«اگر یک چیز وجود داشته باشد که آنارکوکمونیسم بیشتر از دولت از آن متنفر باشد و آن را نکوهش کند، حقوق مالکیت خصوصی است. در واقع، دلیل عمدهی مخالفت آنارکوکمونیستها با دولت این است که، بهاشتباه، معتقدند دولت خالق و حافظ مالکیت خصوصی است، و بنابراین تنها راه برای الغای مالکیت، نابودی دستگاه دولتی است. آنها اصلاً نمیدانند که دولت همیشه دشمن بزرگ و متجاوز به حقوق مالکیت خصوصی بوده است. افزون بر این، آنها با تحقیر و تنفر از بازار آزاد، اقتصاد سود و زیان، مالکیت خصوصی، و ثروت مادی -که همگی پیامد یکدیگر هستند- بهاشتباه آنارشیسم را با زندگی اشتراکی، زندگی جمعی قبیلهای، و دیگر جنبههای فرهنگ نوظهور جوانان یکی میدانند.»
❈ مورای روتبارد، انجمن آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مورای روتبارد، انجمن آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍12👌5👎3
📃 چه کسی جاده خواهد ساخت؟ هرکس میخواهد از آن سود ببرد | ✍🏻 کریس کالتون
➣ @Notes_On_Liberty
هر دانشجوی تازهکار اقتصاد میتواند تأیید کند که هیچکس دروس مقدّماتی اقتصاد خود را بدون یادگیری نظریّهی کالاهای عمومی و بهاصطلاح معضل مفتسواری (Free-rider problem)، نمیگذراند. کالاهای عمومی، همانطور که پل ساموئلسون در دههی ۱۹۵۰ به آن عقیده داشت، کالاهایی هستند که بهطور جمعی مصرف میشوند، بنابراین این امر آنها را غیرقابل رقابت و غیرقابل انحصار میکند -یا، با کنار گذاشتن اصطلاحات تخصّصی اقتصاد، مصرفکنندگان برای چنین کالاهایی با یکدیگر رقابت نمیکنند و تولیدکنندگان نمیتوانند دسترسی به آنها را سامان دهند. در نتیجه، «مفتسواران» میتوانند از کالاهای عمومی، بدون کمک به هزینهی تولید آن، برخوردار شوند.
این آموزه برای توجیه تأمین کالاهای عمومی توسّط حکومت مورد استناد قرار میگیرد، که در تقابل با یکی دیگر از نخستین درسهایی که به اقتصاددانان جوان آموخته میشود، است: علم اقتصادی باید بهلحاظ ارزشی بیطرف باشد. نظریّهی کالاهای عمومی ادّعا میکند که بدون تدارک یا یارانهی حکومتی، کالاهای عمومی کمتر از نیاز تولید میشوند؛ این یک قضاوت هنجاری است، که بر فرضیّات مربوط به اینکه چه مقدار از یک کالا، مقدار «صحیح» را در یک اقتصاد معیّن شکل میدهد، استوار است. ولی از آنجاکه این مغالطه پیشتر در جای دیگری به تفصیل بررسی شده، هدف من این است که مسئلهی مفتسواری را از منظر تاریخی بررسی کنم.
وقتی به دانشجویان دربارهی کالاهای عمومی آموزش داده میشود، جادهها و بزرگراهها بهمثابهی نمونهی پیشفرض در تقریباً هر کلاس اقتصاد عمل میکنند. پرسش کلیشهای که هر آزادیخواه با آن روبهرو میشود -«چه کسی جاده میسازد؟»- مبتنی بر این ایده است که بدون دولت، کنشگران مستقل و خصوصی انگیزهای برای ساخت و یا تأمین مالی راهها و جادهها نخواهند داشت، زیرا نمیتوانند از آن پول در بیاورند (یا حدّاقل، قادر به انجام این کار بهاندازهی کافی برای رفع نیازهای جامعه نیستند). این فرض با چنان درجهای از ایمان پذیرفته شده است که تعداد کمی از محقّقین حتّی این پرسش را، که آیا و تا چه حد جادههای خصوصی بهلحاظ تاریخی ساخته شدهاند، درخور مطرح کردن دانستهاند.
ولی در سالهای اوّلیّهی جمهوری نوین، آمریکاییها چیزی را تجربه کردند که برخی از تاریخنگاران آن را با نام «شور جاده» توصیف میکنند. اصطلاح «جادهی عوارضی» بهطور خاص به جادههایی اطلاق میشود که بهصورت خصوصی ساخته و اداره میشوند. آمریکاییهای اوّلیّه که میخواستند جوامع خود را به اقتصاد بازار در حال توسعه متّصل کنند، مشتاقانه به شرکتهای جاده عوارضی برای ساخت جادههای محلّی ملحق شدند. در واقع، شرکتهای جاده عوارضی جزو نخستین شرکتهای سودمحور در آمریکا بودند و در زمانیکه سهام شرکتها بهندرت در دسترس عموم قرار داشت، جمعیّت سهامداران بهطور چشمگیری افزایش یافت...
🖇 متن کامل: چه کسی جاده خواهد ساخت؟ هرکس میخواهند از آن سود ببرد
#جادهسازی #راهسازی #جاده_خصوصی
#بازار #خدمات_عمومی #مفتسواری
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
هر دانشجوی تازهکار اقتصاد میتواند تأیید کند که هیچکس دروس مقدّماتی اقتصاد خود را بدون یادگیری نظریّهی کالاهای عمومی و بهاصطلاح معضل مفتسواری (Free-rider problem)، نمیگذراند. کالاهای عمومی، همانطور که پل ساموئلسون در دههی ۱۹۵۰ به آن عقیده داشت، کالاهایی هستند که بهطور جمعی مصرف میشوند، بنابراین این امر آنها را غیرقابل رقابت و غیرقابل انحصار میکند -یا، با کنار گذاشتن اصطلاحات تخصّصی اقتصاد، مصرفکنندگان برای چنین کالاهایی با یکدیگر رقابت نمیکنند و تولیدکنندگان نمیتوانند دسترسی به آنها را سامان دهند. در نتیجه، «مفتسواران» میتوانند از کالاهای عمومی، بدون کمک به هزینهی تولید آن، برخوردار شوند.
این آموزه برای توجیه تأمین کالاهای عمومی توسّط حکومت مورد استناد قرار میگیرد، که در تقابل با یکی دیگر از نخستین درسهایی که به اقتصاددانان جوان آموخته میشود، است: علم اقتصادی باید بهلحاظ ارزشی بیطرف باشد. نظریّهی کالاهای عمومی ادّعا میکند که بدون تدارک یا یارانهی حکومتی، کالاهای عمومی کمتر از نیاز تولید میشوند؛ این یک قضاوت هنجاری است، که بر فرضیّات مربوط به اینکه چه مقدار از یک کالا، مقدار «صحیح» را در یک اقتصاد معیّن شکل میدهد، استوار است. ولی از آنجاکه این مغالطه پیشتر در جای دیگری به تفصیل بررسی شده، هدف من این است که مسئلهی مفتسواری را از منظر تاریخی بررسی کنم.
وقتی به دانشجویان دربارهی کالاهای عمومی آموزش داده میشود، جادهها و بزرگراهها بهمثابهی نمونهی پیشفرض در تقریباً هر کلاس اقتصاد عمل میکنند. پرسش کلیشهای که هر آزادیخواه با آن روبهرو میشود -«چه کسی جاده میسازد؟»- مبتنی بر این ایده است که بدون دولت، کنشگران مستقل و خصوصی انگیزهای برای ساخت و یا تأمین مالی راهها و جادهها نخواهند داشت، زیرا نمیتوانند از آن پول در بیاورند (یا حدّاقل، قادر به انجام این کار بهاندازهی کافی برای رفع نیازهای جامعه نیستند). این فرض با چنان درجهای از ایمان پذیرفته شده است که تعداد کمی از محقّقین حتّی این پرسش را، که آیا و تا چه حد جادههای خصوصی بهلحاظ تاریخی ساخته شدهاند، درخور مطرح کردن دانستهاند.
ولی در سالهای اوّلیّهی جمهوری نوین، آمریکاییها چیزی را تجربه کردند که برخی از تاریخنگاران آن را با نام «شور جاده» توصیف میکنند. اصطلاح «جادهی عوارضی» بهطور خاص به جادههایی اطلاق میشود که بهصورت خصوصی ساخته و اداره میشوند. آمریکاییهای اوّلیّه که میخواستند جوامع خود را به اقتصاد بازار در حال توسعه متّصل کنند، مشتاقانه به شرکتهای جاده عوارضی برای ساخت جادههای محلّی ملحق شدند. در واقع، شرکتهای جاده عوارضی جزو نخستین شرکتهای سودمحور در آمریکا بودند و در زمانیکه سهام شرکتها بهندرت در دسترس عموم قرار داشت، جمعیّت سهامداران بهطور چشمگیری افزایش یافت...
🖇 متن کامل: چه کسی جاده خواهد ساخت؟ هرکس میخواهند از آن سود ببرد
#جادهسازی #راهسازی #جاده_خصوصی
#بازار #خدمات_عمومی #مفتسواری
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
چه کسی جاده خواهد ساخت؟ هرکس میخواهند از آن سود ببرد
چه کسی جاده خواهد ساخت؟ هرکس میخواهند از آن سود ببرد | کریس کالتون هر دانشجوی تازهکار اقتصاد میتواند تأیید کند که هیچکس دروس مقدّماتی اقتصاد خود را بدون یادگیری نظریّهی کالاهای عمومی و بهاصطلاح معضل مفتسواری (Free-rider problem)، نمیگذراند. کالاهای…
👍10❤4👎2
«کاملاً دانسته شده است که دولتگرایی مؤثر و عملی نیست و نمیتواند باشد. دولتگرایی دروغی بزرگ است. دولتگرایی دقیقاً برعکس وعدههای خود عمل میکند. وعدهی امنیت، رفاه و صلح میداد؛ به ما ترس، فقر، جنگ و مرگ داده است. اگر خواهان آیندهایم، این آیندهای است که باید خودمان بسازیم. دولت فاشیست آن را به ما نخواهد داد. برعکس، مانع آن است.در نهایت، این انتخابی است که ما با آن روبروییم: دولت کامل یا آزادی کامل. کدام را انتخاب خواهیم کرد؟ اگر دولت را برگزینیم، به سقوط و انحطاط هرچه بیشتر ادامه خواهیم داد و در نهایت همهی چیزهای ارزشمند تمدن را از دست خواهیم داد. اگر آزادی را برگزینیم، میتوانیم از آن قدرت چشمگیر همکاری انسانی، که ما را قادر به ساختن جهان بهتر میکند، بهره ببریم.»
❈ لِو راکوِل، هشت نشانهی سیاست فاشیستی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لِو راکوِل، هشت نشانهی سیاست فاشیستی
➣ @Notes_On_Liberty
👍10❤5👎4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎞 فیلادلفیا، پنسیلوانیا؛ شهر دزدی خودرو و دزدیهای پمپبنزینی!
بنا به آمار پلیس، سرقتهای پمپبنزینی روند فزایندهای داشته و در سالیان گذشته سه برابر شده است. مردم عادی و صاحبان کسبوکار در نظام امنیّتی فروپاشیدهی این شهر به حال خود رها شدهاند. براساس قوانین پنسیلوانیا، مالکان میتوانند از مشتریان خود در برابر خطرات شناختهشده محافظت کنند.
نیل پاتل، مالک پمپبنزینی در فیلادلفیا، با استخدام نیروهای یک شرکت تأمین امنیّت خصوصی، مسلّح به اسلحهی سبک AR-15s، امنیّت را به ملک خویش بازگردانده. هر شبانهروز دو مأمور از پمپبنزینهای او محافظت میکنند.
پاتل میگوید جرایمی که مشتریان، فروشگاه، و کارمندانش را هدف قرار میدهد، بیداد میکند. چندی پیش، یک دستگاه خودپرداز به سرقت رفت. او میگوید پلیس بهموقع واکنش نشان نمیدهد، بنابراین او مجبور به در پیشگرفتن رویکرد بهتری برای محافظت از زندگی و معیشت خود شده است. «مواد مخدر آشکارا فروخته میشود. پلیسها اینجا هیچ کاری نمیکنند؛ در برابر دستبرد، دزدی، خرابکاری.»
◆ دربارهی وضعیّت فیلادلفیا این فیلم را ببینید.
#اسلحه #آزادی_اسلحه #دفاع_خصوصی
➣ @Notes_On_Liberty
بنا به آمار پلیس، سرقتهای پمپبنزینی روند فزایندهای داشته و در سالیان گذشته سه برابر شده است. مردم عادی و صاحبان کسبوکار در نظام امنیّتی فروپاشیدهی این شهر به حال خود رها شدهاند. براساس قوانین پنسیلوانیا، مالکان میتوانند از مشتریان خود در برابر خطرات شناختهشده محافظت کنند.
نیل پاتل، مالک پمپبنزینی در فیلادلفیا، با استخدام نیروهای یک شرکت تأمین امنیّت خصوصی، مسلّح به اسلحهی سبک AR-15s، امنیّت را به ملک خویش بازگردانده. هر شبانهروز دو مأمور از پمپبنزینهای او محافظت میکنند.
پاتل میگوید جرایمی که مشتریان، فروشگاه، و کارمندانش را هدف قرار میدهد، بیداد میکند. چندی پیش، یک دستگاه خودپرداز به سرقت رفت. او میگوید پلیس بهموقع واکنش نشان نمیدهد، بنابراین او مجبور به در پیشگرفتن رویکرد بهتری برای محافظت از زندگی و معیشت خود شده است. «مواد مخدر آشکارا فروخته میشود. پلیسها اینجا هیچ کاری نمیکنند؛ در برابر دستبرد، دزدی، خرابکاری.»
◆ دربارهی وضعیّت فیلادلفیا این فیلم را ببینید.
#اسلحه #آزادی_اسلحه #دفاع_خصوصی
➣ @Notes_On_Liberty
👍18❤5👌4
📃 ناسیونالیسم اقتصادی، فلسفهی جنگ است | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
افکار عمومی منشأ کشمکشهایی را، که سبب جنگهای داخلی و بینالمللی عصر ما میشوند، در تصادم و تضادّ منافع «اقتصادی» ذاتیِ اقتصاد بازار میداند. جنگ داخلی شورش تودههای «استثمارشده» علیه طبقات «استثمارگر» است. جنگ خارجی، شورش ملّتهای «نابهرهمند» علیه ملّتهایی، که سهم ناعادلانهای از منابع طبیعی زمین را به خود اختصاص داده و با طمع سیریناپذیر میخواهند حتّی بیشتر از این ثروت مقدر برای همگان را بربایند، است. کسی که در رویارویی با این حقایق از هماهنگی منافع بهدرستی-درکشده سخن میگوید، یا احمق است یا مدافع بدنام یک نظم اجتماعی آشکارا ناعادلانه. هر انسان باهوش و صادقی میتواند درک کند که امروزه تضادهای آشتیناپذیر منافع مادّی وجود دارد که فقط با توسّل به اسلحه قابل حلّ است.
مطمئنّاً درست است که عصر ما پر از کشمکشهای جنگآفرین است. با اینحال، این درگیریها از عملکرد جامعهی بازار بیقیدومانع سرچشمه نمیگیرد. شاید بتوان آنها را تضادهای اقتصادی نامید زیرا مربوط به آن حوزهی زندگی بشر، که در گفتار رایج، قلمرو فعّالیّتهای اقتصادی شناخته میشود، است. ولی این اشتباهی جدّی است که از این نام استنباط کنیم که سرچشمهی این کشمکشها شرایطی است که در چارچوب یک جامعهی آزاد ایجاد میشود. این سرمایهداری نیست که آن درگیریها را آفریده، بلکه دقیقاً سیاستهای ضدّ سرمایهداری است که برای ممانعت از عملکرد سرمایهداری طرّاحی شدهاند. این کشمکشها نتیجهی دخالت حکومتهای مختلف در کسبوکار، موانع تجارت و مهاجرت و تبعیض علیه نیروی کار خارجی، محصولات خارجی و سرمایهی خارجی هستند.
هیچیک از این کشمکشها نمیتوانست در یک اقتصاد بازار بیقیدوبند بروز کند. جهانی را تصوّر کنید که در آن همه آزادند بهعنوان کارآفرین یا کارمند در جاییکه میخواهند زندگی و کار کنند که هرگونه که میخواهند انتخاب کنند، و بپرسید کدام یک از این کشمکشها همچنان میتواند وجود داشته باشد. جهانی را تصوّر کنید: که در آن اصل مالکیّت خصوصی بر ابزار تولید کاملاً تحقّق یافته باشد؛ در آن هیچ نهادی وجود نداشته باشد که مانع تحرّک سرمایه، نیروی کار و کالا شود؛ در آن قوانین، دادگاهها، و مأموران اداری علیه هر فرد یا گروهی از افراد، اعم از بومی یا بیگانه، تبعیض قائل نمیشوند. وضعیّتی را تصوّر کنید که در آن حکومتها منحصراً وظیفهی حفاظت از جان، سلامت، و دارایی افراد در برابر تهاجم خشونتآمیز و متقلّبانه را بر عهده دارند. در چنین جهانی، مرزها بر روی نقشهها ترسیم میشوند، ولی این مرزها هیچکس را از دستیابی به چیزی که فکر میکند او را کامیابتر میکند، باز نمیدارد. هیچ فردی علاقهای به گسترش قلمرو ملّت خود ندارد، زیرا نمیتواند از چنین گسترشی سودی بهدست آورد. فتح سودی ندارد و جنگ منسوخ میشود...
🖇 متن کامل: ناسیونالیسم اقتصادی، فلسفهی جنگ است
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد
#تجارت_آزاد #مداخلهگرایی #آزادی
#ناسیونالیسم_اقتصادی #جنگ
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
افکار عمومی منشأ کشمکشهایی را، که سبب جنگهای داخلی و بینالمللی عصر ما میشوند، در تصادم و تضادّ منافع «اقتصادی» ذاتیِ اقتصاد بازار میداند. جنگ داخلی شورش تودههای «استثمارشده» علیه طبقات «استثمارگر» است. جنگ خارجی، شورش ملّتهای «نابهرهمند» علیه ملّتهایی، که سهم ناعادلانهای از منابع طبیعی زمین را به خود اختصاص داده و با طمع سیریناپذیر میخواهند حتّی بیشتر از این ثروت مقدر برای همگان را بربایند، است. کسی که در رویارویی با این حقایق از هماهنگی منافع بهدرستی-درکشده سخن میگوید، یا احمق است یا مدافع بدنام یک نظم اجتماعی آشکارا ناعادلانه. هر انسان باهوش و صادقی میتواند درک کند که امروزه تضادهای آشتیناپذیر منافع مادّی وجود دارد که فقط با توسّل به اسلحه قابل حلّ است.
مطمئنّاً درست است که عصر ما پر از کشمکشهای جنگآفرین است. با اینحال، این درگیریها از عملکرد جامعهی بازار بیقیدومانع سرچشمه نمیگیرد. شاید بتوان آنها را تضادهای اقتصادی نامید زیرا مربوط به آن حوزهی زندگی بشر، که در گفتار رایج، قلمرو فعّالیّتهای اقتصادی شناخته میشود، است. ولی این اشتباهی جدّی است که از این نام استنباط کنیم که سرچشمهی این کشمکشها شرایطی است که در چارچوب یک جامعهی آزاد ایجاد میشود. این سرمایهداری نیست که آن درگیریها را آفریده، بلکه دقیقاً سیاستهای ضدّ سرمایهداری است که برای ممانعت از عملکرد سرمایهداری طرّاحی شدهاند. این کشمکشها نتیجهی دخالت حکومتهای مختلف در کسبوکار، موانع تجارت و مهاجرت و تبعیض علیه نیروی کار خارجی، محصولات خارجی و سرمایهی خارجی هستند.
هیچیک از این کشمکشها نمیتوانست در یک اقتصاد بازار بیقیدوبند بروز کند. جهانی را تصوّر کنید که در آن همه آزادند بهعنوان کارآفرین یا کارمند در جاییکه میخواهند زندگی و کار کنند که هرگونه که میخواهند انتخاب کنند، و بپرسید کدام یک از این کشمکشها همچنان میتواند وجود داشته باشد. جهانی را تصوّر کنید: که در آن اصل مالکیّت خصوصی بر ابزار تولید کاملاً تحقّق یافته باشد؛ در آن هیچ نهادی وجود نداشته باشد که مانع تحرّک سرمایه، نیروی کار و کالا شود؛ در آن قوانین، دادگاهها، و مأموران اداری علیه هر فرد یا گروهی از افراد، اعم از بومی یا بیگانه، تبعیض قائل نمیشوند. وضعیّتی را تصوّر کنید که در آن حکومتها منحصراً وظیفهی حفاظت از جان، سلامت، و دارایی افراد در برابر تهاجم خشونتآمیز و متقلّبانه را بر عهده دارند. در چنین جهانی، مرزها بر روی نقشهها ترسیم میشوند، ولی این مرزها هیچکس را از دستیابی به چیزی که فکر میکند او را کامیابتر میکند، باز نمیدارد. هیچ فردی علاقهای به گسترش قلمرو ملّت خود ندارد، زیرا نمیتواند از چنین گسترشی سودی بهدست آورد. فتح سودی ندارد و جنگ منسوخ میشود...
🖇 متن کامل: ناسیونالیسم اقتصادی، فلسفهی جنگ است
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد
#تجارت_آزاد #مداخلهگرایی #آزادی
#ناسیونالیسم_اقتصادی #جنگ
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
ناسیونالیسم اقتصادی، فلسفهی جنگ است
ناسیونالیسم اقتصادی، فلسفهی جنگ است | لودویگ فون میزس افکار عمومی منشأ کشمکشهایی را، که سبب جنگهای داخلی و بینالمللی عصر ما میشوند، در تصادم و تضادّ منافع «اقتصادی» ذاتیِ اقتصاد بازار میداند. جنگ داخلی شورش تودههای «استثمارشده» علیه طبقات «استثمارگر»…
👍15❤6👎2
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 دانمارک: دهکدهی پوتمکین | ✍🏻 پِر هنریک هانسن ➣ @Notes_On_Liberty در دههی ۱۷۰۰، معشوقهی سلطنتی ملکه کاترین روسیه سیاحتی را برای او در امتداد رود ولگا ترتیب داد؛ جاییکه ملکه شاهد زندگی بورژوایی شاد و مرفّهی در روستاهای پاکیزه و پررونق بود. ولی اینها…
📃 دانمارک: بررسی موردیِ سوسیالدموکراسی | ✍🏻 پِر هنریک هانسن
➣ @Notes_On_Liberty
در مقالهی قبلی -«دانمارک: دهکدهی پوتمکین»- جنبههای منفی و معایب دانمارک را مستند کردم. علیرغم شهرت دانمارک بهعنوان تجلّیگاه آرمانشهر سیاسی، ۴۰ درصد از جمعیّت بزرگسال آن، تماموقت و در تمام طول سال، با پرداختهای دولتی زندگی میکنند. کمی بیش از یکسوم این افراد مستمریبگیر هستند و بقیّه در سنّ کارند. حدود یکسوم افرادی که درواقع شغل دارند در دولت یا شرکتهای دولتی کار میکنند. سطح مالیات مؤثّر حدود ۷۰ درصد است، نه ۵۰ درصدی که معمولاً گزارش میشود (این رقمِ پایین با نادیدهگرفتن اثرات مالیات بر فروش و مالیات غیرمستقیم بهدست میآید).
مقالهی من سبب طرح پرسشها و نظرات بسیاری از سوی خوانندگان شد. یکی از خوانندگان اعتراف کرد که دولت رفاه دانمارک بسیار گران و پرهزینه است ولی ادّعا داشت که این پرهزینهبودن ارزشش را دارد. اگر مالیاتهای بالا جامعهای را بسازد که مردم در آن احساس امنیّت کنند، سطح جرم و جنایت در آن پایین باشد، و مردم در آن تحصیلات خوب، و زندگی بلند و سالمی داشته باشند، شاید مالیاتهای بالا چیز وحشتناکی نباشد!
فعلاً بیایید مسئلهی اخلاقی مرتبط با بازتوزیع اجباری را نادیده بگیریم. در عوض، بگذارید به میزان ایمنی، امنیّت و کیفیّت زندگی که واقعاً در دانمارک وجود دارد نگاه کنیم.
مردم میتوانند در دانمارک بهلحاظ اجتماعی احساس امنیّت کنند -حدّاقل فعلاً. مردم از وجود رفاه ثروتمند نمیشوند ولی میتوانند زندگی راحتی داشته باشند. عملاً همهی افراد مشمول یک طرح یا طرح دیگری هستند. ولی این نظام در بلندمدّت ناپایدار است. در اوایل دههی ۱۹۷۰ تنها حدود ۳۰۰٫۰۰۰ نفر در سنّ کار، تماموقت در تمام طول سال، از قِبَل رفاه دولتی گذران زندگی میکردند. امروز این رقم حدود ۹۰۰٫۰۰۰ است. اندازهی جمعیّت، بدون تغییر، در حدود ۵ میلیون نفر باقی مانده است. در آیندهای نهچندان دور، افراد بیشتری مستمریبگیر خواهند شد و افراد کمتری در سنّ کار خواهند بود. برخی حوزهها از پویایی و رونق خواهند افتاد.
دولت رفاه همچنین بسیاری از وظایف سابق حمایت از خانواده را ملّیسازی کرده است. در سال ۱۹۶۰، ۹۱ درصد از زنان ۳۰ ساله متأهل بودند. امروزه این تعداد کمتر از ۵۰ درصد است. این تا حدودی بدین خاطر است که افراد در سنین بالاتر ازدواج میکنند، ولی بخش قابلتوجّهی از توضیح این است که بسیاری از افراد اصلاً ازدواج نمیکنند...
از بین کسانیکه ازدواج میکنند، امروزه افراد بیشتری طلاق میگیرند. در سال ۱۹۷۵، ۱۸ درصد از کلّ ازدواجهای سال ۱۹۵۰ در طول ۲۵ سال پیش از آن به طلاق ختم شده بود. در سال ۱۹۹۵، ۳۶ درصد از ازدواجهای سال ۱۹۷۰ به طلاق ختم شده بود. از ازدواجهای سال ۱۹۸۵، ۲۰ درصد تنها پس از گذشت ۷ سال به طلاق ختم شد. در نتیجهی موارد فوق، امروزه افراد بسیار بیشتری نسبت به سال ۱۹۶۰، در خانوادههای مجرد زندگی میکنند. در سال ۲۰۰۰، یکسوم از کلّ بزرگسالان دانمارک تنها زندگی میکردند...
🖇 متن کامل: دانمارک: بررسی موردی سوسیالدموکراسی
#اقتصاد #دانمارک #دولت_رفاه
#سوسیالدموکراسی #مالیات
#مفتسواری #اسکاندیناوی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در مقالهی قبلی -«دانمارک: دهکدهی پوتمکین»- جنبههای منفی و معایب دانمارک را مستند کردم. علیرغم شهرت دانمارک بهعنوان تجلّیگاه آرمانشهر سیاسی، ۴۰ درصد از جمعیّت بزرگسال آن، تماموقت و در تمام طول سال، با پرداختهای دولتی زندگی میکنند. کمی بیش از یکسوم این افراد مستمریبگیر هستند و بقیّه در سنّ کارند. حدود یکسوم افرادی که درواقع شغل دارند در دولت یا شرکتهای دولتی کار میکنند. سطح مالیات مؤثّر حدود ۷۰ درصد است، نه ۵۰ درصدی که معمولاً گزارش میشود (این رقمِ پایین با نادیدهگرفتن اثرات مالیات بر فروش و مالیات غیرمستقیم بهدست میآید).
مقالهی من سبب طرح پرسشها و نظرات بسیاری از سوی خوانندگان شد. یکی از خوانندگان اعتراف کرد که دولت رفاه دانمارک بسیار گران و پرهزینه است ولی ادّعا داشت که این پرهزینهبودن ارزشش را دارد. اگر مالیاتهای بالا جامعهای را بسازد که مردم در آن احساس امنیّت کنند، سطح جرم و جنایت در آن پایین باشد، و مردم در آن تحصیلات خوب، و زندگی بلند و سالمی داشته باشند، شاید مالیاتهای بالا چیز وحشتناکی نباشد!
فعلاً بیایید مسئلهی اخلاقی مرتبط با بازتوزیع اجباری را نادیده بگیریم. در عوض، بگذارید به میزان ایمنی، امنیّت و کیفیّت زندگی که واقعاً در دانمارک وجود دارد نگاه کنیم.
مردم میتوانند در دانمارک بهلحاظ اجتماعی احساس امنیّت کنند -حدّاقل فعلاً. مردم از وجود رفاه ثروتمند نمیشوند ولی میتوانند زندگی راحتی داشته باشند. عملاً همهی افراد مشمول یک طرح یا طرح دیگری هستند. ولی این نظام در بلندمدّت ناپایدار است. در اوایل دههی ۱۹۷۰ تنها حدود ۳۰۰٫۰۰۰ نفر در سنّ کار، تماموقت در تمام طول سال، از قِبَل رفاه دولتی گذران زندگی میکردند. امروز این رقم حدود ۹۰۰٫۰۰۰ است. اندازهی جمعیّت، بدون تغییر، در حدود ۵ میلیون نفر باقی مانده است. در آیندهای نهچندان دور، افراد بیشتری مستمریبگیر خواهند شد و افراد کمتری در سنّ کار خواهند بود. برخی حوزهها از پویایی و رونق خواهند افتاد.
دولت رفاه همچنین بسیاری از وظایف سابق حمایت از خانواده را ملّیسازی کرده است. در سال ۱۹۶۰، ۹۱ درصد از زنان ۳۰ ساله متأهل بودند. امروزه این تعداد کمتر از ۵۰ درصد است. این تا حدودی بدین خاطر است که افراد در سنین بالاتر ازدواج میکنند، ولی بخش قابلتوجّهی از توضیح این است که بسیاری از افراد اصلاً ازدواج نمیکنند...
از بین کسانیکه ازدواج میکنند، امروزه افراد بیشتری طلاق میگیرند. در سال ۱۹۷۵، ۱۸ درصد از کلّ ازدواجهای سال ۱۹۵۰ در طول ۲۵ سال پیش از آن به طلاق ختم شده بود. در سال ۱۹۹۵، ۳۶ درصد از ازدواجهای سال ۱۹۷۰ به طلاق ختم شده بود. از ازدواجهای سال ۱۹۸۵، ۲۰ درصد تنها پس از گذشت ۷ سال به طلاق ختم شد. در نتیجهی موارد فوق، امروزه افراد بسیار بیشتری نسبت به سال ۱۹۶۰، در خانوادههای مجرد زندگی میکنند. در سال ۲۰۰۰، یکسوم از کلّ بزرگسالان دانمارک تنها زندگی میکردند...
🖇 متن کامل: دانمارک: بررسی موردی سوسیالدموکراسی
#اقتصاد #دانمارک #دولت_رفاه
#سوسیالدموکراسی #مالیات
#مفتسواری #اسکاندیناوی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
دانمارک: بررسی موردیِ سوسیالدموکراسی
دانمارک: بررسی موردی سوسیالدموکراسی | پِر هنریک هانسن در مقالهی قبلی -«دانمارک: دهکدهی پوتمکین»- جنبههای منفی و معایب دانمارک را مستند کردم. علیرغم شهرت دانمارک بهعنوان تجلّیگاه آرمانشهر سیاسی، ۴۰ درصد از جمعیّت بزرگسال آن، تماموقت و در تمام طول سال،…
👍17❤5👏5
📃 کارخانهی قانون | ✍🏻 رابرت لفِور
➣ @Notes_On_Liberty
با توجّه به اینکه حکومت میتواند با دستگیری و مجازات مجرم کارکردی دفاعی داشته باشد، باید به حکومت در مقیاس گستردهتری نگاه کنیم.
بیدرنگ آشکار میشود که هیچ حکومتی در سرتاسر جهان وجود ندارد که این کارکرد ساده و حدّاقل تا حدّی سازنده را برای خود نگه دارد. پیشگیری از جرم و مجازات مجرم، در بیشتر موارد، به بخشهای فرعی دولت تبدیل شده است. در اصل، حکومتها از این حوزهی فعّالیّت بسیار فراتر رفتهاند.
امروزه حکومتها بهطور کلّی نه به جنایتکاران، بلکه به شهروندان قانونمدار میپردازند. هر شهروند قربانی تاکتیکهای تهاجمی حکومت است. حکومت، با در اختیار گرفتن قدرت مستبدّانه و تمامیّتطلبانهی تصمیمگیری دربارهی میزان پولی که نیاز دارد، کار را آغاز میکند. سپس پول را، بدون توجّه یا نگرانی برای وضعیّت اسفناک فردی، که یا باید آن را پرداخت کند یا مانند یک جنایتکار مجازات شود، جمعآوری میکند.
در مرحلهی بعد، حکومتها صدها و هزاران مورد از مقرّرات را وضع میکنند، که اعمال خاصّی را تجویز کرده، و دیگر موارد را ممنوع میکند. تقریباً هر کنش هر شهروندی «باید» و «نباید» قانونی خود را دارد.
فهرست ممنوعیّتها و اجبارها برای فهرستنویسی در اینجا بسیار بلند است. ولی این ممنوعیّتها و اجبارها مربوط به حوزههای زیر است: مدیریّت مشاغل، مجوّزها، مقرّرات ساختمانی، پهنهبندی، ساعات کار، قیمتها، تجارت، سهمیّهبندی، تحریم، یارانه، کمکهای بلاعوض، عبور و مرور، مونتاژ، تهمت، افترا، تجاوز، بهداشت، پاکیزگی، کیفیّت، کمیّت، روش کار، آموزشوپرورش، تلقین، تبلیغات، اخبار، تصاویر، اخلاقی، خوراک، نوشیدنی، پوشاک، مسکن، بهداشت، جاده، محصولات کشاورزی، حملونقل، پژوهش، توقیف، دیدگاه ذهنی، مبادله بستههای پست و غیره.
بهراستی میتوان گفت که تقریباً هیچ فعّالیّتی، که انسان بدان مشغول است، وجود ندارد، که رها از بند قانون باشد. به هرچه میخواهی بیاندیش، هرچه میخواهی انجام بده، قانون در جایی وجود دارد که یا مجبور و محدود میکند، یا منع میکند.
بهاستثنای تنفّس، قوانین نسبت به فعّالیتهای انسان همچون خارها و تیغهای خارپشتها و تشیها، ماهیّت تهاجمی دارند. و نتیجهی همهی این قوانین این است که هر فردی را که از هر نظر سازگاری پیدا نمیکند، قانونشکن قلمداد میکنند.
بنابراین، امروز یک فرد معمولی، تحت حمایت حکومت، تحت محاصره و تحت سلطهی حکومت، چندین بار در طول یک روز خود را قانونشکن مییابد.
و این واقعیّت او را از یک شهروند قانونمدار به یک شهروند قانونشکن تبدیل میکند و او را با هر جنایتکاری، که در واقع با اهداف تهاجمی قانون را زیر پا میگذارد، برابر میکند.
ولی حکومت، همانطور که نشان داده شد، نمیتواند به چیزی جز اطاعت همگانی، که باید آن را تحمیل کند، بپردازد. بنابراین، هرگونه تخلّف از قانون، به یک جرم قابل مجازات تبدیل میشود.
و در حالیکه حکومت طبقهبندیهای خاص -مدنی، کیفری و مانند آن- را حفظ میکند، این واقعیّت همچنان باقی میماند که حکومت حتّی در امور مدنی نیز میتواند افراد را، با جدیّت، مجازات و دستگیر کند، و چنین خواهد کرد.
این اشتباه و خطای حکومت نیست. این ماهیّت حکومت است. این نکتهی اصلی است که در نهایت باید درک شود.
حکومتی که قواعد و احکام بیکرانی را تصویب و اجرا میکند، با این کار، خلاف شخصیّت و سرشت خود عمل نمیکند. این کاملاً براساس شخصیّت و منش اوست. این روشی است که هر حکومتی به آن عمل میکند. و هرچه یک حکومت معیّن دوام بیاورد، قوانینی که وضع میکند بیشتر خواهد بود.
تصویب قوانین و اجرای آنها، کار حکومت است. این قوانین مجموعهی تولیدی تمام تلاشهای حکومت است. بنابراین جای شگفتی نیست که هزاران و هزاران قانون جدید در هر سال بهوجود میآیند. اگر چنین چیزی رخ نمیداد، آنگاه مایهی شگفتی میبود. حکومت کارخانهی قانون است.
حکومت قوانین را به همان شیوهای، که هر کارخانهی دیگری فلزات را قالبگیری میکند، تصویب میکند. حکومت ابزار قانونگذاری است.
ولی، در حالیکه کارخانهای که فلزات را قالبگیری میکند، محصولی عرضه میکند که بهطور کلّی برای شهروندان مفید است و شهروندان خاصّی داوطلبانه آن را خریداری میکنند؛ کارخانهی حکومت، اجبار و زوری را که اصولاً برای خود حکومت مفید است، قالبگیری میکند، و این محصول پیشاپیش به مردم فروخته میشود، مردمی که هرگز در موقعیّتی نیستند که از خرید امتناع کنند و سر باز زنند.
◆ منبع: سرشت انسان و حکومتاش
#حکومت #دولت #قانونگذاری
#قانون #استبداد #توتالیتاریسم
#مقررات #جرم #تمامیتخواهی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
با توجّه به اینکه حکومت میتواند با دستگیری و مجازات مجرم کارکردی دفاعی داشته باشد، باید به حکومت در مقیاس گستردهتری نگاه کنیم.
بیدرنگ آشکار میشود که هیچ حکومتی در سرتاسر جهان وجود ندارد که این کارکرد ساده و حدّاقل تا حدّی سازنده را برای خود نگه دارد. پیشگیری از جرم و مجازات مجرم، در بیشتر موارد، به بخشهای فرعی دولت تبدیل شده است. در اصل، حکومتها از این حوزهی فعّالیّت بسیار فراتر رفتهاند.
امروزه حکومتها بهطور کلّی نه به جنایتکاران، بلکه به شهروندان قانونمدار میپردازند. هر شهروند قربانی تاکتیکهای تهاجمی حکومت است. حکومت، با در اختیار گرفتن قدرت مستبدّانه و تمامیّتطلبانهی تصمیمگیری دربارهی میزان پولی که نیاز دارد، کار را آغاز میکند. سپس پول را، بدون توجّه یا نگرانی برای وضعیّت اسفناک فردی، که یا باید آن را پرداخت کند یا مانند یک جنایتکار مجازات شود، جمعآوری میکند.
در مرحلهی بعد، حکومتها صدها و هزاران مورد از مقرّرات را وضع میکنند، که اعمال خاصّی را تجویز کرده، و دیگر موارد را ممنوع میکند. تقریباً هر کنش هر شهروندی «باید» و «نباید» قانونی خود را دارد.
فهرست ممنوعیّتها و اجبارها برای فهرستنویسی در اینجا بسیار بلند است. ولی این ممنوعیّتها و اجبارها مربوط به حوزههای زیر است: مدیریّت مشاغل، مجوّزها، مقرّرات ساختمانی، پهنهبندی، ساعات کار، قیمتها، تجارت، سهمیّهبندی، تحریم، یارانه، کمکهای بلاعوض، عبور و مرور، مونتاژ، تهمت، افترا، تجاوز، بهداشت، پاکیزگی، کیفیّت، کمیّت، روش کار، آموزشوپرورش، تلقین، تبلیغات، اخبار، تصاویر، اخلاقی، خوراک، نوشیدنی، پوشاک، مسکن، بهداشت، جاده، محصولات کشاورزی، حملونقل، پژوهش، توقیف، دیدگاه ذهنی، مبادله بستههای پست و غیره.
بهراستی میتوان گفت که تقریباً هیچ فعّالیّتی، که انسان بدان مشغول است، وجود ندارد، که رها از بند قانون باشد. به هرچه میخواهی بیاندیش، هرچه میخواهی انجام بده، قانون در جایی وجود دارد که یا مجبور و محدود میکند، یا منع میکند.
بهاستثنای تنفّس، قوانین نسبت به فعّالیتهای انسان همچون خارها و تیغهای خارپشتها و تشیها، ماهیّت تهاجمی دارند. و نتیجهی همهی این قوانین این است که هر فردی را که از هر نظر سازگاری پیدا نمیکند، قانونشکن قلمداد میکنند.
بنابراین، امروز یک فرد معمولی، تحت حمایت حکومت، تحت محاصره و تحت سلطهی حکومت، چندین بار در طول یک روز خود را قانونشکن مییابد.
و این واقعیّت او را از یک شهروند قانونمدار به یک شهروند قانونشکن تبدیل میکند و او را با هر جنایتکاری، که در واقع با اهداف تهاجمی قانون را زیر پا میگذارد، برابر میکند.
ولی حکومت، همانطور که نشان داده شد، نمیتواند به چیزی جز اطاعت همگانی، که باید آن را تحمیل کند، بپردازد. بنابراین، هرگونه تخلّف از قانون، به یک جرم قابل مجازات تبدیل میشود.
و در حالیکه حکومت طبقهبندیهای خاص -مدنی، کیفری و مانند آن- را حفظ میکند، این واقعیّت همچنان باقی میماند که حکومت حتّی در امور مدنی نیز میتواند افراد را، با جدیّت، مجازات و دستگیر کند، و چنین خواهد کرد.
این اشتباه و خطای حکومت نیست. این ماهیّت حکومت است. این نکتهی اصلی است که در نهایت باید درک شود.
حکومتی که قواعد و احکام بیکرانی را تصویب و اجرا میکند، با این کار، خلاف شخصیّت و سرشت خود عمل نمیکند. این کاملاً براساس شخصیّت و منش اوست. این روشی است که هر حکومتی به آن عمل میکند. و هرچه یک حکومت معیّن دوام بیاورد، قوانینی که وضع میکند بیشتر خواهد بود.
تصویب قوانین و اجرای آنها، کار حکومت است. این قوانین مجموعهی تولیدی تمام تلاشهای حکومت است. بنابراین جای شگفتی نیست که هزاران و هزاران قانون جدید در هر سال بهوجود میآیند. اگر چنین چیزی رخ نمیداد، آنگاه مایهی شگفتی میبود. حکومت کارخانهی قانون است.
حکومت قوانین را به همان شیوهای، که هر کارخانهی دیگری فلزات را قالبگیری میکند، تصویب میکند. حکومت ابزار قانونگذاری است.
ولی، در حالیکه کارخانهای که فلزات را قالبگیری میکند، محصولی عرضه میکند که بهطور کلّی برای شهروندان مفید است و شهروندان خاصّی داوطلبانه آن را خریداری میکنند؛ کارخانهی حکومت، اجبار و زوری را که اصولاً برای خود حکومت مفید است، قالبگیری میکند، و این محصول پیشاپیش به مردم فروخته میشود، مردمی که هرگز در موقعیّتی نیستند که از خرید امتناع کنند و سر باز زنند.
◆ منبع: سرشت انسان و حکومتاش
#حکومت #دولت #قانونگذاری
#قانون #استبداد #توتالیتاریسم
#مقررات #جرم #تمامیتخواهی
➣ @Notes_On_Liberty
👍12❤4👏3
«استاندارد طلا سقوط نکرد. حکومتها آن را لغو کردند تا راه را برای تورم هموار کنند. تمام دستگاه هولناک زور و ستم -پلیس، نگهبانان گمرکی، دادگاههای جزایی، زندانها، در برخی کشورها حتی جلادان- باید وارد عمل میشد تا استاندارد طلا را از بین ببرد. تعهدات رسمی شکسته شد، قوانین عطفبهماسبق اعلام شد، مفاد قانون اساسی و منشور حقوق آشکارا به نابودی کشیده شدند. و انبوهی از نویسندگان چاپلوس کارهایی را که حکومتها انجام داده بودند، ستودند و طلوع هزارهی پول فیات را شادباش گفتند... استاندارد طلای کلاسیک بهتنهایی مانعی واقعاً مؤثر در برابر قدرت حکومت برای متورم ساختن پول ملّی است. بدون چنین مانعی، دیگر ضمانتهای قانون اساسی میتوانند بیفایده و بیهوده باشند.»
❈ لودویگ فون میزس، نظریهی پول و اعتبار
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لودویگ فون میزس، نظریهی پول و اعتبار
➣ @Notes_On_Liberty
👍20❤11👎2
📃 روشهای متعدد دولت برای تحمیل مالیات بر فقرا | ✍🏻 جولیان آدورنی
➣ @Notes_On_Liberty
اغلب مدافعان دولت میپندارند که خدمات دولتی به فقرا کمک میکند. و، گاهی، برخی از افراد فقیر از برنامههای حکومتی بهرهی مالی میبرند. ولی هزینهای پنهان وجود دارد: مالیاتستانی و برنامههای اجباری (مثلاً تأمین اجتماعی) که با محدود کردن انتخابهای نیازمندان به آنها آسیب میزند. مالیاتهای حکومتی، درآمدی را، که خانوارهای کمدرآمد میتوانند برای بهبود زندگی خود سرمایهگذاری کنند، از بین میبرد. در عین حال، مزایای دولتی، مشوّقهایی را بهوجود میآورد که فقرا را همچنان در چنگال فقر نگه میدارد.
بسیاری میپندارند که حکومت بهندرت از فقرا مالیات میستاند، ولی واقعیّت چیز دیگری است. یکپنجم آمریکاییهای فقیر ۱۶ درصد از درآمد خود را بهعنوان مالیات (از جمله مالیات فدرال، ایالتی و محلّی) میپردازند. از هر شش دلاری که آنها بهدست میآورند، یک دلار یکراست به جیب حکومت میرود. برای خانوادهای که در حاشیه زندگی میکند، این مالیاتها میتواند تفاوتِ بین خوراک روی میز و کودکِ گرسنه باشد.
مسلّماً، بخش بزرگی از هزینههای حکومت برای برنامههایی است که برای کمک به فقرا طرّاحی شدهاند. ولی حتّی زمانیکه این پول واقعا کمک میکند -که بهندرت کمک میکند- مهمّ است که به اثرات ویرانگر مالیات توجّه کنیم. در نظر بگیرید: هر دلار مالیات، یک دلار است که یک کارگر باید ابتدا به حکومت بدهد، صرفنظر از اینکه آیا این دلار میتواند به او کمک کند خانوادهاش را تغذیه کند یا معیشتاش را بهبود بخشد یا نه. اگر یک مرد فقیر با انتخاب بین پرداخت مالیات یا راهاندازی یک کسبوکار روبهرو شود، بهترین انتخاب او گزینهی اوّل است، در غیر این صورت روانهی زندان خواهد داشت.
این دربارهی افراد ثروتمند نیز صادق است. ولی مردم فقیر نزدیکتر به حاشیه زندگی میکنند. بیشتر پول آنها با صورتحسابهای ثابت مانند اجارهخانه و غذا مصرف میشود. برای نمونه، این امر سبب میشود که آنها درآمدِ اختیاریِ کمتری برای سرمایهگذاری در یک کسبوکار داشته باشند...
🖇 متن کامل: روشهای متعدد دولت برای تحمیل مالیات بر فقرا
#مالیات #مداخله #مالیاتستانی
#بیمه #تامین_اجتماعی #فقر
#مالیات_دزدی_است #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اغلب مدافعان دولت میپندارند که خدمات دولتی به فقرا کمک میکند. و، گاهی، برخی از افراد فقیر از برنامههای حکومتی بهرهی مالی میبرند. ولی هزینهای پنهان وجود دارد: مالیاتستانی و برنامههای اجباری (مثلاً تأمین اجتماعی) که با محدود کردن انتخابهای نیازمندان به آنها آسیب میزند. مالیاتهای حکومتی، درآمدی را، که خانوارهای کمدرآمد میتوانند برای بهبود زندگی خود سرمایهگذاری کنند، از بین میبرد. در عین حال، مزایای دولتی، مشوّقهایی را بهوجود میآورد که فقرا را همچنان در چنگال فقر نگه میدارد.
بسیاری میپندارند که حکومت بهندرت از فقرا مالیات میستاند، ولی واقعیّت چیز دیگری است. یکپنجم آمریکاییهای فقیر ۱۶ درصد از درآمد خود را بهعنوان مالیات (از جمله مالیات فدرال، ایالتی و محلّی) میپردازند. از هر شش دلاری که آنها بهدست میآورند، یک دلار یکراست به جیب حکومت میرود. برای خانوادهای که در حاشیه زندگی میکند، این مالیاتها میتواند تفاوتِ بین خوراک روی میز و کودکِ گرسنه باشد.
مسلّماً، بخش بزرگی از هزینههای حکومت برای برنامههایی است که برای کمک به فقرا طرّاحی شدهاند. ولی حتّی زمانیکه این پول واقعا کمک میکند -که بهندرت کمک میکند- مهمّ است که به اثرات ویرانگر مالیات توجّه کنیم. در نظر بگیرید: هر دلار مالیات، یک دلار است که یک کارگر باید ابتدا به حکومت بدهد، صرفنظر از اینکه آیا این دلار میتواند به او کمک کند خانوادهاش را تغذیه کند یا معیشتاش را بهبود بخشد یا نه. اگر یک مرد فقیر با انتخاب بین پرداخت مالیات یا راهاندازی یک کسبوکار روبهرو شود، بهترین انتخاب او گزینهی اوّل است، در غیر این صورت روانهی زندان خواهد داشت.
این دربارهی افراد ثروتمند نیز صادق است. ولی مردم فقیر نزدیکتر به حاشیه زندگی میکنند. بیشتر پول آنها با صورتحسابهای ثابت مانند اجارهخانه و غذا مصرف میشود. برای نمونه، این امر سبب میشود که آنها درآمدِ اختیاریِ کمتری برای سرمایهگذاری در یک کسبوکار داشته باشند...
🖇 متن کامل: روشهای متعدد دولت برای تحمیل مالیات بر فقرا
#مالیات #مداخله #مالیاتستانی
#بیمه #تامین_اجتماعی #فقر
#مالیات_دزدی_است #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
روشهای متعدد دولت برای تحمیل مالیات بر فقرا
روشهای متعدد دولت برای تحمیل مالیات بر فقرا | جولیان آدورنی اغلب مدافعان دولت میپندارند که خدمات دولتی به فقرا کمک میکند. و، گاهی، برخی از افراد فقیر از برنامههای حکومتی بهرهی مالی میبرند. ولی هزینهای پنهان وجود دارد: مالیاتستانی و برنامههای اجباری…
👍16👏4❤2
📃 نارضایتی از خان! | ✍🏻 پیتر سی. ارل
➣ @Notes_On_Liberty
مردم در سرتاسر جهان -در ایالات متّحده، منطقهی یورو، آسیا، آفریقا، خاورمیانه و همهجا- اکنون بهطور گریزناپذیری با پیامدهای یک سده توسعهی بیامان ارزهای فیات روبهرو هستند. در برابر، یک جنبش جهانی برای جستوجوی راهحلهایی برای مقابله با چالشهای ایجادشده از سوی بانک مرکزی، مانند کاهش استانداردهای زندگی، قدرت خرید، چشمانداز اشتغال و بهطور کلّی سلامت اقتصادی، سر برآورده است.
در ایالات متّحده، دو جنبش سیاسی ظاهراً متفاوت -که هر دو بهطرز ناامیدکنندهای سادهلوح و بهلحاظ اقتصادی ناآگاه هستند- این چارهجویی را دنبال میکنند: گروههای متعدّد جنبش اشغال (Occupy Movement) و جنبش بهاصطلاح تیپارتی. ولی هر دو جناح در نهایت در برابر دولت سر فرود میآورند، و رفاه دولتی یا جنگ دولتی را میپرستند.
آیا کنشگریای که مستقیماً به طبقهی سیاسی و بانکهای مرکزی -افرادی که مستقیماً مسئول مشکلات اقتصادی کنونی هستند- متوسّل میشود، یک کنش منطقی است؟ مرور تاریخ چند آلترناتیو و جایگزین را نشان میدهد. آنچه در زیر میآید یکی از آنهاست.
در آغاز سال ۱۲۰۶ میلادی، مهاجمان مغول، غرب و شرق آسیای مرکزی را درنوردیدند تا به بزرگترین امپراتوری در تاریخ جهان تبدیل شوند. با گسترش این امپراتوی، مناطق مفتوحه از نظر اداری به زیرمجموعههایی، که در آن احکامِ خان میتوانست مطابق با سلیقههای سیاسی و فرهنگی محلّی اجرا شود، تقسیم شدند. یکی از این زیرمجموعهها حکومت ایلخانان بود که بخشهایی از ایران، عراق، سوریه، ترکیه و افغانستان امروزی را تحت سلطه داشت و مقرّ قدرت آن شهر تبریز بود.
در سال ۱۲۹۱، گیخاتو، فرماندار سابق آناتولی، تاجوتخت ایلخانان را بهدست گرفت. گیخاتو، مانند بسیاری از سیاستمداران، یک ولخرج بیپروا بود و در اتلاف خزانه برای تحکیم قدرت خود، ذرّهای تعلّل نکرد. او به فرقهی مسیحی نسطوری که با زرتشتیان در بخشهایی از عراق امروزی مبارزه میکردند، سخاوتمندانه کمک مالی کرد، شاید به این امید که این کار همچون سرمایهگذاری برای طرح دیگری باشد: تصرّف بغداد، که برنامهریزیشده بود، ولی هرگز روی نداده بود. ولی بیش از همه، گیخاتو بهخاطر هزینههای هنگفتی که صرف ریختوپاشها و هرزگی شخصی میکرد، معروف بود. و چنین شد که تا سال ۱۲۹۴ خزانهی ایلخانان خالی شد و در آستانهی ورشکستگی قرار گرفت.
گیخاتو معمولاً -باز هم، مانند بسیاری از سیاستمداران- بهمنظور پر کردن خزانه، انبوهی از مالیاتها، عشریهها و هزینهها را بر مردم تحمیل میکرد. با اینحال، یک «طاعون گاوی» ناگهانی، تاکتیکهای مصادرهای دولت را ناکام گذاشت...
...
در میان کوهی از ناامیدی، یکی از مقامات خزانهداری، عزالدّین مظفّر، برای شرح یک آزمایش چینی که ۲۰ سال پیش از آن اجرا شده بود، پا پیش نهاد: روش ساخت یک ارز کاغذی، که گفته میشود میتوان با آن به میزان دلخواه یا به هر اندازه که طرحهای دولتی نیاز دارند، پول چاپ کرد...
🖇 متن کامل: نارضایتی از خان!
#پول #پول_طلا #پول_خصوصی
#طلا #ارز #پول_فیات #اقتصاد
#ایران #تبریز #ایلخانان #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
مردم در سرتاسر جهان -در ایالات متّحده، منطقهی یورو، آسیا، آفریقا، خاورمیانه و همهجا- اکنون بهطور گریزناپذیری با پیامدهای یک سده توسعهی بیامان ارزهای فیات روبهرو هستند. در برابر، یک جنبش جهانی برای جستوجوی راهحلهایی برای مقابله با چالشهای ایجادشده از سوی بانک مرکزی، مانند کاهش استانداردهای زندگی، قدرت خرید، چشمانداز اشتغال و بهطور کلّی سلامت اقتصادی، سر برآورده است.
در ایالات متّحده، دو جنبش سیاسی ظاهراً متفاوت -که هر دو بهطرز ناامیدکنندهای سادهلوح و بهلحاظ اقتصادی ناآگاه هستند- این چارهجویی را دنبال میکنند: گروههای متعدّد جنبش اشغال (Occupy Movement) و جنبش بهاصطلاح تیپارتی. ولی هر دو جناح در نهایت در برابر دولت سر فرود میآورند، و رفاه دولتی یا جنگ دولتی را میپرستند.
آیا کنشگریای که مستقیماً به طبقهی سیاسی و بانکهای مرکزی -افرادی که مستقیماً مسئول مشکلات اقتصادی کنونی هستند- متوسّل میشود، یک کنش منطقی است؟ مرور تاریخ چند آلترناتیو و جایگزین را نشان میدهد. آنچه در زیر میآید یکی از آنهاست.
در آغاز سال ۱۲۰۶ میلادی، مهاجمان مغول، غرب و شرق آسیای مرکزی را درنوردیدند تا به بزرگترین امپراتوری در تاریخ جهان تبدیل شوند. با گسترش این امپراتوی، مناطق مفتوحه از نظر اداری به زیرمجموعههایی، که در آن احکامِ خان میتوانست مطابق با سلیقههای سیاسی و فرهنگی محلّی اجرا شود، تقسیم شدند. یکی از این زیرمجموعهها حکومت ایلخانان بود که بخشهایی از ایران، عراق، سوریه، ترکیه و افغانستان امروزی را تحت سلطه داشت و مقرّ قدرت آن شهر تبریز بود.
در سال ۱۲۹۱، گیخاتو، فرماندار سابق آناتولی، تاجوتخت ایلخانان را بهدست گرفت. گیخاتو، مانند بسیاری از سیاستمداران، یک ولخرج بیپروا بود و در اتلاف خزانه برای تحکیم قدرت خود، ذرّهای تعلّل نکرد. او به فرقهی مسیحی نسطوری که با زرتشتیان در بخشهایی از عراق امروزی مبارزه میکردند، سخاوتمندانه کمک مالی کرد، شاید به این امید که این کار همچون سرمایهگذاری برای طرح دیگری باشد: تصرّف بغداد، که برنامهریزیشده بود، ولی هرگز روی نداده بود. ولی بیش از همه، گیخاتو بهخاطر هزینههای هنگفتی که صرف ریختوپاشها و هرزگی شخصی میکرد، معروف بود. و چنین شد که تا سال ۱۲۹۴ خزانهی ایلخانان خالی شد و در آستانهی ورشکستگی قرار گرفت.
گیخاتو معمولاً -باز هم، مانند بسیاری از سیاستمداران- بهمنظور پر کردن خزانه، انبوهی از مالیاتها، عشریهها و هزینهها را بر مردم تحمیل میکرد. با اینحال، یک «طاعون گاوی» ناگهانی، تاکتیکهای مصادرهای دولت را ناکام گذاشت...
...
در میان کوهی از ناامیدی، یکی از مقامات خزانهداری، عزالدّین مظفّر، برای شرح یک آزمایش چینی که ۲۰ سال پیش از آن اجرا شده بود، پا پیش نهاد: روش ساخت یک ارز کاغذی، که گفته میشود میتوان با آن به میزان دلخواه یا به هر اندازه که طرحهای دولتی نیاز دارند، پول چاپ کرد...
🖇 متن کامل: نارضایتی از خان!
#پول #پول_طلا #پول_خصوصی
#طلا #ارز #پول_فیات #اقتصاد
#ایران #تبریز #ایلخانان #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
نارضایتی از خان!
نارضایتی از خان! | پیتر سی. ارل مردم در سرتاسر جهان -در ایالات متّحده، منطقهی یورو، آسیا، آفریقا، خاورمیانه و همهجا- اکنون بهطور گریزناپذیری با پیامدهای یک سده توسعهی بیامان ارزهای فیات روبهرو هستند. در برابر، یک جنبش جهانی برای جستوجوی راهحلهایی…
👍10❤3👌3
«اساس و سنگبنای آزادی نهاد مالکیت خصوصی است، و مالکیت انحصاری خصوصی منطقاً با حکومت اکثریت دموکراسی ناسازگار است. دموکراسی هیچ ربطی به آزادی ندارد. دموکراسی یک نوع نرم کمونیسم است، و بهندرت در تاریخ اندیشه چیزی جز این پنداشته شده است. پادشاهیها برآیند نیمهارگانیک نظامهای اجتماعی طبیعی بیدولت با ساختار سلسلهمراتبی هستند. پادشاهان، سران خانوادههای گسترده، قبایل، طوایف، و ملّتها هستند. آنها دارای اقتدار طبیعی فراوان و داوطلبانه، که در طول نسلها به ارث رسیده و انباشته شده، هستند. در چارچوب چنین نظامها (و جمهوریهای اشرافی) بود که لیبرالیسم برای نخستین بار توسعه یافت و شکوفا شد. در مقابل، دموکراسیها بهلحاظ نگرش، برابریطلب و بازتوزیعکننده هستند؛ از اینرو، رشد قدرت دولتی در سدهی بیستم رخ داد. مشخصاً، گذار از عصر سلطنتی به عصر دموکراتیک، که از نیمهی دوم سدهی نوزدهم آغاز شد، آغاز کاهش پیوستهی قدرت احزاب لیبرال و قدرتمند شدن سوسیالیستها از هر جنس بوده است.»
❈ هانس هرمان هوپ، تأملاتی در باب دولت و جنگ
➣ @Notes_On_Liberty
❈ هانس هرمان هوپ، تأملاتی در باب دولت و جنگ
➣ @Notes_On_Liberty
👍14❤4👌3
Forwarded from نشریه اقتصاد و آزادی
اقتصاد و آزادی - شماره اول.pdf
4.8 MB
💡مالکیت خصوصی قدرتمندترین و مهمترین ضمانت آزادی است. فریدریش فون هایک
🪙 نشریه اقتصاد و آزادی
🗽 شماره اول
📑 ۲۰۷ صفحه
🌻 تولید و انتشار توسط آکادمی بهارستان
📊 با همکاری انجمن علمی اقتصاد
🗽 𝗘𝗾𝘁𝗲𝘀𝗮𝗱 𝘃𝗮 𝗔𝘇𝗮𝗱𝗶
🪙 نشریه اقتصاد و آزادی
🗽 شماره اول
📑 ۲۰۷ صفحه
🌻 تولید و انتشار توسط آکادمی بهارستان
📊 با همکاری انجمن علمی اقتصاد
🗽 𝗘𝗾𝘁𝗲𝘀𝗮𝗱 𝘃𝗮 𝗔𝘇𝗮𝗱𝗶
👍13❤3
📃 آموزش یک «حق» نیست | ✍🏻 خوزه نینو
➣ @Notes_On_Liberty
در میان مسائل سیاسی، آموزشوپروش دولتی برای بسیاری از رأیدهندگان همچون گاو مقدّس باقی مانده است.
نخبگان سیاسی پیوسته به ما یادآوری میکنند که آموزشوپرورش عمومی، ستون اساسی تمدّن است. بدون آموزش عمومی، ما همچنان وحشیهای بیسواد باقی میماندیم.
تمام نوآوریهایی، مانند اینترنت، که پیش روی خود میبینیم، اگر روند آموزشی دولتی نبود، ممکن نبودند.
کژفهمی نسبت به حقوق
دانشگاهیان و سیاستمداران ادّعا میکنند که آموزش یک «حقّ» است، بنابراین دولت را مجبور میکنند که وارد عمل شود و انحصار خدمات را در دست گیرد.
آموزش، علیرغم آنچه عقیدهی عموم بیان میدارد، یک کالای اقتصادی است، نه یک حق. طبق تعریف، کالاهای اقتصادی کمیاباند و نیازها و خواستههای مصرفکنندگان را برآورده میکنند. شوربختانه، دولتمردانِ منتخبِ کوتهبین اغلب چشم بر این حقیقت ناخوشایند میبندند.
این تصوّر نادرست از یک کژفهمی اساسی دربارهی اینکه چه چیزی حق را شکل میدهد، بهویژه تأکید بیش از حد بر حقوق مثبت نسبت به حقوق منفی، ناشی میشود. استاد آئون اسکوبل در تقسیمبندی و توضیح تفاوتهای بین حقوق مثبت و منفی شاهکاری بر جای گذاشته است:
اساساً، حقوق مثبت مستلزم آن است که دیگران به شما کالا یا خدمات ارائه دهند. از سوی دیگر، یک حقّ منفی فقط مستلزم آن است که دیگران از دخالت در کنشهای شما خودداری کنند. اگر ما ذاتاً آزاد و برابر هستیم و به حقوق منفی باور داریم، هرگونه حقّ مثبت باید بر اساس سازوکارها و قراردادهای توافقی و رضایتمندانه باشد...
🖇 متن کامل: آموزش یک «حق» نیست
#آموزش #آموزش_دولتی #آموزش_رایگان
#کمونیسم_آموزشی #آموزش_و_پرورش
#مالیات #بوروکراسی #حق #حقوق_طبیعی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در میان مسائل سیاسی، آموزشوپروش دولتی برای بسیاری از رأیدهندگان همچون گاو مقدّس باقی مانده است.
نخبگان سیاسی پیوسته به ما یادآوری میکنند که آموزشوپرورش عمومی، ستون اساسی تمدّن است. بدون آموزش عمومی، ما همچنان وحشیهای بیسواد باقی میماندیم.
تمام نوآوریهایی، مانند اینترنت، که پیش روی خود میبینیم، اگر روند آموزشی دولتی نبود، ممکن نبودند.
کژفهمی نسبت به حقوق
دانشگاهیان و سیاستمداران ادّعا میکنند که آموزش یک «حقّ» است، بنابراین دولت را مجبور میکنند که وارد عمل شود و انحصار خدمات را در دست گیرد.
آموزش، علیرغم آنچه عقیدهی عموم بیان میدارد، یک کالای اقتصادی است، نه یک حق. طبق تعریف، کالاهای اقتصادی کمیاباند و نیازها و خواستههای مصرفکنندگان را برآورده میکنند. شوربختانه، دولتمردانِ منتخبِ کوتهبین اغلب چشم بر این حقیقت ناخوشایند میبندند.
این تصوّر نادرست از یک کژفهمی اساسی دربارهی اینکه چه چیزی حق را شکل میدهد، بهویژه تأکید بیش از حد بر حقوق مثبت نسبت به حقوق منفی، ناشی میشود. استاد آئون اسکوبل در تقسیمبندی و توضیح تفاوتهای بین حقوق مثبت و منفی شاهکاری بر جای گذاشته است:
اساساً، حقوق مثبت مستلزم آن است که دیگران به شما کالا یا خدمات ارائه دهند. از سوی دیگر، یک حقّ منفی فقط مستلزم آن است که دیگران از دخالت در کنشهای شما خودداری کنند. اگر ما ذاتاً آزاد و برابر هستیم و به حقوق منفی باور داریم، هرگونه حقّ مثبت باید بر اساس سازوکارها و قراردادهای توافقی و رضایتمندانه باشد...
🖇 متن کامل: آموزش یک «حق» نیست
#آموزش #آموزش_دولتی #آموزش_رایگان
#کمونیسم_آموزشی #آموزش_و_پرورش
#مالیات #بوروکراسی #حق #حقوق_طبیعی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
آموزش یک «حق» نیست
آموزش یک «حق» نیست | خوزه نینو در میان مسائل سیاسی، آموزشوپروش دولتی برای بسیاری از رأیدهندگان همچون گاو مقدّس باقی مانده است. نخبگان سیاسی پیوسته به ما یادآوری میکنند که آموزشوپرورش عمومی، ستون اساسی تمدّن است. بدون آموزش عمومی، ما همچنان وحشیهای بیسواد…
👍15❤4👏3
📃 نابرابری: نیروی پیشبرندهی تمدن | ✍🏻 تورستن پولیت
➣ @Notes_On_Liberty
درک اینکه انسانها دست به کنش میزنند -اینکه نمیتوانند کنش نکنند- به ما میفهماند که چرا افراد داوطلبانه با یکدیگر همکاری میکنند. چرا مدام با هم بحث و دعوا نمیکنند بلکه بهدنبال همزیستی مسالمتآمیز هستند. توضیح منطقی این امر این است که مردم بهدلیل تنوّع طبیعت، تشکیل جامعه میدهند. تنوّع طبیعت از یکسو به این معناست که کنشگران از نظر تواناییها، ارزشها و اهداف فردی نابرابرند. از سوی دیگر، بدین معناست که آنها در این کرهی خاکی با شرایط زیستی و محیطی متفاوتی روبهرو هستند.
این تنوّع طبیعت -این واقعیّت که هر انسانی خاصّ و متفاوت از دیگران است و شرایط زندگی او (که بهطور ذهنی درک میشود) با شرایط زندگی همنوعانش تفاوت دارد- است که لزوماً بر کنشهای هر انسان تأثیر میگذارد. همچنین این تنوّع طبیعت است که مردم را مجبور به تقسیم کار میکند. هر کسی که اندکی عقل داشته باشد، تشخیص میدهد که تقسیم کار نویددهندهی بهرهوری بالاتر در مقایسه با وضعیّتی، که در آن همگان کالاهای موردنظر خود را تولید میکنند («اقتصاد معیشتی»)، است. افزون بر این، او به این نتیجه میرسد که اهدافی وجود دارد که بدون همکاری با افراد دیگر نمیتوان به آنها دست یافت.
برای نمونه، آقای الف متوجّه میشود که بدون کمک آقایان ب و ج نمیتواند روی رودخانه پل بسازد. با اینحال، اتّحادهای موقّت محدود به چند نفر، که با هم همکاری میکنند، است. تقسیم کار دائمی، همانطور که در اقتصادهای توسعهیافته مشاهده میشود، با همکاری موقّت قابل توضیح نیست. بلکه توضیح دیگری میطلبد. اقتصاددان انگلیسی، دیوید ریکاردو، نظریّهی مزیّتهای نسبی را برای توضیح روابط تجاری بین کشورها مطرح کرد. ریکاردو نشان میدهد که تجارت بین کشورها زمانی سودمند است که مردم هر کشور بر تولید کالاهایی که میتوانند ارزانتر تولید کنند، تمرکز کنند.
لودویگ فون میزس نظریّهی ریکاردو را چیزی فراتر از توضیحی برای تجارت بینالمللی میدانست. او آن را قانون همکاری میدانست. مردم با درک اینکه از طریق تقسیم کار در مقایسه با کار در انزوا، وضعیّت بهتری دارند، دیگر خود را رقیبانی برای چپاول منابع کمیابِ عرضهشده از سوی طبیعت نمیبینند. بلکه به این نتیجه میرسند که وقتی کار خود را نهتنها بهطور موقّت، بلکه برای همیشه با دیگران تقسیم میکنند، وضعیّتشان بهتر میشود...
🖇 متن کامل: نابرابری: نیروی پیشبرندهی تمدن
#برابری #نابرابری #تقسیم_کار
#تمدن #جامعه #مزیت_نسبی
#کنش #کنش_انسانی #اقتصاد
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
درک اینکه انسانها دست به کنش میزنند -اینکه نمیتوانند کنش نکنند- به ما میفهماند که چرا افراد داوطلبانه با یکدیگر همکاری میکنند. چرا مدام با هم بحث و دعوا نمیکنند بلکه بهدنبال همزیستی مسالمتآمیز هستند. توضیح منطقی این امر این است که مردم بهدلیل تنوّع طبیعت، تشکیل جامعه میدهند. تنوّع طبیعت از یکسو به این معناست که کنشگران از نظر تواناییها، ارزشها و اهداف فردی نابرابرند. از سوی دیگر، بدین معناست که آنها در این کرهی خاکی با شرایط زیستی و محیطی متفاوتی روبهرو هستند.
این تنوّع طبیعت -این واقعیّت که هر انسانی خاصّ و متفاوت از دیگران است و شرایط زندگی او (که بهطور ذهنی درک میشود) با شرایط زندگی همنوعانش تفاوت دارد- است که لزوماً بر کنشهای هر انسان تأثیر میگذارد. همچنین این تنوّع طبیعت است که مردم را مجبور به تقسیم کار میکند. هر کسی که اندکی عقل داشته باشد، تشخیص میدهد که تقسیم کار نویددهندهی بهرهوری بالاتر در مقایسه با وضعیّتی، که در آن همگان کالاهای موردنظر خود را تولید میکنند («اقتصاد معیشتی»)، است. افزون بر این، او به این نتیجه میرسد که اهدافی وجود دارد که بدون همکاری با افراد دیگر نمیتوان به آنها دست یافت.
برای نمونه، آقای الف متوجّه میشود که بدون کمک آقایان ب و ج نمیتواند روی رودخانه پل بسازد. با اینحال، اتّحادهای موقّت محدود به چند نفر، که با هم همکاری میکنند، است. تقسیم کار دائمی، همانطور که در اقتصادهای توسعهیافته مشاهده میشود، با همکاری موقّت قابل توضیح نیست. بلکه توضیح دیگری میطلبد. اقتصاددان انگلیسی، دیوید ریکاردو، نظریّهی مزیّتهای نسبی را برای توضیح روابط تجاری بین کشورها مطرح کرد. ریکاردو نشان میدهد که تجارت بین کشورها زمانی سودمند است که مردم هر کشور بر تولید کالاهایی که میتوانند ارزانتر تولید کنند، تمرکز کنند.
لودویگ فون میزس نظریّهی ریکاردو را چیزی فراتر از توضیحی برای تجارت بینالمللی میدانست. او آن را قانون همکاری میدانست. مردم با درک اینکه از طریق تقسیم کار در مقایسه با کار در انزوا، وضعیّت بهتری دارند، دیگر خود را رقیبانی برای چپاول منابع کمیابِ عرضهشده از سوی طبیعت نمیبینند. بلکه به این نتیجه میرسند که وقتی کار خود را نهتنها بهطور موقّت، بلکه برای همیشه با دیگران تقسیم میکنند، وضعیّتشان بهتر میشود...
🖇 متن کامل: نابرابری: نیروی پیشبرندهی تمدن
#برابری #نابرابری #تقسیم_کار
#تمدن #جامعه #مزیت_نسبی
#کنش #کنش_انسانی #اقتصاد
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
نابرابری: نیروی پیشبرندهی تمدن
نابرابری: نیروی پیشبرندهی تمدن | تورستن پولیت درک اینکه انسانها دست به کنش میزنند -اینکه نمیتوانند کنش نکنند- به ما میفهماند که چرا افراد داوطلبانه با یکدیگر همکاری میکنند. چرا مدام با هم بحث و دعوا نمیکنند بلکه بهدنبال همزیستی مسالمتآمیز هستند.…
👍15❤3👎1
📃 چگونه اشتازی آلمان شرقی نظارت بر مردم را به غایت رسانید | ✍🏻 آندرهآ توگنی
➣ @Notes_On_Liberty
دولت انحصار خشونت را در اختیار دارد. با اینحال، سرکوب تند و خشن به اعتبار حکومت لطمه میزند و حمایت عمومی را در درازمدّت از بین میبرد. یک راه ظریفتر و مؤثّرتر برای اعمال قدرت، تحت نظارت قرار دادن مردم و جلوگیری از تظاهرات آشکار نارضایتی است.
این مقاله به تجزیه و تحلیل مورد وزارت امنیّت دولت (و.ا.د) جمهوری دموکراتیک آلمان، که با نام «اشتازی» نیز شناخته میشود، میپردازد. تز این است که یک رژیم نظارتی موثّر، نیاز به استفاده از خشونت آشکار را کمتر میکند، زیرا مردم به منضبطساختن خود وادار میشوند.
سپر و شمشیر حزب
یک سپر و یک شمشیر نماد اشتازی را تشکیل میدهند که از نشان چکا، پلیس مخفی شوروی، الگوبرداری شده است. نظم و وفاداری به حزب اتّحاد سوسیالیست (SED) جمهوری دموکراتیک آلمان، ارزشهای اصلی اشتازی بودند. اعضای پلیس مخفی خود را رفقای درجهیک، که میتوانستند از نظارت، تبلیغات، و ترور روانی برای تأمین قدرت رژیم کمونیستی استفاده کنند، میدانستند.
یکی از لحظات تعیینکنندهی تاریخ اشتازی، اعتصاب عمومی ۱۷ ژوئن ۱۹۵۳ بود که باعث اعتراضات گسترده در میان طبقهی کارگر آلمان شرقی شد. اشتازی نتوانست این غوغا را پیشبینی کند و مجبور شد با کمک تانکهای شوروی و اعمال حکومت نظامی آن را سرکوب کند. پس از این رویداد، مأموریّت اشتازی به نظارت بر جامعه، برای جلوگیری از تظاهرات آشکار جدید مخالفان علیه حکمرانی حزب اتّحاد سوسیالیست، تبدیل شد.
نقض بیامان حریم خصوصی
اشتازی یکی از فراگیرترین دستگاههای نظارتی در تاریخ بشر را توسعه داد. در سال ۱۹۸۱، اریش میلکه، رئیس اشتازی از ۱۹۵۷ تا ۱۹۸۹، بیان کرد:
و.ا.د -با نیروهای چکیستی[*] خود و ابزارها و روشهای آن- در تلاش مستمر خود برای روشن کردن اینکه «چه کسی کیست»، باید نگرشهای سیاسی واقعی مردم، طرز تفکّر و رفتار آنها را شناسایی کند... روشن شدن یعنی ارائهی پاسخ به اینکه چه کسی دشمن است؛ چه کسی نگرش خصمانه و منفی گرفته است؛ چه کسی تحت تأثیر نیروهای متخاصم، منفی و غیره قرار دارد و ممکن است تبدیل به دشمن شود؛ چه کسی ممکن است در برابر نفوذ دشمن تسلیم شود و خود را مورد بهرهبرداری دشمن قرار دهد؛ چه کسی موضع مظنونانه اتّخاذ کرده است؛ و حزب و دولت به چه کسانی میتوانند وابسته باشند و بهطور قابل اعتمادی از سوی آنها حمایت شوند...
🖇 متن کامل: چگونه اشتازی آلمان شرقی نظارت بر مردم را به غایت رسانید
#پلیس #دولت_پلیسی #استبداد
#توتالیتاریسم #نظارت #جاسوسی
#سرکوب_نرم #خشونت #اشتازی
#آلمان_شرقی #سوسیالیسم #تاریخ
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
دولت انحصار خشونت را در اختیار دارد. با اینحال، سرکوب تند و خشن به اعتبار حکومت لطمه میزند و حمایت عمومی را در درازمدّت از بین میبرد. یک راه ظریفتر و مؤثّرتر برای اعمال قدرت، تحت نظارت قرار دادن مردم و جلوگیری از تظاهرات آشکار نارضایتی است.
این مقاله به تجزیه و تحلیل مورد وزارت امنیّت دولت (و.ا.د) جمهوری دموکراتیک آلمان، که با نام «اشتازی» نیز شناخته میشود، میپردازد. تز این است که یک رژیم نظارتی موثّر، نیاز به استفاده از خشونت آشکار را کمتر میکند، زیرا مردم به منضبطساختن خود وادار میشوند.
سپر و شمشیر حزب
یک سپر و یک شمشیر نماد اشتازی را تشکیل میدهند که از نشان چکا، پلیس مخفی شوروی، الگوبرداری شده است. نظم و وفاداری به حزب اتّحاد سوسیالیست (SED) جمهوری دموکراتیک آلمان، ارزشهای اصلی اشتازی بودند. اعضای پلیس مخفی خود را رفقای درجهیک، که میتوانستند از نظارت، تبلیغات، و ترور روانی برای تأمین قدرت رژیم کمونیستی استفاده کنند، میدانستند.
یکی از لحظات تعیینکنندهی تاریخ اشتازی، اعتصاب عمومی ۱۷ ژوئن ۱۹۵۳ بود که باعث اعتراضات گسترده در میان طبقهی کارگر آلمان شرقی شد. اشتازی نتوانست این غوغا را پیشبینی کند و مجبور شد با کمک تانکهای شوروی و اعمال حکومت نظامی آن را سرکوب کند. پس از این رویداد، مأموریّت اشتازی به نظارت بر جامعه، برای جلوگیری از تظاهرات آشکار جدید مخالفان علیه حکمرانی حزب اتّحاد سوسیالیست، تبدیل شد.
نقض بیامان حریم خصوصی
اشتازی یکی از فراگیرترین دستگاههای نظارتی در تاریخ بشر را توسعه داد. در سال ۱۹۸۱، اریش میلکه، رئیس اشتازی از ۱۹۵۷ تا ۱۹۸۹، بیان کرد:
و.ا.د -با نیروهای چکیستی[*] خود و ابزارها و روشهای آن- در تلاش مستمر خود برای روشن کردن اینکه «چه کسی کیست»، باید نگرشهای سیاسی واقعی مردم، طرز تفکّر و رفتار آنها را شناسایی کند... روشن شدن یعنی ارائهی پاسخ به اینکه چه کسی دشمن است؛ چه کسی نگرش خصمانه و منفی گرفته است؛ چه کسی تحت تأثیر نیروهای متخاصم، منفی و غیره قرار دارد و ممکن است تبدیل به دشمن شود؛ چه کسی ممکن است در برابر نفوذ دشمن تسلیم شود و خود را مورد بهرهبرداری دشمن قرار دهد؛ چه کسی موضع مظنونانه اتّخاذ کرده است؛ و حزب و دولت به چه کسانی میتوانند وابسته باشند و بهطور قابل اعتمادی از سوی آنها حمایت شوند...
🖇 متن کامل: چگونه اشتازی آلمان شرقی نظارت بر مردم را به غایت رسانید
#پلیس #دولت_پلیسی #استبداد
#توتالیتاریسم #نظارت #جاسوسی
#سرکوب_نرم #خشونت #اشتازی
#آلمان_شرقی #سوسیالیسم #تاریخ
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
چگونه اشتازی آلمان شرقی نظارت بر مردم را به غایت رسانید
چگونه اشتازی آلمان شرقی نظارت بر مردم را به غایت رسانید | آندرهآ توگنی دولت انحصار خشونت را در اختیار دارد. با اینحال، سرکوب تند و خشن به اعتبار حکومت لطمه میزند و حمایت عمومی را در درازمدّت از بین میبرد. یک راه ظریفتر و مؤثّرتر برای اعمال قدرت، تحت…
👍15❤2👌2
«ملّتی که بهرهگیری خردمندانه از حقوق خود را نیاموخته است بهدنبال چه چارهای خواهد بود؟ بیایید درفش آزادی مطلق را برافرازیم و منتظر باشیم تا کسانیکه همان ایمان را دارند به ما بپیوندند... من نهتنها خود تجارت آزاد که روح تجارت آزاد را برای کشورم میخواهم. تجارت آزاد بهمعنای اندکی ثروت است؛ روح تجارت آزاد بهسازی در خود ذهن است... منشأ همهی بهسازیها. چگونه صنعت میتواند احیا شود، وقتی پذیرفته شده که دامنهی مقررات نامحدود است؟ وقتی هر دقیقه یک قانون برای درآمد، ساعات کار، هزینهها و غیره میتواند تمام تصمیمگیریهای اقتصادی را بر هم بزند؟ تصور غالب این است که دولت مسئول تأمین معاش همگان است... علت واقعی شر قطعاً همین ایدههای نادرست سوسیالیسم است. هر فرد باید نیروهای خود را برای تأمین وسایل معاش خود بهکار گیرد و از دولت انتظار داشته باشد که فقط امنیت را تأمین کند. نظم طبیعی جامعهی مبتنی بر مالکیت، خود زیباترین، جامعترین و مترقیترین جامعه است.»
❈ فردریک باستیا، مکاتبات
➣ @Notes_On_Liberty
❈ فردریک باستیا، مکاتبات
➣ @Notes_On_Liberty
👍20❤10👌3
📃 چین و افسانهی توسعه | ✍🏻 دی. دابلیو. مککنزی
➣ @Notes_On_Liberty
طرفداران برنامهریزی دولتی اغلب چین را بهعنوان نمونهی موفّقیّت اقتصادی یاد میکنند. ظاهراً چین با در پیشگرفتن یک اقتصاد مختلط به موفّقیّت دست یافت.
بهگفتهی جوزف استیگلیتز، حکومت چین با روا داشتن مقدار محدودی از رقابت خصوصی، از نقصها و کمبودها سرمایهداری و کمونیسم دوری کرده، در حالیکه کنترلهای حکومتی قوی بر سرمایهگذاری را نیز حفظ کرده است.
بهگفتهی نوام چامسکی، حکومت چین «مداخلهگرترین حکومت و تحریفکنندهترین قیمت در بین همهی حکومتها است». موفّقیّت چین در دهههای اخیر ثابت میکند که برنامهریزی حکومتی مسیر بهتری است. کشورهایی که مسیر نئولیبرالیِ «تجارت آزاد» را دنبال میکنند، عقب خواهند ماند در حالیکه اقتصادهای مقرّراتی، مانند چین، بر اقتصاد جهانی تسلّط خواهند یافت.
ها جون چانگ (Ha Joon Chang) اشاره میکند که کشورهای صنعتی غربی، تجارت آزاد را در مراحل اوّلیّهی توسعه رد کردند. کشورهای فقیرتر به حکومت برای برنامهریزی راهبردی توسعهی اقتصادی نیاز دارند. جف ساکس ماهیّت متواضعانهی اصلاحات چین را میستاید. برای تحقّق توسعهی اقتصادی شدید، نیروهای بازار باید بهتدریج رواج یابند و کنترلهای حکومتی باید دستنخورده باقی بماند.
بخشی از آنچه که اهالی ضدّ بازار آزاد میگویند درواقع درست است. حکومت چین سالها پیش سیاستهای آشکارا سوسیالیستی خود را کنار گذاشت. چینیها در حال حاضر تعداد محدودی شرکت آزاد و رقابت خصوصی دارند. حکومت چین حتّی از میلتون فریدمن مشاوره گرفت. فریدمن در سالهای ۱۹۸۰، ۱۹۸۸ و ۱۹۹۳ به چین رفت. ولی چینیها به همهی توصیههای فریدمن عمل نکردند. حکومت چین کنترل شدیدی بر بازارهای چین دارد. از سال ۲۰۰۸، چین در رتبهی ۱۲۶ آزادترین اقتصادها، در ردهی «غیرآزادترین» کشورها در تازهترین شاخص آزادی اقتصادی قرار گرفت...
🖇 متن کامل: چین و افسانهی توسعه
#اقتصاد #آزادی #اقتصاد_آزاد
#آزادی_اقتصادی #بازار #چین
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
طرفداران برنامهریزی دولتی اغلب چین را بهعنوان نمونهی موفّقیّت اقتصادی یاد میکنند. ظاهراً چین با در پیشگرفتن یک اقتصاد مختلط به موفّقیّت دست یافت.
بهگفتهی جوزف استیگلیتز، حکومت چین با روا داشتن مقدار محدودی از رقابت خصوصی، از نقصها و کمبودها سرمایهداری و کمونیسم دوری کرده، در حالیکه کنترلهای حکومتی قوی بر سرمایهگذاری را نیز حفظ کرده است.
بهگفتهی نوام چامسکی، حکومت چین «مداخلهگرترین حکومت و تحریفکنندهترین قیمت در بین همهی حکومتها است». موفّقیّت چین در دهههای اخیر ثابت میکند که برنامهریزی حکومتی مسیر بهتری است. کشورهایی که مسیر نئولیبرالیِ «تجارت آزاد» را دنبال میکنند، عقب خواهند ماند در حالیکه اقتصادهای مقرّراتی، مانند چین، بر اقتصاد جهانی تسلّط خواهند یافت.
ها جون چانگ (Ha Joon Chang) اشاره میکند که کشورهای صنعتی غربی، تجارت آزاد را در مراحل اوّلیّهی توسعه رد کردند. کشورهای فقیرتر به حکومت برای برنامهریزی راهبردی توسعهی اقتصادی نیاز دارند. جف ساکس ماهیّت متواضعانهی اصلاحات چین را میستاید. برای تحقّق توسعهی اقتصادی شدید، نیروهای بازار باید بهتدریج رواج یابند و کنترلهای حکومتی باید دستنخورده باقی بماند.
بخشی از آنچه که اهالی ضدّ بازار آزاد میگویند درواقع درست است. حکومت چین سالها پیش سیاستهای آشکارا سوسیالیستی خود را کنار گذاشت. چینیها در حال حاضر تعداد محدودی شرکت آزاد و رقابت خصوصی دارند. حکومت چین حتّی از میلتون فریدمن مشاوره گرفت. فریدمن در سالهای ۱۹۸۰، ۱۹۸۸ و ۱۹۹۳ به چین رفت. ولی چینیها به همهی توصیههای فریدمن عمل نکردند. حکومت چین کنترل شدیدی بر بازارهای چین دارد. از سال ۲۰۰۸، چین در رتبهی ۱۲۶ آزادترین اقتصادها، در ردهی «غیرآزادترین» کشورها در تازهترین شاخص آزادی اقتصادی قرار گرفت...
🖇 متن کامل: چین و افسانهی توسعه
#اقتصاد #آزادی #اقتصاد_آزاد
#آزادی_اقتصادی #بازار #چین
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
چین و افسانهی توسعه
چین و افسانهی توسعه | دی. دابلیو. مککنزی طرفداران برنامهریزی دولتی اغلب چین را بهعنوان نمونهی موفّقیّت اقتصادی یاد میکنند. ظاهراً چین با در پیشگرفتن یک اقتصاد مختلط به موفّقیّت دست یافت. به گفتهی جوزف استیگلیتز، حکومت چین با روا داشتن مقدار محدودی…
👍19❤5👎3
📃 توحش دموکراتیک: برنامهی اصلاحنژاد در سوئد
➣ @Notes_On_Liberty
من رویای داشتن خانه و فرزندان خود را داشتم. هیچکس دربارهی عقیمسازی چیزی نگفت. گرچه دربارهی آن میدانستم و گفتم آن را نمیخواهم. بعد از آن یک زندگی معمولی داشتم. سال گذشته برای دریافت خسارت از دولت درخواست دادم، ولی این درخواست رد شد. زیرا گفته میشد که این مؤسّسه فقط قانون را رعایت کرده است. من عصبانی و تلخکام و غمگینم. سعی میکنم فراموش کنم، ولی موفّق نمیشوم.
این فریادهای نومیدانهی ماریا نوردین است، که در سال ۱۹۴۳، در سنّ هفده سالگی عقیم شد. تخمدانهای نوردین به دستور مدیر مدرسه و پزشک مشاور مدرسهی اصلاح دختران، برداشته شدند.
«اصلاح نژاد»؛ عبارتی که مردم با شنیدن آن بیگمان و بیدرنگ به یاد رژیم دهشتناک آلمان نازی و سیاستهای نژادی آن میفتند: ناسیونالسوسیالیستهای آلمان دیکتاتورهای سنگدلی بودند که نهضتی را برای اعتلای نژاد برتر آریایی به راه انداختند و در این مسیر دست به جنایات هولناکی، همچون کشتار دیگر نژادها و معلولان، زدند. ولی آلمانیها نخستین اصلاحگران نژاد و دنبالکنندگان برنامهی یوژنیک نبودند. طرح اصلاح نژادی در ایدههای جبرگرایی زیستی سِر فرانسیس گالتون بریتانیایی (Sir Francis Galton) ریشه داشت. ایدهی یوژنیک، که در دههی ۱۸۸۰ از سوی گالتون مطرح شد، به ارتقا و بهبود ژنهای بشر و مفهوم «اصالت» اشاره داشت. گالتون با بررسی طبقات بالای بریتانیا به این نتیجه رسید که موقعیّت ممتاز ایشان به سبب ساختار ژنتیکی برتر آنان است.
ایدهی گالتون اقیانوس اطلس را درنوردید و در آمریکا رواج یافت. اصلاحنژادطلبان آمریکایی به برتری نژاد نوردیک، ژرمن، و آنگلوساکسون اعتقاد داشتند و از محدودسازی مهاجرت، و قوانین ضدّ همسانسازی (اختلاط نژادی) هواداری میکردند. در سال ۱۹۱۱، چارلز دَوِنپورت (Charles B. Davenport)، ادارهی ثبت اصلاحنژادی (ERO) را با پشتیبانی مالی شرکت راهآهن هریمن و بنیاد کارنگی تأسیس کرد. یوژنیستهای آمریکایی خواهان مداخلهی دولت برای ارتقای سلامت شهروندان آینده بودند.
جنبش اصلاحنژادی آمریکا مورد استقبال جنبشهای فمینیستی آن کشور قرار گرفت. فدراسیون ملّی انجمنهای زنان، اتّحادیّهی اعتدال مسیحی زنان، اتّحادیّهی ملّی رأیدهندگان زن، از جمله سازمانهای دولتی بودند که برای اصلاح نژادی لابیگری میکردند. مارگارت سَنگِر، فمینیست و بنیانگذار جنبش پیشگیری از بارداری و فرزندآوری تنظیمشده، پیشگیری از بارداری را وسیلهای برای جلوگیری از زایش کودکان ناخواسته در یک زندگی فرومایه میدانست و زبان یوژنیک را برای پیشبرد جنبش بهکار میبرد و به دنبال جلوگیری از زادولد افرادی، که به باور ایشان بیماریهای روانی یا نقصهای جسمی جدّی داشتند، بود. بین سالهای ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۰، انجمنهای زنان فدرال در هر ایالت جنوبی مؤسّسات اصلاح نژاد عمومی، که براساس جنسیّت تفکیک شده بودند، برپا داشتند...
🖇 متن کامل: توحش دموکراتیک: برنامهی اصلاحنژاد در سوئد
#دولت #اصلاح_نژاد #یوژنیک
#سوئد #دموکراسی #قانونگذاری
#سوسیالیسم #سوسیالدموکراسی
#فمینیسم #عقیمسازی_اجباری
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
من رویای داشتن خانه و فرزندان خود را داشتم. هیچکس دربارهی عقیمسازی چیزی نگفت. گرچه دربارهی آن میدانستم و گفتم آن را نمیخواهم. بعد از آن یک زندگی معمولی داشتم. سال گذشته برای دریافت خسارت از دولت درخواست دادم، ولی این درخواست رد شد. زیرا گفته میشد که این مؤسّسه فقط قانون را رعایت کرده است. من عصبانی و تلخکام و غمگینم. سعی میکنم فراموش کنم، ولی موفّق نمیشوم.
این فریادهای نومیدانهی ماریا نوردین است، که در سال ۱۹۴۳، در سنّ هفده سالگی عقیم شد. تخمدانهای نوردین به دستور مدیر مدرسه و پزشک مشاور مدرسهی اصلاح دختران، برداشته شدند.
«اصلاح نژاد»؛ عبارتی که مردم با شنیدن آن بیگمان و بیدرنگ به یاد رژیم دهشتناک آلمان نازی و سیاستهای نژادی آن میفتند: ناسیونالسوسیالیستهای آلمان دیکتاتورهای سنگدلی بودند که نهضتی را برای اعتلای نژاد برتر آریایی به راه انداختند و در این مسیر دست به جنایات هولناکی، همچون کشتار دیگر نژادها و معلولان، زدند. ولی آلمانیها نخستین اصلاحگران نژاد و دنبالکنندگان برنامهی یوژنیک نبودند. طرح اصلاح نژادی در ایدههای جبرگرایی زیستی سِر فرانسیس گالتون بریتانیایی (Sir Francis Galton) ریشه داشت. ایدهی یوژنیک، که در دههی ۱۸۸۰ از سوی گالتون مطرح شد، به ارتقا و بهبود ژنهای بشر و مفهوم «اصالت» اشاره داشت. گالتون با بررسی طبقات بالای بریتانیا به این نتیجه رسید که موقعیّت ممتاز ایشان به سبب ساختار ژنتیکی برتر آنان است.
ایدهی گالتون اقیانوس اطلس را درنوردید و در آمریکا رواج یافت. اصلاحنژادطلبان آمریکایی به برتری نژاد نوردیک، ژرمن، و آنگلوساکسون اعتقاد داشتند و از محدودسازی مهاجرت، و قوانین ضدّ همسانسازی (اختلاط نژادی) هواداری میکردند. در سال ۱۹۱۱، چارلز دَوِنپورت (Charles B. Davenport)، ادارهی ثبت اصلاحنژادی (ERO) را با پشتیبانی مالی شرکت راهآهن هریمن و بنیاد کارنگی تأسیس کرد. یوژنیستهای آمریکایی خواهان مداخلهی دولت برای ارتقای سلامت شهروندان آینده بودند.
جنبش اصلاحنژادی آمریکا مورد استقبال جنبشهای فمینیستی آن کشور قرار گرفت. فدراسیون ملّی انجمنهای زنان، اتّحادیّهی اعتدال مسیحی زنان، اتّحادیّهی ملّی رأیدهندگان زن، از جمله سازمانهای دولتی بودند که برای اصلاح نژادی لابیگری میکردند. مارگارت سَنگِر، فمینیست و بنیانگذار جنبش پیشگیری از بارداری و فرزندآوری تنظیمشده، پیشگیری از بارداری را وسیلهای برای جلوگیری از زایش کودکان ناخواسته در یک زندگی فرومایه میدانست و زبان یوژنیک را برای پیشبرد جنبش بهکار میبرد و به دنبال جلوگیری از زادولد افرادی، که به باور ایشان بیماریهای روانی یا نقصهای جسمی جدّی داشتند، بود. بین سالهای ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۰، انجمنهای زنان فدرال در هر ایالت جنوبی مؤسّسات اصلاح نژاد عمومی، که براساس جنسیّت تفکیک شده بودند، برپا داشتند...
🖇 متن کامل: توحش دموکراتیک: برنامهی اصلاحنژاد در سوئد
#دولت #اصلاح_نژاد #یوژنیک
#سوئد #دموکراسی #قانونگذاری
#سوسیالیسم #سوسیالدموکراسی
#فمینیسم #عقیمسازی_اجباری
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
توحش دموکراتیک: برنامهی اصلاحنژاد در سوئد
توحش دموکراتیک: برنامهی اصلاحنژاد در سوئد من رویای داشتن خانه و فرزندان خود را داشتم. هیچکس دربارهی عقیمسازی چیزی نگفت. گرچه دربارهی آن میدانستم و گفتم آن را نمیخواهم. بعد از آن یک زندگی معمولی داشتم. سال گذشته برای دریافت خسارت از دولت درخواست دادم،…
👍18❤4💔4
📃 دو رویهی سیاستهای دههی چهل: توسعهی بنگاهداری دولتی و حمایت از بخش خصوصی | ✍🏻 موسی غنینژاد
➣ @Notes_On_Liberty
در برنامههای عمرانی هفتسالهی اوّل و دوم آنچه دولت انجام میداد عبارت بود از سرمایهگذاری در زیرساختهای اقتصادی، مانند سدسازی، نیروگاهها، راهسازی و غیره؛ امّا از برنامهی سوم دولت به برنامهریزی جامع برای تخصیص کلّ منابع اقتصادی کشور روی آورد و در این چارچوب، سرمایهگذاری در صنایع مادر و کلاً صنایع استراتژیک و بزرگ را عمدتاً در انحصار خود قرار داد، امّا در عینحال فضا را برای فعّالیّت هرچه بیشتر بخش خصوصی در حوزهی صنایع تبدیلی کوچک و متوسّط باز کرد و فعّالان این بخش از طریق سیاستهای حمایتی و استراتژیِ جایگزینیِ واردات مورد پشتیبانی جدّی دولت قرار گرفتند. البتّه اهمّیّت ورود سرمایهگذاری و تکنولوژی پیشرفتهی خارجی را به کشور، چه در بخش خصوصی و چه در بخش دولتی، که از اواسط دههی ۱۳۳۰ آغاز شده بود نباید فراموش کرد؛ چراکه نقش مؤثّری در پیشرفت صنعتی کشور داشت. براساس دادههای آماری... رشد اقتصادی ایران در دههی ۱۳۴۰ در تاریخ معاصر ایران بیسابقه و حتّی در سطح جهانی کمنظیر بود. این رشد که عمدتاً در بخش صنعت و خدمات روی داد و چهرهی اقتصادی جامعهی ایرانی را دگرگون کرد، همزمان شد با سیاستهایی که دو رویهی متفاوت و بعضاً متناقض داشت؛ یعنی از یکسو بنگاهداری دولتی به سبک و سیاق دوران رضاشاه، البتّه با تفاتهایی در انتخاب بخشها، گسترش یافت و، از سوی دیگر، بخش خصوصی مورد حمایت و تشویق واقع شد.
بخش کشاورزی بهرغم هزینههای زیادی که برای آن صرف شد، رشدی همگام با صنعت و خدمات نداشت و علّت آن بهوضوح به اجرای طرح اصلاحات ارضی در آغاز دههی ۱۳۴۰ برمیگشت که ساختار اقتصاد کشاورزی ایران را به هم ریخت بدون اینکه جایگزین مناسبی برای آن ایجاد کند.
...
حمایت از بخش خصوصی تا زمانیکه مربوط به ایجاد فضای کسبوکار مناسب آزادی اقتصادی بهمعنای حمایت از حقوق مالکیّت و عدم مداخلهی دولت در بازارها باشد میتواند هم در کوتاهمدّت و هم در درازمدّت موفّقیّت بخش خصوصی کارآمد و رقابتی را تضمین کند؛ امّا اگر حمایت از نوع ممنوعیّت واردات، تعرفههای بالای وارداتی، و اعطای انواع یارانههای دولتی از قبیل وامهای ارزانقیمت و یا یارانههای انرژی، ارز، و غیره باشد، ممکن است در کوتاهمدّت موجب تقویّت بخش خصوصی گردد امّا در درازمدّت یقیناً مسئلهساز خواهد بود. استراتژی جایگزینی واردات که اغلب کشورهای در حال توسعه، از جمله ایران، در سالهای پس از جنگ جهانی دوم در پیش گرفتند این خطر را داشت که بهرغم توسعهی کمّی بخش خصوصی، آن را در درازمدّت بهلحاظ کیفی تضعیف و در مقابل رقابت کالاهای خارجی آسیبپذیر کند. ناکارامدی حمایتهای بیقیدوشرط مبتنی بر استراتژی جایگزینی واردات در سالهای ۱۹۷۰ میلادی در اغلب اقتصادهای جهان سومی خود را نشان داد. ایران نیز مستثنی از این قاعده نبود...
روی دیگر سیاستهای اقتصادی دههی ۱۳۴۰ رفتن به سوی صنایع سنگین مانند ذوبآهن، ماشینسازی و پتروشیمی با سرمایهگذاری و مدیریّت دولتی بود. از همان برنامهی پنجسالهی سوم (۱۳۴۱-۱۳۴۶)، که فکر برنامهریزی جامع غالب شد، موضوع تأسیس و توسعهی صنایع سنگین مطرح شد ولی در برنامهی پنجسالهی چهارم (۱۳۴۷-۱۳۵۲) بود که این طرح جامهی عمل پوشید. اصرار بر ایجاد صنایع سنگین به هر قیمتی، چه از سوی شاه و چه دیگر مسئولان بلندپایهی کشور ریشه در تفکّر مهندسی اجتماعی و نوعی سوسیالیسم ناسیونالیستی داشت. عالیخانی، که در مدّت قریب به هفت سال دوران مسئولیّت خود در مقام وزیر، ارتباط نزدیکی با شاه داشت و طبیعتاً به روحیّات و تفکّرات وی، بهویژه در خصوص مسائل اقتصادی، شناخت نسبتاً دقیقی پیدا کرده بود، بارها در خاطرات شفاهی خود بر این نکته تأکید میورزد که اگر محمدرضا پهلوی، شاه نبود و خانوادهاش یک خانوادهی معمولی ایرانی بود به احتمال زیاد مهندس میشد، چون به مسائل فنّی علاقهمند بود و بعد هم به عضویّت حزب ایران در میآمد «چون یک نوع گرایش دست چپی سوسیالیستی در نهادش بود. ادا در نمیآورد، واقعاً این گرایش را داشت.»...
🖇 متن کامل: دو رویهی سیاستهای دههی چهل: توسعهی بنگاهداری دولتی و حمایت از بخش خصوصی
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد
#مداخلهگرایی #دولتگرایی #ایران
#گمرک #سوسیالیسم #عالیخانی
#پهلوی #اقتصاد_دولتی #هویدا
#ناسیونالیسم_اقتصادی #نازیسم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در برنامههای عمرانی هفتسالهی اوّل و دوم آنچه دولت انجام میداد عبارت بود از سرمایهگذاری در زیرساختهای اقتصادی، مانند سدسازی، نیروگاهها، راهسازی و غیره؛ امّا از برنامهی سوم دولت به برنامهریزی جامع برای تخصیص کلّ منابع اقتصادی کشور روی آورد و در این چارچوب، سرمایهگذاری در صنایع مادر و کلاً صنایع استراتژیک و بزرگ را عمدتاً در انحصار خود قرار داد، امّا در عینحال فضا را برای فعّالیّت هرچه بیشتر بخش خصوصی در حوزهی صنایع تبدیلی کوچک و متوسّط باز کرد و فعّالان این بخش از طریق سیاستهای حمایتی و استراتژیِ جایگزینیِ واردات مورد پشتیبانی جدّی دولت قرار گرفتند. البتّه اهمّیّت ورود سرمایهگذاری و تکنولوژی پیشرفتهی خارجی را به کشور، چه در بخش خصوصی و چه در بخش دولتی، که از اواسط دههی ۱۳۳۰ آغاز شده بود نباید فراموش کرد؛ چراکه نقش مؤثّری در پیشرفت صنعتی کشور داشت. براساس دادههای آماری... رشد اقتصادی ایران در دههی ۱۳۴۰ در تاریخ معاصر ایران بیسابقه و حتّی در سطح جهانی کمنظیر بود. این رشد که عمدتاً در بخش صنعت و خدمات روی داد و چهرهی اقتصادی جامعهی ایرانی را دگرگون کرد، همزمان شد با سیاستهایی که دو رویهی متفاوت و بعضاً متناقض داشت؛ یعنی از یکسو بنگاهداری دولتی به سبک و سیاق دوران رضاشاه، البتّه با تفاتهایی در انتخاب بخشها، گسترش یافت و، از سوی دیگر، بخش خصوصی مورد حمایت و تشویق واقع شد.
بخش کشاورزی بهرغم هزینههای زیادی که برای آن صرف شد، رشدی همگام با صنعت و خدمات نداشت و علّت آن بهوضوح به اجرای طرح اصلاحات ارضی در آغاز دههی ۱۳۴۰ برمیگشت که ساختار اقتصاد کشاورزی ایران را به هم ریخت بدون اینکه جایگزین مناسبی برای آن ایجاد کند.
...
حمایت از بخش خصوصی تا زمانیکه مربوط به ایجاد فضای کسبوکار مناسب آزادی اقتصادی بهمعنای حمایت از حقوق مالکیّت و عدم مداخلهی دولت در بازارها باشد میتواند هم در کوتاهمدّت و هم در درازمدّت موفّقیّت بخش خصوصی کارآمد و رقابتی را تضمین کند؛ امّا اگر حمایت از نوع ممنوعیّت واردات، تعرفههای بالای وارداتی، و اعطای انواع یارانههای دولتی از قبیل وامهای ارزانقیمت و یا یارانههای انرژی، ارز، و غیره باشد، ممکن است در کوتاهمدّت موجب تقویّت بخش خصوصی گردد امّا در درازمدّت یقیناً مسئلهساز خواهد بود. استراتژی جایگزینی واردات که اغلب کشورهای در حال توسعه، از جمله ایران، در سالهای پس از جنگ جهانی دوم در پیش گرفتند این خطر را داشت که بهرغم توسعهی کمّی بخش خصوصی، آن را در درازمدّت بهلحاظ کیفی تضعیف و در مقابل رقابت کالاهای خارجی آسیبپذیر کند. ناکارامدی حمایتهای بیقیدوشرط مبتنی بر استراتژی جایگزینی واردات در سالهای ۱۹۷۰ میلادی در اغلب اقتصادهای جهان سومی خود را نشان داد. ایران نیز مستثنی از این قاعده نبود...
روی دیگر سیاستهای اقتصادی دههی ۱۳۴۰ رفتن به سوی صنایع سنگین مانند ذوبآهن، ماشینسازی و پتروشیمی با سرمایهگذاری و مدیریّت دولتی بود. از همان برنامهی پنجسالهی سوم (۱۳۴۱-۱۳۴۶)، که فکر برنامهریزی جامع غالب شد، موضوع تأسیس و توسعهی صنایع سنگین مطرح شد ولی در برنامهی پنجسالهی چهارم (۱۳۴۷-۱۳۵۲) بود که این طرح جامهی عمل پوشید. اصرار بر ایجاد صنایع سنگین به هر قیمتی، چه از سوی شاه و چه دیگر مسئولان بلندپایهی کشور ریشه در تفکّر مهندسی اجتماعی و نوعی سوسیالیسم ناسیونالیستی داشت. عالیخانی، که در مدّت قریب به هفت سال دوران مسئولیّت خود در مقام وزیر، ارتباط نزدیکی با شاه داشت و طبیعتاً به روحیّات و تفکّرات وی، بهویژه در خصوص مسائل اقتصادی، شناخت نسبتاً دقیقی پیدا کرده بود، بارها در خاطرات شفاهی خود بر این نکته تأکید میورزد که اگر محمدرضا پهلوی، شاه نبود و خانوادهاش یک خانوادهی معمولی ایرانی بود به احتمال زیاد مهندس میشد، چون به مسائل فنّی علاقهمند بود و بعد هم به عضویّت حزب ایران در میآمد «چون یک نوع گرایش دست چپی سوسیالیستی در نهادش بود. ادا در نمیآورد، واقعاً این گرایش را داشت.»...
🖇 متن کامل: دو رویهی سیاستهای دههی چهل: توسعهی بنگاهداری دولتی و حمایت از بخش خصوصی
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد
#مداخلهگرایی #دولتگرایی #ایران
#گمرک #سوسیالیسم #عالیخانی
#پهلوی #اقتصاد_دولتی #هویدا
#ناسیونالیسم_اقتصادی #نازیسم
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
دو رویهی سیاستهای دههی چهل: توسعهی بنگاهداری دولتی و حمایت از بخش خصوصی
دو رویهی سیاستهای دههی چهل: توسعهی بنگاهداری دولتی و حمایت از بخش خصوصی | موسی غنینژاد در برنامههای عمرانی هفتسالهی اوّل و دوم آنچه دولت انجام میداد عبارت بود از سرمایهگذاری در زیرساختهای اقتصادی، مانند سدسازی، نیروگاهها، راهسازی و غیره؛ امّا…
👍9❤6👎3
📃 باد و خورشید ارزانتر از زغالسنگ و نفت نیستند | ✍🏻 کانر مورتل
➣ @Notes_On_Liberty
پرزیدنت بایدن در سخنرانی اخیر خود ادّعا کرد که «باد و خورشید در حال حاضر بهطور قابلتوجّهی ارزانتر از زغالسنگ و نفت هستند.» این کاملاً اشتباه است. دلایل زیادی در تأیید ادّعاهای بایدن وجود دارد. با اینحال، نهتنها میتوان همهی آنها را رد کرد، بلکه همهی آنها پیشتر رد شدهاند.
الکس اپشتاین در کتاب خود «آیندهی فسیلی: چرا شکوفایی جهانی بشر به نفت، زغالسنگ و گاز طبیعی بیشتر نیاز دارد، نه کمتر» توضیح میدهد که وقتی وانمود میکنیم که باد و خورشید ارزانتر هستند، دو واقعیّت نادیده گرفته میشوند. نخست این است که:
انرژی خورشیدی و بادی منحصراً در مکانهایی وجود دارند که حکومت اولویّت زیادی به آنها میدهد. وقتی به محلّ استفاده از انرژی خورشیدی و بادی مینگرید، همیشه یارانهها را خواهید دید -یعنی حکومت مالیاتدهندگان را مجبور میکند به شرکتهای خورشیدی و بادی پول بدهند. اغلب، حکومتها درصد معیّنی از انرژی خورشیدی و بادی را طبق قانون مطالبه و تعیین میکنند.
این منابعِ «بهطور قابلتوجّهی ارزانتر» تنها زمانی موفّق میشوند که بهطور غیرمستقیم برای ارزانتر کردن آنها یارانه بپردازیم. افزون بر آن، این واقعیّت صرفاً دربارهی راههایی که در آن قیمتهای انرژی از طریق قوانین و مشوّقهای مختلف تحریف میشوند، بحث میکند. وزارت انرژی ایالات متّحده ۱۸۵۴ قانون و مشوّق مختلف را فهرست کرده است. بسیاری از مزاحمتهای حکومتی بر سر راه بازار وجود دارد که وقتی برای نخستین بار کوشیدم مجموعه داده را دانلود کنم تا قوانین فعلی را بررسی کنم، کامپیوترم خراب شد. انرژی یکی از بازارهایی است که بهشدّت مقرّراتگذاری شده، و همه برای ارزانتر جلوهدادن انرژی باد و خورشید نسبت به سوختهای فسیلی است.
از اینجا، اپشتاین به این پرسش پاسخ میدهد: اگر انرژیهای جایگزین فرضی بسیار ارزانتر هستند، چرا به اینهمه یارانه نیاز دارند؟ این امر به واقعیّت دوم میانجامد که اغلب در این گفتمان نادیده گرفته میشود: «بر خلاف ادّعای هزینههای کمتر، مکانهایی که بیشترین استفاده از انرژی خورشیدی و باد را در شبکهی خود دارند، بالاترین هزینههای برق را دارند.»
این بدین دلیل است که حتّی اگر کسی بپذیرد که باد و خورشید ارزانتر از زغالسنگ و نفت هستند (که نیستند) و اگر بپذیرند که این اتّفاق در بازار آزاد رخ میدهد (که نمیدهد)، باز هم کافی نیست. حتّی اگر باد و خورشید به نحوی هزینههای پولی کمتری داشته باشند، آن را با هزینهی رقیقبودن [*] و متناوببودن خود جبران میکنند.
اپشتاین نقصهای رقیقبودن انرژی خورشیدی و باد را با نشان دادن این نکته توضیح میدهد که آنها، نسبت به سوختهای فسیلی، به زمین بیشتری در واحد انرژی نیاز دارند، به منابع معدنی بیشتری نیاز دارند (ده برابر بیشتر از زمان ساخت زیرساختهای تولید برق با سوختهای فسیلی)، و هزینههای زیرساخت انتقال از راه دور. او بیان میکند که رقیقبودن یک تهدید بزرگ برای مقرونبهصرفهبودن باد و خورشید است.
با اینحال، هزینهها به همینجا ختم نمیشود. آنها با هزینهی حتّی بدتر متناوببودن تشدید میشوند. یکی از مهمترین عناصر هر انرژی توانایی کنترل آن است و خورشید و باد چنین امکانی ندارند. اپشتاین نشان میدهد که برای پرداختن به این دو نوع هزینه، سه رویکرد ممکن وجود دارد:
● تکیه بر برخی منابع انرژی قابل کنترل، مانند سوختهای فسیلی.
● تکیه بر یک شبکهی متنوّع، دور، و عظیم صفحات خورشیدی و توربینهای بادی -بنابراین همیشه برق کافی از جایی تٲمین میشود.
● تکیه بر یک سیستم ذخیرهسازی دستساز بشر برای ذخیرهی انرژی متناوب کافی، تا همیشه قادر به پاسخگویی به تقاضا باشد.
واقعیّت فعلی انرژی خورشیدی و بادی این است که مقرونبهصرفه بودن هیچیک از این رویکردها هنوز ثابت نشده، و تنها رویکرد اوّل -با تکیه بر برخی منابع قابل کنترل انرژی، مانند سوختهای فسیلی- به هر قیمتی اجرا شده است.
بایدن و دیگر مخالفان سوختهای فسیلی همیشه میکوشند ادّعاهایی مانند «باد و خورشید بهطور قابلتوجّهی ارزانتر از زغالسنگ و نفت هستند» مطرح کنند، ولی واقعیّت اینست که این ادّعا نادرستند. باد و خورشید ارزانتر از زغالسنگ و نفت نیستند. آنها حتّی برای رقابت به یارانهی هنگفت نیاز دارند، و در پشت این یارانهی هنگفت، هنوز هم بسیار رقیقاند و برای اینکه قابلاعتماد بمانند، به حمایت سوختهای فسیلی نیاز دارند.
[* رقیق بودن بدین معناست که خورشید و باد انرژی متمرکزی ارائه نمیکنند؛ یعنی بهازای هر واحد انرژی تولیدشده به موادّ زیادی نیاز دارید.]
#انرژی #محیطزیست #سوخت
#سوخت_فسیلی #انرژی_تجدیدپذیر
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
پرزیدنت بایدن در سخنرانی اخیر خود ادّعا کرد که «باد و خورشید در حال حاضر بهطور قابلتوجّهی ارزانتر از زغالسنگ و نفت هستند.» این کاملاً اشتباه است. دلایل زیادی در تأیید ادّعاهای بایدن وجود دارد. با اینحال، نهتنها میتوان همهی آنها را رد کرد، بلکه همهی آنها پیشتر رد شدهاند.
الکس اپشتاین در کتاب خود «آیندهی فسیلی: چرا شکوفایی جهانی بشر به نفت، زغالسنگ و گاز طبیعی بیشتر نیاز دارد، نه کمتر» توضیح میدهد که وقتی وانمود میکنیم که باد و خورشید ارزانتر هستند، دو واقعیّت نادیده گرفته میشوند. نخست این است که:
انرژی خورشیدی و بادی منحصراً در مکانهایی وجود دارند که حکومت اولویّت زیادی به آنها میدهد. وقتی به محلّ استفاده از انرژی خورشیدی و بادی مینگرید، همیشه یارانهها را خواهید دید -یعنی حکومت مالیاتدهندگان را مجبور میکند به شرکتهای خورشیدی و بادی پول بدهند. اغلب، حکومتها درصد معیّنی از انرژی خورشیدی و بادی را طبق قانون مطالبه و تعیین میکنند.
این منابعِ «بهطور قابلتوجّهی ارزانتر» تنها زمانی موفّق میشوند که بهطور غیرمستقیم برای ارزانتر کردن آنها یارانه بپردازیم. افزون بر آن، این واقعیّت صرفاً دربارهی راههایی که در آن قیمتهای انرژی از طریق قوانین و مشوّقهای مختلف تحریف میشوند، بحث میکند. وزارت انرژی ایالات متّحده ۱۸۵۴ قانون و مشوّق مختلف را فهرست کرده است. بسیاری از مزاحمتهای حکومتی بر سر راه بازار وجود دارد که وقتی برای نخستین بار کوشیدم مجموعه داده را دانلود کنم تا قوانین فعلی را بررسی کنم، کامپیوترم خراب شد. انرژی یکی از بازارهایی است که بهشدّت مقرّراتگذاری شده، و همه برای ارزانتر جلوهدادن انرژی باد و خورشید نسبت به سوختهای فسیلی است.
از اینجا، اپشتاین به این پرسش پاسخ میدهد: اگر انرژیهای جایگزین فرضی بسیار ارزانتر هستند، چرا به اینهمه یارانه نیاز دارند؟ این امر به واقعیّت دوم میانجامد که اغلب در این گفتمان نادیده گرفته میشود: «بر خلاف ادّعای هزینههای کمتر، مکانهایی که بیشترین استفاده از انرژی خورشیدی و باد را در شبکهی خود دارند، بالاترین هزینههای برق را دارند.»
این بدین دلیل است که حتّی اگر کسی بپذیرد که باد و خورشید ارزانتر از زغالسنگ و نفت هستند (که نیستند) و اگر بپذیرند که این اتّفاق در بازار آزاد رخ میدهد (که نمیدهد)، باز هم کافی نیست. حتّی اگر باد و خورشید به نحوی هزینههای پولی کمتری داشته باشند، آن را با هزینهی رقیقبودن [*] و متناوببودن خود جبران میکنند.
اپشتاین نقصهای رقیقبودن انرژی خورشیدی و باد را با نشان دادن این نکته توضیح میدهد که آنها، نسبت به سوختهای فسیلی، به زمین بیشتری در واحد انرژی نیاز دارند، به منابع معدنی بیشتری نیاز دارند (ده برابر بیشتر از زمان ساخت زیرساختهای تولید برق با سوختهای فسیلی)، و هزینههای زیرساخت انتقال از راه دور. او بیان میکند که رقیقبودن یک تهدید بزرگ برای مقرونبهصرفهبودن باد و خورشید است.
با اینحال، هزینهها به همینجا ختم نمیشود. آنها با هزینهی حتّی بدتر متناوببودن تشدید میشوند. یکی از مهمترین عناصر هر انرژی توانایی کنترل آن است و خورشید و باد چنین امکانی ندارند. اپشتاین نشان میدهد که برای پرداختن به این دو نوع هزینه، سه رویکرد ممکن وجود دارد:
● تکیه بر برخی منابع انرژی قابل کنترل، مانند سوختهای فسیلی.
● تکیه بر یک شبکهی متنوّع، دور، و عظیم صفحات خورشیدی و توربینهای بادی -بنابراین همیشه برق کافی از جایی تٲمین میشود.
● تکیه بر یک سیستم ذخیرهسازی دستساز بشر برای ذخیرهی انرژی متناوب کافی، تا همیشه قادر به پاسخگویی به تقاضا باشد.
واقعیّت فعلی انرژی خورشیدی و بادی این است که مقرونبهصرفه بودن هیچیک از این رویکردها هنوز ثابت نشده، و تنها رویکرد اوّل -با تکیه بر برخی منابع قابل کنترل انرژی، مانند سوختهای فسیلی- به هر قیمتی اجرا شده است.
بایدن و دیگر مخالفان سوختهای فسیلی همیشه میکوشند ادّعاهایی مانند «باد و خورشید بهطور قابلتوجّهی ارزانتر از زغالسنگ و نفت هستند» مطرح کنند، ولی واقعیّت اینست که این ادّعا نادرستند. باد و خورشید ارزانتر از زغالسنگ و نفت نیستند. آنها حتّی برای رقابت به یارانهی هنگفت نیاز دارند، و در پشت این یارانهی هنگفت، هنوز هم بسیار رقیقاند و برای اینکه قابلاعتماد بمانند، به حمایت سوختهای فسیلی نیاز دارند.
[* رقیق بودن بدین معناست که خورشید و باد انرژی متمرکزی ارائه نمیکنند؛ یعنی بهازای هر واحد انرژی تولیدشده به موادّ زیادی نیاز دارید.]
#انرژی #محیطزیست #سوخت
#سوخت_فسیلی #انرژی_تجدیدپذیر
➣ @Notes_On_Liberty
👍17👎4❤3