📃 گزیدهای درباره ایران (۵) | ✍🏻 فردریش هگل
➣ @Notes_On_Liberty
❃ نکتهی اصلی که در اینجا به سخن ما ارتباط خاص دارد آیین زردشت است. درحالیکه نزد هندوان، روح به گولی و نادانی و بدفرجامی دچار است، در اندیشهی ایرانی نفحهای پاک میوزد و روح دم بر میآورد. روح در این حال، خود را از آن یگانگی گوهری طبیعت بیرون میآورد، یعنی خود را از آن بیمحتوایی گوهری که به دوگانگی دچار نشده و در نتیجه روح هنوز در برابر موضوع خود استقلال نیافته است رها میکند. به سخن دیگر ایرانیان باستان بر این نکته آگاه شوند که حقیقت باید به صورت کلیت یا یگانگی باشد.
❃ این ذات کلّی و جاودانی و بیپایان چون (بنا بر فرض) هویت نامحدود داشت دارای هیچگونه تعینی دانسته نمیشد. چنانکه تاکنون بارها گفتهایم، برهما در دین هندو در اصل همین صفت را دارد (یعنی بیتعین است) ولی نزد ایرانیان این ذات کلی، عینیت مییابد و روح (ایرانی) به مرتبه آگاهی از این ذات میرسد؛ نزد هندوان، برعکس این عینیت تنها به هیئت جسمانی برهمنان موجود است و تنها با فنای (نفس و) آگاهی بهمنزلهی کلیت محض شناخته میشود.
❃ این رفتار منفی در میان ایرانیان جای خود را به رفتاری مثبت میدهد؛ انسان با ذات کلی، به گونهای رابطه دارد که خصلت مثبت خود را با وجود آن حفظ میکند. پیداست که ایرانیان در این مرحله هنوز این ذات کلی یگانه را به منزلهی یگانگی آزادانه اندیشه در نمییافتند و آن را در روح و حقیقت (نابش) نمی پرستیدند؛ بلکه ذات کلی هنوز به هیئت روشنایی در نظرشان شناخته میشد. ولی روشنایی همچون لاما(ی بودائیان) و برهمن، یا همچون کوهی یا درندهای، این یا آن ذات خاص و جزئی نیست، بلکه عین کلیت (به شکل محسوس و نمایش ساده آن (در هیئت چیزی طبیعی) است.
❃ پس دین ایرانی با بتپرستی میانه ندارد و نه اعیان طبیعی منفرد، بلکه خود کلّی را میپرستد. وانگهی روشنایی، چیزی روحانی و معنوی است؛ و نمودار نیکی و راستی؛ (یعنی) گوهر دانش و خواست و نیز همه چیزهای انسانی است. روشنایی آدمی را به گزینش راه راست توانا میکند؛ انسان تنها زمانی میتواند راه راست را برگزیند که خود را از آنچه مجذوبش کرده است بیرون آورد. ولی روشنایی درخور آن است که ضدی داشته باشد و آن تاریکی است، همچنانکه بدی ضد نیکی است. به همانگونه که اگر بدی نبود، انسان قدر نیکی را نمیدانست، به همانگونه که انسان تنها زمانی میتواند بهراستی خوب باشد که ضد آن را آزموده باشد، روشنایی نیز بی تاریکی ممکن نیست.
ادامه دارد...
#ایران #فلسفه #فلسفه_تاریخ
#ایرانشهر #هگل #آزادی_فردی
#دولت_ملی #روح #زرتشت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ نکتهی اصلی که در اینجا به سخن ما ارتباط خاص دارد آیین زردشت است. درحالیکه نزد هندوان، روح به گولی و نادانی و بدفرجامی دچار است، در اندیشهی ایرانی نفحهای پاک میوزد و روح دم بر میآورد. روح در این حال، خود را از آن یگانگی گوهری طبیعت بیرون میآورد، یعنی خود را از آن بیمحتوایی گوهری که به دوگانگی دچار نشده و در نتیجه روح هنوز در برابر موضوع خود استقلال نیافته است رها میکند. به سخن دیگر ایرانیان باستان بر این نکته آگاه شوند که حقیقت باید به صورت کلیت یا یگانگی باشد.
❃ این ذات کلّی و جاودانی و بیپایان چون (بنا بر فرض) هویت نامحدود داشت دارای هیچگونه تعینی دانسته نمیشد. چنانکه تاکنون بارها گفتهایم، برهما در دین هندو در اصل همین صفت را دارد (یعنی بیتعین است) ولی نزد ایرانیان این ذات کلی، عینیت مییابد و روح (ایرانی) به مرتبه آگاهی از این ذات میرسد؛ نزد هندوان، برعکس این عینیت تنها به هیئت جسمانی برهمنان موجود است و تنها با فنای (نفس و) آگاهی بهمنزلهی کلیت محض شناخته میشود.
❃ این رفتار منفی در میان ایرانیان جای خود را به رفتاری مثبت میدهد؛ انسان با ذات کلی، به گونهای رابطه دارد که خصلت مثبت خود را با وجود آن حفظ میکند. پیداست که ایرانیان در این مرحله هنوز این ذات کلی یگانه را به منزلهی یگانگی آزادانه اندیشه در نمییافتند و آن را در روح و حقیقت (نابش) نمی پرستیدند؛ بلکه ذات کلی هنوز به هیئت روشنایی در نظرشان شناخته میشد. ولی روشنایی همچون لاما(ی بودائیان) و برهمن، یا همچون کوهی یا درندهای، این یا آن ذات خاص و جزئی نیست، بلکه عین کلیت (به شکل محسوس و نمایش ساده آن (در هیئت چیزی طبیعی) است.
❃ پس دین ایرانی با بتپرستی میانه ندارد و نه اعیان طبیعی منفرد، بلکه خود کلّی را میپرستد. وانگهی روشنایی، چیزی روحانی و معنوی است؛ و نمودار نیکی و راستی؛ (یعنی) گوهر دانش و خواست و نیز همه چیزهای انسانی است. روشنایی آدمی را به گزینش راه راست توانا میکند؛ انسان تنها زمانی میتواند راه راست را برگزیند که خود را از آنچه مجذوبش کرده است بیرون آورد. ولی روشنایی درخور آن است که ضدی داشته باشد و آن تاریکی است، همچنانکه بدی ضد نیکی است. به همانگونه که اگر بدی نبود، انسان قدر نیکی را نمیدانست، به همانگونه که انسان تنها زمانی میتواند بهراستی خوب باشد که ضد آن را آزموده باشد، روشنایی نیز بی تاریکی ممکن نیست.
ادامه دارد...
#ایران #فلسفه #فلسفه_تاریخ
#ایرانشهر #هگل #آزادی_فردی
#دولت_ملی #روح #زرتشت
➣ @Notes_On_Liberty
✍🏻 در ایران از سدهای پیش، در کارنامهی روشنفکریِ مارکسی، هگلی، فرویدی، فوکویی، اشمیتی، پوپری و... هرگز، جز تقلید اندر تقلید هیچ نمییابیم و شگفت اینکه هر یک از آنها روی دیگر سکّهی مخالف بوده است. همچنانکه سبب دوستی مارکسیستها با هگل این بود که گمان میکردند که مارکس از هگل بهرهها گرفته، دشمنی پوپریها با هگل نیز دلیلی جز این ندارد که مرجع تقلید آنان مخالف هگل بوده است که معنای تقلید نیز جز این نیست!
📖 | تأملی درباره ایران، جواد طباطبایی، چاپ سوم، ص ۴۷
#خلق_را_تقلیدشان_بر_باد_داد
➣ @Notes_On_Liberty
📖 | تأملی درباره ایران، جواد طباطبایی، چاپ سوم، ص ۴۷
#خلق_را_تقلیدشان_بر_باد_داد
➣ @Notes_On_Liberty
👏1
On Liberty | دربارهی آزادی
📄 | دولت و نظم طبیعی اقتصاد (۳) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ از دید اسمیت، این نظم زمانی به هم میخورد که یک عامل اقتصادی، غیر از انسانها وارد بازار شود. این عامل، دولت است. اگر دولت وارد فعالیتهای اقتصادی شود، نظم بازار به هم میخورد؛ برای نمونه همان سال که…
📃 آیا لسهفر، عامل بحران است؟ (۱) | ✍🏻 جرج رایزمن
➣ @Notes_On_Liberty
❃ رسانهها در حال خلق یک افسانهی تاریخی هستند و آن افسانه این است که بحران مالی فعلی نتیجه آزادی اقتصادی و سرمایهداری لسهفر است. کافی است که در گوگل عبارت «بحران+لسه فر» را جستوجو کنید؛ در صفحاتی که به آنها ارجاع داده میشود، عبارتهایی مانند موارد زیر به چشم میخورد: «بحران وامهای رهنی اختلالی است که لسهفر به بار آورده است»، «نیکولاس سارکوزی رییسجمهور فرانسه گفت: اقتصاد لسهفر، خود تنظیمی و این بینش که بازار از همه بهتر میفهمد را باید تمام شده تلقی کرد»، «پیتر اشتاین بروک وزیر دارایی آلمان: همانطور که در جریان بحران وامهای مشکوکالوصول مشاهده شد ایدئولوژی لسهفر آمریکا، همانقدر که سادهانگارانه است، خطرناک نیز هست».، «پائولسون، اقتصاد لسهفر بحران مالی را جلو برد...»، «وداع با لسهفر»
❃ مقالات اخیر در نیویورکتایمز در راستای همین نظرات است. مثلاً در مقالهای گفته شد که فرهنگ ایالات متحده، سیستم سرمایهداری لسهفر را بهمثابه اقتصاد آرمانی تقدیس میکند... در مقالهای دیگر آمد: سیستم سیاسی ایالات متحده در طول ۳۰ سال گذشته به نفع مقرراتزدایی و علیه قوانین جدید عمل کرده است.
❃ در مقالهای دیگر دو خبرنگار ادعا کردند: «از سال ۱۹۹۷، آقای براون (نخستوزیر انگلیس) اصرار داشت که این حزب مقرراتزدایی و فلسفه اقتصادی به سبک آمریکایی را در دستور کار خود قرار دهد. رویکرد اقتصاد آزاد بانکهای این کشور را ترغیب کرد تا در سطح جهان توسعه یابند و کسب بازده را در مناطقی دور از جایی که در آن سپرده جذب میکنند دنبال کنند». در این مقاله حتی انگلستان هم کشوری که رویکرد لسهفر را دنبال میکند توصیف شده است.
❃ آنچه در این مقالات بهعنوان لسهفر معرفی شده کاملاً با معنی واقعی لسهفر در تضاد است و با این تعریف، حتی میتوان سیاستهای اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی در آخرین دهههای حیاتش را نیز مطابق اقتصاد لسهفر دانست. با این منطق میتوان سیاستهای برژنف و جانشینانش که اجازه میداد کارگران مزارع اشتراکی قطعاتی به وسعت حداکثر یک جریب را به حساب خودشان بکارند و محصول آن را در بازار کشاورزان به فروش برسانند را سیاست لسهفر دانست. با منطق رسانهها این سیاستها را در مقایسه با زمان استالین میتوان لسهفر دانست.
❃ نظام سرمایهداری لسهفر مفهومی معین دارد که این مفهوم کاملاً نادیده گرفته شده، انکار شده و صریحاً با عباراتی چون عباراتی که در بالا آمد بیحرمت شده است. سرمایهداری لسهفر یک سیستم اقتصادی-سیاسی بر پایهی مالکیت خصوصی ابزار تولید است و سیستمیاست که در آن وظیفه حکومت به حمایت از حقوق افراد در مقابل تعرض محدود شده است. این حمایت در مقابل افراد دیگر، دولتهای خارجی و از همه مهمتر خود دولت صورت میگیرد.
❃ ابزارهایی مانند قانون اساسی، تفکیک قوا و مکانیزم چک و اصلاح، تصریح حقوق بشر و حق شهروندان برای نگهداری و حمل سلاح به منظور محافظت دائمی از خودشان، حمایت از حقوق فردی در مقابل دولت را امکانپذیر میکند. در سیستم لسهفر دولت تنها نیروی پلیس، دادگاههای قانونی و تشکیلات دفاع ملّی که کسانی که اعمال خشونت میکنند را شناسایی و با آنها مبارزه میکند را شامل میشود و نه بیشتر.
❃ پوچی اظهاراتی که ادعا میکنند محیط سیاسی-اقتصادی کنونی ایالات متحده یک سیستم سرمایهداری لسهفر را نمایندگی میکند وقتی واضح میشود که نقش محدود دولت در یک سیستم لسهفر با حقایق زیر راجع به ایالات متحده مقایسه شود:
(لسهفر: آزادیِ عملِ اقتصادی)
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ رسانهها در حال خلق یک افسانهی تاریخی هستند و آن افسانه این است که بحران مالی فعلی نتیجه آزادی اقتصادی و سرمایهداری لسهفر است. کافی است که در گوگل عبارت «بحران+لسه فر» را جستوجو کنید؛ در صفحاتی که به آنها ارجاع داده میشود، عبارتهایی مانند موارد زیر به چشم میخورد: «بحران وامهای رهنی اختلالی است که لسهفر به بار آورده است»، «نیکولاس سارکوزی رییسجمهور فرانسه گفت: اقتصاد لسهفر، خود تنظیمی و این بینش که بازار از همه بهتر میفهمد را باید تمام شده تلقی کرد»، «پیتر اشتاین بروک وزیر دارایی آلمان: همانطور که در جریان بحران وامهای مشکوکالوصول مشاهده شد ایدئولوژی لسهفر آمریکا، همانقدر که سادهانگارانه است، خطرناک نیز هست».، «پائولسون، اقتصاد لسهفر بحران مالی را جلو برد...»، «وداع با لسهفر»
❃ مقالات اخیر در نیویورکتایمز در راستای همین نظرات است. مثلاً در مقالهای گفته شد که فرهنگ ایالات متحده، سیستم سرمایهداری لسهفر را بهمثابه اقتصاد آرمانی تقدیس میکند... در مقالهای دیگر آمد: سیستم سیاسی ایالات متحده در طول ۳۰ سال گذشته به نفع مقرراتزدایی و علیه قوانین جدید عمل کرده است.
❃ در مقالهای دیگر دو خبرنگار ادعا کردند: «از سال ۱۹۹۷، آقای براون (نخستوزیر انگلیس) اصرار داشت که این حزب مقرراتزدایی و فلسفه اقتصادی به سبک آمریکایی را در دستور کار خود قرار دهد. رویکرد اقتصاد آزاد بانکهای این کشور را ترغیب کرد تا در سطح جهان توسعه یابند و کسب بازده را در مناطقی دور از جایی که در آن سپرده جذب میکنند دنبال کنند». در این مقاله حتی انگلستان هم کشوری که رویکرد لسهفر را دنبال میکند توصیف شده است.
❃ آنچه در این مقالات بهعنوان لسهفر معرفی شده کاملاً با معنی واقعی لسهفر در تضاد است و با این تعریف، حتی میتوان سیاستهای اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی در آخرین دهههای حیاتش را نیز مطابق اقتصاد لسهفر دانست. با این منطق میتوان سیاستهای برژنف و جانشینانش که اجازه میداد کارگران مزارع اشتراکی قطعاتی به وسعت حداکثر یک جریب را به حساب خودشان بکارند و محصول آن را در بازار کشاورزان به فروش برسانند را سیاست لسهفر دانست. با منطق رسانهها این سیاستها را در مقایسه با زمان استالین میتوان لسهفر دانست.
❃ نظام سرمایهداری لسهفر مفهومی معین دارد که این مفهوم کاملاً نادیده گرفته شده، انکار شده و صریحاً با عباراتی چون عباراتی که در بالا آمد بیحرمت شده است. سرمایهداری لسهفر یک سیستم اقتصادی-سیاسی بر پایهی مالکیت خصوصی ابزار تولید است و سیستمیاست که در آن وظیفه حکومت به حمایت از حقوق افراد در مقابل تعرض محدود شده است. این حمایت در مقابل افراد دیگر، دولتهای خارجی و از همه مهمتر خود دولت صورت میگیرد.
❃ ابزارهایی مانند قانون اساسی، تفکیک قوا و مکانیزم چک و اصلاح، تصریح حقوق بشر و حق شهروندان برای نگهداری و حمل سلاح به منظور محافظت دائمی از خودشان، حمایت از حقوق فردی در مقابل دولت را امکانپذیر میکند. در سیستم لسهفر دولت تنها نیروی پلیس، دادگاههای قانونی و تشکیلات دفاع ملّی که کسانی که اعمال خشونت میکنند را شناسایی و با آنها مبارزه میکند را شامل میشود و نه بیشتر.
❃ پوچی اظهاراتی که ادعا میکنند محیط سیاسی-اقتصادی کنونی ایالات متحده یک سیستم سرمایهداری لسهفر را نمایندگی میکند وقتی واضح میشود که نقش محدود دولت در یک سیستم لسهفر با حقایق زیر راجع به ایالات متحده مقایسه شود:
(لسهفر: آزادیِ عملِ اقتصادی)
➣ @Notes_On_Liberty
📃 آیا لسهفر عامل بحران است؟ (۲) | ✍🏻 جرج رایزمن
➣ @Notes_On_Liberty
۱- در حال حاضر در ایالات متحده مخارج دولت بیش از ۴۰ درصد درآمد ملّی (مجموع حقوق و دستمزد و سود و بهرهای که در کشور به دست آمده) است و این بدون احتساب مخارجی است که در شرکتهای دولتی برون بودجهای چون فانی میو فردی مک صرف میشود(شرکتهای دولتی برون بودجهای Off-Budget Entities شرکتهایی هستند که به نوعی به دولت وابستگی دارند، ولی اسامی آنها در سند بودجه درج نشده است.م). به علاوه مخارج طرح موسوم به نجات را هم در بر نمیگیرد و این بدان معنی است که دولت بیش از ۴۰ دلار از هر ۱۰۰ دلار از تولید را بدون رضایت شهروندان (تولیدکنندگان) ضبط میکند.
پول و کالاهای مورد بحث فقط به این دلیل به دولت داده میشود که شهروندان نمیخواهند زندانی شوند. بدین ترتیب آزادی شهروندان در تصمیمگیری راجع به درآمد و تولیدشان بهشدت نقض میشود. در مقابل، در سیستم سرمایهداری لسهفر، مخارج دولت به قدری کم است که تنها یک نوع مالیات برای تامین آن کافی است و مواردی مانند مالیات بر درآمد شخصی و درآمد شرکتهای سهامی، مالیات بر عایدی سرمایه و ارث، مالیات برای تامین اجتماعی و مراقبتهای سلامتی وجود نخواهد داشت.
۲- در حال حاضر ۱۵ وزارت در کابینه فدرال وجود دارد که ۹تای آنها برای مداخله در بخش مسکن، حمل و نقل، مراقبتهای پزشکی، آموزش و پرورش، انرژی، استخراج معادن، کشاورزی، نیروی کار و تجارت به وجود آمده است و بدون اغراق تمام این ۱۵ وزارت بسیاری از جنبههای آزادی اقتصادی شهروندان را تهدید میکنند.
در یک سرمایهداری لسهفر یازده مورد از پانزده وزارت زایدند و تنها وزارتخانههای دادگستری، دفاع، خارجه و خزانهداری مورد نیازند. در این ۴ مورد هم باید برخی بخشها حذف شوند. مثلاً IRS (ادارهی جمعآوری مالیاتها) در وزارت خزانهداری و بخش ضد تراست در وزارت دادگستری باید کنار گذاشته شوند.
۳- مداخله اقتصادی دولت از طریق بیش از ۱۰۰۰ نمایندگی و کمیسیون تشدید میشود. تحت اقتصاد لسهفر فعالیت تمام کمیتههای این چنینی متوقف میشود. عملکرد FBI هم به عملیات ضد جاسوسی و ضد جرایم جنگی در داخل مرزهای کشور، محدود میشود.
۴- برای تکمیل فهرست مداخلههای دولتی و پایمال شدن آنچه از اقتصاد آزاد باقی مانده بود، در نظر آورید که در انتهای سال ۲۰۰۷، آخرین سالی که اطلاعات کاملی از آن در دسترس است، فدرال رجیستر ۷۳ هزار صفحه مقررات دولتی را به چاپ رساند و این به معنی یک افزایش بیش از ده هزار صفحهای از سال ۱۹۷۸ است (یعنی طی سالهایی که نیویورک تایمز بهعنوان سالهای مقرراتزدایی معرفی کرده است!).
در یک اقتصاد لسهفر، نیازی به فدرال رجیستر نیست. فعالیتهای وزارتهای باقی مانده و زیر مجموعههای آنها را قانونهای مربوطه و نه مقامات دولتی غیر منتخب کنترل میکنند.
۵- و البته قوانین، زیر مجموعهها و مقررات در سطح ایالتها را هم باید اضافه کرد. در سرمایهداری لسهفر این موارد تا حد زیادی از بین میروند و آنچه از آنها باقی میماند مشمول کاهشهای رادیکال در اندازه و مقیاس خواهد شد. آنچه امروز وجود دارد آنچنان از لسهفر به دور است که میتوان آن را بیشتر یک سیستم حکومت پلیسی دانست. جدیت رسانهها در نادیده گرفتن این انبوه مداخلات دولت و لسهفر دانستن سیستم اقتصادی فعلی را اگر به حساب بیصداقتی نگذاریم، نمیتوانیم چیزی غیر از توهم تلقی کنیم.
- ادامه دارد... (برای دسترسی به دیگر بخشها، عبارت آیا لسهفر عامل بحران است؟ را در کانال سرچ بزنید.)
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد
#لیبرالیسم_اقتصادی
#لسهفر #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
۱- در حال حاضر در ایالات متحده مخارج دولت بیش از ۴۰ درصد درآمد ملّی (مجموع حقوق و دستمزد و سود و بهرهای که در کشور به دست آمده) است و این بدون احتساب مخارجی است که در شرکتهای دولتی برون بودجهای چون فانی میو فردی مک صرف میشود(شرکتهای دولتی برون بودجهای Off-Budget Entities شرکتهایی هستند که به نوعی به دولت وابستگی دارند، ولی اسامی آنها در سند بودجه درج نشده است.م). به علاوه مخارج طرح موسوم به نجات را هم در بر نمیگیرد و این بدان معنی است که دولت بیش از ۴۰ دلار از هر ۱۰۰ دلار از تولید را بدون رضایت شهروندان (تولیدکنندگان) ضبط میکند.
پول و کالاهای مورد بحث فقط به این دلیل به دولت داده میشود که شهروندان نمیخواهند زندانی شوند. بدین ترتیب آزادی شهروندان در تصمیمگیری راجع به درآمد و تولیدشان بهشدت نقض میشود. در مقابل، در سیستم سرمایهداری لسهفر، مخارج دولت به قدری کم است که تنها یک نوع مالیات برای تامین آن کافی است و مواردی مانند مالیات بر درآمد شخصی و درآمد شرکتهای سهامی، مالیات بر عایدی سرمایه و ارث، مالیات برای تامین اجتماعی و مراقبتهای سلامتی وجود نخواهد داشت.
۲- در حال حاضر ۱۵ وزارت در کابینه فدرال وجود دارد که ۹تای آنها برای مداخله در بخش مسکن، حمل و نقل، مراقبتهای پزشکی، آموزش و پرورش، انرژی، استخراج معادن، کشاورزی، نیروی کار و تجارت به وجود آمده است و بدون اغراق تمام این ۱۵ وزارت بسیاری از جنبههای آزادی اقتصادی شهروندان را تهدید میکنند.
در یک سرمایهداری لسهفر یازده مورد از پانزده وزارت زایدند و تنها وزارتخانههای دادگستری، دفاع، خارجه و خزانهداری مورد نیازند. در این ۴ مورد هم باید برخی بخشها حذف شوند. مثلاً IRS (ادارهی جمعآوری مالیاتها) در وزارت خزانهداری و بخش ضد تراست در وزارت دادگستری باید کنار گذاشته شوند.
۳- مداخله اقتصادی دولت از طریق بیش از ۱۰۰۰ نمایندگی و کمیسیون تشدید میشود. تحت اقتصاد لسهفر فعالیت تمام کمیتههای این چنینی متوقف میشود. عملکرد FBI هم به عملیات ضد جاسوسی و ضد جرایم جنگی در داخل مرزهای کشور، محدود میشود.
۴- برای تکمیل فهرست مداخلههای دولتی و پایمال شدن آنچه از اقتصاد آزاد باقی مانده بود، در نظر آورید که در انتهای سال ۲۰۰۷، آخرین سالی که اطلاعات کاملی از آن در دسترس است، فدرال رجیستر ۷۳ هزار صفحه مقررات دولتی را به چاپ رساند و این به معنی یک افزایش بیش از ده هزار صفحهای از سال ۱۹۷۸ است (یعنی طی سالهایی که نیویورک تایمز بهعنوان سالهای مقرراتزدایی معرفی کرده است!).
در یک اقتصاد لسهفر، نیازی به فدرال رجیستر نیست. فعالیتهای وزارتهای باقی مانده و زیر مجموعههای آنها را قانونهای مربوطه و نه مقامات دولتی غیر منتخب کنترل میکنند.
۵- و البته قوانین، زیر مجموعهها و مقررات در سطح ایالتها را هم باید اضافه کرد. در سرمایهداری لسهفر این موارد تا حد زیادی از بین میروند و آنچه از آنها باقی میماند مشمول کاهشهای رادیکال در اندازه و مقیاس خواهد شد. آنچه امروز وجود دارد آنچنان از لسهفر به دور است که میتوان آن را بیشتر یک سیستم حکومت پلیسی دانست. جدیت رسانهها در نادیده گرفتن این انبوه مداخلات دولت و لسهفر دانستن سیستم اقتصادی فعلی را اگر به حساب بیصداقتی نگذاریم، نمیتوانیم چیزی غیر از توهم تلقی کنیم.
- ادامه دارد... (برای دسترسی به دیگر بخشها، عبارت آیا لسهفر عامل بحران است؟ را در کانال سرچ بزنید.)
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد
#لیبرالیسم_اقتصادی
#لسهفر #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 شبهروشنفکران ایرانستیز (۱) | ✍🏻 مصطفی نصیری
➣ @Notes_On_Liberty
❃ جای بسی تأسف است که گروهی استاد-روشنفکرْ با ظاهر پستمدرن اما به واقع عملهی ایدهئولوژیهای گریز از مرکزِ جزوْگرا، همهی تلاش (و البته امکانات دولتی در اختیار) خود را بهکار بستهاند تا پدیدار ملیت واحد ایرانی را انکار، و آن را از مبنای اندیشگی تاریخی مبتنی بر مصالح عالیه سیاسی، به مبنای بلاواسطه و طبیعی عصبیت قومی و خونی فروبکاهند.
❃ کسانی مانند میری مینق و همسُرایان دورهگرد که آلرژی شدید به گردهافشانی سروهای ایرانشهری وجهالشبه همه آنها است، بهواقع «ایران ستیزان»ی هستند که میکوشند؛ ایران را از یک «جامعه تاریخی» به «جماعت»های خونی و زبانی و... فروبکاهند. بیهیچ تعارفی، شبههپراکنی در روند طبیعی ملیت واحد ایرانی، بهویژه تلاش برای تحریک زبانی در استانهایی که آن سوی مرزهایشان، کشورهای متناظری وجود دارد، هیچ نامی جز ایرانستیزی ندارد.
❃ «جماعت» عبارت از مردمانی با مناسبات بسیط و بلاواسطه طبیعی است که کنشهای متقابل و مستقیم آنها مبتنی بر شباهتهای طبیعی مثل تبار و زبان... است، حال آنکه جامعه؛ ساحت سیاسی بالاتری است که برمبنای اندیشه و ساخت فرهنگی مشترکْ در یک روند -از جزو به کل- تمدنی شکل میگیرد. مهمترین تمایز جامعه (گِزِلشافت-سوسایتی) با جماعت (گِماینشافت-کامیونتی) در این است که؛ اولی پدیداری تمدنی و مبتنی بر اندیشه انسانی یا بهتعبیر خلدونی «عمران» است که منجر به ساخت یک فرهنگ مشترک از خردهفرهنگها میشود. ولی دومی تکوینی بلاواسطه، پیشاتمدنی و مبتنی بر انواع عصبیتهای طبیعی است. اینجا لازم میبینم توضیحی را در خصوص دو مضمون مفهوم «طبیعی» ارائه بدهم که فهم آن برای میریمینق متعسر شده است. او در آخرین اظهار نظر درباره کابوس همیشگی خود و همسرایانش -ایرانشهری- گفته است که دکتر طباطبایی «وحدت ملّی ایرانشهری» را «از همان آغاز تاریخ آن امری طبیعی» میداند در حالیکه وحدت ملّی ایرانی اگر امر تاریخی باشد، نمیتواند طبیعی بوده و ذیل طبیعت بگنجد، و اگر طبیعی باشد، نمیتواند امر تاریخی بهحساب بیاید. درواقع از نظر میریمینق، مفهوم طبیعی تنها یک معنی دارد که عبارت از منسوب به طبیعت است. آیا واقعاً کسی که ادعای فیلسوفی دارد تا این حد نمیداند که امر طبیعی بهمعنای امری موافق و «مقتضای طبع»، سازگاری اجتماعی و غیراجباری نیز بوده و این دو طبیعی -منسوب به طبیعت و موافق طبع- مشترک لفظی هستند؟! اگر «کاخ ایرانشهری» بر روی چنین پایه سستی بنا شده بود، دیگر دلیلی نداشت به کابوس او و همسرایان بدل شود. شکلگیری دولتملّتهایی مثل ترکیه و جمهوری آذربایجان، از اینحیث طبیعی نیست که نتیجه یک جعل و ناشی از برخی مناسبات و قرارهای سیاسی بود. همچنین برخی دولتملّتهای اروپایی نیز در نتیجه بعضی قرارها و معاهدات سیاسی شکل گرفته و از اینحیث روند تکوین آنها «طبیعی» نبوده است. ولی تکوین دولتملّت ایرانی ناشی از هیچ معاهده و قرار سیاسی نیست. با این فهم -البته سوءفهم- میریمینق از «روند طبیعی» بهناچار باید «مدنیبالطبع بودن انسان» را بهخلاف مضمونی که همه از آن میشناسند، به معنی اندراج انسان ذیل طبیعت -و نه برآمدن از طبیعت و گذار به جامعه- فهمید!
❃ باری؛ جامعهشناسی، آنگونه که بنیادگذارانی مثل امیل دورکیم اشاره کردهاند، علم بررسی سیر گذار از نهادهای طبیعی و کوچک مثل خانواده و عشیره و قبیله، به نهادهای بزرگ و سیاسی مثل دولت و جامعه مدنی، و یا شناخت و ایضاح منطق تبدیل جماعتهای طبیعی به یک جامعه سیاسی است. براین اساس؛ هرکسی که بخواهد دولت-ملّت تاریخی ایرانی را -فارغ از تکوین طبیعی آن- از وجه سیاسی و مبنای «عمران» به وجه طبیعی «عصبیت» و از مبنای «حضارت» به خوی «بدویت» فروبکاهد، بیگمان صفتی جز "ایرانستیزی" برازنده قامت ناساز او نخواهد بود. درست است که «خون کسانی را که از یک نژادند متحد میکند ولی قاطعانه دیگری را مستثنا میکند و بین خود راه نمیدهد». (رک: تاریخ پائولو گروسی: قانون در اروپا، ترجمه هنری ملکمی، ص ۲۷). پس بازگشت به مبنای قومیت در مقام و مقوله سیاست، نتیجهای جز طرد بقیه قومیتها ندارد. بیسبب نیست که این گروه اینهمه به مفهوم «اتنیک» علاقه دارند. بهیاد داریم که جامعهشناسی را قبل از اگوست کنت، با نام علم «فیزیک اجتماعی» مینامیدند که هدف آن عبارت از کشف قوانینی بود که «جزو»ها را در یک «کل» معنیدار قرار میداد. اما ظاهراً از نظر همسُرایان دورهگرد، جامعهشناسی در اصل علم «شیمی اجتماعی» است که «کل»ها را به «جزء»ها تجزیه میکند. جای تردید نیست.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ جای بسی تأسف است که گروهی استاد-روشنفکرْ با ظاهر پستمدرن اما به واقع عملهی ایدهئولوژیهای گریز از مرکزِ جزوْگرا، همهی تلاش (و البته امکانات دولتی در اختیار) خود را بهکار بستهاند تا پدیدار ملیت واحد ایرانی را انکار، و آن را از مبنای اندیشگی تاریخی مبتنی بر مصالح عالیه سیاسی، به مبنای بلاواسطه و طبیعی عصبیت قومی و خونی فروبکاهند.
❃ کسانی مانند میری مینق و همسُرایان دورهگرد که آلرژی شدید به گردهافشانی سروهای ایرانشهری وجهالشبه همه آنها است، بهواقع «ایران ستیزان»ی هستند که میکوشند؛ ایران را از یک «جامعه تاریخی» به «جماعت»های خونی و زبانی و... فروبکاهند. بیهیچ تعارفی، شبههپراکنی در روند طبیعی ملیت واحد ایرانی، بهویژه تلاش برای تحریک زبانی در استانهایی که آن سوی مرزهایشان، کشورهای متناظری وجود دارد، هیچ نامی جز ایرانستیزی ندارد.
❃ «جماعت» عبارت از مردمانی با مناسبات بسیط و بلاواسطه طبیعی است که کنشهای متقابل و مستقیم آنها مبتنی بر شباهتهای طبیعی مثل تبار و زبان... است، حال آنکه جامعه؛ ساحت سیاسی بالاتری است که برمبنای اندیشه و ساخت فرهنگی مشترکْ در یک روند -از جزو به کل- تمدنی شکل میگیرد. مهمترین تمایز جامعه (گِزِلشافت-سوسایتی) با جماعت (گِماینشافت-کامیونتی) در این است که؛ اولی پدیداری تمدنی و مبتنی بر اندیشه انسانی یا بهتعبیر خلدونی «عمران» است که منجر به ساخت یک فرهنگ مشترک از خردهفرهنگها میشود. ولی دومی تکوینی بلاواسطه، پیشاتمدنی و مبتنی بر انواع عصبیتهای طبیعی است. اینجا لازم میبینم توضیحی را در خصوص دو مضمون مفهوم «طبیعی» ارائه بدهم که فهم آن برای میریمینق متعسر شده است. او در آخرین اظهار نظر درباره کابوس همیشگی خود و همسرایانش -ایرانشهری- گفته است که دکتر طباطبایی «وحدت ملّی ایرانشهری» را «از همان آغاز تاریخ آن امری طبیعی» میداند در حالیکه وحدت ملّی ایرانی اگر امر تاریخی باشد، نمیتواند طبیعی بوده و ذیل طبیعت بگنجد، و اگر طبیعی باشد، نمیتواند امر تاریخی بهحساب بیاید. درواقع از نظر میریمینق، مفهوم طبیعی تنها یک معنی دارد که عبارت از منسوب به طبیعت است. آیا واقعاً کسی که ادعای فیلسوفی دارد تا این حد نمیداند که امر طبیعی بهمعنای امری موافق و «مقتضای طبع»، سازگاری اجتماعی و غیراجباری نیز بوده و این دو طبیعی -منسوب به طبیعت و موافق طبع- مشترک لفظی هستند؟! اگر «کاخ ایرانشهری» بر روی چنین پایه سستی بنا شده بود، دیگر دلیلی نداشت به کابوس او و همسرایان بدل شود. شکلگیری دولتملّتهایی مثل ترکیه و جمهوری آذربایجان، از اینحیث طبیعی نیست که نتیجه یک جعل و ناشی از برخی مناسبات و قرارهای سیاسی بود. همچنین برخی دولتملّتهای اروپایی نیز در نتیجه بعضی قرارها و معاهدات سیاسی شکل گرفته و از اینحیث روند تکوین آنها «طبیعی» نبوده است. ولی تکوین دولتملّت ایرانی ناشی از هیچ معاهده و قرار سیاسی نیست. با این فهم -البته سوءفهم- میریمینق از «روند طبیعی» بهناچار باید «مدنیبالطبع بودن انسان» را بهخلاف مضمونی که همه از آن میشناسند، به معنی اندراج انسان ذیل طبیعت -و نه برآمدن از طبیعت و گذار به جامعه- فهمید!
❃ باری؛ جامعهشناسی، آنگونه که بنیادگذارانی مثل امیل دورکیم اشاره کردهاند، علم بررسی سیر گذار از نهادهای طبیعی و کوچک مثل خانواده و عشیره و قبیله، به نهادهای بزرگ و سیاسی مثل دولت و جامعه مدنی، و یا شناخت و ایضاح منطق تبدیل جماعتهای طبیعی به یک جامعه سیاسی است. براین اساس؛ هرکسی که بخواهد دولت-ملّت تاریخی ایرانی را -فارغ از تکوین طبیعی آن- از وجه سیاسی و مبنای «عمران» به وجه طبیعی «عصبیت» و از مبنای «حضارت» به خوی «بدویت» فروبکاهد، بیگمان صفتی جز "ایرانستیزی" برازنده قامت ناساز او نخواهد بود. درست است که «خون کسانی را که از یک نژادند متحد میکند ولی قاطعانه دیگری را مستثنا میکند و بین خود راه نمیدهد». (رک: تاریخ پائولو گروسی: قانون در اروپا، ترجمه هنری ملکمی، ص ۲۷). پس بازگشت به مبنای قومیت در مقام و مقوله سیاست، نتیجهای جز طرد بقیه قومیتها ندارد. بیسبب نیست که این گروه اینهمه به مفهوم «اتنیک» علاقه دارند. بهیاد داریم که جامعهشناسی را قبل از اگوست کنت، با نام علم «فیزیک اجتماعی» مینامیدند که هدف آن عبارت از کشف قوانینی بود که «جزو»ها را در یک «کل» معنیدار قرار میداد. اما ظاهراً از نظر همسُرایان دورهگرد، جامعهشناسی در اصل علم «شیمی اجتماعی» است که «کل»ها را به «جزء»ها تجزیه میکند. جای تردید نیست.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 شبهروشنفکران ایرانستیز (۲) | ✍🏻 مصطفی نصیری
➣ @Notes_On_Liberty
❃ همه اساتید جامعهشناسی، ایرانستیز نیستند بلکه مراد از ایرانستیزیِ جامعهشناسی، توجه دادن به کسانی است که آن را بهمثابه شیمی اجتماعی برای تقسیم یک ملّت به گروههای متفاوت خونی بهکار میبندند.
❃ ایران ما کشوری است که از حیث اجتماعی سرشار از تنوعها و تکثرهایی مثل گویش و پوشش و خردهفرهنگها و حتی نظامهای معیشتی است که در نتیجه هزاران سال دادوستد سازگارانه، بهطور طبیعی به وحدت فرهنگی رسیدهاند. بهعنوان مثال در سراسر ایران، پوششها، گویشها، غذاها، بازیها و... متعددی رواج دارد. با اینحال اگر از همه شهرستانهای پرشمار کشور، کسانی را به یک انجمن دعوت کنیم، امری که هر روزه، هزاران مورد از آن در سراسر کشور رخ میدهد، مدعوین انجمن، بهرغم پوششهای متنوع آشنا، دارای پوشش مشترک، بهرغم غذاهایی با ذائقههای متفاوتْ دارای غذاهای خوشایند همه ذائقهها، بهرغم لهجهها و گویشهای رنگارنگْ دارای زبان مشترک، و همینطور دارای اصول و نزاکتهای رفتاری همهپسند، ایدهها و موضوعاتِ همهباور، شعر و ادب مشترک و... هستند. از همسویی و همافزایی مشترکات یاد شده است که وجه سیاسی ایران شکل میگیرد.
❃ درواقع ایران از حیث سیاسی؛ دولتملّتی یگانه با زبان، فرهنگ، نظامات و نهادهای تاریخی ملّی است که بهصورت طبیعی تکوین یافته است. امر ملّی ایرانیْ در عین اینکه مصبوغی از همه رنگهای ایرانی است، اما به رنگ اختصاصی هیچ یک از تنوعها و تکثرهای ایرانی هم نیست. جامعهشناسانی مانند میریمینق که ادعای «روایتی متکثر و متنوع و دموکراتیک» از ایران را دارند باید روشن کنند که بهدنبال کدام تکثرْ با چه مبنایی و در چه سطحی هستند؟ ارائه «روایتهای دموکراتیک» از تکثرهای اجتماعی، در حالت خوشبینانه، اگر بهمعنی به رسمیت شناختن پوششها و گویشها و ذائقهها و... متکثرْ در عین وفاداری به «مابهالاشتراک» آنها باشد، چیزی جز تحصیل حاصل نخواهد بود. ولی اگر مراد آنان؛ ایجاد تقابل «یا این یا آن» میان هر یک از تنوعها با دیگری از یکطرفْ و با صورتهای مشترک از طرف دیگر، بهویژه تقابل میان زبان ملّی و بقیه زبانها باشد، که متاسفانه تکرار اصطلاحات مبتذلی مانند «اتنیک» و «شوونیسم فارسی» و «آسیمیلاسیون» و...، حکایت از چنین غرضی دارد، چیزی جز ایرانستیزی در پوشش «فارسیستیزی» نیست. بحث زبان را از اینحیث متمایز کردم که زبان فارسی تنها زبان ملّی ایران سیاسی و یکی از مبانی وحدت آن نیست، بلکه فراتر از آن، زبان تمدنی «ایرانِ بزرگِ فرهنگی» و حتی قلمرو شرقی جهان اسلام است. میراثی را که زبان فارسی در تاریخ اسلامی بهیادگار گذاشته است، با عزل نظر از منابع اولیه دین اسلامی، اگر بیشتر از زبان عربی نباشدْ کم از آن نیست، و حتی از دیدگاهیْ نقشی بهمراتب اساسیتر از زبان عربی ایفا کرده است.
❃ افزون بر اینکه گسترش دین اسلامی در سرزمینهای شرقی ـماوراء ایران فعلیـ با میانجی زبان فارسی صورت گرفته، امری که مستشرقین از آن به دو زبانه بودن اسلام تعبیر میکنند، این نکته هم که باز اکثریت قاطع مستشرقین به آن توجه کرده و حتی بسیاری از عربان متعصب نیز توان انکار آن را نداشته و ندارند نیز حایز اهمیت فراوان است که درونمایه آنچهکه «تمدن اسلامیعربی» نامیده میشود، از حیث مضمونی وامدار زبان فارسی است. بنابراین پیامدهای سوء ایجاد هرگونه رخنهای در موقعیت آن، محدود و منحصر در جغرافیای ایران سیاسی نخواهد ماند.
❃ به اقتفای سعدی علیهالرحمه که گفت: «جاییکه سلطان خیمه زد / غوغا نماند عام را» تکرار و تاکید میکنم؛ جاییکه عَمالقۀ عرب در سدههای اولیه اسلامی که میراثی مهمتر از زبان عربی برای خود نمیشناختند، در توصیف و تعریفِ تمدنی که آن را نیز میراث مزعوم خود میدانستند، گزیری از اعتراف به این واقعیت روشنتر از آفتاب که «اللغة لنا {العرب} والمعانی لهم {الفرس}» نداشتند، جایی و جایگاهی برای امثال آن استاد-روشنفکرْ نمیماند که منبعی جز «ما بینالشفتین» دانشجوی مغولشان برای ارجاع ندارند.
#ایران #ایرانشهر #دولت_ملی
#شبهروشنفکران_ایرانستیز
#ایرانستیزی_در_نقاب
#ایرانشهری #ایران_بزرگ_فرهنگی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ همه اساتید جامعهشناسی، ایرانستیز نیستند بلکه مراد از ایرانستیزیِ جامعهشناسی، توجه دادن به کسانی است که آن را بهمثابه شیمی اجتماعی برای تقسیم یک ملّت به گروههای متفاوت خونی بهکار میبندند.
❃ ایران ما کشوری است که از حیث اجتماعی سرشار از تنوعها و تکثرهایی مثل گویش و پوشش و خردهفرهنگها و حتی نظامهای معیشتی است که در نتیجه هزاران سال دادوستد سازگارانه، بهطور طبیعی به وحدت فرهنگی رسیدهاند. بهعنوان مثال در سراسر ایران، پوششها، گویشها، غذاها، بازیها و... متعددی رواج دارد. با اینحال اگر از همه شهرستانهای پرشمار کشور، کسانی را به یک انجمن دعوت کنیم، امری که هر روزه، هزاران مورد از آن در سراسر کشور رخ میدهد، مدعوین انجمن، بهرغم پوششهای متنوع آشنا، دارای پوشش مشترک، بهرغم غذاهایی با ذائقههای متفاوتْ دارای غذاهای خوشایند همه ذائقهها، بهرغم لهجهها و گویشهای رنگارنگْ دارای زبان مشترک، و همینطور دارای اصول و نزاکتهای رفتاری همهپسند، ایدهها و موضوعاتِ همهباور، شعر و ادب مشترک و... هستند. از همسویی و همافزایی مشترکات یاد شده است که وجه سیاسی ایران شکل میگیرد.
❃ درواقع ایران از حیث سیاسی؛ دولتملّتی یگانه با زبان، فرهنگ، نظامات و نهادهای تاریخی ملّی است که بهصورت طبیعی تکوین یافته است. امر ملّی ایرانیْ در عین اینکه مصبوغی از همه رنگهای ایرانی است، اما به رنگ اختصاصی هیچ یک از تنوعها و تکثرهای ایرانی هم نیست. جامعهشناسانی مانند میریمینق که ادعای «روایتی متکثر و متنوع و دموکراتیک» از ایران را دارند باید روشن کنند که بهدنبال کدام تکثرْ با چه مبنایی و در چه سطحی هستند؟ ارائه «روایتهای دموکراتیک» از تکثرهای اجتماعی، در حالت خوشبینانه، اگر بهمعنی به رسمیت شناختن پوششها و گویشها و ذائقهها و... متکثرْ در عین وفاداری به «مابهالاشتراک» آنها باشد، چیزی جز تحصیل حاصل نخواهد بود. ولی اگر مراد آنان؛ ایجاد تقابل «یا این یا آن» میان هر یک از تنوعها با دیگری از یکطرفْ و با صورتهای مشترک از طرف دیگر، بهویژه تقابل میان زبان ملّی و بقیه زبانها باشد، که متاسفانه تکرار اصطلاحات مبتذلی مانند «اتنیک» و «شوونیسم فارسی» و «آسیمیلاسیون» و...، حکایت از چنین غرضی دارد، چیزی جز ایرانستیزی در پوشش «فارسیستیزی» نیست. بحث زبان را از اینحیث متمایز کردم که زبان فارسی تنها زبان ملّی ایران سیاسی و یکی از مبانی وحدت آن نیست، بلکه فراتر از آن، زبان تمدنی «ایرانِ بزرگِ فرهنگی» و حتی قلمرو شرقی جهان اسلام است. میراثی را که زبان فارسی در تاریخ اسلامی بهیادگار گذاشته است، با عزل نظر از منابع اولیه دین اسلامی، اگر بیشتر از زبان عربی نباشدْ کم از آن نیست، و حتی از دیدگاهیْ نقشی بهمراتب اساسیتر از زبان عربی ایفا کرده است.
❃ افزون بر اینکه گسترش دین اسلامی در سرزمینهای شرقی ـماوراء ایران فعلیـ با میانجی زبان فارسی صورت گرفته، امری که مستشرقین از آن به دو زبانه بودن اسلام تعبیر میکنند، این نکته هم که باز اکثریت قاطع مستشرقین به آن توجه کرده و حتی بسیاری از عربان متعصب نیز توان انکار آن را نداشته و ندارند نیز حایز اهمیت فراوان است که درونمایه آنچهکه «تمدن اسلامیعربی» نامیده میشود، از حیث مضمونی وامدار زبان فارسی است. بنابراین پیامدهای سوء ایجاد هرگونه رخنهای در موقعیت آن، محدود و منحصر در جغرافیای ایران سیاسی نخواهد ماند.
❃ به اقتفای سعدی علیهالرحمه که گفت: «جاییکه سلطان خیمه زد / غوغا نماند عام را» تکرار و تاکید میکنم؛ جاییکه عَمالقۀ عرب در سدههای اولیه اسلامی که میراثی مهمتر از زبان عربی برای خود نمیشناختند، در توصیف و تعریفِ تمدنی که آن را نیز میراث مزعوم خود میدانستند، گزیری از اعتراف به این واقعیت روشنتر از آفتاب که «اللغة لنا {العرب} والمعانی لهم {الفرس}» نداشتند، جایی و جایگاهی برای امثال آن استاد-روشنفکرْ نمیماند که منبعی جز «ما بینالشفتین» دانشجوی مغولشان برای ارجاع ندارند.
#ایران #ایرانشهر #دولت_ملی
#شبهروشنفکران_ایرانستیز
#ایرانستیزی_در_نقاب
#ایرانشهری #ایران_بزرگ_فرهنگی
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 چرا مصدقی نیستم؟ ➣ @Notes_On_Liberty نقل کردهاند صد و اندی سال پیش بازرگانی بریتانیایی یعنی همان ویلیام ناکس دارسی معروف قراردادی با شاه قاجار بست تا در ایران به اکتشاف نفت بپردازد، قرار شد اگر نفتی پیدا شد ۱۶ درصد از درآمد آن را به دولت فخیمهی ایران…
📃 | وطنپرستی کافی نیست، دلیری دانستن داشته باش!
➣ @Notes_On_Liberty
❃ دیدم بزرگواری به نقش «کودتا»ی ۲۸ امرداد آمریکاییها در جلوگیری از حرکت «دموکراتیک» مردم ایران اشاره کرده است. پیشتر گفتهاند که قضیه ۲۸ مرداد را به معنای واقعی کلمه نمیتوان «کودتا» دانست(من آن را بازگشت پادشاه به قدرت قانونیاش مینامم)؛ زمانی میتوان واقعهای را کودتا نامید که کسانی با استفاده از نیروی ارتش و ابزارهایی از این دست یک مقام قانونی را کلهپا کنند؛ در مورد آن دوران با توجه به اینکه شاه دستور عزل را توسط نعمتالله نصیری برای مرحوم مصدق فرستاده بوده است و حق این کار را هم با توجه به انحلال مجلس در آن زمان داشت، آن بزرگوار نخستوزیر قانونی مملکت نبود که حال بخواهیم استفاده از ارتش و البته جواهل و فواحش را برای برکناریاش کودتا تلقی کنیم (از قرار دکتر غلامحسین صدیقی هم تذکری پیش از این قضایا به مصدق داده بود). بماند که نگارنده معتقد است کودتا لزوماً همه جا هم بد نیست، گاهی مثلاً در مورد شیلی از نان شب هم واجبتر بود!
❃ اینکه یانکیها و کرمیت روزولت هم این وسط کارهایی کردهاند و پولهایی به کسانی پرداخته شده است هم تغییری در اوضاع نمیدهد، طبیعی است که آنها نسبت به یک کشور نفتی در همسایگی شوروی بیتفاوت نمیگذشتند. ولی مصدق را هرچند وطنپرست بدانیم، ولی آنچه از او دیده شده است به هرچیز شبیه باشد، به دموکراتیک بودن شبیه نیست. یکی از مهمترین مولفهها در دموکراسی واقعی احترام به قانون و رعایت حقوق فردی شهروندان است. ولی بزرگوار بنای این تفننها را نداشت، «قانون امنیت اجتماعی» یکی نمونه جالب در دوران اوست که دست دولت را در سرکوب مخالفان باز میگذاشت، اعتصاب و اجتماعات اعتراضی را ممنوع کرده بود و دولت میتوانست با دست باز به تادیب و تبعید مخالفان بپردازد.
❃ گفته شده است که این قانون بسیاری از حقوق مردم را از بین برد. به موجب این قانون اظهارات پلیس یا وزارت دادگستری ایران درست تلقی میشد مگر آنکه خلاف آن ثابت شود. به عبارت دیگر، فرد مادامی که بیگناهیاش ثابت نمیشد، مجرم محسوب میشد و میشد افراد را بدون اطلاع آنها از اتهام، بازداشت و زندانی کرد. اجتماع بیش از دو نفر ممنوع بود و در نتیجه تظاهرات و اعتصابها غیرممکن شده بود؛ حتی اعتراف به داشتن نیت انجام کاری جرم محسوب میشد!
❃ سروصدای خیلی از مخالفان هم درآمد؛ گفتهاند دکتر مظفر بقایی کرمانی «در مجلس شورای ملّی مضرات بسیاری برای آن برشمرد و آن را مخل آزادیهای مشروع سیاسی و اجتماعی مردم کشور ارزیابی نمود و مواردی از آن را بدتر از قانون یاسای چنگیزی دانست و اجرای آن را بیش از آنکه متضمن جلوگیری از فعالیت مخالفان قانون اساسی و آزادیهای سیاسی مردم کشور بداند، محملی قانونی برای مجازات آزادیخواهان دانست و بهطور تلویحی مصدق را شماتت و سرزنش کرد که پس از عمری آزادیخواهی و طرفداری از قانون اساسی مشروطیت، خود گرفتار روش استبدادی حکومت شده است.»
❃ البته هدف اعلام شده قانون کنترل نظم بود، ولی محدود کردن حقوق اساسی مردم راه به هرکجا ببرد به دموکراسی نخواهد برد، دموکراسی مسئلهی نهادها و قانونهاست، نه افراد و نیتها. اینکه ما فکر کنیم اگر یانکیهای توطئهگر در آن دوران نبودند شاید ما یک دموکراسی در حد اسکاندیناوی بودیم، واقعگرایانه نیست، یک ویژگی بد که در روانشناسی سیاسی ما ایرانیان لانه کرده است و البته غیرطبیعی هم نیست این است که مسئول بدبختی خودمان را جایی بیرون مرزها جستجو می کنیم. فکر میکنیم کودکانی معصومی هستیم که گیر نابکاران اجنبی افتادیم، وگرنه آیندهمان درخشان بود، جایی باید توقف کرد و مسئولیت نابخردیها را پذیرفت، این همان نقطه تغییر است که باید به آن برسیم، هیچ نیروی خارجی تا وقتی درون یک کشور به بحران نرسیده باشد، نمیتواند اثری ویرانگر بگذارد؛ والله اعلم.
📃 | برگرفته از یادداشتی از دکتر خالقی
#ایران #اقتصاد #سیاست
#دولت_ملی #منافع_ملی
#آزادی_فردی #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ دیدم بزرگواری به نقش «کودتا»ی ۲۸ امرداد آمریکاییها در جلوگیری از حرکت «دموکراتیک» مردم ایران اشاره کرده است. پیشتر گفتهاند که قضیه ۲۸ مرداد را به معنای واقعی کلمه نمیتوان «کودتا» دانست(من آن را بازگشت پادشاه به قدرت قانونیاش مینامم)؛ زمانی میتوان واقعهای را کودتا نامید که کسانی با استفاده از نیروی ارتش و ابزارهایی از این دست یک مقام قانونی را کلهپا کنند؛ در مورد آن دوران با توجه به اینکه شاه دستور عزل را توسط نعمتالله نصیری برای مرحوم مصدق فرستاده بوده است و حق این کار را هم با توجه به انحلال مجلس در آن زمان داشت، آن بزرگوار نخستوزیر قانونی مملکت نبود که حال بخواهیم استفاده از ارتش و البته جواهل و فواحش را برای برکناریاش کودتا تلقی کنیم (از قرار دکتر غلامحسین صدیقی هم تذکری پیش از این قضایا به مصدق داده بود). بماند که نگارنده معتقد است کودتا لزوماً همه جا هم بد نیست، گاهی مثلاً در مورد شیلی از نان شب هم واجبتر بود!
❃ اینکه یانکیها و کرمیت روزولت هم این وسط کارهایی کردهاند و پولهایی به کسانی پرداخته شده است هم تغییری در اوضاع نمیدهد، طبیعی است که آنها نسبت به یک کشور نفتی در همسایگی شوروی بیتفاوت نمیگذشتند. ولی مصدق را هرچند وطنپرست بدانیم، ولی آنچه از او دیده شده است به هرچیز شبیه باشد، به دموکراتیک بودن شبیه نیست. یکی از مهمترین مولفهها در دموکراسی واقعی احترام به قانون و رعایت حقوق فردی شهروندان است. ولی بزرگوار بنای این تفننها را نداشت، «قانون امنیت اجتماعی» یکی نمونه جالب در دوران اوست که دست دولت را در سرکوب مخالفان باز میگذاشت، اعتصاب و اجتماعات اعتراضی را ممنوع کرده بود و دولت میتوانست با دست باز به تادیب و تبعید مخالفان بپردازد.
❃ گفته شده است که این قانون بسیاری از حقوق مردم را از بین برد. به موجب این قانون اظهارات پلیس یا وزارت دادگستری ایران درست تلقی میشد مگر آنکه خلاف آن ثابت شود. به عبارت دیگر، فرد مادامی که بیگناهیاش ثابت نمیشد، مجرم محسوب میشد و میشد افراد را بدون اطلاع آنها از اتهام، بازداشت و زندانی کرد. اجتماع بیش از دو نفر ممنوع بود و در نتیجه تظاهرات و اعتصابها غیرممکن شده بود؛ حتی اعتراف به داشتن نیت انجام کاری جرم محسوب میشد!
❃ سروصدای خیلی از مخالفان هم درآمد؛ گفتهاند دکتر مظفر بقایی کرمانی «در مجلس شورای ملّی مضرات بسیاری برای آن برشمرد و آن را مخل آزادیهای مشروع سیاسی و اجتماعی مردم کشور ارزیابی نمود و مواردی از آن را بدتر از قانون یاسای چنگیزی دانست و اجرای آن را بیش از آنکه متضمن جلوگیری از فعالیت مخالفان قانون اساسی و آزادیهای سیاسی مردم کشور بداند، محملی قانونی برای مجازات آزادیخواهان دانست و بهطور تلویحی مصدق را شماتت و سرزنش کرد که پس از عمری آزادیخواهی و طرفداری از قانون اساسی مشروطیت، خود گرفتار روش استبدادی حکومت شده است.»
❃ البته هدف اعلام شده قانون کنترل نظم بود، ولی محدود کردن حقوق اساسی مردم راه به هرکجا ببرد به دموکراسی نخواهد برد، دموکراسی مسئلهی نهادها و قانونهاست، نه افراد و نیتها. اینکه ما فکر کنیم اگر یانکیهای توطئهگر در آن دوران نبودند شاید ما یک دموکراسی در حد اسکاندیناوی بودیم، واقعگرایانه نیست، یک ویژگی بد که در روانشناسی سیاسی ما ایرانیان لانه کرده است و البته غیرطبیعی هم نیست این است که مسئول بدبختی خودمان را جایی بیرون مرزها جستجو می کنیم. فکر میکنیم کودکانی معصومی هستیم که گیر نابکاران اجنبی افتادیم، وگرنه آیندهمان درخشان بود، جایی باید توقف کرد و مسئولیت نابخردیها را پذیرفت، این همان نقطه تغییر است که باید به آن برسیم، هیچ نیروی خارجی تا وقتی درون یک کشور به بحران نرسیده باشد، نمیتواند اثری ویرانگر بگذارد؛ والله اعلم.
📃 | برگرفته از یادداشتی از دکتر خالقی
#ایران #اقتصاد #سیاست
#دولت_ملی #منافع_ملی
#آزادی_فردی #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍2
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۳) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ حاکمان مستبد و کسان دیگر که به تملق و چاپلوسی دیگران عادت کردهاند به صحت عقاید خود دربارهی همه چیز یقین دارند. اما اشخاصی که در سطوح فکری والاتری قرار دارند و عادت کردهاند گاه خطاهایشان به آنها گوشزد…
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۴)
➣ @Notes_On_Liberty
❃ ممکن است به من چنین ایراد بگیرند که در جلوگیری از نشر و ترویج باطل، فرض مصونیت از خطا بیش از آن نیست که در هر کار دیگری که قدرت حاکم جامعه با قضاوت خود و به مسئولیت خود میکند. چون در هر امری احتمال آن هست که قضاوت اشخاص نادرست باشد آیا به این علت میتوان به ایشان گفت که از هر نوع قضاوت و اخذ تصمیم خودداری کنند؟ قدرت حاکم جامعه چیزی را که خطرناک میداند ممنوع میکند نه به آن علّت که خود را از لغزش مصون میداند بلکه برای انجام دادن تکلیف است هر چند تشخیص او برای انجام آن تکلیف ممکن است برخطا باشد. اگر تنها به این بهانه که عقاید ما در معرض خطا است از هر نوع عملی خودداری کنیم، باید منافع خود را مهمل بگذاریم و به هیچ یک از تکالیف خود عمل نکنیم. ایرادی که نسبت به همهی اعمال به طور کلی صادق است نسبت به یک عمل به خصوص، ایراد معتبری نیست.
❃ وظیفهی حکومتها و افراد آن است که عقیدهای هرچه صحیحتر اتخاذ کنند و در اتخاذ آن دقت بسیار بهکار برند و هرگز آن را بر دیگران تحمیل نکنند مگر آنکه اطمینان داشته باشند که درست است. ولی وقتی خاطرجمع هستند که عقیدهای درست است (ایرادگیرندگان بر من چنین میگویند) اگر از عمل به آن خودداری کنند این خودداری را احتیاط نمیتوان نامید بلکه باید ترسویی خواند و نتیجه آن میشود که ناچار اجازه خواهند داد عقاید و تعلیماتی که میدانند برای سعادت بشر در این جهان و جهان دیگر زیانبخش است آزادانه نشر یابد.
❃ بهانهی آنها این است که در زمانهای گذشته گاه اشخاص را برای عقایدی به کیفر رسانیدهاند که امروز آن عقاید قبولیت عام یافته است. زبان حال آنها این است که بیایید حزم و احتیاط به کار بریم مبادا ما نیز مرتکب همان گناه شویم. ولی دولتها و ملّتها در اموری هم که از تکالیف حکومت است مرتکب خطا شدهاند از قبیل برقرار ساختن مالیاتهای نامتناسب و یا دست یازیدن به جنگهای دور از عدالت. آیا به بهانهی این که حکومتهایی مالیاتهای نامناسب بر مردم بستهاند باید از برقراری هر نوع مالیات خودداری کنیم یا هرقدر هم که در حق ما تعدی شود از اقدام به جنگ بپرهیزیم؟ افراد و حکومتها باید به بهترین وجهی که میتوانند عمل کنند. یقین مطلق در جهان وجود ندارد ولی اطمینان کافی از حق یا باطل بودن چیزها را تا حدی که برای ادامهی حیات لازم است میتوان به دست آورد.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ ممکن است به من چنین ایراد بگیرند که در جلوگیری از نشر و ترویج باطل، فرض مصونیت از خطا بیش از آن نیست که در هر کار دیگری که قدرت حاکم جامعه با قضاوت خود و به مسئولیت خود میکند. چون در هر امری احتمال آن هست که قضاوت اشخاص نادرست باشد آیا به این علت میتوان به ایشان گفت که از هر نوع قضاوت و اخذ تصمیم خودداری کنند؟ قدرت حاکم جامعه چیزی را که خطرناک میداند ممنوع میکند نه به آن علّت که خود را از لغزش مصون میداند بلکه برای انجام دادن تکلیف است هر چند تشخیص او برای انجام آن تکلیف ممکن است برخطا باشد. اگر تنها به این بهانه که عقاید ما در معرض خطا است از هر نوع عملی خودداری کنیم، باید منافع خود را مهمل بگذاریم و به هیچ یک از تکالیف خود عمل نکنیم. ایرادی که نسبت به همهی اعمال به طور کلی صادق است نسبت به یک عمل به خصوص، ایراد معتبری نیست.
❃ وظیفهی حکومتها و افراد آن است که عقیدهای هرچه صحیحتر اتخاذ کنند و در اتخاذ آن دقت بسیار بهکار برند و هرگز آن را بر دیگران تحمیل نکنند مگر آنکه اطمینان داشته باشند که درست است. ولی وقتی خاطرجمع هستند که عقیدهای درست است (ایرادگیرندگان بر من چنین میگویند) اگر از عمل به آن خودداری کنند این خودداری را احتیاط نمیتوان نامید بلکه باید ترسویی خواند و نتیجه آن میشود که ناچار اجازه خواهند داد عقاید و تعلیماتی که میدانند برای سعادت بشر در این جهان و جهان دیگر زیانبخش است آزادانه نشر یابد.
❃ بهانهی آنها این است که در زمانهای گذشته گاه اشخاص را برای عقایدی به کیفر رسانیدهاند که امروز آن عقاید قبولیت عام یافته است. زبان حال آنها این است که بیایید حزم و احتیاط به کار بریم مبادا ما نیز مرتکب همان گناه شویم. ولی دولتها و ملّتها در اموری هم که از تکالیف حکومت است مرتکب خطا شدهاند از قبیل برقرار ساختن مالیاتهای نامتناسب و یا دست یازیدن به جنگهای دور از عدالت. آیا به بهانهی این که حکومتهایی مالیاتهای نامناسب بر مردم بستهاند باید از برقراری هر نوع مالیات خودداری کنیم یا هرقدر هم که در حق ما تعدی شود از اقدام به جنگ بپرهیزیم؟ افراد و حکومتها باید به بهترین وجهی که میتوانند عمل کنند. یقین مطلق در جهان وجود ندارد ولی اطمینان کافی از حق یا باطل بودن چیزها را تا حدی که برای ادامهی حیات لازم است میتوان به دست آورد.
➣ @Notes_On_Liberty
❤1
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۵)
➣ @Notes_On_Liberty
❃ برای اینکه عمل ما راهنمایی داشته باشد ممکن است و باید فرض کنیم که عقاید ما درست است. وقتی از انتشار عقاید کسانی که آنها را برای اجتماع زیانآور میدانیم جلوگیری میکنیم، این عمل هم بر همان فرض ناگزیر مبتنی است که عقیدهی ما درست است.
❃ جواب من این است که ما خیلی بیش از آنکه گفته شد فرض کردهایم. فرق بزرگی هست بین موردی که فرض میکنیم عقیدهای درست است زیرا فرصت رد کردن آن موجود بوده است و آن عقیده رد نشده است و مورد دیگری که فرض میکنیم عقیدهای درست است برای آن که اجازهی رد آن را به کسی ندهیم. تنها وقتی حق داریم عقیدهای را به صورت راهنمای عمل، عقیدهی درستی فرض کنیم که آزادی کامل موجود باشد که به مخالفت با آن قیام شود و یا باطل بودن آن نشان داده شود. آن کس که از نعمت عقل بهرهمند است در هیچ صورت دیگری نمیتواند اطمینان عقلی داشته باشد که عقیدهی او درست است.
❃ وقتی در تاریخ عقاید یا زندگی روزانهی آدمی دقت کنیم میتوانیم از خود بپرسیم چه اطمینانی وجود دارد که این عقاید یا نحوهی زندگی از آنچه باید باشند، بدتر نیستند؟ علّت این امر قدرت فهم آدمی بهطور کلی نیست زیرا در هر امری که کاملاً بدیهی نباشد میبینیم نود و نُه نفر هستند که قدرت تعقل و قضاوت ندارند و در مقابل آنها یک نفر هست که این قدرت را دارد. قدرت درک آن یک نفر هم نسبی و محدود است زیرا اغلب مردان بزرگ زمانهای گذشته عقایدی داشتهاند که ما امروز آنها را نادرست میدانیم و چیزهایی را پسندیده میدانستند که امروز کسی نمیپسندد.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ برای اینکه عمل ما راهنمایی داشته باشد ممکن است و باید فرض کنیم که عقاید ما درست است. وقتی از انتشار عقاید کسانی که آنها را برای اجتماع زیانآور میدانیم جلوگیری میکنیم، این عمل هم بر همان فرض ناگزیر مبتنی است که عقیدهی ما درست است.
❃ جواب من این است که ما خیلی بیش از آنکه گفته شد فرض کردهایم. فرق بزرگی هست بین موردی که فرض میکنیم عقیدهای درست است زیرا فرصت رد کردن آن موجود بوده است و آن عقیده رد نشده است و مورد دیگری که فرض میکنیم عقیدهای درست است برای آن که اجازهی رد آن را به کسی ندهیم. تنها وقتی حق داریم عقیدهای را به صورت راهنمای عمل، عقیدهی درستی فرض کنیم که آزادی کامل موجود باشد که به مخالفت با آن قیام شود و یا باطل بودن آن نشان داده شود. آن کس که از نعمت عقل بهرهمند است در هیچ صورت دیگری نمیتواند اطمینان عقلی داشته باشد که عقیدهی او درست است.
❃ وقتی در تاریخ عقاید یا زندگی روزانهی آدمی دقت کنیم میتوانیم از خود بپرسیم چه اطمینانی وجود دارد که این عقاید یا نحوهی زندگی از آنچه باید باشند، بدتر نیستند؟ علّت این امر قدرت فهم آدمی بهطور کلی نیست زیرا در هر امری که کاملاً بدیهی نباشد میبینیم نود و نُه نفر هستند که قدرت تعقل و قضاوت ندارند و در مقابل آنها یک نفر هست که این قدرت را دارد. قدرت درک آن یک نفر هم نسبی و محدود است زیرا اغلب مردان بزرگ زمانهای گذشته عقایدی داشتهاند که ما امروز آنها را نادرست میدانیم و چیزهایی را پسندیده میدانستند که امروز کسی نمیپسندد.
➣ @Notes_On_Liberty
❤1
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۶)
➣ @Notes_On_Liberty
❃ پس علّت چیست که در میان آدمیان بیشتر عقاید و اعمال، عقلانی و منطقی هستند؟ اگر چنین تفوقی برای عقاید و اعمال عقلانی هست -و باید باشد والا وضع زندگی بشر بسیار وخیم میبود- به علت خاصیت معینی در نفس آدمی است؛ نفس سرچشمهی کلیهی چیزهای ارجمندی است که آدمی دارد خواه انسان را به صورت موجودی عقلانی در نظر گیریم یا موجودی اخلاقی؛ آن خاصیت این است که خطاهای بشر قابل اصلاح است.
❃ بشر استعداد این را دارد که خطاهای خود را در اثر بحث یا تجربه، اصلاح کند. ولی چنین کاری با تجربهی تنها ممکن نیست. باید بحث و گفتوگو باشد تا نشان دهد تجربه را چگونه باید تعبیر کرد.
❃ عقاید و اعمال باطل، در مقابل حقایق و دلایل تسلیم میشوند ولی برای اینکه حقایق و دلایل در نفس مؤثر شوند، باید در مقابل آن گذاشته شوند. تعداد اندکی از حقایق میتوانند بدون کمک توضیحاتی که معنی آنها را روشن سازد، خود قصهی خود را نقل کنند. پس چون نیرو و ارزش قضاوت آدمی در امور، به این معنا است که وقتی به خطا میرود میتوان آن را به راه راست برگردانید، تنها وقتی میتوان به این قضاوت اعتماد داشت که میزان سنجش درستی یا نادرستی آن پیوسته در دسترس باشد.
❃ در مورد کسی که قضاوت و تشخیص او واقعاً مورد اعتماد است، میتوان پرسید چه شده است که چنین شده؟ علت آن است که او ذهن خود را نسبت به انتقاد از عقاید و اعمالش باز نگه داشته است. زیرا چنین شخصی آموخته است به هر آنچه بر ضد او گفته میشود به دقت گوش دهد، از آنچه درست است بهره برد و خطاهای خود را اصلاح کند و نزد خود و دیگران به اشتباهات خود اعتراف کند. زیرا آموخته است که تنها راهی که آدمی میتواند برای شناختن واقعی چیزی در پیش گیرد، آن است که هر آنچه ممکن است در خصوص آن مطلب گفته شود، بشنود و از همهی اطراف و جوانب و نظرگاههای گوناگون به آن مطلب بنگرد. هیچ خردمندی بصیرت خود را جز از این راه به دست نیاورده است و طبیعت عقل آدمی چنان است که نمو و تربیت او جز از این راه ممکن نیست.
📚 | دربارهی آزادی، جان استوارت میل
#آزادی #فلسفه #آزادی_فردی
#آزادی_بیان #آزادی_عقیده
#جان_استوارت_میل
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ پس علّت چیست که در میان آدمیان بیشتر عقاید و اعمال، عقلانی و منطقی هستند؟ اگر چنین تفوقی برای عقاید و اعمال عقلانی هست -و باید باشد والا وضع زندگی بشر بسیار وخیم میبود- به علت خاصیت معینی در نفس آدمی است؛ نفس سرچشمهی کلیهی چیزهای ارجمندی است که آدمی دارد خواه انسان را به صورت موجودی عقلانی در نظر گیریم یا موجودی اخلاقی؛ آن خاصیت این است که خطاهای بشر قابل اصلاح است.
❃ بشر استعداد این را دارد که خطاهای خود را در اثر بحث یا تجربه، اصلاح کند. ولی چنین کاری با تجربهی تنها ممکن نیست. باید بحث و گفتوگو باشد تا نشان دهد تجربه را چگونه باید تعبیر کرد.
❃ عقاید و اعمال باطل، در مقابل حقایق و دلایل تسلیم میشوند ولی برای اینکه حقایق و دلایل در نفس مؤثر شوند، باید در مقابل آن گذاشته شوند. تعداد اندکی از حقایق میتوانند بدون کمک توضیحاتی که معنی آنها را روشن سازد، خود قصهی خود را نقل کنند. پس چون نیرو و ارزش قضاوت آدمی در امور، به این معنا است که وقتی به خطا میرود میتوان آن را به راه راست برگردانید، تنها وقتی میتوان به این قضاوت اعتماد داشت که میزان سنجش درستی یا نادرستی آن پیوسته در دسترس باشد.
❃ در مورد کسی که قضاوت و تشخیص او واقعاً مورد اعتماد است، میتوان پرسید چه شده است که چنین شده؟ علت آن است که او ذهن خود را نسبت به انتقاد از عقاید و اعمالش باز نگه داشته است. زیرا چنین شخصی آموخته است به هر آنچه بر ضد او گفته میشود به دقت گوش دهد، از آنچه درست است بهره برد و خطاهای خود را اصلاح کند و نزد خود و دیگران به اشتباهات خود اعتراف کند. زیرا آموخته است که تنها راهی که آدمی میتواند برای شناختن واقعی چیزی در پیش گیرد، آن است که هر آنچه ممکن است در خصوص آن مطلب گفته شود، بشنود و از همهی اطراف و جوانب و نظرگاههای گوناگون به آن مطلب بنگرد. هیچ خردمندی بصیرت خود را جز از این راه به دست نیاورده است و طبیعت عقل آدمی چنان است که نمو و تربیت او جز از این راه ممکن نیست.
📚 | دربارهی آزادی، جان استوارت میل
#آزادی #فلسفه #آزادی_فردی
#آزادی_بیان #آزادی_عقیده
#جان_استوارت_میل
➣ @Notes_On_Liberty
❤1
📃 | سیاست مُلکیست، سعدی را مسلّم! (۱)
➣ @Notes_On_Liberty
❃ سعدی، شیخ ابوسعید یا بسطامی، صوفیِ وارستهیِ دور از جنجالِ سیاست نیست. سعدی چون جلالالدین قطب دایره روحانی و فارغ از حوادث تاریخی قرار نگرفته است. سعدی غیر از حافظِ رند و پشتِپازده به تمام مقررات اجتماعی است. سعدی مانند ناصرخسرو مردود اجتماع نگشته و به بیغولهی یمگان افول نکرده است تا هرچه در دل دارد بگوید. بلکه در متن اجتماع قرار دارد، با مردم آمیزش و با امرا آمدوشد میکند، پسر پادشاه وقت به وی ارادت میورزد و خاندان سلطنتی به او احترام دارند. با وجود همه اینها سعدی یک قدم از دایره قناعت و عزت نفس دور نمیشود و از احترامی که به ذات خویش دارد گامی عقب نمیگذارد. ارتباط خود را با فرمانروایان ابزار کسب سود نساخته، بلکه ابزار اندرز و تشویق آنان به مراعات مردمی و انصاف قرار میدهد.
❃ قصيده زیر در مدح اتابک ابوبکر بن سعد زنگی است و اگر سعدی جز این قصیدهای نداشت سزاوار بود به آب زر نگاشته شده مایهی مباهات وی قرار گیرد زیرا در تاریخ ادبی ایران، یگانه و بیمانند است که بهجای چاپلوسی و جبههسایی بدین لهجه و زبان با پادشاه وقت سخن گویند:
به نوبتاند ملوک اندرین سپنج سرای
کنون که نوبت توست ای مَلِک به عدل گرای
چه مایه بر سر این مُلک سروران بودند؟!
چو دور عمر به سر شد در آمدند از پای
نه تنها از دید بلندی و رسایی زبان و انسجام ترکیب، بلکه از دید درونمایه و مواعظ سودمند شایسته است در کتابهای درسی جوانان گنجانیده شود. در آن پند هست، حکمت عملی هست، تشویق به داد و مردمی هست، حتی درس حزم و احتیاط هست:
چو دوستی کند ایام اندکاندک بخش
که بار بازپسین دشمنیست جمله ربای؟
تو مرد باش و بیر با خود آنچه بتوانی
که دیگرانش به حسرت گذاشتند بهجای
❃ پارهای سلاطین غافل را که قدرت مغرورشان کرده است و بهجای عدل و دهش، به آزار خلق پرداختهاند چنین وصف میکند:
درم بهجور ستانان زر به زینت ده
بنای خانهکناناند و بام قصر اندای
به عاقبت خبر آمد که مرد ظالم و ماند
به سيم سوختگان، زرنگار کرده سرای
❃ این مرد ظالم و این پادشاهی که به تکالیف کشورداری و کشوربانی برنمیخاسته چه ویژگیای داشته است؟:
بخور مجلسش، از نالههای دردآمیز
عقیق زیورش، از دیدههای خونپالای
آنچه برای پادشاه شایسته است نه جواهریست که محصول زور و ستم و اشک دیدههای مظلومین است و نه بزمی که از جور و تعدی به حقوق رعیت فراهم آمده باشد. اینها اساس سلطنت و شوکت را در هم میریزد. قدرت و جلال پادشاه در چیزهای دیگریست:
نیاز باید و طاعت، نه شوكت و ناموس
بلند بانگت چه سود و میانتهی، چو درای؟
دو خصلتاند نگهبان ملک و باور دین
به گوش جان تو اندازم این دو گفت خدای
یکی که گردن زورآوران به قهر بزن
یکی که از در بیچارگان به لطف در آی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ سعدی، شیخ ابوسعید یا بسطامی، صوفیِ وارستهیِ دور از جنجالِ سیاست نیست. سعدی چون جلالالدین قطب دایره روحانی و فارغ از حوادث تاریخی قرار نگرفته است. سعدی غیر از حافظِ رند و پشتِپازده به تمام مقررات اجتماعی است. سعدی مانند ناصرخسرو مردود اجتماع نگشته و به بیغولهی یمگان افول نکرده است تا هرچه در دل دارد بگوید. بلکه در متن اجتماع قرار دارد، با مردم آمیزش و با امرا آمدوشد میکند، پسر پادشاه وقت به وی ارادت میورزد و خاندان سلطنتی به او احترام دارند. با وجود همه اینها سعدی یک قدم از دایره قناعت و عزت نفس دور نمیشود و از احترامی که به ذات خویش دارد گامی عقب نمیگذارد. ارتباط خود را با فرمانروایان ابزار کسب سود نساخته، بلکه ابزار اندرز و تشویق آنان به مراعات مردمی و انصاف قرار میدهد.
❃ قصيده زیر در مدح اتابک ابوبکر بن سعد زنگی است و اگر سعدی جز این قصیدهای نداشت سزاوار بود به آب زر نگاشته شده مایهی مباهات وی قرار گیرد زیرا در تاریخ ادبی ایران، یگانه و بیمانند است که بهجای چاپلوسی و جبههسایی بدین لهجه و زبان با پادشاه وقت سخن گویند:
به نوبتاند ملوک اندرین سپنج سرای
کنون که نوبت توست ای مَلِک به عدل گرای
چه مایه بر سر این مُلک سروران بودند؟!
چو دور عمر به سر شد در آمدند از پای
نه تنها از دید بلندی و رسایی زبان و انسجام ترکیب، بلکه از دید درونمایه و مواعظ سودمند شایسته است در کتابهای درسی جوانان گنجانیده شود. در آن پند هست، حکمت عملی هست، تشویق به داد و مردمی هست، حتی درس حزم و احتیاط هست:
چو دوستی کند ایام اندکاندک بخش
که بار بازپسین دشمنیست جمله ربای؟
تو مرد باش و بیر با خود آنچه بتوانی
که دیگرانش به حسرت گذاشتند بهجای
❃ پارهای سلاطین غافل را که قدرت مغرورشان کرده است و بهجای عدل و دهش، به آزار خلق پرداختهاند چنین وصف میکند:
درم بهجور ستانان زر به زینت ده
بنای خانهکناناند و بام قصر اندای
به عاقبت خبر آمد که مرد ظالم و ماند
به سيم سوختگان، زرنگار کرده سرای
❃ این مرد ظالم و این پادشاهی که به تکالیف کشورداری و کشوربانی برنمیخاسته چه ویژگیای داشته است؟:
بخور مجلسش، از نالههای دردآمیز
عقیق زیورش، از دیدههای خونپالای
آنچه برای پادشاه شایسته است نه جواهریست که محصول زور و ستم و اشک دیدههای مظلومین است و نه بزمی که از جور و تعدی به حقوق رعیت فراهم آمده باشد. اینها اساس سلطنت و شوکت را در هم میریزد. قدرت و جلال پادشاه در چیزهای دیگریست:
نیاز باید و طاعت، نه شوكت و ناموس
بلند بانگت چه سود و میانتهی، چو درای؟
دو خصلتاند نگهبان ملک و باور دین
به گوش جان تو اندازم این دو گفت خدای
یکی که گردن زورآوران به قهر بزن
یکی که از در بیچارگان به لطف در آی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 | سیاست مُلکیست، سعدی را مسلّم! (۲)
➣ @Notes_On_Liberty
❃ راستی اگر این دو اصل در هیئت حاکمه نباشد و پادشاه مقتدر بدان آرایش نیافته باشد، معنی حقیقی حکومت صورت نپیوسته، دیگر شاه سایه خدا نیست. لازمه حکومت بر مردم پرورش عدل و امان است. بزرگی پادشاهان و قوت هر حکومتی در سرکوبی ظالم و متعدی و نواختن دادخواه است.
❃ سعدی قوت و تأثیر تدبیر و داد را از قوت شمشیر بیشتر میداند. زیرا زور اگر برای اجرای عدالت نباشد جز ترس و نگرانی اجتماع نتیجهای ندارد و نمیتواند مایه قوام ملک و سلطنت شود.
چو همت است، چه حاجت به گرز مغفرکوب؟
چو دولت است، چه حاجت به تیر جوشنخای؟
به چشم عقل من این خلق پادشاهاناند
که سایه بر سر ایشان فکندهای چو همای
❃ در زمان سعدی و شعرای درباری پیش از وی، کسی چنین سخن نگفته است، یا من بهخاطر ندارم که شعرا و نویسندگان پیش از سعدی این اصل شریف اجتماعی را که «قوت و قدرت از ملّت ناشی میشود و حکومت جز امانتدار این ودیعه، یا هیئت عامله اجتماع چیزی نیست» بیان کرده باشند. این اصل(قرارداد اجتماعی) در سده هیجدهم میلادی قوت گرفت و انقلاب کبیر فرانسه آن را مقرر داشت. وگرنه در عصر سعدی اگر دانشمند فکوری در این باب سخن میراند از تین حد تجاوز نمیکرد که شاه را به منزلهی چوپان و خلق را گله میگفت. ولی سعدی صریح و بیپروا میگوید و اگر به ديدهی خرد نگاه کنیم پادشاه حقیقی خود خردمند و قوه حکومت از طرف عامه مردم که نمیتوانند به هیئت اجتماع سلطنت کنند، به شخص پادشاه تفويض شده است تا آنها خدمت کند، پس وظیفهی پادشاه خدمت به کسانی است که مصدر قوت و سلطنت او هستند و عمل بدین وظیفه او را از سقوط نگاه میدارد و برعکس، اهمال و قصور در این وظیفه پادشاه را هر قدر هم به زور سپاهیان متکی باشد از پای در میآورد.
❃ سعدی این اندیشه بزرگ را گفته، رد میشود. آن فکر فلسفی را که کسانی چون ولتر و روسو و دیگر اندیشمندان سده ۱۸ میلادی بسط دادند دنبال نمیکند. روح فلسفی در وی چیرگی دارد. افزون بر این، در آن عصر طرز فکر مردم نیز چنین بوده و مبادی دینی مؤثرترین عوامل اجتماع بهشمار میرفته و یگانه ابزار تعدیل هیئت حاکمه و متوجه ساختن آنها به وظایف خود بوده است، از اینرو دوباره به پادشاه میگوید:
عمل بیار که رخت سرای آخرت است
نه عود سوز بهکار آیدت نه عنبرسای
اگر توقع بخشایش خدایت هست
بهچشم عفو و کرم بر شکستگان بخشای
گرت به سایه در آسایشی به خلق رسد
بهشت بردی و در سایه خدای آسای
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ راستی اگر این دو اصل در هیئت حاکمه نباشد و پادشاه مقتدر بدان آرایش نیافته باشد، معنی حقیقی حکومت صورت نپیوسته، دیگر شاه سایه خدا نیست. لازمه حکومت بر مردم پرورش عدل و امان است. بزرگی پادشاهان و قوت هر حکومتی در سرکوبی ظالم و متعدی و نواختن دادخواه است.
❃ سعدی قوت و تأثیر تدبیر و داد را از قوت شمشیر بیشتر میداند. زیرا زور اگر برای اجرای عدالت نباشد جز ترس و نگرانی اجتماع نتیجهای ندارد و نمیتواند مایه قوام ملک و سلطنت شود.
چو همت است، چه حاجت به گرز مغفرکوب؟
چو دولت است، چه حاجت به تیر جوشنخای؟
به چشم عقل من این خلق پادشاهاناند
که سایه بر سر ایشان فکندهای چو همای
❃ در زمان سعدی و شعرای درباری پیش از وی، کسی چنین سخن نگفته است، یا من بهخاطر ندارم که شعرا و نویسندگان پیش از سعدی این اصل شریف اجتماعی را که «قوت و قدرت از ملّت ناشی میشود و حکومت جز امانتدار این ودیعه، یا هیئت عامله اجتماع چیزی نیست» بیان کرده باشند. این اصل(قرارداد اجتماعی) در سده هیجدهم میلادی قوت گرفت و انقلاب کبیر فرانسه آن را مقرر داشت. وگرنه در عصر سعدی اگر دانشمند فکوری در این باب سخن میراند از تین حد تجاوز نمیکرد که شاه را به منزلهی چوپان و خلق را گله میگفت. ولی سعدی صریح و بیپروا میگوید و اگر به ديدهی خرد نگاه کنیم پادشاه حقیقی خود خردمند و قوه حکومت از طرف عامه مردم که نمیتوانند به هیئت اجتماع سلطنت کنند، به شخص پادشاه تفويض شده است تا آنها خدمت کند، پس وظیفهی پادشاه خدمت به کسانی است که مصدر قوت و سلطنت او هستند و عمل بدین وظیفه او را از سقوط نگاه میدارد و برعکس، اهمال و قصور در این وظیفه پادشاه را هر قدر هم به زور سپاهیان متکی باشد از پای در میآورد.
❃ سعدی این اندیشه بزرگ را گفته، رد میشود. آن فکر فلسفی را که کسانی چون ولتر و روسو و دیگر اندیشمندان سده ۱۸ میلادی بسط دادند دنبال نمیکند. روح فلسفی در وی چیرگی دارد. افزون بر این، در آن عصر طرز فکر مردم نیز چنین بوده و مبادی دینی مؤثرترین عوامل اجتماع بهشمار میرفته و یگانه ابزار تعدیل هیئت حاکمه و متوجه ساختن آنها به وظایف خود بوده است، از اینرو دوباره به پادشاه میگوید:
عمل بیار که رخت سرای آخرت است
نه عود سوز بهکار آیدت نه عنبرسای
اگر توقع بخشایش خدایت هست
بهچشم عفو و کرم بر شکستگان بخشای
گرت به سایه در آسایشی به خلق رسد
بهشت بردی و در سایه خدای آسای
➣ @Notes_On_Liberty
📃 | سیاست مُلکیست، سعدی را مسلّم! (۳)
➣ @Notes_On_Liberty
❃ سعدی عقل و دیانت را توأم میداند، ظلم نه تنها در نظر خدا بد، و مستلزم عقوبت اخروی است، در همین دنیا نیز نکوهیده و نتایج وضعی و طبیعی بر آن مترتب و سبب تزلزل پایه سلطنت میشود. منشأ اشتباه شاهان، گوشدادن به حرف خوشآمدگویان است:
هرآنکسات که به آزار خلق فرماید،
عدوى مملکت است او، به کشتنش فرمای
به کامه دل دشمن نشیند آن مغرور
که بشنود سخن دشمنان دوستنمای
❃ در آن دورهها که شاعران قریحه را به تکاپو میانداختند تا در مدح شاهان اغراق و مبالغه را به حد اعلی رسانند و مانند ظهیر بگویند:
آن خسروی که خسرو اجرام آسمان
در تحت حكم او ز مقيمان درگه است
از بهر جزع خنجر بیجاده رنگی اوست
در آخور مجره اگر پارهای که است
و شاید همین ستایشهای فتنهانگیز در گمراهی پادشاهان و پرورش غرور آنها مؤثر بوده و تاریخ ایران را به آن همه ناکامی و ستم آلوده کرده است. سعدی بزرگوار با پیشانی بلند و روح منيع خود میگوید:
نگویمت چو زبانآوران رنگآمیز
که ابر مشکفشانی و بحر گوهرزای
نکاهد آنچه نبشتهست و عمر نفزاید
پس این چه فائده گفتن که تا به حشر بپای
مزید رفعت دنیا و آخرت طلبی؟
به عدل و عفو و کرم کوش و در صلاح افزای
#اندیشه_سیاسی #سیاست
#سعدی #قرارداد_اجتماعی
#ادبیات_ایران #سیاسی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ سعدی عقل و دیانت را توأم میداند، ظلم نه تنها در نظر خدا بد، و مستلزم عقوبت اخروی است، در همین دنیا نیز نکوهیده و نتایج وضعی و طبیعی بر آن مترتب و سبب تزلزل پایه سلطنت میشود. منشأ اشتباه شاهان، گوشدادن به حرف خوشآمدگویان است:
هرآنکسات که به آزار خلق فرماید،
عدوى مملکت است او، به کشتنش فرمای
به کامه دل دشمن نشیند آن مغرور
که بشنود سخن دشمنان دوستنمای
❃ در آن دورهها که شاعران قریحه را به تکاپو میانداختند تا در مدح شاهان اغراق و مبالغه را به حد اعلی رسانند و مانند ظهیر بگویند:
آن خسروی که خسرو اجرام آسمان
در تحت حكم او ز مقيمان درگه است
از بهر جزع خنجر بیجاده رنگی اوست
در آخور مجره اگر پارهای که است
و شاید همین ستایشهای فتنهانگیز در گمراهی پادشاهان و پرورش غرور آنها مؤثر بوده و تاریخ ایران را به آن همه ناکامی و ستم آلوده کرده است. سعدی بزرگوار با پیشانی بلند و روح منيع خود میگوید:
نگویمت چو زبانآوران رنگآمیز
که ابر مشکفشانی و بحر گوهرزای
نکاهد آنچه نبشتهست و عمر نفزاید
پس این چه فائده گفتن که تا به حشر بپای
مزید رفعت دنیا و آخرت طلبی؟
به عدل و عفو و کرم کوش و در صلاح افزای
#اندیشه_سیاسی #سیاست
#سعدی #قرارداد_اجتماعی
#ادبیات_ایران #سیاسی
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 آیا لسهفر عامل بحران است؟ (۲) | ✍🏻 جرج رایزمن ➣ @Notes_On_Liberty ۱- در حال حاضر در ایالات متحده مخارج دولت بیش از ۴۰ درصد درآمد ملّی (مجموع حقوق و دستمزد و سود و بهرهای که در کشور به دست آمده) است و این بدون احتساب مخارجی است که در شرکتهای دولتی…
📃 آیا لسهفر عامل بحران است؟ عامل واقعی بحران: دخالت دولت (۱) | ✍🏻 جرج رایزمن
➣ @Notes_On_Liberty
❃ نکتهی مهم این است که مداخلات دولت عامل اصلی بحران مالی فعلی است. فدرال رزرو با این باور که خلق پول و وجود پول در بازار سرمایه میتواند جایگزین سرمایهای شود که از تولید و پسانداز خلق میشود در بازار اختلال ایجاد میکند. این سیاستی است که از زمان تاسیس فدرال رزرو دنبال شده است، ولی از سال ۲۰۰۱ در جریان تلاش برای غلبه بر حباب در بازار سهام (حبابی که خود این نهاد عامل ایجادش بود) مداخلات افزایش یافت.
❃ فدرال رزرو و دیگر اجزای دولت با تشویق و حمایت از بانکهای خصوصی که در عین حال که از پول مشتریانشان نگهداری میکنند آن را به مشتریان دیگرشان هم وام میدهند، سیاست خلق پول و اعتبار را دنبال میکنند. این فریب واقعیت زمانی رخ میدهد که افراد یا بنگاهها پول نقدشان را در بانکها سپردهگذاری میکنند و میتوانند با چک کشیدن از این پول استفاده کنند. هنگامیکه بانکها وجوهی را که از این طریق سپردهگذاریشده وام میدهند (که این وامدهی با انتشار دسته چکهای جدید و بدون قرض دادن وجه نقد صورت میگیرد) در واقع در حال خلق پول هستند.
❃ سپردهگذاران همچنان از پول سپردهگذاریشده خود خرج میکنند درحالیکه وامگیرندگان هم بخش اعظم همان سپردهها را وام گرفتهاند. در سالهای اخیر فدرال رزرو این روند را آنچنان تشویق کرده که سپردههایی که از صدور دسته چک برای قرضگیرندگان ایجاد شده ۵۰ برابر ذخیره پول نقد بانکها است. با این وضعیت، سیستم آماده انفجار است.
❃ همهی پول اضافی و جدیدی که وارد بازار شده است در واقع سرمایهی جعلی است که بهجای اینکه نمایندهی کالای سرمایهای اضافه و جدید در اقتصاد باشد نشاندهندهی تغییر جهت بخشهایی از موجودی کالاهای سرمایهای در سیستم اقتصادی است و این جابهجایی به استفاده از منابع در موارد متفاوت و غیر کارا منجر میشود.
❃ بحران مسکن کنونی شاید آشکارترین مثال از این موضوع در طول تاریخ باشد. احتمالاً به اندازهی یک تریلیون و نیم دلار و به عبارت دیگر بیش از نیمی از پولی که بانکهای تجاری ایجاد کردهاند به علت افزایش حجم پول در بازار پول و پایین آمدن نرخهای بهره به بازار مسکن انتقال یافته است. از آنجا که خرید مسکن از طریق اخذ وامهای بلندمدت صورت میگیرد، بازار مسکن به کاهش نرخ بهره شدیداً حساس است.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ نکتهی مهم این است که مداخلات دولت عامل اصلی بحران مالی فعلی است. فدرال رزرو با این باور که خلق پول و وجود پول در بازار سرمایه میتواند جایگزین سرمایهای شود که از تولید و پسانداز خلق میشود در بازار اختلال ایجاد میکند. این سیاستی است که از زمان تاسیس فدرال رزرو دنبال شده است، ولی از سال ۲۰۰۱ در جریان تلاش برای غلبه بر حباب در بازار سهام (حبابی که خود این نهاد عامل ایجادش بود) مداخلات افزایش یافت.
❃ فدرال رزرو و دیگر اجزای دولت با تشویق و حمایت از بانکهای خصوصی که در عین حال که از پول مشتریانشان نگهداری میکنند آن را به مشتریان دیگرشان هم وام میدهند، سیاست خلق پول و اعتبار را دنبال میکنند. این فریب واقعیت زمانی رخ میدهد که افراد یا بنگاهها پول نقدشان را در بانکها سپردهگذاری میکنند و میتوانند با چک کشیدن از این پول استفاده کنند. هنگامیکه بانکها وجوهی را که از این طریق سپردهگذاریشده وام میدهند (که این وامدهی با انتشار دسته چکهای جدید و بدون قرض دادن وجه نقد صورت میگیرد) در واقع در حال خلق پول هستند.
❃ سپردهگذاران همچنان از پول سپردهگذاریشده خود خرج میکنند درحالیکه وامگیرندگان هم بخش اعظم همان سپردهها را وام گرفتهاند. در سالهای اخیر فدرال رزرو این روند را آنچنان تشویق کرده که سپردههایی که از صدور دسته چک برای قرضگیرندگان ایجاد شده ۵۰ برابر ذخیره پول نقد بانکها است. با این وضعیت، سیستم آماده انفجار است.
❃ همهی پول اضافی و جدیدی که وارد بازار شده است در واقع سرمایهی جعلی است که بهجای اینکه نمایندهی کالای سرمایهای اضافه و جدید در اقتصاد باشد نشاندهندهی تغییر جهت بخشهایی از موجودی کالاهای سرمایهای در سیستم اقتصادی است و این جابهجایی به استفاده از منابع در موارد متفاوت و غیر کارا منجر میشود.
❃ بحران مسکن کنونی شاید آشکارترین مثال از این موضوع در طول تاریخ باشد. احتمالاً به اندازهی یک تریلیون و نیم دلار و به عبارت دیگر بیش از نیمی از پولی که بانکهای تجاری ایجاد کردهاند به علت افزایش حجم پول در بازار پول و پایین آمدن نرخهای بهره به بازار مسکن انتقال یافته است. از آنجا که خرید مسکن از طریق اخذ وامهای بلندمدت صورت میگیرد، بازار مسکن به کاهش نرخ بهره شدیداً حساس است.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 آیا لسهفر عامل بحران است؟ عامل واقعی بحران: دخالت دولت (۲) | ✍🏻 جرج رایزمن
➣ @Notes_On_Liberty
❃ کاهش نرخ بهره به شدت اقساط ماهانه وامهای رهنی را کاهش داده و از این طریق تقاضای وام مسکن به عنوان ابزار تامین مالی و تقاضای مسکن را افزایش میدهد. پس از گذشت مدتی تولید و البته خرید خانههای جدید و قیمت مسکن به شدت افزایش یافت و از آن جا که مردم انتظار داشتند که قیمت مسکن همچنان افزایش یابد، افزایش مارپیچی در تولید و خرید خانههای جدید و قیمت مسکن ادامه یافت.
❃ برای اینکه ابعاد دخالت فدرال رزرو قابل درک شود، باید ذکر کرد که از آغاز سال ۲۰۰۱ فدرال رزرو کاری کرد که وجوهی که بانکهای خصوصی از طریق وام دادن ایجاد میکردند، به بیش از ۷۰ درصد کل مقداری برسد که در طول ۸۸ سال گذشته ایجاد شده بود. بالاخره میزان سپرده جاری در بانکهای تجاری بر ذخیره پول نقدی که باید برای پرداخت به سپردهگذارانی که پولشان را به طور نقد تقاضا میکردند نگهداری میشد، فزونی گرفت. فدرال رزرو با کاهش شدید نرخ بهره وجوه ذخیره فدرال مسئول این افزایش نقدینگی به شمار میآید. طی سه سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ فدرال رزرو نرخ وجوه ذخیره فدرال را به زیر ۲ درصد کاهش داد و از جولای ۲۰۰۳ تا ژوئن ۲۰۰۴ آن را بیشتر کاهش داد تا جاییکه این نرخ به حدود یک درصد رسید.
❃ به علاوه فدرال رزرو این امکان را به بانکها داد تا با نسبت ذخایر بسیار کمتر از قبل فعالیت کنند. درحالیکه در بازار آزاد بانکها باید برابر یا حداقل به اندازه نسبتی از حساب جاری ذخیره طلا نگهداری کنند. این درحالیست که فدرال رزرو در سالهای اخیر به بانکها این اجازه را داد که به میزان کمتر از دو درصد حساب جاری پول بیپشتوانه نگهداری کنند.
❃ فدرال رزرو نرخ وجوه ذخیره فدرال را کاهش داد و عرضه سرمایه غیرواقعی را با هدف کاهش نرخ بهره بازار به شدت افزایش داد. سرمایه غیرواقعی اضافی تنها در صورتی وامگیرنده پیدا میکند که نرخ بهرهها پایین باشد. هدف فدرال رزرو کاهش نرخهای بهره بود طوریکه حتی افزایش قیمتها نیز جبران نشود. بر این اساس نرخ بهره واقعی منفی شد یعنی نرخ بهره اسمی به رقمی کمتر از نرخ تورم رسید. این به این معنی است که پس از یک سال وامدهنده پس از دریافت اصل پول و بازپرداخت، نسبت به سال قبل قدرت خرید کمتری دارد.
❃ هدف نهایی فدرال رزرو از این اقدام تحریک سرمایهگذاری و مخارج مصرفکننده بود. فدرال رزرو میخواست که هزینهی به دست آوردن سرمایه به حداقل برسد تا پول به بیشترین میزان سرمایهگذاری شود و مصرفکنندگان هم نگهداری پول را از دست رفتن آن بدانند و بیشتر خرج کنند. به باور فدرال رزرو برای جلوگیری از بیکاری در مقیاس وسیع لازم بود بیشتر خرج شود!
❃ رفتهرفته روشن شد که فدرال رزرو به نرخ بهره واقعی منفی دست یافت، ولی این نرخ از آن چه که در سر داشت کمتر بود. احتمالاً هدف فدرال رزرو نرخ بازده حقیقی منفی یک تا دو درصد بود، ولی آن چه که در نهایت تحقق یافت این بود که بخش عظیم سرمایه در بازار مسکن از بین رفت و بنابراین بازده این بخش منفی شد. به بیان نیویورکتایمز «از سالی که بحران آغاز شد در بازارهای مالی جهان از ارزش اوراق بهادار رهنی حدود ۵۰۰ میلیارد دلار کم شده است. اگر برای متوقف کردن کاهش سریع ارزش مسکن اقدامیصورت نگیرد به احتمال زیاد این موسسات به اندازه یک تا یک و نیم تریلیون دلار دیگر را نیز از دست خواهند داد.»
- ادامه دارد...
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد
#لیبرالیسم_اقتصادی
#لسهفر #آزادی_اقتصادی
#فدرالرزرو #بحران_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ کاهش نرخ بهره به شدت اقساط ماهانه وامهای رهنی را کاهش داده و از این طریق تقاضای وام مسکن به عنوان ابزار تامین مالی و تقاضای مسکن را افزایش میدهد. پس از گذشت مدتی تولید و البته خرید خانههای جدید و قیمت مسکن به شدت افزایش یافت و از آن جا که مردم انتظار داشتند که قیمت مسکن همچنان افزایش یابد، افزایش مارپیچی در تولید و خرید خانههای جدید و قیمت مسکن ادامه یافت.
❃ برای اینکه ابعاد دخالت فدرال رزرو قابل درک شود، باید ذکر کرد که از آغاز سال ۲۰۰۱ فدرال رزرو کاری کرد که وجوهی که بانکهای خصوصی از طریق وام دادن ایجاد میکردند، به بیش از ۷۰ درصد کل مقداری برسد که در طول ۸۸ سال گذشته ایجاد شده بود. بالاخره میزان سپرده جاری در بانکهای تجاری بر ذخیره پول نقدی که باید برای پرداخت به سپردهگذارانی که پولشان را به طور نقد تقاضا میکردند نگهداری میشد، فزونی گرفت. فدرال رزرو با کاهش شدید نرخ بهره وجوه ذخیره فدرال مسئول این افزایش نقدینگی به شمار میآید. طی سه سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ فدرال رزرو نرخ وجوه ذخیره فدرال را به زیر ۲ درصد کاهش داد و از جولای ۲۰۰۳ تا ژوئن ۲۰۰۴ آن را بیشتر کاهش داد تا جاییکه این نرخ به حدود یک درصد رسید.
❃ به علاوه فدرال رزرو این امکان را به بانکها داد تا با نسبت ذخایر بسیار کمتر از قبل فعالیت کنند. درحالیکه در بازار آزاد بانکها باید برابر یا حداقل به اندازه نسبتی از حساب جاری ذخیره طلا نگهداری کنند. این درحالیست که فدرال رزرو در سالهای اخیر به بانکها این اجازه را داد که به میزان کمتر از دو درصد حساب جاری پول بیپشتوانه نگهداری کنند.
❃ فدرال رزرو نرخ وجوه ذخیره فدرال را کاهش داد و عرضه سرمایه غیرواقعی را با هدف کاهش نرخ بهره بازار به شدت افزایش داد. سرمایه غیرواقعی اضافی تنها در صورتی وامگیرنده پیدا میکند که نرخ بهرهها پایین باشد. هدف فدرال رزرو کاهش نرخهای بهره بود طوریکه حتی افزایش قیمتها نیز جبران نشود. بر این اساس نرخ بهره واقعی منفی شد یعنی نرخ بهره اسمی به رقمی کمتر از نرخ تورم رسید. این به این معنی است که پس از یک سال وامدهنده پس از دریافت اصل پول و بازپرداخت، نسبت به سال قبل قدرت خرید کمتری دارد.
❃ هدف نهایی فدرال رزرو از این اقدام تحریک سرمایهگذاری و مخارج مصرفکننده بود. فدرال رزرو میخواست که هزینهی به دست آوردن سرمایه به حداقل برسد تا پول به بیشترین میزان سرمایهگذاری شود و مصرفکنندگان هم نگهداری پول را از دست رفتن آن بدانند و بیشتر خرج کنند. به باور فدرال رزرو برای جلوگیری از بیکاری در مقیاس وسیع لازم بود بیشتر خرج شود!
❃ رفتهرفته روشن شد که فدرال رزرو به نرخ بهره واقعی منفی دست یافت، ولی این نرخ از آن چه که در سر داشت کمتر بود. احتمالاً هدف فدرال رزرو نرخ بازده حقیقی منفی یک تا دو درصد بود، ولی آن چه که در نهایت تحقق یافت این بود که بخش عظیم سرمایه در بازار مسکن از بین رفت و بنابراین بازده این بخش منفی شد. به بیان نیویورکتایمز «از سالی که بحران آغاز شد در بازارهای مالی جهان از ارزش اوراق بهادار رهنی حدود ۵۰۰ میلیارد دلار کم شده است. اگر برای متوقف کردن کاهش سریع ارزش مسکن اقدامیصورت نگیرد به احتمال زیاد این موسسات به اندازه یک تا یک و نیم تریلیون دلار دیگر را نیز از دست خواهند داد.»
- ادامه دارد...
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد
#لیبرالیسم_اقتصادی
#لسهفر #آزادی_اقتصادی
#فدرالرزرو #بحران_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
📜 سنگ خارای ایران!
➣ @Notes_On_Liberty
«ایرانیان خود را در کشورشان و کشور را در خودشان دوست دارند. آنان با بیاعتنایی، به آمدوشدِ حکومتهایِ گوناگون نظر میکنند، بیآنکه علاقهای به یکی از آن حکومتهایی که از بالای سر آنها میگذرند، نشان دهند. بدینسان، آنان مردمانی عاری از حسِّ وطنپرستی سیاسی بهنظر میآیند، ولی کشورگشاییها و چیرهشدنها، بیآنکه به فردیت ایرانی آسیبی برسانند، نیروی خود را از دست داده و نابود میشوند. بهعبث، میتوان بخشی از ایران را جدا یا سرزمین آن را تقسیم کرد؛ میتوان نام ایران را از آن گرفت، ایران، ایران خواهد ماند و نخواهد مُرد.
ایران، در نظر من، چونان سنگ خارایی است که موجهای دریا آنرا به اعماق راندهاند، انقلابات جوّی آن را به خشکی انداختهاند، رودی آن را با خود برده و فرسوده کرده است؛ تیزیهای آن را گرفته و خراشهای بسیاری بر آن وارد آورده، اما سنگ خارا که پیوسته همان است که بود، اینک، در وسط درّهای بایر آرمیده است. زمانی که اوضاع بر وفق مراد باشد، آن سنگ خارا گردش از سر خواهد گرفت. اهمیتی ندارد که کدام عنصر طبیعی پیروز شده یا چه حوادثی رخ داده باشد؛ تا زمانی که او از میان نرفته باشد، همان سنگ خارا خواهد بود و بهجای نیرویی که بخواهد در درازای یک سده اندک آسیبی بر او وارد کند، او بر هزار نیروی مشابه چیره خواهد شد.»
📚 | Gobineau, op. cit. p. 217
تاملی درباره ایران جلد نخست: دیباچهای بر نظریه انحطاط ایران با ملاحظات مقدماتی در مفهوم ایران، انتشارات مینوی خرد، ۱۳٩۵، ص ۲۲۲
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
«ایرانیان خود را در کشورشان و کشور را در خودشان دوست دارند. آنان با بیاعتنایی، به آمدوشدِ حکومتهایِ گوناگون نظر میکنند، بیآنکه علاقهای به یکی از آن حکومتهایی که از بالای سر آنها میگذرند، نشان دهند. بدینسان، آنان مردمانی عاری از حسِّ وطنپرستی سیاسی بهنظر میآیند، ولی کشورگشاییها و چیرهشدنها، بیآنکه به فردیت ایرانی آسیبی برسانند، نیروی خود را از دست داده و نابود میشوند. بهعبث، میتوان بخشی از ایران را جدا یا سرزمین آن را تقسیم کرد؛ میتوان نام ایران را از آن گرفت، ایران، ایران خواهد ماند و نخواهد مُرد.
ایران، در نظر من، چونان سنگ خارایی است که موجهای دریا آنرا به اعماق راندهاند، انقلابات جوّی آن را به خشکی انداختهاند، رودی آن را با خود برده و فرسوده کرده است؛ تیزیهای آن را گرفته و خراشهای بسیاری بر آن وارد آورده، اما سنگ خارا که پیوسته همان است که بود، اینک، در وسط درّهای بایر آرمیده است. زمانی که اوضاع بر وفق مراد باشد، آن سنگ خارا گردش از سر خواهد گرفت. اهمیتی ندارد که کدام عنصر طبیعی پیروز شده یا چه حوادثی رخ داده باشد؛ تا زمانی که او از میان نرفته باشد، همان سنگ خارا خواهد بود و بهجای نیرویی که بخواهد در درازای یک سده اندک آسیبی بر او وارد کند، او بر هزار نیروی مشابه چیره خواهد شد.»
📚 | Gobineau, op. cit. p. 217
تاملی درباره ایران جلد نخست: دیباچهای بر نظریه انحطاط ایران با ملاحظات مقدماتی در مفهوم ایران، انتشارات مینوی خرد، ۱۳٩۵، ص ۲۲۲
➣ @Notes_On_Liberty
📄 | آزادی فردی، جامعه مدنی، اقتصاد آزاد
➣ @Notes_On_Liberty
❃ جامعه مدنی و حکومت قانون مستلزم اعتقاد به فرد به عنوان ارزش متعالی و عنصر نهایی تصمیمگیری در عرصههای گوناگون زندگی اجتماعی و اقتصادی است. واحد تشکیلدهندهی جامعه مدنی عبارت است از فرد به مفهومی که ذکر شد.
❃ جامعه مدنی هدفی جز حفاظت از حقوق و آزادیهای فردی در چارچوب قانون ندارد، و منظور از حکومت قانون نیز چیزی جز تضمین استقلال ارادهی آزاد فردی او از یوغ تحميل ارادههای دیگران نیست. بنابراین جمعگراییِ طرفدارانِ سوسیالیسم و اقتصاد دولتی نه تنها هیچ سنخیتی با جامعهی مدنی و حکومت قانون ندارد بلکه کاملاً در تناقض با آن است.
❃ در واقع یکی از موانع مهم نیل به جامعه مدنی، ارزشها و اعتقادات قبیلهای(سنتی) از یک سو و جمعگرایانه (سوسیالیستی) از سوی دیگر است که در اتحادی ناخواسته و نامیمون مانع از ریشه گرفتن ارزشها و اعتقادات معطوف به شأن، منزلت و حقوق فردی میگردد. روشنفکران تأثیرگذار دوران معاصر، از خلیل ملکی گرفته تا جلال آلاحمد، شریعتی و... اغلب منادیان ارزشهای قبیله ای و جمعگرایانه(عدالت توزیعی، عدالت اجتماعی) بودند و به شدت با هر آنچه نشانی از مبادی و مظاهر حقوق و آزادیهای فردی داشت، تحت عنوان لیبرالیسم، سرمایهداری و غیره دشمنی میورزیدند.
❃ فضای فکری جامعه کنونی ما عمیقاً متأثر از این فردستیزی ریشهدار است بهطوریکه ما انعکاس آن را در اغلب گفتارهای مسئولین و نویسندگان اقتصادی و اجتماعی مشاهده میکنیم، گفتارهای آکنده از تناقضی که در آنها از یک طرف نهادهای جامعه مدنی مانند مشارکت سیاسی مردمی، تحزب، آزادیهای سیاسی مورد تأکید قرار میگیرد و از طرف دیگر با حمله به نظام اقتصاد آزاد، خواه ناخواه نوعی اقتصاد دولتی مورد تأکید واقع ميشود.
❃ جامعهی مدنی روشنفکران امروزی ما همانند «راه سوم» پیشکسوتان آنها، ناکجاآبادی مابین دولت و اقتصاد آزاد است. اینها توجه ندارند که قدرت حاکمه بر حسب طبیعت خود، گرایش به تسلط بر تمامی ساحتهای زندگی اجتماعی دارد و اگر مانع واقعی و جدی در برابر آن نباشد هیچگاه به میل و ارادهی خود، نه تنها خود را محدود نمینماید بلکه نوعاً در جهت پر کردن تمامی فضاهای خالی اجتماعی عمل میکند. اگر ساحت اقتصادی مستقلی از دولت در جامعه ایجاد نشود، هیچ چیزی عملاً مانع از سلطه انحصاری قدرت سیاسی بر مردم نخواهد بود. «راه سوم» در حقیقت چیزی جز راه گریز از تناقضهای فکری نیست.
❃ جامعه مدنی همانند تمامی پدیده های اجتماعی محصول اعتقادات و ارزشهای فرهنگی معینی است. اعتقاد به شئون و حقوق فردی که مظهر عینی آن اقتصاد آزاد است، مبنای اصلی تشکیلدهندهی جامعه مدنی است. زمان آن فرارسیده است که روشنفکران ما در این فرصت تاریخی که به دست آمده است بدون تشبثات، اندیشه ورزند و از آبهای گل آلود ماهی نگیرند. اگر آنها از پذیرفتن ارزشهای فردگرايانه اقتصاد آزاد شرم دارند و در دفاع خود از جامعه مدنی دچار تناقض شدهاند بهتر است بهجای ایجاد هیاهو برای گریز از این تناقض، آن را با صراحت و صداقت به بحث گذارند. شاید بتوان گفت که مبرمترین نیاز فرهنگ امروز ما شفافیت گفتارها و رویارویی شجاعانه با واقعیتهاست.
#جامعه_مدنی #آزادی_فردی
#اقتصاد_آزاد #لسهفر #آزادی
#حکومت_قانون #فردگرایی
#پیش_به_سوی_پیشرفت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ جامعه مدنی و حکومت قانون مستلزم اعتقاد به فرد به عنوان ارزش متعالی و عنصر نهایی تصمیمگیری در عرصههای گوناگون زندگی اجتماعی و اقتصادی است. واحد تشکیلدهندهی جامعه مدنی عبارت است از فرد به مفهومی که ذکر شد.
❃ جامعه مدنی هدفی جز حفاظت از حقوق و آزادیهای فردی در چارچوب قانون ندارد، و منظور از حکومت قانون نیز چیزی جز تضمین استقلال ارادهی آزاد فردی او از یوغ تحميل ارادههای دیگران نیست. بنابراین جمعگراییِ طرفدارانِ سوسیالیسم و اقتصاد دولتی نه تنها هیچ سنخیتی با جامعهی مدنی و حکومت قانون ندارد بلکه کاملاً در تناقض با آن است.
❃ در واقع یکی از موانع مهم نیل به جامعه مدنی، ارزشها و اعتقادات قبیلهای(سنتی) از یک سو و جمعگرایانه (سوسیالیستی) از سوی دیگر است که در اتحادی ناخواسته و نامیمون مانع از ریشه گرفتن ارزشها و اعتقادات معطوف به شأن، منزلت و حقوق فردی میگردد. روشنفکران تأثیرگذار دوران معاصر، از خلیل ملکی گرفته تا جلال آلاحمد، شریعتی و... اغلب منادیان ارزشهای قبیله ای و جمعگرایانه(عدالت توزیعی، عدالت اجتماعی) بودند و به شدت با هر آنچه نشانی از مبادی و مظاهر حقوق و آزادیهای فردی داشت، تحت عنوان لیبرالیسم، سرمایهداری و غیره دشمنی میورزیدند.
❃ فضای فکری جامعه کنونی ما عمیقاً متأثر از این فردستیزی ریشهدار است بهطوریکه ما انعکاس آن را در اغلب گفتارهای مسئولین و نویسندگان اقتصادی و اجتماعی مشاهده میکنیم، گفتارهای آکنده از تناقضی که در آنها از یک طرف نهادهای جامعه مدنی مانند مشارکت سیاسی مردمی، تحزب، آزادیهای سیاسی مورد تأکید قرار میگیرد و از طرف دیگر با حمله به نظام اقتصاد آزاد، خواه ناخواه نوعی اقتصاد دولتی مورد تأکید واقع ميشود.
❃ جامعهی مدنی روشنفکران امروزی ما همانند «راه سوم» پیشکسوتان آنها، ناکجاآبادی مابین دولت و اقتصاد آزاد است. اینها توجه ندارند که قدرت حاکمه بر حسب طبیعت خود، گرایش به تسلط بر تمامی ساحتهای زندگی اجتماعی دارد و اگر مانع واقعی و جدی در برابر آن نباشد هیچگاه به میل و ارادهی خود، نه تنها خود را محدود نمینماید بلکه نوعاً در جهت پر کردن تمامی فضاهای خالی اجتماعی عمل میکند. اگر ساحت اقتصادی مستقلی از دولت در جامعه ایجاد نشود، هیچ چیزی عملاً مانع از سلطه انحصاری قدرت سیاسی بر مردم نخواهد بود. «راه سوم» در حقیقت چیزی جز راه گریز از تناقضهای فکری نیست.
❃ جامعه مدنی همانند تمامی پدیده های اجتماعی محصول اعتقادات و ارزشهای فرهنگی معینی است. اعتقاد به شئون و حقوق فردی که مظهر عینی آن اقتصاد آزاد است، مبنای اصلی تشکیلدهندهی جامعه مدنی است. زمان آن فرارسیده است که روشنفکران ما در این فرصت تاریخی که به دست آمده است بدون تشبثات، اندیشه ورزند و از آبهای گل آلود ماهی نگیرند. اگر آنها از پذیرفتن ارزشهای فردگرايانه اقتصاد آزاد شرم دارند و در دفاع خود از جامعه مدنی دچار تناقض شدهاند بهتر است بهجای ایجاد هیاهو برای گریز از این تناقض، آن را با صراحت و صداقت به بحث گذارند. شاید بتوان گفت که مبرمترین نیاز فرهنگ امروز ما شفافیت گفتارها و رویارویی شجاعانه با واقعیتهاست.
#جامعه_مدنی #آزادی_فردی
#اقتصاد_آزاد #لسهفر #آزادی
#حکومت_قانون #فردگرایی
#پیش_به_سوی_پیشرفت
➣ @Notes_On_Liberty
📄 | سرگذشت سیاستنامهنویسی
➣ @Notes_On_Liberty
❃ سیاستنامهنویسی، نخستین جریانی بود که در سپیدهدم دورهی اسلامیِ فرهنگ و تمدن ایرانزمین از سرچشمهی اندیشهی ایرانشهری روان شد و تا فراهم آمدن مقدّمات جنبش مشروطهخواهی و حتی فراتر از آن به صورتهای گونهگون دوام آورد.
❃ البته این نکته را نیز نباید ناگفته گذاشت که اندیشهی سیاسی ایرانشهری با سیاستنامهنویسی، بهرغم تداوم آن در این، دارای این تمایز بنیادین بود که عنصر اساسی اندیشهی سیاسی ایرانشهری مفهومِ «شاهِ آرمانی» بود، درحالیکه سیاستنامهنویسان با ایجاد دگرگونی در شالودهی این مفهوم، نظریهای را تدوین کردند که ما «نظریهی سلطنت واقعاً موجود» نامیدهایم.
❃ از سوی دیگر، همین نظریه بهتدریج به جریان عمدهی اندیشهی سیاسی در دورهی اسلامیِ ایران تبدیل شد، و با انحطاط تدریجی اندیشه در ایرانزمین که اسباب زوال تمدن و فرهنگ ایران را فراهمآورد.
❃ بهویژه فیلسوفان سیاسی، التقاطی نامیمون از فلسفهی سیاسی و سیاستنامهنویسی و نیز عناصری از شریعتنامهنویسی ایجاد کردند که در واقع «ایدئولوژی» نژادی نوآیین بود که حکیم ابوالقاسم فردوسی، سدهها پیش، آمدن آن را از ویژگیهای دورهی تباهی ایرانزمین دانستهبود.
📚 | ابن خلدون و علوم اجتماعی ص ۲۸
#اندیشه_سیاسی #سیاستنامه
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ سیاستنامهنویسی، نخستین جریانی بود که در سپیدهدم دورهی اسلامیِ فرهنگ و تمدن ایرانزمین از سرچشمهی اندیشهی ایرانشهری روان شد و تا فراهم آمدن مقدّمات جنبش مشروطهخواهی و حتی فراتر از آن به صورتهای گونهگون دوام آورد.
❃ البته این نکته را نیز نباید ناگفته گذاشت که اندیشهی سیاسی ایرانشهری با سیاستنامهنویسی، بهرغم تداوم آن در این، دارای این تمایز بنیادین بود که عنصر اساسی اندیشهی سیاسی ایرانشهری مفهومِ «شاهِ آرمانی» بود، درحالیکه سیاستنامهنویسان با ایجاد دگرگونی در شالودهی این مفهوم، نظریهای را تدوین کردند که ما «نظریهی سلطنت واقعاً موجود» نامیدهایم.
❃ از سوی دیگر، همین نظریه بهتدریج به جریان عمدهی اندیشهی سیاسی در دورهی اسلامیِ ایران تبدیل شد، و با انحطاط تدریجی اندیشه در ایرانزمین که اسباب زوال تمدن و فرهنگ ایران را فراهمآورد.
❃ بهویژه فیلسوفان سیاسی، التقاطی نامیمون از فلسفهی سیاسی و سیاستنامهنویسی و نیز عناصری از شریعتنامهنویسی ایجاد کردند که در واقع «ایدئولوژی» نژادی نوآیین بود که حکیم ابوالقاسم فردوسی، سدهها پیش، آمدن آن را از ویژگیهای دورهی تباهی ایرانزمین دانستهبود.
📚 | ابن خلدون و علوم اجتماعی ص ۲۸
#اندیشه_سیاسی #سیاستنامه
➣ @Notes_On_Liberty
📄 | برای حفظ امنیت ملّی باید از تولید ملّی "حمایت" کنیم؟!
➣ @Notes_On_Liberty
❃ زمانی کابینهی دونالد ترامپ تصمیم گرفت برای «حمایت از نیروی کار» و البته «امنیت ملّی» عوارض واردات فولاد و آلومینیوم را به ترتیب ۲۴ و ۱۰ درصد افزایش دهد؛ حرفش این بود که چینیها که به استفاده از دامپینگ(فروش با قیمت پایینتر از بهای تمام شده محصولات صادراتی در کشور مقصد با هدف از بازار خارج کردن شرکتهای محلی و بعد سپس به دست گرفتن قدرت بازار) شهرت دارند، با اغراض سیاسی حمایتهای مشابهی از شرکتهای فولادی و معدنی خود میکنند پس باید کلاهمان را بچسبیم که از سرمان بر ندارند.
❃ میدانیم که فولاد را از محصولات استراتژیک به حساب میآورند که بهویژه در صنایع نظامی اهمیت زیادی دارد و در صورت بروز جنگ وابستگی به خارج به ویژه چینیها عاقبت خوبی ندارد. تولید فولاد از ده سال پیش ۱۸ درصد کاهش یافته است و در چند دهه اخیر از هر ۴ شرکت استخراج آلومینیوم آمریکایی ۳تای آن تعطیل شدهاند، این هم معنایش از دست رفتن هزاران هزار شغل در ایالات متحده آمریکاست، از سال ۲۰۰۰ به این سو در صنایع آلومینیوم ۱۳۰۰۰ شغل و در فولاد تنها در دو سال اخیر ۱۴۰۰۰ شغل از بین رفته است.
❃ ولی رندان میگویند که تاکید روی تلافی اقدامات چین نارواست، بیشتر واردات آمریکا از کشورهایی است که متحد این کشور به حساب میآیند، در همین فقرهی اخیر از قضا واردات فولاد از کانادا، کره جنوبی، مکزیک، آلمان، ژاپن و برزیل بیشتر از چین است. راهحل بهتر برای کالاهای «استراتژیک» تنوعبخشی به طرفهای تجاری است نه به اصطلاح خودکفایی و "حمایت" از تولید ملّی! در این حالت محصول با کیفیت بالاتر و هزینه نسبی پایینتر تامین میشود و ریسک قطع واردات هم کاهش مییابد.
❃ ولی ایراد مهمتر این قبیل "حمایتها" این است که دیگر طرفهای تجاری هم دست به اقدامات تلافیجویانه خواهند زد و جنگ تجاری راه میفتد. فولاد و آلومینیوم ماده اولیه بسیاری از صنایع به شمار میروند و "حمایت" تعرفهای از فولاد معنایش این است که بسیاری صنایع دیگر آمریکا هم باید فولاد را با قیمت بالاتری خریداری کنند و در برابر کالاهای وارداتی رقیب قدرت رقابت نخواهند داشت. مشتریان نهایی باید پول بیشتری برای خرید محصولات وطنی خرج کنند یا به سراغ کالاهای مشابه ارزانتر بروند که انتخاب خیلیها دومی است. کار برای صادرکنندهها که دشوارتر هم هست؛ آنها با توجه به اقدامات تلافیجویانه کشورهای دیگر رقابتپذیری خود را از دست میدهند.
❃ پیامد آنچه آمد هم کاهش بیشتر اشتغال است، در واقع آنچه که میخواستیم از در بیرون کنیم از پنجره بر میگردد. در دوره جرج بوش هم اقدامات حمایتی مشابهی انجام گرفت و برآورد میکنند که حاصل آن از بین رفتن ۲۰۰ هزار شغل در آمریکا بود! میبینم که بسیاری از کسانیکه ایران را دوست میدارند همه استدلالهایی مشابه ترامپ تکرار میکنند، ولی باور کنید میهندوستی نیازمند عقلانیت است. بشر در دو سه قرن اخیر دریافته است که میشود جنگ را با تجارت درمان کرد و سود متقابل برد، راه رشد مملکت ما هم مانند دیگر جاهای دنیاست، مولفههایش هم روشن است: اقتصاد آزاد، حقوق مالکیت قوی، حکومت قانون و نهادهای مدنی.
#اقتصاد #آزادی_اقتصادی
#تجارت_آزاد #جنگ_اقتصادی
#تعرفه #حمایتگرایی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
❃ زمانی کابینهی دونالد ترامپ تصمیم گرفت برای «حمایت از نیروی کار» و البته «امنیت ملّی» عوارض واردات فولاد و آلومینیوم را به ترتیب ۲۴ و ۱۰ درصد افزایش دهد؛ حرفش این بود که چینیها که به استفاده از دامپینگ(فروش با قیمت پایینتر از بهای تمام شده محصولات صادراتی در کشور مقصد با هدف از بازار خارج کردن شرکتهای محلی و بعد سپس به دست گرفتن قدرت بازار) شهرت دارند، با اغراض سیاسی حمایتهای مشابهی از شرکتهای فولادی و معدنی خود میکنند پس باید کلاهمان را بچسبیم که از سرمان بر ندارند.
❃ میدانیم که فولاد را از محصولات استراتژیک به حساب میآورند که بهویژه در صنایع نظامی اهمیت زیادی دارد و در صورت بروز جنگ وابستگی به خارج به ویژه چینیها عاقبت خوبی ندارد. تولید فولاد از ده سال پیش ۱۸ درصد کاهش یافته است و در چند دهه اخیر از هر ۴ شرکت استخراج آلومینیوم آمریکایی ۳تای آن تعطیل شدهاند، این هم معنایش از دست رفتن هزاران هزار شغل در ایالات متحده آمریکاست، از سال ۲۰۰۰ به این سو در صنایع آلومینیوم ۱۳۰۰۰ شغل و در فولاد تنها در دو سال اخیر ۱۴۰۰۰ شغل از بین رفته است.
❃ ولی رندان میگویند که تاکید روی تلافی اقدامات چین نارواست، بیشتر واردات آمریکا از کشورهایی است که متحد این کشور به حساب میآیند، در همین فقرهی اخیر از قضا واردات فولاد از کانادا، کره جنوبی، مکزیک، آلمان، ژاپن و برزیل بیشتر از چین است. راهحل بهتر برای کالاهای «استراتژیک» تنوعبخشی به طرفهای تجاری است نه به اصطلاح خودکفایی و "حمایت" از تولید ملّی! در این حالت محصول با کیفیت بالاتر و هزینه نسبی پایینتر تامین میشود و ریسک قطع واردات هم کاهش مییابد.
❃ ولی ایراد مهمتر این قبیل "حمایتها" این است که دیگر طرفهای تجاری هم دست به اقدامات تلافیجویانه خواهند زد و جنگ تجاری راه میفتد. فولاد و آلومینیوم ماده اولیه بسیاری از صنایع به شمار میروند و "حمایت" تعرفهای از فولاد معنایش این است که بسیاری صنایع دیگر آمریکا هم باید فولاد را با قیمت بالاتری خریداری کنند و در برابر کالاهای وارداتی رقیب قدرت رقابت نخواهند داشت. مشتریان نهایی باید پول بیشتری برای خرید محصولات وطنی خرج کنند یا به سراغ کالاهای مشابه ارزانتر بروند که انتخاب خیلیها دومی است. کار برای صادرکنندهها که دشوارتر هم هست؛ آنها با توجه به اقدامات تلافیجویانه کشورهای دیگر رقابتپذیری خود را از دست میدهند.
❃ پیامد آنچه آمد هم کاهش بیشتر اشتغال است، در واقع آنچه که میخواستیم از در بیرون کنیم از پنجره بر میگردد. در دوره جرج بوش هم اقدامات حمایتی مشابهی انجام گرفت و برآورد میکنند که حاصل آن از بین رفتن ۲۰۰ هزار شغل در آمریکا بود! میبینم که بسیاری از کسانیکه ایران را دوست میدارند همه استدلالهایی مشابه ترامپ تکرار میکنند، ولی باور کنید میهندوستی نیازمند عقلانیت است. بشر در دو سه قرن اخیر دریافته است که میشود جنگ را با تجارت درمان کرد و سود متقابل برد، راه رشد مملکت ما هم مانند دیگر جاهای دنیاست، مولفههایش هم روشن است: اقتصاد آزاد، حقوق مالکیت قوی، حکومت قانون و نهادهای مدنی.
#اقتصاد #آزادی_اقتصادی
#تجارت_آزاد #جنگ_اقتصادی
#تعرفه #حمایتگرایی
➣ @Notes_On_Liberty