On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.91K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
این برنامه‌ی هشت ماده‌ای حزب توده‌ منتشرشده در آبان ۱۳۲۰ هست. بسیاری از این موارد (اگه نگیم همه‌ش) از سال ۱۳۲۰ تا امروز اجرا شدند، با اینکه حزب توده هیچ‌وقت قدرت سیاسی رو رسماً در ایران به‌دست نیاورد. امروز هم سیاسیون و به‌اصطلاح اپوزیسیون ایران وقتی برنامه و دستور کار می‌نویسه همین موارد رو با اندکی واژه‌آرایی انشاء و ارائه می‌کنه و البته به چپ هم فحش میده.
👍26👎20👌8
آقایان، زمانی فرا می‌رسد که دو گروه بزرگ، سوسیالیست‌ها و آنارشیست‌ها، وجود خواهند داشت. آنارشیست‌ها می‌خواهند حکومت اصلاً نباشد و سوسیالیست‌ها می‌خواهند حکومت همه‌چیز باشد. تضادی بزرگتر از این وجود نتواند داشت. خب، زمانی فرا خواهد رسید که فقط این دو حزب بزرگ وجود خواهند داشت، آنارشیست‌ها نماینده‌ی آموزه‌ی لسه‌فر و سوسیالیست‌ها نماینده‌ی دیدگاه افراطی در طرف دیگر، و وقتی آن زمان فرا برسد، من یک آنارشیست هستم.

● ویلیام گراهام سامنر، سخنرانی در انجمن سوسیالیست‌های ییل

➣ @Notes_On_Liberty
👍38👎8💔4
غاصب تاج‌وتخت هان!

وانگ مانگ سلسله‌اصلاحاتی اجرا کرد که براساس درک او از آثار کلاسیک کنفوسیوس و باورهای نادرستش از نظام حکومتی ژو غربی باستان بود. وانگ مانگ به‌منظور تضعیف اشراف و تقویت حکومت مرکزی، زمین‌های ثروتمندان را در میان مردم بازتوزیع کرد، مالیات‌های جدیدی بر برده‌داری وضع کرد، فروش برده را ممنوع کرد و محدودیت‌هایی را در زمینه‌ی میزان زمین‌های کشاورزی مجاز برای یک خانواده وضع کرد.

او نخستین مالیات بر درآمد را با نرخ ۱۰ درصد بر درآمد خالص حاصل از جمع‌آوری گیاهان و میوه‌های وحشی، ماهی‌گیری، چوپانی و فعالیت‌های مختلف غیرکشاورزی و اشکال مختلف تجارت برقرار کرد.  مردم موظف بودند مالیات خود را به حکومت گزارش دهند و مقامات این گزارش‌ها را حسابرسی می‌کردند. مجازات فرار از این مالیات، یک سال کار سخت و مصادره‌ی کل اموال شخص بود.

او همچنین مزارع را ملّی کرد و انحصار قدیمی حکومت بر صنایع نمک و آهن را دوباره زنده ساخت. برای تقویت بیشتر اقتصاد در حال فروپاشی امپراتوری، نظام جدیدی برای تثبیت قیمت‌های بازار اجرا شد. مانگ ارز طلا را با ارز برنزی جایگزین کرد و اشراف و طبقات پایین‌تر را وا داشت تا تمام طلاهای خود را با سکه‌های مسی مبادله کنند. این سیاست‌ها به حکومت تقریباً ورشکسته اجازه داد تا بودجه‌ی مورد نیاز خود را بازیابی کند.

وانگ مانگ، در تلاش برای بازگشت به گذشته‌ی آرمانی، دگرگونی‌هایی در پایتخت هان، چانگ‌آن، اعمال کرد. «نُه معبد» ساخته شدند که در آن‌ها سه شهریار و پنج امپراتور پرستش می‌شد و سنت سلسله‌ی هان مبنی بر پرستش نیاکان خود را زیر پا می‌گذاشت.

تاریخ‌نگاران دوران سلسله‌ی هان، جنبش وانگ مانگ برای بازگشت به نظم دودمان ژو را به سخره گرفتند و آن را نه عملی و نه موفق دانستند، ولی اصلاحات سلسله‌ی شین الهام‌بخش برخی امپراتوران بعدی شد.

● دوروتی پرکینز، دایرةالمعارف چین: تاریخ و فرهنگ. لی فنگ، چین باستان: تاریخ اجتماعی و فرهنگی

➣ @Notes_On_Liberty
👍13❤4👎2
📃 چپ‌گرایان همچنان به‌دنبال الغای خانواده‌اند | ✍🏻 رایان مک‌مکن

➣ @Notes_On_Liberty

اوایل ماه گذشته، سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا (DSA) در کنفرانس سوسیالیسم ۲۰۲۵ این سازمان، میزگردی در باب خانواده برگزار کرد. سازمانْ موضوع را این‌گونه توصیف کرد: «چپ‌ها چگونه باید با خانواده ارتباط برقرار کنند؟ تحلیل سوسیالیستی روشن می‌کند که شکل خانواده‌ی هسته‌ای، نهادی ذاتاً سرکوبگر، نژادپرست و دگرجنس‌گراستیز است که، از نظر عملکردی، سرمایه‌داری را تقویّت و بازپروری می‌کند.»

در این میزگرد، اولیویا کاتبی، نایب‌رئیس DSA پورتلند؛ ایمان عبدالهادی، استادیار و جامعه‌شناس دانشگاه شیکاگو؛ و کیتی گیبسون، عضو هیئت علمی دانشگاه شیکاگو، حضور داشتند.

ملاحظات کلیدی اعضای میزگرد شامل موارد زیر بود:

«وقتی درباره‌ی الغای خانواده صحبت می‌کنیم، درباره‌ی لغو واحد اقتصادی سخن می‌گوییم... تمام نیازهای مادّی ما توسّط جمع برآورده می‌شود.»
«ما طرفدار لغو خانواده به‌طور کلّی هستیم... نهاد خانواده به‌عنوان بخشی از سیستم زندان عمل می‌کند.»

طبیعتاً، این چپ‌گرایان درصدد الغای خانواده‌اند، چون با مارکس هم‌رای‌اند که خانواده یک نهاد «بورژوایی» است که باید نابود شود تا راه برای ایجاد آرمان‌شهر سوسیالیستی هموار شود. یکی دیگر از عناصر مخالفت با خانواده، از دغدغه‌ی عجیب چپ‌ها در باب کالاانگاری سکس ناشی می‌شود. خنده‌دار است که این «آنتی‌کاپیتالیست‌ها» با چنان شدّتی به‌دنبال تبدیل سکس به یک کالای اقتصادی هستند، ولی به‌نظر می‌رسد این اصل کلیدی اندیشه‌ی چپ در دهه‌های اخیر است. بنابراین، آن‌ها به‌دنبال عادّی‌سازی فاحشه‌گری هستند. این تا حدودی به این دلیل است که چپ‌ها ازدواج را نوعی کار جنسی می‌دانند. به‌هرحال، خانواده «ذاتاً سرکوبگر» است و هر رابطه‌ی جنسی در چارچوب ازدواج اساساً تجاوز جنسی است. بنابراین، لغو رابطه‌ی جنسی زناشویی و جایگزینی آن با «فاحشه‌گری» «پیشرفت» به‌شمار می‌آید!

🖇 متن کامل: چپ‌گرایان همچنان به‌دنبال الغای خانواده‌اند

#خانواده #سرمایه‌داری #آزادی
#سوسیال‌دموکراسی #فاحشه‌گری
➣ @Notes_On_Liberty
👍21❤7👎4
سلطنت سنتی نسبت به دولت‌های مدرن امتیاز مضاعفی داشت؛ زیرا نه‌تنها می‌توانست به تداوم حقوقی خود ببالد، بلکه امکان پیگیری سیاست‌های ملّی و خارجی برنامه‌ریزی‌شده را نیز داشت. نمونه‌ی آن «وصیت‌نامه‌های سیاسی» بسیاری از پادشاهان است که گاه به‌عنوان ترجیع‌بند سیاست نسل‌ها یا سده‌ها عمل می‌کرد. ادعا این نیست که سیاست‌های سلطنت‌های پیشامشروطه الزاماً بر اساس طرح دقیقی بوده است، ولی باید تأکید کرد که اقدام برنامه‌ریزی‌شده (برای درازمدت) ممکن بود. اصطلاح «بریتانیای بی‌وفا» (آلبیون بی‌وفا) نتیجه‌ی بی‌ثباتی پارلمانی بود؛ اگر ویگ‌ها با چیز مشخصی موافقت می‌کردند، چندان تردیدی نبود که وقتی توری‌ها به قدرت برسند کشور را به مسیری کاملاً مخالف هدایت می‌کنند. غوغاسالاری (بسیار بیشتر از اشرافیت) بر دگرگونی و بی‌ثباتی استوار است؛ غوغاسالاری یعنی انقلاب دائمی.

● اریک فون کوینلت-لدین. مخاطره‌ی توده؛ یا پروکروسْتِس (دیو کشنده)

➣ @Notes_On_Liberty
👍24👏5👌5
«شکل» نظام سیاسی کدام یک از کشورهای زیر با «رفراندوم مستقیم» تعیین شد؟
Anonymous Quiz
17%
ایالات متحدهٔ آمریکا
8%
انگلستان
4%
امارات متحده
69%
ایران
2%
عربستان سعودی
👍11❤4💔3
آژداهاک بیوراسب... من نام اصلی این بیوراسب را کِنتاوْرُس پیوریدا می‌دانم که در یک متن کلدانی یافته‌ام. او نه آن‌قدر به‌خاطر دلاوری، که به‌علّت توانمندی و ورزیدگی‌اش زیر فرمان نمرود، رهبری قومش را در دست داشت و می‌خواست نشان دهد که همه باید از زندگی عمومی برخوردار باشند؛ او می‌گفت كه هیچ‌كس نباید مالکیت خصوصی داشته باشد بلکه همه چیز باید عمومی باشد. هر سخن و هر عمل او آشکار بود؛ هیچ چیز را مخفیانه نمیاندیشید...

● موسی خورنی، تاریخ ارمنیان

آبان ماه روز دهم آن روز آبان ماه است و آن عید آبانگان است... در این روز زو پسر تهماسب به شاهی رسید و مردمان را به حفر انهار و تعمیر آن امر کرد. و در این روز به کشورهای هفتگانه خبر رسید که فریدون بیوراسب را اسیر کرده و به سلطنت رسیده و مردم را امر کرده که دوباره خانه‌ها و اهل خود را مالک شوند و خود را کدخدا بنامند یعنی صاحب خانه. و خود او نیز به خانه و خانواده‌ی خود فرمانروا شد... پس از آنکه همه‌ی ایرانیان در عهد بیوراسب بی‌خانه و زندگی بودند و سلب مالکیت از ایشان شده بود و شیاطین و شریران به خانه‌های ایشان می‌آمدند و توانا نبودند که از خانه‌ی خود آنان را دفع کنند...

● ابوریحان بیرونی، آثارالباقیه، عید آبانگان

➣ @Notes_On_Liberty
👍21❤4👌3
📃 دموکراسی مساوی با آزادی نیست | ✍🏻 سوهام پاتیل

➣ @Notes_On_Liberty

بیشتر دولت‌های جهان امروزین ما دموکراتیک هستند یا دستکم خودشان را «دموکراتیک» می‌نامند. پذیرش دموکراسی همچون یکی از بزرگترین دستاوردهای بشری ستوده می‌شود. روزگاری، بشر قیدوزنجیرهای پادشاهی‌ها را شکست و دیگر هرگز به عقب بازنگشت. امروز، همه‌ی شهروندان کشورهای دموکراتیک از قید مستبدان رها و مصون‌اند. ولی، این سخنان بسیار دور از واقعیّتند.

نظام‌های دموکراتیک دیرگاهان وجود داشته‌اند. یونان باستان برجسته‌ترین نمونه‌ی دموکراسی در عصر باستان است که به ذهن می‌رسد. درحالی‌که دموکراسی‌های امروزی با دموکراسی آتنیان باستان بسیار متفاوتند، با این‌حال همان مشکلاتی را دارند که همه‌ی دموکراسی‌ها به آن مبتلایند.

دموکراسی‌ها آزادی اجتماع و انجمن را نقض می‌کنند. مدافعان دموکراسی اغلب استدلال می‌کند که به هر کس حقّ رأی داده می‌شود و این معادل نمایندگی منصفانه و عادلانه است. با این‌حال، این امر شهروندان را به قرارداد اجتماعی مقیّد و مجبور می‌کند زیرا آن‌ها مجبور به اطاعت از نتایج دموکراسی هستند حتّی اگر به آن حکومت رضایت نداده باشند. صرفِ دادنِ حقّ رأی به همگان جبران منطقی و کافی برای مجبور ساختن آنان به فرمانبرداری از قوانین دولتی نیست. این امر دموکراسی‌ها را از تلاش برای «تحمیل رضایت»، با ادّعای اینکه داشتن حقّ رأی به تنهایی برای رضایت کافی است، باز نداشته است. اگر چهار دزد مخفیانه وارد خانه‌ای شوند و سپس با رأی دادن از صاحب خانه پیشی بگیرند تا مالکیّت خانه را به آن‌ها واگذار کنند، نتیجه را هرگز نمی‌توان عادلانه نامید. دموکراسی‌ها مصون از خطا نیستند و نمی‌توانند تصمیمات را صرفاً بر اساس خواست اکثریّت، توجیه اخلاقی کنند.

افزون بر این، دموکراسی‌ها وقتی از نظر سیاسی محبوب می‌شوند، به بازتوزیع دارایی‌ها گرایش پیدا می‌کنند. این می‌تواند به اشکال مختلفی اتّفاق بیفتد. اغلب، از دموکراسی برای توجیه مصادره‌ی اموال افراد مرفّه و متمکّن و متموّل به‌نفع اعضا یا شهروندانی که بیشتر به آرمان یک حزب سیاسی متمایل هستند، استفاده می‌شود. هر شهروندی که در سمت اشتباه دموکراسی قرار گیرد، در معرض قربانی شدن قرار دارد. این امر سیاسی‌شدن زندگی ما را توضیح می‌دهد. دیگر کافی نیست که فردی صلح‌جو و سازگار باشیم.

همچنین اغلب استدلال می‌شود که نظام‌های دموکراتیک نمایانگر آزادی هستند، زیرا سلسله‌مراتب سفت‌وسخت حاکم/رعیت مانند نظام‌های سلطنتی در آن وجود ندارد. پیش از این، تحت‌لوای سلطنت، طبقه‌ی حاکم وجود داشت و همه‌ی شهروندان دیگر رعیت بودند. بنابراین، تمایز روشنی بین طبقه‌ی حکمران و طبقه‌ی غیرحکمران قائل می‌شدند. حامیان دموکراسی اغلب ادّعا می‌کنند که همه‌ی شهروندان به‌دلیل توانایی رأی‌دادن، به‌نوعی حاکم هستند. با این منطق، هیچ نقض حقوقی در دموکراسی‌ها رخ نمی‌دهد زیرا همه‌ی شهروندان بخشی از دولت هستند. هر دزدی‌ای از شهروندان به‌دلیل اینکه آن‌ها بخشی از نظام دموکراتیک هستند، با رضایت آن‌ها انجام شده است. این سخن مغالطه‌آمیز است؛ زیرا شهروندان حقوقی دارند که مستقل از دولت وجود دارند. این حقوق حقوق طبیعی هستند و نمی‌توانند از سوی دولت اعطا شوند. بلکه فقط می‌توانند توسط دولت نقض شوند. صرف وجود انتخابات، دموکراسی‌ها را از مسئولیّت اخلاقی مبرّا نمی‌کند.

آشکار است که دموکراسی مستعدّ استبداد است. این امر نه‌تنها زمانی‌که دموکراسی «اشتباه» اجرا می‌‌شود، بلکه تقریباً همیشه صادق است، زیرا دموکراسی‌ها ناگزیر به میدان رقابت گروه‌های ذی‌نفع تبدیل می‌شوند. با وجود این کاستی‌ها، دموکراسی همچنان نظام سیاسی‌ای دانسته می‌شود که کشورهای «آزاد» باید آن را اتّخاذ کنند. دلیل خوب قلمدادشدن دموکراسی در نظر عموم این است که خیلی خوب با جزم‌های ترقّی‌‌خواهانه‌ی برابری و همه‌شمولی ترکیب می‌شود. از آنجاکه همه‌ی آرا برابر هستند، یک جامعه‌ی هماهنگ و همه‌شمول باید شبیه به یک ملّت رنگین‌کمانی تشکیل شود.

آزادی در بیشتر موارد با برابری ناسازگار است. جای شگفتی نیست که دموکراسی‌ها معمولاً در راستای ایجاد جامعه‌ای برابرتر، حقوق طبیعی را نقض می‌کنند. دموکراسی‌ها با تکیه بر حسادت و طمع، پایه‌های اخلاقی جامعه را از بین می‌برند. درحالی‌که اهداف دموکراسی‌ها در جامه‌ای شریف ظاهر می‌شوند، نتایج آن‌ها چنین نیست. نظام آزاد، نظمی خواهد بود که بر اساس آزادی اجتماع و حقوق مالکیت باشد، نه دموکراسی.

#آزادی #جامعه‌ی_آزاد #مالکیت
#دموکراسی #برابری #سوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
❤19👍10👌4
... لیبرال‌های کهن، حامیانی از طبقه‌ی کارگر، حتّی از اشراف و اغلب از خانواده‌های سلطنتی داشتند. در واقع، کمتر کسی از آنان ضدّسلطنت بود. آن‌ها طرفدار دموکراسی بودند، ولی بدون هیچ قید‌وشرطی زیر عَلَم آن سینه نمی‌زدند و معمولاً دموکراسی را عنصری مفید در یک حکومت مختلط در نظر می‌گرفتند. اشرافیّت اسپانیا تا حدّ زیادی لیبرال بود؛ بخش قابل‌توجّهی از اشراف ایتالیایی، پرتغالی، باواریایی، مجارستانی و اسکاتلندی نیز همینطور. امپراتور فرانتس یوزف با لیبرال‌ها همدلی داشت و پسرش، ولیعهد ناکام رودولف، آشکارا از لیبرال‌ها پشتیبانی می‌کرد. برادرش، ماکسیمیلیان معدوم، امپراتور مکزیک، برخلاف آنچه آمریکایی‌ها یا اروپایی‌های معمولی باور دارند، یک لیبرال دوآتشه بود. خاندان‌های سلطنتی ایتالیا، اسپانیا و پرتغال تا حد زیادی لیبرال بودند. علیه لیبرال‌های کهن زیاد می‌توان گفت و نوشت ولی آن‌ها هرگز یک حزب چپ نبودند.

● اریک فون کوینلت-لدین. چپ‌گرایی؛ از ساد و مارکس تا هیتلر و مارکوزه

➣ @Notes_On_Liberty
❤18👍14👏2