📃 فرد درون جامعه | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
اگر علم کنششناسی از فرد منفرد، که تنها به سود خود و مستقل از همنوعان خود دست به کنش میزند، سخن میگوید، بهخاطر درک بهتر مسائل همکاری اجتماعی چنین میکند. ما ادّعا نمیکنیم که چنین انسانهای خودمختار منفرد هرگز زندگی کردهاند و مدّعی نیستیم که ترتیبات اجتماعی نیاکان غیرانسانی آدمیان و پیدایش پیوندهای اجتماعیِ نخستین، در چنین فرآیندی صورت گرفته است. انسان بهعنوان موجودی اجتماعی در صحنهی رویدادهای جهان ظاهر شد. انسانِ غیراجتماعیِ منزوی ساختهای جعلی است.
از دیدگاه فرد، جامعه وسیلهی بزرگی برای دستیابی به همهی اهداف اوست. حراست از جامعه شرط اساسی هر برنامهای که بخواهد با هر کنشی محقّق کند، است. حتّی بزهکار سرکش که نمیتواند رفتار خود را با الزامات زندگی در نظام همکاری اجتماعی تنظیم کند، نمیخواهد هیچیک از مزایای حاصل از تقسیم کار را از دست بدهد. او آگاهانه تخریب جامعه را هدف قرار نمیدهد. او میخواهد بخش عظیمتری از ثروتی را، که مشترکاً تولید شده، نسبت به آنچه نظم اجتماعی به او اختصاص میدهد، به تصرّف درآورد. اگر رفتار ضدّاجتماعی همهگیر شود و پیامد گریزناپذیر آن، یعنی بازگشت فقر بدوی، حاصل شود، فرد احساس بدبختی و تیرهروزی میکند.
تصوّر اینکه افراد با کنار گذاشتن موهبتهای ادّعایی وضعیّت طبیعیِ افسانهای و ورود به جامعه، از برخی مزیّتها چشمپوشی کردهاند و حالا ادّعایشان برای جبران آنچه از دست دادهاند عادلانه است، توهّمی بیش نیست. این ایده که هرکسی تحت وضعیّت غیراجتماعی بهتر عمل میکرد، و جامعه همگان را مورد ظلم قرار داده، فکری پوچ است. گونهی انسان، بهلطف بهرهوری بالای همکاریهای اجتماعی، بسیار فراتر از نابرابری معیشتی، که شرایط حاکم در اعصارِ با درجهی ابتدایی تقسیم کار فراهم میکرد، ترقّی کرده است. هر انسانی از استاندارد زندگی بسیار بالاتر از نیاکان نامتمدّن خویش برخوردار است. وضعیّت طبیعی انسان وضعیّت فقر شدید و ناامنی است. افسوس گذشت روزهای خوش بربریّت و بدویّت را خوردن مزخرفی شیداگونه است. مدّعیان اگر در وضعیّت بیتمدّنی میبودند، یا به بلوغ نمیرسیدند یا اگر میرسیدند از فرصتها و امکانات تمدّنی بیبهره بودند. ژان ژاک روسو و فردریک انگلس، اگر در وضعیّت بدوی، که با اشتیاق نوستالژیک توصیف میکنند، میزیستند، از فراغت لازم برای مطالعه و نوشتن کتابهایشان برخوردار نمیبودند.
یکی از مواهبی که جامعه برای افراد به ارمغان میآورد، امتیاز زندگی با وجود بیماری یا ناتوانی جسمی است. جانوران بیمار محکوم به فنا هستند. ضعف آنها در تلاش برای یافتن غذا و دفع تهاجم دیگر جانوران، آنان را ناتوان و زمینگیر میکند. بربرهای ناشنوا، نزدیکبین، یا معلول میبایست از بین میرفتند. ولی چنین نقایصی فرصت سازگاری با زندگی در جامعه را از انسان سلب نمیکند. بیشتر معاصران ما به برخی از نقایص بدنی، که زیستشناسی آنها را بیمارگونه میداند، مبتلایند. تمدّن ما تا حدّ زیادی دستاورد چنین انسانهایی است. نیروهای حذفشوندهی انتخاب طبیعی تحت شرایط اجتماعی بسیار کاهش مییابد. از اینرو برخی میگویند که تمدّن باعث زوال ویژگیهای ارثی اعضای جامعه میشود.
اگر کسی به انسان با چشم پرورشدهندهای که قصد دارد نژادی از مردان مجهّز به ویژگیهای خاصّی را پرورش دهد، بنگرد، چنین قضاوتهایی خردورزانه است. ولی جامعه کشتزاری نیست که برای تولید نوع مشخّصی از انسانها اداره شود. هیچ معیار «طبیعی» برای تعیین آنچه در فرگشت بیولوژیکی انسان مطلوب است و آنچه نامطلوب است، وجود ندارد. هر معیاری که انتخاب میشود، مستبدّانه، کاملاً ذهنی، و، بهطور خلاصه، داوری ارزشی است. اصطلاحات بهبود نژادی و انحطاط نژادی زمانیکه بر اساس برنامههای مشخّصی برای آیندهی بشر نباشند، بیمعنیاند.
درست است، انسان متمدّن با زندگی در جامعه سازگار است و نه با زندگی یک شکارچی در جنگلهای بکر.
◆ منبع: کنش انسانی
#فرد #فردیت #جامعه #فردگرایی
#همکاری_اجتماعی #تمدن #بدویت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اگر علم کنششناسی از فرد منفرد، که تنها به سود خود و مستقل از همنوعان خود دست به کنش میزند، سخن میگوید، بهخاطر درک بهتر مسائل همکاری اجتماعی چنین میکند. ما ادّعا نمیکنیم که چنین انسانهای خودمختار منفرد هرگز زندگی کردهاند و مدّعی نیستیم که ترتیبات اجتماعی نیاکان غیرانسانی آدمیان و پیدایش پیوندهای اجتماعیِ نخستین، در چنین فرآیندی صورت گرفته است. انسان بهعنوان موجودی اجتماعی در صحنهی رویدادهای جهان ظاهر شد. انسانِ غیراجتماعیِ منزوی ساختهای جعلی است.
از دیدگاه فرد، جامعه وسیلهی بزرگی برای دستیابی به همهی اهداف اوست. حراست از جامعه شرط اساسی هر برنامهای که بخواهد با هر کنشی محقّق کند، است. حتّی بزهکار سرکش که نمیتواند رفتار خود را با الزامات زندگی در نظام همکاری اجتماعی تنظیم کند، نمیخواهد هیچیک از مزایای حاصل از تقسیم کار را از دست بدهد. او آگاهانه تخریب جامعه را هدف قرار نمیدهد. او میخواهد بخش عظیمتری از ثروتی را، که مشترکاً تولید شده، نسبت به آنچه نظم اجتماعی به او اختصاص میدهد، به تصرّف درآورد. اگر رفتار ضدّاجتماعی همهگیر شود و پیامد گریزناپذیر آن، یعنی بازگشت فقر بدوی، حاصل شود، فرد احساس بدبختی و تیرهروزی میکند.
تصوّر اینکه افراد با کنار گذاشتن موهبتهای ادّعایی وضعیّت طبیعیِ افسانهای و ورود به جامعه، از برخی مزیّتها چشمپوشی کردهاند و حالا ادّعایشان برای جبران آنچه از دست دادهاند عادلانه است، توهّمی بیش نیست. این ایده که هرکسی تحت وضعیّت غیراجتماعی بهتر عمل میکرد، و جامعه همگان را مورد ظلم قرار داده، فکری پوچ است. گونهی انسان، بهلطف بهرهوری بالای همکاریهای اجتماعی، بسیار فراتر از نابرابری معیشتی، که شرایط حاکم در اعصارِ با درجهی ابتدایی تقسیم کار فراهم میکرد، ترقّی کرده است. هر انسانی از استاندارد زندگی بسیار بالاتر از نیاکان نامتمدّن خویش برخوردار است. وضعیّت طبیعی انسان وضعیّت فقر شدید و ناامنی است. افسوس گذشت روزهای خوش بربریّت و بدویّت را خوردن مزخرفی شیداگونه است. مدّعیان اگر در وضعیّت بیتمدّنی میبودند، یا به بلوغ نمیرسیدند یا اگر میرسیدند از فرصتها و امکانات تمدّنی بیبهره بودند. ژان ژاک روسو و فردریک انگلس، اگر در وضعیّت بدوی، که با اشتیاق نوستالژیک توصیف میکنند، میزیستند، از فراغت لازم برای مطالعه و نوشتن کتابهایشان برخوردار نمیبودند.
یکی از مواهبی که جامعه برای افراد به ارمغان میآورد، امتیاز زندگی با وجود بیماری یا ناتوانی جسمی است. جانوران بیمار محکوم به فنا هستند. ضعف آنها در تلاش برای یافتن غذا و دفع تهاجم دیگر جانوران، آنان را ناتوان و زمینگیر میکند. بربرهای ناشنوا، نزدیکبین، یا معلول میبایست از بین میرفتند. ولی چنین نقایصی فرصت سازگاری با زندگی در جامعه را از انسان سلب نمیکند. بیشتر معاصران ما به برخی از نقایص بدنی، که زیستشناسی آنها را بیمارگونه میداند، مبتلایند. تمدّن ما تا حدّ زیادی دستاورد چنین انسانهایی است. نیروهای حذفشوندهی انتخاب طبیعی تحت شرایط اجتماعی بسیار کاهش مییابد. از اینرو برخی میگویند که تمدّن باعث زوال ویژگیهای ارثی اعضای جامعه میشود.
اگر کسی به انسان با چشم پرورشدهندهای که قصد دارد نژادی از مردان مجهّز به ویژگیهای خاصّی را پرورش دهد، بنگرد، چنین قضاوتهایی خردورزانه است. ولی جامعه کشتزاری نیست که برای تولید نوع مشخّصی از انسانها اداره شود. هیچ معیار «طبیعی» برای تعیین آنچه در فرگشت بیولوژیکی انسان مطلوب است و آنچه نامطلوب است، وجود ندارد. هر معیاری که انتخاب میشود، مستبدّانه، کاملاً ذهنی، و، بهطور خلاصه، داوری ارزشی است. اصطلاحات بهبود نژادی و انحطاط نژادی زمانیکه بر اساس برنامههای مشخّصی برای آیندهی بشر نباشند، بیمعنیاند.
درست است، انسان متمدّن با زندگی در جامعه سازگار است و نه با زندگی یک شکارچی در جنگلهای بکر.
◆ منبع: کنش انسانی
#فرد #فردیت #جامعه #فردگرایی
#همکاری_اجتماعی #تمدن #بدویت
➣ @Notes_On_Liberty
👍10❤3👎2
📃 ساختار مدنی و قضایی ایران | ✍🏻 کنت ژولین دو روششوار
➣ @Notes_On_Liberty
کُنت ژولین دو روششوار (Count Julien de Rochechouart) کاردار و کارمند سفارت فرانسه در ایران بود که از جانب دولت آن کشور برای گردآوری اطّلاعاتی پیرامون اوضاع اجتماعی، سیاسی، و اقتصادی ایران در عهد فرمانروایی ناصرالدین شاه قاجار به ایران فرستاده شد. آنچه در زیر میآید، بخشی از نوشتههای او دربارهی ساختار مدنی و قضایی ایران ناصری است:
مردم ایران، همانند همهی ملل مسلمان، قرآن را زیربنای نهادهای جامعهی خود میدانند. ولی احکامی که پیامبر اسلام غالباً از کتب دینی یهود و از عرف و عادت اعراب گرفته بود برای یک ملّت بزرگ کفایت نمیکرد. از اینرو، تفسیرهایی از این کتاب آسمانی بهعمل آمد تا احکام آن با عادات و آداب و شیوهی زندگانی ملل گوناگونی، که اسلام آورده بودند، سازش داده شود. مجموعهی همین تفسیرهاست که بنیان قضای شرعی امروز ایران است، و از همینرو است که روحانیّت در ایران امین و نگهبان قانون جامعه است؛ زیرا تنها روحانیّت میتوانسته، در عین وفاداری به احکام کتاب مقدّس، قواعدی انشا کند که پاسخگوی نیازهای مردم و حکومت باشد. همهی اختلافات و منازعات در اموال و قراردادها، ازدواج، معاملات و مبادلات باید به محکمهی شرع برده شود. مجتهدین، یعنی علمای فقه اسلامی، امور کیفری را نیز در حیطهی قضای خود میشناسند ولی شاه این امتیاز را برای خود نگه داشته، همچنانکه این حق را نیز دارد که احکام محاکم شرع را هم که در مسائل مدنی صادر میشود، بشکند. از اینرو در آخرین تحلیل توان گفت که صلاحیّت بیگفتوگوی روحانیّت محدود است به تحریر و ثبت و ضبط اسناد معاملات و ازدواج و طلاق و امور مربوط به احوال شخصیّه.
...
در ایالات و ولایات در اموری که در قلمرو شریعت است، مجتهد حکم میکند، و در امور عرفی، حاکم آن ایالت یا ولایت. صدور حکم اعدام خاصّ شاه است مگر اینکه او اختیار این کار را به کس دیگری واگذارد، که چنین چیزی کم رخ میدهد.
...
در تهران زیر فرمان شاه، و در ایالات و ولایات زیر فرمان والی، مأمورینی خدمت میکنند که کارشان حفظ امنیّت شهرهاست و نظارت بر حرمت قانون. رئیس آنها کلانتر نام دارد که به تعداد محلّههای شهر، کدخدا زیر فرمان اوست. مأمورینی که زیر فرمان کدخدایند به گروههای دهنفره بخش میشوند که رئیس هر یک داباشی (رئیس ده نفر) نامیده میشود و او پاسخگوی جرایم و دزدیهایی، که در بخش سپرده به او رخ میدهد، است. روش کار این گروهها بسیار ساده است و سروسامان آن بسیار خوب. شب که فرا میرسد افراد هر گروه در بخش خود پراکنده میشوند و هر که را ببینند که دیروقت به خانه میرود به بانگ بلند به یکدیگر هشدار میدهند. این شیوه سبب شده است که دزدی بسیار کاهش یابد. کلانتر و کدخدا میدانند که اگر از کسی بیدلیل پرسش و بازجویی کنند باید غرامت بدهند، از اینرو در کار خود دقّت کامل بهکار میبرند. و چنین بود که من در اقامت چهار سالهام در ایران دزدی کلان کم دیدم و یک بار هم نشد که دزد از چنگال داروغه بگریزد.
و شگفتآور است پلیسی که این اندازه کارآیی دارد به مردم ستم نمیکند و زور نمیگوید، این است که مردم کدخدا و داباشی و نفرهای زیر فرمان او را دوست دارند. آنها روز را در بازار میگذرانند با این و آن گفتوشنود میکنند و چای مینوشند و قلیان میکشند، با کودکان بازی میکنند و با زنها شوخی. و با این شیوه میکوشند که خلق را بشناسند تا کار شبانهشان آسانتر شود. فیس و افاده ندارند و با احترام فراوان با مردم حرف میزنند...
🖇 متن کامل: ساختار مدنی و قضایی ایران
#سفرنامه #سفرنامهنویسی #ایران
#کنت_ژولین #قاجار #تاریخ #قانون
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
کُنت ژولین دو روششوار (Count Julien de Rochechouart) کاردار و کارمند سفارت فرانسه در ایران بود که از جانب دولت آن کشور برای گردآوری اطّلاعاتی پیرامون اوضاع اجتماعی، سیاسی، و اقتصادی ایران در عهد فرمانروایی ناصرالدین شاه قاجار به ایران فرستاده شد. آنچه در زیر میآید، بخشی از نوشتههای او دربارهی ساختار مدنی و قضایی ایران ناصری است:
مردم ایران، همانند همهی ملل مسلمان، قرآن را زیربنای نهادهای جامعهی خود میدانند. ولی احکامی که پیامبر اسلام غالباً از کتب دینی یهود و از عرف و عادت اعراب گرفته بود برای یک ملّت بزرگ کفایت نمیکرد. از اینرو، تفسیرهایی از این کتاب آسمانی بهعمل آمد تا احکام آن با عادات و آداب و شیوهی زندگانی ملل گوناگونی، که اسلام آورده بودند، سازش داده شود. مجموعهی همین تفسیرهاست که بنیان قضای شرعی امروز ایران است، و از همینرو است که روحانیّت در ایران امین و نگهبان قانون جامعه است؛ زیرا تنها روحانیّت میتوانسته، در عین وفاداری به احکام کتاب مقدّس، قواعدی انشا کند که پاسخگوی نیازهای مردم و حکومت باشد. همهی اختلافات و منازعات در اموال و قراردادها، ازدواج، معاملات و مبادلات باید به محکمهی شرع برده شود. مجتهدین، یعنی علمای فقه اسلامی، امور کیفری را نیز در حیطهی قضای خود میشناسند ولی شاه این امتیاز را برای خود نگه داشته، همچنانکه این حق را نیز دارد که احکام محاکم شرع را هم که در مسائل مدنی صادر میشود، بشکند. از اینرو در آخرین تحلیل توان گفت که صلاحیّت بیگفتوگوی روحانیّت محدود است به تحریر و ثبت و ضبط اسناد معاملات و ازدواج و طلاق و امور مربوط به احوال شخصیّه.
...
در ایالات و ولایات در اموری که در قلمرو شریعت است، مجتهد حکم میکند، و در امور عرفی، حاکم آن ایالت یا ولایت. صدور حکم اعدام خاصّ شاه است مگر اینکه او اختیار این کار را به کس دیگری واگذارد، که چنین چیزی کم رخ میدهد.
...
در تهران زیر فرمان شاه، و در ایالات و ولایات زیر فرمان والی، مأمورینی خدمت میکنند که کارشان حفظ امنیّت شهرهاست و نظارت بر حرمت قانون. رئیس آنها کلانتر نام دارد که به تعداد محلّههای شهر، کدخدا زیر فرمان اوست. مأمورینی که زیر فرمان کدخدایند به گروههای دهنفره بخش میشوند که رئیس هر یک داباشی (رئیس ده نفر) نامیده میشود و او پاسخگوی جرایم و دزدیهایی، که در بخش سپرده به او رخ میدهد، است. روش کار این گروهها بسیار ساده است و سروسامان آن بسیار خوب. شب که فرا میرسد افراد هر گروه در بخش خود پراکنده میشوند و هر که را ببینند که دیروقت به خانه میرود به بانگ بلند به یکدیگر هشدار میدهند. این شیوه سبب شده است که دزدی بسیار کاهش یابد. کلانتر و کدخدا میدانند که اگر از کسی بیدلیل پرسش و بازجویی کنند باید غرامت بدهند، از اینرو در کار خود دقّت کامل بهکار میبرند. و چنین بود که من در اقامت چهار سالهام در ایران دزدی کلان کم دیدم و یک بار هم نشد که دزد از چنگال داروغه بگریزد.
و شگفتآور است پلیسی که این اندازه کارآیی دارد به مردم ستم نمیکند و زور نمیگوید، این است که مردم کدخدا و داباشی و نفرهای زیر فرمان او را دوست دارند. آنها روز را در بازار میگذرانند با این و آن گفتوشنود میکنند و چای مینوشند و قلیان میکشند، با کودکان بازی میکنند و با زنها شوخی. و با این شیوه میکوشند که خلق را بشناسند تا کار شبانهشان آسانتر شود. فیس و افاده ندارند و با احترام فراوان با مردم حرف میزنند...
🖇 متن کامل: ساختار مدنی و قضایی ایران
#سفرنامه #سفرنامهنویسی #ایران
#کنت_ژولین #قاجار #تاریخ #قانون
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
ساختار مدنی و قضایی ایران
ساختار مدنی و قضایی ایران | کنت ژولین دو روششوار کُنت ژولین دو روششوار (Count Julien de Rochechouart) کاردار و کارمند سفارت فرانسه در ایران بود که از جانب دولت آن کشور برای گردآوری اطّلاعاتی پیرامون اوضاع اجتماعی، سیاسی، و اقتصادی ایران در عهد فرمانروایی…
👍17👏4❤1
📃 پایهریزی اقتصاد متمرکز دولتی در ایران | ✍🏻موسی غنینژاد
➣ @Notes_On_Liberty
سابقهی اقتصاد دولتی در ایران به دوران زمامداری پهلوی اوّل و برنامهی متجدّد کردن جامعهی ایرانی با ارادهی سیاسی و حکومتی برمیگردد. تصوّر بر این بود که برای ایجاد نه فقط زیرساختهای اقتصادی، بلکه واحدهای صنعتی و تجاری مدرن نیز دولت باید پیشقدم شود وگرنه بخش خصوصی دارای توان مالی و مدیریّتی کافی برای چنین فعّالیّتهایی نیست. تا پیش از دوران پهلوی کمتر سابقهای در دخالت مستقیم دولت در امور اقتصادی میتوان سراغ گرفت. آنچه دولتهای زمان قاجار بهلحاظ اقتصادی انجام میدادند بیشتر به دادن برخی امتیازات به بنگاههای خارجی مربوط میشد، حتّی مهمترین بانک موجود در کشور، که حسابهای دولت نیز در آن نگهداری میشد، یک بانک خصوصی خارجی انگلیسی (بانک شاهنشاهی) بود. از سوی دیگر فقدان قدرت سیاسی اداری متمرکز، غلبهی اقتصاد روستایی-عشایری و، بهطور کلّی، فقر فراگیر که منابع مالی دولت را بهشدّت محدود میکرد، همگی مانع از آن بودند که دولت، حتّی اگر بخواهد، بتواند در عرصهی اقتصادی وارد شود. با پیروزی نهضت مشروطه و شکلگیری نظام پارلمانی انتظار میرفت وضع عوض شود و دولت نظم و نسق بهتری پیدا کند. در واقع یکی از اهداف مهمّ مشروطهخواهان انتظام بخشیدن به دستگاه اداری دولت و بهویژه نظام مالیاتی بود؛ امّا همچنانکه پیش از این دیدیم دو دهه پس از نهضت، کشور گرفتار دورهای پرآشوب و هرجومرجی شد که عملاً اصلاحات سیاسی، اداری، و اقتصادی مدّنظر مشروطهخواهان را ناممکن ساخت.
طرفداران نهضت مشروطه متوجّه شدند که تحقّق یافتن این اصلاحات در درجهی اوّل نیازمند دولت و قدرت سیاسی مقتدر در رأس امور است که بتواند امنیّت و یکپارچگی کشور را حفظ کند. به این ترتیب بود که حکومت مقتدر سردار سپه (رضاشاه بعدی) با پشتیبانی مشروطهخواهان، تحصیلکردگان، و روشنفکران در جریان بیشمار حوادث غیرقابل پیشبینی داخلی و خارجی استقرار یافت. آرمانهای مشروطهخواهان قدیمی و تجدّدخواهان جوان برای اصلاحات در دستگاههای اداری، نظامی، و اقتصادی تنها در سایهی نظم و امنیّت دولتی متمرکز و مقتدر امکانپذیر بود؛ شرایطی که پهلوی اوّل، به قیمت استبداد منوّر، کمابیش توانست فراهم آورد. آغاز دخالت مستقیم دولت در اقتصاد بهصورت بنگاهداری دولتی در سطح گسترده به سالهای حکومت پهلوی اوّل باز میگردد.
دو آرزوی بزرگ و دیرین تجدّدخواهان ایرانی یعنی ایجاد راهآهن و بانک ملّی بهدست دولت و در سالهای آغازین سلطنت پهلوی اوّل تحقق یافت امّا همچنانکه جلوتر خواهیم دید در نیمهی دوم حکومت پهلوی، و عمدتاً با ابتکار علیاکبر داور، بنگاهداری دولتی با شتاب بیشتری در اقتصاد ایران رایج گردید.
ساختن راهآهن سراسری و ایجاد بانک ملّی از آرزوهای ترقّیخواهان ایرانی سالها پیش از نهضت مشروطه بود و در جریان این نهضت به مطالبات مهمّ مشروطهخواهان تبدیل شد. کاشفالسّلطنه در رسالهای که در سال ۱۳۰۶ هجری قمری، یعنی هیجده سال پیش از آغاز نهضت مشروطه، دربارهی فوائد راهآهن نوشته بر این نکته تأکید داشت که «فقر و پریشانی و فلاکت و خرابی مملکت و صد قسم مصائب و گرفتاری دیگر ما، همه از نداشتن راهآهن است.»...
🖇 متن کامل: پایهریزی اقتصاد متمرکز دولتی در ایران
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد
#مداخلهگرایی #دولتگرایی #تعرفه
#یارانه #مالیات #علیاکبر_داور
#پهلوی #اقتصاد_دولتی #ایران
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سابقهی اقتصاد دولتی در ایران به دوران زمامداری پهلوی اوّل و برنامهی متجدّد کردن جامعهی ایرانی با ارادهی سیاسی و حکومتی برمیگردد. تصوّر بر این بود که برای ایجاد نه فقط زیرساختهای اقتصادی، بلکه واحدهای صنعتی و تجاری مدرن نیز دولت باید پیشقدم شود وگرنه بخش خصوصی دارای توان مالی و مدیریّتی کافی برای چنین فعّالیّتهایی نیست. تا پیش از دوران پهلوی کمتر سابقهای در دخالت مستقیم دولت در امور اقتصادی میتوان سراغ گرفت. آنچه دولتهای زمان قاجار بهلحاظ اقتصادی انجام میدادند بیشتر به دادن برخی امتیازات به بنگاههای خارجی مربوط میشد، حتّی مهمترین بانک موجود در کشور، که حسابهای دولت نیز در آن نگهداری میشد، یک بانک خصوصی خارجی انگلیسی (بانک شاهنشاهی) بود. از سوی دیگر فقدان قدرت سیاسی اداری متمرکز، غلبهی اقتصاد روستایی-عشایری و، بهطور کلّی، فقر فراگیر که منابع مالی دولت را بهشدّت محدود میکرد، همگی مانع از آن بودند که دولت، حتّی اگر بخواهد، بتواند در عرصهی اقتصادی وارد شود. با پیروزی نهضت مشروطه و شکلگیری نظام پارلمانی انتظار میرفت وضع عوض شود و دولت نظم و نسق بهتری پیدا کند. در واقع یکی از اهداف مهمّ مشروطهخواهان انتظام بخشیدن به دستگاه اداری دولت و بهویژه نظام مالیاتی بود؛ امّا همچنانکه پیش از این دیدیم دو دهه پس از نهضت، کشور گرفتار دورهای پرآشوب و هرجومرجی شد که عملاً اصلاحات سیاسی، اداری، و اقتصادی مدّنظر مشروطهخواهان را ناممکن ساخت.
طرفداران نهضت مشروطه متوجّه شدند که تحقّق یافتن این اصلاحات در درجهی اوّل نیازمند دولت و قدرت سیاسی مقتدر در رأس امور است که بتواند امنیّت و یکپارچگی کشور را حفظ کند. به این ترتیب بود که حکومت مقتدر سردار سپه (رضاشاه بعدی) با پشتیبانی مشروطهخواهان، تحصیلکردگان، و روشنفکران در جریان بیشمار حوادث غیرقابل پیشبینی داخلی و خارجی استقرار یافت. آرمانهای مشروطهخواهان قدیمی و تجدّدخواهان جوان برای اصلاحات در دستگاههای اداری، نظامی، و اقتصادی تنها در سایهی نظم و امنیّت دولتی متمرکز و مقتدر امکانپذیر بود؛ شرایطی که پهلوی اوّل، به قیمت استبداد منوّر، کمابیش توانست فراهم آورد. آغاز دخالت مستقیم دولت در اقتصاد بهصورت بنگاهداری دولتی در سطح گسترده به سالهای حکومت پهلوی اوّل باز میگردد.
دو آرزوی بزرگ و دیرین تجدّدخواهان ایرانی یعنی ایجاد راهآهن و بانک ملّی بهدست دولت و در سالهای آغازین سلطنت پهلوی اوّل تحقق یافت امّا همچنانکه جلوتر خواهیم دید در نیمهی دوم حکومت پهلوی، و عمدتاً با ابتکار علیاکبر داور، بنگاهداری دولتی با شتاب بیشتری در اقتصاد ایران رایج گردید.
ساختن راهآهن سراسری و ایجاد بانک ملّی از آرزوهای ترقّیخواهان ایرانی سالها پیش از نهضت مشروطه بود و در جریان این نهضت به مطالبات مهمّ مشروطهخواهان تبدیل شد. کاشفالسّلطنه در رسالهای که در سال ۱۳۰۶ هجری قمری، یعنی هیجده سال پیش از آغاز نهضت مشروطه، دربارهی فوائد راهآهن نوشته بر این نکته تأکید داشت که «فقر و پریشانی و فلاکت و خرابی مملکت و صد قسم مصائب و گرفتاری دیگر ما، همه از نداشتن راهآهن است.»...
🖇 متن کامل: پایهریزی اقتصاد متمرکز دولتی در ایران
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد
#مداخلهگرایی #دولتگرایی #تعرفه
#یارانه #مالیات #علیاکبر_داور
#پهلوی #اقتصاد_دولتی #ایران
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
پایهریزی اقتصاد متمرکز دولتی در ایران
پایهریزی اقتصاد متمرکز دولتی در ایران | موسی غنینژاد
👏12👍7👎3
📃 مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد | ✍🏻 هانس هرمان هوپ
➣ @Notes_On_Liberty
جنگ جهانی اوّل یکی از نقاط عطف بزرگ تاریخ مدرن است. با پایان آن، استحالهی کلّ جهان غرب از حکومت پادشاهی و شاهان حاکم به حکومت دموکراتیک-جمهوری و حاکمیّت مردم، که با انقلاب فرانسه آغاز شده بود، کامل گردید. تا سال ۱۹۱۴، تنها سه جمهوری در اروپا وجود داشت -فرانسه، سوئیس و، پس از ۱۹۱۱، پرتغال؛ و از میان تمام پادشاهیهای بزرگ اروپایی، تنها بریتانیا میتواند بهعنوان یک نظام پارلمانی طبقهبندی شود، یعنی نظامی که در آن قدرت عالی در اختیار پارلمان منتخب بود. تنها چهار سال بعد، پس از ورود ایالات متّحده به جنگِ اروپا و تعیین قاطعانهی نتیجهی آن، پادشاهیها بهکلّی از بین رفتند، و اروپا همراه با کلّ جهان وارد عصر جمهوریخواهی دموکراتیک شد.
در اروپا، رومانوفها، هوهنتسولرنها، و هابسبورگهای شکستخوردهی نظامی، مجبور به کنارهگیری یا استعفا شدند، و روسیه، آلمان و اتریش به جمهوریهای دموکراتیک با حقّ رأی همگانی -مرد و زن- و حکومتهای پارلمانی تبدیل شدند. به همین ترتیب، همهی کشورهای پسین نوبنیاد، بهاستثنای یوگسلاوی، قوانین اساسی جمهوری دموکراتیک را تصویب کردند. پادشاهیها در ترکیه و یونان، سرنگون شدند. و حتّی در جاییکه سلطنتها بهطور اسمی وجود داشتند، مانند بریتانیای کبیر، ایتالیا، اسپانیا، بلژیک، هلند، و کشورهای اسکاندیناوی، پادشاهان دیگر هیچگونه قدرت فرمانروایی نداشتند. حقّ رأی همگانی بزرگسالان استقرار یافت، و تمام قدرت حکومت در اختیار پارلمانها و مقامات «دولتی» (یا عمومی) قرار گرفت.
استحالهی تاریخی جهان از رژیم کهن فرمانروایی شهریاران یا شاهزادگان به عصر دمکراتیک-جمهوری جدید حاکمان برگزیده یا منتخب عموم را میتوان استحاله از اتریش و سبک اتریشی به آمریکا و سبک آمریکایی توصیف کرد. این موضوع به دلایل مختلفی درست است. نخست آنکه، اتریش جنگ را آغاز کرد و آمریکا آن را به پایان رساند. اتریش شکست خورد و آمریکا پیروز شد. اتریش تحت فرمانروایی یک پادشاه -امپراتور فرانتس یوزف- بود و آمریکا بهدست رئیسجمهور منتخب دموکراتیک -پروفسور وودرو ویلسون- اداره میشد. با اینحال، مهمتر از همه اینکه، جنگ جهانی اوّل یک جنگ سنّتی بر سر اهداف محدود سرزمینی نبود، بلکه یک جنگ ایدئولوژیک بود؛ و اتریش و آمریکا بهترتیب دو کشوری بودند که بهوضوح ایدههای متضاد با یکدیگر را مجسّم میساختند (و از سوی طرفهای متخاصم چنین قلمداد میشدند).
جنگ جهانی اوّل بهعنوان یک مناقشهی ارضی قدیمی آغاز شد. با اینحال، با دخالت اوّلیّه و ورود رسمی نهایی ایالات متّحده به جنگ در آوریل ۱۹۱۷، جنگ ابعاد ایدئولوژیکی جدیدی به خود گرفت. ایالات متّحده بهعنوان یک جمهوری بنا نهاده شده بود، و اصل دموکراتیک، که ذاتیِ ایدهی جمهوری است، بهتازگی، در نتیجهی شکست خشونتبار و ویرانی کنفدراسیون جداییطلب در برابر حکومت متّحدهی تمرکزگرا، به پیروزی رسیده بود. در زمان جنگ جهانی اوّل، این ایدئولوژی پیروزمندانهی جمهوری-دموکراتیک توسعهطلب، در رئیس جمهور وقت ایالات متّحده، ویلسون، تجسّم پیدا کرده بود. تحت مدیریّت ویلسون، جنگ اروپا به یک مأموریّت ایدئولوژیک تبدیل شد -امن کردن جهان برای دموکراسی و رهایی از حاکمان سلطنتی...
🖇 متن کامل: مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد
#دولت #دموکراسی #پادشاهی
#اندیشه_سیاسی #جنگ_جهانی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
جنگ جهانی اوّل یکی از نقاط عطف بزرگ تاریخ مدرن است. با پایان آن، استحالهی کلّ جهان غرب از حکومت پادشاهی و شاهان حاکم به حکومت دموکراتیک-جمهوری و حاکمیّت مردم، که با انقلاب فرانسه آغاز شده بود، کامل گردید. تا سال ۱۹۱۴، تنها سه جمهوری در اروپا وجود داشت -فرانسه، سوئیس و، پس از ۱۹۱۱، پرتغال؛ و از میان تمام پادشاهیهای بزرگ اروپایی، تنها بریتانیا میتواند بهعنوان یک نظام پارلمانی طبقهبندی شود، یعنی نظامی که در آن قدرت عالی در اختیار پارلمان منتخب بود. تنها چهار سال بعد، پس از ورود ایالات متّحده به جنگِ اروپا و تعیین قاطعانهی نتیجهی آن، پادشاهیها بهکلّی از بین رفتند، و اروپا همراه با کلّ جهان وارد عصر جمهوریخواهی دموکراتیک شد.
در اروپا، رومانوفها، هوهنتسولرنها، و هابسبورگهای شکستخوردهی نظامی، مجبور به کنارهگیری یا استعفا شدند، و روسیه، آلمان و اتریش به جمهوریهای دموکراتیک با حقّ رأی همگانی -مرد و زن- و حکومتهای پارلمانی تبدیل شدند. به همین ترتیب، همهی کشورهای پسین نوبنیاد، بهاستثنای یوگسلاوی، قوانین اساسی جمهوری دموکراتیک را تصویب کردند. پادشاهیها در ترکیه و یونان، سرنگون شدند. و حتّی در جاییکه سلطنتها بهطور اسمی وجود داشتند، مانند بریتانیای کبیر، ایتالیا، اسپانیا، بلژیک، هلند، و کشورهای اسکاندیناوی، پادشاهان دیگر هیچگونه قدرت فرمانروایی نداشتند. حقّ رأی همگانی بزرگسالان استقرار یافت، و تمام قدرت حکومت در اختیار پارلمانها و مقامات «دولتی» (یا عمومی) قرار گرفت.
استحالهی تاریخی جهان از رژیم کهن فرمانروایی شهریاران یا شاهزادگان به عصر دمکراتیک-جمهوری جدید حاکمان برگزیده یا منتخب عموم را میتوان استحاله از اتریش و سبک اتریشی به آمریکا و سبک آمریکایی توصیف کرد. این موضوع به دلایل مختلفی درست است. نخست آنکه، اتریش جنگ را آغاز کرد و آمریکا آن را به پایان رساند. اتریش شکست خورد و آمریکا پیروز شد. اتریش تحت فرمانروایی یک پادشاه -امپراتور فرانتس یوزف- بود و آمریکا بهدست رئیسجمهور منتخب دموکراتیک -پروفسور وودرو ویلسون- اداره میشد. با اینحال، مهمتر از همه اینکه، جنگ جهانی اوّل یک جنگ سنّتی بر سر اهداف محدود سرزمینی نبود، بلکه یک جنگ ایدئولوژیک بود؛ و اتریش و آمریکا بهترتیب دو کشوری بودند که بهوضوح ایدههای متضاد با یکدیگر را مجسّم میساختند (و از سوی طرفهای متخاصم چنین قلمداد میشدند).
جنگ جهانی اوّل بهعنوان یک مناقشهی ارضی قدیمی آغاز شد. با اینحال، با دخالت اوّلیّه و ورود رسمی نهایی ایالات متّحده به جنگ در آوریل ۱۹۱۷، جنگ ابعاد ایدئولوژیکی جدیدی به خود گرفت. ایالات متّحده بهعنوان یک جمهوری بنا نهاده شده بود، و اصل دموکراتیک، که ذاتیِ ایدهی جمهوری است، بهتازگی، در نتیجهی شکست خشونتبار و ویرانی کنفدراسیون جداییطلب در برابر حکومت متّحدهی تمرکزگرا، به پیروزی رسیده بود. در زمان جنگ جهانی اوّل، این ایدئولوژی پیروزمندانهی جمهوری-دموکراتیک توسعهطلب، در رئیس جمهور وقت ایالات متّحده، ویلسون، تجسّم پیدا کرده بود. تحت مدیریّت ویلسون، جنگ اروپا به یک مأموریّت ایدئولوژیک تبدیل شد -امن کردن جهان برای دموکراسی و رهایی از حاکمان سلطنتی...
🖇 متن کامل: مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد
#دولت #دموکراسی #پادشاهی
#اندیشه_سیاسی #جنگ_جهانی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد
مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد | هانس هرمان هوپ جنگ جهانی اوّل یکی از نقاط عطف بزرگ تاریخ مدرن است. با پایان آن، استحالهی کلّ جهان غرب از حکومت پادشاهی و شاهان حاکم به حکومت دموکراتیک-جمهوری و حاکمیّت مردم، که با انقلاب فرانسه آغاز شده بود، کامل…
👍15❤8👎2
📃 حقوق ترنسها بهمعنای حقالامتیاز ترنسهاست و جامعهی مدنی را پایان میبخشد | ✍🏻 وندی مکالروی
➣ @Notes_On_Liberty
«جامعهی مدنی» جامعهای از افراد است که با منافع و علایق و فعّالیّتهای مشترک به هم پیوستهاند. منافع مشترک شامل امکان راهرفتن ایمن (مسالمتآمیز) در خیابانها و استفاده از حقوقی مانند آزادی بیان (آزادی فردی) است. این منافع و علایق مشترک باعث شکوفایی فعّالیّتهای مشترک از جمله تجارت و آموزش و پرورش کودکان میشود.
جامعهی مدنی تنها به این دلیل که بیشتر مردم میخواهند در امنیّت زندگی کنند، از عزیزان خود محافظت کنند، و به کامیابی برسند، امکانپذیر است. این نگرش لسهفر-مسلک در گذشته یکی از ویژگیهای تعیینکنندهی آمریکاییها بود، ولی یک جنگ فرهنگی مهندسیشده و با پشتوانهی مالی عالی، تساهل مشهور آمریکایی را از بین میبرد. اگر منافع مشترک جامعه از بین برود، و صلح و آزادی با خشونت و امتیاز دادن، جایگزین شود، آنگاه فعّالیّتهای مشترک مانند تجارت آزاد و آموزش نمیتوانند کار کنند.
یکی از این جنبشها، تخریب وقیحانهی این جنگ فرهنگی علیه جامعهی مدنی را به تصویر میکشد -مطالبهی «حقوق ترنسها!» سرتاسر آمریکا را منفجر کرده و به آتش کشانیده است. ولی واکنش شدیدی نیز علیه آن به وجود آمده، که با تحریم آبجوی Bud Light بهدلیل استفادهی این شرکت از فعّال ترنس، دیلان مولوانی، بهعنوان سفیر «زن» جدید برای برند خود، تجلّی یافته است.
رسانهها این واکنش را با عباراتی همچون نفرت ضدّ ترنس از سوی محافظهکاران، مسیحیان و دیگر غارنشینها توصیف میکنند. ولی تنها شمار اندکی از مردم به گرایش جنسی یا جنسیّت همسایگان خود اهمّیّت میدهند. منتقدان جنبش ترنس علیه بازتعریف اجباری بیولوژی، تخریب ورزش زنان توسّط ورزشکاران ترنس، قبضه کردن آموزشوپرورش کودکان، آزمایش پزشکی کودکان در حال تغییر جنسیّت، و نفوذ آلت تناسلی مردانه به فضاهای زنانه مانند حمامها، رختکنها، زندانها و پناهگاهها، سر به شورش نهادهاند. منتقدان نمیخواهند به کسی ظلم کنند؛ آنها خواهان بازگشت صلح و حقوق فردی به جامعهی مدنی هستند...
🖇 متن کامل: حقوق ترنسها جامعهی مدنی را پایان میبخشد
#ترنسجندریسم #مارکسیسم_فرهنگی
#چپ_نو #نزاکت_سیاسی #جامعه_مدنی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
«جامعهی مدنی» جامعهای از افراد است که با منافع و علایق و فعّالیّتهای مشترک به هم پیوستهاند. منافع مشترک شامل امکان راهرفتن ایمن (مسالمتآمیز) در خیابانها و استفاده از حقوقی مانند آزادی بیان (آزادی فردی) است. این منافع و علایق مشترک باعث شکوفایی فعّالیّتهای مشترک از جمله تجارت و آموزش و پرورش کودکان میشود.
جامعهی مدنی تنها به این دلیل که بیشتر مردم میخواهند در امنیّت زندگی کنند، از عزیزان خود محافظت کنند، و به کامیابی برسند، امکانپذیر است. این نگرش لسهفر-مسلک در گذشته یکی از ویژگیهای تعیینکنندهی آمریکاییها بود، ولی یک جنگ فرهنگی مهندسیشده و با پشتوانهی مالی عالی، تساهل مشهور آمریکایی را از بین میبرد. اگر منافع مشترک جامعه از بین برود، و صلح و آزادی با خشونت و امتیاز دادن، جایگزین شود، آنگاه فعّالیّتهای مشترک مانند تجارت آزاد و آموزش نمیتوانند کار کنند.
یکی از این جنبشها، تخریب وقیحانهی این جنگ فرهنگی علیه جامعهی مدنی را به تصویر میکشد -مطالبهی «حقوق ترنسها!» سرتاسر آمریکا را منفجر کرده و به آتش کشانیده است. ولی واکنش شدیدی نیز علیه آن به وجود آمده، که با تحریم آبجوی Bud Light بهدلیل استفادهی این شرکت از فعّال ترنس، دیلان مولوانی، بهعنوان سفیر «زن» جدید برای برند خود، تجلّی یافته است.
رسانهها این واکنش را با عباراتی همچون نفرت ضدّ ترنس از سوی محافظهکاران، مسیحیان و دیگر غارنشینها توصیف میکنند. ولی تنها شمار اندکی از مردم به گرایش جنسی یا جنسیّت همسایگان خود اهمّیّت میدهند. منتقدان جنبش ترنس علیه بازتعریف اجباری بیولوژی، تخریب ورزش زنان توسّط ورزشکاران ترنس، قبضه کردن آموزشوپرورش کودکان، آزمایش پزشکی کودکان در حال تغییر جنسیّت، و نفوذ آلت تناسلی مردانه به فضاهای زنانه مانند حمامها، رختکنها، زندانها و پناهگاهها، سر به شورش نهادهاند. منتقدان نمیخواهند به کسی ظلم کنند؛ آنها خواهان بازگشت صلح و حقوق فردی به جامعهی مدنی هستند...
🖇 متن کامل: حقوق ترنسها جامعهی مدنی را پایان میبخشد
#ترنسجندریسم #مارکسیسم_فرهنگی
#چپ_نو #نزاکت_سیاسی #جامعه_مدنی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
حقوق ترنسها جامعهی مدنی را پایان میبخشد
حقوق ترنسها بهمعنای حقالامتیاز ترنسهاست و جامعهی مدنی را پایان میبخشد | وندی مکالروی «جامعهی مدنی» جامعهای از افراد است که با منافع و علایق و فعّالیّتهای مشترک به هم پیوستهاند. منافع مشترک شامل امکان راهرفتن ایمن (مسالمتآمیز) در خیابانها و استفاده…
👍26❤6👎5
📃 نروژ، هرگز! | ✍🏻 کارمِن النا دوروبات
➣ @Notes_On_Liberty
نشریهی اکونومیست اخیراً دربارهی «چرخش» ضروری مدل اسکاندیناوی در نروژ، با پیروی از روندهای مشابه در سوئد و دانمارک بحث کرده است. این مقاله چندین نکتهی خوب را دربارهی تأثیر بوروکراتیزاسیون و رفاه مالیاتی بالا بر کارآفرینی و فرهنگ شراکت در کشوری، که در آن دولت مالک ۴۰ درصد بازار سهام و ۳۳ درصد نیروی کار است، بیان میکند. نروژیها اخیراً، با کاهش قیمت نفت که باعث افول اقتصادی شده، به هزینههای بیشتر و عدم اصلاحات رأی دادهاند. ولی، همانطور که اکونومیست پیشنهاد میکند، اقدامات بلندمدّت بهتر، اقداماتی است که سوئد انجام میدهد. سوئد با «مجاز ساختن شرکتهای خصوصی برای ادارهی مدارس، بیمارستانها و بخشهای جرّاحی آن، و کاهش بار مالیاتی» دولت خود را کوچک کرد.
با اینحال، این بحث متّکی بر فرضیّهای است که اغلب شنیده میشود و همیشه اشتباه است: این تغییر با وجود این واقعیّت که «این مدل اقتصادی غیرمعمول دههها به نروژ خدمت کرده است»، لازم است. بسیاری از افراد رابطهی علّت و معلولی را اشتباه میگیرند و ظاهر یک اقتصاد شکوفا را با مالیاتهای بالا و مخارج دولتی که اتّفاقاً همزمان رخ میدهند، مرتبط میسازند. با اینحال، همانطور که میزس توضیح میدهد، نوع دوم سیاستها چیزی فراتر از مصرف سرمایه نیستند:
ممکن است گاهی اوقات برای یک فرد مصلحت این باشد که شومینه را با مبلمان خانهی خود گرم کند. ولی اگر چنین کاری کرد، باید بداند که اثرات پسین چه خواهد بود. او نباید خود را با این باور که روش شگفتانگیز جدیدی برای گرم کردن محل زندگی خود کشف کرده است، فریب دهد. (کنش انسانی. میزس. ص ۶۵۰)
پیامدهای بلندمدّت دولت رفاه همیشه کاهش رفاه است، که به فقیر شدن میانجامد، ولی اگر بازار، در عین اینکه با قیدوبندهایی مواجه است، بهاندازهی کافی قدرتمند باقی بماند تا مالیاتها را تحمّل کند و همچنان پیشرفت کند، علائم ظاهری آن اقتصاد ممکن است اغلب گمراهکننده باشد. حتّی اگر فرد هر سال تنها یک تکّه از مبلمان را بهطور نامحسوس بسوزاند، بدین معنی نیست که مدل او کار میکند، بلکه فقط بدین معناست که ظاهر شدن نارسایی و ناکارآمد آن به تعویق میافتد.
بنابراین بسیار مهمّ است که کندوکاو کنیم آیا این مدلها نه با مقایسهی تصاویر ایستا از یک اقتصاد، بلکه با نگاه کردن به تکامل خلاف حقیقت آن کار میکنند یا خیر. اگر نروژ یک دولت رفاهی عظیم بر فراز بازار آزادِ با کارکرد خوب برپا نمیکرد، چقدر مرفّه میشد؟ سوئد یا دانمارک اگر در دهههای گذشته بهآرامی از سرمایهی انباشتهشده بیشتر مصرف نمیکردند، یا مانع انباشت سرمایه نمیشدند، چقدر مرفّه میبودند؟
پاسخ این است که کشورهای اسکاندیناوی برخلاف مدل اسکاندیناوی پیشرفت کردند، نه بهخاطر آن. دولت رفاه اسکاندیناوی هرگز کار نکرده است.
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار
#اسکاندیناوی #دولت_رفاه
#نروژ #سوسیالدموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
نشریهی اکونومیست اخیراً دربارهی «چرخش» ضروری مدل اسکاندیناوی در نروژ، با پیروی از روندهای مشابه در سوئد و دانمارک بحث کرده است. این مقاله چندین نکتهی خوب را دربارهی تأثیر بوروکراتیزاسیون و رفاه مالیاتی بالا بر کارآفرینی و فرهنگ شراکت در کشوری، که در آن دولت مالک ۴۰ درصد بازار سهام و ۳۳ درصد نیروی کار است، بیان میکند. نروژیها اخیراً، با کاهش قیمت نفت که باعث افول اقتصادی شده، به هزینههای بیشتر و عدم اصلاحات رأی دادهاند. ولی، همانطور که اکونومیست پیشنهاد میکند، اقدامات بلندمدّت بهتر، اقداماتی است که سوئد انجام میدهد. سوئد با «مجاز ساختن شرکتهای خصوصی برای ادارهی مدارس، بیمارستانها و بخشهای جرّاحی آن، و کاهش بار مالیاتی» دولت خود را کوچک کرد.
با اینحال، این بحث متّکی بر فرضیّهای است که اغلب شنیده میشود و همیشه اشتباه است: این تغییر با وجود این واقعیّت که «این مدل اقتصادی غیرمعمول دههها به نروژ خدمت کرده است»، لازم است. بسیاری از افراد رابطهی علّت و معلولی را اشتباه میگیرند و ظاهر یک اقتصاد شکوفا را با مالیاتهای بالا و مخارج دولتی که اتّفاقاً همزمان رخ میدهند، مرتبط میسازند. با اینحال، همانطور که میزس توضیح میدهد، نوع دوم سیاستها چیزی فراتر از مصرف سرمایه نیستند:
ممکن است گاهی اوقات برای یک فرد مصلحت این باشد که شومینه را با مبلمان خانهی خود گرم کند. ولی اگر چنین کاری کرد، باید بداند که اثرات پسین چه خواهد بود. او نباید خود را با این باور که روش شگفتانگیز جدیدی برای گرم کردن محل زندگی خود کشف کرده است، فریب دهد. (کنش انسانی. میزس. ص ۶۵۰)
پیامدهای بلندمدّت دولت رفاه همیشه کاهش رفاه است، که به فقیر شدن میانجامد، ولی اگر بازار، در عین اینکه با قیدوبندهایی مواجه است، بهاندازهی کافی قدرتمند باقی بماند تا مالیاتها را تحمّل کند و همچنان پیشرفت کند، علائم ظاهری آن اقتصاد ممکن است اغلب گمراهکننده باشد. حتّی اگر فرد هر سال تنها یک تکّه از مبلمان را بهطور نامحسوس بسوزاند، بدین معنی نیست که مدل او کار میکند، بلکه فقط بدین معناست که ظاهر شدن نارسایی و ناکارآمد آن به تعویق میافتد.
بنابراین بسیار مهمّ است که کندوکاو کنیم آیا این مدلها نه با مقایسهی تصاویر ایستا از یک اقتصاد، بلکه با نگاه کردن به تکامل خلاف حقیقت آن کار میکنند یا خیر. اگر نروژ یک دولت رفاهی عظیم بر فراز بازار آزادِ با کارکرد خوب برپا نمیکرد، چقدر مرفّه میشد؟ سوئد یا دانمارک اگر در دهههای گذشته بهآرامی از سرمایهی انباشتهشده بیشتر مصرف نمیکردند، یا مانع انباشت سرمایه نمیشدند، چقدر مرفّه میبودند؟
پاسخ این است که کشورهای اسکاندیناوی برخلاف مدل اسکاندیناوی پیشرفت کردند، نه بهخاطر آن. دولت رفاه اسکاندیناوی هرگز کار نکرده است.
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار
#اسکاندیناوی #دولت_رفاه
#نروژ #سوسیالدموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
👍15❤4👌2
«ما باید از نگریستن به مالیات بهعنوان نظامی قدرتمند برای دستیابی به اهداف اجتماعی، که صرفاً باید «عادلانه» و منطقی باشند تا بتوانیم آرمانشهر را بنیان نهیم، دست برداریم. ما باید به مالیات بهعنوان نظام گستردهی دزدی و ظلم، که بهوسیلهی آن برخی از مردم قادر میشوند بهزور و انگلوار به هزینهی دیگران زندگی کنند، بنگریم. باید بدانیم که از منظر عدالت یا رونق اقتصادی، هرچه از مردم کمتر مالیات ستانده شود، بهتر است. به همین دلیل است که ما باید از هر روزنهی جدید، از اعتبار جدید، از تجلی نوین اقتصاد «زیرزمینی» خوشحال باشیم. هر فعالیت اقتصادی که از بند مالیات و کنترل میگریزد، نهتنها ضربهای به آزادی و حقوق مالکیت نیست، بلکه نمونهای دیگر از جریان آزاد نیروی مولد است، که از سرکوب انگلوارانه جان به در میبرد.»
❈ مورای روتبارد، جدالهای اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مورای روتبارد، جدالهای اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍31❤5👎5
📃 ترس از بیکاری انبوه بهخاطر هوش مصنوعی و رباتیک بیاساس است | ✍🏻 راوشان گروس
➣ @Notes_On_Liberty
مردم بر سر اینکه آیا هوش مصنوعی و رباتها مشاغل انسان را از بین میبرند، بحث میکنند. بهنظر میرسد مردم باور صفر و صدی دارند که بهکارگیری فنّاوری در محلّ کار یا شغل و هدف انسان را از بین میبرد یا اصلاً تأثیری بر آن نخواهد داشت. جایگزین کردن رباتها و هوش مصنوعی بهجای مشاغل انسانی با نام «بیکاری تکنولوژیک» شناخته میشود.
اگرچه رباتیک میتواند در کسری از زمانی، که انسان نیاز دارد، و در برخی موارد با صرف حدّاقل انرژی انسانی، مواد را به کالاهای اقتصادی تبدیل کند، برخی ادّعا میکنند که هوش مصنوعی و علم رباتیک در واقع باعث افزایش اشتغال انسان میشوند. بر اساس پیشبینی فوربس در سال ۲۰۲۰، هوش مصنوعی و رباتیک در آیندهای نزدیک به یک آفرینندهی قدرتمند مشاغل و کار برای مردم در سراسر جهان تبدیل خواهند شد. با اینحال، در همان سال ۲۰۲۰، دارون عجماوغلو و پاسکال رسترپو پژوهشی را منتشر ساختند که پیشبینی میکرد هنگامیکه هوش مصنوعی و رباتیک جایگزین مشاغل انسانی شوند، رشد مشاغل منفی خواهند بود، و بر این بود که هر بار که ربات جایگزین انسان در محلّ کار میشود، تعداد قابلتوجّهی از مشاغل از بین میرود.
ولی دو سال بعد، مقالهای در اکونومیست نشان داد که بسیاری از اقتصاددانان از پیشبینی نرخ بالای بیکاری بهخاطر استفاده از هوش مصنوعی و رباتیک در محلّ کار دست برداشتهاند. براساس مقالهی ۲۰۲۲ اکونومیست، «ترس از یک دورهی طولانی بیکاری عظیم محقّق نشد... این روایت حزنآور که میگوید هجوم رباتهای کشندهی شغل، نزدیک است، دههها تأثیر خارقالعادهای در تخیّل عموم داشته است.» پس کدام سناریو درست است؟
برخلاف تصوّر عموم، هیچ کشور صنعتی هرگز بهطور کامل انرژی انسانی را با فنّاوری در محیط کار جایگزین نکرده است. برای نمونه، بیل مکانیکی هرگز کارگران ساختمانی را بیکار نمیکند؛ اینکه آیا مردم میخواهند در زمینهی ساختوساز کار کنند یا نه، مسئلهی دیگری است. و دوچرخهها بهدلیل تولید وسایل نقلیّهی ماشینی منسوخ نشدند...
🖇 متن کامل: ترس از بیکاری انبوه بهخاطر هوش مصنوعی و رباتیک بیاساس است
#هوش_مصنوعی #فناوری #ربات
#لادیسم #اقتصاد #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
مردم بر سر اینکه آیا هوش مصنوعی و رباتها مشاغل انسان را از بین میبرند، بحث میکنند. بهنظر میرسد مردم باور صفر و صدی دارند که بهکارگیری فنّاوری در محلّ کار یا شغل و هدف انسان را از بین میبرد یا اصلاً تأثیری بر آن نخواهد داشت. جایگزین کردن رباتها و هوش مصنوعی بهجای مشاغل انسانی با نام «بیکاری تکنولوژیک» شناخته میشود.
اگرچه رباتیک میتواند در کسری از زمانی، که انسان نیاز دارد، و در برخی موارد با صرف حدّاقل انرژی انسانی، مواد را به کالاهای اقتصادی تبدیل کند، برخی ادّعا میکنند که هوش مصنوعی و علم رباتیک در واقع باعث افزایش اشتغال انسان میشوند. بر اساس پیشبینی فوربس در سال ۲۰۲۰، هوش مصنوعی و رباتیک در آیندهای نزدیک به یک آفرینندهی قدرتمند مشاغل و کار برای مردم در سراسر جهان تبدیل خواهند شد. با اینحال، در همان سال ۲۰۲۰، دارون عجماوغلو و پاسکال رسترپو پژوهشی را منتشر ساختند که پیشبینی میکرد هنگامیکه هوش مصنوعی و رباتیک جایگزین مشاغل انسانی شوند، رشد مشاغل منفی خواهند بود، و بر این بود که هر بار که ربات جایگزین انسان در محلّ کار میشود، تعداد قابلتوجّهی از مشاغل از بین میرود.
ولی دو سال بعد، مقالهای در اکونومیست نشان داد که بسیاری از اقتصاددانان از پیشبینی نرخ بالای بیکاری بهخاطر استفاده از هوش مصنوعی و رباتیک در محلّ کار دست برداشتهاند. براساس مقالهی ۲۰۲۲ اکونومیست، «ترس از یک دورهی طولانی بیکاری عظیم محقّق نشد... این روایت حزنآور که میگوید هجوم رباتهای کشندهی شغل، نزدیک است، دههها تأثیر خارقالعادهای در تخیّل عموم داشته است.» پس کدام سناریو درست است؟
برخلاف تصوّر عموم، هیچ کشور صنعتی هرگز بهطور کامل انرژی انسانی را با فنّاوری در محیط کار جایگزین نکرده است. برای نمونه، بیل مکانیکی هرگز کارگران ساختمانی را بیکار نمیکند؛ اینکه آیا مردم میخواهند در زمینهی ساختوساز کار کنند یا نه، مسئلهی دیگری است. و دوچرخهها بهدلیل تولید وسایل نقلیّهی ماشینی منسوخ نشدند...
🖇 متن کامل: ترس از بیکاری انبوه بهخاطر هوش مصنوعی و رباتیک بیاساس است
#هوش_مصنوعی #فناوری #ربات
#لادیسم #اقتصاد #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
ترس از بیکاری انبوه بهخاطر هوش مصنوعی و رباتیک بیاساس است
ترس از بیکاری انبوه بهخاطر هوش مصنوعی و رباتیک بیاساس است | راوشان گروس مردم بر سر اینکه آیا هوش مصنوعی و رباتها مشاغل انسان را از بین میبرند، بحث میکنند. بهنظر میرسد مردم باور صفر و صدی دارند که بهکارگیری فنّاوری در محلّ کار یا شغل و هدف انسان را…
👍15👎4❤2
«هر عرضهکنندهای که ۹۰ درصد بازار را تحت استیلای خویش در آورد -چه در زمینهی نرمافزار، چه خدمات تلفنی، چه در زمینهی نفت سفید- اساساً یک انحصار است. حکومت هزاران بوروکرات را بهکار میگیرد تا انحصارها را رهگیری و منهدم کند، چراکه انحصارها رقابت را خفه کرده، و بنابراین محصولات بد را با قیمتهای بالا تولید میکنند. برای کسی شگفتآور نیست که همین حکومت از انحصار خود بر آموزش و پرورش سخت محافظت میکند؟ و به همان اندازه حیرتانگیز است که تقریباً همگان این وضعیت را بهعنوان وضعیت عادی و طبیعی -که همیشه بوده و باید باشد- میپذیرند.»
❈ جنیفر گروسمن، چگونه انساندوستی آموزشوپرورش را متحول میکند
➣ @Notes_On_Liberty
❈ جنیفر گروسمن، چگونه انساندوستی آموزشوپرورش را متحول میکند
➣ @Notes_On_Liberty
👍21❤6👎3
📃 هجده کشاورز سرنوشتساز: چگونه چین از فقر سوسیالیستی رها شد؟
➣ @Notes_On_Liberty
«اگر خطر نمیکردم، مردم میمردند. برخی از مردم پیش از این... زمینگیر شده بودند. حتّی گاوها ضعیفتر از آن بودند که توانایی شخمزدن داشته باشند.» (یان هونگچانگِ کشاورز)
داستان رفاه مردم چین و رهایی آنان از فقر و گرسنگی روایت دیگری از شکست نظام مالکیّت اشتراکی و کارآمدی نظام مالکیت خصوصی است؛ در افتادن نظام سوسیالیستی در پای نظام بازار. چین کمونیستی با بهراهانداختن موج آزادی اقتصادی، صدها میلیون انسان را از فقر و گرسنگی رهانید و به کشوری مرفّه تبدیل شد. رفاه کنونی نه در اثر سیاستهای برنامهریزی مرکزی، بلکه در پی انقلابی در نظام کشاورزی آن کشور بهوجود آمد؛ انقلابی خارج از سلطهی دولت مرکزی و در تقابل با سیاستهای آن.
انقلاب با چند کشاورز رنجور در دهکدهی ژیائوگانگ (Xiaogang) در استان آنهویی (Anhui) آغاز شد.
سیاست یک گام بزرگ به جلو (یا جهش بزرگ) نام برنامهای بود که مائو تسهتونگ آن را بین سالهای ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ به اجرا درآورد. در پی آن قحطی عظیمی بین سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ چین را فراگرفت و بین ۲۰ تا ۴۵ میلیون نفر را به کام مرگ کشانید. مردم روستای ژیائوگانگ از قحطی بزرگ کمر راست نکرده بودند؛ فاجعهی غیرقابل تصوّری که پیامد سیاستهای فاجعهبار جهش بزرگ مائو بود.
با آغاز جهش بزرگ، پس از آنکه حکومت ملّی سیاست اشتراکیسازی کشاورزی را به تصویب رساند، که براساس آن کشاورزان در مناطق خاصّی به کار گماشته میشدند، محصول در انبارهای مرکزی دور از روستا ذخیره میشد، دولت بخشی از محصول را بهعنوان مالیات غصب میکرد و سرانجام باقیماندهی محصول را بازتوزیع میکرد، اهالی ژیائوگانگ به یک کمون مردمی تعلق یافتند. در آغاز، اشتراکیسازی کشتزارها گامی مهم در مسیر آرمانشهر کمونیستی نگریسته میشد، ولی در ژیائوگانگ چنین آرمانشهری بعید بهنظر میرسید.
اشتراکیسازی ارتباط کشاورزان را با زمینهای سابقشان را از هم گسست، و هرگونه انگیزه برای مراقبت از آن را از بین برد. بسیاری از کشاورزان با توجّه به اینکه دولت وعدهی دستمزد برابر به همه بدون توجّه به سختکوشیشان را داده بود، با امید به اینکه دیگران کمکاریشان را جبران میکنند، تنبلی کرده و از زیر کار در میرفتند. ولی دیگران این کمکاری را جبران نکردند. نتیجه یک چرخهی معیوب بود: کشاورزان با سرعت پایین کار میکردند، بازده محصولات کاهش یافت، دولت جیرهی غذایی را کاهش داد، و بنابراین کشاورزان کندتر از پیش کار میکردند...
🖇 متن کامل: هجده کشاورز سرنوشتساز: چگونه چین از فقر سوسیالیستی رها شد؟
#اقتصاد #مالکیت_خصوصی #آزادی
#چین #فقر #سوسیالیسم #ژیائوگانگ
#انقلاب_کشاورزی #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
«اگر خطر نمیکردم، مردم میمردند. برخی از مردم پیش از این... زمینگیر شده بودند. حتّی گاوها ضعیفتر از آن بودند که توانایی شخمزدن داشته باشند.» (یان هونگچانگِ کشاورز)
داستان رفاه مردم چین و رهایی آنان از فقر و گرسنگی روایت دیگری از شکست نظام مالکیّت اشتراکی و کارآمدی نظام مالکیت خصوصی است؛ در افتادن نظام سوسیالیستی در پای نظام بازار. چین کمونیستی با بهراهانداختن موج آزادی اقتصادی، صدها میلیون انسان را از فقر و گرسنگی رهانید و به کشوری مرفّه تبدیل شد. رفاه کنونی نه در اثر سیاستهای برنامهریزی مرکزی، بلکه در پی انقلابی در نظام کشاورزی آن کشور بهوجود آمد؛ انقلابی خارج از سلطهی دولت مرکزی و در تقابل با سیاستهای آن.
انقلاب با چند کشاورز رنجور در دهکدهی ژیائوگانگ (Xiaogang) در استان آنهویی (Anhui) آغاز شد.
سیاست یک گام بزرگ به جلو (یا جهش بزرگ) نام برنامهای بود که مائو تسهتونگ آن را بین سالهای ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ به اجرا درآورد. در پی آن قحطی عظیمی بین سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ چین را فراگرفت و بین ۲۰ تا ۴۵ میلیون نفر را به کام مرگ کشانید. مردم روستای ژیائوگانگ از قحطی بزرگ کمر راست نکرده بودند؛ فاجعهی غیرقابل تصوّری که پیامد سیاستهای فاجعهبار جهش بزرگ مائو بود.
با آغاز جهش بزرگ، پس از آنکه حکومت ملّی سیاست اشتراکیسازی کشاورزی را به تصویب رساند، که براساس آن کشاورزان در مناطق خاصّی به کار گماشته میشدند، محصول در انبارهای مرکزی دور از روستا ذخیره میشد، دولت بخشی از محصول را بهعنوان مالیات غصب میکرد و سرانجام باقیماندهی محصول را بازتوزیع میکرد، اهالی ژیائوگانگ به یک کمون مردمی تعلق یافتند. در آغاز، اشتراکیسازی کشتزارها گامی مهم در مسیر آرمانشهر کمونیستی نگریسته میشد، ولی در ژیائوگانگ چنین آرمانشهری بعید بهنظر میرسید.
اشتراکیسازی ارتباط کشاورزان را با زمینهای سابقشان را از هم گسست، و هرگونه انگیزه برای مراقبت از آن را از بین برد. بسیاری از کشاورزان با توجّه به اینکه دولت وعدهی دستمزد برابر به همه بدون توجّه به سختکوشیشان را داده بود، با امید به اینکه دیگران کمکاریشان را جبران میکنند، تنبلی کرده و از زیر کار در میرفتند. ولی دیگران این کمکاری را جبران نکردند. نتیجه یک چرخهی معیوب بود: کشاورزان با سرعت پایین کار میکردند، بازده محصولات کاهش یافت، دولت جیرهی غذایی را کاهش داد، و بنابراین کشاورزان کندتر از پیش کار میکردند...
🖇 متن کامل: هجده کشاورز سرنوشتساز: چگونه چین از فقر سوسیالیستی رها شد؟
#اقتصاد #مالکیت_خصوصی #آزادی
#چین #فقر #سوسیالیسم #ژیائوگانگ
#انقلاب_کشاورزی #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
هجده کشاورز سرنوشتساز: چگونه چین از فقر سوسیالیستی رها شد؟
هجده کشاورز سرنوشتساز: چگونه چین از فقر سوسیالیستی رها شد؟ «اگر خطر نمیکردم، مردم میمردند. برخی از مردم پیش از این... زمینگیر شده بودند. حتّی گاوها ضعیفتر از آن بودند که توانایی شخمزدن داشته باشند.» (یان هونگچانگِ کشاورز) داستان رفاه مردم چین و رهایی…
👍18❤3👌2
«اگر قوانین سبب شوند که شهروندان از معاش خود و فرزندانشان ناتوان باشند، آنها و فرزندانشان باید یا بمیرند یا کشور مادری خود را ترک کنند. هرچه قوانین برای عدهای فرصتهای بیشتری برای زندگی به هزینهی دیگران فراهم کند، و موانع بیشتری بر سر راه دیگران برای تأمین هزینههای خود قرار دهد، سختکوشی بیشتر خفه میشود و ملّت نمیتواند فطرت و سرشت خود را متجلّی سازد.»
❈ آندرس کیودنیوس، منفعت ملّی (۱۷۶۵)
➣ @Notes_On_Liberty
❈ آندرس کیودنیوس، منفعت ملّی (۱۷۶۵)
➣ @Notes_On_Liberty
👌15👍11❤2
📃 کنترل اسلحه: درسهایی از خشونت در اروپا | ✍🏻 برایان فوگلیا
➣ @Notes_On_Liberty
شیوع خشونتهای بیرویهی جدید در اروپا نمایانگر روند نگرانکنندهی تمدّنزدایی در سراسر جامعهی غربی است. صاحبنظران و «متخصّصان» تئوریهای بیشماری میبافند تا آنچه را که رخ میدهد، توضیح دهند. برخی از این تئوریها بهاندازهی کافی معقول بهنظر میرسند، ولی تنها آن دسته از ما، که تئوری اقتصادی درست را درک میکنند، ابزاری برای رمزگشایی معنای این رویدادهای جاری در اختیار دارند. کسانیکه این ابزارها را بهکار میگیرند متوجّه خواهند شد که دولت نهتنها مستقیماً به طرق مختلف (از طریق دولت رفاه، نظامیگرایی، تورّم، آموزش دولتی، و غیره) این آشفتگی را بهوجود آورده، بلکه مانع از دفاع مردم از خود و داراییشان نیز میشود. جای تردید نیست که به قوانین کنترل اسلحه اشاره دارم.
انگلستان
ابتدا شورشهایی را که هفتهی گذشته [سال ۲۰۱۱] در سراسر انگلیس به راه افتاد، در نظر خواهیم گرفت. خرابکاران و غارتگران عمداً اموال را تخریب میکردند، آتشسوزی به راه انداختند، اجناس فروشگاهها را میدزدیدند، و به رهگذران دستبرد میزدند. مردم بیگناه بهحق بابت آرامش و رفاه خود نگران بودند، بهخصوص که پلیس آشکارا آنقدر ناتوان است که جلوی هر یک از این موارد را بگیرد. یکی از خبرنگاران میگوید، پس از دزدی و ضربوشتم، با مقامات تماس گرفته و پلیس به او گفته «به خانه بروید.»
جای شگفتی نیست که مردم تا این حد بیدفاع هستند. از سال ۲۰۰۷، انگلستان، ولز و اسکاتلند از نظر داشتن اسلحهی شخصی در رتبهی پایینتری در میان کشورهای توسعهیافته قرار داشتند. قوانین کنترل اسلحه در بریتانیا را تنها میتوان سختگیرانه توصیف کرد. قانون ۱۹۹۷ سلاحهای گرم مالکیّت خصوصی همهی اسلحهها بهجز اسلحههای دستی را ممنوع کرد. (جالب اینجاست که این قانون در ایرلند شمالی، جاییکه مالکیّت اسلحه بسیار گستردهتر است، اعمال نمیشود.)...
🖇 متن کامل: کنترل اسلحه: درسهایی از خشونت در اروپا
#اسلحه #دفاع #حق_دفاع
#آزادی_اسلحه #دفاع_خصوصی
#کنترل_اسلحه #انگلستان #نروژ
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
شیوع خشونتهای بیرویهی جدید در اروپا نمایانگر روند نگرانکنندهی تمدّنزدایی در سراسر جامعهی غربی است. صاحبنظران و «متخصّصان» تئوریهای بیشماری میبافند تا آنچه را که رخ میدهد، توضیح دهند. برخی از این تئوریها بهاندازهی کافی معقول بهنظر میرسند، ولی تنها آن دسته از ما، که تئوری اقتصادی درست را درک میکنند، ابزاری برای رمزگشایی معنای این رویدادهای جاری در اختیار دارند. کسانیکه این ابزارها را بهکار میگیرند متوجّه خواهند شد که دولت نهتنها مستقیماً به طرق مختلف (از طریق دولت رفاه، نظامیگرایی، تورّم، آموزش دولتی، و غیره) این آشفتگی را بهوجود آورده، بلکه مانع از دفاع مردم از خود و داراییشان نیز میشود. جای تردید نیست که به قوانین کنترل اسلحه اشاره دارم.
انگلستان
ابتدا شورشهایی را که هفتهی گذشته [سال ۲۰۱۱] در سراسر انگلیس به راه افتاد، در نظر خواهیم گرفت. خرابکاران و غارتگران عمداً اموال را تخریب میکردند، آتشسوزی به راه انداختند، اجناس فروشگاهها را میدزدیدند، و به رهگذران دستبرد میزدند. مردم بیگناه بهحق بابت آرامش و رفاه خود نگران بودند، بهخصوص که پلیس آشکارا آنقدر ناتوان است که جلوی هر یک از این موارد را بگیرد. یکی از خبرنگاران میگوید، پس از دزدی و ضربوشتم، با مقامات تماس گرفته و پلیس به او گفته «به خانه بروید.»
جای شگفتی نیست که مردم تا این حد بیدفاع هستند. از سال ۲۰۰۷، انگلستان، ولز و اسکاتلند از نظر داشتن اسلحهی شخصی در رتبهی پایینتری در میان کشورهای توسعهیافته قرار داشتند. قوانین کنترل اسلحه در بریتانیا را تنها میتوان سختگیرانه توصیف کرد. قانون ۱۹۹۷ سلاحهای گرم مالکیّت خصوصی همهی اسلحهها بهجز اسلحههای دستی را ممنوع کرد. (جالب اینجاست که این قانون در ایرلند شمالی، جاییکه مالکیّت اسلحه بسیار گستردهتر است، اعمال نمیشود.)...
🖇 متن کامل: کنترل اسلحه: درسهایی از خشونت در اروپا
#اسلحه #دفاع #حق_دفاع
#آزادی_اسلحه #دفاع_خصوصی
#کنترل_اسلحه #انگلستان #نروژ
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
کنترل اسلحه: درسهایی از خشونت در اروپا
کنترل اسلحه: درسهایی از خشونت در اروپا | برایان فوگلیا شیوع خشونتهای بیرویهی جدید در اروپا نمایانگر روند نگرانکنندهی تمدّنزدایی در سراسر جامعهی غربی است. صاحبنظران و «متخصّصان» تئوریهای بیشماری میبافند تا آنچه را که رخ میدهد، توضیح دهند. برخی…
👍16❤5👎4
📃 چگونه یک تمدن را نابود کنیم؟ | ✍🏻 جفری هاردینگ
➣ @Notes_On_Liberty
راههای زیادی برای نابودی کامل یک تمدّن وجود دارد. جنگ، سیاست، فروپاشی اقتصادی. ولی سازوکار واقعی چیست؟ ممکن است مفید باشد که بدانیم آیا خودمان را از بین میبریم یا نه.
رم باستان مکان خوبی برای شروع است. آنها تمدّن پیشرفتهای داشتند. آب لولهکشی، فاضلاب، توالت، ساروج شنی، جاده، پل، سد، سیستم راههای بینالمللی، دروگرهای مکانیکی، آسیابها، گرمابههای عمومی، صابون، بانکداری، بازرگانی، تجارت آزاد، نظام حقوقی، نظام دادرسی، علم، ادبیّات، و نظام حکومتی جمهوری داشتند. و یک ارتش قوی برای برقراری ثبات و صلح (Pax Romana). نظامی کامل نبود، ولی آنها در راه مدرنیته بودند.
اگر این نشانهی یک جامعهی متمدّن نیست، نمیدانم چیست.
ولی رم سقوط کرد. من اغلب به این میاندیشم که اگر اینطور نبود چه میشد. آیا میتوانستیم از هزار سال عصر تاریک اجتناب کنیم؟ آیا میتوانستیم در سال ۱۰۰۰ شاهد پرواز هواپیماها و راندن خودروها باشیم؟
چه اتّفاقی برای رم افتاد؟
دیکتاتورها. پس از ۵۰۰ سال، جمهوری معروف رم با قدرت گرفتن ژولیوس سزار مستبد پایان یافت. چهارصد سال بعد، غاصبان و اخلاف او، امپراتوری را به زمین زدند و رم به دست بربرهای مهاجم افتاد.
توضیح معیار برای افول و سقوط رم این است که آنها به دیکتاتوری روی آوردند (درست است، ولی علّت سقوط آنها نیست). یا منحطّ و فاسد شدند (درست است، ولی علّت سقوط آنها نیست). آنها با تهاجم بربرها سقوط کردند (درست است، ولی علّت سقوط آنها نیست).
رم سقوط کرد زیرا دیکتاتورها اقتصاد رم و نهادهایی را، که آن را شکوفا کرده بودند، ویران ساختند. رم پیش از تهاجم بربرها در حال فروپاشی بود...
🖇 متن کامل: چگونه یک تمدن را نابود کنیم؟
#تمدن #تورم #اقتصاد #مالیات
#نظریهی_پولی_مدرن #نیودیل
#مقررات #بوروکراسی #رم
#نیودیل_سبز #محیطزیست
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
راههای زیادی برای نابودی کامل یک تمدّن وجود دارد. جنگ، سیاست، فروپاشی اقتصادی. ولی سازوکار واقعی چیست؟ ممکن است مفید باشد که بدانیم آیا خودمان را از بین میبریم یا نه.
رم باستان مکان خوبی برای شروع است. آنها تمدّن پیشرفتهای داشتند. آب لولهکشی، فاضلاب، توالت، ساروج شنی، جاده، پل، سد، سیستم راههای بینالمللی، دروگرهای مکانیکی، آسیابها، گرمابههای عمومی، صابون، بانکداری، بازرگانی، تجارت آزاد، نظام حقوقی، نظام دادرسی، علم، ادبیّات، و نظام حکومتی جمهوری داشتند. و یک ارتش قوی برای برقراری ثبات و صلح (Pax Romana). نظامی کامل نبود، ولی آنها در راه مدرنیته بودند.
اگر این نشانهی یک جامعهی متمدّن نیست، نمیدانم چیست.
ولی رم سقوط کرد. من اغلب به این میاندیشم که اگر اینطور نبود چه میشد. آیا میتوانستیم از هزار سال عصر تاریک اجتناب کنیم؟ آیا میتوانستیم در سال ۱۰۰۰ شاهد پرواز هواپیماها و راندن خودروها باشیم؟
چه اتّفاقی برای رم افتاد؟
دیکتاتورها. پس از ۵۰۰ سال، جمهوری معروف رم با قدرت گرفتن ژولیوس سزار مستبد پایان یافت. چهارصد سال بعد، غاصبان و اخلاف او، امپراتوری را به زمین زدند و رم به دست بربرهای مهاجم افتاد.
توضیح معیار برای افول و سقوط رم این است که آنها به دیکتاتوری روی آوردند (درست است، ولی علّت سقوط آنها نیست). یا منحطّ و فاسد شدند (درست است، ولی علّت سقوط آنها نیست). آنها با تهاجم بربرها سقوط کردند (درست است، ولی علّت سقوط آنها نیست).
رم سقوط کرد زیرا دیکتاتورها اقتصاد رم و نهادهایی را، که آن را شکوفا کرده بودند، ویران ساختند. رم پیش از تهاجم بربرها در حال فروپاشی بود...
🖇 متن کامل: چگونه یک تمدن را نابود کنیم؟
#تمدن #تورم #اقتصاد #مالیات
#نظریهی_پولی_مدرن #نیودیل
#مقررات #بوروکراسی #رم
#نیودیل_سبز #محیطزیست
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
چگونه یک تمدن را نابود کنیم؟
چگونه یک تمدن را نابود کنیم؟ | جفری هاردینگ راههای زیادی برای نابودی کامل یک تمدّن وجود دارد. جنگ، سیاست، فروپاشی اقتصادی. ولی سازوکار واقعی چیست؟ ممکن است مفید باشد که بدانیم آیا خودمان را از بین میبریم یا نه. رم باستان مکان خوبی برای شروع است. آنها تمدّن…
👍21❤6👎3
«باید بدانید که تفاوت بین پادشاهی و جبّاریت در این است که یک جبّار، بیشتر از منافع و مزایای اتباع خود، به خیر و صلاح خود عشق میورزد و به دنبال آن است و هدفش این است که قوم خود را در بردگی نگه دارد؛ برعکس، یک پادشاه، خیر مردم را بر منافع خود برتری میدهد، و پس از خدا و روح خویش، خیر و آزادی عمومی رعایای خود را بیش از هر چیز دوست دارد. و این همان سودمندی و اصالت و شرافت واقعی قدرت شهریار است که، به قول ارسطو، هرچه انسانها آزادتر و نیکوتر باشند و پایداری پادشاه در پیروی از آن اصل طولانیتر باشد، سروری آن بزرگمنشانهتر و بهتر است. همانطور که کاسیودوروس می گوید: «هنر فرمانروایی این است که منافع افراد بسیاری را دوست بداری.» زیرا هرگاه پادشاهی به استبداد نزدیک میشود، به پایان خود نزدیک میشود، زیرا با استبداد، برای تفرقه، تغییر سلسله یا نابودی کامل آماده میگردد... لوکیوس سِنِکا میگوید: هیچکس نمیتواند عمر امپراتوریهای استبدادپیشه را طولانی کند: امپراتوریهای میانهرو دوام میآورند.»
❈ نیکول اورسم، رساله در باب پول
➣ @Notes_On_Liberty
❈ نیکول اورسم، رساله در باب پول
➣ @Notes_On_Liberty
👍26👌4❤3
📃 لارین؛ پول خصوصی شهر لار | ✍🏻 هولند وود
➣ @Notes_On_Liberty
(در پاییز سال ۱۹۲۵، در گرامپولای سریلانکا، کوزهای سفالین پر از سکّه کشف شد. بخش اعظمی از مسکوکات، قطعات نقرهای به نام لارین بودند. لارین نخستین بار در شهر لار ایران، بهوسیلهی یک پادشاهی محلّی ضرب شد، و نام خود را از همین شهر گرفت. در آسیا به آن لاری گفته میشد، و اروپاییان آن را لارین مینامیدند. ثبات و عیار این پول خصوصی سبب رواج آن در تجارت شد و قلمرو تجاری خلیج فارس و اقیانوس هند را در بر گرفت.)
شماری از سیّاحان متقدّم بیان میکنند که بهترین نقره در لارینهای ایران و هرمز است. یکی از نویسندگان، فرانسوا پیرارد دو لاوال، میگوید:
بهترین نقرهی هند، نقرهای است که از ایران از راه ملوک هرمز، بهصورت سکّهای بلند به نام لارین میآید، که آهنگران هند برای آن ارزش زیادی قائلاند و بهخاطر مزیّتهای بزرگ آن، که نقرهای بسیار خالص، تمیز، نرم و انعطافپذیر و برای کار کردن خوب است، از آن استفاده میکنند.
نام لارین یا لاری، که گفته میشود از شهر لار در ایران، نخستین محلّ ضرب این سکّهها، گرفته شده، نام عمومی است که به این قطعات داده شده است. گاسپارو بالبی ونیزی (۱۵۸۳) نخستین کسی بود که دربارهی ریشهی لارین نوشت. او مینویسد:
نخستین کسی که به ضرب این مسکوکات پرداخت شاه لار بود، که پیش از این شاه قدرقدرتی بوده، و اکنون شاه کمقدرتی است.
پیترو دلا واله (۱۶۱۴-۱۶۲۶) و سر جان شاردن (۱۶۶۴-۱۶۷۴) ذکر میکنند که لارین در آن منطقه ضرب میشده است. پرتغالیها این مسکوکات را تانگا لارین یا تانگا د پراتو، و اغلب اوقات تانگا، مینامیدند. سکّههای گرد، که به نام تانگا شناخته میشوند، عموماً آنها را تانگا ردوندا مینامند. هوک یا فیشهوک، نام رایجی است که انگلیسیها به این سکّهها دادهاند...
🖇 متن کامل: لارین؛ پول خصوصی شهر لار
#پول #پول_کالایی #لارین
#پول_طلا #ایران #تجارت
#پول_خصوصی #نقره #طلا
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
(در پاییز سال ۱۹۲۵، در گرامپولای سریلانکا، کوزهای سفالین پر از سکّه کشف شد. بخش اعظمی از مسکوکات، قطعات نقرهای به نام لارین بودند. لارین نخستین بار در شهر لار ایران، بهوسیلهی یک پادشاهی محلّی ضرب شد، و نام خود را از همین شهر گرفت. در آسیا به آن لاری گفته میشد، و اروپاییان آن را لارین مینامیدند. ثبات و عیار این پول خصوصی سبب رواج آن در تجارت شد و قلمرو تجاری خلیج فارس و اقیانوس هند را در بر گرفت.)
شماری از سیّاحان متقدّم بیان میکنند که بهترین نقره در لارینهای ایران و هرمز است. یکی از نویسندگان، فرانسوا پیرارد دو لاوال، میگوید:
بهترین نقرهی هند، نقرهای است که از ایران از راه ملوک هرمز، بهصورت سکّهای بلند به نام لارین میآید، که آهنگران هند برای آن ارزش زیادی قائلاند و بهخاطر مزیّتهای بزرگ آن، که نقرهای بسیار خالص، تمیز، نرم و انعطافپذیر و برای کار کردن خوب است، از آن استفاده میکنند.
نام لارین یا لاری، که گفته میشود از شهر لار در ایران، نخستین محلّ ضرب این سکّهها، گرفته شده، نام عمومی است که به این قطعات داده شده است. گاسپارو بالبی ونیزی (۱۵۸۳) نخستین کسی بود که دربارهی ریشهی لارین نوشت. او مینویسد:
نخستین کسی که به ضرب این مسکوکات پرداخت شاه لار بود، که پیش از این شاه قدرقدرتی بوده، و اکنون شاه کمقدرتی است.
پیترو دلا واله (۱۶۱۴-۱۶۲۶) و سر جان شاردن (۱۶۶۴-۱۶۷۴) ذکر میکنند که لارین در آن منطقه ضرب میشده است. پرتغالیها این مسکوکات را تانگا لارین یا تانگا د پراتو، و اغلب اوقات تانگا، مینامیدند. سکّههای گرد، که به نام تانگا شناخته میشوند، عموماً آنها را تانگا ردوندا مینامند. هوک یا فیشهوک، نام رایجی است که انگلیسیها به این سکّهها دادهاند...
🖇 متن کامل: لارین؛ پول خصوصی شهر لار
#پول #پول_کالایی #لارین
#پول_طلا #ایران #تجارت
#پول_خصوصی #نقره #طلا
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
لارین؛ پول خصوصی شهر لار
لارین؛ پول خصوصی شهر لار | هولند وود (در پاییز سال ۱۹۲۵، در گرامپولای سریلانکا، کوزهای سفالین پر از سکّه کشف شد. بخش اعظمی از مسکوکات، قطعات نقرهای به نام لارین بودند. لارین نخستین بار در شهر لار ایران، بهوسیلهی یک پادشاهی محلّی ضرب شد، و نام خود را…
👍13❤3👎3
📃 آنچه نظام پزشکی شوروی به ما میآموزد | ✍🏻 یوری اِن. مالتسف
➣ @Notes_On_Liberty
در سال ۱۹۱۸، اتّحاد جماهیر شوروی نخستین کشوری بود که وعدهی پوشش همگانی مراقبتهای بهداشتی «از گهواره تا گور» را داد؛ وعدهای که از طریق سوسیالیستی شدن کامل نظام درمانی محقّق میشد. «حقّ سلامت» به «حقّ اساسی» شهروندان شوروی تبدیل شد.
مزایای اعلامشدهی این نظام این بود که «هزینهها را کاهش میدهد» و «اسرافکاریها»ی ناشی از «دوبارهکاری و موازیسازی غیرضروری» -یعنی رقابت- را از بین میبرد.
این اهداف مشابه اهداف اعلامشده از سوی آقای اوباما و خانم پلوسی در آمریکاست -اهداف جذّاب و انسانی پوشش همگانی، و هزینههای کم. چه چیزی ناپسند است؟
این نظام کارهای زیادی برای انجام داشت، ولی بیتفاوتی گسترده و کیفیّت پایین کار، نظام مراقبتهای بهداشتی را فلج کرد. در اعماق تجربهی سوسیالیستی، سازمانهای مراقبتهای بهداشتی در روسیه حدّاقل صد سال از سطح متوسّط ایالات متّحده عقبتر بودند. افزون بر این، کثیفی، بوی ناخوشایند، پرسهی گربهها در سالنها، پرسنل پزشکی مست، و نبود صابون و لوازم نظافتی به تصوّر کلّی از ناامیدی و درماندگی، که نظام را فلج میکرد، افزوده شد. براساس برآوردهای رسمی روسیه، ۷۸ درصد از کلّ قربانیان ایدز در روسیه از طریق سوزنهای کثیف یا خونِ آلوده به HIV در بیمارستانهای دولتی به این ویروس مبتلا شدند.
...
پروندهی یک دختر ۱۴ ساله از حوزهی خود را به یاد دارم، که بر اثر نفریت حاد در بیمارستانی در مسکو درگذشت. او درگذشت، زیرا پزشک تصمیم گرفت که بهتر است بهخاطر «گران» بودن فیلم ایکسری از بررسی دوبارهی تشخیص عارضه خودداری کند. این فیلم ایکسری میتوانست نادرستی تشخیص درد نوروپاتیک را نشان دهد.
پزشک، در عوض، نوجوان را با کمپرس آب گرم معالجه کرد، که تقریباً بیدرنگ او را کشت. هیچ راهحلّ قانونی برای والدین و پدربزرگ و مادربزرگ دختر وجود نداشت. طبق قاعده، نظام سلامت تکپرداختگر نمیتواند چنین راهحلّی را مجاز بداند. پدربزرگ و مادربزرگ دختر نتوانستند با این فقدان کنار بیایند و هر دو در عرض شش ماه فوت کردند. دکتر هیچ توبیخ رسمی دریافت نکرد...
🖇 متن کامل: آنچه نظام پزشکی شوروی به ما میآموزد
#شوروی #روسیه #بهداشت #درمان
#خدمات_درمانی #نظام_بهداشتی
#سوسیالیسم #بیمه_دولتی #بیمه
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در سال ۱۹۱۸، اتّحاد جماهیر شوروی نخستین کشوری بود که وعدهی پوشش همگانی مراقبتهای بهداشتی «از گهواره تا گور» را داد؛ وعدهای که از طریق سوسیالیستی شدن کامل نظام درمانی محقّق میشد. «حقّ سلامت» به «حقّ اساسی» شهروندان شوروی تبدیل شد.
مزایای اعلامشدهی این نظام این بود که «هزینهها را کاهش میدهد» و «اسرافکاریها»ی ناشی از «دوبارهکاری و موازیسازی غیرضروری» -یعنی رقابت- را از بین میبرد.
این اهداف مشابه اهداف اعلامشده از سوی آقای اوباما و خانم پلوسی در آمریکاست -اهداف جذّاب و انسانی پوشش همگانی، و هزینههای کم. چه چیزی ناپسند است؟
این نظام کارهای زیادی برای انجام داشت، ولی بیتفاوتی گسترده و کیفیّت پایین کار، نظام مراقبتهای بهداشتی را فلج کرد. در اعماق تجربهی سوسیالیستی، سازمانهای مراقبتهای بهداشتی در روسیه حدّاقل صد سال از سطح متوسّط ایالات متّحده عقبتر بودند. افزون بر این، کثیفی، بوی ناخوشایند، پرسهی گربهها در سالنها، پرسنل پزشکی مست، و نبود صابون و لوازم نظافتی به تصوّر کلّی از ناامیدی و درماندگی، که نظام را فلج میکرد، افزوده شد. براساس برآوردهای رسمی روسیه، ۷۸ درصد از کلّ قربانیان ایدز در روسیه از طریق سوزنهای کثیف یا خونِ آلوده به HIV در بیمارستانهای دولتی به این ویروس مبتلا شدند.
...
پروندهی یک دختر ۱۴ ساله از حوزهی خود را به یاد دارم، که بر اثر نفریت حاد در بیمارستانی در مسکو درگذشت. او درگذشت، زیرا پزشک تصمیم گرفت که بهتر است بهخاطر «گران» بودن فیلم ایکسری از بررسی دوبارهی تشخیص عارضه خودداری کند. این فیلم ایکسری میتوانست نادرستی تشخیص درد نوروپاتیک را نشان دهد.
پزشک، در عوض، نوجوان را با کمپرس آب گرم معالجه کرد، که تقریباً بیدرنگ او را کشت. هیچ راهحلّ قانونی برای والدین و پدربزرگ و مادربزرگ دختر وجود نداشت. طبق قاعده، نظام سلامت تکپرداختگر نمیتواند چنین راهحلّی را مجاز بداند. پدربزرگ و مادربزرگ دختر نتوانستند با این فقدان کنار بیایند و هر دو در عرض شش ماه فوت کردند. دکتر هیچ توبیخ رسمی دریافت نکرد...
🖇 متن کامل: آنچه نظام پزشکی شوروی به ما میآموزد
#شوروی #روسیه #بهداشت #درمان
#خدمات_درمانی #نظام_بهداشتی
#سوسیالیسم #بیمه_دولتی #بیمه
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
آنچه نظام پزشکی شوروی به ما میآموزد
آنچه نظام پزشکی شوروی به ما میآموزد | یوری اِن. مالتسف در سال ۱۹۱۸، اتّحاد جماهیر شوروی نخستین کشوری بود که وعدهی پوشش همگانی مراقبتهای بهداشتی «از گهواره تا گور» را داد؛ وعدهای که از طریق سوسیالیستی شدن کامل نظام درمانی محقّق میشد. «حقّ سلامت» به «حقّ…
👍21👎3❤2
📃 عصر آزادی در مشترکالمنافع لهستان | ✍🏻 اوگو استورنایولو سنیور
➣ @Notes_On_Liberty
لیبرتارینها هنگام پیشنهاد آلترناتیوی برای دولت، باید به مبانی فلسفهی سیاسی نگاه کنند و نمونههای تاریخی را بیابند که دستیابی به اهداف آزادیهای فردی و خودگردانی را نشان میدهد.
رایجترین اشتباه این است که دولت مدرن، لویاتان ریاستگر را، که ما با آن مخالفیم، مترادف حکومت بهطور کلّی در نظر بگیریم.
روشنفکران زیادی نمیتوانند این تمایز را قائل شوند، ولی پروفسور لیبرال-محافظهکار اسپانیایی، دالماسیو نگرو پاوون (Dalmacio Negro Pavón)، در کتاب خود به نام «تاریخ اَشکال دولت»، تمایز نظری و تاریخی بین آنچه ما در حال حاضر دولت مینامیم (شکل متأخّر و تصنّعی حکومت) و سیاستهای ارگانیک متقدّم را، که در تاریخ غرب به اَشکال مختلف ولی رایج یافت میشوند، شرح میدهد.
با در نظر گرفتن این تمایز، برخی نمونههای تاریخی حکمرانی بهمثابهی نمونههایی از ایدههای اتریشی-لیبرتارین ظاهر میشوند. ما میتوانیم نمونههای کلاسیکی مانند کاسپایا، آکادیا، و حتّی لیختناشتاین را در نظر بگیریم، ولی مقیاس این شهرها جهت ارائهی نمونههایی برای یک حکومت غیردولتی خوب، بسیار کوچک است.
با اینحال، نمونهای وجود دارد که باید بیشتر مورد بررسی قرار گیرد: مشترکالمنافع لهستان-لیتوانی در سالهای آزادی طلایی خود -از سال ۱۵۵۸، سالی که این کشور رسماً برای تحکیم وحدت پادشاهی لهستان و دوکنشین اعظم لیتوانی پیش از مرگ پادشاه بدون فرزندش تأسیس شد، تا سال ۱۷۹۵، سالی که بهدست همسایگانش اتریش، پروس و روسیه از بین رفت.
مشترکالمنافع لهستان-لیتوانی، در طول تقریباً دو سده و نیم عمر خود، نهتنها سرزمینی مرفّه، بلکه یکی از آزادترین مناطق اروپا نیز بود. این کشور در مقایسه با فرانسه، جاییکه مطلقگرایی و روشنگری کشور را به یک دولت متمرکز و سپس به ژاکوبنیسم و انقلاب میکشاند، ویژگیهای سیاسیای داشت که در جاهای دیگر دیده نمیشد...
🖇 متن کامل: عصر آزادی در مشترکالمنافع لهستان
#تاریخ #لهستان #لیتوانی
#آنارکوکاپیتالیسم #بیدولتی
#حکومت_مدنی #آزادی #قانون
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
لیبرتارینها هنگام پیشنهاد آلترناتیوی برای دولت، باید به مبانی فلسفهی سیاسی نگاه کنند و نمونههای تاریخی را بیابند که دستیابی به اهداف آزادیهای فردی و خودگردانی را نشان میدهد.
رایجترین اشتباه این است که دولت مدرن، لویاتان ریاستگر را، که ما با آن مخالفیم، مترادف حکومت بهطور کلّی در نظر بگیریم.
روشنفکران زیادی نمیتوانند این تمایز را قائل شوند، ولی پروفسور لیبرال-محافظهکار اسپانیایی، دالماسیو نگرو پاوون (Dalmacio Negro Pavón)، در کتاب خود به نام «تاریخ اَشکال دولت»، تمایز نظری و تاریخی بین آنچه ما در حال حاضر دولت مینامیم (شکل متأخّر و تصنّعی حکومت) و سیاستهای ارگانیک متقدّم را، که در تاریخ غرب به اَشکال مختلف ولی رایج یافت میشوند، شرح میدهد.
با در نظر گرفتن این تمایز، برخی نمونههای تاریخی حکمرانی بهمثابهی نمونههایی از ایدههای اتریشی-لیبرتارین ظاهر میشوند. ما میتوانیم نمونههای کلاسیکی مانند کاسپایا، آکادیا، و حتّی لیختناشتاین را در نظر بگیریم، ولی مقیاس این شهرها جهت ارائهی نمونههایی برای یک حکومت غیردولتی خوب، بسیار کوچک است.
با اینحال، نمونهای وجود دارد که باید بیشتر مورد بررسی قرار گیرد: مشترکالمنافع لهستان-لیتوانی در سالهای آزادی طلایی خود -از سال ۱۵۵۸، سالی که این کشور رسماً برای تحکیم وحدت پادشاهی لهستان و دوکنشین اعظم لیتوانی پیش از مرگ پادشاه بدون فرزندش تأسیس شد، تا سال ۱۷۹۵، سالی که بهدست همسایگانش اتریش، پروس و روسیه از بین رفت.
مشترکالمنافع لهستان-لیتوانی، در طول تقریباً دو سده و نیم عمر خود، نهتنها سرزمینی مرفّه، بلکه یکی از آزادترین مناطق اروپا نیز بود. این کشور در مقایسه با فرانسه، جاییکه مطلقگرایی و روشنگری کشور را به یک دولت متمرکز و سپس به ژاکوبنیسم و انقلاب میکشاند، ویژگیهای سیاسیای داشت که در جاهای دیگر دیده نمیشد...
🖇 متن کامل: عصر آزادی در مشترکالمنافع لهستان
#تاریخ #لهستان #لیتوانی
#آنارکوکاپیتالیسم #بیدولتی
#حکومت_مدنی #آزادی #قانون
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
عصر آزادی در مشترکالمنافع لهستان
عصر آزادی در مشترکالمنافع لهستان | اوگو استورنایولو سنیور لیبرتارینها هنگام پیشنهاد آلترناتیوی برای دولت، باید به مبانی فلسفهی سیاسی نگاه کنند و نمونههای تاریخی را بیابند که دستیابی به اهداف آزادیهای فردی و خودگردانی را نشان میدهد. رایجترین اشتباه…
👍8👌4👎3
📃 ماهیت راستین مالیاتستانی | ✍🏻 راد روخاس
➣ @Notes_On_Liberty
هیچکس واقعاً دوست ندارد مالیات پرداخت کند. ولی، همانطور که از قدیم در باب «مرگ و مالیات» گفتهاند، گوییا مالیات بهاندازهی مرگ بر حق و گریزناپذیر است. در زمینهی مالیات، بسیاری از افراد خوشنیّت فراموش میکنند که مالیات، بنیادینترین اصول اخلاقی ما را نقض میکند.
اگر تابهحال به یک مهدکودک یا زمین بازی رفته باشید که بچههای کوچک در آن بازی میکنند، ممکن است متوجّه شده باشید که، اگرچه بچهها برای درک خیلی چیزها خیلی کوچکاند، ولی همواره احساس شگفتانگیزی نسبت به عدالت دارند.
یک اسباببازی را از کودک نوپایی که هنوز نمیتواند یک کلمه صحبت کند بردارید، اغلب با اعتراض بسیار روشنی روبهرو خواهید شد. تا آنجاکه به کودک نوپا مربوط میشود، شما اسباببازی او را دزدیدهاید، خشونت را آغاز کردهاید، و بنابراین حالا وقت گریه است. استدلال کودک نوپا احتمالاً چندان پیچیده نیست، ولی درکی از آن وجود دارد.
کودکانِ کمی بزرگتر حتّی شگفتانگیزترند. آنها میدانند که خشونت نامشروع وجود دارد (زمانیکه اسباببازی دزدیده میشود)، ولی همچنین میفهمند که خشونت مشروع نیز وجود دارد، یعنی زمانیکه کودکِ قربانی نزد دزد رفته و اسباببازی خود را پس میگیرد. نکتهی شگفتآور این است که تمرکز معمول بر بازگرداندن اسباببازی، بهجای مجازات متجاوز است. تنبیه، مفهومی است که بعداً احتمالاً از ما یاد میگیرند.
شروع خشونت، اقدام یک متجاوز علیه شما یا علیه اموال شماست. این اقدام میتواند از طریق خشونت واقعی یا از طریق ارعاب انجام شود، زیرا تهدید صرف به خشونت، به خودی خود یک عمل خشونتآمیز است. یک نمونهی خوب میتواند دزدی باشد که اسلحه را به سمت شما نشانه میرود تا کیف شما را بدون کشیدن ماشه به دست آورد. یکی دیگر از نمونههای نهچندان بارز، روشی است که حکومت پول ما را میستاند...
🖇 متن کامل: ماهیت راستین مالیاتستانی
#مالیات #دزدی #مصادره
#دولت #اجبار #اخلاق
#مالیات_دزدی_است
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
هیچکس واقعاً دوست ندارد مالیات پرداخت کند. ولی، همانطور که از قدیم در باب «مرگ و مالیات» گفتهاند، گوییا مالیات بهاندازهی مرگ بر حق و گریزناپذیر است. در زمینهی مالیات، بسیاری از افراد خوشنیّت فراموش میکنند که مالیات، بنیادینترین اصول اخلاقی ما را نقض میکند.
اگر تابهحال به یک مهدکودک یا زمین بازی رفته باشید که بچههای کوچک در آن بازی میکنند، ممکن است متوجّه شده باشید که، اگرچه بچهها برای درک خیلی چیزها خیلی کوچکاند، ولی همواره احساس شگفتانگیزی نسبت به عدالت دارند.
یک اسباببازی را از کودک نوپایی که هنوز نمیتواند یک کلمه صحبت کند بردارید، اغلب با اعتراض بسیار روشنی روبهرو خواهید شد. تا آنجاکه به کودک نوپا مربوط میشود، شما اسباببازی او را دزدیدهاید، خشونت را آغاز کردهاید، و بنابراین حالا وقت گریه است. استدلال کودک نوپا احتمالاً چندان پیچیده نیست، ولی درکی از آن وجود دارد.
کودکانِ کمی بزرگتر حتّی شگفتانگیزترند. آنها میدانند که خشونت نامشروع وجود دارد (زمانیکه اسباببازی دزدیده میشود)، ولی همچنین میفهمند که خشونت مشروع نیز وجود دارد، یعنی زمانیکه کودکِ قربانی نزد دزد رفته و اسباببازی خود را پس میگیرد. نکتهی شگفتآور این است که تمرکز معمول بر بازگرداندن اسباببازی، بهجای مجازات متجاوز است. تنبیه، مفهومی است که بعداً احتمالاً از ما یاد میگیرند.
شروع خشونت، اقدام یک متجاوز علیه شما یا علیه اموال شماست. این اقدام میتواند از طریق خشونت واقعی یا از طریق ارعاب انجام شود، زیرا تهدید صرف به خشونت، به خودی خود یک عمل خشونتآمیز است. یک نمونهی خوب میتواند دزدی باشد که اسلحه را به سمت شما نشانه میرود تا کیف شما را بدون کشیدن ماشه به دست آورد. یکی دیگر از نمونههای نهچندان بارز، روشی است که حکومت پول ما را میستاند...
🖇 متن کامل: ماهیت راستین مالیاتستانی
#مالیات #دزدی #مصادره
#دولت #اجبار #اخلاق
#مالیات_دزدی_است
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
ماهیت راستین مالیاتستانی
ماهیت راستین مالیاتستانی | راد روخاس هیچکس واقعاً دوست ندارد مالیات پرداخت کند. ولی، همانطور که از قدیم در باب «مرگ و مالیات» گفتهاند، گوییا مالیات بهاندازهی مرگ بر حق و گریزناپذیر است. در زمینهی مالیات، بسیاری از افراد خوشنیّت فراموش میکنند که مالیات،…
👍17❤3👌2
«اگر یک چیز وجود داشته باشد که آنارکوکمونیسم بیشتر از دولت از آن متنفر باشد و آن را نکوهش کند، حقوق مالکیت خصوصی است. در واقع، دلیل عمدهی مخالفت آنارکوکمونیستها با دولت این است که، بهاشتباه، معتقدند دولت خالق و حافظ مالکیت خصوصی است، و بنابراین تنها راه برای الغای مالکیت، نابودی دستگاه دولتی است. آنها اصلاً نمیدانند که دولت همیشه دشمن بزرگ و متجاوز به حقوق مالکیت خصوصی بوده است. افزون بر این، آنها با تحقیر و تنفر از بازار آزاد، اقتصاد سود و زیان، مالکیت خصوصی، و ثروت مادی -که همگی پیامد یکدیگر هستند- بهاشتباه آنارشیسم را با زندگی اشتراکی، زندگی جمعی قبیلهای، و دیگر جنبههای فرهنگ نوظهور جوانان یکی میدانند.»
❈ مورای روتبارد، انجمن آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مورای روتبارد، انجمن آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍12👌5👎3
📃 چه کسی جاده خواهد ساخت؟ هرکس میخواهد از آن سود ببرد | ✍🏻 کریس کالتون
➣ @Notes_On_Liberty
هر دانشجوی تازهکار اقتصاد میتواند تأیید کند که هیچکس دروس مقدّماتی اقتصاد خود را بدون یادگیری نظریّهی کالاهای عمومی و بهاصطلاح معضل مفتسواری (Free-rider problem)، نمیگذراند. کالاهای عمومی، همانطور که پل ساموئلسون در دههی ۱۹۵۰ به آن عقیده داشت، کالاهایی هستند که بهطور جمعی مصرف میشوند، بنابراین این امر آنها را غیرقابل رقابت و غیرقابل انحصار میکند -یا، با کنار گذاشتن اصطلاحات تخصّصی اقتصاد، مصرفکنندگان برای چنین کالاهایی با یکدیگر رقابت نمیکنند و تولیدکنندگان نمیتوانند دسترسی به آنها را سامان دهند. در نتیجه، «مفتسواران» میتوانند از کالاهای عمومی، بدون کمک به هزینهی تولید آن، برخوردار شوند.
این آموزه برای توجیه تأمین کالاهای عمومی توسّط حکومت مورد استناد قرار میگیرد، که در تقابل با یکی دیگر از نخستین درسهایی که به اقتصاددانان جوان آموخته میشود، است: علم اقتصادی باید بهلحاظ ارزشی بیطرف باشد. نظریّهی کالاهای عمومی ادّعا میکند که بدون تدارک یا یارانهی حکومتی، کالاهای عمومی کمتر از نیاز تولید میشوند؛ این یک قضاوت هنجاری است، که بر فرضیّات مربوط به اینکه چه مقدار از یک کالا، مقدار «صحیح» را در یک اقتصاد معیّن شکل میدهد، استوار است. ولی از آنجاکه این مغالطه پیشتر در جای دیگری به تفصیل بررسی شده، هدف من این است که مسئلهی مفتسواری را از منظر تاریخی بررسی کنم.
وقتی به دانشجویان دربارهی کالاهای عمومی آموزش داده میشود، جادهها و بزرگراهها بهمثابهی نمونهی پیشفرض در تقریباً هر کلاس اقتصاد عمل میکنند. پرسش کلیشهای که هر آزادیخواه با آن روبهرو میشود -«چه کسی جاده میسازد؟»- مبتنی بر این ایده است که بدون دولت، کنشگران مستقل و خصوصی انگیزهای برای ساخت و یا تأمین مالی راهها و جادهها نخواهند داشت، زیرا نمیتوانند از آن پول در بیاورند (یا حدّاقل، قادر به انجام این کار بهاندازهی کافی برای رفع نیازهای جامعه نیستند). این فرض با چنان درجهای از ایمان پذیرفته شده است که تعداد کمی از محقّقین حتّی این پرسش را، که آیا و تا چه حد جادههای خصوصی بهلحاظ تاریخی ساخته شدهاند، درخور مطرح کردن دانستهاند.
ولی در سالهای اوّلیّهی جمهوری نوین، آمریکاییها چیزی را تجربه کردند که برخی از تاریخنگاران آن را با نام «شور جاده» توصیف میکنند. اصطلاح «جادهی عوارضی» بهطور خاص به جادههایی اطلاق میشود که بهصورت خصوصی ساخته و اداره میشوند. آمریکاییهای اوّلیّه که میخواستند جوامع خود را به اقتصاد بازار در حال توسعه متّصل کنند، مشتاقانه به شرکتهای جاده عوارضی برای ساخت جادههای محلّی ملحق شدند. در واقع، شرکتهای جاده عوارضی جزو نخستین شرکتهای سودمحور در آمریکا بودند و در زمانیکه سهام شرکتها بهندرت در دسترس عموم قرار داشت، جمعیّت سهامداران بهطور چشمگیری افزایش یافت...
🖇 متن کامل: چه کسی جاده خواهد ساخت؟ هرکس میخواهند از آن سود ببرد
#جادهسازی #راهسازی #جاده_خصوصی
#بازار #خدمات_عمومی #مفتسواری
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
هر دانشجوی تازهکار اقتصاد میتواند تأیید کند که هیچکس دروس مقدّماتی اقتصاد خود را بدون یادگیری نظریّهی کالاهای عمومی و بهاصطلاح معضل مفتسواری (Free-rider problem)، نمیگذراند. کالاهای عمومی، همانطور که پل ساموئلسون در دههی ۱۹۵۰ به آن عقیده داشت، کالاهایی هستند که بهطور جمعی مصرف میشوند، بنابراین این امر آنها را غیرقابل رقابت و غیرقابل انحصار میکند -یا، با کنار گذاشتن اصطلاحات تخصّصی اقتصاد، مصرفکنندگان برای چنین کالاهایی با یکدیگر رقابت نمیکنند و تولیدکنندگان نمیتوانند دسترسی به آنها را سامان دهند. در نتیجه، «مفتسواران» میتوانند از کالاهای عمومی، بدون کمک به هزینهی تولید آن، برخوردار شوند.
این آموزه برای توجیه تأمین کالاهای عمومی توسّط حکومت مورد استناد قرار میگیرد، که در تقابل با یکی دیگر از نخستین درسهایی که به اقتصاددانان جوان آموخته میشود، است: علم اقتصادی باید بهلحاظ ارزشی بیطرف باشد. نظریّهی کالاهای عمومی ادّعا میکند که بدون تدارک یا یارانهی حکومتی، کالاهای عمومی کمتر از نیاز تولید میشوند؛ این یک قضاوت هنجاری است، که بر فرضیّات مربوط به اینکه چه مقدار از یک کالا، مقدار «صحیح» را در یک اقتصاد معیّن شکل میدهد، استوار است. ولی از آنجاکه این مغالطه پیشتر در جای دیگری به تفصیل بررسی شده، هدف من این است که مسئلهی مفتسواری را از منظر تاریخی بررسی کنم.
وقتی به دانشجویان دربارهی کالاهای عمومی آموزش داده میشود، جادهها و بزرگراهها بهمثابهی نمونهی پیشفرض در تقریباً هر کلاس اقتصاد عمل میکنند. پرسش کلیشهای که هر آزادیخواه با آن روبهرو میشود -«چه کسی جاده میسازد؟»- مبتنی بر این ایده است که بدون دولت، کنشگران مستقل و خصوصی انگیزهای برای ساخت و یا تأمین مالی راهها و جادهها نخواهند داشت، زیرا نمیتوانند از آن پول در بیاورند (یا حدّاقل، قادر به انجام این کار بهاندازهی کافی برای رفع نیازهای جامعه نیستند). این فرض با چنان درجهای از ایمان پذیرفته شده است که تعداد کمی از محقّقین حتّی این پرسش را، که آیا و تا چه حد جادههای خصوصی بهلحاظ تاریخی ساخته شدهاند، درخور مطرح کردن دانستهاند.
ولی در سالهای اوّلیّهی جمهوری نوین، آمریکاییها چیزی را تجربه کردند که برخی از تاریخنگاران آن را با نام «شور جاده» توصیف میکنند. اصطلاح «جادهی عوارضی» بهطور خاص به جادههایی اطلاق میشود که بهصورت خصوصی ساخته و اداره میشوند. آمریکاییهای اوّلیّه که میخواستند جوامع خود را به اقتصاد بازار در حال توسعه متّصل کنند، مشتاقانه به شرکتهای جاده عوارضی برای ساخت جادههای محلّی ملحق شدند. در واقع، شرکتهای جاده عوارضی جزو نخستین شرکتهای سودمحور در آمریکا بودند و در زمانیکه سهام شرکتها بهندرت در دسترس عموم قرار داشت، جمعیّت سهامداران بهطور چشمگیری افزایش یافت...
🖇 متن کامل: چه کسی جاده خواهد ساخت؟ هرکس میخواهند از آن سود ببرد
#جادهسازی #راهسازی #جاده_خصوصی
#بازار #خدمات_عمومی #مفتسواری
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
چه کسی جاده خواهد ساخت؟ هرکس میخواهند از آن سود ببرد
چه کسی جاده خواهد ساخت؟ هرکس میخواهند از آن سود ببرد | کریس کالتون هر دانشجوی تازهکار اقتصاد میتواند تأیید کند که هیچکس دروس مقدّماتی اقتصاد خود را بدون یادگیری نظریّهی کالاهای عمومی و بهاصطلاح معضل مفتسواری (Free-rider problem)، نمیگذراند. کالاهای…
👍10❤4👎2