🏝 پروسپرا (Próspera) بهعنوان یک شهر آزاد، با هدف ایجاد رشد اقتصادی و کمک به خروج هندوراس از فقر تأسیس شد. پروسپرا براساس الگوی بازار آزاد، و رها از بند مقررات هندوراس، در قطعهزمینی ۵۸ هکتاری شکل گرفت. وسعت این شهر اکنون ۴ کیلومتر مربع و روبهافزایش است. شهر مشاغل داخلی هندوراس و سرمایههای بینالمللی را به خود جذب کرده است؛ شرکتهای دارویی، کارخانه صنایع چوبی، و سرمایههای مالی ثروتمندانی همچون پیتر تیل (پیپَل) و مارک اندریسن (نتاسکیپ). یک درصد مالیات بر کسبوکارها، پنج درصد مالیات بر درآمد، دو و نیم درصد مالیات بر فروش. بیتکوین پول قانونی این شهر است. اخیراً دولت هندوراس سعی در پروندهسازی و منحل کردن این شهر داشته است.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
👍15👏7❤1
📃 در دفاع از بنیادگرایی بازار آزاد | ✍🏻 پاتریک کارول
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از مردم نخستین بار در درس مطالعات اجتماعی، سپس در مقاطع بالاتر، در دبیرستان، با علم اقتصاد آشنا میشوند. برای آشناکردن دانشآموزان با موضوع، آموزگار توضیح میدهد که سه رویکرد اصلی در اقتصاد وجود دارد که یک کشور میتواند اتّخاذ کند: سوسیالیسم، سرمایهداری، یا نظام میانی که «اقتصاد مختلط» نام میگیرد.
سپس آموزگار به توضیح محاسن و معایب هر نظام میپردازد. از آنجاکه آموزگار معمولاً مغرضانه عمل میکند و جهتگیری دارد، پس ناگزیر یکی از گزینهها مطلوبترین گزینه معرّفی میشود. در تجربهی خودم از این درس -و من گمان میکنم که تجربهی خیلیها چنین بوده است- «اقتصاد مختلط» بهعنوان کمضررترین گزینه در نظر گرفته میشود. افراط با سوءظن نگریسته میشد؛ راه میانی بهترینهای هر دو نظام را در خود جای میداد و از افراط سرمایهداری ناب یا سوسیالیسم پرهیز میکرد.
با نگاهی به چشمانداز سیاسی امروز، روشن است که این موقعیّت «میانی» محبوبترین موضع دانسته میشود. میدانیم که سرمایهداری و سوسیالیسم هر دو وقتی به حدّ افراط کشیده میشوند، مشکلات جدّی بهوجود میآورند. ولی این رویکرد بهظاهر مبتنی بر عقل سلیم مسئله را از چند جهت مهم اشتباه میفهمد.
افسانهی «اقتصاد مختلط»
نخستین مسئله دربارهی راه میانی این است که واقعاً چیزی به نام اقتصاد «مختلط» وجود ندارد. همانطور که لودویگ فون میزس در اثر بزرگ خود، کنش انسانی، توضیح میدهد، اقتصاد بازار و اقتصاد سوسیالیستی از نظر فنّی کاملاً منحصربهفردند، بنابراین اختلاط آنها، حتّی در عالم نظر، غیرممکن است...
🖇 متن کامل: در دفاع از بنیادگرایی بازار آزاد
#اقتصاد #اقتصاد_مختلط
#سوسیالیسم #مداخلهگرایی
#بازار_آزاد #سرمایهداری
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از مردم نخستین بار در درس مطالعات اجتماعی، سپس در مقاطع بالاتر، در دبیرستان، با علم اقتصاد آشنا میشوند. برای آشناکردن دانشآموزان با موضوع، آموزگار توضیح میدهد که سه رویکرد اصلی در اقتصاد وجود دارد که یک کشور میتواند اتّخاذ کند: سوسیالیسم، سرمایهداری، یا نظام میانی که «اقتصاد مختلط» نام میگیرد.
سپس آموزگار به توضیح محاسن و معایب هر نظام میپردازد. از آنجاکه آموزگار معمولاً مغرضانه عمل میکند و جهتگیری دارد، پس ناگزیر یکی از گزینهها مطلوبترین گزینه معرّفی میشود. در تجربهی خودم از این درس -و من گمان میکنم که تجربهی خیلیها چنین بوده است- «اقتصاد مختلط» بهعنوان کمضررترین گزینه در نظر گرفته میشود. افراط با سوءظن نگریسته میشد؛ راه میانی بهترینهای هر دو نظام را در خود جای میداد و از افراط سرمایهداری ناب یا سوسیالیسم پرهیز میکرد.
با نگاهی به چشمانداز سیاسی امروز، روشن است که این موقعیّت «میانی» محبوبترین موضع دانسته میشود. میدانیم که سرمایهداری و سوسیالیسم هر دو وقتی به حدّ افراط کشیده میشوند، مشکلات جدّی بهوجود میآورند. ولی این رویکرد بهظاهر مبتنی بر عقل سلیم مسئله را از چند جهت مهم اشتباه میفهمد.
افسانهی «اقتصاد مختلط»
نخستین مسئله دربارهی راه میانی این است که واقعاً چیزی به نام اقتصاد «مختلط» وجود ندارد. همانطور که لودویگ فون میزس در اثر بزرگ خود، کنش انسانی، توضیح میدهد، اقتصاد بازار و اقتصاد سوسیالیستی از نظر فنّی کاملاً منحصربهفردند، بنابراین اختلاط آنها، حتّی در عالم نظر، غیرممکن است...
🖇 متن کامل: در دفاع از بنیادگرایی بازار آزاد
#اقتصاد #اقتصاد_مختلط
#سوسیالیسم #مداخلهگرایی
#بازار_آزاد #سرمایهداری
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
در دفاع از بنیادگرایی بازار آزاد
در دفاع از بنیادگرایی بازار آزاد | پاتریک کارول بسیاری از مردم نخستین بار در درس مطالعات اجتماعی، سپس در مقاطع بالاتر، در دبیرستان، با علم اقتصاد آشنا میشوند. برای آشناکردن دانشآموزان با موضوع، آموزگار توضیح میدهد که سه رویکرد اصلی در اقتصاد وجود دارد…
👍15❤3👌2
🏘 شهر آزاد فرانکفورت (۱۳۷۲-۱۸۶۶)
مهمترین ارز در شهر آزاد فرانکفورت، گیلدر، معادل ۹٫۵ گرم نقرهی خالص بود. ارتش شهر آزاد گردانی ۷۰۰ نفره به فرماندهی یک سرهنگ را شامل میشد. نیروهای این گردان را مزدوران اهل جنوب آلمان تشکیل میدادند. فرانکفورت طی دورانی که «شهر آزاد» حساب میشد... به یکی از مراکز عمدهی تجارت و امور مالی در اروپا تبدیل شد. مهمترین مرکز بانکداری در فرانکفورت متعلق به خانوادهی روتشیلد بود... تنها بانکی که با این بانک قابل قیاس بود، بانک بتمان متعلق به مسیحیان بود. هر دو این بانکها بر تجارت اوراق قرضهی کشورهای مختلف اروپایی تسلط داشتند. موقعیت ممتاز شهر سبب شد تا به مرکز ترابری تبدیل شود. در سال ۱۸۳۲، بریتانیا و فرانکفورت قراردادی را امضا کردند که بر اساس آن تجارت آزاد و دریانوردی مجاز دانسته میشد. این شهر نقشی پیشرو در توسعهی شبکهی راهآهن آلمان داشت. همهی بانکداران فرانکفورت از این ابتکار حمایت کردند... شهر آزاد پس اصلاحات سیاسی و قضایی و گسترش حق رأی، و کشمکشها، دچار نابسامانی گردید و سرانجام توسط پروس تسخیر شد.
➣ @Notes_On_Liberty
مهمترین ارز در شهر آزاد فرانکفورت، گیلدر، معادل ۹٫۵ گرم نقرهی خالص بود. ارتش شهر آزاد گردانی ۷۰۰ نفره به فرماندهی یک سرهنگ را شامل میشد. نیروهای این گردان را مزدوران اهل جنوب آلمان تشکیل میدادند. فرانکفورت طی دورانی که «شهر آزاد» حساب میشد... به یکی از مراکز عمدهی تجارت و امور مالی در اروپا تبدیل شد. مهمترین مرکز بانکداری در فرانکفورت متعلق به خانوادهی روتشیلد بود... تنها بانکی که با این بانک قابل قیاس بود، بانک بتمان متعلق به مسیحیان بود. هر دو این بانکها بر تجارت اوراق قرضهی کشورهای مختلف اروپایی تسلط داشتند. موقعیت ممتاز شهر سبب شد تا به مرکز ترابری تبدیل شود. در سال ۱۸۳۲، بریتانیا و فرانکفورت قراردادی را امضا کردند که بر اساس آن تجارت آزاد و دریانوردی مجاز دانسته میشد. این شهر نقشی پیشرو در توسعهی شبکهی راهآهن آلمان داشت. همهی بانکداران فرانکفورت از این ابتکار حمایت کردند... شهر آزاد پس اصلاحات سیاسی و قضایی و گسترش حق رأی، و کشمکشها، دچار نابسامانی گردید و سرانجام توسط پروس تسخیر شد.
➣ @Notes_On_Liberty
👍14👌5👏3
📃 محور شرارت؛ بدترین رؤسای جمهور آمریکا | ✍🏻 توماس دیلورنزو
➣ @Notes_On_Liberty
بنیاد پژوهشی کالج سییِنا، انجمن علوم سیاسی آمریکا و سی-سپن، همگی رتبهبندی رؤسای جمهور آمریکا توسّط مورّخان «جریان اصلی»، دانشمندان علوم سیاسی، و دیگر «کارشناسان ریاستجمهوری» را منتشر میکنند. آبراهام لینکلن و فرانکلین دی. روزولت معمولاً در جایگاه اوّل و دوم قرار میگیرند، ولی گاهی اوقات جورج واشینگتن در رتبهی دوم قرار میگیرد. در چند سال گذشته، دونالد ترامپ، با اختلاف از همه، رتبهی آخر را به خود اختصاص داده، در حالیکه جو بایدن رتبهی قابلاحترام ۱۳ یا ۱۴ را کسب کرده است.
سالیان متمادی وودرو ویلسون رتبهی بسیار بالایی داشت، برای مثال، ششمین رتبهی سییِنا در سال ۱۹۸۲. بهتازگی پس از اینکه «کارشناسان ریاستجمهوری» ظاهراً متوجّه شدند که او ارتش ایالات متّحده را جداسازی نژادی کرده، او به محدودهی ۱۳-۱۴ سقوط کرد.
ایوان اِلند در کتاب خود «بازتراشی راشمور: رتبهبندی رؤسای جمهور بر اساس صلح، رونق، و آزادی»، رؤسای جمهور را بر اساس میزان محافظت از جان، آزادی و دارایی رتبهبندی کرده است. رتبهی اوّل به جان تایلر، معاون جفرسونی ویرجینیایی رسید که با مرگ ناگهانی رئیسجمهور ویلیام هنری هریسون در سال ۱۸۴۱ رئیسجمهور شد. طبیعتاً، تایلر از نظر کارشناسان «جریان اصلی» ریاست جمهوری، همانند دیگر رؤسای جمهور آزادیخواهتر مانند گروور کلیولند و مارتین ون بورن، در رتبهی آخر قرار دارد. اکثر آمریکاییهای امروزی احتمالاً هرگز نام جان تایلر را نشنیدهاند.
در واقع، لینکلن، روزولت، و ویلسون بدترین رؤسای جمهور آمریکا بودند، زیرا تمایل مشترکشان به دیکتاتوری، فساد، بیقانونی، حمله به آزادیهای تضمینشده در قانون اساسی، جنگافروزی و زندانیکردن دگراندیشان و مخالفان سیاسی و نیز سوسیالیسم، فاشیسم اقتصادی، و مداخلهگرایی احمقانهی حکومت بود...
🖇 متن کامل: محور شرارت؛ بدترین رؤسای جمهور آمریکا
#لینکلن #ویلسون #روزولت
#سوسیالیسم #فاشیسم
#آمریکا #محور_شرارت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بنیاد پژوهشی کالج سییِنا، انجمن علوم سیاسی آمریکا و سی-سپن، همگی رتبهبندی رؤسای جمهور آمریکا توسّط مورّخان «جریان اصلی»، دانشمندان علوم سیاسی، و دیگر «کارشناسان ریاستجمهوری» را منتشر میکنند. آبراهام لینکلن و فرانکلین دی. روزولت معمولاً در جایگاه اوّل و دوم قرار میگیرند، ولی گاهی اوقات جورج واشینگتن در رتبهی دوم قرار میگیرد. در چند سال گذشته، دونالد ترامپ، با اختلاف از همه، رتبهی آخر را به خود اختصاص داده، در حالیکه جو بایدن رتبهی قابلاحترام ۱۳ یا ۱۴ را کسب کرده است.
سالیان متمادی وودرو ویلسون رتبهی بسیار بالایی داشت، برای مثال، ششمین رتبهی سییِنا در سال ۱۹۸۲. بهتازگی پس از اینکه «کارشناسان ریاستجمهوری» ظاهراً متوجّه شدند که او ارتش ایالات متّحده را جداسازی نژادی کرده، او به محدودهی ۱۳-۱۴ سقوط کرد.
ایوان اِلند در کتاب خود «بازتراشی راشمور: رتبهبندی رؤسای جمهور بر اساس صلح، رونق، و آزادی»، رؤسای جمهور را بر اساس میزان محافظت از جان، آزادی و دارایی رتبهبندی کرده است. رتبهی اوّل به جان تایلر، معاون جفرسونی ویرجینیایی رسید که با مرگ ناگهانی رئیسجمهور ویلیام هنری هریسون در سال ۱۸۴۱ رئیسجمهور شد. طبیعتاً، تایلر از نظر کارشناسان «جریان اصلی» ریاست جمهوری، همانند دیگر رؤسای جمهور آزادیخواهتر مانند گروور کلیولند و مارتین ون بورن، در رتبهی آخر قرار دارد. اکثر آمریکاییهای امروزی احتمالاً هرگز نام جان تایلر را نشنیدهاند.
در واقع، لینکلن، روزولت، و ویلسون بدترین رؤسای جمهور آمریکا بودند، زیرا تمایل مشترکشان به دیکتاتوری، فساد، بیقانونی، حمله به آزادیهای تضمینشده در قانون اساسی، جنگافروزی و زندانیکردن دگراندیشان و مخالفان سیاسی و نیز سوسیالیسم، فاشیسم اقتصادی، و مداخلهگرایی احمقانهی حکومت بود...
🖇 متن کامل: محور شرارت؛ بدترین رؤسای جمهور آمریکا
#لینکلن #ویلسون #روزولت
#سوسیالیسم #فاشیسم
#آمریکا #محور_شرارت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
محور شرارت؛ بدترین رؤسای جمهور آمریکا
محور شرارت؛ بدترین رؤسای جمهور آمریکا | توماس دیلورنزو بنیاد پژوهشی کالج سییِنا، انجمن علوم سیاسی آمریکا و سی-سپن همگی رتبهبندی رؤسای جمهور آمریکا توسّط مورّخان «جریان اصلی»، دانشمندان علوم سیاسی، و دیگر «کارشناسان ریاستجمهوری» را منتشر میکنند. آبراهام…
👍20👎4💔1
«نظریّههای اقتصادی که آموزهی لیبرال بر آنها استوار است، انکارناپذیرند. بیش از صدوپنجاه سال تلاشهای مذبوحانه برای ردّ آموزههای آنچه که یکی از بزرگترین پیشگامان توتالیتاریسم و نازیسم، کارلایل، «علم ملالانگیز» مینامید، بهطرز تأسّفباری شکست خوردند. همهی این خوداقتصاددانپنداران نتوانستند خدشهای بر پیکر نظریّهی ریکاردویی تجارت خارجی یا آموزههای مربوط به تأثیرات دخالت حکومت در اقتصاد بازار بیاندازند. هیچکس در تلاش برای ردّ این واقعیّت که هیچ محاسبهی اقتصادی در نظام سوسیالیستی امکانپذیر نیست، توفیق نیافت. این گزاره را، که در اقتصاد بازار هیچ تعارضی بین منافع درستدرکشده وجود ندارد، نمیتوان رد کرد.» (میزس، حکومت قادرمطلق)
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
👍18❤3👎1
On Liberty | دربارهی آزادی
«نظریّههای اقتصادی که آموزهی لیبرال بر آنها استوار است، انکارناپذیرند. بیش از صدوپنجاه سال تلاشهای مذبوحانه برای ردّ آموزههای آنچه که یکی از بزرگترین پیشگامان توتالیتاریسم و نازیسم، کارلایل، «علم ملالانگیز» مینامید، بهطرز تأسّفباری شکست خوردند.…
منقول است که توکویل اندکی پیش از انقلاب ۱۸۴۸ در مجلس نمایندگان فرانسه گوش به زمین چسبانده و گفته بود: صدای پای انقلاب به گوش میرسد. امروز نیز اگر عاقلی گوش به زمین بچسباند، صدای پای سوسیالیسمِ بیشتر را، که رخت اپوزیسیون بر تن کرده، آشکارا میشنود. در واقع، محلّ اختلاف جمهوری سوسیالیستی حاکم بر ایران و اپوزیسیونش، مسئلهی قدرت است؛ چه کسی باید قدرت داشته باشد تا سیاستهای سوسیالیستی را اجرا کند؟ خصومت و مقابلهای با اصل سوسیالیسم و اقتصاد دولتی در میان گفتهها و نوشتههای اپوزیسیون به چشم نمیخورد، و نهتنها این، که وعدههای رفاهی آنان با وعدههای رژیم سوسیالیستی کنونی در رقابتی تنگاتنگ به سر میبرند.
با افزایش تدریجی گرایش به لیبرتاریانیسم (لیبرالیسم کلاسیک) و آزادی اقتصادی در میان بخشی از مردم، سوسیالیستهای در قدرت و سوسیالیستهای بیقدرت به جوش و خروش آمده، ترسان و حیران متّحداً کمر همّت به نبرد با آن بستهاند. طایفهی «چپگراتر از چپها» نیز پس از تلاشهای ناموفّق برای چسباندن خود به لیبرالیسم و سرمایهداری، «عداوت خود ظاهر کرد» و به «اتّحاد مقدّس» برای نبرد با آزادی پیوست.
سوسیالدموکرات قصّه هم به پیروی از اسلاف سوسیالیستاش سالاد کلماتی ردیف کرده تا همان سخنان احمقانهای را بگوید که کارلایل بیش از یک سده پیش گفته بود: اقتصاد علم نیست! به همین ترتیب، دلایل و شواهد علمی برای زمینتختگرایان نیز علم نیست و نیروی جاذبه چیزی جز سخنان پوچ و بیهوده نمیتواند بود. (در اینجا به نادانیاش در باب ریشههای لیبرالیسم نمیپردازم.)
اگر تقابل سوسیالیستها (با هر پیشوند و پسوندی اعمّ از سوسیالدموکرات، سوسیالیست لیبرتارین، سوسیالیسم سبز، نئوسوسیالیسم) با بازار آزاد را عناد با خود آزادی ندانیم، در بهترین حالت میتوان آن را ناشی از عدم درک زنجیره استدلالهای منطقی علم اقتصاد و نادانی نسبت به شیوهی کار اقتصاد دانست. اجزای اقتصاد به شکل منفرد و مجزّا از هم کار نمیکنند. بلکه بازار آزاد شبکهای از کنشهاست که بر یکدیگر تأثیر میگذارند، سیگنالهایی را ارسال میکنند، که بر محاسبات و شیوههای تولید اثر میگذارد و هر مداخلهای در این ساختار بهمعنی ایجاد اختلال و عواقب زیانبار دیگر است.
اعتراض لیبرالها به مداخلات حکومت، ناشی از خودخواهی و منفعتطلبی ایشان یا دشمن با اقشار کمدرآمد و فقیر نیست، بلکه مخالفت با ریشههای فقر و عوامل بهوجودآورندهی آن است. تنها چیزی که وضعیّت مادی آدمیان را بهبود میبخشد انباشت سرمایه، سرمایهگذاری بیشتر و تولید کالاست؛ و هزینهها و مداخلههای حکومت دقیقاً همان چیزیست که روند تشکیل سرمایه و سرمایهگذاری بیشتر را مختل میکند و، در نهایت، به فروپاشی کلّ اقتصاد و فقر عمومی میانجامد؛ زیرا هر مداخلهای مداخلهی بیشتری را میطلبد و کمتر دولتی به میل خود دست از مداخلهگرایی میکشد.
در اقتصاد، یعنی در جهان واقع، کالای رایگان وجود ندارد. هر پروژهی دولتی نیاز به هزینههایی دارد که از طریق مالیاتستانی تأمین میشود. مالیاتهای مستقیم، غیرمستقیم، و مالیات تورّمی. برخلاف مغالطات کینزی، تأمین هزینههای چنین پروژههایی نهتنها رفاه عمومی را ارتقا نمیدهد بلکه سخت به آن آسیب میزند. زیرا مالیاتهای تصاعدی انگیزهی کار و تولید را در بین قشر مولّد جامعه از بین میبرد و در نتیجه به کاهش درآمد مالیاتی دولت منجر شده و دولت را ناچار به توسّل به تأمین مالی از طریق خلق تورّم میکند. خلق تورّم نیز وضعیّت را بهبود نمیبخشد بلکه گرهی بر گره قبلی میافزاید. این بار، انباشت سرمایه و تولید کاهش نمییابد، بلکه سرمایه بهکلّی نابود شده یا فرار میکند و تولید اگر با مداخلات دیگر (واضحاً تثبیت قیمت) از بین نرود، پیامد تورّم را با کاهش کیفیّت بازتاب میدهد.
بررسی پیامد مداخلات دولت، تورّم، و شکست دولتها در ارائهی خدمات، و کیفیّت خدمات دولتی در این مختصر نگنجد و ارجاع به مطالب بسیاری که دربارهی موضوعات یادشده در این کانال منتشر شده، تکافو میکند؛ «و بر مردمان واجب است که در کسب علم کوشند و فهم را در آن معتبر دارند که طلب علم و ساختن توشهی آخرت از مهمات است، و زنده را از دانش و کردار نیک چاره نیست و نیز نور ادب دل را روشن کند و داروی تجربت مردم را از هلاک جهل برهاند...»
➣ @Notes_On_Liberty
با افزایش تدریجی گرایش به لیبرتاریانیسم (لیبرالیسم کلاسیک) و آزادی اقتصادی در میان بخشی از مردم، سوسیالیستهای در قدرت و سوسیالیستهای بیقدرت به جوش و خروش آمده، ترسان و حیران متّحداً کمر همّت به نبرد با آن بستهاند. طایفهی «چپگراتر از چپها» نیز پس از تلاشهای ناموفّق برای چسباندن خود به لیبرالیسم و سرمایهداری، «عداوت خود ظاهر کرد» و به «اتّحاد مقدّس» برای نبرد با آزادی پیوست.
سوسیالدموکرات قصّه هم به پیروی از اسلاف سوسیالیستاش سالاد کلماتی ردیف کرده تا همان سخنان احمقانهای را بگوید که کارلایل بیش از یک سده پیش گفته بود: اقتصاد علم نیست! به همین ترتیب، دلایل و شواهد علمی برای زمینتختگرایان نیز علم نیست و نیروی جاذبه چیزی جز سخنان پوچ و بیهوده نمیتواند بود. (در اینجا به نادانیاش در باب ریشههای لیبرالیسم نمیپردازم.)
اگر تقابل سوسیالیستها (با هر پیشوند و پسوندی اعمّ از سوسیالدموکرات، سوسیالیست لیبرتارین، سوسیالیسم سبز، نئوسوسیالیسم) با بازار آزاد را عناد با خود آزادی ندانیم، در بهترین حالت میتوان آن را ناشی از عدم درک زنجیره استدلالهای منطقی علم اقتصاد و نادانی نسبت به شیوهی کار اقتصاد دانست. اجزای اقتصاد به شکل منفرد و مجزّا از هم کار نمیکنند. بلکه بازار آزاد شبکهای از کنشهاست که بر یکدیگر تأثیر میگذارند، سیگنالهایی را ارسال میکنند، که بر محاسبات و شیوههای تولید اثر میگذارد و هر مداخلهای در این ساختار بهمعنی ایجاد اختلال و عواقب زیانبار دیگر است.
اعتراض لیبرالها به مداخلات حکومت، ناشی از خودخواهی و منفعتطلبی ایشان یا دشمن با اقشار کمدرآمد و فقیر نیست، بلکه مخالفت با ریشههای فقر و عوامل بهوجودآورندهی آن است. تنها چیزی که وضعیّت مادی آدمیان را بهبود میبخشد انباشت سرمایه، سرمایهگذاری بیشتر و تولید کالاست؛ و هزینهها و مداخلههای حکومت دقیقاً همان چیزیست که روند تشکیل سرمایه و سرمایهگذاری بیشتر را مختل میکند و، در نهایت، به فروپاشی کلّ اقتصاد و فقر عمومی میانجامد؛ زیرا هر مداخلهای مداخلهی بیشتری را میطلبد و کمتر دولتی به میل خود دست از مداخلهگرایی میکشد.
در اقتصاد، یعنی در جهان واقع، کالای رایگان وجود ندارد. هر پروژهی دولتی نیاز به هزینههایی دارد که از طریق مالیاتستانی تأمین میشود. مالیاتهای مستقیم، غیرمستقیم، و مالیات تورّمی. برخلاف مغالطات کینزی، تأمین هزینههای چنین پروژههایی نهتنها رفاه عمومی را ارتقا نمیدهد بلکه سخت به آن آسیب میزند. زیرا مالیاتهای تصاعدی انگیزهی کار و تولید را در بین قشر مولّد جامعه از بین میبرد و در نتیجه به کاهش درآمد مالیاتی دولت منجر شده و دولت را ناچار به توسّل به تأمین مالی از طریق خلق تورّم میکند. خلق تورّم نیز وضعیّت را بهبود نمیبخشد بلکه گرهی بر گره قبلی میافزاید. این بار، انباشت سرمایه و تولید کاهش نمییابد، بلکه سرمایه بهکلّی نابود شده یا فرار میکند و تولید اگر با مداخلات دیگر (واضحاً تثبیت قیمت) از بین نرود، پیامد تورّم را با کاهش کیفیّت بازتاب میدهد.
بررسی پیامد مداخلات دولت، تورّم، و شکست دولتها در ارائهی خدمات، و کیفیّت خدمات دولتی در این مختصر نگنجد و ارجاع به مطالب بسیاری که دربارهی موضوعات یادشده در این کانال منتشر شده، تکافو میکند؛ «و بر مردمان واجب است که در کسب علم کوشند و فهم را در آن معتبر دارند که طلب علم و ساختن توشهی آخرت از مهمات است، و زنده را از دانش و کردار نیک چاره نیست و نیز نور ادب دل را روشن کند و داروی تجربت مردم را از هلاک جهل برهاند...»
➣ @Notes_On_Liberty
👏18👍11❤6
📃 لیبرتارینهای متقدم مخالف حق رأی همگانی بودند | ✍🏻 رایان مکمکن
➣ @Notes_On_Liberty
مسئلهی تعیین معیاری برای مشارکت سیاسی در انتخابات، مسئلهی رایجی در میان لیبرتارینهای متقدّم -افرادی که پیس از سدهی بیستم «لیبرال» نامیده میشدند- بود. این لیبرتارینها با قدرت دولتی مخالف بودند و از مالکیّت خصوصی حمایت میکردند و همچنین میخواستند گسترهی رأیدهندگان را افزایش دهند. با اینحال، حتّی این اصلاحطلبان رادیکال هم این را درک میکردند که اجازهی شرکت در انتخابات به همگان بدون درنظرگرفتن اینکه «پوست در بازی» دارند یا نه، حماقت است. احتیاط حکم میکرد که مشارکتکنندگان سیاسی باید به نحوی از انحاء در جامعه سرمایهگذاری کنند.
این امر مشکل جدیدی را بهوجود آورد: چگونه میتوانیم میزان دلبستگی یک فرد به جامعه را اندازهگیری کنیم؟ از نظر تاریخی، این دلبستگی بر اساس مالیات و دارایی سنجیده میشد. با اینحال، ممکن است هنگام درنظرگرفتن مشکل تابعیّت برای مهاجران، نیاز به معیارهای دیگری نیز باشد. در هر صورت، مسئلهی مشارکت سیاسی از روزگار اصلاحطلبان لیبرتارین تغییر اساسی نکرده است.
لاک و همترازخواهان: حق رأی مالیاتدهندگان
مورای روتبارد همترازخواهان انگلیسی سدهی هفدهم را «نخستین جنبش تودهای لیبرتارین خودآگاه جهان» نامید. آنها مخالف سرسخت مطلقگرایی سلطنتی و اقتدارگرایی کرامولی، که پس از آن بهوجود آمد، بودند. آنها با مرکانتیلیسم مخالفت ورزیدند، از تجارت آزاد حمایت کردند و بهدنبال گسترش حقّ رأی بودند. از سوی دیگر، آنها همچنین به حقّ رأی محدود اعتقاد داشتند.
امروزه بحثهایی در میان مورّخان وجود دارد که همترازخواهان محدودیّت این حقّ رأی را تا چه حد میدانستند. رالف رایکوِ تاریخنگار، بیان میدارد که همترازخواهان «محصول عادّی لیبرالیسم بورژوایی بودند و در واقع از محدود کردن حقّ رأی به کسانی که مالیات میپرداختند، دفاع میکردند.»...
🖇 متن کامل: لیبرتارینهای متقدم مخالف حق رأی همگانی بودند
#لیبرالیسم #لیبرتاریانیسم
#حق_رای #همترازخواهان
#جان_لاک #مونتسکیو
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
مسئلهی تعیین معیاری برای مشارکت سیاسی در انتخابات، مسئلهی رایجی در میان لیبرتارینهای متقدّم -افرادی که پیس از سدهی بیستم «لیبرال» نامیده میشدند- بود. این لیبرتارینها با قدرت دولتی مخالف بودند و از مالکیّت خصوصی حمایت میکردند و همچنین میخواستند گسترهی رأیدهندگان را افزایش دهند. با اینحال، حتّی این اصلاحطلبان رادیکال هم این را درک میکردند که اجازهی شرکت در انتخابات به همگان بدون درنظرگرفتن اینکه «پوست در بازی» دارند یا نه، حماقت است. احتیاط حکم میکرد که مشارکتکنندگان سیاسی باید به نحوی از انحاء در جامعه سرمایهگذاری کنند.
این امر مشکل جدیدی را بهوجود آورد: چگونه میتوانیم میزان دلبستگی یک فرد به جامعه را اندازهگیری کنیم؟ از نظر تاریخی، این دلبستگی بر اساس مالیات و دارایی سنجیده میشد. با اینحال، ممکن است هنگام درنظرگرفتن مشکل تابعیّت برای مهاجران، نیاز به معیارهای دیگری نیز باشد. در هر صورت، مسئلهی مشارکت سیاسی از روزگار اصلاحطلبان لیبرتارین تغییر اساسی نکرده است.
لاک و همترازخواهان: حق رأی مالیاتدهندگان
مورای روتبارد همترازخواهان انگلیسی سدهی هفدهم را «نخستین جنبش تودهای لیبرتارین خودآگاه جهان» نامید. آنها مخالف سرسخت مطلقگرایی سلطنتی و اقتدارگرایی کرامولی، که پس از آن بهوجود آمد، بودند. آنها با مرکانتیلیسم مخالفت ورزیدند، از تجارت آزاد حمایت کردند و بهدنبال گسترش حقّ رأی بودند. از سوی دیگر، آنها همچنین به حقّ رأی محدود اعتقاد داشتند.
امروزه بحثهایی در میان مورّخان وجود دارد که همترازخواهان محدودیّت این حقّ رأی را تا چه حد میدانستند. رالف رایکوِ تاریخنگار، بیان میدارد که همترازخواهان «محصول عادّی لیبرالیسم بورژوایی بودند و در واقع از محدود کردن حقّ رأی به کسانی که مالیات میپرداختند، دفاع میکردند.»...
🖇 متن کامل: لیبرتارینهای متقدم مخالف حق رأی همگانی بودند
#لیبرالیسم #لیبرتاریانیسم
#حق_رای #همترازخواهان
#جان_لاک #مونتسکیو
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
لیبرتارینهای متقدم مخالف حق رأی همگانی بودند
لیبرتارینهای متقدم مخالف حق رأی همگانی بودند | رایان مکمکن مسئلهی تعیین معیاری برای مشارکت سیاسی در انتخابات، مسئلهی رایجی در میان لیبرتارینهای متقدّم -افرادی که پیس از سدهی بیستم «لیبرال» نامیده میشدند- بود. این لیبرتارینها با قدرت دولتی مخالف بودند…
👍16👏7👎2
رویکرد مرسوم به توسعهی اقتصادی برای ثروتمند کردن کشورهای فقیر، مبتنی بر یک توهّم تکنوکراتیک است: این باور که فقر یک مشکل کاملاً فنّی و تکنولوژیک است که میتواند با راهحلهای فنّی مانند کود، آنتیبیوتیک یا مکمّلهای غذایی برطرف شود. رویکرد تکنوکراتیک علّت واقعی فقر، یعنی قدرت لگامگسیختهی دولت در برابر افراد فقیر و بدون حقوق را نادیده میگیرد.
کارشناسان فنّی ناخواسته با این توهّم تکنوکراتیک، به دولت، بهعنوان نهادی که راهحلهای فنّی را اجرا میکند، اختیارات و مشروعیّت جدیدی اعطا میکنند. اقتصاددانانی که از رویکرد تکنوکراتیک حمایت میکنند، به سادهلوحی وحشتناکی دربارهی قدرت دچارند؛ اینکه با کاهش یا حتّی حذف محدودیّتهای قدرت، دولت به میل خود خیرخواه باقی خواهد ماند.
آنچه قبلاً حقّ الهی پادشاهان نامیده میشد در زمان ما به حقّ توسعهی دیکتاتورها تبدیل شده است. دیدگاه مسلّم در باب توسعه، دیدگاه مستبدّان خوشنیّت است که کارشناسان فنّی توصیه میکنند، و ما آن را توسعهی اقتدارگرا یا آمرانه مینامیم. واژهی تکنوکراسی (مترادف توسعهی اقتدارگرا) خود یک مفهوم ابداعی در اوایل سدهی بیستم است؛ بهمعنای «حکمرانی متخصّصان.»
تراژدی اخلاقی توسعهی امروز، تردستی و شعبدهای است که توجّه را به راهحلهای فنّی معطوف میکند و در عین حال بر نقض حقوق افراد سرپوش میگذارد. حقوق فقرا به خودی خود اهداف اخلاقی هستند. رویکرد اخلاقی خنثی به افراد فقیر وجود ندارد. هر رویکرد توسعهگرایانه یا به حقوق فقرا احترام میگذارد یا آنها را زیر پا مینهد. توسعهی اقتدارگرایانه نیز یک تراژدی عملی است.
تاریخ و تجربهی مدرن نشان میدهد که افرادِ آزادِ دارای حقوق سیاسی و اقتصادی -که آن را توسعهی آزاد مینامیم- نظام حلّ مشکلات بسیار موفّقی را برقرار میکنند. توسعهی آزاد به ما این حق را میدهد که یکی از هزاران مشکلگشای خودجوش را انتخاب کنیم و به کسانیکه مشکلات ما را حل میکنند پاداش دهیم.
توسعهی آزاد به چرخ معیوب پرسروصدا اجازه میدهد تا برای رفع مشکل روغن پیدا کند، در حالیکه توسعهی اقتدارگرایانه چرخ معیوب را ساکت میکند؛ احتمالاً با حملهی پلیس و مجازات زندان.
توهّم تکنوکراتیک این است که فقر ناشی از کمبود تخصّص است، در حالیکه فقر واقعاً به کمبود حق مربوط میشود. تأکید بر مسئلهی تخصّص و کارشناسی مشکل حقوق را بدتر میکند. مشکلات فنّی و تکنولوژیک فقرا، نشانهی فقر است، نه دلیل آن. علّت فقر فقدان حقوق سیاسی و اقتصادی، نبود یک نظام سیاسی و اقتصادی آزاد است که راهحلهای فنّی برای مشکلات فقرا پیدا کند. مستبدّی که کارشناسان انتظار دارند راهحلهای فنّی را اجرا و مشکلات فنّی را برطرف کند، خود بزرگترین مشکل است.
یکی از مفاهیم رایج در میان توسعهگرایان مفهوم «دیکتاتور خیرخواه» است. بر اساس این مفهوم، رهبر ممکن است قدرت و اختیارات نامحدودی داشته باشد، ولی نیّت او در زمینهی استفاده از قدرت، نیّت خیر فرض میشود. او فقط به مشاورهی متخصّصان نیاز دارد تا کارهای خوب انجام دهد.
حمایت از رویکرد توسعهی اقتدارگرایانه گاهی آشکار نیست، بلکه در لفافه است؛ اغلب با لباس نوعدوستی جلوه میکند تا خودخواهی.
● استبداد متخصصان، ویلیام ایسترلی
➣ @Notes_On_Liberty
کارشناسان فنّی ناخواسته با این توهّم تکنوکراتیک، به دولت، بهعنوان نهادی که راهحلهای فنّی را اجرا میکند، اختیارات و مشروعیّت جدیدی اعطا میکنند. اقتصاددانانی که از رویکرد تکنوکراتیک حمایت میکنند، به سادهلوحی وحشتناکی دربارهی قدرت دچارند؛ اینکه با کاهش یا حتّی حذف محدودیّتهای قدرت، دولت به میل خود خیرخواه باقی خواهد ماند.
آنچه قبلاً حقّ الهی پادشاهان نامیده میشد در زمان ما به حقّ توسعهی دیکتاتورها تبدیل شده است. دیدگاه مسلّم در باب توسعه، دیدگاه مستبدّان خوشنیّت است که کارشناسان فنّی توصیه میکنند، و ما آن را توسعهی اقتدارگرا یا آمرانه مینامیم. واژهی تکنوکراسی (مترادف توسعهی اقتدارگرا) خود یک مفهوم ابداعی در اوایل سدهی بیستم است؛ بهمعنای «حکمرانی متخصّصان.»
تراژدی اخلاقی توسعهی امروز، تردستی و شعبدهای است که توجّه را به راهحلهای فنّی معطوف میکند و در عین حال بر نقض حقوق افراد سرپوش میگذارد. حقوق فقرا به خودی خود اهداف اخلاقی هستند. رویکرد اخلاقی خنثی به افراد فقیر وجود ندارد. هر رویکرد توسعهگرایانه یا به حقوق فقرا احترام میگذارد یا آنها را زیر پا مینهد. توسعهی اقتدارگرایانه نیز یک تراژدی عملی است.
تاریخ و تجربهی مدرن نشان میدهد که افرادِ آزادِ دارای حقوق سیاسی و اقتصادی -که آن را توسعهی آزاد مینامیم- نظام حلّ مشکلات بسیار موفّقی را برقرار میکنند. توسعهی آزاد به ما این حق را میدهد که یکی از هزاران مشکلگشای خودجوش را انتخاب کنیم و به کسانیکه مشکلات ما را حل میکنند پاداش دهیم.
توسعهی آزاد به چرخ معیوب پرسروصدا اجازه میدهد تا برای رفع مشکل روغن پیدا کند، در حالیکه توسعهی اقتدارگرایانه چرخ معیوب را ساکت میکند؛ احتمالاً با حملهی پلیس و مجازات زندان.
توهّم تکنوکراتیک این است که فقر ناشی از کمبود تخصّص است، در حالیکه فقر واقعاً به کمبود حق مربوط میشود. تأکید بر مسئلهی تخصّص و کارشناسی مشکل حقوق را بدتر میکند. مشکلات فنّی و تکنولوژیک فقرا، نشانهی فقر است، نه دلیل آن. علّت فقر فقدان حقوق سیاسی و اقتصادی، نبود یک نظام سیاسی و اقتصادی آزاد است که راهحلهای فنّی برای مشکلات فقرا پیدا کند. مستبدّی که کارشناسان انتظار دارند راهحلهای فنّی را اجرا و مشکلات فنّی را برطرف کند، خود بزرگترین مشکل است.
یکی از مفاهیم رایج در میان توسعهگرایان مفهوم «دیکتاتور خیرخواه» است. بر اساس این مفهوم، رهبر ممکن است قدرت و اختیارات نامحدودی داشته باشد، ولی نیّت او در زمینهی استفاده از قدرت، نیّت خیر فرض میشود. او فقط به مشاورهی متخصّصان نیاز دارد تا کارهای خوب انجام دهد.
حمایت از رویکرد توسعهی اقتدارگرایانه گاهی آشکار نیست، بلکه در لفافه است؛ اغلب با لباس نوعدوستی جلوه میکند تا خودخواهی.
● استبداد متخصصان، ویلیام ایسترلی
➣ @Notes_On_Liberty
👍20👏4👎2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«اگر اسلحه محدود یا غیرقانونی باشد، دلیلی وجود ندارد که انتظار داشته باشیم مجرمانِ مصمّم و قاطع توجّه چندانی به قانون داشته باشند. پس مجرمان همیشه میتوانند اسلحه بخرند و حمل کنند؛ این تنها قربانیان بیگناه آنها خواهند بود که از لیبرالهای [= چپ آمریکایی] دلواپس، که قوانینی را علیه اسلحه و دیگر سلاحها وضع میکند، رنج خواهند برد.» (مورای روتبارد)
- فکر میکنید مخالفان آزادی اسلحه با دیدن این نوع جنایات، در اعتقادات شوم خود بازنگری میکنند؟ اصلاً. آنها به شما خواهند گفت که اگر اسلحه آزاد بود این جنایات بیشتر میشد، چون افراد بیشتری سلاح در اختیار داشتند! ذهن آنها هرگز توانایی درک این را نخواهد داشت که تبهکاران همواره سلاح خود را به دست خواهند آورد.
#آزادی_اسلحه #حق_دفاع #دفاع_از_خود
➣ @Notes_On_Liberty
- فکر میکنید مخالفان آزادی اسلحه با دیدن این نوع جنایات، در اعتقادات شوم خود بازنگری میکنند؟ اصلاً. آنها به شما خواهند گفت که اگر اسلحه آزاد بود این جنایات بیشتر میشد، چون افراد بیشتری سلاح در اختیار داشتند! ذهن آنها هرگز توانایی درک این را نخواهد داشت که تبهکاران همواره سلاح خود را به دست خواهند آورد.
#آزادی_اسلحه #حق_دفاع #دفاع_از_خود
➣ @Notes_On_Liberty
👏41👍16👎4
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 چگونه آزادی سوئد را ثروتمند ساخت؛ عصر دگرگونی | ✍🏻 یوهان نوربرگ ➣ @Notes_On_Liberty معمار دگرگونی گروههای یادشده در اوایل سدهی نوزدهم شروع به یافتن یکدیگر کردند. و مردی که عامل این کار شد، روزنامهنگار رادیکال بلندقامت، جوان، و سرخموی، لارس یوهان هیرتا…
📃 چگونه آزادی سوئد را ثروتمند ساخت و سوسیالیسم آن را ویران کرد | ✍🏻 یوهان نوربرگ
➣ @Notes_On_Liberty
این روزها همه لیبرال هستند
جنبش لیبرال پیروز شده بود، ولی در آستانهی آن بود که قربانی موفّقیّت خود شود. در ژانویه ۱۸۶۷، لیبرالیسم با پارلمان جدید و دموکراتیکتر بدون تقسیم به املاک، ظفرمند جلوهگر شد. لارس یوهان هیرتا، قدیمیترین نمایندهی مجلس، سخنرانی افتتاحیّه را ایراد کرد و در آن اصلاحات را گرامی داشت و به نمایندگان هشدار داد که ایدههای جدیدی دربارهی نحوهی گرفتن پول از مردم ارائه نکنند. یکی از مفسّران گفت: «حالا دیگر احزاب وجود ندارند. امروز همه لیبرال هستند.»
ولی از جهتی، این مسئله برای لیبرالهای کلاسیک مشکلاتی بهوجود آورد. بهنظر میرسید که آنها برنامهی خود را به پایان رسانده بودند. ائتلافی که ایدهها را به پیروزی رسانده بود، اکنون منافع دیگری را مدّنظر داشت. این را میتوان در احزاب جدیدی که در مجلس تشکیل شد، دید. اهالی حکومت لیبرال قدیم، با هدف دفاع از اصلاحات، و نه فراتر رفتن از آن، حزب وزیران را راه انداختند. یک گروه کوچکتر حزب نئولیبرال را تأسیس کرد؛ این حزب از نظر اقتصادی لیبرال بود و میخواست اصول خود را به موضوعات فرهنگی و سیاسی، از جمله حقوق بیشتر برای زنان، حاکمیّت قانون گستردهتر، و دموکراسی بیشتر بسط دهد. حزب برجستهی جدید «حزب مردان روستایی» بود، حزبی برای کشاورزان که دارای عناصر لیبرال بود، و میخواست مالیاتها را کاهش دهد و به کسانیکه خارج از تشکیلات استکهلم بودند قدرت بیشتری بدهد.
بدیهی است که لیبرالها بین همهی آن احزاب تقسیم شدند. گریپنشتد و لیبرالهای میانهرو به حزب وزیران پیوستند. هیرتا و لیبرالهای رادیکال مدّتی به حزب نئولیبرال پیوستند و هدلاند و بسیاری از لیبرالهای خارج از استکهلم عضو حزب روستایی شدند. این بدین معنا بود که همهی احزاب تحت تأثیر لیبرالیسم بودند، و یک حکومت لیبرال همچنان فرمان میراند -ولی همچنین بدین معنی بود که لیبرالیسم دیگر نیروی منسجم و مؤثّری برای نیل به یک هدف مشترک نیست...
🖇 متن کامل: چگونه آزادی سوئد را ثروتمند ساخت و سوسیالیسم آن را ویران کرد
#سوئد #بازار_آزاد #لیبرالیسم
#آزادی_اقتصادی #سرمایهداری
#سوسیالیسم #سوسیالدموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
این روزها همه لیبرال هستند
جنبش لیبرال پیروز شده بود، ولی در آستانهی آن بود که قربانی موفّقیّت خود شود. در ژانویه ۱۸۶۷، لیبرالیسم با پارلمان جدید و دموکراتیکتر بدون تقسیم به املاک، ظفرمند جلوهگر شد. لارس یوهان هیرتا، قدیمیترین نمایندهی مجلس، سخنرانی افتتاحیّه را ایراد کرد و در آن اصلاحات را گرامی داشت و به نمایندگان هشدار داد که ایدههای جدیدی دربارهی نحوهی گرفتن پول از مردم ارائه نکنند. یکی از مفسّران گفت: «حالا دیگر احزاب وجود ندارند. امروز همه لیبرال هستند.»
ولی از جهتی، این مسئله برای لیبرالهای کلاسیک مشکلاتی بهوجود آورد. بهنظر میرسید که آنها برنامهی خود را به پایان رسانده بودند. ائتلافی که ایدهها را به پیروزی رسانده بود، اکنون منافع دیگری را مدّنظر داشت. این را میتوان در احزاب جدیدی که در مجلس تشکیل شد، دید. اهالی حکومت لیبرال قدیم، با هدف دفاع از اصلاحات، و نه فراتر رفتن از آن، حزب وزیران را راه انداختند. یک گروه کوچکتر حزب نئولیبرال را تأسیس کرد؛ این حزب از نظر اقتصادی لیبرال بود و میخواست اصول خود را به موضوعات فرهنگی و سیاسی، از جمله حقوق بیشتر برای زنان، حاکمیّت قانون گستردهتر، و دموکراسی بیشتر بسط دهد. حزب برجستهی جدید «حزب مردان روستایی» بود، حزبی برای کشاورزان که دارای عناصر لیبرال بود، و میخواست مالیاتها را کاهش دهد و به کسانیکه خارج از تشکیلات استکهلم بودند قدرت بیشتری بدهد.
بدیهی است که لیبرالها بین همهی آن احزاب تقسیم شدند. گریپنشتد و لیبرالهای میانهرو به حزب وزیران پیوستند. هیرتا و لیبرالهای رادیکال مدّتی به حزب نئولیبرال پیوستند و هدلاند و بسیاری از لیبرالهای خارج از استکهلم عضو حزب روستایی شدند. این بدین معنا بود که همهی احزاب تحت تأثیر لیبرالیسم بودند، و یک حکومت لیبرال همچنان فرمان میراند -ولی همچنین بدین معنی بود که لیبرالیسم دیگر نیروی منسجم و مؤثّری برای نیل به یک هدف مشترک نیست...
🖇 متن کامل: چگونه آزادی سوئد را ثروتمند ساخت و سوسیالیسم آن را ویران کرد
#سوئد #بازار_آزاد #لیبرالیسم
#آزادی_اقتصادی #سرمایهداری
#سوسیالیسم #سوسیالدموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
چگونه آزادی سوئد را ثروتمند ساخت و سوسیالیسم آن را ویران کرد
چگونه آزادی سوئد را ثروتمند ساخت و سوسیالیسم آن را ویران کرد | یوهان نوربرگ این روزها همه لیبرال هستند جنبش لیبرال پیروز شده بود، ولی در آستانهی آن بود که قربانی موفّقیّت خود شود. در ژانویه ۱۸۶۷، لیبرالیسم با پارلمان جدید و دموکراتیکتر بدون تقسیم به املاک،…
👍15❤2
«ما نه وارثان محافظهکاران، بلکه وارثان راسخ و استوار دشمنان دیرپای آنها، لیبرالهای کلاسیک، هستیم. لیبرالیسم کلاسیک با ارادت به آزادی فردی و سیاست خارجی صلحجویانه، از ابتدا خود را در قطب مخالف محافظهکاری قرار داد، و این تضاد تا امروز ادامه دارد. محافظهکاری یعنی طرفداری از حکومت بزرگ و دولتگرایی در سراسر جهان؛ یعنی طرفداری از میلیتاریسم و سرکوب آزادیهای مدنی در داخل، و مداخله، امپریالیسم و سیاست خارجی جنگطلبانه در خارج از کشور؛ محافظهکاری یعنی تکریم دولت و رهبر آن، و یعنی «اخلاق» تحمیلی دینمآبانه، که تحت لوای آن، دولت رفتاری را که خالص و درست تصور میشود بر اتباع خود تحمیل میکند. لیبرتارینیسم، بهعنوان وارث لیبرالیسم کلاسیک، برعکس محافظهکاری، از آزادی فردی و عدم مداخلهی حکومت در داخل یا خارج حمایت میکند. ما به فرد صلحطلب احترام میگذاریم، و با دستگاه دولتی دشمنیم. ما دین و اخلاق را دغدغهی خصوصی هر فرد میدانیم.»
❈ مورای روتبارد، انجمن آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مورای روتبارد، انجمن آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍35👎19❤8
فیالواقع آزادی اسلحه و حق دفاع باعث میشه که مردم هر روز همدیگر رو بکشند و بدرّند. ولی انحصار اسلحه در دست دولت خیلی خوبه و دولت خردمند و خوب هیچکس رو نمیکشه 🥹
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
🤣73👍8❤2