«پادشاه یک شخص مسئول بود. این حقیقت که یک پادشاه در برابر «خدای یکتا» مسئول است، تا در برابر یک مجلس یا اکثریت عوام، برای یک ذهن آگنوستیک هولناک است؛ ولی درحالیکه خدا نمیتواند فریب بخورد، تودهها میتوانند. برخلاف تأکید جمهوری دموکراتیک بر «حکومت پاسخگو»، با این وجود جمهوری دموکراتیک اقتدارش را از ناشناسها، رأیگیری مخفی مبتنی بر تعداد نفرات، میگیرد. حتّی یافتن و دنبال کردن افرادی که کسی را [با رأی دادن] صاحب قدرت گردانیدهاند، غیرممکن است؛ بنابراین ما به آنچه نویسندگان فرانسوی «کیش بیمسئولیتی» مینامند میرسیم. منتخبان با رد همهی مسئولیتها، میتوانند بهراحتی انتخابکنندگان را بهخاطر «خواستههای انتخاباتیشان» مقصّر بدانند. بدین ترتیب ما امروز به ایدهی غیراخلاقیِ مسئول دانستن کل ملّت بهخاطر اعمال ناشایست حاکمانش، بدون توجه به اینکه آن اعمال از پشتیبانی اکثریت برخوردار بودهاند یا نه، رسیدهایم. این قضاوت جمعیِ اعمال اخلاقی، یکی از بزرگترین امراض عصر دموکراتیک است.»
❈ اریک فون کوینلت-لدین. آزادی و برابری
➣ @Notes_On_Liberty
❈ اریک فون کوینلت-لدین. آزادی و برابری
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎2
📃 اقتصاد هیتلری (۱) | ✍🏻 لِو راکوِل
➣ @Notes_On_Liberty
هیتلر، از منظر نسل امروزی، منفورترین انسان تاریخ، و رژیماش الگوی شرارت سیاسی است. ولی این دیدگاه به سیاستهای اقتصادی هیتلر نمیپردازد. سیاستهایی که توسط حکومتهای سراسر جهان اتّخاذ شدهاند. برای نمونه، گلنویو استیت بانک شیکاگو (The Glenview State Bank) اخیراً در خبرنامهی ماهانهاش به تمجید از اقتصاد هیتلر پرداخته است.
انتشار خبرنامه بهصورت آنلاین نبود، ولی محتوای آن از طریق نامهی اعتراضی اتّحادیهی ضدّافترا قابل فهم است. نامه میگوید «فارغ از مباحث اقتصادی، سیاستهای اقتصاد هیتلر نمیتواند از سیاستهای یهودیستیزانهی خشن، نژادپرستی و نسلکشی او جدا دانسته شود... تجزیه و تحلیل اقدامات او با هر عینک دیگری چندین نکته را مورد غفلت قرار میدهد.»
همین مورد را میتوان دربارهی همهی اَشکال برنامهریزی مرکزی بیان داشت. تلاش برای بررسی هرگونه سیاست اقتصادی هر دولتی جدای از خشونت سیاسی، که مشخصهی برنامهریزی مرکزی، اشتباه است؛ چه در آلمان باشد، چه اتّحاد جماهیر، چه ایالات متّحده. این مباحث روشهایی را برجسته میسازد که نشان میدهد ارتباط میان خشونت و برنامهریزی مرکزی همچنان فهم نشده است. تمایل اقتصاددانان به تحسین برنامهی اقتصادی هیتلر نمونهای از این موارد است.
در دههی ۱۹۳۰، هیتلر بهطور گسترده بهعنوان تنها برنامهریز مرکزی حمایتگرا، که شکست احتمالی بازار آزاد و نیاز به توسعهی اقتصادی با هدایت ملّی را تشخیص داده بود، مورد توجّه قرار گرفت. جوآن رابینسون، اقتصاددان سوسیالیست کینزی، نوشت: «هیتلر علاج بیکاری را یافت پیش از آنکه کینز شرح و توضیح آن علاج را به اتمام برساند.»
این سیاستهای اقتصادی چه بودند؟ او استاندارد طلا را تعلیق کرد، برنامههای عمومی عظیم مانند بزرگراهها را آغاز کرد، صنایع را در برابر رقابت خارجی محافظت کرد، اعتبار را بسط داد، برنامههای شغلی را بنیان نهاد، بخش خصوصی را در زمینهی قیمتها و تصمیمات تولیدی تحت فشار قرار داد، ارتش را توسعه داد، کنترل سرمایه را در پیش گرفت، برنامهریزی خانواده را بنیان نهاد، سیگارکشیدن را مجازات کرد، خدمات درمانی و بیمه بیکاری را ایجاد کرد، معیارهای آموزشی را تحمیل کرد، و سرانجام کسری بودجهی زیادی را بهوجود آورد. برنامهی مداخلهگرایانهی نازیها برای از بین بردن اقتصاد بازار و استقرار سوسیالیسم در کشور ضروری بود.
این برنامهها امروز بهطور گسترده، حتّی با آگاهی از شکستشان، برجای ماندهاند. آنها ویژگی همهی دموکراسیهای «سرمایهدارانه»ی امروزی هستند. کینز خود برنامهی اقتصادی نازی را میستود، او در دیباچهی نسخهی آلمانی تئوری عمومی مینویسد: «نظریهی تولید بهطور کل، یعنی چیزی که این کتاب قصد ارائهی آن را دارد، با شرایط یک دولت تمامیّتخواه بسیار راحت وفق مییابد، تا نظریهی تولید و توزیع تحت شرایط رقابت آزاد و اقدامات لسهفر.»
اظهانظر کینز، که بسیاری را شوکه کرد، غیرمنتظره بود. اقتصاد هیتلر، لسهفر را کنار گذاشت و به تحسین کینز روی آورد. بهطور مشابه کینز نیز به تحسین هیتلر پرداخت. (بنگرید به: جرج گاروی. کینز و فعّالان اقتصادی حامی آلمان هیتلری. نشریهی اقتصاد سیاسی. جلد ۸۳. شماره ۲. آوریل ۱۹۷۵. صص ۳۹۱-۴۰۵)
حتّی در اواخر سال ۱۹۶۲، پل ساموئلسن، در گزارشی که برای پرزیدنت کندی نوشت، ستایش ضمنی از هیتلر داشت: «تاریخ به ما یادآوری میکند که حتّی در بدترین روزهای رکود بزرگ متخصّصانی که نسبت به اقدامات علاجبخش عمومی هشدار دهند، کم نبودند... اگر این مشاوران اینجا حکمرانی داشتند، همانطور که در آلمان پیش از هیتلر غلبه داشتند، موجودیّت حکومت ما در معرض نابودی قرار میگرفت. هیچ حکومت مدرنی این اشتباه را تکرار نخواهد کرد.»
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
هیتلر، از منظر نسل امروزی، منفورترین انسان تاریخ، و رژیماش الگوی شرارت سیاسی است. ولی این دیدگاه به سیاستهای اقتصادی هیتلر نمیپردازد. سیاستهایی که توسط حکومتهای سراسر جهان اتّخاذ شدهاند. برای نمونه، گلنویو استیت بانک شیکاگو (The Glenview State Bank) اخیراً در خبرنامهی ماهانهاش به تمجید از اقتصاد هیتلر پرداخته است.
انتشار خبرنامه بهصورت آنلاین نبود، ولی محتوای آن از طریق نامهی اعتراضی اتّحادیهی ضدّافترا قابل فهم است. نامه میگوید «فارغ از مباحث اقتصادی، سیاستهای اقتصاد هیتلر نمیتواند از سیاستهای یهودیستیزانهی خشن، نژادپرستی و نسلکشی او جدا دانسته شود... تجزیه و تحلیل اقدامات او با هر عینک دیگری چندین نکته را مورد غفلت قرار میدهد.»
همین مورد را میتوان دربارهی همهی اَشکال برنامهریزی مرکزی بیان داشت. تلاش برای بررسی هرگونه سیاست اقتصادی هر دولتی جدای از خشونت سیاسی، که مشخصهی برنامهریزی مرکزی، اشتباه است؛ چه در آلمان باشد، چه اتّحاد جماهیر، چه ایالات متّحده. این مباحث روشهایی را برجسته میسازد که نشان میدهد ارتباط میان خشونت و برنامهریزی مرکزی همچنان فهم نشده است. تمایل اقتصاددانان به تحسین برنامهی اقتصادی هیتلر نمونهای از این موارد است.
در دههی ۱۹۳۰، هیتلر بهطور گسترده بهعنوان تنها برنامهریز مرکزی حمایتگرا، که شکست احتمالی بازار آزاد و نیاز به توسعهی اقتصادی با هدایت ملّی را تشخیص داده بود، مورد توجّه قرار گرفت. جوآن رابینسون، اقتصاددان سوسیالیست کینزی، نوشت: «هیتلر علاج بیکاری را یافت پیش از آنکه کینز شرح و توضیح آن علاج را به اتمام برساند.»
این سیاستهای اقتصادی چه بودند؟ او استاندارد طلا را تعلیق کرد، برنامههای عمومی عظیم مانند بزرگراهها را آغاز کرد، صنایع را در برابر رقابت خارجی محافظت کرد، اعتبار را بسط داد، برنامههای شغلی را بنیان نهاد، بخش خصوصی را در زمینهی قیمتها و تصمیمات تولیدی تحت فشار قرار داد، ارتش را توسعه داد، کنترل سرمایه را در پیش گرفت، برنامهریزی خانواده را بنیان نهاد، سیگارکشیدن را مجازات کرد، خدمات درمانی و بیمه بیکاری را ایجاد کرد، معیارهای آموزشی را تحمیل کرد، و سرانجام کسری بودجهی زیادی را بهوجود آورد. برنامهی مداخلهگرایانهی نازیها برای از بین بردن اقتصاد بازار و استقرار سوسیالیسم در کشور ضروری بود.
این برنامهها امروز بهطور گسترده، حتّی با آگاهی از شکستشان، برجای ماندهاند. آنها ویژگی همهی دموکراسیهای «سرمایهدارانه»ی امروزی هستند. کینز خود برنامهی اقتصادی نازی را میستود، او در دیباچهی نسخهی آلمانی تئوری عمومی مینویسد: «نظریهی تولید بهطور کل، یعنی چیزی که این کتاب قصد ارائهی آن را دارد، با شرایط یک دولت تمامیّتخواه بسیار راحت وفق مییابد، تا نظریهی تولید و توزیع تحت شرایط رقابت آزاد و اقدامات لسهفر.»
اظهانظر کینز، که بسیاری را شوکه کرد، غیرمنتظره بود. اقتصاد هیتلر، لسهفر را کنار گذاشت و به تحسین کینز روی آورد. بهطور مشابه کینز نیز به تحسین هیتلر پرداخت. (بنگرید به: جرج گاروی. کینز و فعّالان اقتصادی حامی آلمان هیتلری. نشریهی اقتصاد سیاسی. جلد ۸۳. شماره ۲. آوریل ۱۹۷۵. صص ۳۹۱-۴۰۵)
حتّی در اواخر سال ۱۹۶۲، پل ساموئلسن، در گزارشی که برای پرزیدنت کندی نوشت، ستایش ضمنی از هیتلر داشت: «تاریخ به ما یادآوری میکند که حتّی در بدترین روزهای رکود بزرگ متخصّصانی که نسبت به اقدامات علاجبخش عمومی هشدار دهند، کم نبودند... اگر این مشاوران اینجا حکمرانی داشتند، همانطور که در آلمان پیش از هیتلر غلبه داشتند، موجودیّت حکومت ما در معرض نابودی قرار میگرفت. هیچ حکومت مدرنی این اشتباه را تکرار نخواهد کرد.»
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎2
📃 اقتصاد هیتلری (۲) | ✍🏻 لِو راکوِل
➣ @Notes_On_Liberty
قاطعانه باید گفت، این تعجّبآور نیست. هیتلر برای آلمان یک «نیو دیل» به ارمغان آورد، که تنها در جزئیات با موسولینی و فدرالرزرو تفاوت داشت. فقط بر روی کاغذ کار میکرد، بدین معنا که ارقام تولید ناخالص داخلی آن دوران منعکسکنندهی مسیر رشد است. بیکاری پایین ماند، زیرا هیتلر، با وجود مداخله در بازار کار، تلاشی برای افزایش دستمزد بیش از سطح بازار، انجام نداد. ولی زیر این نقاب، تحریفات عمیقی در حال رخ دادن بود، درست همانطور که در هر اقتصاد غیربازاری دیگری روی میدهد. این اقتصادها میتوانند در کوتاهمدّت تولید ناخالص داخلی (GDP) را افزایش دهند (ببینید چگونه هزینهکرد حکومت نرخ رشد ایالات متحده را در سال ۲۰۰۳ از ۰.۷ درصد به ۲.۴ درصد افزایش داد)، ولی در بلندمدّت کار نمیکنند.
اتّحادیهی ضدّافترا در نامهی اعتراضی خود مینویسد: «نوشتن در باب هیتلر بدون پرداختن به میلیونها بیگناهی که بهطرز خشونتباری کشته شدند و دهها میلیون نفری که در جنگ علیه او از بین رفتند توهینی به تمام بازماندگان است.»
زمانیکه اقتصاددانان خواستار افزایش «تقاضای کل» هستند، معنای واقعی این مسئله را توضیح نمیدهند. این بدین معناست که به زور و اجبار تصمیمات داوطلبانهی مصرفکنندگان و پساندازکنندگان را نادیده بگیرند، و حقوق مالکیت آنان و آزادی آنان را بهمنظور تحقّق جاهطلبیهای اقتصادی حکومت ملّی نقض کنند. حتّی اگر چنین برنامههایی بهلحاظ فنّی و اقتصادی مؤثر واقع شوند، بهدلیل ناسازگاری با آزادی باید رد شوند.
دربارهی حمایتگرایی نیز چنین است. هدف اصلی برنامهی اقتصادی هیتلر آن بود که مرزهای آلمان را برای زنده نگاه داشتن خودکامگی بگستراند، که بهمعنای ایجاد موانع عظیم حمایتگرانه بر سر راه واردات بود. هدف این بود که آلمان به تولیدکنندهای خودکفا تبدیل شود بهطوریکه در معرض خطر نفوذ بیگانه نباشد و سرنوشت اقتصاد آن به روند دیگر کشورها گره نخورد. این یک مورد کلاسیک از بیگانههراسی بود که بهلحاظ اقتصادی ضدّتولید است.
و حتّی امروز در ایالات متّحده، سیاستهای حمایتگرایانه بازگشت اندوهباری داشتهاند. فقط در زمان دولت بوش، طیف وسیعی از محصولات، از چوب تا ریزتراشهها، در برابر محصولات ارزان خارجی رقیب محافظت شدند. این سیاستها با تلاش برای تحریک عرضه و تقاضا از طریق هزینههای گستردهی نظامی، ماجراجویی در سیاست خارجه، دولت رفاه، کسری بودجه، و تحریک شور ملّی همراه بوده است. چنین سیاستهایی میتوانند توهّم رشد خوشبختی به وجود آورند، ولی در حقیقت منابع کمیاب را از صنایع مولّد دور میکنند.
شاید بدترین بخش این سیاستها این باشد که بدون دولت جبّار غیرقابل تصوّرند؛ دقیقاً همانطور که کینز گفته است. حکومتی بهاندازهی کافی بزرگ و قدرقدرت که آزادیهای مردم را نقض میکند و به هر نحوی به حقوق آنان تجاوز میکند. سیاستهای کینزی (یا هیتلری) شمشیر دولت را بر گردن تمام مردم میگذارد. برنامهریزی مرکزی، حتّی در جزئیترین شکل، با آزادی در تضاد است.
از زمان حملات یازده سپتامبر و واکنش استبدادمنشانه و نظامی به آن، چپها هشدار دادند که بوش، هیتلر جدید است، درحالیکه جناح مشهور به راست این شعارها را اغراقهای نامعتبر میخواندند. حقیقت این است که چپ، در طرح این ادّعاها، بیش از چیزی که فکرش را کند، محق بود. هیتلر، مانند فدرالرزرو، با شکست تابوهایی که علیه برنامهریزی مرکزی و تبدیل حکومت بزرگ به ویژگی دائمی اقتصاد غربی وجود داشت، اثر خود را بر آلمان و جهان برجای گذاشت.
دیوید راب، نویسندهی مقالهی گلنویو، بسیار سادهلوحانه فکر میکرد که میتواند همچون جریان اصلی به حقایق نگاه کند و به پاسخ متعارفی برسد. اتّحادیهی ضدّافترا در این زمینه درست میگوید: برنامهریزی مرکزی هرگز نمیتواند ستوده شود. ما باید همواره بافت تاریخی و نتایج سیاسی اجتنابناپذیر آن را در نظر بگیریم.
#اقتصاد #سوسیالیسم #فاشیسم
#برنامهریزی #برنامهریزی_مرکزی
#حمایتگرایی #مداخلهگرایی #هیتلر
#آزادی_اقتصادی #بازار_آزاد #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
قاطعانه باید گفت، این تعجّبآور نیست. هیتلر برای آلمان یک «نیو دیل» به ارمغان آورد، که تنها در جزئیات با موسولینی و فدرالرزرو تفاوت داشت. فقط بر روی کاغذ کار میکرد، بدین معنا که ارقام تولید ناخالص داخلی آن دوران منعکسکنندهی مسیر رشد است. بیکاری پایین ماند، زیرا هیتلر، با وجود مداخله در بازار کار، تلاشی برای افزایش دستمزد بیش از سطح بازار، انجام نداد. ولی زیر این نقاب، تحریفات عمیقی در حال رخ دادن بود، درست همانطور که در هر اقتصاد غیربازاری دیگری روی میدهد. این اقتصادها میتوانند در کوتاهمدّت تولید ناخالص داخلی (GDP) را افزایش دهند (ببینید چگونه هزینهکرد حکومت نرخ رشد ایالات متحده را در سال ۲۰۰۳ از ۰.۷ درصد به ۲.۴ درصد افزایش داد)، ولی در بلندمدّت کار نمیکنند.
اتّحادیهی ضدّافترا در نامهی اعتراضی خود مینویسد: «نوشتن در باب هیتلر بدون پرداختن به میلیونها بیگناهی که بهطرز خشونتباری کشته شدند و دهها میلیون نفری که در جنگ علیه او از بین رفتند توهینی به تمام بازماندگان است.»
زمانیکه اقتصاددانان خواستار افزایش «تقاضای کل» هستند، معنای واقعی این مسئله را توضیح نمیدهند. این بدین معناست که به زور و اجبار تصمیمات داوطلبانهی مصرفکنندگان و پساندازکنندگان را نادیده بگیرند، و حقوق مالکیت آنان و آزادی آنان را بهمنظور تحقّق جاهطلبیهای اقتصادی حکومت ملّی نقض کنند. حتّی اگر چنین برنامههایی بهلحاظ فنّی و اقتصادی مؤثر واقع شوند، بهدلیل ناسازگاری با آزادی باید رد شوند.
دربارهی حمایتگرایی نیز چنین است. هدف اصلی برنامهی اقتصادی هیتلر آن بود که مرزهای آلمان را برای زنده نگاه داشتن خودکامگی بگستراند، که بهمعنای ایجاد موانع عظیم حمایتگرانه بر سر راه واردات بود. هدف این بود که آلمان به تولیدکنندهای خودکفا تبدیل شود بهطوریکه در معرض خطر نفوذ بیگانه نباشد و سرنوشت اقتصاد آن به روند دیگر کشورها گره نخورد. این یک مورد کلاسیک از بیگانههراسی بود که بهلحاظ اقتصادی ضدّتولید است.
و حتّی امروز در ایالات متّحده، سیاستهای حمایتگرایانه بازگشت اندوهباری داشتهاند. فقط در زمان دولت بوش، طیف وسیعی از محصولات، از چوب تا ریزتراشهها، در برابر محصولات ارزان خارجی رقیب محافظت شدند. این سیاستها با تلاش برای تحریک عرضه و تقاضا از طریق هزینههای گستردهی نظامی، ماجراجویی در سیاست خارجه، دولت رفاه، کسری بودجه، و تحریک شور ملّی همراه بوده است. چنین سیاستهایی میتوانند توهّم رشد خوشبختی به وجود آورند، ولی در حقیقت منابع کمیاب را از صنایع مولّد دور میکنند.
شاید بدترین بخش این سیاستها این باشد که بدون دولت جبّار غیرقابل تصوّرند؛ دقیقاً همانطور که کینز گفته است. حکومتی بهاندازهی کافی بزرگ و قدرقدرت که آزادیهای مردم را نقض میکند و به هر نحوی به حقوق آنان تجاوز میکند. سیاستهای کینزی (یا هیتلری) شمشیر دولت را بر گردن تمام مردم میگذارد. برنامهریزی مرکزی، حتّی در جزئیترین شکل، با آزادی در تضاد است.
از زمان حملات یازده سپتامبر و واکنش استبدادمنشانه و نظامی به آن، چپها هشدار دادند که بوش، هیتلر جدید است، درحالیکه جناح مشهور به راست این شعارها را اغراقهای نامعتبر میخواندند. حقیقت این است که چپ، در طرح این ادّعاها، بیش از چیزی که فکرش را کند، محق بود. هیتلر، مانند فدرالرزرو، با شکست تابوهایی که علیه برنامهریزی مرکزی و تبدیل حکومت بزرگ به ویژگی دائمی اقتصاد غربی وجود داشت، اثر خود را بر آلمان و جهان برجای گذاشت.
دیوید راب، نویسندهی مقالهی گلنویو، بسیار سادهلوحانه فکر میکرد که میتواند همچون جریان اصلی به حقایق نگاه کند و به پاسخ متعارفی برسد. اتّحادیهی ضدّافترا در این زمینه درست میگوید: برنامهریزی مرکزی هرگز نمیتواند ستوده شود. ما باید همواره بافت تاریخی و نتایج سیاسی اجتنابناپذیر آن را در نظر بگیریم.
#اقتصاد #سوسیالیسم #فاشیسم
#برنامهریزی #برنامهریزی_مرکزی
#حمایتگرایی #مداخلهگرایی #هیتلر
#آزادی_اقتصادی #بازار_آزاد #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍3👎3
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 نزاکت سیاسی چیست؟ (۲) | ✍🏻 ویلیام اس. لیند ➣ @Notes_On_Liberty چه اتفاقی افتاده است؟ در طول چهل سال گذشته، آمریکا توسط همان نیرویی فتح شده است که پیشتر روسیه، چین، آلمان، و ایتالیا را تسخیر کرده بود. و آن نیرو، ایدئولوژی است. اینجا، مانند هر جای دیگر،…
📃 نزاکت سیاسی چیست؟ (۳) | ✍🏻 ویلیام اس. لیند
➣ @Notes_On_Liberty
دومین توازی عمده، این است که مارکسیسم فرهنگی و مارکسیسم کلاسیک و اقتصادی هر دو عامل یگانهای برای توضیح تاریخ دارند. مارکسیسم کلاسیک استدلال میکند که تمام تاریخ توسط مالکیّت بر ابزار تولید تعیین شده است. مارکسیسم فرهنگی میگوید که تاریخ تماماً توسط گروههایی که بر دیگر گروههای غلبه دارند -و با جنسیت، نژاد، و گرایش جنسیشان تعریف میشوند- توضیح داده شده است.
سومین توازی این است که هر دو نوع مارکسیسم گروه خاصّی را دارای فضیلت، و دیگر گروهها را بهطور پیشفرض بد تلقّی میکنند، یعنی بدون توجه به رفتار واقعی افراد. مارکسیسم کلاسیک کارگران و زارعان را گروه دارای فضیلت در نظر میگیرد، و بورژوازی (طبقهی متوسط) و دیگر صاحبان سرمایه را بهعنوان اهریمن میبیند. نزاکت سیاسی، سیاهپوستان، لاتینتباران، زنان فمینیست، همجنسگرایان و دیگر گروههای اقلّیّت فرعی را بهمثابهی گروههای دارای فضیلت و سفیدپوستان را همچون اهریمن در نظر میگیرد. (نزاکت سیاسی وجود زنان غیرفمینیست را به رسمیّت نمیشناسد و سیاهپوستانی را که نزاکت سیاسی را رد میکنند، بهعنوان سفیدپوست میشناسد.)
چهارمین توازی این است: سلب مالکیّت. مارکسیستهای اقتصادی، جاییکه قدرت را به دست آوردند، مالکیّت بورژواها را الغا و آن را، به «نمایندگی» از کارگران و زارعان، به دست دولت سپردند. مارکسیستهای فرهنگی، زمانیکه قدرت را کسب کنند (از جمله قدرت حکومت ما)، برای سفیدپوستان، و دیگر افراد مخالف با آنان، مجازات خواهند گذاشت و به گروههای موردعلاقهی خود امتیاز خواهند داد. تبعیض مثبت نمونهای از این اقدامات است.
و در آخر، هر دو نوع مارکسیسم روش تحلیلی طرّاحیشدهای را برای نشاندادن درستی ایدئولوژیشان در هر وضعیّتی اتّخاذ میکنند. برای مارکسیستهای کلاسیک، نوع تحلیل اقتصادی است. برای مارکسیستهای فرهنگی، نوع تحلیل زبانی است: ساختارشکنی (واسازی). ساختارشکنی، «اثبات میکند» که هر «متنی»، متعلّق به گذشته یا حال، نمایانگر ظلم به سیاهپوستان، زنان، همجنسگرایان و غیره است، با استنباط غلط از واژههای متن (فارغ از معنای واقعی آنها). البته، هر دو روش تحلیل جعلی است که شواهد و مدارک را جهت انطباق با نتایج از پیش تعیینشده پیچ و تاب میدهد، ولی به ایدئولوژیشان تنفّس میبخشند.
این توازیها نه شگفتانگیز هستند، نه تصادفی. آنها وجود دارند چراکه نزاکت سیاسی مستقیماً از مارکسیسم کلاسیک ناشی شده است، و در واقع نوعی از مارکسیسم است. در سرتاسر تاریخ مارکسیسم، مارکسیستهای فرهنگی «بازخوانیِ» جنبشهای کلاسیک و اقتصادی مارکسیستی هستند. امروز، با مرگ مارکسیسم اقتصادی، مارکسیسم فرهنگی جای آن را گرفته است. واسطهی پیامرسانی تغییر کرده است، ولی پیام همان پیام است: جامعهای از برابریطلبی بنیادگرایانه که توسط قدرت دولت تحمیل و اجرا میشود.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
دومین توازی عمده، این است که مارکسیسم فرهنگی و مارکسیسم کلاسیک و اقتصادی هر دو عامل یگانهای برای توضیح تاریخ دارند. مارکسیسم کلاسیک استدلال میکند که تمام تاریخ توسط مالکیّت بر ابزار تولید تعیین شده است. مارکسیسم فرهنگی میگوید که تاریخ تماماً توسط گروههایی که بر دیگر گروههای غلبه دارند -و با جنسیت، نژاد، و گرایش جنسیشان تعریف میشوند- توضیح داده شده است.
سومین توازی این است که هر دو نوع مارکسیسم گروه خاصّی را دارای فضیلت، و دیگر گروهها را بهطور پیشفرض بد تلقّی میکنند، یعنی بدون توجه به رفتار واقعی افراد. مارکسیسم کلاسیک کارگران و زارعان را گروه دارای فضیلت در نظر میگیرد، و بورژوازی (طبقهی متوسط) و دیگر صاحبان سرمایه را بهعنوان اهریمن میبیند. نزاکت سیاسی، سیاهپوستان، لاتینتباران، زنان فمینیست، همجنسگرایان و دیگر گروههای اقلّیّت فرعی را بهمثابهی گروههای دارای فضیلت و سفیدپوستان را همچون اهریمن در نظر میگیرد. (نزاکت سیاسی وجود زنان غیرفمینیست را به رسمیّت نمیشناسد و سیاهپوستانی را که نزاکت سیاسی را رد میکنند، بهعنوان سفیدپوست میشناسد.)
چهارمین توازی این است: سلب مالکیّت. مارکسیستهای اقتصادی، جاییکه قدرت را به دست آوردند، مالکیّت بورژواها را الغا و آن را، به «نمایندگی» از کارگران و زارعان، به دست دولت سپردند. مارکسیستهای فرهنگی، زمانیکه قدرت را کسب کنند (از جمله قدرت حکومت ما)، برای سفیدپوستان، و دیگر افراد مخالف با آنان، مجازات خواهند گذاشت و به گروههای موردعلاقهی خود امتیاز خواهند داد. تبعیض مثبت نمونهای از این اقدامات است.
و در آخر، هر دو نوع مارکسیسم روش تحلیلی طرّاحیشدهای را برای نشاندادن درستی ایدئولوژیشان در هر وضعیّتی اتّخاذ میکنند. برای مارکسیستهای کلاسیک، نوع تحلیل اقتصادی است. برای مارکسیستهای فرهنگی، نوع تحلیل زبانی است: ساختارشکنی (واسازی). ساختارشکنی، «اثبات میکند» که هر «متنی»، متعلّق به گذشته یا حال، نمایانگر ظلم به سیاهپوستان، زنان، همجنسگرایان و غیره است، با استنباط غلط از واژههای متن (فارغ از معنای واقعی آنها). البته، هر دو روش تحلیل جعلی است که شواهد و مدارک را جهت انطباق با نتایج از پیش تعیینشده پیچ و تاب میدهد، ولی به ایدئولوژیشان تنفّس میبخشند.
این توازیها نه شگفتانگیز هستند، نه تصادفی. آنها وجود دارند چراکه نزاکت سیاسی مستقیماً از مارکسیسم کلاسیک ناشی شده است، و در واقع نوعی از مارکسیسم است. در سرتاسر تاریخ مارکسیسم، مارکسیستهای فرهنگی «بازخوانیِ» جنبشهای کلاسیک و اقتصادی مارکسیستی هستند. امروز، با مرگ مارکسیسم اقتصادی، مارکسیسم فرهنگی جای آن را گرفته است. واسطهی پیامرسانی تغییر کرده است، ولی پیام همان پیام است: جامعهای از برابریطلبی بنیادگرایانه که توسط قدرت دولت تحمیل و اجرا میشود.
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎2
📃 نزاکت سیاسی چیست؟ (۴) | ✍🏻 ویلیام اس. لیند
➣ @Notes_On_Liberty
اکنون نزاکت سیاسی همچون غولی بر جامعهی آمریکا سایه افکنده است. هر دو حزب سیاسی را در اختیار گرفته و از طریق قوانین بسیار و مقرّرات حکومتی اجرا میشود. نزاکت سیاسی قدرتمندترین عنصر فرهنگ ما یعنی صنعت سرگرمی را تقریباً بهطور کامل کنترل میکند. بر آموزش عالی و عمومی تسلّط دارد: بسیاری از دانشکدهها یک کره شمالی کوچک و حصارکشیشده است. حتّی روحانیان درون کلیساهای فراوانی اسیر کرده است.
آمریکاییان چگونه میتوانند با نزاکت سیاسی مبارزه کنند و جامعهشان را از شرّ مارکسیسم فرهنگی برهانند؟
جهت نیل به این هدف، نقد نزاکت سیاسی کافی نیست. او مقدار مشخّصی از نقد، و حتّی تمسخر ملایم را تحمّل میکند. کسانیکه بر مارکسیسم فرهنگی میتازند، باید از آن سرپیچی کنند. آنها باید کلماتی را که او ممنوع کرده است به کار ببرند؛ مفهوم جنس بهتر از جنسیّت است. آنها میبایست حقایقی را که نزاکت سیاسی به دنبال سرکوب آن است، علناً و عموماً فریاد بزنند و به آگاهی عموم برسانند؛ حقایقی نظیر اینکه جرایم خشونتآمیز بهطرز افسارگسیختهای توسط سیاهپوستان روی میدهد، و اینکه بیشتر موارد ابتلا ایدز داوطلبانه هستند، یعنی از طریق اعمال جنسی غیراخلاق حاصل میشوند. آنها میباید فرزندانشان از رفتن به مدارس دولتی بازدارند.
بیش از هر چیزی، کسانی که با نزاکت سیاسی مقابله میکنند باید براساس قواعد دیرپای فرهنگ ما رفتار کنند، نه قوانین تحمیلی مارکسیستهای فرهنگی. بانوان باید خانهدار و همسر باشند، نه پلیس یا سرباز، مردان باید همراه بانوان باشند. کودکان نباید در روابط خارج از ازدواج زاده شوند. از همجنسبازان علنی باید پرهیز کرد. قضّات نباید نژاد را بهمثابهی بهانهی قتل بپذیرند.
مخالفتها گسترش مییابد. زمانیکه سایر آمریکاییان میبینند که شخصی با نزاکت سیاسی میجنگد، جسور میشوند. آنها اغوا میشوند که از آن سرپیچی کنند، و برخی چنین میکنند. هیچ چیزی جز سرپیچی و مخالفت آشکار برای نزاکت سیاسی ترسناکتر نیست، و مخالفت، نقطهی آسیبپذیر آنهاست. میبایست محافظهکاران فرهنگی به هر طریقی با مارکسیسم فرهنگی مقابله کنند.
تعداد کمی از آمریکاییان میفهمند که نزاکت سیاسی در واقع همان مارکسیسم است با لباسی متفاوت. همچنانکه این درک گسترش مییابد، مخالفت با آن نیز گسترش مییابد. در حال حاضر، نزاکت سیاسی با پنهان کردن خود رونق مییابد. گرچه ما میتوانیم با مخالفت، استتار آن را از بین ببریم و مارکسیسم را در ویترین «حسّاسیّت»، «مدارا» و «چندفرهنگگرایی» نشان دهیم.
آن کس که دلیری میورزد، ظفر مییابد.
#مارکسیسم_فرهنگی #نزاکت_سیاسی
#مارکسیسم #مکتب_فرانکفورت #فرهنگ
#سنت #کنترل_زبان #کنترل_اندیشه
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اکنون نزاکت سیاسی همچون غولی بر جامعهی آمریکا سایه افکنده است. هر دو حزب سیاسی را در اختیار گرفته و از طریق قوانین بسیار و مقرّرات حکومتی اجرا میشود. نزاکت سیاسی قدرتمندترین عنصر فرهنگ ما یعنی صنعت سرگرمی را تقریباً بهطور کامل کنترل میکند. بر آموزش عالی و عمومی تسلّط دارد: بسیاری از دانشکدهها یک کره شمالی کوچک و حصارکشیشده است. حتّی روحانیان درون کلیساهای فراوانی اسیر کرده است.
آمریکاییان چگونه میتوانند با نزاکت سیاسی مبارزه کنند و جامعهشان را از شرّ مارکسیسم فرهنگی برهانند؟
جهت نیل به این هدف، نقد نزاکت سیاسی کافی نیست. او مقدار مشخّصی از نقد، و حتّی تمسخر ملایم را تحمّل میکند. کسانیکه بر مارکسیسم فرهنگی میتازند، باید از آن سرپیچی کنند. آنها باید کلماتی را که او ممنوع کرده است به کار ببرند؛ مفهوم جنس بهتر از جنسیّت است. آنها میبایست حقایقی را که نزاکت سیاسی به دنبال سرکوب آن است، علناً و عموماً فریاد بزنند و به آگاهی عموم برسانند؛ حقایقی نظیر اینکه جرایم خشونتآمیز بهطرز افسارگسیختهای توسط سیاهپوستان روی میدهد، و اینکه بیشتر موارد ابتلا ایدز داوطلبانه هستند، یعنی از طریق اعمال جنسی غیراخلاق حاصل میشوند. آنها میباید فرزندانشان از رفتن به مدارس دولتی بازدارند.
بیش از هر چیزی، کسانی که با نزاکت سیاسی مقابله میکنند باید براساس قواعد دیرپای فرهنگ ما رفتار کنند، نه قوانین تحمیلی مارکسیستهای فرهنگی. بانوان باید خانهدار و همسر باشند، نه پلیس یا سرباز، مردان باید همراه بانوان باشند. کودکان نباید در روابط خارج از ازدواج زاده شوند. از همجنسبازان علنی باید پرهیز کرد. قضّات نباید نژاد را بهمثابهی بهانهی قتل بپذیرند.
مخالفتها گسترش مییابد. زمانیکه سایر آمریکاییان میبینند که شخصی با نزاکت سیاسی میجنگد، جسور میشوند. آنها اغوا میشوند که از آن سرپیچی کنند، و برخی چنین میکنند. هیچ چیزی جز سرپیچی و مخالفت آشکار برای نزاکت سیاسی ترسناکتر نیست، و مخالفت، نقطهی آسیبپذیر آنهاست. میبایست محافظهکاران فرهنگی به هر طریقی با مارکسیسم فرهنگی مقابله کنند.
تعداد کمی از آمریکاییان میفهمند که نزاکت سیاسی در واقع همان مارکسیسم است با لباسی متفاوت. همچنانکه این درک گسترش مییابد، مخالفت با آن نیز گسترش مییابد. در حال حاضر، نزاکت سیاسی با پنهان کردن خود رونق مییابد. گرچه ما میتوانیم با مخالفت، استتار آن را از بین ببریم و مارکسیسم را در ویترین «حسّاسیّت»، «مدارا» و «چندفرهنگگرایی» نشان دهیم.
آن کس که دلیری میورزد، ظفر مییابد.
#مارکسیسم_فرهنگی #نزاکت_سیاسی
#مارکسیسم #مکتب_فرانکفورت #فرهنگ
#سنت #کنترل_زبان #کنترل_اندیشه
➣ @Notes_On_Liberty
👍2👎2
📃 عواقب ناخواستهی سدها و مخازن
➣ @Notes_On_Liberty
ساخت سدها و مخازن یکی از رایجترین رویکردها برای مقابله با خشکسالی و کمبود آب است. هدف واضح است: مخازن میتوانند آب را در دوران ترسالی ذخیره سازند، و در دوران خشکسالی آزاد کنند. بدین ترتیب، آنها میتوانند دسترسی به آب را تثبیت کنند؛ بنابراین، تقاضای آب را تأمین، و کمبود آب را رفع میکنند. پژوهش جدیدی توسط گروهی به رهبری پروفسور جولیانو دی بلدساری (Giuliano Di Baldassarre) استاد دانشگاه اوپسالا صورت گرفته است. مقالهی آنان نشان میدهد که افزایش ظرفیت ذخیرهسازی مخزنی میتواند در بلندمدّت اثرات ناخواستهای برجای بگذارد و، بهطور متناقضی، کمبود آب را بدتر کند.
نویسندگان استدلال میکنند دو پدیدهی متناقض وجود دارد که باید هنگام بسط مخازن یا برنامهریزی برای آنان در نظر گرفته شود: چرخهی عرضه-تقاضا و اثر مخزنی.
چرخهی عرضه-تقاضا مواردی را توصیف میکند که افزایش عرضهی آب منجر به تقاضای فزایندهی آب میشود که میتواند به سرعت مزایای اولیهی مخازن را خنثی کند. این چرخهها میتواند بهمثابهی اثر بازگشتی در نظر گرفته شود که در اقتصاد محیطزیست «پارادوکس جِوُنز» نامیده میشود: هرچه آب بیشتری در دسترس باشد، مصرف آب افزایش مییابد. این امر منجر به یک چرخهی معیوب میشود: کمبود جدید آب میتواند با توسعهی بیشتر مخازن ذخیره برطرف شود که این سبب افزایش دوبارهی دسترس به آب میشود که مصرف آب را تا وقوع کمبود بعدی افزایش میدهد... بدین ترتیب، چرخهی عرضه-تقاضا میتواند مارپیچ شتابانی را موجب شود که به سوی بهرهبرداری ناپایدار از منابع آبی و تخریب محیطزیست میل دارد.
اثر مخزنی (یا اثر مخزن) توصیفگر مواردی است که اتّکای بیش از حد به مخازن، آسیب بالقوّهی ناشی از خشکسالی و کمبود آب را افزایش میدهد. توسعهی مخازن، اغلب انگیزهی آمادگی و اقدامات انطباقی را کاهش میدهد، و بنابراین اثرات منفی کمبود آب را افزایش میدهد. علاوهبراین، دورههای طولانیمدّت عرضهی آب فراوان، با پشتیبانی منابع، میتواند وابستگی بیشتری به منابع آب ایجاد کند که بهنوبهی خود آسیبپذیری اجتماعی و آسیب اقتصادی را به هنگام کمبود نهایی آب افزایش میدهد.
پژوهش جدید همچنین پیامدهای سیاست را بررسی میکند. نویسندگان استدلال میکنند که تلاشها برای افزایش عرضهی آب برای مقابله با تقاضای روزافزون آب، که با افزایش عرضه تأمین میشود، ناپایدار است. از اینرو، آنها اتّکای کمتر به زیرساختهای گستردهی آبی نظیر سد و مخزنها، و تلاش بیشتر برای اقدامات محافظتی از آب را پیشنهاد میدهند. به عبارتی، مقابله با خشکسالی و کمبود آب با کاهش مصرف آب بر افزایش عرضهی آب ارجحیّت دارد. درحالیکه بسیاری از کارشناسان آب با این توصیهی کلّی موافقت دارند، شمار سدها و مخازن درحال احداث یا پیشنهادشده در سراسر جهان در حال افزایش است.
📎 برگرفته از سایت: Sciencedaily
#عواقب_ناخواسته #محیطزیست
#فاجعهی_زیستمحیطی #طبیعت
#دولت_و_محیطزیست #سدسازی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
ساخت سدها و مخازن یکی از رایجترین رویکردها برای مقابله با خشکسالی و کمبود آب است. هدف واضح است: مخازن میتوانند آب را در دوران ترسالی ذخیره سازند، و در دوران خشکسالی آزاد کنند. بدین ترتیب، آنها میتوانند دسترسی به آب را تثبیت کنند؛ بنابراین، تقاضای آب را تأمین، و کمبود آب را رفع میکنند. پژوهش جدیدی توسط گروهی به رهبری پروفسور جولیانو دی بلدساری (Giuliano Di Baldassarre) استاد دانشگاه اوپسالا صورت گرفته است. مقالهی آنان نشان میدهد که افزایش ظرفیت ذخیرهسازی مخزنی میتواند در بلندمدّت اثرات ناخواستهای برجای بگذارد و، بهطور متناقضی، کمبود آب را بدتر کند.
نویسندگان استدلال میکنند دو پدیدهی متناقض وجود دارد که باید هنگام بسط مخازن یا برنامهریزی برای آنان در نظر گرفته شود: چرخهی عرضه-تقاضا و اثر مخزنی.
چرخهی عرضه-تقاضا مواردی را توصیف میکند که افزایش عرضهی آب منجر به تقاضای فزایندهی آب میشود که میتواند به سرعت مزایای اولیهی مخازن را خنثی کند. این چرخهها میتواند بهمثابهی اثر بازگشتی در نظر گرفته شود که در اقتصاد محیطزیست «پارادوکس جِوُنز» نامیده میشود: هرچه آب بیشتری در دسترس باشد، مصرف آب افزایش مییابد. این امر منجر به یک چرخهی معیوب میشود: کمبود جدید آب میتواند با توسعهی بیشتر مخازن ذخیره برطرف شود که این سبب افزایش دوبارهی دسترس به آب میشود که مصرف آب را تا وقوع کمبود بعدی افزایش میدهد... بدین ترتیب، چرخهی عرضه-تقاضا میتواند مارپیچ شتابانی را موجب شود که به سوی بهرهبرداری ناپایدار از منابع آبی و تخریب محیطزیست میل دارد.
اثر مخزنی (یا اثر مخزن) توصیفگر مواردی است که اتّکای بیش از حد به مخازن، آسیب بالقوّهی ناشی از خشکسالی و کمبود آب را افزایش میدهد. توسعهی مخازن، اغلب انگیزهی آمادگی و اقدامات انطباقی را کاهش میدهد، و بنابراین اثرات منفی کمبود آب را افزایش میدهد. علاوهبراین، دورههای طولانیمدّت عرضهی آب فراوان، با پشتیبانی منابع، میتواند وابستگی بیشتری به منابع آب ایجاد کند که بهنوبهی خود آسیبپذیری اجتماعی و آسیب اقتصادی را به هنگام کمبود نهایی آب افزایش میدهد.
پژوهش جدید همچنین پیامدهای سیاست را بررسی میکند. نویسندگان استدلال میکنند که تلاشها برای افزایش عرضهی آب برای مقابله با تقاضای روزافزون آب، که با افزایش عرضه تأمین میشود، ناپایدار است. از اینرو، آنها اتّکای کمتر به زیرساختهای گستردهی آبی نظیر سد و مخزنها، و تلاش بیشتر برای اقدامات محافظتی از آب را پیشنهاد میدهند. به عبارتی، مقابله با خشکسالی و کمبود آب با کاهش مصرف آب بر افزایش عرضهی آب ارجحیّت دارد. درحالیکه بسیاری از کارشناسان آب با این توصیهی کلّی موافقت دارند، شمار سدها و مخازن درحال احداث یا پیشنهادشده در سراسر جهان در حال افزایش است.
📎 برگرفته از سایت: Sciencedaily
#عواقب_ناخواسته #محیطزیست
#فاجعهی_زیستمحیطی #طبیعت
#دولت_و_محیطزیست #سدسازی
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎2
«گرایش دموکراتیک سبب میشود که شهروندان پیوسته و لاینقطع امتیازات دولت را افزایش دهند و حقوق فردی افراد را محدود سازند. ترس از اغتشاش و عشق به رفاه، ملل دموکراتیک را نامعقولانه به این سو سوق میدهد که وظایف حکومت مرکزی را، بهعنوان تنها قدرتی که در ظاهر بهاندازهی کافی قدرتمند و مطمئن است که آنان را در برابر هرجومرج محافظت کند، افزایش دهند. تمام شرایطی که دولت یک جامعهی دموکراتیک را مضطرب و متزلزل میسازد، این گرایش عمومی را تقویت میکند و باعث میشود که افراد هرچه بیشتر حقوق خود برای آرامش خود قربانی کنند.»
❈ الکسی دو توکویل. دموکراسی در آمریکا
➣ @Notes_On_Liberty
❈ الکسی دو توکویل. دموکراسی در آمریکا
➣ @Notes_On_Liberty
👎2👍1
📃 میلتون فریدمن بدون روتوش (۱) | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
اگر در برابر یک فرد عامی از «اقتصاد بازار آزاد» نام ببرید و او این عبارت را تا آن زمان شنیده باشد، احتمالاً آن را بهکلّی با نام میلتون فریدمن یکسان تلقّی خواهد کرد. پروفسور فریدمن طی سالهای متمادی، عناوین احترامآمیزی را یکی پس از دیگری هم از مطبوعات و هم از همکارانش گرفته و مکتبی به نام فریدمنیها و «مانتاریستها» (پولیون)، در چالش آشکار با سنّت کینزی سر برآورده است.
با اینهمه، لیبرتارینها باید بهجای واکنش معمول خود، یعنی تکریم و ترس آمیخته با احترام در برابر «فردی از خود آنها که به موفّقیّت رسیده است»، با تردیدی عمیق با کل این موضوع برخورد کنند: «اگر او لیبرتارینی چنین پرشور و خالص است، چه شده که عزیزدردانه و نورچشمی دولت شده است؟» فریدمن، مشاور ریچارد نیکسون و دوست و همکار بیشتر اقتصاددانان دولت او، در واقع امر، تأثیر خود را بر سیاستهای کنونی به جا گذاشته است و در حقیقت در مقام یک دفاعیهپرداز مهم غیررسمی، سیاستهای نیکسون را توجیه میکند.
حقیقتاً در این مورد نیز مانند موارد مشابه دیگر، شکّ و تردید، واکنش دقیقا مناسب از جانب لیبرتارینها است؛ زیرا گونهی خاصّ «اقتصاد بازار آزاد» که به پروفسور فریدمن تعلّق دارد، به شکلی طراحی نشده که مایهی دردسر صاحبان قدرت باشد. میلتون فریدمن از دخالتهای دولت در اقتصاد دفاع میکند و حال زمان آن رسیده که لیبرتارینها به این واقعیّت توجه کنند.
مکتب شیکاگو
درک کامل از فریدمنیسم، تنها در متن ریشههای تاریخی آن یا به بیان دیگر، تنها در متن مکتب اقتصادی موسوم به «شیکاگو» در دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ صورت میگیرد. فریدمن، استاد دانشگاه شیکاگو، امروزه رهبر بلامنازع گونهی جدید یا نسل دوم مکتب شیکاگو است که هواخواهانی در میان اقتصاددانان دارد و مراکز اصلی آن در دانشگاههای شیکاگو، یوسیالای، و ویرجینیا واقع است.
اعضای گونهی اولیه یا نسل ابتدایی مکتب شیکاگو، در زمانهی خود «چپگرا» تلقّی میشدند، چه هر نوع معیار ناب مبتنی بر بازار آزاد، واقعاً به این نکته حکم میکرد. هرچند فریدمن برخی از رویکردهای آنان را اصلاح کرد، اما وی همچنان از جنس شیکاگوییهای دهه سی باقی مانده است.
برنامهی سیاسی شیکاگوییهای اولیّه به بهترین شکل در «برنامهای ایجابی برای لسهفر»، اثر برجسته هنری سیمونز، استاد مهم و جریانساز علوم سیاسی آشکار گردیده است. برنامهی سیاسی سیمونز تنها به یک معنای ناآگاهانهْ طنزآمیز، به لسهفر گرایش داشت. این برنامه از سه ایدهی کلیدی تشکیل میشد:
۱- سیاستی بنیادی و قاطع برای شکست انحصار تمام عوامل اقتصادی، از اتّحادیهها و بنگاههای بزرگ تجاری گرفته تا فروشگاههای کوچک، جهت دستیابی به رقابت «کامل» و آنچه سیمونز، «بازار آزاد» میپنداشت؛
۲- طرحی کلان با هدف برابریطلبی قهری که درآمدها را از طریق ساختار مالیات بر درآمد یکسان میکند.
۳- سیاستی کینزی برای تثبیت سطح قیمتها از طریق برنامههای مالی و پولی انبساطی در حین رکود.
انحصارشکنی افراطی، برابریطلبی و کینزینیسم. مکتب شیکاگو بخش عمدهای از برنامه نیو دیل را در خود داشت؛ بنابراین در اوایل دههی ۱۹۳۰، از جایگاه آن بهعنوان یک مکتب حاشیهای چپگرایانه در اقتصاد برخوردار بود و هرچند فریدمن، موضع انعطافناپذیر سیمونز را تغییر داده و تلطیف کرده، اما او هنوز اساساً سیمونزی است که دوباره متولّد شده است و از آنجا که دیگر اقتصاددانان در این میان به شدّت چپگرا و دولتگرا شدهاند، تنها به نظر میرسد که او از بازار آزاد طرفداری میکند. همچنین فریدمن، در برخی موارد، عناصر دولتگرایانه شوم و نامطبوعی را در ایدههای خود آورده که حتّی در گونهی قدیمیتر مکتب شیکاگو نیز وجود نداشتهاند.
مکتب شیکاگو، انحصار، رقابت
اجازه دهید مؤلفههای اصلی لسهفر جمعگرایانهی سیمونزی را به ترتیب بررسی کنیم. خوشبختانه فریدمن و همکارانش در باب مسألهی انحصار و رقابت، از انحصارشکنی شدید سیمونزی بسیار فاصله گرفته و به خردگرایی سوق پیدا کردهاند. فریدمن امروزه میپذیرد که منبع اصلی انحصار در اقتصاد، فعالیّت دولت است و بر الغای این اقدامات و تدابیر موجد انحصار، تمرکز میکند.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اگر در برابر یک فرد عامی از «اقتصاد بازار آزاد» نام ببرید و او این عبارت را تا آن زمان شنیده باشد، احتمالاً آن را بهکلّی با نام میلتون فریدمن یکسان تلقّی خواهد کرد. پروفسور فریدمن طی سالهای متمادی، عناوین احترامآمیزی را یکی پس از دیگری هم از مطبوعات و هم از همکارانش گرفته و مکتبی به نام فریدمنیها و «مانتاریستها» (پولیون)، در چالش آشکار با سنّت کینزی سر برآورده است.
با اینهمه، لیبرتارینها باید بهجای واکنش معمول خود، یعنی تکریم و ترس آمیخته با احترام در برابر «فردی از خود آنها که به موفّقیّت رسیده است»، با تردیدی عمیق با کل این موضوع برخورد کنند: «اگر او لیبرتارینی چنین پرشور و خالص است، چه شده که عزیزدردانه و نورچشمی دولت شده است؟» فریدمن، مشاور ریچارد نیکسون و دوست و همکار بیشتر اقتصاددانان دولت او، در واقع امر، تأثیر خود را بر سیاستهای کنونی به جا گذاشته است و در حقیقت در مقام یک دفاعیهپرداز مهم غیررسمی، سیاستهای نیکسون را توجیه میکند.
حقیقتاً در این مورد نیز مانند موارد مشابه دیگر، شکّ و تردید، واکنش دقیقا مناسب از جانب لیبرتارینها است؛ زیرا گونهی خاصّ «اقتصاد بازار آزاد» که به پروفسور فریدمن تعلّق دارد، به شکلی طراحی نشده که مایهی دردسر صاحبان قدرت باشد. میلتون فریدمن از دخالتهای دولت در اقتصاد دفاع میکند و حال زمان آن رسیده که لیبرتارینها به این واقعیّت توجه کنند.
مکتب شیکاگو
درک کامل از فریدمنیسم، تنها در متن ریشههای تاریخی آن یا به بیان دیگر، تنها در متن مکتب اقتصادی موسوم به «شیکاگو» در دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ صورت میگیرد. فریدمن، استاد دانشگاه شیکاگو، امروزه رهبر بلامنازع گونهی جدید یا نسل دوم مکتب شیکاگو است که هواخواهانی در میان اقتصاددانان دارد و مراکز اصلی آن در دانشگاههای شیکاگو، یوسیالای، و ویرجینیا واقع است.
اعضای گونهی اولیه یا نسل ابتدایی مکتب شیکاگو، در زمانهی خود «چپگرا» تلقّی میشدند، چه هر نوع معیار ناب مبتنی بر بازار آزاد، واقعاً به این نکته حکم میکرد. هرچند فریدمن برخی از رویکردهای آنان را اصلاح کرد، اما وی همچنان از جنس شیکاگوییهای دهه سی باقی مانده است.
برنامهی سیاسی شیکاگوییهای اولیّه به بهترین شکل در «برنامهای ایجابی برای لسهفر»، اثر برجسته هنری سیمونز، استاد مهم و جریانساز علوم سیاسی آشکار گردیده است. برنامهی سیاسی سیمونز تنها به یک معنای ناآگاهانهْ طنزآمیز، به لسهفر گرایش داشت. این برنامه از سه ایدهی کلیدی تشکیل میشد:
۱- سیاستی بنیادی و قاطع برای شکست انحصار تمام عوامل اقتصادی، از اتّحادیهها و بنگاههای بزرگ تجاری گرفته تا فروشگاههای کوچک، جهت دستیابی به رقابت «کامل» و آنچه سیمونز، «بازار آزاد» میپنداشت؛
۲- طرحی کلان با هدف برابریطلبی قهری که درآمدها را از طریق ساختار مالیات بر درآمد یکسان میکند.
۳- سیاستی کینزی برای تثبیت سطح قیمتها از طریق برنامههای مالی و پولی انبساطی در حین رکود.
انحصارشکنی افراطی، برابریطلبی و کینزینیسم. مکتب شیکاگو بخش عمدهای از برنامه نیو دیل را در خود داشت؛ بنابراین در اوایل دههی ۱۹۳۰، از جایگاه آن بهعنوان یک مکتب حاشیهای چپگرایانه در اقتصاد برخوردار بود و هرچند فریدمن، موضع انعطافناپذیر سیمونز را تغییر داده و تلطیف کرده، اما او هنوز اساساً سیمونزی است که دوباره متولّد شده است و از آنجا که دیگر اقتصاددانان در این میان به شدّت چپگرا و دولتگرا شدهاند، تنها به نظر میرسد که او از بازار آزاد طرفداری میکند. همچنین فریدمن، در برخی موارد، عناصر دولتگرایانه شوم و نامطبوعی را در ایدههای خود آورده که حتّی در گونهی قدیمیتر مکتب شیکاگو نیز وجود نداشتهاند.
مکتب شیکاگو، انحصار، رقابت
اجازه دهید مؤلفههای اصلی لسهفر جمعگرایانهی سیمونزی را به ترتیب بررسی کنیم. خوشبختانه فریدمن و همکارانش در باب مسألهی انحصار و رقابت، از انحصارشکنی شدید سیمونزی بسیار فاصله گرفته و به خردگرایی سوق پیدا کردهاند. فریدمن امروزه میپذیرد که منبع اصلی انحصار در اقتصاد، فعالیّت دولت است و بر الغای این اقدامات و تدابیر موجد انحصار، تمرکز میکند.
➣ @Notes_On_Liberty
👎4👍2
📃 میلتون فریدمن بدون روتوش (۲) | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
اهالی مکتب شیکاگو به تدریج، موضعی ملایمتر نسبت به فعالیّت بنگاههای بزرگ در بازار آزاد اتّخاذ کرده و حتّی فریدمنیهایی از قبیل لستر تلسر ظهور کردهاند که استدلالهایی فوقالعاده را در دفاع از تبلیغات که قبلاً از دید همهی مدافعان «رقابت کامل» منفور بود، مطرح میکنند. با اینوجود، هرچند فریدمن عملاً موضعی نزدیکتر به لیبرتارینیسم را در قبال مسألهی انحصار اتّخاذ کرده، ولی کماکان نظریهی قدیمی شیکاگویی را حفظ کرده است. بر پایهی این نظریّه، دنیای نامعقول، غیرواقعی و نامطبوع «رقابت کامل» (دنیایی که تمام بنگاهها در آن چنان کوچکند، که به هیچوجه نمیتوانند تأثیری بر تقاضا برای محصولات خود و قیمت آنها بگذارند)، از برخی جهات، از دنیای واقعی و موجود رقابت -که «ناقص» نامیده میشود- بهتر است.
دیدگاهی فوقالعاده ممتاز در باب رقابت، در مکتب کاملاً مغفولماندهی «اقتصاد اتریشی» یافت میشود که مدل «رقابت کامل» را حقیر شمرده و دنیای واقعی رقابت در بازار آزاد را به آن ترجیح میدهد. بنابراین اگرچه دیدگاه واقعی فریدمن دربارهی رقابت و انحصار چندان نامطلوب نیست، ولی ضعف نظریّهی اصلی او میتواند در هر زمان، بازگشت به انحصارشکنی جنونآمیز شیکاگوییهای دههی ۱۹۳۰ را امکانپذیر سازد. برای مثال، مدّت زیادی از آن زمان نگذشته که جورج استیگلر، سرشناسترین همکار فریدمن، در برابر اعضای کنگره از تفکیک صنعت فولاد آمریکا به تعداد پرشماری از بخشهای سازنده، جهت رفع انحصار از آن، دفاع کرد.
برابریطلبی شیکاگویی فریدمن
اگرچه فریدمن از تأکید سیمونز بر برابریطلبی مفرط از طریق ساختار مالیات بر درآمد دست کشیده است، ولی مشخصّههای بنیادین برابریطلبی دولتگرایانه هنوز در آثار او به چشم میخورد. این نوع برابریطلبی در تمایل مکتب شیکاگو به اعمال بار عمدهی ساختار مالیاتی بر مالیات بر درآمد که یقیناً تمامیتخواهانهترین نوع مالیاتهاست، به جا مانده است. شیکاگوییها مالیات بر درآمد را به این دلیل ترجیح میدهند که در نظریهی اقتصادی خود، از سنّت فاجعهآمیز اقتصاد متعارف آنگلوآمریکن در تمایزگذاری دقیق میان حوزههای «اقتصاد خرد» و «اقتصاد کلان» پیروی میکنند.
باور آنها این است که دو دنیای کاملاً مجزّا و مستقل در علم اقتصاد وجود دارد. در یک سو با عرصهی «خُرد» -دنیای قیمتهای متمایزی که بهواسطهی نیروهای عرضه و تقاضا تعیین میشوند- سروکار داریم. در اینجا شیکاگوییها اذعان دارند که عملکرد اقتصاد، به بهترین شکل به بازی آزادانهی بازار آزاد محوّل شده است، ولی تأکید میکنند که عرصهی مجزّا و ممتاز دیگری به نام اقتصاد «کلان» -عرصهی پارامترهای کلّی بودجهی دولت و سیاستهای پولی- نیز وجود دارد که بازار آزاد در آن به هیچوجه امکانپذیر یا حتّی مطلوب نیست.
فریدمنیها مانند همکاران کینزی خود مایلند که کنترل مطلق این حوزههای کلان را به دولت مرکزی واگذار کنند تا از اقتصاد برای نیل به اهداف اجتماعی استفاده کند و در عین حال مدّعیاند که دنیای خرد کماکان میتواند آزاد بماند. بهطور خلاصه فریدمنیها مانند کینزیها، عرصهی حیاتی کلان را به دولتگرایی، به عنوان چارچوب ظاهراً اساسی برای آزادی خُرد (micro-freedom) بازار آزاد وامیگذارند.
ولی در واقع، همانطور که اتریشیها نشان دادهاند، عرصههای کلان و خرد با یکدیگر ادغام شده و در هم پیچیدهاند. نمیتوان حوزهی کلان را به دولت محوّل کرد و در عین حال برای حفظ آزادی در سطح خرد تلاش کرد. تمام انواع مالیاتها و بهویژه مالیات بر درآمد، دزدی و مصادرهی نظاممند را به عرصهی خرد فردی تزریق میکند و اثراتی ناگوار و اعوجاجزا را بر کلّ نظام اقتصادی بر جای مینهد. مایهی تأسف است که فریدمنیها همچون دیگر اقتصاددانان آنگلوآمریکن، هیچگاه به موفّقیّت لودویگ فن میزس، بنیانگذار مکتب جدید اتریشی، در تلفیق عرصههای خرد و کلان در نظریه اقتصادی در اثر کلاسیک خود با عنوان نظریّهی پول و اعتبار که در ۱۹۱۲ منتشر شد، توجّه نکردهاند.
- ادامه دارد...
📎 مترجم: محسن رنجبر، دنیای اقتصاد
#فریدمن #مکتب_شیکاگو #نئولیبرالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اهالی مکتب شیکاگو به تدریج، موضعی ملایمتر نسبت به فعالیّت بنگاههای بزرگ در بازار آزاد اتّخاذ کرده و حتّی فریدمنیهایی از قبیل لستر تلسر ظهور کردهاند که استدلالهایی فوقالعاده را در دفاع از تبلیغات که قبلاً از دید همهی مدافعان «رقابت کامل» منفور بود، مطرح میکنند. با اینوجود، هرچند فریدمن عملاً موضعی نزدیکتر به لیبرتارینیسم را در قبال مسألهی انحصار اتّخاذ کرده، ولی کماکان نظریهی قدیمی شیکاگویی را حفظ کرده است. بر پایهی این نظریّه، دنیای نامعقول، غیرواقعی و نامطبوع «رقابت کامل» (دنیایی که تمام بنگاهها در آن چنان کوچکند، که به هیچوجه نمیتوانند تأثیری بر تقاضا برای محصولات خود و قیمت آنها بگذارند)، از برخی جهات، از دنیای واقعی و موجود رقابت -که «ناقص» نامیده میشود- بهتر است.
دیدگاهی فوقالعاده ممتاز در باب رقابت، در مکتب کاملاً مغفولماندهی «اقتصاد اتریشی» یافت میشود که مدل «رقابت کامل» را حقیر شمرده و دنیای واقعی رقابت در بازار آزاد را به آن ترجیح میدهد. بنابراین اگرچه دیدگاه واقعی فریدمن دربارهی رقابت و انحصار چندان نامطلوب نیست، ولی ضعف نظریّهی اصلی او میتواند در هر زمان، بازگشت به انحصارشکنی جنونآمیز شیکاگوییهای دههی ۱۹۳۰ را امکانپذیر سازد. برای مثال، مدّت زیادی از آن زمان نگذشته که جورج استیگلر، سرشناسترین همکار فریدمن، در برابر اعضای کنگره از تفکیک صنعت فولاد آمریکا به تعداد پرشماری از بخشهای سازنده، جهت رفع انحصار از آن، دفاع کرد.
برابریطلبی شیکاگویی فریدمن
اگرچه فریدمن از تأکید سیمونز بر برابریطلبی مفرط از طریق ساختار مالیات بر درآمد دست کشیده است، ولی مشخصّههای بنیادین برابریطلبی دولتگرایانه هنوز در آثار او به چشم میخورد. این نوع برابریطلبی در تمایل مکتب شیکاگو به اعمال بار عمدهی ساختار مالیاتی بر مالیات بر درآمد که یقیناً تمامیتخواهانهترین نوع مالیاتهاست، به جا مانده است. شیکاگوییها مالیات بر درآمد را به این دلیل ترجیح میدهند که در نظریهی اقتصادی خود، از سنّت فاجعهآمیز اقتصاد متعارف آنگلوآمریکن در تمایزگذاری دقیق میان حوزههای «اقتصاد خرد» و «اقتصاد کلان» پیروی میکنند.
باور آنها این است که دو دنیای کاملاً مجزّا و مستقل در علم اقتصاد وجود دارد. در یک سو با عرصهی «خُرد» -دنیای قیمتهای متمایزی که بهواسطهی نیروهای عرضه و تقاضا تعیین میشوند- سروکار داریم. در اینجا شیکاگوییها اذعان دارند که عملکرد اقتصاد، به بهترین شکل به بازی آزادانهی بازار آزاد محوّل شده است، ولی تأکید میکنند که عرصهی مجزّا و ممتاز دیگری به نام اقتصاد «کلان» -عرصهی پارامترهای کلّی بودجهی دولت و سیاستهای پولی- نیز وجود دارد که بازار آزاد در آن به هیچوجه امکانپذیر یا حتّی مطلوب نیست.
فریدمنیها مانند همکاران کینزی خود مایلند که کنترل مطلق این حوزههای کلان را به دولت مرکزی واگذار کنند تا از اقتصاد برای نیل به اهداف اجتماعی استفاده کند و در عین حال مدّعیاند که دنیای خرد کماکان میتواند آزاد بماند. بهطور خلاصه فریدمنیها مانند کینزیها، عرصهی حیاتی کلان را به دولتگرایی، به عنوان چارچوب ظاهراً اساسی برای آزادی خُرد (micro-freedom) بازار آزاد وامیگذارند.
ولی در واقع، همانطور که اتریشیها نشان دادهاند، عرصههای کلان و خرد با یکدیگر ادغام شده و در هم پیچیدهاند. نمیتوان حوزهی کلان را به دولت محوّل کرد و در عین حال برای حفظ آزادی در سطح خرد تلاش کرد. تمام انواع مالیاتها و بهویژه مالیات بر درآمد، دزدی و مصادرهی نظاممند را به عرصهی خرد فردی تزریق میکند و اثراتی ناگوار و اعوجاجزا را بر کلّ نظام اقتصادی بر جای مینهد. مایهی تأسف است که فریدمنیها همچون دیگر اقتصاددانان آنگلوآمریکن، هیچگاه به موفّقیّت لودویگ فن میزس، بنیانگذار مکتب جدید اتریشی، در تلفیق عرصههای خرد و کلان در نظریه اقتصادی در اثر کلاسیک خود با عنوان نظریّهی پول و اعتبار که در ۱۹۱۲ منتشر شد، توجّه نکردهاند.
- ادامه دارد...
📎 مترجم: محسن رنجبر، دنیای اقتصاد
#فریدمن #مکتب_شیکاگو #نئولیبرالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎4
«قانون اساسی برای حمایت از مردم در برابر شاه نبود، بلکه شاه را از دست مردم در امان نگاه میداشت. این قانون دولت بود و، از قبل، فرض را بر سوءظن قرار داده و حق وضع مالیات، بدون رضایت مالیاتدهنده، و قانونگذاری را برای شاه مفروض داشته بود. حال، شاه مشروطه خود را مشمول تشریفات و رویداد کرده بود که او را قادر میساخت قدرتش را فراتر از هر چیز ممکن توسعه و ارتقا دهد.» (هانس هرمان هوپ، اشرافیت، سلطنت، و دموکراسی)
❈ قانون اساسی بلژیک نیمقرن پیش از استعمار این کشور بر کنگو، در سال ۱۸۳۱، به تصویب رسیده بود. اصل ۸۷ آن بیان میدارد که «پادشاه نمیتواند بدون موافقت مجلسین ریاست دولت دیگری را بر عهده بگیرد.» همچنین اصل ۸۸ اعلام میکند که «شخص پادشاه از تعرّض مصون است و وزیران وی پاسخگو هستند.» در سال ۱۸۸۵ دولت آزاد کنگو، که نام تشکیلات استعماری بلژیک در آن کشور بود، تشکیل شد و دولت دموکراتیک ایالات متّحده، به ریاست چستر آلن آرتور، رئیسجمهور منتخب آن کشور از حزب جمهوریخواه، نخستین کشوری بود که این دولت استعماری را بهرسمیّت شناخت.
➣ @Notes_On_Liberty
❈ قانون اساسی بلژیک نیمقرن پیش از استعمار این کشور بر کنگو، در سال ۱۸۳۱، به تصویب رسیده بود. اصل ۸۷ آن بیان میدارد که «پادشاه نمیتواند بدون موافقت مجلسین ریاست دولت دیگری را بر عهده بگیرد.» همچنین اصل ۸۸ اعلام میکند که «شخص پادشاه از تعرّض مصون است و وزیران وی پاسخگو هستند.» در سال ۱۸۸۵ دولت آزاد کنگو، که نام تشکیلات استعماری بلژیک در آن کشور بود، تشکیل شد و دولت دموکراتیک ایالات متّحده، به ریاست چستر آلن آرتور، رئیسجمهور منتخب آن کشور از حزب جمهوریخواه، نخستین کشوری بود که این دولت استعماری را بهرسمیّت شناخت.
➣ @Notes_On_Liberty
👍6👎4
📃 نگارهای از یک مرد شریر: کارل مارکس (۱) | ✍🏻 اریک فون کوینلت-لدین
➣ @Notes_On_Liberty
در «جمهوری دموکراتیک آلمان» داستان پیرمرد خستهای را روایت میکنند که سعی دارد به بهشت سرخ وارد شود. فرشتهی مقرّب کمونیست او را زیر دروازه نگاه داشته و سوالپیچ میکند:
+ کجا متولّد شدهای؟
- در یک اسقفنشین باستانی.
+ شهروند کجایی؟
- پروس.
+ پدرت کیست؟
- یک حقوقدان ثروتمند.
+ دینت چیست؟
- به مسیحیّت گرویدهام.
+ خوب نیست. متأهلی؟ همسرت کیست؟
- دختر یک نجیبزادهی پروسی و خواهر وزیر کشور پروس که سوسیالیستها را آزار و اذیّت میکرده.
+ فاجعه است. بیشتر عمرت را در کجا گذراندهای؟
- در لندن.
+ پایتخت استعماری سرمایهداری! دوست صمیمیات کیست؟
- یک کارخانهدار از منطقهی رور.
+ آیا کارگران را دوست داری؟
- نه زیاد. از آنها باید احتراز کرد. آنان را باید تحقیر کرد.
+ دربارهی یهودیان چه فکر میکنی؟
- آنان را نژاد پولدوست نامیدهام و امیدوارم که از روی زمین محو شوند.
+ و دربارهی اسلاوها؟
- من روسها را تحقیر کردهام.
+ تو باید فاشیست باشی! چطور جرأت درخواست ورود به بهشت سرخ را کردهای! باید دیوانه باشی! راستی! نامت چیست؟
ـ کارل مارکس
انسان در واقع حیوان عجیبی است. این گزاره به گونههای بسیاری به اثبات رسیده، بهویژه با تجدید حیات مارکس در دههی اخیر. با اینحال، ایدههای این متفکّر عجیب و بسیار مخرّب مسئول رودهای خون و اقیانوسهای اشک در سرتاسر جهان است. جای شک نیست که بدون چالش کمونیسم، رقیب آن، ناسیونال سوسیالیسم، هرگز نمیتوانست موفق شود. هیتلر نزد رائوشنینگ لاف میزد که مجری واقعی مارکسیسم است (هرچند «منهای روح یهودی-تلمودی آن»)؛ بنابراین رقص مرگ خوفناک تمدّن ما در پنجاه سال گذشته بهخاطر مرد سخیف، شیطانصفت، و بداقبالی است که نیمی از عمرش را صرف کپیبرداری از متون بیپایان از کتابها در سالن مطالعهی کتابخانهی موزهی بریتانیا کرد. با این وجود، مارکس، بهجز چند جزوه و جلد اول یکی از کتبش، چیزی جز دستنوشتههای مونتاژشده و غیرقابل انتشار، و کوهی از یادداشتها باقی نگذاشت. این دوست او فردریش انگلس بود که با تلاشهای طاقتفرسای خود مجبور شد به آنها شکل ببخشد.
این تجدید حیات مارکس عمدتاً حاصل ظهور چپ نو بود که استدلال میکرد آن پیرمرد گرانقدر مورد سوءتعبیر و فهم نادرست روسهای وحشی قرار گرفته است. همچنین، شماری از مردان و زنانی که از سوسیالیست یا کمونیست نامیده شدن وحشت داشتند، در دلهایشان نسبت به مردی که «حداقل نسبت به فقرا سرشار از مهر بود و پدری ستایشبرانگیز و همسری مهربان» احساس ترّحم میکردند. مطمئناً مارکس فردی پیچیده و متناقض بود، و توجّه دوباره به او سبب انتشار چندین کتاب آلمانی شد که به تحلیل کشندهترین و فاجعهبارترین شخصیّت عصر ما میپردازند. ایدههای ویرانگری که تقریباً بهطور اجنتابناپذیری از شخصی مخرّب و تنفّرآور نشأت گرفتهاند.
کارل مارکس در سال ۱۸۱۸ در شهر تریر از والدینی یهودی متولّد شد. تنها چند سال پس از آن، اسقفنشین کاتولیک تریر بهزور در پادشاهی پروس ادغام شد و پدر مارکس مذهب لوتری اشغالگران پروسی را پذیرفت. مادر و فرزند چندی بعد به دست یک روحانی ارتش پروس تعمید داده شدند. خداپرستی عصر روشنگری، ایمان حقیقیِ هاینریش مارکس بود، مردی فرهیخته و پدری فداکار. کارلِ جوان مدرسه را در سنّ هفده سالگی با موفقیّت کامل به پایان رساند و تحصیل در رشتهی حقوق را به امید یافتن شغل دانشگاهی شروع کرد، که کوتاهزمانی بعد آن را بهخاطر فلسفه رها کرد.
او ابتدا در بُن، و سپس در برلین، جایی که در حلقهی هگلیان افتاد، مشغول تحصیل شد. دکترای تخصّصی خود را از دانشگاه جنا دریافت کرد، ولی از فکر استاد شدن بیرون آمد. او همچنین از نگارش اشعار خودخواهانه و اجرای تئاتر منصرف شد. سپس با نجیبزادگان پروسی وصلت کرد و خود را بهعنوان نویسندهای ناوابسته در پاریس جایگیر ساخت، جایی که به زودی با سوسیالیستهای فرانسوی برخورد داشت. او به کُلْن نقل مکان کرد، و سپس به پاریس بازگشت و، سرانجام، هنگامیکه به جرم دشمنی با نظم موجود از بلژیک اخراج شد، مجوز اقامت در لندن را دریافت کرد؛ جایی که، جز چند وقفه، تا آخر عمرش تا ۱۸۸۳ در آن ماند.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در «جمهوری دموکراتیک آلمان» داستان پیرمرد خستهای را روایت میکنند که سعی دارد به بهشت سرخ وارد شود. فرشتهی مقرّب کمونیست او را زیر دروازه نگاه داشته و سوالپیچ میکند:
+ کجا متولّد شدهای؟
- در یک اسقفنشین باستانی.
+ شهروند کجایی؟
- پروس.
+ پدرت کیست؟
- یک حقوقدان ثروتمند.
+ دینت چیست؟
- به مسیحیّت گرویدهام.
+ خوب نیست. متأهلی؟ همسرت کیست؟
- دختر یک نجیبزادهی پروسی و خواهر وزیر کشور پروس که سوسیالیستها را آزار و اذیّت میکرده.
+ فاجعه است. بیشتر عمرت را در کجا گذراندهای؟
- در لندن.
+ پایتخت استعماری سرمایهداری! دوست صمیمیات کیست؟
- یک کارخانهدار از منطقهی رور.
+ آیا کارگران را دوست داری؟
- نه زیاد. از آنها باید احتراز کرد. آنان را باید تحقیر کرد.
+ دربارهی یهودیان چه فکر میکنی؟
- آنان را نژاد پولدوست نامیدهام و امیدوارم که از روی زمین محو شوند.
+ و دربارهی اسلاوها؟
- من روسها را تحقیر کردهام.
+ تو باید فاشیست باشی! چطور جرأت درخواست ورود به بهشت سرخ را کردهای! باید دیوانه باشی! راستی! نامت چیست؟
ـ کارل مارکس
انسان در واقع حیوان عجیبی است. این گزاره به گونههای بسیاری به اثبات رسیده، بهویژه با تجدید حیات مارکس در دههی اخیر. با اینحال، ایدههای این متفکّر عجیب و بسیار مخرّب مسئول رودهای خون و اقیانوسهای اشک در سرتاسر جهان است. جای شک نیست که بدون چالش کمونیسم، رقیب آن، ناسیونال سوسیالیسم، هرگز نمیتوانست موفق شود. هیتلر نزد رائوشنینگ لاف میزد که مجری واقعی مارکسیسم است (هرچند «منهای روح یهودی-تلمودی آن»)؛ بنابراین رقص مرگ خوفناک تمدّن ما در پنجاه سال گذشته بهخاطر مرد سخیف، شیطانصفت، و بداقبالی است که نیمی از عمرش را صرف کپیبرداری از متون بیپایان از کتابها در سالن مطالعهی کتابخانهی موزهی بریتانیا کرد. با این وجود، مارکس، بهجز چند جزوه و جلد اول یکی از کتبش، چیزی جز دستنوشتههای مونتاژشده و غیرقابل انتشار، و کوهی از یادداشتها باقی نگذاشت. این دوست او فردریش انگلس بود که با تلاشهای طاقتفرسای خود مجبور شد به آنها شکل ببخشد.
این تجدید حیات مارکس عمدتاً حاصل ظهور چپ نو بود که استدلال میکرد آن پیرمرد گرانقدر مورد سوءتعبیر و فهم نادرست روسهای وحشی قرار گرفته است. همچنین، شماری از مردان و زنانی که از سوسیالیست یا کمونیست نامیده شدن وحشت داشتند، در دلهایشان نسبت به مردی که «حداقل نسبت به فقرا سرشار از مهر بود و پدری ستایشبرانگیز و همسری مهربان» احساس ترّحم میکردند. مطمئناً مارکس فردی پیچیده و متناقض بود، و توجّه دوباره به او سبب انتشار چندین کتاب آلمانی شد که به تحلیل کشندهترین و فاجعهبارترین شخصیّت عصر ما میپردازند. ایدههای ویرانگری که تقریباً بهطور اجنتابناپذیری از شخصی مخرّب و تنفّرآور نشأت گرفتهاند.
کارل مارکس در سال ۱۸۱۸ در شهر تریر از والدینی یهودی متولّد شد. تنها چند سال پس از آن، اسقفنشین کاتولیک تریر بهزور در پادشاهی پروس ادغام شد و پدر مارکس مذهب لوتری اشغالگران پروسی را پذیرفت. مادر و فرزند چندی بعد به دست یک روحانی ارتش پروس تعمید داده شدند. خداپرستی عصر روشنگری، ایمان حقیقیِ هاینریش مارکس بود، مردی فرهیخته و پدری فداکار. کارلِ جوان مدرسه را در سنّ هفده سالگی با موفقیّت کامل به پایان رساند و تحصیل در رشتهی حقوق را به امید یافتن شغل دانشگاهی شروع کرد، که کوتاهزمانی بعد آن را بهخاطر فلسفه رها کرد.
او ابتدا در بُن، و سپس در برلین، جایی که در حلقهی هگلیان افتاد، مشغول تحصیل شد. دکترای تخصّصی خود را از دانشگاه جنا دریافت کرد، ولی از فکر استاد شدن بیرون آمد. او همچنین از نگارش اشعار خودخواهانه و اجرای تئاتر منصرف شد. سپس با نجیبزادگان پروسی وصلت کرد و خود را بهعنوان نویسندهای ناوابسته در پاریس جایگیر ساخت، جایی که به زودی با سوسیالیستهای فرانسوی برخورد داشت. او به کُلْن نقل مکان کرد، و سپس به پاریس بازگشت و، سرانجام، هنگامیکه به جرم دشمنی با نظم موجود از بلژیک اخراج شد، مجوز اقامت در لندن را دریافت کرد؛ جایی که، جز چند وقفه، تا آخر عمرش تا ۱۸۸۳ در آن ماند.
➣ @Notes_On_Liberty
👍6👎3
📃 نگارهای از یک مرد شریر: کارل مارکس (۲) | ✍🏻 اریک فون کوینلت-لدین
➣ @Notes_On_Liberty
واقعیّتهای زندگی او بسیارند. در اواخر دههی گذشته سه کتاب در آلمان منتشر شده است که مارکس را بهلحاظ روانشناختی تحلیل میکنند. دامنهی این کتب بسیار متفاوتاند، در قضاوتهایشان چندان متفاوت نیست. نویسندگان به هیچ «مکتب» خاصّی تعلّقخاطر ندارند ولی همگی پژوهندگان جدّی آثار و تاریخ شخصی «قهرمان» داستان ما هستند. این کتب عبارتند از: مارکس، نوشتهی ورنر بلومنبرگ؛ کتابی کوچک ولی خواندنی (۱۹۶۲). کارل مارکس، یک انقلابی، به قلم ارنست کاکس (۱۹۶۷)، و کارل مارکس، یک مطالعهی روانشناختی، اثر آرنولد کونزلی (۱۹۶۶). دو مورد اخیر در ایالات متّحده منتشر نشدهاند و هرکس که با مشکلات عظیم ترجمهی کتب در ایالات متّحده آشنا باشد، تعجّب نخواهد کرد. این وضع صرفاً علل مالی ندارد. این فقره تا حدّی بهدلیل ماهیّت کار این نویسندگان است.
به شخصیّت بنیانگذار سوسیالیسم و کمونیسم برگردیم. مارکس حتّی در جوانی هم جذّاب به نظر نمیرسیده است. او در دوران تحصیل از سوی پدر متموّل خود تأمین مالی میشود، و سالانه حدود ۷۰۰ تالر را صرف چیزهایی میکند که هنوز قابل توضیح نیستند -درآمد میانگین طبقهی متوسّط در آن دوران ۳۰۰ تالر بوده است. باوجود عشق به جنی فون وستفالن او شخصی بداقبال و «بیاراده» است و با این اصطلاحات با پدرش مکاتبه میکند. هاینریش مارکس او را مؤاخذه میکند: «صادقانه بگویم، از اصطلاحات مدرنی نظیر «بیاراده»، که توسط افراد ضعیف بهکار میرود متنفرم، چراکه آنها به دلیل آنکه نمیتوانند بدون تلاش، کاخهای زیبا، کالسکههای نفیس، و ثروتهای میلیونی در بانک داشته باشند، از زندگی متنفرند.» او، که پسرش را خوب میشناسد، در نامهای دیگر به او میگوید که شک دارد که قلبش همان خصوصیّات ذهنش را نداشته باشد. «اگر قلب تو خالص و انسانی نباشد، اگر توسّط نیرویی شیطانی منحرف شود... امید بزرگ زندگی من از بین خواهد رفت.»
کارل مارکس مشتاق و بیقرار بود. در این رابطه بهتر است که نگاهی به پایاننامهی دکترای او دربارهی اپیکور بیندازیم؛ فیلسوف مادّیگرای یونانی، که بهعنوان بنیانگذار اپیکوریانیسم، لذّات نفسانی را هدف اصلی زندگی میدانست. مارکس در اینجا چند خط از آیسخولوس نقل میکند که در آن پرومتئوس علیه خدایان یاوهگویی میکند و ایدهی پسر مطیع بودن برای زئوس پدر را به سخره میگیرد. شخصیّت پرومتئوس در حقیقت، همانطور که کاکس و کونزلی نشان میدهند، ستارهی راهنما در زندگی مارکس بوده است. طغیان علیه خدا (و خدایان)، شورش علیه نظم موجود، که در جوانی کاملاً طبیعیاند، تا آخر عمر سرلوحهی زندگی مارکس باقی ماند. چنانکه نویسندگان کتب مذکور تأکید دارند، مارکس هرگز رشد پیدا نکرد. کلّ رابطهی او با دیگران همچنان بر مدار نوجوانی میچرخید، اگر نگوییم که کودکانه بود.
دیدگاه اساسی مارکس، انسانیّتی رها از همهی ستمها، سرکوبها، و کنترلها و، بنابراین، آزاد برای رسیدن به «خودشکوفایی» خودخواهانه بود. او معتقد بود که یک رافائل، یک میکلآنژ، یک شکسپیر، یک باخ در وجود هر انسان وجود دارد. این رهایی بزرگ تنها با حاکمیّت و دیکتاتوری فقیرترین و مستبدترین مردم، یعنی طبقهی کارگر، به دست خواهد آمد. مارکس میاندیشید که اینها کسانی هستند که میتوانند بهمنظور تخریب کلّ نظم موجود تعلیم داده شوند -و سپس نظم جدیدی برقرار سازند. آنان «از سوی تاریخ» مأمور شدهاند که رویاهای خونین مارکس را پیش ببرند.
مشکل این بود که او هیچ شناختی از ذهن و ذهنیّت کارگران نداشت. او تنها بهلحاظ «آماری» از وضعیّت، و شرایط زندگی آنان اطّلاع داشت؛ این وضعیّت اجتنابناپذیر بود، زیرا در آغاز هرگونه صنعتیسازی (خواه کاپیتالیستی باشد خواه سوسیالیستی)، قدرت خرید تودهها همچنان پایین است و هزینههای پسانداز و سرمایهگذاری (یعنی خرید ماشینآلات گرانبها) بسیار بالاست. در دورهی سرمایهداری متقدّم، کارخانهداران، برخلاف افسانههای رایج، زندگی سادهای داشتند و به هیچ روی اهل تجمّل نبودند. ولی هیچ یک از اینها کارگران را به هیچ روی به مارکس علاقهمند نکرد. او سخنان اهانتآمیزی نسبت به آنان میگفت، مگر اینکه آنان علیه جامعهی «بورژوایی» که مارکس از آن متنفّر بود بسیج شوند!
- ادامه دارد...
📎 نشریهی The Freeman، سپتامبر ۱۹۷۳
#مارکس #مارکسیسم #سوسیالیسم
#کمونیسم #طاعون_سرخ #چپ
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
واقعیّتهای زندگی او بسیارند. در اواخر دههی گذشته سه کتاب در آلمان منتشر شده است که مارکس را بهلحاظ روانشناختی تحلیل میکنند. دامنهی این کتب بسیار متفاوتاند، در قضاوتهایشان چندان متفاوت نیست. نویسندگان به هیچ «مکتب» خاصّی تعلّقخاطر ندارند ولی همگی پژوهندگان جدّی آثار و تاریخ شخصی «قهرمان» داستان ما هستند. این کتب عبارتند از: مارکس، نوشتهی ورنر بلومنبرگ؛ کتابی کوچک ولی خواندنی (۱۹۶۲). کارل مارکس، یک انقلابی، به قلم ارنست کاکس (۱۹۶۷)، و کارل مارکس، یک مطالعهی روانشناختی، اثر آرنولد کونزلی (۱۹۶۶). دو مورد اخیر در ایالات متّحده منتشر نشدهاند و هرکس که با مشکلات عظیم ترجمهی کتب در ایالات متّحده آشنا باشد، تعجّب نخواهد کرد. این وضع صرفاً علل مالی ندارد. این فقره تا حدّی بهدلیل ماهیّت کار این نویسندگان است.
به شخصیّت بنیانگذار سوسیالیسم و کمونیسم برگردیم. مارکس حتّی در جوانی هم جذّاب به نظر نمیرسیده است. او در دوران تحصیل از سوی پدر متموّل خود تأمین مالی میشود، و سالانه حدود ۷۰۰ تالر را صرف چیزهایی میکند که هنوز قابل توضیح نیستند -درآمد میانگین طبقهی متوسّط در آن دوران ۳۰۰ تالر بوده است. باوجود عشق به جنی فون وستفالن او شخصی بداقبال و «بیاراده» است و با این اصطلاحات با پدرش مکاتبه میکند. هاینریش مارکس او را مؤاخذه میکند: «صادقانه بگویم، از اصطلاحات مدرنی نظیر «بیاراده»، که توسط افراد ضعیف بهکار میرود متنفرم، چراکه آنها به دلیل آنکه نمیتوانند بدون تلاش، کاخهای زیبا، کالسکههای نفیس، و ثروتهای میلیونی در بانک داشته باشند، از زندگی متنفرند.» او، که پسرش را خوب میشناسد، در نامهای دیگر به او میگوید که شک دارد که قلبش همان خصوصیّات ذهنش را نداشته باشد. «اگر قلب تو خالص و انسانی نباشد، اگر توسّط نیرویی شیطانی منحرف شود... امید بزرگ زندگی من از بین خواهد رفت.»
کارل مارکس مشتاق و بیقرار بود. در این رابطه بهتر است که نگاهی به پایاننامهی دکترای او دربارهی اپیکور بیندازیم؛ فیلسوف مادّیگرای یونانی، که بهعنوان بنیانگذار اپیکوریانیسم، لذّات نفسانی را هدف اصلی زندگی میدانست. مارکس در اینجا چند خط از آیسخولوس نقل میکند که در آن پرومتئوس علیه خدایان یاوهگویی میکند و ایدهی پسر مطیع بودن برای زئوس پدر را به سخره میگیرد. شخصیّت پرومتئوس در حقیقت، همانطور که کاکس و کونزلی نشان میدهند، ستارهی راهنما در زندگی مارکس بوده است. طغیان علیه خدا (و خدایان)، شورش علیه نظم موجود، که در جوانی کاملاً طبیعیاند، تا آخر عمر سرلوحهی زندگی مارکس باقی ماند. چنانکه نویسندگان کتب مذکور تأکید دارند، مارکس هرگز رشد پیدا نکرد. کلّ رابطهی او با دیگران همچنان بر مدار نوجوانی میچرخید، اگر نگوییم که کودکانه بود.
دیدگاه اساسی مارکس، انسانیّتی رها از همهی ستمها، سرکوبها، و کنترلها و، بنابراین، آزاد برای رسیدن به «خودشکوفایی» خودخواهانه بود. او معتقد بود که یک رافائل، یک میکلآنژ، یک شکسپیر، یک باخ در وجود هر انسان وجود دارد. این رهایی بزرگ تنها با حاکمیّت و دیکتاتوری فقیرترین و مستبدترین مردم، یعنی طبقهی کارگر، به دست خواهد آمد. مارکس میاندیشید که اینها کسانی هستند که میتوانند بهمنظور تخریب کلّ نظم موجود تعلیم داده شوند -و سپس نظم جدیدی برقرار سازند. آنان «از سوی تاریخ» مأمور شدهاند که رویاهای خونین مارکس را پیش ببرند.
مشکل این بود که او هیچ شناختی از ذهن و ذهنیّت کارگران نداشت. او تنها بهلحاظ «آماری» از وضعیّت، و شرایط زندگی آنان اطّلاع داشت؛ این وضعیّت اجتنابناپذیر بود، زیرا در آغاز هرگونه صنعتیسازی (خواه کاپیتالیستی باشد خواه سوسیالیستی)، قدرت خرید تودهها همچنان پایین است و هزینههای پسانداز و سرمایهگذاری (یعنی خرید ماشینآلات گرانبها) بسیار بالاست. در دورهی سرمایهداری متقدّم، کارخانهداران، برخلاف افسانههای رایج، زندگی سادهای داشتند و به هیچ روی اهل تجمّل نبودند. ولی هیچ یک از اینها کارگران را به هیچ روی به مارکس علاقهمند نکرد. او سخنان اهانتآمیزی نسبت به آنان میگفت، مگر اینکه آنان علیه جامعهی «بورژوایی» که مارکس از آن متنفّر بود بسیج شوند!
- ادامه دارد...
📎 نشریهی The Freeman، سپتامبر ۱۹۷۳
#مارکس #مارکسیسم #سوسیالیسم
#کمونیسم #طاعون_سرخ #چپ
➣ @Notes_On_Liberty
👍4👎3
📃 سدها چگونه باعث نابودی محیط زیست میشوند؟ | ✍🏻 سامانتا استال
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مقالهی زیر به اثرات ویرانگر، وحشتناک، و جبرانناپذیر سدها بر روی محیطزیست میپردازد، که از آن جمله، نابودی آب، زیستگاهها، انتشار گازهای گلخانهای، زمینلرزه، نابودی گونههای گیاهی و جانوری است:
سدها آب را ذخیره میکنند، انرژی تجدیدپذیر تأمین میکنند و از سیل جلوگیری به عمل میآورند. شوربختانه، سدها تأثیر تغییرات اقلیمی را بدتر میکنند. آنها گازهای گلخانهای آزاد میکنند، مخزن کربن در تالابها و اقیانوسها را از بین میبرند، اکوسیستم را از موادّ مغذّی محروم میدارند، زیستگاهها را تخریب میکنند، سطح آب دریا را افزایش میدهند، آب را هدر میدهند و جوامع فقیر را آواره میکنند.
بهطور کلّی، مخازن و دریاچههای مصنوعی مساحت بیشتری نسبت به رودها و کانالهایی که آنها را تغذیه میکنند دارند. مساحت بزرگتر، آب بیشتری را در معرض خورشید قرار میدهد، سرعت تبخیر آب را تسریع میکند. بهخاطر وجود موادّ مغذّی بهدامافتادهی آب، سدها و مخازن باعث رشد گیاهان آبزی میشوند. تعرّق گیاهان به افزایش سرعت تبخیر کمک میکند. هر ساله حدود ۱۷۰ کیلومتر مکعب از آبهای مخازن جهان تبخیر میشود. این رقم تقریباً معادل ۷ درصد از کل آب شیرین مصرفشده توسّط فعالیّتهای انسانی است!
سدها کوچ پرندگان و ماهیان را برهم میزنند. تغییر در ترکیب رود سیگنالهای شیمیایی را، که گونهها را از طریق فرایندهای بیولوژیک هدایت میکنند، برهم میزند. مانع فیزیکی سد گونهها را از مکانهای سنّتی تخمریزی و پرورششان محروم میکند. در نتیجهی این، آلودگی و تأثیرات تغییر آبوهوایی، گونههای آب شیرین ۷۰ درصد جمعیّت خود را از سال ۱۹۷۰ از دست دادهاند.
علاوه بر این، تغییر در: زمانبندی، ترکیب شیمیایی و رسوبات، و جریان رود سبب تغییرات چشمگر در سیلابدشتها و تالابها میشود که میتواند سبب تخریب جنگلهای اطراف شود. جنگلزدایی بهمیزان قابلتوجّهی به تغییرات آبوهوایی کمک میکند، چراکه درختان دیگر دیاکسید کربن اضافی را ذخیره نمیکنند و کربن قبلاً-جذبشدهی آنان در اتمسفر آزاد میشود. و خشکیدن تالابها دیگر مخازن کربن ارزشمند را نابود میکند.
📎 متن کامل:
https://telegra.ph/سدها-چگونه-باعث-نابودی-محیط-زیست-میشوند-08-01
#محیطزیست #فاجعهی_زیستمحیطی
#طبیعت #دولت_و_محیطزیست #سدسازی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مقالهی زیر به اثرات ویرانگر، وحشتناک، و جبرانناپذیر سدها بر روی محیطزیست میپردازد، که از آن جمله، نابودی آب، زیستگاهها، انتشار گازهای گلخانهای، زمینلرزه، نابودی گونههای گیاهی و جانوری است:
سدها آب را ذخیره میکنند، انرژی تجدیدپذیر تأمین میکنند و از سیل جلوگیری به عمل میآورند. شوربختانه، سدها تأثیر تغییرات اقلیمی را بدتر میکنند. آنها گازهای گلخانهای آزاد میکنند، مخزن کربن در تالابها و اقیانوسها را از بین میبرند، اکوسیستم را از موادّ مغذّی محروم میدارند، زیستگاهها را تخریب میکنند، سطح آب دریا را افزایش میدهند، آب را هدر میدهند و جوامع فقیر را آواره میکنند.
بهطور کلّی، مخازن و دریاچههای مصنوعی مساحت بیشتری نسبت به رودها و کانالهایی که آنها را تغذیه میکنند دارند. مساحت بزرگتر، آب بیشتری را در معرض خورشید قرار میدهد، سرعت تبخیر آب را تسریع میکند. بهخاطر وجود موادّ مغذّی بهدامافتادهی آب، سدها و مخازن باعث رشد گیاهان آبزی میشوند. تعرّق گیاهان به افزایش سرعت تبخیر کمک میکند. هر ساله حدود ۱۷۰ کیلومتر مکعب از آبهای مخازن جهان تبخیر میشود. این رقم تقریباً معادل ۷ درصد از کل آب شیرین مصرفشده توسّط فعالیّتهای انسانی است!
سدها کوچ پرندگان و ماهیان را برهم میزنند. تغییر در ترکیب رود سیگنالهای شیمیایی را، که گونهها را از طریق فرایندهای بیولوژیک هدایت میکنند، برهم میزند. مانع فیزیکی سد گونهها را از مکانهای سنّتی تخمریزی و پرورششان محروم میکند. در نتیجهی این، آلودگی و تأثیرات تغییر آبوهوایی، گونههای آب شیرین ۷۰ درصد جمعیّت خود را از سال ۱۹۷۰ از دست دادهاند.
علاوه بر این، تغییر در: زمانبندی، ترکیب شیمیایی و رسوبات، و جریان رود سبب تغییرات چشمگر در سیلابدشتها و تالابها میشود که میتواند سبب تخریب جنگلهای اطراف شود. جنگلزدایی بهمیزان قابلتوجّهی به تغییرات آبوهوایی کمک میکند، چراکه درختان دیگر دیاکسید کربن اضافی را ذخیره نمیکنند و کربن قبلاً-جذبشدهی آنان در اتمسفر آزاد میشود. و خشکیدن تالابها دیگر مخازن کربن ارزشمند را نابود میکند.
📎 متن کامل:
https://telegra.ph/سدها-چگونه-باعث-نابودی-محیط-زیست-میشوند-08-01
#محیطزیست #فاجعهی_زیستمحیطی
#طبیعت #دولت_و_محیطزیست #سدسازی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
سدها چگونه باعث نابودی محیط زیست میشوند؟
سدها چگونه باعث نابودی محیط زیست میشوند؟ | سامانتا استال ایالات متّحده ۹٫۲۶۵ سد دارد، در مقام دوم پس از چین با رقم خیرهکنندهی ۲۳٫۸۴۲ سد. (۱) این موضوع، با توجّه به تغییرات آبوهوایی که سبب کمبود آب و خیزابها میشود، خبر خوبی به نظر میرسد. سدها آب را…
👍5👎3
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 میلتون فریدمن بدون روتوش (۲) | ✍🏻 مورای روتبارد ➣ @Notes_On_Liberty اهالی مکتب شیکاگو به تدریج، موضعی ملایمتر نسبت به فعالیّت بنگاههای بزرگ در بازار آزاد اتّخاذ کرده و حتّی فریدمنیهایی از قبیل لستر تلسر ظهور کردهاند که استدلالهایی فوقالعاده را…
📃 میلتون فریدمن بدون روتوش (۳) | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
میلتون فریدمن، دیدگاه اصلی خود در دفاع از برابریطلبی و مالیات بر درآمد را به شیوههای مختلفی عیان کرده است. او در این عرصه نیز مانند بسیاری از حوزههای دیگر، نه در مقام فردی مخالف دولتگرایی و حامی بازار آزاد، بلکه همچون تکنسینی که به دولت دربارهی چگونگی عملکرد کارآتر در انجام کارهای شیطانی خود مشاوره میدهد، عمل کرده است. (از دیدگاه یک لیبرتارین ناب، هرچه فعالیّتهای دولت ناکارآمدتر باشند، بهتر است!) فریدمن با معافیّتها و «گریزگاههای» مالیّاتی مخالفت کرده و فعالیّتهایی را در راستای یکنواختتر کردن مالیات بر درآمد انجام داده است.
یکی از فاجعهآمیزترین اثرات فریدمن، نقش مهمّی بود که او با افتخار در طول جنگ جهانی دوم و در ادارهی خزانهداری برای تحمیل نظام مالیاتی «بر حقوق» [*] بر مردم آسیبدیدهی آمریکا بازی کرد. پیش از جنگ که نرخهای مالیات بر درآمد بسیار کمتر از حالا بود، چنین سیستمی وجود نداشت و همهی افراد، صورتحساب سالانهی خود را یکباره در ۱۵ مارس میپرداختند. آشکار است که تحت این سیستم، ادارهی خدمات درآمدی داخلی هیچگاه نمیتوانست امیدوار باشد که کلّ مبلغ سالانه را با نرخهای بالای کنونی از تودهی مردم کارگر مطالبه کند. کلّ این نظام بیمار میتوانست مدّتها پیش از این از میان رود. تنها مالیات بر حقوق فریدمنی این امکان را برای دولت فراهم آورده که هر یک از کارفرمایان را در مقام یک تحصیلدار بیمزد مالیاتی بهکار گیرد و مالیات را بهآرامی و بدون هیچ سروصدایی از تمام چکهای حقوقی دریافت کند. دولت غولآسا و لویاتانی کنونی در آمریکا، وجود خود را از بسیاری جهات وامدار میلتون فریدمن است.
برابریطلبی فریدمن، علاوه بر اینکه در خود مالیات بر درآمد آشکار میگردد، در کتابچهی فریدمن-استیگلر که به کنترل اجاره حمله میکند نیز عیان است. «برای افرادی مانند ما که حتّی برابری بیش از آنچه اکنون وجود دارد، خواستاریم، ... یقینا بهتر است که به منبع نابرابریهای موجود در درآمد و ثروت حمله بریم.» تا اینکه خرید کالاهایی خاص مانند مسکن را محدود سازیم.
امّا مصیبتبارترین تأثیر میلتون فریدمن، میراثی بوده است از برابریطلبی شیکاگویی پیشین او که طرحی است برای تضمین یک درآمد مشخص سالانه برای همهی افراد از طریق نظام مالیات بر درآمد -ایدهای که چپگرایانی از قبیل رابرت تئوبالد، آن را برگرفته و تقویّت کردهاند و پرزیدنت نیکسون، بدون تردید خواهد توانست که آن را در دورهی جدید کنگره به تصویب برساند.
میلتون فریدمن در این طرح فاجعهبار، دوباره تحت تأثیر علاقهی شدید خود، نه به حذف دولت از زندگی ما، بلکه به کارآمدتر ساختن آن قرار گرفته است. او نگاهی به مشکلات چهلتکّهی نظامهای رفاهی ایالتی و محلی میاندازد و نتیجه میگیرد که اگر این برنامه به کلّی با استفاده از مالیات بر درآمد فدرال اجرا میشد و یک کف درآمدی خاص برای همه تضمین میگردید، کارآیی تمام این نظامها افزایش مییافت. شاید این امر باعث افزایش کارآیی میشد، امّا سیهروزیهای بسیار بیشتری را نیز به بار میآورد؛ زیرا تنها چیزی که باعث میشود نظام رفاهی کنونی ما حتّی قابلتحمّل گردد، دقیقا ناکارآیی آن است -یعنی دقیقاً این نکته که افراد باید برای برخورداری از بیمهی بیکاری، مسیری آشفته، نامطلوب و بینظم از بوروکراسی رفاهی را پشت سر بگذارند. طرح فریدمن، بهرهمندی از این بیمه را خودکار میساخت و از اینرو حقّی خودکار و اتوماتیک را در قبال تولید برای همه قائل میشد.
«تابع عرضه» رفاه
باید پذیرفت که برخلاف باور اغلب افراد، مستمریبگیر بودن، کار سادهی طبیعت و امری مسلّم مانند فوران یک کوه آتشفشانی نیست. گذران زندگی با مستمری مانند تمام دیگر فعالیّتهای اقتصادی آدمی، یک «تابع عرضه» دارد. به تعبیر دیگر درصورتیکه پرداختهای رفاهی کافی داشته باشید، میتوانید به هر تعداد که بخواهید، مشتری رفاهی به وجودآورید. پرداخت به مشتریان را به قدر کافی کم کنید تا تعداد آنان به خواست شما کاهش پیدا کند. کوتاه سخن اینکه، اگر دولت اعلام کند که تمام افرادی که در اداره رفاه ثبتنام میکنند، تا زمانیکه بخواهند، سالانه بهطور خودکار حقوق ۴۰ هزار دلاری کسب خواهند کرد، بهزودی میبینیم که تقریباً همه به دریافتکنندگان وجوه رفاهی بدل خواهند شد -و افزون بر آن، برای چانهزنی جهت دریافت ۶۰ هزار دلار در سال به سازمانی با نام «حقوق رفاهی» خواهند پیوست تا از این طریق، افزایش هزینهی زندگی را جبران کنند.
[* مالیاتی که از حقوق افراد کسر میشد.]
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
میلتون فریدمن، دیدگاه اصلی خود در دفاع از برابریطلبی و مالیات بر درآمد را به شیوههای مختلفی عیان کرده است. او در این عرصه نیز مانند بسیاری از حوزههای دیگر، نه در مقام فردی مخالف دولتگرایی و حامی بازار آزاد، بلکه همچون تکنسینی که به دولت دربارهی چگونگی عملکرد کارآتر در انجام کارهای شیطانی خود مشاوره میدهد، عمل کرده است. (از دیدگاه یک لیبرتارین ناب، هرچه فعالیّتهای دولت ناکارآمدتر باشند، بهتر است!) فریدمن با معافیّتها و «گریزگاههای» مالیّاتی مخالفت کرده و فعالیّتهایی را در راستای یکنواختتر کردن مالیات بر درآمد انجام داده است.
یکی از فاجعهآمیزترین اثرات فریدمن، نقش مهمّی بود که او با افتخار در طول جنگ جهانی دوم و در ادارهی خزانهداری برای تحمیل نظام مالیاتی «بر حقوق» [*] بر مردم آسیبدیدهی آمریکا بازی کرد. پیش از جنگ که نرخهای مالیات بر درآمد بسیار کمتر از حالا بود، چنین سیستمی وجود نداشت و همهی افراد، صورتحساب سالانهی خود را یکباره در ۱۵ مارس میپرداختند. آشکار است که تحت این سیستم، ادارهی خدمات درآمدی داخلی هیچگاه نمیتوانست امیدوار باشد که کلّ مبلغ سالانه را با نرخهای بالای کنونی از تودهی مردم کارگر مطالبه کند. کلّ این نظام بیمار میتوانست مدّتها پیش از این از میان رود. تنها مالیات بر حقوق فریدمنی این امکان را برای دولت فراهم آورده که هر یک از کارفرمایان را در مقام یک تحصیلدار بیمزد مالیاتی بهکار گیرد و مالیات را بهآرامی و بدون هیچ سروصدایی از تمام چکهای حقوقی دریافت کند. دولت غولآسا و لویاتانی کنونی در آمریکا، وجود خود را از بسیاری جهات وامدار میلتون فریدمن است.
برابریطلبی فریدمن، علاوه بر اینکه در خود مالیات بر درآمد آشکار میگردد، در کتابچهی فریدمن-استیگلر که به کنترل اجاره حمله میکند نیز عیان است. «برای افرادی مانند ما که حتّی برابری بیش از آنچه اکنون وجود دارد، خواستاریم، ... یقینا بهتر است که به منبع نابرابریهای موجود در درآمد و ثروت حمله بریم.» تا اینکه خرید کالاهایی خاص مانند مسکن را محدود سازیم.
امّا مصیبتبارترین تأثیر میلتون فریدمن، میراثی بوده است از برابریطلبی شیکاگویی پیشین او که طرحی است برای تضمین یک درآمد مشخص سالانه برای همهی افراد از طریق نظام مالیات بر درآمد -ایدهای که چپگرایانی از قبیل رابرت تئوبالد، آن را برگرفته و تقویّت کردهاند و پرزیدنت نیکسون، بدون تردید خواهد توانست که آن را در دورهی جدید کنگره به تصویب برساند.
میلتون فریدمن در این طرح فاجعهبار، دوباره تحت تأثیر علاقهی شدید خود، نه به حذف دولت از زندگی ما، بلکه به کارآمدتر ساختن آن قرار گرفته است. او نگاهی به مشکلات چهلتکّهی نظامهای رفاهی ایالتی و محلی میاندازد و نتیجه میگیرد که اگر این برنامه به کلّی با استفاده از مالیات بر درآمد فدرال اجرا میشد و یک کف درآمدی خاص برای همه تضمین میگردید، کارآیی تمام این نظامها افزایش مییافت. شاید این امر باعث افزایش کارآیی میشد، امّا سیهروزیهای بسیار بیشتری را نیز به بار میآورد؛ زیرا تنها چیزی که باعث میشود نظام رفاهی کنونی ما حتّی قابلتحمّل گردد، دقیقا ناکارآیی آن است -یعنی دقیقاً این نکته که افراد باید برای برخورداری از بیمهی بیکاری، مسیری آشفته، نامطلوب و بینظم از بوروکراسی رفاهی را پشت سر بگذارند. طرح فریدمن، بهرهمندی از این بیمه را خودکار میساخت و از اینرو حقّی خودکار و اتوماتیک را در قبال تولید برای همه قائل میشد.
«تابع عرضه» رفاه
باید پذیرفت که برخلاف باور اغلب افراد، مستمریبگیر بودن، کار سادهی طبیعت و امری مسلّم مانند فوران یک کوه آتشفشانی نیست. گذران زندگی با مستمری مانند تمام دیگر فعالیّتهای اقتصادی آدمی، یک «تابع عرضه» دارد. به تعبیر دیگر درصورتیکه پرداختهای رفاهی کافی داشته باشید، میتوانید به هر تعداد که بخواهید، مشتری رفاهی به وجودآورید. پرداخت به مشتریان را به قدر کافی کم کنید تا تعداد آنان به خواست شما کاهش پیدا کند. کوتاه سخن اینکه، اگر دولت اعلام کند که تمام افرادی که در اداره رفاه ثبتنام میکنند، تا زمانیکه بخواهند، سالانه بهطور خودکار حقوق ۴۰ هزار دلاری کسب خواهند کرد، بهزودی میبینیم که تقریباً همه به دریافتکنندگان وجوه رفاهی بدل خواهند شد -و افزون بر آن، برای چانهزنی جهت دریافت ۶۰ هزار دلار در سال به سازمانی با نام «حقوق رفاهی» خواهند پیوست تا از این طریق، افزایش هزینهی زندگی را جبران کنند.
[* مالیاتی که از حقوق افراد کسر میشد.]
➣ @Notes_On_Liberty
👎3
📃 میلتون فریدمن بدون روتوش (۴) | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
بهطور مشخّصتر تابع عرضه مراجعین برای دریافت مستمری رفاهی، ارتباطی معکوس با تفاوت میان نرخ دستمزد رایج در منطقه و سطح پرداختهای رفاهی دارد. این تفاوت، «هزینهی فرصت» دریافت مستمری است -و برابر است با مقداری که فرد با وقتگذرانی به جای کار از دست میدهد. بهعنوان مثال، اگر دستمزد رایج در یک منطقه افزایش یابد و پرداختهای رفاهی ثابت بماند، این تفاوت یا «هزینهی فرصت» وقتگذرانی زیادتر شده و افراد به ترک برنامهی رفاهی و اشتغال به کار تمایل پیدا میکنند. اگر برعکس این اتفاق رخ دهد، افراد بیشتری به دریافت مستمری رفاهی روی خواهند آورد. درصورتیکه مستمریبگیر بودن، یک واقعیّت مسلّم طبیعی بود، هیچ ارتباطی میان این هزینهی فرصت و تعداد افرادی که از وجوه رفاهی بهرهمند میشدند، وجود نداشت.
ثانیاً عرضه مشتریان رفاهی از ارتباطی معکوس با یک عامل فوقالعاده مهم دیگر، یعنی ضدّانگیزههای فرهنگی یا ارزشی برای دریافت مستمری، برخوردار است. اگر این ضدّانگیزه قوی باشد و مثلاً فرد یا گروهی باور راسخ داشته باشند که دریافت مستمری، کاری شرارتآمیز است، یقیناً دست به چنین کاری نخواهند زد. از سوی دیگر، چنانچه به خفّت ناشی از دریافت مستمری وقعی ننهند یا حتّی بدتر از آن، پرداختهای رفاهی را حق خود قلمداد کنند -حقی برای مطالبه قهری و چپاولگرایانه بخشی از تولید- تعداد افراد مستمریبگیر همانند سالیان اخیر به شکل نجومی افزایش خواهدیافت.
میتوان به چند نمونهی اخیر از «اثر خفّت» اشاره کرد. نشاندادهشده که در سطوح درآمدی یکسان، افراد بیشتری در مناطق شهری در قیاس با مناطق روستایی به دریافت مستمری تمایل دارند که قاعدتاً تابعیست از رویتپذیری بیشتر مشتریان رفاهی؛ بنابراین بیآبرویی و خفّت بیشتر آنان در مناطقی که پراکندگی جمعیتی کمتری دارند. مهمتر از آن، آشکارا میبینیم که برخی گروههای مذهبی، حتّی اگر به نحو قابلملاحظهای فقیرتر از دیگر اعضای جامعه باشند، بهخاطر باورهای اخلاقی خود که عمیقاً به آنان معتقدند، مستمری دریافت نمیکنند. ازاینرو است که تقریبا هیچگاه نمیتوان چینی-آمریکاییها را گرچه عمدتاً فقیر هستند، در برنامههای رفاهی دید. مقالهای که به تازگی دربارهی آلبانی-آمریکاییهای شهر نیویورک نوشته شده، به همین نکته اشاره دارد. این افراد، زاغهنشینهایی همیشه فقیر هستند و بااینحال، هیچ فرد آلبانی-آمریکایی مستمریبگیری وجود ندارد. چرا؟ به بیان یکی از رهبرانشان، به این خاطر که «مردم آلبانی گدایی نمیکنند و مستمریگرفتن از نظر آنان مثل گدایی در خیابان است.»
نمونهای دیگر، کلیسای مورمون است که تعداد بسیار اندکی از اعضای آن از برنامههای مستمری عمومی استفاده میکنند؛ زیرا مورمونها نه تنها فضیلتهای صرفهجویی، خودیاری و استقلال را در ذهن اعضایشان القا میکنند، بلکه از طریق برنامههای خیریه کلیسا، که بر اصل کمک به دیگران برای کمک به خودشان، وبنابراین خارج ساختن هر چه سریعتر آنها از این برنامهها مبتنی هستند، به مراقبت از نیازمندان میپردازند؛ بنابراین کلیسای مورمون به اعضای خود توصیه میکند که «جستوجوی کمک مستقیم عمومی و پذیرفتن آن، غالباً بلای تنبلی را به همراه میآورد و به دیگر شیاطین همراه با آن، پروبال میدهد. این کار استقلال، سختکوشی، صرفهجویی و عزت نفس را در فرد به محاق میبرد.» ازاینرو برنامه خصوصی و بسیار موفّق رفاهی کلیسا بر این اصول مبتنی است که «کلیسا اعضایش را به ایجاد و حفظ استقلال اقتصادی خود ترغیب، قناعت تشویق، و از ایجاد صنایع اشتغالزا حمایت کرده است. کلیسا همواره برای کمک به اعضای مؤمن فقیر آماده بوده است» و «هدف اصلی ما این بود که تا حد امکان، نظامی را به وجود آوریم که در آن، بلای تنبلی از میان برود، آفات دریافت کمک منسوخ گردد و استقلال، سختکوشی، امساک و عزتنفس، بار دیگر در میان مردم ما نهادینه شود. هدف کلیسا کمک به افراد است تا به خودشان کمک کنند. کار باید دوباره در جایگاه اصل حاکم بر زندگی اعضای کلیسای ما بنشیند. مددکاران اجتماعی که به این اصل ایمان دارند، مجدّانه به اعضای کلیسا یاد خواهند داد و از آنها خواهند خواست که تا آنجاکه میتوانند، روی پای خود بایستند. امروز هیچ قدیس حقیقی، درحالیکه اساساً قادر است بار تأمین نیازهایش را از دوش خود بردارد و به دیگران منتقل کند، به میل خود دست به چنین کاری نمیزند.»
بنابراین رویکرد لیبرتارین به مسئلهی رفاه عبارت است از الغای تمام برنامههای رفاهی عمومی و اجباری و در عوض، روی آوردن به خیریهی خصوصی که بر اصل تشویق خودیاری مبتنی است و القای فضیلتهای اتکا به خود و استقلال در کل جامعه نیز به آن کمک کند.
- ادامه دارد...
#فریدمن #مکتب_شیکاگو #نئولیبرالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بهطور مشخّصتر تابع عرضه مراجعین برای دریافت مستمری رفاهی، ارتباطی معکوس با تفاوت میان نرخ دستمزد رایج در منطقه و سطح پرداختهای رفاهی دارد. این تفاوت، «هزینهی فرصت» دریافت مستمری است -و برابر است با مقداری که فرد با وقتگذرانی به جای کار از دست میدهد. بهعنوان مثال، اگر دستمزد رایج در یک منطقه افزایش یابد و پرداختهای رفاهی ثابت بماند، این تفاوت یا «هزینهی فرصت» وقتگذرانی زیادتر شده و افراد به ترک برنامهی رفاهی و اشتغال به کار تمایل پیدا میکنند. اگر برعکس این اتفاق رخ دهد، افراد بیشتری به دریافت مستمری رفاهی روی خواهند آورد. درصورتیکه مستمریبگیر بودن، یک واقعیّت مسلّم طبیعی بود، هیچ ارتباطی میان این هزینهی فرصت و تعداد افرادی که از وجوه رفاهی بهرهمند میشدند، وجود نداشت.
ثانیاً عرضه مشتریان رفاهی از ارتباطی معکوس با یک عامل فوقالعاده مهم دیگر، یعنی ضدّانگیزههای فرهنگی یا ارزشی برای دریافت مستمری، برخوردار است. اگر این ضدّانگیزه قوی باشد و مثلاً فرد یا گروهی باور راسخ داشته باشند که دریافت مستمری، کاری شرارتآمیز است، یقیناً دست به چنین کاری نخواهند زد. از سوی دیگر، چنانچه به خفّت ناشی از دریافت مستمری وقعی ننهند یا حتّی بدتر از آن، پرداختهای رفاهی را حق خود قلمداد کنند -حقی برای مطالبه قهری و چپاولگرایانه بخشی از تولید- تعداد افراد مستمریبگیر همانند سالیان اخیر به شکل نجومی افزایش خواهدیافت.
میتوان به چند نمونهی اخیر از «اثر خفّت» اشاره کرد. نشاندادهشده که در سطوح درآمدی یکسان، افراد بیشتری در مناطق شهری در قیاس با مناطق روستایی به دریافت مستمری تمایل دارند که قاعدتاً تابعیست از رویتپذیری بیشتر مشتریان رفاهی؛ بنابراین بیآبرویی و خفّت بیشتر آنان در مناطقی که پراکندگی جمعیتی کمتری دارند. مهمتر از آن، آشکارا میبینیم که برخی گروههای مذهبی، حتّی اگر به نحو قابلملاحظهای فقیرتر از دیگر اعضای جامعه باشند، بهخاطر باورهای اخلاقی خود که عمیقاً به آنان معتقدند، مستمری دریافت نمیکنند. ازاینرو است که تقریبا هیچگاه نمیتوان چینی-آمریکاییها را گرچه عمدتاً فقیر هستند، در برنامههای رفاهی دید. مقالهای که به تازگی دربارهی آلبانی-آمریکاییهای شهر نیویورک نوشته شده، به همین نکته اشاره دارد. این افراد، زاغهنشینهایی همیشه فقیر هستند و بااینحال، هیچ فرد آلبانی-آمریکایی مستمریبگیری وجود ندارد. چرا؟ به بیان یکی از رهبرانشان، به این خاطر که «مردم آلبانی گدایی نمیکنند و مستمریگرفتن از نظر آنان مثل گدایی در خیابان است.»
نمونهای دیگر، کلیسای مورمون است که تعداد بسیار اندکی از اعضای آن از برنامههای مستمری عمومی استفاده میکنند؛ زیرا مورمونها نه تنها فضیلتهای صرفهجویی، خودیاری و استقلال را در ذهن اعضایشان القا میکنند، بلکه از طریق برنامههای خیریه کلیسا، که بر اصل کمک به دیگران برای کمک به خودشان، وبنابراین خارج ساختن هر چه سریعتر آنها از این برنامهها مبتنی هستند، به مراقبت از نیازمندان میپردازند؛ بنابراین کلیسای مورمون به اعضای خود توصیه میکند که «جستوجوی کمک مستقیم عمومی و پذیرفتن آن، غالباً بلای تنبلی را به همراه میآورد و به دیگر شیاطین همراه با آن، پروبال میدهد. این کار استقلال، سختکوشی، صرفهجویی و عزت نفس را در فرد به محاق میبرد.» ازاینرو برنامه خصوصی و بسیار موفّق رفاهی کلیسا بر این اصول مبتنی است که «کلیسا اعضایش را به ایجاد و حفظ استقلال اقتصادی خود ترغیب، قناعت تشویق، و از ایجاد صنایع اشتغالزا حمایت کرده است. کلیسا همواره برای کمک به اعضای مؤمن فقیر آماده بوده است» و «هدف اصلی ما این بود که تا حد امکان، نظامی را به وجود آوریم که در آن، بلای تنبلی از میان برود، آفات دریافت کمک منسوخ گردد و استقلال، سختکوشی، امساک و عزتنفس، بار دیگر در میان مردم ما نهادینه شود. هدف کلیسا کمک به افراد است تا به خودشان کمک کنند. کار باید دوباره در جایگاه اصل حاکم بر زندگی اعضای کلیسای ما بنشیند. مددکاران اجتماعی که به این اصل ایمان دارند، مجدّانه به اعضای کلیسا یاد خواهند داد و از آنها خواهند خواست که تا آنجاکه میتوانند، روی پای خود بایستند. امروز هیچ قدیس حقیقی، درحالیکه اساساً قادر است بار تأمین نیازهایش را از دوش خود بردارد و به دیگران منتقل کند، به میل خود دست به چنین کاری نمیزند.»
بنابراین رویکرد لیبرتارین به مسئلهی رفاه عبارت است از الغای تمام برنامههای رفاهی عمومی و اجباری و در عوض، روی آوردن به خیریهی خصوصی که بر اصل تشویق خودیاری مبتنی است و القای فضیلتهای اتکا به خود و استقلال در کل جامعه نیز به آن کمک کند.
- ادامه دارد...
#فریدمن #مکتب_شیکاگو #نئولیبرالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
👎3
«وقتی قانون بهوسیلهی نمایندهی ضروری خود، یعنی اجبار، بر مردم، مقرراتِ کار، روش یا موضوع آموزش، آیین و عقیدهی مذهبی را تحمیل میکند، دیگر قانون عدمی نیست، بلکه به صورت ایجابی بر مردم اعمال میشود. قانون، ارادهی قانونگذار را به جای ارادهی مردم، و ابتکار قانونگذار را بهجای ابتکار آنها جایگزین میسازد. اگر چنین شود، مردم دیگر نیازی به بحث، مقایسه يا برنامهریزی از قبل ندارند؛ قانون همهی این کارها را برای آنها انجام میدهد. فراست مانعی بیاستفاده برای مردم میشود؛ آنها دیگر انسان نیستند، شخصیت، آزادی و مالکیت خود را از دست میدهند.»
❈ فردریک باستیا، قانون
➣ @Notes_On_Liberty
❈ فردریک باستیا، قانون
➣ @Notes_On_Liberty
👍5👎3
📃 چرا دولت نیازمند کنترل پول است | ✍🏻 هانس هرمان هوپ
➣ @Notes_On_Liberty
فرض کنید که رهبری دولت را برعهده دارید، که بهعنوان نهادی تعریف میشود که انحصار سرزمینی تصمیمگیری نهایی در هر مورد کشمکش، از جمله کشمکشهای مربوط به دولت و کارگزاراناش و، بهطور ضمنی، حقّ مالیات را داراست؛ یعنی حقّ یکجانبهی تعیین قیمتی که افراد باید برای انجام وظیفهی تصمیمگیری نهایی به او بپردازند.
عمل کردن ذیل این محدودیّتها -یا بهعبارتی، فقدان محدودیّتها- چیزی است که سیاست و کنش سیاسی را تشکیل میدهد، و باید از همان آغاز روشن باشد که سیاست، بر اساس ماهیّتاش، همواره به معنای شرارت است. البته، نه از منظر شما، بلکه شرارت از منظر کسانیکه تابع حکم شما، در مقام داور نهایی، هستند. قابل پیشبینی است که شما از موقعیّت خود برای غنی ساختن و توانگر کردن خود استفاده خواهید کرد.
بهطور خاص، میتوانیم دقیقتر پیشبینی کنیم که موضع و سیاست شما در قبال پول و بانکداری چه خواهد بود.
فرض کنید که بر قلمرویی فرمان میرانید که از مرحلهی اقتصاد تهاتری ابتدایی فراتر رفته و جایی است که واسطهی تبادل مشترک، یعنی پول، بهکار میرود. نخست، بهراحتی میتوان فهمید که چرا علاقهی خاصّی به پول و امور پولی دارید. بهعنوان فرمانروای دولت، میتوانید در اصل هرچه را که بخواهید مصادره کرده و درآمدی ناخالصی برای خود مهیّا کنید. ولی طبیعتاً، بهجای غصب کالاهای تولیدی و مصرفی، ترجیح میدهید پول را مصادره کنید. زیرا پول، بهعنوان راحتترین، قابلفروشترین، و قابلقبولترین کالا، به شما این آزادی را میدهد که درآمد خود را هرطور که میپسندید، برای کالای متنوّعی خرج کنید. در وهلهی اول، مالیاتهایی که بر جامعه تحمیل میکنید مالیات بر پول خواهد بود، چه مالیات بر دارایی، چه مالیات بر درآمد. شما خواهان بیشینهسازی درآمد مالیاتی خود خواهید بود.
با اینحال، در این راستا، به سرعت با برخی مشکلات دشوار روبهرو خواهید شد. لاجرم، تلاشهای شما برای افزایش بیشتر درآمد مالیاتی با این محدودیّت، که نرخهای بالای مالیاتی به درآمد مالیات پایینتر منجر خواهد شد و نه درآمد بالاتر، روبهرو خواهد گشت. درآمد شما -پول هزینهکرد شما- افت خواهد کرد، زیرا تولیدکننده، تحت فشار مالیاتی فزاینده، بهسادگی تولید را پایین خواهد آورد.
در چنین شرایطی، شما تنها یک گزینهی دیگر برای افزایش یا دستکم حفظ سطح فعلی مخارج خود در اختیار دارید: قرض گرفتن چنین بودجهای. و بدین منظور، شما باید به بانک بروید -و از اینرو، علاقهی ویژهای به صنعت بانک و بانکداری پیدا خواهید کرد. اگر شما پول را از بانک قرض بگیرید، این بانکها بهطور خودکار به رفاه آیندهی شما علاقهمند خواهند شد. آنها میخواهند که کسبوکار شما پررونق بماند، یعنی میخواهند که دولت به کسبوکار استعماری خود ادامه دهد. و از آنجاکه بانکها تمایل دارند که بازیگران پررنگ جامعه باشند، چنین حمایتی مشخّصاً برای شما سودآور خواهد بود. از سوی دیگر، بهعنوان یک نکتهی منفی، اگر از بانک قرض بگیرید، تنها انتظار نمیرود که قرضتان را پس دهید، بلکه باید سود بالایی هم بپردازید.
بنابراین، پرسشی که برای شما، بهعنوان حاکم، پیش میآید این است که: چگونه میتوانم خودم را از این دو محدودیّت، یعنی مقاومت مالیاتی در قالب کاهش درآمد مالیاتی، و نیاز به قرض گرفتن از بانک و پرداخت سود به آن، رها کنم؟
📎 متن کامل:
https://telegra.ph/چرا-دولت-نیازمند-کنترل-پول-است-08-16
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#پول #تورم #مالیات #مالیات_تورمی
#دولت #بانک_مرکزی #وام #اعتبار
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
فرض کنید که رهبری دولت را برعهده دارید، که بهعنوان نهادی تعریف میشود که انحصار سرزمینی تصمیمگیری نهایی در هر مورد کشمکش، از جمله کشمکشهای مربوط به دولت و کارگزاراناش و، بهطور ضمنی، حقّ مالیات را داراست؛ یعنی حقّ یکجانبهی تعیین قیمتی که افراد باید برای انجام وظیفهی تصمیمگیری نهایی به او بپردازند.
عمل کردن ذیل این محدودیّتها -یا بهعبارتی، فقدان محدودیّتها- چیزی است که سیاست و کنش سیاسی را تشکیل میدهد، و باید از همان آغاز روشن باشد که سیاست، بر اساس ماهیّتاش، همواره به معنای شرارت است. البته، نه از منظر شما، بلکه شرارت از منظر کسانیکه تابع حکم شما، در مقام داور نهایی، هستند. قابل پیشبینی است که شما از موقعیّت خود برای غنی ساختن و توانگر کردن خود استفاده خواهید کرد.
بهطور خاص، میتوانیم دقیقتر پیشبینی کنیم که موضع و سیاست شما در قبال پول و بانکداری چه خواهد بود.
فرض کنید که بر قلمرویی فرمان میرانید که از مرحلهی اقتصاد تهاتری ابتدایی فراتر رفته و جایی است که واسطهی تبادل مشترک، یعنی پول، بهکار میرود. نخست، بهراحتی میتوان فهمید که چرا علاقهی خاصّی به پول و امور پولی دارید. بهعنوان فرمانروای دولت، میتوانید در اصل هرچه را که بخواهید مصادره کرده و درآمدی ناخالصی برای خود مهیّا کنید. ولی طبیعتاً، بهجای غصب کالاهای تولیدی و مصرفی، ترجیح میدهید پول را مصادره کنید. زیرا پول، بهعنوان راحتترین، قابلفروشترین، و قابلقبولترین کالا، به شما این آزادی را میدهد که درآمد خود را هرطور که میپسندید، برای کالای متنوّعی خرج کنید. در وهلهی اول، مالیاتهایی که بر جامعه تحمیل میکنید مالیات بر پول خواهد بود، چه مالیات بر دارایی، چه مالیات بر درآمد. شما خواهان بیشینهسازی درآمد مالیاتی خود خواهید بود.
با اینحال، در این راستا، به سرعت با برخی مشکلات دشوار روبهرو خواهید شد. لاجرم، تلاشهای شما برای افزایش بیشتر درآمد مالیاتی با این محدودیّت، که نرخهای بالای مالیاتی به درآمد مالیات پایینتر منجر خواهد شد و نه درآمد بالاتر، روبهرو خواهد گشت. درآمد شما -پول هزینهکرد شما- افت خواهد کرد، زیرا تولیدکننده، تحت فشار مالیاتی فزاینده، بهسادگی تولید را پایین خواهد آورد.
در چنین شرایطی، شما تنها یک گزینهی دیگر برای افزایش یا دستکم حفظ سطح فعلی مخارج خود در اختیار دارید: قرض گرفتن چنین بودجهای. و بدین منظور، شما باید به بانک بروید -و از اینرو، علاقهی ویژهای به صنعت بانک و بانکداری پیدا خواهید کرد. اگر شما پول را از بانک قرض بگیرید، این بانکها بهطور خودکار به رفاه آیندهی شما علاقهمند خواهند شد. آنها میخواهند که کسبوکار شما پررونق بماند، یعنی میخواهند که دولت به کسبوکار استعماری خود ادامه دهد. و از آنجاکه بانکها تمایل دارند که بازیگران پررنگ جامعه باشند، چنین حمایتی مشخّصاً برای شما سودآور خواهد بود. از سوی دیگر، بهعنوان یک نکتهی منفی، اگر از بانک قرض بگیرید، تنها انتظار نمیرود که قرضتان را پس دهید، بلکه باید سود بالایی هم بپردازید.
بنابراین، پرسشی که برای شما، بهعنوان حاکم، پیش میآید این است که: چگونه میتوانم خودم را از این دو محدودیّت، یعنی مقاومت مالیاتی در قالب کاهش درآمد مالیاتی، و نیاز به قرض گرفتن از بانک و پرداخت سود به آن، رها کنم؟
📎 متن کامل:
https://telegra.ph/چرا-دولت-نیازمند-کنترل-پول-است-08-16
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#پول #تورم #مالیات #مالیات_تورمی
#دولت #بانک_مرکزی #وام #اعتبار
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
چرا دولت نیازمند کنترل پول است
چرا دولت نیازمند کنترل پول است | هانس هرمان هوپ فرض کنید که رهبری دولت را برعهده دارید، که بهعنوان نهادی تعریف میشود که انحصار سرزمینی تصمیمگیری نهایی در هر مورد کشمکش، از جمله کشمکشهای مربوط به دولت و کارگزاراناش و، بهطور ضمنی، حقّ مالیات را داراست؛…
👍4👎3
«کل تاریخ اندیشههای پیرامون جامعه صرف تلاش برای ارائهی نظامی شده است که به انسان عادی خدمت میکند، و نه فقط نخبگان، حاکمان، و صاحبان قدرت. چنین نهادی سرانجام زمانی کشف شد که اقتصاد بازار، و ساختار سرمایهدارانهاش، به وجود آمد. با پیدایش علم اقتصاد، به این درک نائل آمدیم که این نظام چگونه میتواند بود. ما به فهم این رسیدیم که چگونه میلیاردها انتخاب اقتصادی برنامهریزینشده میتوانند برای ایجاد یک نظام تولید و توزیع جهانی زیبا، که به همگان خدمت میکند، هم پیمانشوند. و روشنفکران چگونه به این نظام واکنش نشان دادند؟ با نکوهش آن بهعنوان نظامی که بیش از اندازه به تولید و تأمین کالا میپردازد.»
❈ لِو راکوِل، در دفاع از مصرفگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لِو راکوِل، در دفاع از مصرفگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
👎3👍1
📃 چین بر جهان تسلّط نخواهد یافت (۱) | ✍🏻 جوزف سولیسمولن
➣ @Notes_On_Liberty
درحالیکه ایالات متّحده مشکلات خود را دارد، برتری جهانی آینده از آنِ چین نخواهد بود. چین، و رهبری حزب کمونیست آن، علاوه بر آنکه از قرارداشتن در موقعیّتی مستحکم به دورند، با بحرانهای داخلی قریبالوقوعی روبهرو هستند که نه تنها حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، که موجودیّت دولت چین بهعنوان یک موجودیّت واحد را هم تهدید میکند. افزون بر این، چندین مانع غلبهناپذیر برای آن وجود دارد که منافع ایالات متّحده را تهدید میکند یا نفوذ خود را فراتر از سواحل خود میگستراند.
نخست، در صورتیکه هدف دولت، محافظت از قدرت باشد، جغرافیای چین [بدین منظور] دهشتناک است. جلگههای بیپایان منتهی به مغولستان و سیبری در شمال، صحاری و کوهها در غرب، کوهها و جنگلهای انبوه در جنوب، و سواحل شرقی، که توسّط دولتهای وحشتزده از چینِ توسعهطلب احاطه شده است. کره، ژاپن، و فیلیپین، همراه با دیگر بازیگران منطقهای مؤثّر، مانند ویتنام، اندونزی، و هند، سخت خواهند کوشید تا چین را در تنگنا قرار دهند. چین، یکی از وابستهترین کشورهای تجاری به نظم موجود، در صورت رویدادن هرگونه درگیری در دریای جنوب یا شرق، با مسئلهی خطرناک دسترسی به زنجیرهی تأمین مواجه خواهد شد.
جغرافیای داخلی چین مشکلات خود را به بار میآورد. از یکسو، جغرافیای آن بهطور جدّی جهت تأمین مواد غذایی فقیر و ورشکسته است. براساس یک آمار شوکآور: سرانهی زمینهای کشاورزی چین کمتر از عربستان است. مزارع چین نیازمند حجم عظیمی کود شیمیایی و نیروی کار زیاد جهت دستیابی به محصولی متوسط است. علاوهبراین، فقدان آبراهههای متّصلکنندهی شرق به غرب، انتقال حجم عظیم محصول در داخل کشور را گران و ناکارآمد میسازد، چراکه محصولات غذایی محلّی میبایست به استانهای پرجمعیّت شرقی منتقل شوند. بزرگترین واردکنندهی غذای جهان، تا حدّ خیلی زیادی به تداوم ثبات زنجیرهی تأمین جهانی و دسترسی به بازارها وابسته است.
وسعت زیاد چین، از نظر حفظ ثبات داخلی، سبب مشکلات قومی و منطقهای نیز خواهد شد. باوجود جمعیّت زیاد اویغورها و تبتیها، که در مناطق راهبردی دور از پکن سکنی دارند، و نیز گروههای قومی کوچک در جنگلهای کوهستانی جنوب، ح.ک.چ با خطر جداییطلبان دور از مرکز روبهرو است. مشکلات دیگری از این قبیل از جغرافیای کشور ناشی میشوند؛ مثلاً استانهای ساحلی شرقی ثروتمند نظیر جیانگسو و چجیانگ تمایل و ارتباط بیشتری با کره و ژاپن ثروتمند و جهان خارج دارند، تا نواحی بایر غربی چین. چنین استانهایی بهلحاظ تاریخی در برابر کنترل پکن مقاومت کردهاند و جدیدترین تحرّکات حزب کمونیست چین علیه بخش فنّاوری شانگهای و طبقهی میلیارد آن را باید از این منظر درک کرد؛ همچنین تصمیم حزب را مبنی بر عدم تلاش و تکرار انقلاب شیل آمریکا بهدلیل موقعیّت مکانی ذخایر شیل چین در استان ثروتمند، بزرگ و بهلحاظ فرهنگی متمایز سیچوان.
از دیدگاه جمعیّتشناختی، طرحهای مهندسی اجتماعی حزب کمونیست چین بر مشکلات آن افزوده است. حزب، بهدلیل ترکیبی از شهرنشینی کموبیش اجباری، قحطیآفرینی دولتی، و سیاست دوفرزندی و سپس تکفرزندی، با انحطاط جمعیّتی روبهرو است. بهطور خاص، این امر سبب از بین رفتن مالیاتدهندگان، کارگران، و مصرفکنندگان میشود. حتّی بدتر، سیاست تکفرزندی نه فقط شدّت بحران آینده را تقویّت کرد، که منجر به همهگیری سقطجنین انتخابی شد. اساساً درست در زمانیکه اقتصاد چین رو به فروپاشی نهاده، دهها میلیون نفر از مردان جوان قادر به یافتن شغل یا همسر نیستند -این در حالی است که در سال ۲۰۳۰ چین بهازای هر دو کارگر و کودک، چهار بازنشسته خواهد داشت.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
درحالیکه ایالات متّحده مشکلات خود را دارد، برتری جهانی آینده از آنِ چین نخواهد بود. چین، و رهبری حزب کمونیست آن، علاوه بر آنکه از قرارداشتن در موقعیّتی مستحکم به دورند، با بحرانهای داخلی قریبالوقوعی روبهرو هستند که نه تنها حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، که موجودیّت دولت چین بهعنوان یک موجودیّت واحد را هم تهدید میکند. افزون بر این، چندین مانع غلبهناپذیر برای آن وجود دارد که منافع ایالات متّحده را تهدید میکند یا نفوذ خود را فراتر از سواحل خود میگستراند.
نخست، در صورتیکه هدف دولت، محافظت از قدرت باشد، جغرافیای چین [بدین منظور] دهشتناک است. جلگههای بیپایان منتهی به مغولستان و سیبری در شمال، صحاری و کوهها در غرب، کوهها و جنگلهای انبوه در جنوب، و سواحل شرقی، که توسّط دولتهای وحشتزده از چینِ توسعهطلب احاطه شده است. کره، ژاپن، و فیلیپین، همراه با دیگر بازیگران منطقهای مؤثّر، مانند ویتنام، اندونزی، و هند، سخت خواهند کوشید تا چین را در تنگنا قرار دهند. چین، یکی از وابستهترین کشورهای تجاری به نظم موجود، در صورت رویدادن هرگونه درگیری در دریای جنوب یا شرق، با مسئلهی خطرناک دسترسی به زنجیرهی تأمین مواجه خواهد شد.
جغرافیای داخلی چین مشکلات خود را به بار میآورد. از یکسو، جغرافیای آن بهطور جدّی جهت تأمین مواد غذایی فقیر و ورشکسته است. براساس یک آمار شوکآور: سرانهی زمینهای کشاورزی چین کمتر از عربستان است. مزارع چین نیازمند حجم عظیمی کود شیمیایی و نیروی کار زیاد جهت دستیابی به محصولی متوسط است. علاوهبراین، فقدان آبراهههای متّصلکنندهی شرق به غرب، انتقال حجم عظیم محصول در داخل کشور را گران و ناکارآمد میسازد، چراکه محصولات غذایی محلّی میبایست به استانهای پرجمعیّت شرقی منتقل شوند. بزرگترین واردکنندهی غذای جهان، تا حدّ خیلی زیادی به تداوم ثبات زنجیرهی تأمین جهانی و دسترسی به بازارها وابسته است.
وسعت زیاد چین، از نظر حفظ ثبات داخلی، سبب مشکلات قومی و منطقهای نیز خواهد شد. باوجود جمعیّت زیاد اویغورها و تبتیها، که در مناطق راهبردی دور از پکن سکنی دارند، و نیز گروههای قومی کوچک در جنگلهای کوهستانی جنوب، ح.ک.چ با خطر جداییطلبان دور از مرکز روبهرو است. مشکلات دیگری از این قبیل از جغرافیای کشور ناشی میشوند؛ مثلاً استانهای ساحلی شرقی ثروتمند نظیر جیانگسو و چجیانگ تمایل و ارتباط بیشتری با کره و ژاپن ثروتمند و جهان خارج دارند، تا نواحی بایر غربی چین. چنین استانهایی بهلحاظ تاریخی در برابر کنترل پکن مقاومت کردهاند و جدیدترین تحرّکات حزب کمونیست چین علیه بخش فنّاوری شانگهای و طبقهی میلیارد آن را باید از این منظر درک کرد؛ همچنین تصمیم حزب را مبنی بر عدم تلاش و تکرار انقلاب شیل آمریکا بهدلیل موقعیّت مکانی ذخایر شیل چین در استان ثروتمند، بزرگ و بهلحاظ فرهنگی متمایز سیچوان.
از دیدگاه جمعیّتشناختی، طرحهای مهندسی اجتماعی حزب کمونیست چین بر مشکلات آن افزوده است. حزب، بهدلیل ترکیبی از شهرنشینی کموبیش اجباری، قحطیآفرینی دولتی، و سیاست دوفرزندی و سپس تکفرزندی، با انحطاط جمعیّتی روبهرو است. بهطور خاص، این امر سبب از بین رفتن مالیاتدهندگان، کارگران، و مصرفکنندگان میشود. حتّی بدتر، سیاست تکفرزندی نه فقط شدّت بحران آینده را تقویّت کرد، که منجر به همهگیری سقطجنین انتخابی شد. اساساً درست در زمانیکه اقتصاد چین رو به فروپاشی نهاده، دهها میلیون نفر از مردان جوان قادر به یافتن شغل یا همسر نیستند -این در حالی است که در سال ۲۰۳۰ چین بهازای هر دو کارگر و کودک، چهار بازنشسته خواهد داشت.
➣ @Notes_On_Liberty
Nationmaster
Countries Compared by Agriculture > Arable land > Hectares per capita. International Statistics at NationMaster.com
Arable land (hectares per person). Arable land (hectares per person) includes land defined by the FAO as land under temporary crops (double-cropped areas are counted once), temporary meadows for mowing or for pasture, land under market or kitchen gardens…
👎4👍3🔥1