی و مذمت آن است؛ یک اهانت تمامعیار به فرد. آنها بیوقفه سعی در ناقص کردن، محدود کردن، جلوگیری کردن از آزادی شخصی به هر شیوه و روشی دارند. آنها معتقدند که دولت نه تنها باید بهعنوان هدایتکننده و ادارهکنندهی جامعه عمل کند، بلکه فراتر از این، باید ارباب هر فرد، و نه فقط ارباب، که نگهبان و تربیتکنندهی فرد هم باشد. دولت، از ترس اینکه خطایی از او سر نزند، باید خود را همیشه در کنار او، بالای سر او، اطراف او قرار دهد، بهتر است او را راهنمایی کند، و در یک کلام او را محدود و منحصر کند. درواقع، آنها خواستار از بین رفتن آزادی بشر هستند تا جاییکه اگر بخواهم خلاصه کنم که سوسیالیسم چیست، میگویم که سوسیالیسم صرفاً نظام بردگی جدید است.
من وارد بحث جزئیات این نظامها نشدم. من با اشاره به مشخصات جهانی سوسیالیسم، نشان دادم که سوسیالیسم چیست. این مشخصات کافیاند تا اجازهی درک سوسیالیسم را بدهند. هر جایی که این مشخصات را بیابید، مطمئناً سوسیالیسم را خواهید یافت، و هرجایی که سوسیالیسم باشد، این مشخصات را میتوانید دید.
#سوسیالیسم #کمونیسم #بردگی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 ماهیت اقدامات محدودکننده | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
اقدامات محدودکننده آن دسته از اقداماتی هستند که توسط دستگاه قدرت انجام میگیرد که مستقیماً و در درجهی اول قصد دارد تولید، به معنای عمیقتر کلمه، شامل بازرگانی و ترابری را از راههایی که در اقتصاد بدون مانع پیش میرود، منحرف کند. هر دخالتی، تولید را از مجراهای تعیینشده توسط بازار منحرف میکند. ویژگی مخصوص اقدامات محدودکننده در این واقعیت نهفته است که انحراف تولید نتیجهی ناخواسته و ناگزیر مداخله است، و اینکه انحراف تولید دقیقاً همان چیزی است که قدرت با اقدامتش به دنبال دستیابی به آن است. همچنین هر مداخلهای تأثیر گریزناپذیری در منحرف کردن مصرف از روشهایی که در اقتصاد بازار بدون مانع انتخاب کرده است، دارد. بر این اساس اقدامات محدودکننده هیچگونه استثنایی ندارند. ولی انحراف مصرف هدفی نیست که مبتکران پیگیری میکنند؛ آنها میخواهند بر تولید اثر بگذارند. این حقیقت که این اقدامات بر روی مصرف اثر میگذارند از نظر آنان عارضهی جانبی است که آنها یا نمیپذیرند یا از روی ناچاری میپذیرند.
دستگاه قدرت با اقدامات محدودکننده ساخت کالاهای خاص، یا استفاده از روشهای ویژهی تولید را ممنوع میکند، یا تولید با چنین روشهایی را دشوارتر و پرهزینهتر میسازد. دستگاه قدرت بدین ترتیب برخی از ابزارهای موجود برای تأمین خواستههای انسان را حذف میکند. تأثیر مداخله آن است که انسانها را خود را در موقعیتی مییابند که ممکن است دانش، توانایی، تلاش و منابع مادی خود را به روش کمتر مؤثری به کار گیرند. چنین اقداماتی مردم را فقیرتر میسازد.
علیرغم تمام تلاشها برای باطل کردن این استدلال، حقیقت همچنان پابرجا میماند. در بازار بدون مانع، نیروهایی در حال کار هستند که تمایل دارند که هرگونه ابزار تولید را، که بیشترین سود برای ارضای خواستههای انسان دارند، به کار ببرند. هنگامیکه دستگاه قدرت جهت استفادهی متفاوت از عوامل تولیدی در این روند مداخله میکند، این مداخله تنها میتواند عرضه را مختل کند، نمیتواند آن را بهبود بخشد.
این امر، با بحث گسترده پیرامون تأثیرات اقتصادی موانع تجارت بینالمللی، بهشیوهای عمده و غیرقابلانکاری برای مهمترین دستهی اقدامات محدودکننده ثابت شده است. بهنظر میرسد افزودن هرچیزی به آموزههای مکتب کلاسیک اقتصاد سیاسی زائد است.
- ادامه دارد...
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#مداخله #مداخلهگرایی #تولید #بازار
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اقدامات محدودکننده آن دسته از اقداماتی هستند که توسط دستگاه قدرت انجام میگیرد که مستقیماً و در درجهی اول قصد دارد تولید، به معنای عمیقتر کلمه، شامل بازرگانی و ترابری را از راههایی که در اقتصاد بدون مانع پیش میرود، منحرف کند. هر دخالتی، تولید را از مجراهای تعیینشده توسط بازار منحرف میکند. ویژگی مخصوص اقدامات محدودکننده در این واقعیت نهفته است که انحراف تولید نتیجهی ناخواسته و ناگزیر مداخله است، و اینکه انحراف تولید دقیقاً همان چیزی است که قدرت با اقدامتش به دنبال دستیابی به آن است. همچنین هر مداخلهای تأثیر گریزناپذیری در منحرف کردن مصرف از روشهایی که در اقتصاد بازار بدون مانع انتخاب کرده است، دارد. بر این اساس اقدامات محدودکننده هیچگونه استثنایی ندارند. ولی انحراف مصرف هدفی نیست که مبتکران پیگیری میکنند؛ آنها میخواهند بر تولید اثر بگذارند. این حقیقت که این اقدامات بر روی مصرف اثر میگذارند از نظر آنان عارضهی جانبی است که آنها یا نمیپذیرند یا از روی ناچاری میپذیرند.
دستگاه قدرت با اقدامات محدودکننده ساخت کالاهای خاص، یا استفاده از روشهای ویژهی تولید را ممنوع میکند، یا تولید با چنین روشهایی را دشوارتر و پرهزینهتر میسازد. دستگاه قدرت بدین ترتیب برخی از ابزارهای موجود برای تأمین خواستههای انسان را حذف میکند. تأثیر مداخله آن است که انسانها را خود را در موقعیتی مییابند که ممکن است دانش، توانایی، تلاش و منابع مادی خود را به روش کمتر مؤثری به کار گیرند. چنین اقداماتی مردم را فقیرتر میسازد.
علیرغم تمام تلاشها برای باطل کردن این استدلال، حقیقت همچنان پابرجا میماند. در بازار بدون مانع، نیروهایی در حال کار هستند که تمایل دارند که هرگونه ابزار تولید را، که بیشترین سود برای ارضای خواستههای انسان دارند، به کار ببرند. هنگامیکه دستگاه قدرت جهت استفادهی متفاوت از عوامل تولیدی در این روند مداخله میکند، این مداخله تنها میتواند عرضه را مختل کند، نمیتواند آن را بهبود بخشد.
این امر، با بحث گسترده پیرامون تأثیرات اقتصادی موانع تجارت بینالمللی، بهشیوهای عمده و غیرقابلانکاری برای مهمترین دستهی اقدامات محدودکننده ثابت شده است. بهنظر میرسد افزودن هرچیزی به آموزههای مکتب کلاسیک اقتصاد سیاسی زائد است.
- ادامه دارد...
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#مداخله #مداخلهگرایی #تولید #بازار
➣ @Notes_On_Liberty
«خانواده همواره خط مقدم دفاع در برابر دولت، و مهمترین منبع وفاداری اولیه بوده است. ارتباط ما با گذشتگان، و نگرانی ما برای فرزندان، داستانی را شکل میدهد که دولت شخصیت اصلی آن نیست. خانواده نخستین و، از اینرو، سازندهترین محیط ما را تشکیل میدهد -و دستکم بهعنوان یک ایدهآل، خانواده حمایت مادی و عاطفی میکند. خانوادههای خوشبخت واقعاً وجود دارند. ولی حکومت میخواهد ما را اتمیزه، تنها، خُرد، آسیبپذیر، وابسته، و ازهمگسسته کند. بنابراین حکومت با دور کردن کودکان از خانواده در اسرع وقت، تحت تلقین قرار دادن آنان در مدارس دولتی، استفاده از برنامههای رفاهی و مالیاتی، سست کردن ازدواج و خانوادههای بزرگ، در حقیقت سست کردن هرگونه صمیمیت، تشویق به طلاق، و غیره، سعی در درهمشکستن خانوادهها دارد.»
❈ جف دایست، سخنرانی در دانشگاه موسسهی میزس، سال ۲۰۱۷
➣ @Notes_On_Liberty
❈ جف دایست، سخنرانی در دانشگاه موسسهی میزس، سال ۲۰۱۷
➣ @Notes_On_Liberty
📃 خطر آموزش «عمومی» (۱) |✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
موضوع اصلی در کل بحث صرفاً این است: آیا باید والدین سرپرست کودک باشند یا دولت؟
ویژگی اساسی زندگی انسان این است که، برای سالهای زیادی، کودک نسبتاً درمانده است؛ زیرا قدرت او بر تأمین زندگیاش دیررس است. تا وقتی این قدرت کاملاً رشد پیدا کند، او نمیتواند همچون یک شخص مسئول کاملاً برای خودش عمل بکند. او باید تحت سرپرستی و قیمومت باشد. این سرپرستی وظیفهای دشوار و پیچیده است. کودک باید، از وابستگی و انقیاد کامل نوزادی تا بزرگسالی، به تدریج تا وضعیت یک بزرگسال مستقل رشد کند. پرسش این است که کودک باید تحت راهنمایی و «مالکیت» واقعی و تقدیری چه کسی باشد: والدینش یا دولت؟ هیچ پایه و اساس سوم، یا میانی، در این زمینه وجود ندارد. یکی از طرفین میبایست کنترل کند، و هیچکس پیشنهاد نمیکند که طرف سومی کودک را تصاحب، و تربیت کند.
بدیهی است که وضع طبیعی امور این است که والدین مسئولیت فرزند را بر عهده داشته باشند. والدین تولیدکنندگان واقعی فرزند هستند، و فرزند در صمیمیترین رابطه با آنها است که هیچ فردی نمیتواند با دیگری باشد. والدین روابط خانوادگی محبتآمیز با کودک دارند. والدین به کودک همچون یک فرد علاقهمندند و به احتمال زیاد با نیازها و شخصیت وی آشنا و به آن علاقهمند هستند. سرانجام، اگر کسی در کل به جامعهی آزاد باور داشته باشد، جایی که هر کس مالک خویشتن و کالای خود است، بدیهی است که فرزند فرد، یکی از گرانبهاترین محصولاتش، نیز تحت مسئولیت او قرار میگیرد.
تنها جایگزین منطقی برای «مالکیت» والدین بر کودک این است که دولت نوزاد را از والدین جدا کند و او را کاملاً تحت تربیت خود قرار دهد. برای هر باورمند به آزادی این امر باید یک اقدام اهریمنانه به نظر برسد. در وهلهی اول، حقوق والدین کاملاً مورد تعرض قرار میگیرد، حاصل دوستداشتنی زندگیشان از آنان جدا میشود تا تابع ارادهی بیگانگان قرار گیرد. در وهلهی دوم، حقوق کودک مورد تعرض قرار میگیرد، زیرا او زیر دستان دوستنداشتنی دولت، با کمترین توجه به شخصیت فردی وی، رشد میکند. بهعلاوه -و این یکی از مهمترین ملاحظات است- برای اینکه هر شخص «تحصیلکرده»، استعدادهای خود را بهطور کامل گسترش دهد، او برای این پیشرفت به آزادی نیاز دارد. دیدیم که رهایی از خشونت و قهر برای توسعهی عقل و شخصیت یک فرد ضروری است. ولی دولت! هستی دولت به خشونت و اجبار وابسته است. در واقع، ویژگیای که دولت را از دیگر افراد و گروهها متمایز میسازد آن است که تنها دولت قدرت (قانونی) استفاده از خشونت را دارد. برخلاف همهی دیگر افراد و سازمانها، دولت احکامی صادر میکند که باید با خطر رنج زندان یا صندلی برقی [اعدام] فرمانبرداری شوند. کودک باید زیر پروبال یک نهاد وابسته به خشونت و انحصار رشد کند. چه نوع توسعهی مسالمتآمیزی میتواند تحت چنین سرپرستیای انجام بگیرد؟
علاوه بر این، اینکه دولت یکنواختی را در آموزش مسئولیتها اعمال میکند، غیرقابل اجتناب است. یکنواختی نه تنها با روحیهی بوروکراتیک همسازتر، و برای اجبار کردن راحتتر است، که تقریباً هرجایی که جمعگرایی، فردگرایی را از ریشه برکنده باشد، یکنواختی وجود خواهد داشت. با جایگزینی مالکیت دولتی جمعگرایانه بر کودکان بهجای حقوق و مالکیت فردی، واضح است که اصول جمعگرایانه در آموزش تحمیل میشوند. مهمتر از همه، آنچه باید آموخته شود، آموزهی فرمانبرداری از خود دولت است. زیرا استبداد با روح آدمی، که برای رشد کامل خود به آزادی نیاز دارد، سازگار نیست.
بنابراین، فنون القای احترام به استبداد، و دیگر شیوههای «کنترل فکر» قطعاً ظهور خواهند کرد. بهجای خودانگیختگی، تنوع، و انسانهای مستقل، نژادی منفعل، پیروان گوسفندوار دولت، ظهور خواهند کرد. از آنجاکه آنها ناقص رشد یافتهاند، نیمهزنده خواهند بود.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
موضوع اصلی در کل بحث صرفاً این است: آیا باید والدین سرپرست کودک باشند یا دولت؟
ویژگی اساسی زندگی انسان این است که، برای سالهای زیادی، کودک نسبتاً درمانده است؛ زیرا قدرت او بر تأمین زندگیاش دیررس است. تا وقتی این قدرت کاملاً رشد پیدا کند، او نمیتواند همچون یک شخص مسئول کاملاً برای خودش عمل بکند. او باید تحت سرپرستی و قیمومت باشد. این سرپرستی وظیفهای دشوار و پیچیده است. کودک باید، از وابستگی و انقیاد کامل نوزادی تا بزرگسالی، به تدریج تا وضعیت یک بزرگسال مستقل رشد کند. پرسش این است که کودک باید تحت راهنمایی و «مالکیت» واقعی و تقدیری چه کسی باشد: والدینش یا دولت؟ هیچ پایه و اساس سوم، یا میانی، در این زمینه وجود ندارد. یکی از طرفین میبایست کنترل کند، و هیچکس پیشنهاد نمیکند که طرف سومی کودک را تصاحب، و تربیت کند.
بدیهی است که وضع طبیعی امور این است که والدین مسئولیت فرزند را بر عهده داشته باشند. والدین تولیدکنندگان واقعی فرزند هستند، و فرزند در صمیمیترین رابطه با آنها است که هیچ فردی نمیتواند با دیگری باشد. والدین روابط خانوادگی محبتآمیز با کودک دارند. والدین به کودک همچون یک فرد علاقهمندند و به احتمال زیاد با نیازها و شخصیت وی آشنا و به آن علاقهمند هستند. سرانجام، اگر کسی در کل به جامعهی آزاد باور داشته باشد، جایی که هر کس مالک خویشتن و کالای خود است، بدیهی است که فرزند فرد، یکی از گرانبهاترین محصولاتش، نیز تحت مسئولیت او قرار میگیرد.
تنها جایگزین منطقی برای «مالکیت» والدین بر کودک این است که دولت نوزاد را از والدین جدا کند و او را کاملاً تحت تربیت خود قرار دهد. برای هر باورمند به آزادی این امر باید یک اقدام اهریمنانه به نظر برسد. در وهلهی اول، حقوق والدین کاملاً مورد تعرض قرار میگیرد، حاصل دوستداشتنی زندگیشان از آنان جدا میشود تا تابع ارادهی بیگانگان قرار گیرد. در وهلهی دوم، حقوق کودک مورد تعرض قرار میگیرد، زیرا او زیر دستان دوستنداشتنی دولت، با کمترین توجه به شخصیت فردی وی، رشد میکند. بهعلاوه -و این یکی از مهمترین ملاحظات است- برای اینکه هر شخص «تحصیلکرده»، استعدادهای خود را بهطور کامل گسترش دهد، او برای این پیشرفت به آزادی نیاز دارد. دیدیم که رهایی از خشونت و قهر برای توسعهی عقل و شخصیت یک فرد ضروری است. ولی دولت! هستی دولت به خشونت و اجبار وابسته است. در واقع، ویژگیای که دولت را از دیگر افراد و گروهها متمایز میسازد آن است که تنها دولت قدرت (قانونی) استفاده از خشونت را دارد. برخلاف همهی دیگر افراد و سازمانها، دولت احکامی صادر میکند که باید با خطر رنج زندان یا صندلی برقی [اعدام] فرمانبرداری شوند. کودک باید زیر پروبال یک نهاد وابسته به خشونت و انحصار رشد کند. چه نوع توسعهی مسالمتآمیزی میتواند تحت چنین سرپرستیای انجام بگیرد؟
علاوه بر این، اینکه دولت یکنواختی را در آموزش مسئولیتها اعمال میکند، غیرقابل اجتناب است. یکنواختی نه تنها با روحیهی بوروکراتیک همسازتر، و برای اجبار کردن راحتتر است، که تقریباً هرجایی که جمعگرایی، فردگرایی را از ریشه برکنده باشد، یکنواختی وجود خواهد داشت. با جایگزینی مالکیت دولتی جمعگرایانه بر کودکان بهجای حقوق و مالکیت فردی، واضح است که اصول جمعگرایانه در آموزش تحمیل میشوند. مهمتر از همه، آنچه باید آموخته شود، آموزهی فرمانبرداری از خود دولت است. زیرا استبداد با روح آدمی، که برای رشد کامل خود به آزادی نیاز دارد، سازگار نیست.
بنابراین، فنون القای احترام به استبداد، و دیگر شیوههای «کنترل فکر» قطعاً ظهور خواهند کرد. بهجای خودانگیختگی، تنوع، و انسانهای مستقل، نژادی منفعل، پیروان گوسفندوار دولت، ظهور خواهند کرد. از آنجاکه آنها ناقص رشد یافتهاند، نیمهزنده خواهند بود.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 خطر آموزش «عمومی» (۲) | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
ممکن است گفته شود که هیچکس به چنین اقدامات اهریمنانهای نمیاندیشد. حتی روسیهی کمونیست در آن حد نتوانست «کمونیسم کودکان» را تحمیل کند؛ اگرچه تقریباً هر کاری برای نابودی آزادی انجام داد. بههرحال، نکته این است که هدف منطقی دولتگرایان در زمینهی آموزش همین است. موضوعی که به گذشته و حال مربوط است این است که: آیا باید جامعهای آزاد با کنترل والدین وجود داشته باشد، یا استبدادی با کنترل دولتی؟ باید نگاهی به رشد منطقی ایدهی تجاوز و کنترل دولتی بیفکنیم. برای نمونه، آمریکا، در بیشتر موارد، با نظامی از مدارس کاملاً خصوصی مدارس خیرخواهانه و بشردوستانه آغاز به کار کرد. سپس، در سدهی نوزدهم، مفهوم آموزش عمومی بسیار ظریف و ماهرانه تغییر کرد، تا جایی که به همه سفارش شد که به مدرسهی عمومی بروند، و مدارس خصوصی به تفرقهافکنی متهم شدند. سرانجام، دولت آموزش اجباری را به مردم تحمیل کرد؛ یا کودکان را مجبور به رفتن به مدارس عمومی کرد یا استانداردهای مستبدانهای را برای مدارس خصوصی وضع کرد. آموزش و راهنمایی والدین مورد غصب قرار گرفت. بنابراین دولت وارد جنگ با والدین بر سر کنترل فرزندانشان شد.
نه تنها گرایش به کنترل روزافزون دولت وجود داشت، که تأثیرات آن با نظام برابری در پیشگاه قانون که در زندگانی سیاسی اعمال میشود، بدتر شد. رشد اشتیاق برای برابری بهطورکلی وجود داشت. نتیجهی این گرایش، برابر نگریستن به هر کودکی با کودک دیگر، مستحق برخورد یکسان دانستن، و تحمیل یکنواختی در کلاس درس بوده است. در گذشته این گرایش وجود داشت که سطح کلاس متوسط تنظیم شود؛ ولی اذیتکننده بودن آن برای کمهوشترینها، آموزشوپروش را به تنظیم هرچه رو به پایینترین سطح سوق داد.
باید بفهمیم که از زمانیکه دولت شروع به کنترل آموزش کرد، گرایش مشهود آن بیشتر و بیشتر به گونهای عمل کرده که سرکوب و منع آموزش را، بهجای رشد واقعی فرد، ترویج داده است. تمایل آن به اجبار، برابری اجباری در پایینترین سطح، ساده کردن موضوع و حتی کنار گذاشتن تمام آموزشهای رسمی، القای فرمانبرداری از دولت بهجای رشد خود-وابستگی، و تقبیح موضوعات فکری بوده است. و سرانجام، این تشنگی دولت و نورچشمیهای آن برای قدرت است که طریقت «آموزش مدرن» برای «آموزش همهی کودکان»، و قراردادن مدرسه بهعنوان «بخشی از زندگی»، که افراد در آن بازی میکنند و با گروهها وفق مییابند و غیره را توضیح میدهد. تأثیر این کار، و همچنین دیگر اقدامات، سرکوب هرگونه گرایش به رشد قدرت استدلال و استقلال فردی است. بنابراین، «آموزشوپرورش مدرن» عملکرد مدرسه در زمینهی آموزش رسمی را به نفع شکلدهیِ هویت، جهت اجرای برابری آموزشی در پایینترین سطح آموزشی، و سرکوب نقش آموزشی خانه تا حد ممکن، کنار گذاشته است. از آنجاکه هیچکس «اشتراکیسازی» کودکان را، حتی در روسیهی کمونیستی، کاملاً نمیپذیرد، بدیهیست که کنترل دولتی با ظرافت بیشتر و بیصدا این کار را انجام میدهد.
برای هر کسی که دلبستهی کرامت زندگی انسان، دلبستهی رشد و پیشرفت فرد در یک جامعهی آزاد است، انتخاب کردن میان نظارت والدین بر کودکان و نظارت دولتی، بسیار روشن است.
پس آیا هیچگونه دخالت دولتی در روابط میان والدین و فرزند وجود ندارد؟ فرض کنید که والدین به کودک پرخاشگری، و او را معیوب میکنند. آیا ما اجازهی این کار را خواهیم داد؟ اگر نه، کجا باید مرز را مشخص کنیم؟ مرز به سادگی میتواند ترسیم شود. دولت میتواند کاملاً به وظیفهی دفاع از همه در برابر تجاوز خشونتآمیز دیگران پایبند باشد. این امر، مانند بزرگسالان، شامل کودکان هم میشود؛ زیرا کودکان بزرگسالان بالقوه و آزادمردان آیندهاند. واماندگی ساده در «تحصیل» یا به عبارت بهتر، در آموزش، دلیلی برای مداخله نیست.
#آموزش #تربیت #آموزش_عمومی
#کمونیسم_آموزشی #مدرسه_دولتی
#آموزش_و_پرورش #جامعه_آزاد
#آزادی_فردی #مالکیت_خصوصی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
ممکن است گفته شود که هیچکس به چنین اقدامات اهریمنانهای نمیاندیشد. حتی روسیهی کمونیست در آن حد نتوانست «کمونیسم کودکان» را تحمیل کند؛ اگرچه تقریباً هر کاری برای نابودی آزادی انجام داد. بههرحال، نکته این است که هدف منطقی دولتگرایان در زمینهی آموزش همین است. موضوعی که به گذشته و حال مربوط است این است که: آیا باید جامعهای آزاد با کنترل والدین وجود داشته باشد، یا استبدادی با کنترل دولتی؟ باید نگاهی به رشد منطقی ایدهی تجاوز و کنترل دولتی بیفکنیم. برای نمونه، آمریکا، در بیشتر موارد، با نظامی از مدارس کاملاً خصوصی مدارس خیرخواهانه و بشردوستانه آغاز به کار کرد. سپس، در سدهی نوزدهم، مفهوم آموزش عمومی بسیار ظریف و ماهرانه تغییر کرد، تا جایی که به همه سفارش شد که به مدرسهی عمومی بروند، و مدارس خصوصی به تفرقهافکنی متهم شدند. سرانجام، دولت آموزش اجباری را به مردم تحمیل کرد؛ یا کودکان را مجبور به رفتن به مدارس عمومی کرد یا استانداردهای مستبدانهای را برای مدارس خصوصی وضع کرد. آموزش و راهنمایی والدین مورد غصب قرار گرفت. بنابراین دولت وارد جنگ با والدین بر سر کنترل فرزندانشان شد.
نه تنها گرایش به کنترل روزافزون دولت وجود داشت، که تأثیرات آن با نظام برابری در پیشگاه قانون که در زندگانی سیاسی اعمال میشود، بدتر شد. رشد اشتیاق برای برابری بهطورکلی وجود داشت. نتیجهی این گرایش، برابر نگریستن به هر کودکی با کودک دیگر، مستحق برخورد یکسان دانستن، و تحمیل یکنواختی در کلاس درس بوده است. در گذشته این گرایش وجود داشت که سطح کلاس متوسط تنظیم شود؛ ولی اذیتکننده بودن آن برای کمهوشترینها، آموزشوپروش را به تنظیم هرچه رو به پایینترین سطح سوق داد.
باید بفهمیم که از زمانیکه دولت شروع به کنترل آموزش کرد، گرایش مشهود آن بیشتر و بیشتر به گونهای عمل کرده که سرکوب و منع آموزش را، بهجای رشد واقعی فرد، ترویج داده است. تمایل آن به اجبار، برابری اجباری در پایینترین سطح، ساده کردن موضوع و حتی کنار گذاشتن تمام آموزشهای رسمی، القای فرمانبرداری از دولت بهجای رشد خود-وابستگی، و تقبیح موضوعات فکری بوده است. و سرانجام، این تشنگی دولت و نورچشمیهای آن برای قدرت است که طریقت «آموزش مدرن» برای «آموزش همهی کودکان»، و قراردادن مدرسه بهعنوان «بخشی از زندگی»، که افراد در آن بازی میکنند و با گروهها وفق مییابند و غیره را توضیح میدهد. تأثیر این کار، و همچنین دیگر اقدامات، سرکوب هرگونه گرایش به رشد قدرت استدلال و استقلال فردی است. بنابراین، «آموزشوپرورش مدرن» عملکرد مدرسه در زمینهی آموزش رسمی را به نفع شکلدهیِ هویت، جهت اجرای برابری آموزشی در پایینترین سطح آموزشی، و سرکوب نقش آموزشی خانه تا حد ممکن، کنار گذاشته است. از آنجاکه هیچکس «اشتراکیسازی» کودکان را، حتی در روسیهی کمونیستی، کاملاً نمیپذیرد، بدیهیست که کنترل دولتی با ظرافت بیشتر و بیصدا این کار را انجام میدهد.
برای هر کسی که دلبستهی کرامت زندگی انسان، دلبستهی رشد و پیشرفت فرد در یک جامعهی آزاد است، انتخاب کردن میان نظارت والدین بر کودکان و نظارت دولتی، بسیار روشن است.
پس آیا هیچگونه دخالت دولتی در روابط میان والدین و فرزند وجود ندارد؟ فرض کنید که والدین به کودک پرخاشگری، و او را معیوب میکنند. آیا ما اجازهی این کار را خواهیم داد؟ اگر نه، کجا باید مرز را مشخص کنیم؟ مرز به سادگی میتواند ترسیم شود. دولت میتواند کاملاً به وظیفهی دفاع از همه در برابر تجاوز خشونتآمیز دیگران پایبند باشد. این امر، مانند بزرگسالان، شامل کودکان هم میشود؛ زیرا کودکان بزرگسالان بالقوه و آزادمردان آیندهاند. واماندگی ساده در «تحصیل» یا به عبارت بهتر، در آموزش، دلیلی برای مداخله نیست.
#آموزش #تربیت #آموزش_عمومی
#کمونیسم_آموزشی #مدرسه_دولتی
#آموزش_و_پرورش #جامعه_آزاد
#آزادی_فردی #مالکیت_خصوصی
➣ @Notes_On_Liberty
«متفکران عصر روشنگری باور داشتند که هرچه جامعه پیشرفت میکند، عقل بشری ناگزیر تسلیم پیشرفت خطی روبهترقی تاریخ خواهد شد -به همین دلیل هر دورهی تاریخی ناگزیر از دورهی پیش از خود بهتر خواهد بود. جبرگرایی روشنگری الزاماً خوشبینانه بود، و مارکس ایدهی آنان را پذیرفت و در دکترین مراحل تاریخی خود ترکیب کرد. بنابراین، با پذیرش نظریهی خوشبینانهی پیشرفت بشری عصر روشنگری و دکترین مراحل مارکس، مارکس بدون هیچگونه نیازی به اثبات ادعاهای خود، توانست استدلال کند که، در نتیجه، مرحلهی اجتنابناپذیر سوسیالیسم بهتر از مرحلهی سرمایهداری پیش از آن خواهد بود؛ تنها به این دلیل که بعد از آن میآید!»
❈ کریس کالتون، مارکسیسم فرهنگی چیست؟
➣ @Notes_On_Liberty
❈ کریس کالتون، مارکسیسم فرهنگی چیست؟
➣ @Notes_On_Liberty
📃 محیطزیستگرایی، نازیسم و کمونیسمِ بازیافتشده است | ✍🏻 جرج رایزمن
➣ @Notes_On_Liberty
هستهی مشترک بنیادین نفرت و تخریب در آموزههای کمونیسم، نازیسم، و محیطزیستگرایی اینجاست. تنها سنگوساروج آنها متفاوت است، نه اصل اساسی نفرت از زندگی و سعادت انسان.
کمونیسم: پیگیری منافع شخصی باعث انحصارها، رکودها، استثمار کارگران توسط سرمایهداران شده است. منافع شخصی باید با ایثار و ازخودگذشتگی برای منافع طبقهی کارگر و دولت سوسیالیستی جایگزین شود. سرمایهداران و زمینداران باید برای منافع پرولتاریا برانداخته و نابود شوند.
نازیسم: پیگیری منافع شخصی باعث آلودگی نژادی، فساد ملّی، و استثمار کارگران آلمانی توسط سرمایهداران یهودی شده است. منافع شخصی باید با ایثار و ازخودگذشتگی برای خیر نژاد برتری و دولت سوسیالیست ملّی جایگزین شود. یهودیان، کولیها، و اسلاوها باید به نفع ملّت آلمان نابود شوند.
محیطزیستگرایی: پیگیری منافع شخصی باعث گرمایش جهانی، باران اسیدی، و تخریب اوزون شده است. منافع شخصی باید با ایثار و ازخودگذشتگی برای خیر دیگر گونهها - همزیستهای ما- و برای خیر سیاره، تحت سرپرستی معاهدات بینالمللی و دولت سوسیالیست جهانی نوظهور: سازمان ملل متحد، جایگزین شود. بیشتر نژاد بشر باید به نفع سیاره و گونههای استثمارشده، نابود شوند. (این چیزی است که «تندرویان» محیطزیستگرا پیش از این صراحتاً گفتهاند. «میانهروها» صرفاً میخواهند انتشار دیاکسیدکربن را تا ۹۰ درصد کاهش دهند و، بدینترتیب، سطح استاندارد زندگی آمریکایی را در حد یک کشور جهان سوم پایین بیاورند، با نرخ مرگومیر و امید به زندگی یک کشور جهان سوم.)
به کمونیسم و نازیسم بازیافتشده نه بگویید. به محیطزیستگرایی نه بگویید.
#محیطزیستگرایی #کمونیسم #نازیسم
#محیطزیست #سازمان_ملل #سوسیالیسم
#دولت_جهانی #حکومت_جهانی #فاشیسم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
هستهی مشترک بنیادین نفرت و تخریب در آموزههای کمونیسم، نازیسم، و محیطزیستگرایی اینجاست. تنها سنگوساروج آنها متفاوت است، نه اصل اساسی نفرت از زندگی و سعادت انسان.
کمونیسم: پیگیری منافع شخصی باعث انحصارها، رکودها، استثمار کارگران توسط سرمایهداران شده است. منافع شخصی باید با ایثار و ازخودگذشتگی برای منافع طبقهی کارگر و دولت سوسیالیستی جایگزین شود. سرمایهداران و زمینداران باید برای منافع پرولتاریا برانداخته و نابود شوند.
نازیسم: پیگیری منافع شخصی باعث آلودگی نژادی، فساد ملّی، و استثمار کارگران آلمانی توسط سرمایهداران یهودی شده است. منافع شخصی باید با ایثار و ازخودگذشتگی برای خیر نژاد برتری و دولت سوسیالیست ملّی جایگزین شود. یهودیان، کولیها، و اسلاوها باید به نفع ملّت آلمان نابود شوند.
محیطزیستگرایی: پیگیری منافع شخصی باعث گرمایش جهانی، باران اسیدی، و تخریب اوزون شده است. منافع شخصی باید با ایثار و ازخودگذشتگی برای خیر دیگر گونهها - همزیستهای ما- و برای خیر سیاره، تحت سرپرستی معاهدات بینالمللی و دولت سوسیالیست جهانی نوظهور: سازمان ملل متحد، جایگزین شود. بیشتر نژاد بشر باید به نفع سیاره و گونههای استثمارشده، نابود شوند. (این چیزی است که «تندرویان» محیطزیستگرا پیش از این صراحتاً گفتهاند. «میانهروها» صرفاً میخواهند انتشار دیاکسیدکربن را تا ۹۰ درصد کاهش دهند و، بدینترتیب، سطح استاندارد زندگی آمریکایی را در حد یک کشور جهان سوم پایین بیاورند، با نرخ مرگومیر و امید به زندگی یک کشور جهان سوم.)
به کمونیسم و نازیسم بازیافتشده نه بگویید. به محیطزیستگرایی نه بگویید.
#محیطزیستگرایی #کمونیسم #نازیسم
#محیطزیست #سازمان_ملل #سوسیالیسم
#دولت_جهانی #حکومت_جهانی #فاشیسم
➣ @Notes_On_Liberty
👍5
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 ماهیت اقدامات محدودکننده | ✍🏻 لودویگ فون میزس ➣ @Notes_On_Liberty اقدامات محدودکننده آن دسته از اقداماتی هستند که توسط دستگاه قدرت انجام میگیرد که مستقیماً و در درجهی اول قصد دارد تولید، به معنای عمیقتر کلمه، شامل بازرگانی و ترابری را از راههایی که…
📃 هزینهها و مزایای اقدامات محدودکننده! | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
ممکن است عقیده این باشد که معایبی که اقدامات محدودکننده با کاهش بهرهوری، و بنابراین مختل کردن عرضه، ایجاد میکنند، با مزایایی که در دیگر زمینهها دارند جبران میشود. دستگاه قدرت ممکن است ادعا کند که، برای نمونه، حفظ یک گروه از تولیدکنندگان کمتر-بهرهور آنقدر مهم باشد که کاهش حاصلشده در مصرف، موجه به نظر برسد. ممکن است موجه به نظر برسد که نان برای تودهی مردم گرانتر باشد تا صاحب مزرعهی کمبارور، بازده بیشتری داشته باشد. همچنین دستگاه قدرت ممکن است ممنوع ساختن ورود و معمولسازی برخی ماشینآلات را، بهمنظور حمایت از کارآفرینانی که نمیتوانند در برابر شرکتهای مجهزتر از تهیهی چنین وسایلی برآیند، بهعنوان فرضیهی دولتمداری خردمندانه تلقی کند. حکومت با غیرقانونی ساختن فروشگاههای بزرگ، فروشگاههای زنجیرهای و انواع سازمانهای تجاری مشابه، ممکن است برای خردهفروشیهای کوچک امکان باقی ماندن در رقابت را فراهم آورد، حتی اگر منافع مصرفکنندگان دچار آسیب شود.
اگر چنین اقداماتی با شناخت کامل پیامدهای آنها برعهده گرفته شوند، اگر مرجع قدرت از آنچه انجام میدهد و نتایج حاصل از آن کاملاً آگاه باشد، ممکن است درصورتیکه کسی با اهداف آن موافقت نکند، مرجع قدرت از آن اقدام دست بکشد. ولی کسی نمیتواند اقدام مراجع قدرت را بهمثابهی اقداماتی بیمعنا یا خلاف مقاصدش تلقی کند. از نقطهنظر اهداف و مقاصد دستگاه قدرت، اقدامات او درست به نظر میرسند. مقامات برای بهسازی وضع کشاورزان، بار سنگینی را بر دوش مصرفکنندگان خریدار نان تحمیل میکند؛ بهمنظور دستیابی به این مقصد زمانیکه تعرفههای محافظتی یا ممنوعیت واردات آرد و گندم را تحمیل میکند، ابزارهای مناسبی را انتخاب کرده است.
همه میدانیم که این چیزها با چهرهی دیگری در معرض دید عموم قرار میگیرند. تلاش موفقیتآمیزی برای متقاعد کردن افکار عمومی صورت گرفته است، که موانع تعرفهای عرضه را کاهش نمیدهند، بلکه عرضه را افرایش میدهند. حمایت از صنعتگران کوچک در برابر رقابت «کسبوکارهای بزرگ»، حمایت از خردهفروشیهای کوچک در برابر رقابت فروشگاههای بزرگ و زنجیرهای، بهعنوان اقداماتی در راستای رفاه عمومی، و حمایت از مصرفکنندگان در برابر استثمار معرفی شدند. این تنها راه برای جلب حمایت مطلوب برای اقدام سیاسی بود که ماهیت اصلی آن در اعطای امتیازات و مزایا به گروههای خاص، به هزینهی دیگر گروههای جامعه، نهفته است.
عقیده بر این بود که سیاست اقدامات محدودکننده طرفدار تولیدکنندگان است، درحالیکه سیاستی که نمیخواهد به کارکرد روند بازار آسیب برساند، سیاستی است که به نفع مصرفکنندگان است. مدافعان سیاست اول، با اشاره به اینکه وظیفهی مرجع قدرت، پیگیری سیاستی به طرفداری از منافع کسانیکه صرفاً محصول تلاش دیگران را مصرف میکنند نیست، تصدیق و توجیه میکنند که دستگاه قدرت باید به فردی که فعالانه در امر تولید مشغول است، خدمت کند. ولی در نظامی که بر تقسیم کار مبتنی است، همه هم تولیدکننده و هم مصرفکننده هستند. هیچ مصرفکنندهای وجود ندارد که درآمدش از تولید حاصل نشده باشد. مصرفکننده یا یک کارآفرین است، یا یک مالک ابزار تولید، یا یک کارگر. یا او، به عنوان یکی از اعضای خانواده، توسط یک کارآفرین، یا یک مالک ابزار تولید، یا یک کارگر حمایت میشود. از سوی دیگر، هر تولیدکنندهای، الزاماً یک مصرفکننده است. سادهلوحانه است که ادعا کنیم که یک اقدام یا یک سیاست از منافع تولیدکنندگان در برابر منافع مصرفکنندگان حمایت میکند. تنها گزارهی قابل بیان این است که تقریباً هر اقدام محدودکنندهای مزایایی را برای یک گروه کوچک از مردم به همراه دارد، درحالیکه بر همهی افراد دیگر، یا دستکم، بر اکثریت افراد تأثیر منفی میگذارد. بنابراین، مداخلات ممکن است بهعنوان امتیازاتی در نظر گرفته شوند، که به هزینهی دیگران، به برخی دیگر اعطا میشود.
امتیازات به نفع گیرنده است و موقعیت دیگر اعضای سیستم را دچار زیان میکند. اگر امتیازات فقط به تعداد اندکی از افراد سود برساند، آنها مقاصدشان را عملی میسازند؛ آنها به هزینهی دیگر افرادی که بهرهمند نمیشوند، به خودشان سود میرسانند. با این حال، اگر همه بهطور برابر منتفع شوند، پس دیگر نظام امتیازات بیمعنا میشود. تا زمانیکه تعرفههای حمایتی فقط به برخی از تولیدکنندگان یا گروههای مختلف تولیدی سود میرسانند، پس تولیدکنندگان همچنان منتفع هستند. ولی اگر همهی تولیدکنندگان بهطور برابر حمایت شده باشند، پس سیاست حمایتی بهدرستی علیه مقصود خود عمل کرده است. پس هیچکس هیچ نفعی نمیبرد، ولی همگان ضرر میکنند.
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#مداخله #مداخلهگرایی #تولید #تعرفه
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
ممکن است عقیده این باشد که معایبی که اقدامات محدودکننده با کاهش بهرهوری، و بنابراین مختل کردن عرضه، ایجاد میکنند، با مزایایی که در دیگر زمینهها دارند جبران میشود. دستگاه قدرت ممکن است ادعا کند که، برای نمونه، حفظ یک گروه از تولیدکنندگان کمتر-بهرهور آنقدر مهم باشد که کاهش حاصلشده در مصرف، موجه به نظر برسد. ممکن است موجه به نظر برسد که نان برای تودهی مردم گرانتر باشد تا صاحب مزرعهی کمبارور، بازده بیشتری داشته باشد. همچنین دستگاه قدرت ممکن است ممنوع ساختن ورود و معمولسازی برخی ماشینآلات را، بهمنظور حمایت از کارآفرینانی که نمیتوانند در برابر شرکتهای مجهزتر از تهیهی چنین وسایلی برآیند، بهعنوان فرضیهی دولتمداری خردمندانه تلقی کند. حکومت با غیرقانونی ساختن فروشگاههای بزرگ، فروشگاههای زنجیرهای و انواع سازمانهای تجاری مشابه، ممکن است برای خردهفروشیهای کوچک امکان باقی ماندن در رقابت را فراهم آورد، حتی اگر منافع مصرفکنندگان دچار آسیب شود.
اگر چنین اقداماتی با شناخت کامل پیامدهای آنها برعهده گرفته شوند، اگر مرجع قدرت از آنچه انجام میدهد و نتایج حاصل از آن کاملاً آگاه باشد، ممکن است درصورتیکه کسی با اهداف آن موافقت نکند، مرجع قدرت از آن اقدام دست بکشد. ولی کسی نمیتواند اقدام مراجع قدرت را بهمثابهی اقداماتی بیمعنا یا خلاف مقاصدش تلقی کند. از نقطهنظر اهداف و مقاصد دستگاه قدرت، اقدامات او درست به نظر میرسند. مقامات برای بهسازی وضع کشاورزان، بار سنگینی را بر دوش مصرفکنندگان خریدار نان تحمیل میکند؛ بهمنظور دستیابی به این مقصد زمانیکه تعرفههای محافظتی یا ممنوعیت واردات آرد و گندم را تحمیل میکند، ابزارهای مناسبی را انتخاب کرده است.
همه میدانیم که این چیزها با چهرهی دیگری در معرض دید عموم قرار میگیرند. تلاش موفقیتآمیزی برای متقاعد کردن افکار عمومی صورت گرفته است، که موانع تعرفهای عرضه را کاهش نمیدهند، بلکه عرضه را افرایش میدهند. حمایت از صنعتگران کوچک در برابر رقابت «کسبوکارهای بزرگ»، حمایت از خردهفروشیهای کوچک در برابر رقابت فروشگاههای بزرگ و زنجیرهای، بهعنوان اقداماتی در راستای رفاه عمومی، و حمایت از مصرفکنندگان در برابر استثمار معرفی شدند. این تنها راه برای جلب حمایت مطلوب برای اقدام سیاسی بود که ماهیت اصلی آن در اعطای امتیازات و مزایا به گروههای خاص، به هزینهی دیگر گروههای جامعه، نهفته است.
عقیده بر این بود که سیاست اقدامات محدودکننده طرفدار تولیدکنندگان است، درحالیکه سیاستی که نمیخواهد به کارکرد روند بازار آسیب برساند، سیاستی است که به نفع مصرفکنندگان است. مدافعان سیاست اول، با اشاره به اینکه وظیفهی مرجع قدرت، پیگیری سیاستی به طرفداری از منافع کسانیکه صرفاً محصول تلاش دیگران را مصرف میکنند نیست، تصدیق و توجیه میکنند که دستگاه قدرت باید به فردی که فعالانه در امر تولید مشغول است، خدمت کند. ولی در نظامی که بر تقسیم کار مبتنی است، همه هم تولیدکننده و هم مصرفکننده هستند. هیچ مصرفکنندهای وجود ندارد که درآمدش از تولید حاصل نشده باشد. مصرفکننده یا یک کارآفرین است، یا یک مالک ابزار تولید، یا یک کارگر. یا او، به عنوان یکی از اعضای خانواده، توسط یک کارآفرین، یا یک مالک ابزار تولید، یا یک کارگر حمایت میشود. از سوی دیگر، هر تولیدکنندهای، الزاماً یک مصرفکننده است. سادهلوحانه است که ادعا کنیم که یک اقدام یا یک سیاست از منافع تولیدکنندگان در برابر منافع مصرفکنندگان حمایت میکند. تنها گزارهی قابل بیان این است که تقریباً هر اقدام محدودکنندهای مزایایی را برای یک گروه کوچک از مردم به همراه دارد، درحالیکه بر همهی افراد دیگر، یا دستکم، بر اکثریت افراد تأثیر منفی میگذارد. بنابراین، مداخلات ممکن است بهعنوان امتیازاتی در نظر گرفته شوند، که به هزینهی دیگران، به برخی دیگر اعطا میشود.
امتیازات به نفع گیرنده است و موقعیت دیگر اعضای سیستم را دچار زیان میکند. اگر امتیازات فقط به تعداد اندکی از افراد سود برساند، آنها مقاصدشان را عملی میسازند؛ آنها به هزینهی دیگر افرادی که بهرهمند نمیشوند، به خودشان سود میرسانند. با این حال، اگر همه بهطور برابر منتفع شوند، پس دیگر نظام امتیازات بیمعنا میشود. تا زمانیکه تعرفههای حمایتی فقط به برخی از تولیدکنندگان یا گروههای مختلف تولیدی سود میرسانند، پس تولیدکنندگان همچنان منتفع هستند. ولی اگر همهی تولیدکنندگان بهطور برابر حمایت شده باشند، پس سیاست حمایتی بهدرستی علیه مقصود خود عمل کرده است. پس هیچکس هیچ نفعی نمیبرد، ولی همگان ضرر میکنند.
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#مداخله #مداخلهگرایی #تولید #تعرفه
➣ @Notes_On_Liberty
📃 کارآفرینان جاده میسازند، حکومت آنها را میبندد! | ✍🏻 متیو مککَفرِی
➣ @Notes_On_Liberty
سال گذشته، کارآفرین بریتانیایی مایک واتس با بازکردن نخستین جادهی عوارضی خصوصی در بیش از صد سال گذشته خبرساز شد. جاده امروزه بسته شده است، ولی تاریخچهی مختصر آن نمونهای غمانگیز (و البته کاملاً معمولی) از این است که چگونه حکومت کارآفرینان را نابود میکند و به مشتریان آنان آسیب میرساند.
داستان اصلی به شرح زیر است: پس از تخریب یک بزرگراه محلی به دلیل رانش زمین در فوریهی گذشته، واتس و همسرش پسانداز زندگی خود را برای ساخت یک راه ارتباطی کوچک به کار انداختند، که به رانندگان اجازه میداد از راههای انحرافی پرهزینه پرهیز کنند. جادهی عوارضی یک موفقیت فوری بود، و واتس با گرفتن دو پوند از هر وسیله پول خود را دوباره به دست آورد. (او از سر حسننیت به بسیاری، از جمله وسایل نقلیهی اضطراری اجازهی استفادهی رایگان داد.) با این حال، موفقیت او به سرعت مورد توجه حکومت محلی قرار گرفت، که درصدد تضعیف سرمایهگذاری برآمد.
در یک ترفند افتخارآمیز قدیمی، مقامات ابتدا ایمنی جاده را زیر سوال بردند. ولی پس از آنکه مسافران آن را کاملاً قابل اعتماد دیدند، شورای باث و سامرست شمالشرقی به اقدامات بوروکراتیک بیشتر روی آورد، واتس را وادار به پرداخت ۳۵۰۰ پوند مالیات و ۲۵ هزار پوند جهت هزینهی نقشهبردار و ارزیابیهای زیستمحیطی کرد. با این وجود، جاده به جذب تعداد بیشتری مشتری ادامه داد، جلبتوجه رسانههای جهانی لازم به ذکر نیست. شورا که از موفقیت واتس و شکست خود بهطور روزافزون خجالتزده بود، ۶۶۰ هزار پوند اضافی (در مجموعه ۲ میلیون و ۶۶ هزار پوند) برای تعمیر زودتر از موعد جادهی آسیبدیده هزینه کرد.
واتس باوجود این موانع سیاسی موفق به باز نگهداشتن جادهی خود شد، ولی در نهایت نتوانست سود کسب کند. با این وجود، ایدهی او ایدهی خوبی بود. جادهی عوارضی در آزمون بازار شکست نخورد، در آزمون سیاسی شکست خورد. واتس برآورد کرد که حدود ۱۰ هزار پوند از مبلغ هزینهشده کمتر به دست آورده، بدون پرداختیها، او ۱۸ هزار پوند جلوتر بود. این نشان میدهد که در بازار حل یک مشکل سریعاً و کمهزینه شما را ثروتمند میسازد، در سیاست، شما را تبدیل به یک هدف میکند.
با وجود همهی آنچه واتس متحمل شد، او همچنان بر اینکه تصمیم درستی گرفته، سخت استوار است: «مردم میپرسند، آیا این کار را دوباره انجام خواهی داد؟ و من میگویم، بله انجام خواهم داد!»
خوشبینی او باید بهعنوان یک نمونه قرار بگیرد، ولی همچنین یک نکتهی مهم را نشان میدهد: روح کارآفرینانهی قدرتمند، و اخلاق خدمت انسانی همراه با آن، نمیتواند توسط بوروکراسی خرد شود.
📎 منبع: بنیاد میزس
#کارآفرینی #آزادی_اقتصادی
#سرمایهداری #اقتصاد_آزاد
#جاده_خصوصی #بوروکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سال گذشته، کارآفرین بریتانیایی مایک واتس با بازکردن نخستین جادهی عوارضی خصوصی در بیش از صد سال گذشته خبرساز شد. جاده امروزه بسته شده است، ولی تاریخچهی مختصر آن نمونهای غمانگیز (و البته کاملاً معمولی) از این است که چگونه حکومت کارآفرینان را نابود میکند و به مشتریان آنان آسیب میرساند.
داستان اصلی به شرح زیر است: پس از تخریب یک بزرگراه محلی به دلیل رانش زمین در فوریهی گذشته، واتس و همسرش پسانداز زندگی خود را برای ساخت یک راه ارتباطی کوچک به کار انداختند، که به رانندگان اجازه میداد از راههای انحرافی پرهزینه پرهیز کنند. جادهی عوارضی یک موفقیت فوری بود، و واتس با گرفتن دو پوند از هر وسیله پول خود را دوباره به دست آورد. (او از سر حسننیت به بسیاری، از جمله وسایل نقلیهی اضطراری اجازهی استفادهی رایگان داد.) با این حال، موفقیت او به سرعت مورد توجه حکومت محلی قرار گرفت، که درصدد تضعیف سرمایهگذاری برآمد.
در یک ترفند افتخارآمیز قدیمی، مقامات ابتدا ایمنی جاده را زیر سوال بردند. ولی پس از آنکه مسافران آن را کاملاً قابل اعتماد دیدند، شورای باث و سامرست شمالشرقی به اقدامات بوروکراتیک بیشتر روی آورد، واتس را وادار به پرداخت ۳۵۰۰ پوند مالیات و ۲۵ هزار پوند جهت هزینهی نقشهبردار و ارزیابیهای زیستمحیطی کرد. با این وجود، جاده به جذب تعداد بیشتری مشتری ادامه داد، جلبتوجه رسانههای جهانی لازم به ذکر نیست. شورا که از موفقیت واتس و شکست خود بهطور روزافزون خجالتزده بود، ۶۶۰ هزار پوند اضافی (در مجموعه ۲ میلیون و ۶۶ هزار پوند) برای تعمیر زودتر از موعد جادهی آسیبدیده هزینه کرد.
واتس باوجود این موانع سیاسی موفق به باز نگهداشتن جادهی خود شد، ولی در نهایت نتوانست سود کسب کند. با این وجود، ایدهی او ایدهی خوبی بود. جادهی عوارضی در آزمون بازار شکست نخورد، در آزمون سیاسی شکست خورد. واتس برآورد کرد که حدود ۱۰ هزار پوند از مبلغ هزینهشده کمتر به دست آورده، بدون پرداختیها، او ۱۸ هزار پوند جلوتر بود. این نشان میدهد که در بازار حل یک مشکل سریعاً و کمهزینه شما را ثروتمند میسازد، در سیاست، شما را تبدیل به یک هدف میکند.
با وجود همهی آنچه واتس متحمل شد، او همچنان بر اینکه تصمیم درستی گرفته، سخت استوار است: «مردم میپرسند، آیا این کار را دوباره انجام خواهی داد؟ و من میگویم، بله انجام خواهم داد!»
خوشبینی او باید بهعنوان یک نمونه قرار بگیرد، ولی همچنین یک نکتهی مهم را نشان میدهد: روح کارآفرینانهی قدرتمند، و اخلاق خدمت انسانی همراه با آن، نمیتواند توسط بوروکراسی خرد شود.
📎 منبع: بنیاد میزس
#کارآفرینی #آزادی_اقتصادی
#سرمایهداری #اقتصاد_آزاد
#جاده_خصوصی #بوروکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
👍1
«دموکراسی مدل آمریکایی باید بهعنوان خطای تاریخی، اقتصادی، و همچنین اخلاقی تلقی شود. دموکراسی کوتهبینی، اتلاف سرمایه، بیمسئولیتی و نسبیگرایی اخلاقی را موجب میشود. منجر به بازتوزیع اجباری ثابت درآمد و ثروت و نااطمینانی قانونی میشود. دموکراسی ضد تولید است. عوامفریبی و برابریخواهی را ترویج میدهد. بهلحاظ داخلی سلطهجو و بالقوه تمامیتخواه است، در مقابل جمعیت خود و نیز بهلحاظ خارجی. در مجموع، منجر به رشد چشمگیر قدرت دولت میشود -با مالیات و مصادره. دموکراسی محکوم به فناست، همانطور کمونیسم شوروی محکوم به فنا بود.»
❈ هانس هرمان هوپ. دموکراسی: خدایی که شکست خورد
➣ @Notes_On_Liberty
❈ هانس هرمان هوپ. دموکراسی: خدایی که شکست خورد
➣ @Notes_On_Liberty
❤1👍1
📃 فردگرایی و تمدن | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
اصل متمایز فلسفهی اجتماعی غربی، فردگرایی است. هدف آن خلق قلمرویی است که در آن فرد آزاد است فکر کند، انتخاب کند، و بدون اینکه توسط مداخلات دستگاه زور و اجبار، دولت، محدود شود، کنش انجام دهد. همهی دستاوردهای مادی و معنوی تمدن غربی پیامد عملکرد این اندیشهی آزادی بود.
آموزه و سیاستهای فردگرایی و سرمایهداری، کاربرد آن در امور اقتصادی، هیچ نیازی به ستایشگر یا تبلیغاتچی ندارد. دستاوردها خود گویای امرند.
سرمایهداری و مالکیت خصوصی، جدای از سایر ملاحظات، به کارایی بینظیر تلاش تولیدی آن نیز متکی است. همین کارایی است که به کسبوکارهای سرمایهداری امکان میدهد که جمعیت بهسرعت در حال افزایش را در بهبود مداوم سطح زندگی همراهی کند. در نتیجهی خوشبختی پیشروندهی تودهها فضایی اجتماعی ایجاد شد که در آن افراد خوشذوق و بااستعداد آزادند که آنچه را که در توانشان است در اختیار همنوعان خود قرار دهند. نظام اجتماعی مالکیت خصوصی و حکومت محدود تنها نظامی است که به متمدن ساختن همهی کسانی که برای دستیابی به فرهنگ شخصی ظرفیت ذاتی دارند، تمایل دارد.
تحقیر دستاوردهای مادی سرمایهداری، سرگرمی پوچ و بیهودهای است، با توجه به اینکه چیزهایی وجود دارند که برای بشریت اساسیتر از موتورهای بزرگ و سریع، و خانههای مجهز به سیستم گرمایشی مرکزی، تهویهی هوا، یخچال، لباسشویی، و تلویزیون است. مطمئناً پیشههای عالیتر و اصیلتری وجود دارد. آنها عالیتر و اصیلترند زیرا نمیتوان آنها را با هیچ تلاش خارجی آرزو کرد، بلکه تنها مستلزم عزم راسخ و تلاش فردی افرادند. کسانی که چنین سرزنشها و نکوهشهایی را علیه سرمایهداری روا میدارند، دیدگاه نسبتاً خام و مادیگرایانهای را، با تصور اینکه فرهنگ معنوی و اخلاقی میتواند توسط حکومت یا سازمان فعالیتهای تولیدی ساخته شود، به نمایش میگذارند. همهی آنچه این عوامل خارجی میتوانند در این زمینه به آن دست یابند، ایجاد یک محیط و صلاحیت است که به افراد فرصت میدهد تا به سوی کمال و اصلاح خودشان عمل کنند. این تقصیر سرمایهداری نیست که تودهها مسابقهی بوکس را به آنتیگونهی سوفوکل، موزیک جاز را به سمفونی بتهوون، و کمدی را به شعر ترجیح میدهند. ولی مشخص است که درحالیکه در شرایط پیشاسرمایهداری این چیزهای خوب فقط در دسترس بخش کوچکی از مردم است، سرمایهداری فرصت دستیابی به آنها را به بسیاری از مردم میدهد.
از هر زاویهای به سرمایهداری بنگریم، هیچ دلیلی وجود ندارد که به حال روزهای گذشته تأسف بخوریم. همچنان انتظار برای آرمانشهرهای تمامیتخواه، چه از نوع نازی چه از نوع شوروی، کمتر قابل توجیه است.
#فردگرایی #سرمایهداری #تمدن
#آزادی_فردی #مالکیت_خصوصی
#آزادی_اقتصادی #دولت_محدود
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اصل متمایز فلسفهی اجتماعی غربی، فردگرایی است. هدف آن خلق قلمرویی است که در آن فرد آزاد است فکر کند، انتخاب کند، و بدون اینکه توسط مداخلات دستگاه زور و اجبار، دولت، محدود شود، کنش انجام دهد. همهی دستاوردهای مادی و معنوی تمدن غربی پیامد عملکرد این اندیشهی آزادی بود.
آموزه و سیاستهای فردگرایی و سرمایهداری، کاربرد آن در امور اقتصادی، هیچ نیازی به ستایشگر یا تبلیغاتچی ندارد. دستاوردها خود گویای امرند.
سرمایهداری و مالکیت خصوصی، جدای از سایر ملاحظات، به کارایی بینظیر تلاش تولیدی آن نیز متکی است. همین کارایی است که به کسبوکارهای سرمایهداری امکان میدهد که جمعیت بهسرعت در حال افزایش را در بهبود مداوم سطح زندگی همراهی کند. در نتیجهی خوشبختی پیشروندهی تودهها فضایی اجتماعی ایجاد شد که در آن افراد خوشذوق و بااستعداد آزادند که آنچه را که در توانشان است در اختیار همنوعان خود قرار دهند. نظام اجتماعی مالکیت خصوصی و حکومت محدود تنها نظامی است که به متمدن ساختن همهی کسانی که برای دستیابی به فرهنگ شخصی ظرفیت ذاتی دارند، تمایل دارد.
تحقیر دستاوردهای مادی سرمایهداری، سرگرمی پوچ و بیهودهای است، با توجه به اینکه چیزهایی وجود دارند که برای بشریت اساسیتر از موتورهای بزرگ و سریع، و خانههای مجهز به سیستم گرمایشی مرکزی، تهویهی هوا، یخچال، لباسشویی، و تلویزیون است. مطمئناً پیشههای عالیتر و اصیلتری وجود دارد. آنها عالیتر و اصیلترند زیرا نمیتوان آنها را با هیچ تلاش خارجی آرزو کرد، بلکه تنها مستلزم عزم راسخ و تلاش فردی افرادند. کسانی که چنین سرزنشها و نکوهشهایی را علیه سرمایهداری روا میدارند، دیدگاه نسبتاً خام و مادیگرایانهای را، با تصور اینکه فرهنگ معنوی و اخلاقی میتواند توسط حکومت یا سازمان فعالیتهای تولیدی ساخته شود، به نمایش میگذارند. همهی آنچه این عوامل خارجی میتوانند در این زمینه به آن دست یابند، ایجاد یک محیط و صلاحیت است که به افراد فرصت میدهد تا به سوی کمال و اصلاح خودشان عمل کنند. این تقصیر سرمایهداری نیست که تودهها مسابقهی بوکس را به آنتیگونهی سوفوکل، موزیک جاز را به سمفونی بتهوون، و کمدی را به شعر ترجیح میدهند. ولی مشخص است که درحالیکه در شرایط پیشاسرمایهداری این چیزهای خوب فقط در دسترس بخش کوچکی از مردم است، سرمایهداری فرصت دستیابی به آنها را به بسیاری از مردم میدهد.
از هر زاویهای به سرمایهداری بنگریم، هیچ دلیلی وجود ندارد که به حال روزهای گذشته تأسف بخوریم. همچنان انتظار برای آرمانشهرهای تمامیتخواه، چه از نوع نازی چه از نوع شوروی، کمتر قابل توجیه است.
#فردگرایی #سرمایهداری #تمدن
#آزادی_فردی #مالکیت_خصوصی
#آزادی_اقتصادی #دولت_محدود
➣ @Notes_On_Liberty
👍3
📃 سوسیالیسم دموکراتیک و سوسیالیسم عادی یک هدف دارند (۱) | ✍🏻 آنتونی پی. مولر
➣ @Notes_On_Liberty
اشتیاق به رویای سوسیالیستی تا اندازهی از موفقیت عظیم سرمایهداری بهعنوان اسباب خوشبختی ناشی میشود. از قرن نوزدهم به بعد، اقتصاد کارآفرینانه خوشبختی را به وسعتی که تاریخ پیش از آن هرگز ندیده بود، خلق کرد. با این حال، سوسیالیستها باور داشتند که موفقیت اقتصادی در یک جامعهی مبتنی بر بازتوزیع برابریخواهانه عظیمتر خواهد بود. سوسیالیستها انتظار داشتند که تحت قوانین آنان، اقتصاد مولدتر، و جامعه عادلانهتر بشود.
این توهم بهدستآمدن خوشبختی و عدالت تحت سوسیالیسم پیش از آن در مانیفست کمونیست ۱۸۴۸ ظاهر شده بود. کارل مارکس و حامی مالی او، انگلس، در جزوهی خود با شور و اشتیاق به ستایش دستاوردهای سرمایهداری پرداختند:
«بورژوازی... برای نخستین بار نشان داد که فعالیت انسان چه ثمراتی میتواند به بارآرد. شگفتیهای آفریدهی او فراتر از اهرام مصر و کانالهای رُم باستان و کلیساهای گوتیک است. و لشکرکشیهایش با خروجهای باستانی اقوام و جنگهای صلیبی به کلی تفاوت دارد.»
بورژوازی، طی دوران سلطهی خود: «نسبت به تمام نسلهای پیشین، نیروهای تولید با کمیت و عظمت بیشتری پدید آورده است. رام کردن نیروهای طبیعت، تولید با ماشین، کاربرد شیمی در صنعت و زراعت، کشتیرانی با نیروی بخار، راههای آهن، تلگراف الکتریکی، تسطیح قارهها برای کشت، قابل کشتیرانی کردن رودخانهها، جمعیتهای انبوهی که گویی از زیر زمین احضار شدهاند، ـ در کدام یک از سدههای پیشین می توانستند گمان ببرند که چنین نیروهای مولدی در بطن کار اجتماعی نهفته است؟»
با این حال، بنا به ادعای مارکس و انگلس، نظام سرمایهداری محکوم به فناست، و مالکیت خصوصی با یک جامعهی کامل جایگزین خواهد شد: «نظریهی کمونیستها در یک جمله خلاصه شده است: الغای مالکیت خصوصی.» از بین بردن مالکیت خصوصی به «الغای فردیت بورژوایی، استقلال بورژوایی، و آزادی بورژوایی» اشاره دارد.
از نظر مارکس و انگلس، خانوادهی بورژوایی عنصر بنیادین لیبرال و سرمایهدار بودند. بنابراین، ذیل کمونیسم، «خانوادهی بورژوایی، همراه با کشور، ملیت، و دین، محو و نابود میشود.»
برنامهی سوسیالیستی:
برای دستیابی به این اهداف، مانیفست کمونیست اهداف زیر را میطلبد:
۱- الغای مالکیت بر زمین و کاربرد اجارهی زمین برای تأمین هزینههای عمومی (دولتی).
۲- مالیات بر درآمد سنگین یا تصاعدی.
۳- برانداختن حق وراثت.
۴- مصادرهی اموال مهاجران و شورشیان
۵- تمرکز اعتبارات در دست دولت، به وسیلهی یک بانک ملّی با سرمایهی دولتی و انحصار مطلق.
۶- تمرکز تمام وسایل ارتباطی و حملونقل در دست دولت.
۷- توسعهی کارخانهها و ابزارهای تولیدی دولتی، آباد کردن زمینهای بایر و بهسازی خاک طبق یک برنامه عمومی.
۸- مشمولیت برابر همه برای کار، تشکیل ارتشهای صنعتی، بهویژه برای کشاورزی.
۹- ادغام کشاورزی و صنعت تولیدی، الغای تدریجی تمام تمایزات میان شهر و کشور با بازتوزیع عادلانهتر جمعیت در سراسر کشور.
۱۰- آموزش و پرورش رایگان برای همه کودکان در مدارس دولتی، الغای کار کودکان در کارخانه به صورت کنونی آن. ادغام آموزش و پرورش با تولید صنعتی.
تحت سوسیالیسم، فردگرایی باید به نفع جمعگرایی کنار برود. سپس دولت جانشین ابتکار عمل بخش خصوصی خواهد شد. قانون کمونیستی همچنین تمرکز پول و اعتبار در دستان دولت را میطلبد و تولید میبایست پیرو برنامهی مرکزی باشد. آموزش عمومی همراه با تعهد به کار و ادغام آن با تولید صنعتی میآید.
در راه دستیابی به این اهداف، «کمونیستها در همه جا از جنبشهای انقلابی علیه نظم سیاسی و اجتماعی موجود حمایت میکنند... آنها صریحاً اعلام میکنند که تنها با سرنگونی اجباری کلیت شرایط اجتماعی موجود، هدف آنان میتواند محقق شود.»
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اشتیاق به رویای سوسیالیستی تا اندازهی از موفقیت عظیم سرمایهداری بهعنوان اسباب خوشبختی ناشی میشود. از قرن نوزدهم به بعد، اقتصاد کارآفرینانه خوشبختی را به وسعتی که تاریخ پیش از آن هرگز ندیده بود، خلق کرد. با این حال، سوسیالیستها باور داشتند که موفقیت اقتصادی در یک جامعهی مبتنی بر بازتوزیع برابریخواهانه عظیمتر خواهد بود. سوسیالیستها انتظار داشتند که تحت قوانین آنان، اقتصاد مولدتر، و جامعه عادلانهتر بشود.
این توهم بهدستآمدن خوشبختی و عدالت تحت سوسیالیسم پیش از آن در مانیفست کمونیست ۱۸۴۸ ظاهر شده بود. کارل مارکس و حامی مالی او، انگلس، در جزوهی خود با شور و اشتیاق به ستایش دستاوردهای سرمایهداری پرداختند:
«بورژوازی... برای نخستین بار نشان داد که فعالیت انسان چه ثمراتی میتواند به بارآرد. شگفتیهای آفریدهی او فراتر از اهرام مصر و کانالهای رُم باستان و کلیساهای گوتیک است. و لشکرکشیهایش با خروجهای باستانی اقوام و جنگهای صلیبی به کلی تفاوت دارد.»
بورژوازی، طی دوران سلطهی خود: «نسبت به تمام نسلهای پیشین، نیروهای تولید با کمیت و عظمت بیشتری پدید آورده است. رام کردن نیروهای طبیعت، تولید با ماشین، کاربرد شیمی در صنعت و زراعت، کشتیرانی با نیروی بخار، راههای آهن، تلگراف الکتریکی، تسطیح قارهها برای کشت، قابل کشتیرانی کردن رودخانهها، جمعیتهای انبوهی که گویی از زیر زمین احضار شدهاند، ـ در کدام یک از سدههای پیشین می توانستند گمان ببرند که چنین نیروهای مولدی در بطن کار اجتماعی نهفته است؟»
با این حال، بنا به ادعای مارکس و انگلس، نظام سرمایهداری محکوم به فناست، و مالکیت خصوصی با یک جامعهی کامل جایگزین خواهد شد: «نظریهی کمونیستها در یک جمله خلاصه شده است: الغای مالکیت خصوصی.» از بین بردن مالکیت خصوصی به «الغای فردیت بورژوایی، استقلال بورژوایی، و آزادی بورژوایی» اشاره دارد.
از نظر مارکس و انگلس، خانوادهی بورژوایی عنصر بنیادین لیبرال و سرمایهدار بودند. بنابراین، ذیل کمونیسم، «خانوادهی بورژوایی، همراه با کشور، ملیت، و دین، محو و نابود میشود.»
برنامهی سوسیالیستی:
برای دستیابی به این اهداف، مانیفست کمونیست اهداف زیر را میطلبد:
۱- الغای مالکیت بر زمین و کاربرد اجارهی زمین برای تأمین هزینههای عمومی (دولتی).
۲- مالیات بر درآمد سنگین یا تصاعدی.
۳- برانداختن حق وراثت.
۴- مصادرهی اموال مهاجران و شورشیان
۵- تمرکز اعتبارات در دست دولت، به وسیلهی یک بانک ملّی با سرمایهی دولتی و انحصار مطلق.
۶- تمرکز تمام وسایل ارتباطی و حملونقل در دست دولت.
۷- توسعهی کارخانهها و ابزارهای تولیدی دولتی، آباد کردن زمینهای بایر و بهسازی خاک طبق یک برنامه عمومی.
۸- مشمولیت برابر همه برای کار، تشکیل ارتشهای صنعتی، بهویژه برای کشاورزی.
۹- ادغام کشاورزی و صنعت تولیدی، الغای تدریجی تمام تمایزات میان شهر و کشور با بازتوزیع عادلانهتر جمعیت در سراسر کشور.
۱۰- آموزش و پرورش رایگان برای همه کودکان در مدارس دولتی، الغای کار کودکان در کارخانه به صورت کنونی آن. ادغام آموزش و پرورش با تولید صنعتی.
تحت سوسیالیسم، فردگرایی باید به نفع جمعگرایی کنار برود. سپس دولت جانشین ابتکار عمل بخش خصوصی خواهد شد. قانون کمونیستی همچنین تمرکز پول و اعتبار در دستان دولت را میطلبد و تولید میبایست پیرو برنامهی مرکزی باشد. آموزش عمومی همراه با تعهد به کار و ادغام آن با تولید صنعتی میآید.
در راه دستیابی به این اهداف، «کمونیستها در همه جا از جنبشهای انقلابی علیه نظم سیاسی و اجتماعی موجود حمایت میکنند... آنها صریحاً اعلام میکنند که تنها با سرنگونی اجباری کلیت شرایط اجتماعی موجود، هدف آنان میتواند محقق شود.»
➣ @Notes_On_Liberty
👍4
📃 سوسیالیسم دموکراتیک و سوسیالیسم عادی یک هدف دارند (۲) | ✍🏻 آنتونی پی. مولر
➣ @Notes_On_Liberty
از رویا تا کابوس:
درک انگیزهی این انقلاب سخت نیست. چه کسی خواهان جامعهای که خوشبختی همگان را تضمین میکند ولی تلاش برابر با آن را نمیخواهد، نیست؟ سوسیالیسم، وعدهی برابری میدهد و اینکه هر کس به اندازهی نیازش بهرهمند خواهد شد -چه اینکه کمی بر تولید کالا بیفزاید، یا هیچ چیز نیفزاید. کشش مهلک به سوسیالیسم نتیجهی تفکر واهی و پوچی است که، یک نظام اقتصادی میتواند وجود داشته باشد که مانند سرمایهداری مولد، و همراه با برابری هم باشد. مشکل این وعده این است که کار نمیکند.
درحالیکه مالکیت خصوصی در قلب نظم آزاد لیبرالیسم کلاسیک قرار دارد، سوسیالیسم خواستار لغو آن است. ابزار تولید باید تحت کنترل رژیم درآیند.
ولی همهی هواداران سوسیالیسم مانند مارکس و انگلس خواهان انقلاب تمامعیار و بیدرنگ نیستند. متفاوت از کمونیستها -کسانیکه خواهان برقراری «دیکتاتوری پرولتاریا»اند- «سوسیالیستهای دموکرات» هستند که به روش تدریجی باور دارند، و نیز کسانی که معتقدند که فرد میتواند تحت سوسیالیسم آزاد باقی بماند. با اینهمه درحالیکه هدف اعلامشده متفاوت است، برنامهی سوسیالیستهای مدرن استفاده از همان ابزارهای کمونیستی است.
سوسیالیستها خواهان الغای مالکیت خصوصی و بازار هستند. اگر قیمتها، بهعنوان نظام اطلاعات و مشوق، دیگر وجود نداشته باشد، یک نظام فرماندهی باید جایگزین شود. وقتی دیگر بازار وجود ندارد، بخشنامههای دولتی باید جای آن را بگیرد. بههرحال بدون قیمتها هیچ راهی برای دانستن اینکه چگونه فعالیت اقتصادی باید هماهنگ شود، وجود ندارد. حاکمان باید زورگویی کنند، و همگان باید از برنامههای مرکزی پیروی کنند. در عمل، سوسیالیسم، یک مرکز قدرت، حزب حاکم را، که با دستگاه مرکزی برنامهریزی اقتصادی همکاری میکند، استقرار میبخشد.
ولی این پرولتاریا نیست که دیکتاتوری را به کار میگمارد. این پلیس مخفی و ارتش است که مخالفت را فرومینشاند، و اطمینان حاصل میکند که صدای واقعی مردم خاموش میماند و کارگران از برنامههای دولتی پیروی میکنند.
سوسیالیسم در لباس مبدل:
زمانی واقعیت کشتارگر کمونیسم در نظام شوروی، با انتشار کتاب مجمعالجزایر گولاکِ سولژنیتسین (۱۹۷۳)، در غرب بهخوبی شناخته شد، مفهوم «کمونیسم» از التفات خارج شد و جای خود را به مفهوم کمتر ناگوار «سوسیالیسم» داد. وقتی این مفهوم از جذابیت افتاد. مفهوم «چپ» مطرح شد. هنگامیکه «چپ» بدنام شد، «لیبرال» تبدیل به نام مطرح شد؛ همانطور که در ایالات متحده اتفاق افتاد. در اینجا، سوسیالیستها مفهوم «لیبرالیسم» را غصب کردند، تا جایی که «لیبرالیسم» در معنای مخالف اصل آن معنی میشود. حالا، مفهوم «سوسیالیسم دموکراتیک» رایج شده است. در این عبارت، «دموکراتیک» جایگزین مفهوم کمونیستی «پرولتاریا» شده است. ایدهی پشت این تغییر این است که «مردم» با پرولتاریا یکساناند، زیرا آنها اکثریت هستند. «دیکتاتوری پرولتاریا» معنای جدید پیدا کرد. برای سوسیالیستهای دموکرات، حکومت اکثریت به حزب در قدرت مشروعیت میدهد که مالکیت خصوصی را تضعیف و در نهایت نابود کند -ابتدا با مالیات و مقررات، سرانجام از طریق اجتماعی کردن ابزار تولید.
همهی اینها در خدمت رویای سوسیالیستی است که معتقد است تحت سوسیالیسم هم وفور مادی و هم برابری وجود دارد. همانطور که مارکس و انگلس مطرح کردند، سوسیالیسم تمامی مزایا و وفور سرمایهداری را عرضه میدارد، ولی برابری کامل را هم حفظ میکند. با اینحال، واقعیت نشان میدهد که سوسیالیسم با فلاکت اقتصادی، محرومیت اجتماعی، و خفقان سیاسی همراه است. سوسیالیسم نشان میدهد که هرچه کسی بخواهد با استفاده از زور، بهشت روی زمین را محقق سازد، در واقعیت، جهنم خواهد آفرید.
#سوسیالیسم #سوسیالدموکراسی
#کمونیسم #مارکس #دیکتاتوری
#حکومت_اکثریت #دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
از رویا تا کابوس:
درک انگیزهی این انقلاب سخت نیست. چه کسی خواهان جامعهای که خوشبختی همگان را تضمین میکند ولی تلاش برابر با آن را نمیخواهد، نیست؟ سوسیالیسم، وعدهی برابری میدهد و اینکه هر کس به اندازهی نیازش بهرهمند خواهد شد -چه اینکه کمی بر تولید کالا بیفزاید، یا هیچ چیز نیفزاید. کشش مهلک به سوسیالیسم نتیجهی تفکر واهی و پوچی است که، یک نظام اقتصادی میتواند وجود داشته باشد که مانند سرمایهداری مولد، و همراه با برابری هم باشد. مشکل این وعده این است که کار نمیکند.
درحالیکه مالکیت خصوصی در قلب نظم آزاد لیبرالیسم کلاسیک قرار دارد، سوسیالیسم خواستار لغو آن است. ابزار تولید باید تحت کنترل رژیم درآیند.
ولی همهی هواداران سوسیالیسم مانند مارکس و انگلس خواهان انقلاب تمامعیار و بیدرنگ نیستند. متفاوت از کمونیستها -کسانیکه خواهان برقراری «دیکتاتوری پرولتاریا»اند- «سوسیالیستهای دموکرات» هستند که به روش تدریجی باور دارند، و نیز کسانی که معتقدند که فرد میتواند تحت سوسیالیسم آزاد باقی بماند. با اینهمه درحالیکه هدف اعلامشده متفاوت است، برنامهی سوسیالیستهای مدرن استفاده از همان ابزارهای کمونیستی است.
سوسیالیستها خواهان الغای مالکیت خصوصی و بازار هستند. اگر قیمتها، بهعنوان نظام اطلاعات و مشوق، دیگر وجود نداشته باشد، یک نظام فرماندهی باید جایگزین شود. وقتی دیگر بازار وجود ندارد، بخشنامههای دولتی باید جای آن را بگیرد. بههرحال بدون قیمتها هیچ راهی برای دانستن اینکه چگونه فعالیت اقتصادی باید هماهنگ شود، وجود ندارد. حاکمان باید زورگویی کنند، و همگان باید از برنامههای مرکزی پیروی کنند. در عمل، سوسیالیسم، یک مرکز قدرت، حزب حاکم را، که با دستگاه مرکزی برنامهریزی اقتصادی همکاری میکند، استقرار میبخشد.
ولی این پرولتاریا نیست که دیکتاتوری را به کار میگمارد. این پلیس مخفی و ارتش است که مخالفت را فرومینشاند، و اطمینان حاصل میکند که صدای واقعی مردم خاموش میماند و کارگران از برنامههای دولتی پیروی میکنند.
سوسیالیسم در لباس مبدل:
زمانی واقعیت کشتارگر کمونیسم در نظام شوروی، با انتشار کتاب مجمعالجزایر گولاکِ سولژنیتسین (۱۹۷۳)، در غرب بهخوبی شناخته شد، مفهوم «کمونیسم» از التفات خارج شد و جای خود را به مفهوم کمتر ناگوار «سوسیالیسم» داد. وقتی این مفهوم از جذابیت افتاد. مفهوم «چپ» مطرح شد. هنگامیکه «چپ» بدنام شد، «لیبرال» تبدیل به نام مطرح شد؛ همانطور که در ایالات متحده اتفاق افتاد. در اینجا، سوسیالیستها مفهوم «لیبرالیسم» را غصب کردند، تا جایی که «لیبرالیسم» در معنای مخالف اصل آن معنی میشود. حالا، مفهوم «سوسیالیسم دموکراتیک» رایج شده است. در این عبارت، «دموکراتیک» جایگزین مفهوم کمونیستی «پرولتاریا» شده است. ایدهی پشت این تغییر این است که «مردم» با پرولتاریا یکساناند، زیرا آنها اکثریت هستند. «دیکتاتوری پرولتاریا» معنای جدید پیدا کرد. برای سوسیالیستهای دموکرات، حکومت اکثریت به حزب در قدرت مشروعیت میدهد که مالکیت خصوصی را تضعیف و در نهایت نابود کند -ابتدا با مالیات و مقررات، سرانجام از طریق اجتماعی کردن ابزار تولید.
همهی اینها در خدمت رویای سوسیالیستی است که معتقد است تحت سوسیالیسم هم وفور مادی و هم برابری وجود دارد. همانطور که مارکس و انگلس مطرح کردند، سوسیالیسم تمامی مزایا و وفور سرمایهداری را عرضه میدارد، ولی برابری کامل را هم حفظ میکند. با اینحال، واقعیت نشان میدهد که سوسیالیسم با فلاکت اقتصادی، محرومیت اجتماعی، و خفقان سیاسی همراه است. سوسیالیسم نشان میدهد که هرچه کسی بخواهد با استفاده از زور، بهشت روی زمین را محقق سازد، در واقعیت، جهنم خواهد آفرید.
#سوسیالیسم #سوسیالدموکراسی
#کمونیسم #مارکس #دیکتاتوری
#حکومت_اکثریت #دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
👍4
❈ دولت و محیطزیست:
دریاچهی آرال، شوروی سابق:
در اوایل دههی ۱۹۶۰، دولت شوروی با هدف تبدیل شدن به صادرکنندهی عمدهی پنبه، تصمیم گرفت رودهای آمودریا و سیردریا را که آب دریاچهی آرال را تأمین میکردند به سوی بیابانهای آسیای میانه تغییر مسیر دهد تا پنبه، برنج، صیفیجات و غلات در این مناطق کشت شود.
دریاچهی ارومیه، ایران:
در دههی ۱۳۷۰، جمهوری اسلامی با هدف ساخت پل در میان دریاچه، در اولین گام، اقدام به پرکردن عمیقترین قسمتهای دریاچه کرد، که به کاهش عمق دریاچه و سرریز شدن آب آن انجامید. سپس برای حل مشکل به سدسازی و انحراف رودها روی آورد، این اقدام سبب توسعهی کشاورزی در آن مناطق، و مصرف بیرویهی آب شد.
دریاچهی اُوِنز، ایالات متحده آمریکا:
در سال ۱۹۱۳، ادارهی آب و برق لسآنجلس، رودها و نهرهایی را که آب دریاچهی اونز را تأمین میکردند به سوی کانال لسآنجلس منحرف کرد. کشاورزان و دامداران در برابر این حرکت ساکت ننشستند ولی راه به جایی نبردند. علاوه بر این مهندسان به استخراج آبهای زیرزمینی هم پرداختند. دریاچهی اونز در سال ۱۹۲۶ خشکید.
➣ @Notes_On_Liberty
دریاچهی آرال، شوروی سابق:
در اوایل دههی ۱۹۶۰، دولت شوروی با هدف تبدیل شدن به صادرکنندهی عمدهی پنبه، تصمیم گرفت رودهای آمودریا و سیردریا را که آب دریاچهی آرال را تأمین میکردند به سوی بیابانهای آسیای میانه تغییر مسیر دهد تا پنبه، برنج، صیفیجات و غلات در این مناطق کشت شود.
دریاچهی ارومیه، ایران:
در دههی ۱۳۷۰، جمهوری اسلامی با هدف ساخت پل در میان دریاچه، در اولین گام، اقدام به پرکردن عمیقترین قسمتهای دریاچه کرد، که به کاهش عمق دریاچه و سرریز شدن آب آن انجامید. سپس برای حل مشکل به سدسازی و انحراف رودها روی آورد، این اقدام سبب توسعهی کشاورزی در آن مناطق، و مصرف بیرویهی آب شد.
دریاچهی اُوِنز، ایالات متحده آمریکا:
در سال ۱۹۱۳، ادارهی آب و برق لسآنجلس، رودها و نهرهایی را که آب دریاچهی اونز را تأمین میکردند به سوی کانال لسآنجلس منحرف کرد. کشاورزان و دامداران در برابر این حرکت ساکت ننشستند ولی راه به جایی نبردند. علاوه بر این مهندسان به استخراج آبهای زیرزمینی هم پرداختند. دریاچهی اونز در سال ۱۹۲۶ خشکید.
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👌1
📃 نظریهی دموکراتها | ✍🏻 فردریک باستیا
➣ @Notes_On_Liberty
پدیدهی عجیب زمانهی ما -که احتمالاً اولاد ما را شگفتزده خواهد کرد- نظریهای است که بر سه پیشفرض مبتنی است: انفعال کامل بشر، حکومت مطلقهی قانون، و خطاناپذیری قانونگذار (مقنّن). این سه ایده، نشانهی مقدّس کسانی را تشکیل میدهد که مدّعی دموکراتیک بودن هستند.
مدافعان این نظریه مدعی اجتماعی بودن نیز هستند. تا حدّی که دموکرات هستند، ایمان نامحدودی به بشر دارند. اما تا حدّی که اجتماعی هستند، بشر را کمی بیش از لجن میدانند. اجازه دهید این تناقض را با جزئیّات بیشتری بررسی کنیم.
گرایش و طرز رفتار فرد دموکرات به هنگام بحث از حقوق سیاسی چیست؟ به هنگامیکه قانونگذار باید انتخاب شود او مردم را چگونه میپندارند؟ آه، آنگاه ادعا میشود که مردم دانایی غریزی دارند؛ آنها دارای عالیترین آگاهی و درک هستند؛ خواستهی آنها همیشه صحیح خواهد بود، خواست عموم مردم نمیتواند غلط باشد؛ رأی دادن نمیتواند خیلی جهانی باشد.
به هنگام رأیگیری، ظاهراً هیچ رأیدهندهای در خصوص تضمین داناییاش مورد بازخواست قرار نمیگیرد. اراده و توانایی انتخاب عاقلانهی وی مسلّم دانسته میشود. آیا مردم میتوانند اشتباه کنند؟ آیا ما در عصر روشنگری زندگی نمیکنیم؟ چه؟ آیا مردم باید مداوم تحت بند و افسار باشند؟ آیا آنها توسط تلاش و فداکاری عظیمی دارای حقوق خود نیستند؟ آیا آنها بالغ نیستند؟ آیا آنها قادر به داوری خویشتن نیستند؟ آیا آنها نمیدانند چه چیزی برای آنها بهترین است؟ آیا طبقه یا فردی وجود دارد که او تا حدی بزرگ و برجسته باشد که خود را برتر از مردم قرار دهد و برای آنان قضاوت و عمل کند؟ نه، نه، مردم آزاد هستند و باید آزاد باشند. آنها خواستار مدیریت امور خویش هستند و باید نیز چنین کنند.
ولی به هنگامیکه نهایتاً قانونگذار انتخاب میشود -آه، آنگاه لحن صبحت او دستخوش تغییر بنیادین میشود. مردم به انفعال، بیحالی و سکون، و ناآگاهی و ناهوشیاری بازگردانده میشوند؛ قانونگذار به حکومت مطلقه وارد میشود. حالا، بر اوست که ابتکار کند، راهنمایی کند، به سمتی هدایت کند و سازماندهی کند. بشر، صرفاً مجبور است که تسلیم شود. زنگ حکومت مطلقه نواخته شده است. حالا ما، این نظریهی مهلک را مشاهده میکنیم: مردمی که طی انتخابات چنان عاقل، اخلاقی و کامل بودند، اکنون هیچ نوع گرایشی اصلاً ندارند؛ یا اگر گرایش و علاقهی مختصری دارند آنها را به سمت خفت و پستی رهنمون میشود.
#دموکراسی #انتخابات #قانونگذاری
#جمهوری #عوامفریبی #جباریت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
پدیدهی عجیب زمانهی ما -که احتمالاً اولاد ما را شگفتزده خواهد کرد- نظریهای است که بر سه پیشفرض مبتنی است: انفعال کامل بشر، حکومت مطلقهی قانون، و خطاناپذیری قانونگذار (مقنّن). این سه ایده، نشانهی مقدّس کسانی را تشکیل میدهد که مدّعی دموکراتیک بودن هستند.
مدافعان این نظریه مدعی اجتماعی بودن نیز هستند. تا حدّی که دموکرات هستند، ایمان نامحدودی به بشر دارند. اما تا حدّی که اجتماعی هستند، بشر را کمی بیش از لجن میدانند. اجازه دهید این تناقض را با جزئیّات بیشتری بررسی کنیم.
گرایش و طرز رفتار فرد دموکرات به هنگام بحث از حقوق سیاسی چیست؟ به هنگامیکه قانونگذار باید انتخاب شود او مردم را چگونه میپندارند؟ آه، آنگاه ادعا میشود که مردم دانایی غریزی دارند؛ آنها دارای عالیترین آگاهی و درک هستند؛ خواستهی آنها همیشه صحیح خواهد بود، خواست عموم مردم نمیتواند غلط باشد؛ رأی دادن نمیتواند خیلی جهانی باشد.
به هنگام رأیگیری، ظاهراً هیچ رأیدهندهای در خصوص تضمین داناییاش مورد بازخواست قرار نمیگیرد. اراده و توانایی انتخاب عاقلانهی وی مسلّم دانسته میشود. آیا مردم میتوانند اشتباه کنند؟ آیا ما در عصر روشنگری زندگی نمیکنیم؟ چه؟ آیا مردم باید مداوم تحت بند و افسار باشند؟ آیا آنها توسط تلاش و فداکاری عظیمی دارای حقوق خود نیستند؟ آیا آنها بالغ نیستند؟ آیا آنها قادر به داوری خویشتن نیستند؟ آیا آنها نمیدانند چه چیزی برای آنها بهترین است؟ آیا طبقه یا فردی وجود دارد که او تا حدی بزرگ و برجسته باشد که خود را برتر از مردم قرار دهد و برای آنان قضاوت و عمل کند؟ نه، نه، مردم آزاد هستند و باید آزاد باشند. آنها خواستار مدیریت امور خویش هستند و باید نیز چنین کنند.
ولی به هنگامیکه نهایتاً قانونگذار انتخاب میشود -آه، آنگاه لحن صبحت او دستخوش تغییر بنیادین میشود. مردم به انفعال، بیحالی و سکون، و ناآگاهی و ناهوشیاری بازگردانده میشوند؛ قانونگذار به حکومت مطلقه وارد میشود. حالا، بر اوست که ابتکار کند، راهنمایی کند، به سمتی هدایت کند و سازماندهی کند. بشر، صرفاً مجبور است که تسلیم شود. زنگ حکومت مطلقه نواخته شده است. حالا ما، این نظریهی مهلک را مشاهده میکنیم: مردمی که طی انتخابات چنان عاقل، اخلاقی و کامل بودند، اکنون هیچ نوع گرایشی اصلاً ندارند؛ یا اگر گرایش و علاقهی مختصری دارند آنها را به سمت خفت و پستی رهنمون میشود.
#دموکراسی #انتخابات #قانونگذاری
#جمهوری #عوامفریبی #جباریت
➣ @Notes_On_Liberty
«تورم نه تنها ارزش واحد پول را، با کاهش قدرت خرید، سست میکند. بلکه همچنین باعث فروریختن کمیت و کیفیت ازدواج میشود، درحالیکه تحریفاتی در روند تصمیمگیری کسانیکه به ازدواج و بچهدارشدن امیدوارند ایجاد میکند. علاوهبراین، نابودی قدرت خرید به ایجاد تنش در رابطهی زوجهای متأهل، و افزایش نرخ طلاق کمک میکند. نوشتههای پیرامون تورم و خانواده نشان میدهد که افزایش قیمت تحصیلات عالی و مسکن تعداد ازدواجها را محدود میکند، و نیز میانگین سن ازدواج را بالا میبرد. این پدیده در دموکراسیهای غربی، رژیمهای دینی اسلامی، و اقتصادهای پیشرفتهی آسیای شرقی وجود دارد. افزایش قیمتها بر روی زوجهایی که خواهان فرزندآوری هستند اثر شدیدی میگذارد، که چارهای نباشد جزاینکه در شرایط تورمی که در آن زندگی میکنند، تصمیم به شتاب بخشیدن یا حذف تقریباً کامل فرزندآوری بگیرند. این رابطه در سراسر نظامهای فرهنگی و دینی و همچنین در سطوح مختلف توسعهی اقتصادی رخ میدهد. درحالیکه مسالهی افزایش قیمتها ماهیت اقتصادی دارد، اثرات زیانآور آن بر نهاد خانواده آشکارست.»
❈ جفری دگنر، فصلنامهی اقتصاد اتریشی (تابستان ۲۰۱۹)
➣ @Notes_On_Liberty
❈ جفری دگنر، فصلنامهی اقتصاد اتریشی (تابستان ۲۰۱۹)
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سقط جنین؛ نقض حق زندگی، نقض آزادی (۱) | ✍🏻 ران پال
➣ @Notes_On_Liberty
به مناسبتی در دههی ۱۹۶۰، زمانی که هنوز سقط جنین غیرقانونی بود، بههنگام بازدید از مجموعهی جراحی زنان و زایمان، شاهد سقط یک جنین به وزن حدود یک کیلوگرم بودم. او در سطل آشغال انداخته شده بود، گریه میکرد و برای تنفس تلاش میکرد، و پرسنل پزشکی وانمود میکردند که متوجه نمیشوند. بهزودی گریهی او متوقف شد. این رویداد دلخراش مرا وادار کرد که با جدیت بیشتر دربارهی این موضوع مهم بیاندیشم.
در همان روز در بخش زنان، زایمان زودرس اتفاق افتاد و نوزاد متولدشده کمی بزرگتر از نوزاد سقطشده بود. ولی در این اتاق همگی هر کار ممکنی را برای حفظ زندگی این کودک انجام میدادند. نتیجهگیری من در آن روز این بود که ما با دستچین کردن و انتخاب اینکه چه کسی باید زندگی کند و چه کسی باید بمیرد، از مرزهای اخلاقی تجاوز کردهایم. اینها زندگی انسانها بود.
برخی افراد معتقدند که حامی انتخاب بودن در کنار آزادی قرار دارد. من هرگز نفهمیدم که چگونه یک عمل خشونتآمیز، کشتن یک انسان، هرچند یک انسان کوچک در یک محل خاص، بهعنوان یک حق گرانبها یه تصویر کشیده است. صحبت از هزینههای مادر برای حمل کودک، همهی ملاحظات حقوق قانونیِ انسان متولدنشده را نادیده میگیرد. معتقدم که پیامد اخلاقی پذیرش بیقیدوشرط سقط جنین، ارزش تمامیت زندگی را میکاهد.
اگر، بهخاطر بحث، از استدلالهای قانونی له و علیه سقط جنین چشمپوشی کنیم و هیچ قانونی آن را منع نکند، تبعات اجتماعی آن باقی خواهد ماند. مسائل عمیق اخلاقی، مسألهی رضایت، و پرسشهای اساسی پیرامون ریشهی زندگی و حقوق افراد برجا خواهد ماند. دو استدلال وجود دارد که باهم تصادم دارند. برخی استدلال میکنند سقط جنین پس از لقاح باید غیرقانونی باشد. دیگران استدلال میکنند مادر بر بدن خود حق دارد و کسی حق دخالت در تصمیم او را ندارد. برای من شگفتآور است که بسیاری از افرادی که جزو دستهی حامیان انتخاب هستند و با آنان صحبت کردهام بهندرت دلواپس انتخاب در شرایط دیگر هستند و به آن توجه دارند. تقریباً تمام مقررات حکومت فدرال برای محافظت از ما در برابر خودمان (برای مثال قوانین ضد سیگار، ممنوعیت مصرف موادمخدر و کمربند ایمنی اجباری) بهراحتی از سوی چپهایی که حامی «انتخاب» هستند پشتیبانی شدهاند. البته برای گروه حامی انتخاب، انتخاب گرانبهایی که با آن سروکله میزنیم محدود به مادر است و نه جنین.
حقیقت این است که جنین دارای حقوق است -حق ارث، حق آسیب ندیدن و سقط نشدن با درمان پزشکی بیخردانه، خشونت، و تصادفات. چشمپوشی از این حقوق، مستبدانه است. تنها موضوعی که باید مورد بحث قرار گیرد، موضوع اخلاق است: اینکه آیا جنین حق زندگی دارد یا نه. بهلحاظ علمی گفتوگویی بر اینکه، جنین، زنده و انسان است وجود ندارد -اگر کشته نشود، به حد بلوغ یک انسان بزرگسال رشد میکند. این بدیهیست. بنابراین، در ذهن من، خط زمانی که یک جنین را «انسان» میدانیم پس از لقاح است.
شنیدن ناراحتی قویترین حامیان سقط جنین وقتی از آنان پرسیده میشود که اگر از حق مادر حمایت میکنند آیا از سقط در ماه نهم بارداری هم از سقط دفاع میکند بسیار جالب است. آنها بهناچار از چنین عملی پشتیبانی نمیکنند، ولی هر استدلالی که برای سقط جنین در ماه اول میآورند در اواخر بارداری هم قابل اجراست. هنوز هم بدن مادر است. هنوز هم انتخاب اوست. به دلیل تغییر شرایط، او ممکن است که دلایل اجتماعی قوی قانعکننده برای جلوگیری از تولد و پذیرش مسئولیتهای خود، حتی در ماه سوم بارداری، داشته باشد. این یک معضل برای حامیان انتخاب است و آنها باید در این باره که خط کجا باید ترسیم شود به چالش کشیده شوند.
جنبهی دیگر این بحث نیاز به حلوفصل شدن دارد: اگر یک پزشک، به هر دلیلی در ماه سوم بارداری عمل سقط را انجام دهد، هزینهی خوبی پرداخت شود و عملش در برخی ایالات کاملاً قانونی باشد. اگر یک نوجوان هراسیده، که احتمالاً حتی نمیدانسته باردار است، نوزادی بهدنیا آورد و او را بکشد، پلیس برای دستگیری او به جرم قتل اجتماع میکند. واقعاً چه فرقی میان جنین یک دقیقهی قبل از تولد و نوزاد تازهزادهشدهی یک دقیقه پس از تولد وجود دارد؟ بهلحاظ زیستشناختی و اخلاق، هیچ. همچنین ما باید به این پرسش هولناک پاسخ دهیم که با یک نوزاد که سهواً از سقط جان سالم به در برده چه باید کرد؟ این مورد بیش از آنچه فکرش را بکنید رخ میدهد. پزشکان به قتل نوزادان پس از زایمان متهم شدهاند، ولی این بهسختی عادلانه بهنظر میرسد. پرسش واقعی این است: چگونه میتوان چنین ارزش نسبی برای یک نوزاد انسان قائل شد؟
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
به مناسبتی در دههی ۱۹۶۰، زمانی که هنوز سقط جنین غیرقانونی بود، بههنگام بازدید از مجموعهی جراحی زنان و زایمان، شاهد سقط یک جنین به وزن حدود یک کیلوگرم بودم. او در سطل آشغال انداخته شده بود، گریه میکرد و برای تنفس تلاش میکرد، و پرسنل پزشکی وانمود میکردند که متوجه نمیشوند. بهزودی گریهی او متوقف شد. این رویداد دلخراش مرا وادار کرد که با جدیت بیشتر دربارهی این موضوع مهم بیاندیشم.
در همان روز در بخش زنان، زایمان زودرس اتفاق افتاد و نوزاد متولدشده کمی بزرگتر از نوزاد سقطشده بود. ولی در این اتاق همگی هر کار ممکنی را برای حفظ زندگی این کودک انجام میدادند. نتیجهگیری من در آن روز این بود که ما با دستچین کردن و انتخاب اینکه چه کسی باید زندگی کند و چه کسی باید بمیرد، از مرزهای اخلاقی تجاوز کردهایم. اینها زندگی انسانها بود.
برخی افراد معتقدند که حامی انتخاب بودن در کنار آزادی قرار دارد. من هرگز نفهمیدم که چگونه یک عمل خشونتآمیز، کشتن یک انسان، هرچند یک انسان کوچک در یک محل خاص، بهعنوان یک حق گرانبها یه تصویر کشیده است. صحبت از هزینههای مادر برای حمل کودک، همهی ملاحظات حقوق قانونیِ انسان متولدنشده را نادیده میگیرد. معتقدم که پیامد اخلاقی پذیرش بیقیدوشرط سقط جنین، ارزش تمامیت زندگی را میکاهد.
اگر، بهخاطر بحث، از استدلالهای قانونی له و علیه سقط جنین چشمپوشی کنیم و هیچ قانونی آن را منع نکند، تبعات اجتماعی آن باقی خواهد ماند. مسائل عمیق اخلاقی، مسألهی رضایت، و پرسشهای اساسی پیرامون ریشهی زندگی و حقوق افراد برجا خواهد ماند. دو استدلال وجود دارد که باهم تصادم دارند. برخی استدلال میکنند سقط جنین پس از لقاح باید غیرقانونی باشد. دیگران استدلال میکنند مادر بر بدن خود حق دارد و کسی حق دخالت در تصمیم او را ندارد. برای من شگفتآور است که بسیاری از افرادی که جزو دستهی حامیان انتخاب هستند و با آنان صحبت کردهام بهندرت دلواپس انتخاب در شرایط دیگر هستند و به آن توجه دارند. تقریباً تمام مقررات حکومت فدرال برای محافظت از ما در برابر خودمان (برای مثال قوانین ضد سیگار، ممنوعیت مصرف موادمخدر و کمربند ایمنی اجباری) بهراحتی از سوی چپهایی که حامی «انتخاب» هستند پشتیبانی شدهاند. البته برای گروه حامی انتخاب، انتخاب گرانبهایی که با آن سروکله میزنیم محدود به مادر است و نه جنین.
حقیقت این است که جنین دارای حقوق است -حق ارث، حق آسیب ندیدن و سقط نشدن با درمان پزشکی بیخردانه، خشونت، و تصادفات. چشمپوشی از این حقوق، مستبدانه است. تنها موضوعی که باید مورد بحث قرار گیرد، موضوع اخلاق است: اینکه آیا جنین حق زندگی دارد یا نه. بهلحاظ علمی گفتوگویی بر اینکه، جنین، زنده و انسان است وجود ندارد -اگر کشته نشود، به حد بلوغ یک انسان بزرگسال رشد میکند. این بدیهیست. بنابراین، در ذهن من، خط زمانی که یک جنین را «انسان» میدانیم پس از لقاح است.
شنیدن ناراحتی قویترین حامیان سقط جنین وقتی از آنان پرسیده میشود که اگر از حق مادر حمایت میکنند آیا از سقط در ماه نهم بارداری هم از سقط دفاع میکند بسیار جالب است. آنها بهناچار از چنین عملی پشتیبانی نمیکنند، ولی هر استدلالی که برای سقط جنین در ماه اول میآورند در اواخر بارداری هم قابل اجراست. هنوز هم بدن مادر است. هنوز هم انتخاب اوست. به دلیل تغییر شرایط، او ممکن است که دلایل اجتماعی قوی قانعکننده برای جلوگیری از تولد و پذیرش مسئولیتهای خود، حتی در ماه سوم بارداری، داشته باشد. این یک معضل برای حامیان انتخاب است و آنها باید در این باره که خط کجا باید ترسیم شود به چالش کشیده شوند.
جنبهی دیگر این بحث نیاز به حلوفصل شدن دارد: اگر یک پزشک، به هر دلیلی در ماه سوم بارداری عمل سقط را انجام دهد، هزینهی خوبی پرداخت شود و عملش در برخی ایالات کاملاً قانونی باشد. اگر یک نوجوان هراسیده، که احتمالاً حتی نمیدانسته باردار است، نوزادی بهدنیا آورد و او را بکشد، پلیس برای دستگیری او به جرم قتل اجتماع میکند. واقعاً چه فرقی میان جنین یک دقیقهی قبل از تولد و نوزاد تازهزادهشدهی یک دقیقه پس از تولد وجود دارد؟ بهلحاظ زیستشناختی و اخلاق، هیچ. همچنین ما باید به این پرسش هولناک پاسخ دهیم که با یک نوزاد که سهواً از سقط جان سالم به در برده چه باید کرد؟ این مورد بیش از آنچه فکرش را بکنید رخ میدهد. پزشکان به قتل نوزادان پس از زایمان متهم شدهاند، ولی این بهسختی عادلانه بهنظر میرسد. پرسش واقعی این است: چگونه میتوان چنین ارزش نسبی برای یک نوزاد انسان قائل شد؟
➣ @Notes_On_Liberty
👍2
📃 سقط جنین؛ نقض حق زندگی، نقض آزادی (۲) | ✍🏻 ران پال
➣ @Notes_On_Liberty
در عصر سقط جنین، با انجام حدود یک میلیون سقط در ایالات متحده، جامعه سیگنالی میفرستد که ما ارزش کمتری برای کوچکان و ضعیفان قائلیم. بیشتر افراد جوان سقط جنین را به دلایل اقتصادی انتخاب میکنند؛ آنها معتقدند که استطاعت نگهداری کودک را ندارند و ترجیح میدهند صبر کنند. چرا ملاحظات اخلاقی بر چنین ترسهای غلبه نمیکند؟ چرا این زنان به گزینههای دیگر، مانند فرزندخواندگی، توجه جدیتری نمیکنند؟ توسط جامعه به آنان القا و آموخته شده که جنین ناخواسته حق زندگی ندارد و بنابراین هیچ ارزش واقعی ندارد. و چرا بسیاری از زنان جوان خود را معرض خطر انتخاب چنین گزینههایی قرار میدهند؟ به احتمال زیاد، در دسترس بودن سقط جنین رفتار را تغییر داده و بارداریهای ناخواسته را افزایش میدهد.
تفاوت یا عدموجود یک کودک یک دقیقه پیش و پس از تولد نیاز به تعیین کمّی دارد. کنگره یا دادگاهها از انجام این کار عاجزند. این یک مسألهی عمیق است باید توسط خود جامعه مبتنی بر ارزشهای اخلاقی موردحمایت تعیین شود.
سقط جنین بهندرت یک پاسخ بلندمدت است. زنی که یک سقط انجام داده به احتمال زیاد دیگری را هم سقط میکند، این یک راهحل آسانتر از تغییر یک رفتار شخصی طولانی مدت است. بحث من این است که مسألهی سقط بیش از آنکه مسألهی قانونی باشد، مسألهای اخلاقی و اجتماعی است.
جامعهای که بهراحتی از سقط جنین چشم میپوشد، حمله به آزادی شخصی را میطلبد. اگر تمامیت زندگی گرانبها نباشد، چگونه تمامیت آزادی میتواند مهم نگه داشته شود؟ بهنظر میرسد که اگر بتوان برخی زندگیها را دور انداخت، حق ما، برای انتخاب فردی آنچه برای ما بهتر است، بهسختی قابل دفاع باشد. من متقاعد شدهام که حل مسألهی سقط جنین برای دفاع سالم از یک جامعهی آزاد لازم است.
در دسترس بودن و استفادهی مکرر از سقط جنین باعث شده که بسیاری از جوانان ما رفتار خود را تغییر دهند. قانونیشدن و پذیرش عمومی آن تأثیر مطلوبی بر جامعه نداشته است. در عوض، باعث کاهش احترام به زندگی و آزادی شده است.
تقریباً همه میدانند که سوگندنامهی بقراط شامل عدمتعهد به سقط جنین است. در دههی ۱۹۶۰، بیشتر مدارس پزشکی، بهجای رویارویی با مسأله، سنّت تکرار سوگند برای فارغالتحصیلان مدرسهی پزشکی را کنار نهادند. کلاس من در ۱۹۶۱ سوگند هنگام فارغالتحصیلی را کنار گذاشتند.
در ۱۹۸۸، زمانیکه پسرم دکتر رند پال فارغالتحصیل شد، اعلام سوگند در مراسم لیسانس داوطلبانه اعلام شد. ولی بهطرز شگفتانگیزی، سوگندنامه بهگونهای ویرایش شد که بند مربوط به عدمتعهد به سقط را حذف میکرد. امروزه، متأسفانه، متقاضیان مدرسهی پزشکی در برخی دانشکدهها غربالگری میشوند و رد، یا دستکم در این زمینه مرعوب میشوند.
بهعنوان یک پزشک آزادیخواه حامی زندگی، توصیهی جدی من، بدون توجه به آنچه قانونی است، به پرسنلهای پزشکی این است که به شرکت در هر رویه و روندی که حامی مرگ است یا احترام به زندگی را به هر روشی کاهش میدهد، نه بگویید. بگذارید وکیلان و سیاستمداران و پزشکان بیاخلاق مزدور با اجرای مقررات مربوط به مرگ سروکار داشته باشند.
مقرّراتزدایی بازار فرزندپذیری نیز در کاهش سقط جنین تفاوت ایجاد میکند. این امر برای گروههای غیرانتفاعی سهولت ایجاد میکند که برای والدین فرزندپذیر ترتیبی بدهند و مادر را به اندازهی کافی برای جذب هزینهها و هزینههای فرصت مربوطه تأمین کنند. تغییرات کوچک میتوانند در اینجا تفاوتهای بزرگ ایجاد کنند. سرانجام برنامهی من برای پزشکان حامی زندگی و پرسنل درمانی این است:
- به دلایل سطحی یا اجتماعی سقط جنین نکنید.
- عامل اتانازی فعال نباشید.
- به هیچ وجه -مستقیم یا غیرمستقیم- در شکنجه مشارکت نکنید.
- در آزمایشهای انسانی شرکت نکنید. منظورم آزمایش داروهای جدید با رضایت بیمار نیست. دربارهی سابقهی طولانیمدت مشارکت نظامی ما در آزمایش انسانی صحبت میکنم. آزمایش تاسکیگی، که در آن سربازان سیاهی که سفلیس داشتند به عمد مورد بدرفتاری قرار گرفتند، یک نمونه است.
- هیچگاه با دولت در اعدام مجرمان یا تأیید اجرای مجازات اعدام همدستی نکنید.
- در برنامههای حکومتی که در آن مراقبتهای درمانی به دلایل اجتماعی یا اقتصادی جیرهبندی شده و ارزش زندگی را نسبی قرار میدهند مشارکت نکنید.
- از جنگهای تجاوزگرانه، که از آنها بهعنوان جنگهای پیشگیرانه یاد میشود، پشتیبانی سیاسی یا فلسفی نکنید.
#سقط_جنین #حق_زندگی #آزادی
#حقوق_طبیعی #اخلاق #مالکیت
#فمینیسم #سوسیالیسم #کشتار
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در عصر سقط جنین، با انجام حدود یک میلیون سقط در ایالات متحده، جامعه سیگنالی میفرستد که ما ارزش کمتری برای کوچکان و ضعیفان قائلیم. بیشتر افراد جوان سقط جنین را به دلایل اقتصادی انتخاب میکنند؛ آنها معتقدند که استطاعت نگهداری کودک را ندارند و ترجیح میدهند صبر کنند. چرا ملاحظات اخلاقی بر چنین ترسهای غلبه نمیکند؟ چرا این زنان به گزینههای دیگر، مانند فرزندخواندگی، توجه جدیتری نمیکنند؟ توسط جامعه به آنان القا و آموخته شده که جنین ناخواسته حق زندگی ندارد و بنابراین هیچ ارزش واقعی ندارد. و چرا بسیاری از زنان جوان خود را معرض خطر انتخاب چنین گزینههایی قرار میدهند؟ به احتمال زیاد، در دسترس بودن سقط جنین رفتار را تغییر داده و بارداریهای ناخواسته را افزایش میدهد.
تفاوت یا عدموجود یک کودک یک دقیقه پیش و پس از تولد نیاز به تعیین کمّی دارد. کنگره یا دادگاهها از انجام این کار عاجزند. این یک مسألهی عمیق است باید توسط خود جامعه مبتنی بر ارزشهای اخلاقی موردحمایت تعیین شود.
سقط جنین بهندرت یک پاسخ بلندمدت است. زنی که یک سقط انجام داده به احتمال زیاد دیگری را هم سقط میکند، این یک راهحل آسانتر از تغییر یک رفتار شخصی طولانی مدت است. بحث من این است که مسألهی سقط بیش از آنکه مسألهی قانونی باشد، مسألهای اخلاقی و اجتماعی است.
جامعهای که بهراحتی از سقط جنین چشم میپوشد، حمله به آزادی شخصی را میطلبد. اگر تمامیت زندگی گرانبها نباشد، چگونه تمامیت آزادی میتواند مهم نگه داشته شود؟ بهنظر میرسد که اگر بتوان برخی زندگیها را دور انداخت، حق ما، برای انتخاب فردی آنچه برای ما بهتر است، بهسختی قابل دفاع باشد. من متقاعد شدهام که حل مسألهی سقط جنین برای دفاع سالم از یک جامعهی آزاد لازم است.
در دسترس بودن و استفادهی مکرر از سقط جنین باعث شده که بسیاری از جوانان ما رفتار خود را تغییر دهند. قانونیشدن و پذیرش عمومی آن تأثیر مطلوبی بر جامعه نداشته است. در عوض، باعث کاهش احترام به زندگی و آزادی شده است.
تقریباً همه میدانند که سوگندنامهی بقراط شامل عدمتعهد به سقط جنین است. در دههی ۱۹۶۰، بیشتر مدارس پزشکی، بهجای رویارویی با مسأله، سنّت تکرار سوگند برای فارغالتحصیلان مدرسهی پزشکی را کنار نهادند. کلاس من در ۱۹۶۱ سوگند هنگام فارغالتحصیلی را کنار گذاشتند.
در ۱۹۸۸، زمانیکه پسرم دکتر رند پال فارغالتحصیل شد، اعلام سوگند در مراسم لیسانس داوطلبانه اعلام شد. ولی بهطرز شگفتانگیزی، سوگندنامه بهگونهای ویرایش شد که بند مربوط به عدمتعهد به سقط را حذف میکرد. امروزه، متأسفانه، متقاضیان مدرسهی پزشکی در برخی دانشکدهها غربالگری میشوند و رد، یا دستکم در این زمینه مرعوب میشوند.
بهعنوان یک پزشک آزادیخواه حامی زندگی، توصیهی جدی من، بدون توجه به آنچه قانونی است، به پرسنلهای پزشکی این است که به شرکت در هر رویه و روندی که حامی مرگ است یا احترام به زندگی را به هر روشی کاهش میدهد، نه بگویید. بگذارید وکیلان و سیاستمداران و پزشکان بیاخلاق مزدور با اجرای مقررات مربوط به مرگ سروکار داشته باشند.
مقرّراتزدایی بازار فرزندپذیری نیز در کاهش سقط جنین تفاوت ایجاد میکند. این امر برای گروههای غیرانتفاعی سهولت ایجاد میکند که برای والدین فرزندپذیر ترتیبی بدهند و مادر را به اندازهی کافی برای جذب هزینهها و هزینههای فرصت مربوطه تأمین کنند. تغییرات کوچک میتوانند در اینجا تفاوتهای بزرگ ایجاد کنند. سرانجام برنامهی من برای پزشکان حامی زندگی و پرسنل درمانی این است:
- به دلایل سطحی یا اجتماعی سقط جنین نکنید.
- عامل اتانازی فعال نباشید.
- به هیچ وجه -مستقیم یا غیرمستقیم- در شکنجه مشارکت نکنید.
- در آزمایشهای انسانی شرکت نکنید. منظورم آزمایش داروهای جدید با رضایت بیمار نیست. دربارهی سابقهی طولانیمدت مشارکت نظامی ما در آزمایش انسانی صحبت میکنم. آزمایش تاسکیگی، که در آن سربازان سیاهی که سفلیس داشتند به عمد مورد بدرفتاری قرار گرفتند، یک نمونه است.
- هیچگاه با دولت در اعدام مجرمان یا تأیید اجرای مجازات اعدام همدستی نکنید.
- در برنامههای حکومتی که در آن مراقبتهای درمانی به دلایل اجتماعی یا اقتصادی جیرهبندی شده و ارزش زندگی را نسبی قرار میدهند مشارکت نکنید.
- از جنگهای تجاوزگرانه، که از آنها بهعنوان جنگهای پیشگیرانه یاد میشود، پشتیبانی سیاسی یا فلسفی نکنید.
#سقط_جنین #حق_زندگی #آزادی
#حقوق_طبیعی #اخلاق #مالکیت
#فمینیسم #سوسیالیسم #کشتار
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎2
«برخلاف رؤسای جمهور ما، که در پشت سر گذاشتن موانع متبحرند، پادشاهان تمایل داشتند که مسئولیت شخصی در قبال سرنوشت قلمرو خود را برعهده بگیرد. برافکندن یک استبداد فردی بسیار آسانتر است زیرا شما میدانید که چه کسی مقصر است و چه کسی باید سرنگون شود. سنّت لیبرال کلاسیک هرگز ضدیتی با پادشاهان نداشت. این قدرت حکومت بود که آنان با آن مخالف بودند. ... دموکراسی دارایی همگان را در معرض آسیب مصادرهی عمومی قرار داده است. پادشاهان قدیم اگر تلاش میکردند که چهل درصد درآمد مردم را به دست آورند، یا اگر تعیین میکردند که مدارس چگونه موضوعی را آموزش دهند، زود سرنگون میشدند. یکی از دلایلی که امروزه با آن کنار آمدهایم، افسانهای است که میگوید ما بر خودمان حکومت میکنیم. به همین خاطر است که بر روی جباریتهایی، همچون جنایات جنگی، هنگامی که توسط حکومت «ما» انجام میگیرند، چشم میبندیم.»
❈ لِو راکوِل، چرا پادشاهان مورد نفرت قرار گرفتند؟
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لِو راکوِل، چرا پادشاهان مورد نفرت قرار گرفتند؟
➣ @Notes_On_Liberty