On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.9K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
«قوانین رم، خردمندانه، قدرت عمومی را بین تعداد زیادی از دادگاه‌ها و قضات تقسیم کرده بود، که یکدیگر را پشتیبانی، مهار و تعدیل می‌کردند. از آنجاکه همه‌ی آن‌ها تنها قدرت محدودی داشتند، هر شهروندی صلاحیت نیل به آن مقام را داشت، و مردم -با دیدن افراد زیادی که یکی پس از دیگری تعویض می‌شدند- به هیچ کدام از آنان عادت چندانی نکردند. ولی این ساختار در دوران نظام جمهوری تغییر کرد. مردان قدرتمند، به‌واسطه‌ی انتخاب مردم، به خود اختیارات فوق‌العاده دادند -که اقتدار مردم و قضات را از بین برد و همه‌ی امور بزرگ را در دست یک یا چند نفر قرار داد.»

❈ شارل دو مونتسکیو، تأملاتی در باب علل شکوه و زوال رمیان، فصل یازدهم
➣ @Notes_On_Liberty
👍25❤3👌2
📃 واقعیت کره شمالی | ✍🏻 جود بلانشیت

➣ @Notes_On_Liberty

از نظر رسانه‌ها، رهبر کره شمالی، کیم جونگ ایل، ثابت کرده است که کاریکاتور مقاومت‌ناپذیر دیکتاتور اهریمنی است. در حالی‌که درباره‌ی شرارت‌های سیاسی این رهبر مستبد و استالینیست صحبت شده است، توجّه اندکی به تراژدی واقعی وضعیّت کره شمالی شده: تخریب اقتصادی که دهه‌ها سوسیالیسم بر مردم کره شمالی تحمیل کرده است. حکومت کره شمالی با واگذاری بی‌قیدوشرط تمام دارایی‌ها به دولت، امکان محاسبه‌ی اقتصادی را از بین برد. بیش از ۵۰ سال است که مردم آن اسیر فقر مهلک شده‌اند.

اخیراً، از روی غریزه‌ی بقا، تلاشی از سوی حکومت برای اصلاح اقتصادش صورت گرفته است. با این‌حال، «اصلاحات» محکوم به شکست‌اند، زیرا می‌کوشند با استفاده از ابزارهای سوسیالیستی به نتایج سرمایه‌داری برسند.

کره شمالی، از زمان تأسیس، براساس اقتصاد تولید اشتراکی اتّحاد جماهیر شوروی طرّاحی شده است و شرکت‌های دولتی عمدتاً بر توسعه‌ی صنعت و صنایع کشاورزی تمرکز دارند. در سال ۱۹۵۵، کیم ایل سونگ، بنیانگذار و نخستین رهبر کره شمالی، جوچه، نظام اقتصادی اتّکا به خود را پایه گذاشت. در حالی‌که این مسیر تازه‌ای برای یک کشور سوسیالیستی نیست، ولی در کره شمالی اهمّیّت عرفانی پیدا کرده است. با این وجود، تنها چند دهه بود که حکومت سرمایه‌ی موجود کشور را به تباهی کشاند و مردم را به سمت فقر برد.

دهه‌ی ۱۹۹۰ دوران ویرانگر خاصّی برای کره شمالی بود، به‌طوری‌که رشد تولید ناخالص داخلی از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ هر سال کاهش می‌یافت. این افول سریع تولید اقتصادی، همراه با قحطی سه‌ساله که جان دو میلیون نفر را گرفت، پیش‌زمینه‌ی مهمّی برای رویدادهای امروز شبه‌جزیره‌ی کره بود.

در حالی‌که حکومت کره شمالی به‌طور سنّتی نسبت به اصلاحات اقتصادی که رنگ‌وبوی سرمایه‌داری دارد، بدبین بوده است، سال گذشته شاهد انبوهی از گزارش‌های خبری بود که فضای تغییر در پیونگ‌یانگ را توصیف می‌کرد. به گزارش واشنگتن‌پست، کیم جونگ ایل اوایل سال ۲۰۰۲ یادداشتی را منتشر کرد که در آن خواستار «سود واقعی» و پایان‌دادن به یارانه‌های دولتی شد. سپس، تابستان گذشته، دولت بسته‌ی اصلاحی خود را در تلاش برای تقویّت اقتصادِ در حال شکست کره به تصویب رساند. در حالی‌که روزنامه‌های بزرگ عناوینی مانند «رویه‌ی جدید کره شمالی: مبانی سرمایه‌داری» و «طعم سرمایه‌داری در کره شمالی» منتشر می‌کردند، سیاست‌های اتّخاذشده شباهت اندکی به اصلاحات بازار داشت...

🖇 متن کامل: واقعیت کره شمالی

#کره_شمالی #جوچه #سوسیالیسم
#دولت #کمونیسم #دولت‌گرایی
➣ @Notes_On_Liberty
👍16❤4👏4
Forwarded from Libertarian Network (Azad)
ویلیام کاوندیش بنتینک پورتلند:
«به عقیده‌ی من این پادشاهی🇬🇧 حق ندارد برای مستعمرات مالیات وضع کند؛ همزمان من بر اقتدار پادشاهی بر مستعمرات تأکید می‌ورزم که در هر شرایطی دارای اقتدار باشد... مستعمره‌نشینان رعایای این پادشاهی هستند که متساویاً با شما از تمام حقوق طبیعی بشر و مواهب خاص انگلیسی‌ها برخوردارند... آمریکایی‌ها فرزندان انگلستان‌اند، نه حرامزاده. مالیات‌ستانی بخشی از قدرت فرمانروایی یا قانونگذاری نیست... بنابراین، وقتی در این مجلس چیزی می‌دهیم و اعطا می‌کنیم، آنچه را که متعلق به خودمان است می‌دهیم و اعطا می‌کنیم. ولی در باب آمریکایی‌ها چه؟ ما برای اموال دیگری تعیین تکلیف می‌کنیم.»

https://t.me/LN_LINK
👍14❤6👌4
📃 سوسیالیسم: اکنون با کامپیوترها! | ✍🏻 متیو مک‌کَفرِی

➣ @Notes_On_Liberty

شکست‌های دولت‌های سوسیالیستی آشکار و هولناک است، با این‌حال به‌نظر می‌رسد که هیچ‌وقت کمبود روشنفکرانی، که مشتاق طرح‌های جدید برای برنامه‌ریزی مرکزی هستند، وجود نداشته باشد. مالکوم هریس درباره‌ی جدیدترین این پیشنهادها بحث می‌کند؛ پیشنهادی که ادّعا می‌کند مشکلات اقتصادی سنّتی سوسیالیسم را می‌توان با استفاده از قدرت گردآوری داده‌ها و محاسبات مدرن، از طریق نوعی «استالینیسم سایبری»، حل کرد.

از قضا، این استدلال چندان جدید نیست. این استدلال را اسکار لانگه نخستین بار در روزگار نخستین بحث محاسبات اقتصادی، مطرح کرد، که پیروانش هر از گاهی آن را احیا می‌کنند. با این‌حال، این استدلال در هر شکل و قامتی که مطرح می‌شود، قانع‌کننده نیست.

استدلال بسیار ساده است: هرچند برنامه‌ریزان مرکزی هنگام گردآوری داده‌ها در باب اولویّت‌ها، برنامه‌های تولید و فنّاوری با مشکلات جدّی روبه‌رو هستند، این مشکلات را می‌توان از طریق رایانه‌ها، که امکان گردآوری و انتقال آنی حجم عظیمی از داده‌ها را فراهم می‌کنند، برطرف کرد. بنابراین می‌توان دانش مربوطه را برای راهنمایی برنامه‌ریزان در دسترس قرار داد، و سپس آن‌ها می‌توانند بفهمند که مردم به چه چیزی نیاز دارند و بهترین روش استفاده از منابع کمیاب برای تولید آن‌ها چیست.

با این‌حال، این طرح برای تکنوسوسیالیسم موفّق، علی‌رغم چشم‌انداز خوش‌بینانه‌اش، تنها اهمیت استدلال‌های میزس در باب امکان‌ناپذیری برنامه‌ریزی مرکزی را برجسته می‌کند. متأسفانه، اگرچه کار او در آغاز امر، بحث اقتصادی سوسیالیسم را شرح می‌داد، امروزه آثار درخشان میزس گاهی نادیده گرفته می‌شوند، یا با نقدهای دیگر ترکیب می‌گردند. با این‌حال، نظرات او همچنان حیاتی‌ترین نقد سوسیالیسم در هر شکلی از آن است.

میزس مفصّلاً استدلال می‌کند که مشکل اساسی سوسیالیسم فقدان محاسبه‌ی پولی است. تحت‌لوای سوسیالیسم، کارآفرینان مالک عوامل تولید نیستند و بنابراین نمی‌توانند آن‌ها را مبادله کنند. بنابراین آن‌ها قادر به برآورد ارزش عوامل بر حسب پول نیستند، و به همین خاطر است که نظام قیمت‌های بازار را ایجاد می‌کنند. بدون نظام قیمت ایجادشده از سوی کارآفرینان، تخصیص منطقی منابع غیرممکن می‌شود.

رویکرد میزس برای تکنوسوسیالیسم حیاتی است، زیرا نشان می‌دهد که امکان‌پذیری برنامه‌ریزی مرکزی به مقدار اطّلاعاتِ در دسترسِ برنامه‌ریزان یا روش‌های آن‌ها برای گردآوری و تفسیر داده‌ها، بستگی ندارد. حتّی اگر فرض کنیم که برنامه‌ریزان مرکزی تمام اطّلاعات مربوط به ترجیحات مصرف‌کننده، در دسترس بودن منابع، و وضعیّت فعلی فنّاوری را در اختیار داشته باشند، باز هم نمی‌توانند یک نظام قیمت را، به روش کارآفرینان در بازارهای دنیای واقعی، بنا کنند (میزس در مقاله‌ی دیگری به این مبحث پرداخته است). نکته‌ی بنیادین این است که مشکلات سوسیالیسم تکنولوژیک نیستند، بلکه نهادی هستند. در نتیجه، همانطور که میزس می‌گوید، تلاش برای جعل و تقلید قیمت‌ها صرفاً «ادای بازار را درآوردن» است.

در واقع، حتّی اگر مشکل محاسبه را کنار بگذاریم، سوسیالیسم همچنان باید بر طیف گسترده‌ای از مشکلات دانش و انگیزه‌ها فائق آید. و حتّی اگر آن‌ها را بعید فرض کنیم، باز هم قابل بحث است که آیا رایانه‌ها واقعاً قدرت برنامه‌ریزی برای اقتصاد را دارند یا خیر. همانطور که لوکاس انگلهارت استدلال می‌کند، حتّی با جسورانه‌ترین فرضیّات درباره‌ی دانش و قدرت پردازشِ در دسترس برنامه‌ریزان، هنوز هم بسیار طول می‌کشد تا رایانه‌ها بتوانند به شکل بهینه منابع را، حتّی در ابتدایی‌ترین اقتصادها، تخصیص دهند.

در هر صورت، نقد میزس بر برنامه‌ریزی مرکزی قطعی است. تقریباً یک سده است که او و دیگر اتریشی‌ها نشان داده‌اند که صرف‌نظر از اینکه سوسیالیسم را چقدر خیرخواهانه تفسیر کنیم، باز هم نمی‌تواند از اقتصاد کارآفرینانه تقلید کند. زندگی ده‌ها میلیون نفری که به‌وسیله‌ی سوسیالیسم ویران شده است گواهی غم‌انگیزی است از پیامدهای جایگزینی مبادله‌ی صلح‌آمیز بازار با یک برنامه‌ریزی مرکزی.

#امکان‌ناپذیری_سوسیالیسم
#سوسیالیسم #برنامه‌ریزی
#دولت #سوسیالیسم_سایبری
➣ @Notes_On_Liberty
👍17❤6👏6
📃 حقوق مالکیت همان حقوق بشر است | ✍🏻 مورای روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

این روزها چیزهای زیادی درباره‌ی تمایز بین حقوق بشر و حقوق مالکیّت شنیده می‌شود، و بسیاری از کسانی که ادّعا می‌کنند مدافع یکی هستند با مذمّت مدافعان دیگری روبه‌رو می‌شوند. آن‌ها نمی‌دانند که حقوق مالکیّت، فارغ از هر چیز، در واقع اساسی‌ترینِ حقوق بشر است.

حقّ بشری هر انسانی نسبت به زندگی خود، مستلزم حقّ یافتن و تغییر منابع است: تولید آن چیزی که زندگی را حفظ می‌کند و پیش می‌برد. آن محصول مال یک انسان است. به همین دلیل است که حقوق مالکیّت در صفّ اوّل حقوق بشر قرار دارد و از دست‌رفتن یکی، دیگری را به خطر میاندازد. برای مثال، چگونه می‌توان حقّ بشری آزادی مطبوعات را حفظ کرد، اگر حکومت مالک تمام کاغذهای روزنامه باشد و این قدرت را داشته باشد که چه کسی و چه مقدار از آن استفاده کند؟ حقّ بشری مطبوعات آزاد به حقّ بشری مالکیّت خصوصیِ کاغذهای روزنامه و دیگر موارد ضروری برای تولید روزنامه بستگی دارد.

به‌طور خلاصه، در اینجا تعارض حقوق وجود ندارد زیرا حقوق مالکیّت همانا خود حقوق بشر است. و حقوق بشر هم همان حقوق مالکیّت است! این حقیقت مهم چند جنبه دارد. در وهله‌ی نخست، هر فردی، با توجّه به درک ما از نظم طبیعی اشیا، مالک خود، حاکم بر شخص خود است. حفظ این مالکیّت بر خود برای رشد و سعادت درست انسان ضروری است. حقّ بشری یک فرد در حقیقت به‌رسمیّت‌شناختن حقّ مالکیّت غیرقابل انکار هر فرد بر وجود خود است؛ و از این حقّ مالکیّت، حقّ او نسبت به کالاهای مادّی که تولید کرده است، ناشی می‌شود. پس، حقّ آزادی شخصی انسان، حقّ مالکیّت او بر خودش است.

ولی مفهوم دیگری وجود دارد که در آن حقوق بشر به‌معنای حقوق مالکیّت تجلّی می‌یابد، مفهومی که در زمان ما بسیار مبهم است. برای مثال، حقّ بشر برای آزادی اجتماعات را در نظر بگیرید. فرض کنید که گروه خاصّی می‌خواهد، برای یک ایده یا لایحه‌ی قانونی خاص، تظاهرات خیابانی برگزار کنند. این بیان حقّ اجتماع است. از طرف دیگر، فرض کنید پلیس تظاهرات را به‌دلیل اختلال در رفت‌وآمد بر هم می‌زند. اکنون تنها گفتن این‌که حقّ اجتماع به دلایل سیاسی توسّط پلیس محدود شده است، کافی نیست. شاید اینطور بوده باشد. ولی این‌جا یک مشکل واقعی وجود دارد: اینکه شاید رفت‌وآمد مختل شده باشد. در آن صورت، چگونه می‌توان بین حقّ بشر برای تجمّع آزاد و «سیاست عمومی» یا «خیر عمومی» رفت‌وآمدِ روان و بی‌مانع تصمیم گرفت؟...

🖇 متن کامل: حقوق مالکیت همان حقوق بشر است

#مالکیت #حق_مالکیت #حقوق_بشر
#مالکیت_خصوصی #حقوق_مالکیت
➣ @Notes_On_Liberty
👍18❤6👌6
«حکومت‌ها، به نام حمایت از مردم در برابر لیبرالیسم بی‌بندو‌بار، در همه‌جا، بوروکراسی‌های روبه‌گسترشی برقرار کرده‌اند که تقریباً همه‌ی جنبه‌های زندگی ما را کنترل می‌کنند... در نتیجه، جهان امروز ما در چنگال ضدسرمایه‌داری اسیر است. بوروکراسی‌های دولتی حاکم بر سیاست‌های ضد بازار به نخبگان ایدئولوژیک و سیاسی تبدیل شده‌اند که متکبرانه تصور می‌کنند که می‌دانند ما چگونه باید زندگی و کار کنیم و این را دیکته می‌کنند. از آنجاکه نهادهای نظارتی و بازتوزیعی قدرت مالی «زندگی یا مرگ» تقریباً هر شرکت خصوصی را در اختیار دارند، میزان سیاسی‌کاری و فراوانی رشوه و فساد سیاسی کشف‌شده نباید شگفت‌آور باشد. من شک دارم که اصلاحات تدریجی به‌تنهایی به این نظام مداخلات و کنترل‌های ضد بازار پایان دهد. این تغییر تنها می‌تواند از طریق احیای لیبرالیسم راستین، و استقرار بازار آزاد رخ دهد.»

❈ ریچارد ابلینگ، آیا شبح کمونیسم همچنان بر جهان سایه افکنده؟
➣ @Notes_On_Liberty
👍22👌6❤2
📃 حکومت؛ عامل نهایی تراژدی منابع مشاع | ✍🏻 پاتریک بارون

➣ @Notes_On_Liberty

تعریف خوب تراژدی منابع مشاع این است که «منابعی که مالکیّت ندارند و/یا غیرقابل تملّک هستند تا زمان انقراض، چپاول و غارت خواهند شد.» ماهی‌های موجود در دریاها را در نظر بگیرید، به‌ویژه ماهی‌های مهاجر، مانند نهنگ‌ها، یا ماهی‌هایی که ممکن است فراتر از آب‌های سرزمینی هر کشوری پیدا شوند. هیچ‌کس مالک آن‌ها نیست و ممکن است مالکیّت آن‌ها غیرممکن باشد. بنابراین، ماهی‌گیران تشویق می‌شوند که آن‌ها را پیش از ماهی‌گیران دیگر بگیرند. نتیجه‌ی امر، صید بی‌رویه است. شکار کاهش می‌یابد. اندازه‌ی ماهی‌ها کوچک می‌شود. معاهدات بین کشورهای ماهی‌گیر ممکن است مشکل را کاهش دهد، تا زمانی‌که همه این معاهده را امضا کنند و شکارچیان غیرقانونی کنترل شوند.

تخمین زده شده است که در آمریکای سده‌ی نوزدهم، شکارچیان ۴۰ میلیون گاومیش را کشتند و تله‌گذاران ۲۰۰ میلیون سگ آبی را به تله انداختند. گاومیش‌ها تقریباً تا حدّ انقراض شکار شدند و برخی از دانشمندان ادّعا می‌کنند که مشکلات کمبود آب و فرسایش خاک در غرب آمریکا ناشی از گرفتن بیش‌ازحدّ سگ‌های آبی، حافظان اصلی آب در طبیعت، است.

منابع تحت مالکیّت خصوصی تبدیل به سرمایه می‌شوند و غارت آن‌ها پایان می‌یابد

راه‌حلّ مشکل در مالکیّت خصوصی منابع نهفته است. مالکان خصوصی منابع طبیعی را برای حفظ ارزش سرمایه‌ی خود مدیریّت می‌کنند. دانشمندان و اقتصاددانان اذعان داشته‌اند که آتش‌سوزی‌های سالانه و ظاهراً بی‌پایان جنگل‌های غرب آمریکا تا حدّی بدین خاطر است که این آتش‌سوزی‌ها در زمین‌های دولتی شکل می‌گیرند. ولی مالکیّت دولتی با مالکیّت خصوصی یکسان نیست...

🖇 متن کامل: حکومت؛ عامل نهایی تراژدی منابع مشاع

#محیط‌زیست #طبیعت #دولت
#تراژدی_منابع_مشاع #چپاول
#مالکیت_خصوصی #مالکیت
➣ @Notes_On_Liberty
👍9❤6👌6
«بورس اوراق بهادار شاید مهم‌ترین مشخصه‌ی همه‌ی نهادهای اقتصاد بازار باشد. در واقع اغراق نیست اگر بگوییم بدون بورس اوراق بهادار نمی‌توان اقتصاد بازار داشت. آنچه اقتصاد بازار را واقعاً از یک اقتصاد سوسیالیستی متمایز می‌کند، اندازه‌ی «بخش خصوصی» اقتصاد نیست، بلکه توانایی فرد برای خرید و فروش آزادانه‌ی سهام منابع مادی تولید است. ناتوانی شهروندان جوامع سوسیالیستی در به‌کار بردن نبوغ خود در این زمینه شاید مهم‌ترین ناتوانی‌ای است که این شهروندان از آن رنج می‌برند، هر چقدر هم که درآمد آن‌ها بالا باشد، و هر چقدر که محدوده‌ی انتخاب کالاهای مصرفی در دسترس آن‌ها گسترده باشد. اهمیت عملی این واقعیت این است که انتقال کنترل منابع مادی را از افراد بدبین به افراد خوش‌بین، یعنی به کسانی‌که معتقدند می‌توانند بهتر از دیگران آن را به‌کار گیرند، ممکن می‌سازد.»

❈ لودویگ لاخمان. سرمایه، انتظارات، و فرآیند بازار
➣ @Notes_On_Liberty
👍16❤6👏4
ورشکستگی اخلاقی و فکری چپ.pdf
627.2 KB
📖 ورشکستگی اخلاقی و فکری چپ
✍🏻 گولییِلمو پیومبینی و برناردو فررو

«روشنفکر انقلابی هیچ شایستگی‌ای ندارد که به برتری شخصی خود ببالد و یا خود را در صدر جامعه بنشاند. برعکس، روشنفکر انقلابی، با ایدئولوژی‌های مهمل و نمونه‌های بد انسانی‌اش که ذهن و رفتار میلیون‌ها جوان را به فساد کشانده است، بی‌شک ویرانگرترین شخصیّت روزگار ماست.»

➣ @Notes_On_Liberty
👏24👍12❤5
📃 آتش‌نشانی خصوصی و داوطلبانه؛ از گذشته تا امروز

➣ @Notes_On_Liberty

خدمات آتش‌نشانی از جمله خدماتی است که امروزه در اغلب نقاط جهان، تحت عنوان کالای عمومی، از سوی دولت‌ها ارائه می‌شود. این‌گونه تصوّر می‌شود که بدون تأمین مالی عمومی این خدمات، از طریق مالیات اجباری، آن‌ها قابلیّت عرضه در بازار را ندارند و یا خدمات و کالاهایی بسیار گران و ممتاز خواهند بود که بسیاری از مردم توانایی دسترسی به آن را نتوانند داشت. در حالی‌که مبنای چنین ادّعایی روشن نیست، باید اذعان داشت که کالاها و خدمات در بازار، در هر مکانی، از منطق یکسانی پیروی می‌کنند و خدمات آتش‌نشانی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. هدف این نوشتار بررسی منطق عرضه‌ی کالاها در بازار نیست، بلکه بر آن است که به تاریخ آتش‌نشانی بپردازد.

   برخلاف ادّعای دولت‌گرایانِ مدافعِ ارائه‌ی کالاهای عمومی، این کالاها زاده‌ی دولت نبوده‌اند، بلکه در آغاز، بنگاه‌های خصوصی در نوآوری و ارائه‌ی این خدمات نقش داشته‌اند. خدمات آتش‌نشانی مدرن نیز در بدو پیدایش، و تا پیش از سلطه‌ی فراگیر حکومت‌ها، از سوی شرکت‌های بیمه و شرکت‌های خصوصی ارائه می‌شده‌اند. 

   خدمات آتش‌نشانی، نخستین بار در سده‌ی هفدهم میلادی، از خاکستر آتش‌سوزی بزرگ لندن در سال ۱۶۶۶ سر برآورد. نیکلاس باربون، اقتصاددان انگلیسی مدافع بازار آزاد، بیمه‌ی آتش‌سوزی را معرّفی کرد و بدین ترتیب، نخستین سازمان آتش‌نشانی با نام بریگاد آتش در لندن شکل گرفت. به‌تدریج ارائه‌ی این خدمات در انگلستان و اروپا توسعه یافت و زمینه‌ی ابداع و ساخت وسایل کارآمد در این صنعت را فراهم آورد. یان فن در هیدن، مهندس هلندی، در سال ۱۶۹۰ کتابی را در زمینه‌ی خدمات آتش‌نشانی به رشته‌ی تحریر درآورد. کتاب دربردارنده‌ی توضیحات و نقشه‌های دقیقی از تجهیزات آتش‌نشانی، پمپ‌ها و مسائل مربوط به آتش‌سوزی ساختمان‌ها بود. او ایده‌ی شیلنگ‌های چرمی و پمپ‌های کوچک قابل حمل برای نشاندن آتش را در این رساله مطرح کرد.

   مفهوم بیمه در قهوه‌خانه‌های لندن زاده شد، جایی‌که صاحبان کشتی، بازرگانان و سرمایه‌گذاران بزرگ برای بحث در باب خطرات ترابری کالا گرد هم می‌آمدند. یکی از این مکان‌ها متعلّق به ادوارد لوید بود که به لویدز لندن تبدیل شد. لوید دریانوردی بود، که در اندیشه‌ی محافظت از مال‌التّجاره‌ی خود، پیشنهاد کرد که افراد با بیمه‌کردن دارایی خود در برابر زیان‌های احتمالی در دریا، از سرمایه‌گذاری خود محافظت کنند. این مفهوم به موارد دیگر، از جمله آتش‌سوزی، گسترش یافت...

🖇 متن کامل: آتش‌نشانی خصوصی و داوطلبانه؛ از گذشته تا امروز

#دولت #آتش‌نشانی #خصوصی‌سازی
#خدمات_خصوصی #خدمات #بیمه
➣ @Notes_On_Liberty
👍19❤6👎2
«وارونه کردن روند کنونی و کاهش نقش حکومت در زندگی ما و، در نتیجه، کاهش کسری بودجه‌ی حکومت و فشارهای تورمی، یک وظیفه‌ی بزرگ آموزشی است. اندیشه‌های اجتماعی و اقتصادی که نظام بازتوزیعی را به‌وجود آوردند باید بی‌اعتبار شده و با ارزش‌های کهن استقلال فردی و خوداتکایی جایگزین شوند. فلسفه‌ی اجتماعی آزادی فردی و مالکیت خصوصیِ بی‌قیدوشرط، باید دوباره چراغ راهنمای ما باشد.»

❈ هانس زنهولتس، عصر تورم
➣ @Notes_On_Liberty
👍29❤9👏4
📃 آناتومی دولت‌گرا | ✍🏻 پاتریک کارول

➣ @Notes_On_Liberty

دولت‌گرا موجودی پیچیده است، که از بخش‌های بسیاری تشکیل شده، و برخی از این بخش‌ها آشکارتر از دیگر بخش‌هاست. هیچ دو نفر دولت‌گرا دقیقاً یکسان نیستند، ولی بسیاری از آن‌ها مجموعه‌ای از عناصر مشترک دارند. مطالعه‌ی این عناصر می‌تواند روشن کند که چرا دولت‌گرایان تا این حد با دولت‌گرایی خود پیوند خورده‌اند، و نیز می‌تواند روشن کند که برای تبدیل آن‌ها به یک انسان متمدّن چه می‌توان کرد.

فهرست عناصر زیر به هیچ‌روی دقیق یا کامل نیست. به‌هرحال، این هنوز علمی در حال رشد است و مطمئنّاً در سال‌ها و دهه‌های آینده پیشرفت‌هایی برای تصحیح و افزودن به این فهرست حاصل خواهد شد. با این‌وجود، نخستین گام باید برداشته شود؛ نخستین تلاش برای واقعه‌نگاری و طبقه‌بندی عناصری که احتمالاً در دولت‌گرایان یافت می‌شود. این فهرست می‌تواند نخستین تلاش قلمداد شود.

بشردوستی

یکی از بخش‌های آناتومی که تقریباً همه‌ی دولت‌شناسان در آن اشتراک دارند، جنبه‌ی بشردوستانه است. انسان‌دوست می‌گوید: «ما باید برای کمک به مستضعفان از زور استفاده کنیم. دولت باید یک شبکه‌ی تأمین اجتماعی برای افراد نیازمند فراهم کند.»

مسلّماً، بشردوستی در ذات خود دولت‌گرا نیست. نکته اینجاست که بسیاری از دولت‌گرایان به‌واسطه‌ی انسان‌دوستی درونی خود انگیزه‌ی دولت‌گرایی دارند. همین امر درباره‌ی بسیاری از عناصر ذکرشده در زیر صدق می‌کند.

نمونه‌های بسیاری از عنصر بشردوستی را می‌توان در عمل دید. از برنامه‌های رفاهی گرفته تا سیاست حدّاقل دستمزد و کمک‌های خارجی و موارد دیگر، انگیزه‌های بشردوستانه در پس پرده‌ی بسیاری از ایده‌های محبوب دولت‌گرایانه قرار دارد...

🖇 متن کامل: آناتومی دولت‌گرا

#دولت #دولت‌گرایی #استبداد
#دولت_رفاه #برابری‌طلبی #اجبار
➣ @Notes_On_Liberty
👍18❤4👌3
«نوع جدیدی از خرافات اذهان مردم را تسخیر کرده است: پرستش دولت. مردم خواستار اعمال روش‌های زور و اجبار، خشونت و تهدید هستند. بدا به حال کسی که در برابر بت‌های مد روز زانو نزند! دولت نهادی انسانی است، نه موجودی فرابشری. کسی که می‌گوید «دولت»، منظورش زور و اجبار است کسی که می‌گوید: قانونی در این مورد باید وجود داشته باشد، منظورش این است که افراد مسلح حکومت باید مردم را مجبور به انجام کاری که دوست ندارند، بکنند و از کاری که دوست دارند انجام دهند، منع کنند. کسی که می‌گوید قانون باید بهتر اجرا شود، یعنی پلیس باید مردم را به اطاعت وا دارد. کسی که می‌گوید دولت خداست، اسلحه و زندان را خدا می‌داند. هیچ تهدیدی برای تمدن خطرناکتر از حکومت انسان‌های نالایق، فاسد یا پست نیست. بدترین شرارت‌هایی که تاکنون به بشر تحمیل شده از سوی حکومت‌های شریر ساخته شده است. دولت می‌تواند منبع اصلی بدبختی و فاجعه باشد و اغلب در طول تاریخ چنین بوده است.»

❈ لودویگ فون میزس، حکومتِ قادرمطلق: ظهور دولت تمامیّت‌خواه و جنگ تمام‌عیار
➣ @Notes_On_Liberty
👍25❤8👌4
📃 سوسیالیسم در ساسکاچوان | ✍🏻 ویلبرت راس تاچر

➣ @Notes_On_Liberty

ساسکاچوان، با جمعیّت کمتر از یک میلیون نفر، به‌مدّت ۲۰ سال، از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۴ حکومتی سوسیالیستی داشت -تقریباً تنها حکومت سوسیالیستی آمریکای شمالی، به‌جز حکومت کاسترو.

   ساسکاچوان در درجه‌ی اوّل یک اقتصاد کشاورزی است. ما در آنجا کشاورزان مرفّه و کارآمد زیادی داریم. همچنین یکی از بالاترین استانداردهای زندگی را در جهان داریم. این پرسش‌ها اغلب مطرح می‌شود: «سوسیالیسم چگونه غلبه کرد؟ چگونه ۲۰ سال پایدار ماند؟»

   برای یافتن پاسخ باید به روزهای سیاه رکود برگردیم. در دهه‌ی ۱۹۳۰ خشکسالی وحشتناکی رخ داد. هر سال کم‌محصولی پشت کم‌محصولی. همزمان، قیمت جهانی گندم به کمتر از ۳۵ سنت به‌ازای هر بوشل کاهش یافت. این دو عامل اقتصاد کشاورزی ما را به زانو درآورد. بیکاری همه‌جا را فراگرفته بود. مردمان کرامت و عزت نفس خود را از دست دادند.

   البته حکومت و نظام اقتصادی آن روز مقصّر این امر بودند. از زهدان این رکود، حزب سوسیالیست، که سخاوتمندانه وعده‌ی حلّ این مشکلات وحشتناک را می‌داد، زاده شد.

  از جمله پیشنهادهای سوسیالیست‌ها این بود:

۱- پایان دادن به بیکاری؛
۲- ایجاد شغل با ساخت کارخانه‌های سوسیالیستی؛
۳- ارائه‌ی خدمات پزشکی و بهداشتی رایگان؛
۴- سیاست نوین (نیو دیل) برای کشاورزان.

   از همین‌روی، ساسکاچوان، در واکنش به شرایط رکود، در سال ۱۹۴۴ به یک حکومت سوسیالیستی رأی داد.

   مردم ما ۲۰ سال در معرض یک دستگاه پروپاگاندای سرکوبگرانه، که از بودجه‌ی عمومی تأمین می‌شد و فضا را از شایعات و کلیشه‌ها آکنده می‌ساخت، بودند؛ برخی از این شایعات را شنیده‌اید:

«برای کمک به فقرا از ثروتمندان مالیات بگیرید»

«سرمایه‌دار استثمارگر توده‌هاست»

«تنها اقتصاد برنامه‌ریزی‌شده پاسخگوی بیکاری است»؛ و غیره.

آنان چگونه پیروز شدند؟

   در سال ۱۹۴۴، سوسیالیست‌ها گفتند که با ساختن کارخانه‌های دولتی مشکل بیکاری را حل خواهند کرد. نه‌تنها بیکاری، که قول دادند که از سود حاصل از این شرکت‌های سوسیالیستی برای ساختن بزرگراه‌ها، مدارس، بیمارستان‌ها و به‌طور کلّی برای تأمین مالی اقدامات رفاهی اجتماعی بهتر استفاده کنند. در طول سال‌ها، آن‌ها ۲۲ شرکت دولتی (Crown Corporation) را تأسیس کردند. تا زمانی‌که ما حکومت را در سال ۱۹۶۵ به دست گرفتیم، ۱۲ شرکت دولتی ورشکست شده یا از بین رفته بود. برخی دیگر با کمک‌های مالی پیوسته و قابل‌توجّه دولتی سر پا ماندند. شرکت‌هایی که مجبور به رقابت با بنگاه‌های خصوصی در شرایط مساوی بودند، تقریباً بدون استثنا، به‌طور منظّم و پیوسته ضررهای هنگفتی دادند. کلّ برنامه‌ی Crown Corporation در باتلاقی از بی‌نظمی، تشریفات اداری و ناکارآمدی گرفتار شد. آزمایشی که میلیون‌ها دلار برای مالیات‌دهندگان ساسکاچوان هزینه داشت...

🖇 متن کامل: سوسیالیسم در ساسکاچوان

#اقتصاد #دولت #سوسیالیسم
#کانادا #دولت_رفاه #ساسکاچوان
➣ @Notes_On_Liberty
👍13❤5👏4
ماده ۱- هر کس کارگران و کارمندان کارخانه‌ها و کارگاه‌های مشمول قانون کار و بنگاه‌ها را تحریک به اعتصاب و عصیان و نافرمانی و تمرد و يا اخلال در نظم و آرامش نماید، دستگیر و بازداشت شده و از سه ماه تا یک سال تبعید و ملزم به اقامت اجباری در نقطه‌ی معیّن خواهد شد. در مدت محکومیت تبعید و اقامت اجباری از اخذ مزد یا حقوق نیز محروم خواهد بود.

 تبصره‌- اعتصاب در وزارتخانه‌ها و ادارات دولتی و امثال آن و در مؤسسات مربوط به خدمات عمومی از قبيل آب و برق و پست و تلفن و تلگراف و راديو و بيمارستان‌ها و داروخانه‌ها و راه‌آهن دولتی و وسایل نقلیه‌ی عمومی مطلقاً [ممنوع است] و اعتصاب‌کنندگان به مجازات مزبور محکوم خواهند شد.

ماده ۲- هر کس کارمندان ادارات دولتی و مؤسسات عمومی را وادار به اعتصاب و یا تحریک به اخلال در نظم و آرامش و یا تمرد و عصیان نماید و همچنین کسانی که در ادارات و مؤسسات عمومی و دادگاه‌ها و دادسراها برخلاف نظم و آرامش و انتظامات داخلی رفتار و جنجال و داد و فریاد و یا به‌منظور توهین و ارعاب و تحت‌تأثیر قرار دادن مراجع اداری و قضایی و یا تحصن و یا هرگونه تظاهری نمایند، بازداشت و مجازات مقرر در ماده‌ی قبل برای آن‌ها تعيين می‌گردد و همچنین مجازات درباره‌ی توطئه و مواضعه‌کنندگان برای اجرای اعمال مزبوره در اين ماده و ماده‌ی فوق معمول خواهد شد و هرگاه مرتکب، کارمند دولت باشد، در مدت محکوميت و اقامت اجباری از اخذ مزد یا حقوق نیز محروم خواهد بود.

ماده ۳- اجتماعات آزاد است ولی اجتماعات در معابر عمومی و بازارها به‌منظور مبارزه و زد و خورد و همچنین اجتماعاتی که حرکات و تظاهرات آن‌ها ایجاد اضطراب و تشویش در افکار عمومی نموده و يا نظم و آرامش و آسایش عمومی را مختل کند، ممنوع است. متخلفین برای مدت معینی از شش ماه تا دو سال تبعید و ملزم به اقامت اجباری خواهند شد. در صورتی‌که مرتکب، مستخدم دولت باشد، در مدت محکومیت تبعید و اقامت اجباری از گرفتن حقوق محروم خواهد بود.

ماده ۴- مأمورین انتظامی پس از بازداشت مرتکب، صورت مجلس مشتمل بر تحقیقات و شناسایی وی تهیه و پرونده‌ی امر را نزد دادستان می‌فرستند؛ دادستان در صورت ملاحظه‌ی قرینه بر توجه اتهام فوری، قرار بازداشت متهم را صادر و بلافاصله تحقیقات خود را در دادستانی یا معادل قضایی او انجام و در صورت فقد دلیل، دستور منع و رفع بازداشت را صادر و در صورتی‌که عقیده بر مجرمیت داشته باشد، کیفرخواست تهیه و به دادگاه می‌فرستد. قرار دادستان مبنی بر بازداشت متهم قطعی و غیرقابل شکایت است.

ماده ۵- گزارش مسئولین مؤسسات و رؤسای ادارات دولتی و مراجع قضایی و همچنین مأمورین انتظامی معتبر است مگر خلافش ثابت شود.

ماده ۶- هرگاه دادستان یا معادل قضایی او حین وقوع حادثه مستحضر شده، موظف است که در محل وقوع حاضر شده و از تحقیقات و مشاهدات و دلایل و مدارک جمع‌آوری‌شده صورت مجلس ترتیب داده، طبق موارد مذکور فوق اقدام به عمل آورد.

ماده ۷- مرجع رسیدگی دادگاه جنحه يا قائم‌مقام آن می‌باشد، رسیدگی باید فوری و خارج از نوبت به عمل آمده و دادرسی تا صدور حکم، بدون فاصله جریان یابد، احکام دادگاه جنحه قطعی است.

تبصره- در نقاطی که حکومت نظامی اعلام گردد، اجرای مقررات این لایحه‌ی قانونی به عهده‌ی فرمانداری نظامی و حکم دادگاه بدوی حکومت نظامی قطعی است.

ماده ۸- مدت لایحه‌ی قانون سه ماه از تاريخ انتشار است.

ماده ۹- وزارت دادگستری، دفاع ملّی، کشور، دارایی، کار و سازمان برنامه، مأمور اجرای این لایحه‌ی قانونی است.
👎12👍2❤1
📃 هفت استدلال اخلاقی در دفاع از تجارت آزاد | ✍🏻 دانیل تی. گریزولد

➣ @Notes_On_Liberty

سیاست تجاری تقریباً همیشه از نظر سودمندی اقتصادی مورد بحث بوده و هست: آیا تجارت آزاد سبب افزایش درآمد می‌شود یا کاهش آن؟ آیا به صنعت کمک می‌کند یا به آن آسیب می‌رساند؟ آیا سبب ایجاد شغل می‌شود یا نابودی آن؟ ولی در پس آمار و حکایات، مفروضات اخلاقی پیرامون سرشت انسان، حاکمیّت فرد، و نقش حکومت در جامعه‌ای آزاد نهفته است. تجارت آزاد می‌تواند کالاها را از جایی به جای دیگر برساند و کارایی را افزایش دهد، ولی آیا تجارت آزاد از نظر اخلاقی برتر از حمایت‌گرایی است؟

در نشست سران قارّه‌ی آمریکا در کِبِک در آوریل [۲۰۰۱]، معترضان ضدّ سرمایه‌داری با صدای بلند تجارت آزاد را به‌مثابه‌ی ابزاری در دست ثروتمندان که فقرا را استثمار و دموکراسی را تضعیف می‌کند، محکوم کردند. برخی از محافظه‌کاران مذهبی تجارت آزاد را آلت‌دست شیطان می‌دانند. نامزد ریاست‌جمهوری حزب اصلاحات، پت بوکانان، در کتاب خود به نام خیانت بزرگ (۱۹۹۸)، آموزه‌ی تجارت آزاد را «کیش سکولاریستی... زاییده‌ی شورش علیه کلیسا و تاج‌وتخت» نامید. گری بائر، رئیس سابق شورای پژوهش‌های خانواده و یکی دیگر از داوطلبان ناموفّق کاخ سفید، تجارت آمریکا با چین را با مماشات با اتّحاد جماهیر شوروی مقایسه می‌کند.

طرفداران تجارت آزاد نباید از ارائه‌ی دلایل اخلاقی در دفاع از اهداف خود کوتاهی ورزند. این استدلال‌ها ریشه‌ی ژرفی در فرهنگ ما دارند. هومر، شاعر یونانی، در ادیسه در باب تأثیر تجارت می‌سراید: «چون سیکلوپ‌های کشتی‌های با دماغه‌ی لاکی ندارند، کشتی‌سازی نیست که برای‌شان کشتی‌های خوب بسازد که آن‌ها را همچون بسیارانی به بندرگاه‌های بیگانه ببرد چراکه مردمان خطر دریا را برای بازرگانی با دیگر مردمان به جان می‌خرند. این پیشه‌وران و کاسبان‌اند که این جزیره را به جای مناسب زندگی تبدیل می‌کنند...»

کتاب مقدّس یهودی-مسیحی نسبت به غرور برخاسته از ثروت هشدار می‌دهد، ولی به خودی خود تجارت جهانی را محکوم نمی‌کند. در کتاب اوّل پادشاهان، روایت شده است که تجارت بخشی از شکوه و جلال شاه سلیمان بوده: «شاه ناوگانی از کشتی‌های بازرگانی در دریا همراه با کشتی‌های فینیقی داشت. ناوگان هر سه سال یک‌بار بازمی‌گشت و طلا، نقره و عاج و میمون و بابون حمل می‌کرد.» در عهد جدید، در فصل دوم متی، در باب سه مُغ مشهور شرق می‌خوانیم که از عربستان یا ایران سفر کردند تا طلا، کندر و مُر را برای عیسای نوزاد بیاورند. (خدا را شکر که مجبور نبودند با گمرک فرودگاه یا تحریم اتّحادیه‌ی عرب علیه اسرائیل روبه‌رو شوند.)

🖇 متن کامل: هفت استدلال اخلاقی در دفاع از تجارت آزاد

#اقتصاد #تجارت #تجارت_آزاد
#حمایت‌گرایی #اشتغال #اخلاق
➣ @Notes_On_Liberty
👍15👌4❤3
«حکومت خطرناک‌ترین نهادی است که بشر شناخته است. حکومت، در طول تاریخ، بیش از هر فرد یا گروهی از افراد، حقوق آدمیان را نقض کرده است: مردم را کشته، آن‌ها را به بردگی گرفته، آن‌ها را به کار اجباری واداشته و به اردوگاه‌های کار فرستاده، و پیوسته ثمره‌ی کارشان را دزدیده و چپاول کرده است؛ حکومت، برخلاف مجرمان منفرد قدرت دستگیری و محاکمه دارد؛ برخلاف مجرمان منفرد، می‌تواند یک فرد را کاملاً احاطه کرده و بر همه‌ی جنبه‌های زندگی فرد مسلط شود، به‌طوری‌که فرد هیچ چاره‌ای جز خروج از کشور نداشته باشد و در کشورهای توتالیتر حتی این کار نیز ممنوع است.»

❈ جان هاسپرز، آلترناتیو لیبرتارین
➣ @Notes_On_Liberty
👍42❤9👎8
📃 مردم بیشتر اوقات به وعده‌ای دروغ دل می‌بندند و در تباهی خود می‌کوشند | ✍🏻 نیکولو ماکیاوللی

➣ @Notes_On_Liberty

پس از آنکه شهر ویی به تصرّف رُم درآمد، در توده‌ی مردم شهر رم این اعتقاد پیدا شد که صلاح شهرشان در این است که نصف ساکنانش به ویی مهاجرت کنند و در آن‌جا سکونت گزینند. دلیلی که می‌آوردند این بود که ویی خانه‌های بسیار و کشتزارهای حاصلخیز دارد و مهاجرانی که به آن‌جا بروند توانگر می‌شوند، و چون دو شهر به هم نزدیک‌اند این مهاجرت سبب پیدایش خللی در اداره‌ی امور شهر رم نمی‌شود. این نقشه در نظر سناتورها و رمیانِ خردمند به‌قدری زیانبار و خطرناک می‌نمود که وقتی که شور درباره‌ی آن آغاز شد گفتند مرگ را بر تصویب آن ترجیح می‌دهند. ولی مردم چنان بر سنا خشمگین شدند که نزدیک بود نبرد و خونریزی شروع شود و تنها شهروندان سالخورده و معتبر توانستند از شورش جلوگیری کنند.

 درباره‌ی این واقعه دو نکته گفتنی‌ست یکی اینکه امید نفع خیالی، مردمان را چنان نابینا می‌کند که با سماجت در تباهی خود می‌کوشند و اگر مردی مورداعتماد عموم چشم ایشان را برای دیدن سود و زیان واقعی نگشاید جامعه و کشور را نابود می‌سازند؛ امّا اگر مردمان برحسب اتّفاق به‌سبب پاره‌ای رویدادها یا از آن‌رو که پیشتر در دام فریب دیگران افتاده‌اند به هیچ‌کس اعتماد نتوانند کرد به‌طور اجتناب‌ناپذیر کشور را به تباهی می‌کشانند. دانته در نوشته‌ای که عنوانش «درباره‌ی مونارشی» است می‌گوید «بیشتر اوقات مردمان فریاد می‌زنند زنده باد مرگ ما، مرگ بر زندگی ما.»

این سوء‌ظنّ مردمان سبب می‌شود که در کشورهای آزاد بسی اوقات اقداماتِ به‌راستی سودمند، به‌عمل نمی‌آید و من این نکته را پیشتر هنگام بحث درباره‌ی جمهوری ونیز بازنموده‌ام. آنگاه که دشمنان متعدّد از هر سو به شهر حمله کردند، ونیزیان نتوانستند تصمیم بگیرند آنچه را از یک دشمن ستانده بودند به دشمنی دیگر تسلیم کنند و از این طریق دل او را به‌دست آورند؛ و نتیجه این شد که دشمنانشان دست‌به دست هم دادند و تباهشان کردند...

🖇 متن کامل: مردم بیشتر اوقات به وعده‌ای دروغ دل می‌بندند و در تباهی خود می‌کوشند

#سیاست #اندیشه_سیاسی #ماکیاولی
➣ @Notes_On_Liberty
👍16👌4❤2
📃 دموکراسی همانا چرند محض است | ✍🏻 موریس و لیندا تانهیل

➣ @Notes_On_Liberty

این باور که مردم یک نظام دموکراتیک به‌وسیله‌ی نمایندگان منتخب خود، بر خود حکومت می‌کنند، اگرچه در عرف تقدیس می‌شود و با تکرارهای پیاپی مورد احترام قرار می‌گیرد، در واقع چرندی وهم‌آلود است. در هر انتخاباتی، تنها درصدی از مردم رأی می‌دهند. به‌سختی می‌توان ادّعا کرد کسانی‌که به‌دلیل سن یا عدم‌صلاحیّت نمی‌توانند رأی بدهند، و کسانی‌که به‌دلیل سردرگمی، بی‌تفاوتی یا انزجار از انتخاب سگ زردِ برادر شغال رأی نمی‌دهند، در تصویب قوانینی که بر آن‌ها حاکم خواهد شد، صدایشان به جایی می‌رسد. همچنین افرادی که هنوز زاده نشده‌اند و در آینده تحت حاکمیّت آن قوانین قرار خواهند گرفت، نمی‌توانند چنین صدایی داشته باشند. و از میان کسانی‌که «از امتیاز خود استفاده می‌کنند»، اقلّیّت بزرگی که به بازنده رأی داده‌اند، حدّاقل در دوره‌ی تصدّی برنده‌ی انتخابات، از داشتن هرگونه صدایی محروم هستند.

ولی حتّی افرادی که رأی داده‌اند و توانسته‌اند برنده را انتخاب کنند، درواقع به هیچ‌روی بر خود حکومت نمی‌کنند. آن‌ها به یک نفر رأی داده‌اند، نه به قوانین خاصّی که بر آن‌ها حاکم است. حتّی اگر از همه‌ی کسانی، که رأی خود را به نفع نامزد پیروز به صندوق انداخته بودند، خواسته شود به این قوانین موجود رأی دهند، به‌شکل ناامیدکننده‌ای سردرگم و دچار اختلاف خواهند شد. حتّی اگر بتوان به این نتیجه رسید که این «آرزوهای جمعی» چه هستند، نماینده‌‌ی آن جمع نیز ملزم به رعایت خواسته‌های آن‌ها نخواهد بود. افزون بر همه‌ی این‌ها، درصد زیادی از قدرت واقعی یک دموکراسی بالغ، مانند ایالات متّحده، در دست ده‌ها هزار بوروکرات انتصابی گمنام است که به خواست هیچ شهروندی پاسخگو نیستند.

در یک چارچوب حکومتی دموکراتیک، اقلّیّتی از افراد تحت حکومت، نامزد برنده را انتخاب می‌کنند. نامزد برنده سپس به تصمیم‌گیری درباره‌ی مسائل، عمدتاً بر اساس فشار گروه‌های نورچشمی و دارای منافع خاص، ادامه می‌دهد. چیزی که در واقع امر به آن می‌رسیم حکومت کسانی است که دارای نفوذ سیاسی‌اند بر کسانی که چنین نفوذی ندارند. برخلاف شست‌وشوی مغزی‌ای که در مدارس دولتی داده شده‌ایم، دموکراسی -حاکمیّت مردم از طریق نمایندگان منتخب آ‌ن‌ها- یک فریب محنت‌انگیز است!

دموکراسی نه‌تنها چرند محض است، که غیراخلاقی نیز هست. اگر یک نفر حق ندارد که آرزوهای خود را بر دیگری تحمیل کند، پس ده میلیون نفر هم حق ندارند که آرزوهایشان را بر یک نفر تحمیل کنند، زیرا آغاز زور و اجبار امری نامشروع است (و حتی موافقت اکثریت قاطع آن‌ها هم هرگز نمی‌تواند آن را از نظر اخلاقی مجاز کند). عقاید و نظرات -حتّی نظرات اکثریّت- نه حقیقت را به‌وجود می‌آورند و نه حقایق را تغییر می‌دهند. اوباش و الوات همانا دموکراسی عملی هستند.

#دموکراسی #انتخابات #سیرک_انتخابات
➣ @Notes_On_Liberty
👍34👎12❤6