نورنیوز

✅روان-سیاستِ ترس: از وهمِ امنیت تا واقعیتِ قدرت (ایران: ۱۳۹۲ - ۱۴۰۵)

▪️ 🔹_روان‌سیاست (Psycho-Politics) حوزه‌ای نوین در مطالعات میان‌رشته‌ای است؛ و بیش از همه، دانشِ مطالعه‌ نقاطِ تلاقی «روانِ انسان» و «قدرتِ سیاسی» است. در این وادی نو، سیاست دیگر فقط تحلیل وقایع و رویدادها و روندها نیست بلکه *بازیِ عواطف، ترس‌ها، تروماها و آرزوهای جمعی* است._

*یک. فوبیای انزوا و مکانیسم دفاعیِ «اجتناب»*
🔹 در سال ۱۳۹۲، روانِ جامعه‌ ایران تحت فشار تحریم، با این ایده روبرو شد: عامل مشکلات، تحریم است؛ هم باید چرخ زندگیِ مردم بچرخد و هم چرخ سانتریفیوژ! *دکترینِ حاکم، «اجتناب از تروما» بود.* طراحانِ برجام با رویکردی عقل‌گرا، سعی کردند «ترس از جنگ» را با «درمانِ مذاکره» مهار کنند. بارها گفتند: «برجام، سایه‌ی‌ جنگ را از سر ایران برداشت.»

🔹 این فاز، دورانِ «برون‌سپاریِ امنیت» به لبخندهای دیپلماتیک بود؛ تلاشی برای خریدِ اعتبار از آینه‌ی غرب. نگاهی که اقتصاد را به لحظه‌ها و رویدادهای مذاکراتی، شرطی و وابسته کرد و عملاً با خروج امریکا از برجام، نه امریکا و نه اروپا، به تعهدات خود عمل نکردند و اجرای تعهدات گسترده‌ی ایران، بدون دستاورد باقی ماند.

*دو. فروپاشیِ آینه و ترومای خیانت*
🔹با خروج آمریکا از توافق، «ایگوی ملی» (National Ego) دچار درهم‌شکستگی شد. هزینه دادن بدون دریافتِ پاداش، منجر به یک خشمِ فروخورده گشت. اما امریکا این تعهد پیوسته به مذاکره‌گرایی را ضعف تلقی کرد و در نیمه‌شب ۱۳ دی‌ماه ۱۳۹۸، حاج‌قاسم‌ سلیمانی و همراهان او را در عراق ترور کرد. این نقطه، آغازِ *تغییرِ پارادایم از «ترسِ منفعل» به «خشمِ فعال»* بود. حضور میلیونی مردم در تشییع او، بسیار معنادار بود.

🔹 تحلیلِ استراتژیک به این نتیجه رسید که «مذاکره‌گرایی» بدونِ پشتوانه‌ی قدرت و ضمانت اجرای واقعی، نه سایه‌ی جنگ را برمی‌دارد و نه نان می‌آورد؛ بلکه تنها دشمن را به «تعقیبِ شکارِ هراسان» ترغیب می‌کند.

*سه. اردیبهشت ۱۴۰۵؛ بلوغِ تلخ و دکترینِ دژ*
🔹 از لحظه‌ی شهادت حاج‌قاسم تا امروز، در یک مسیر پرپیچ‌وخم، نگاه دیگری شکل گرفته است؛ ترس از جنگ، مدام فروریخته است و مذاکره‌گرایی بی‌نتیجه، هر روز اعتبار خود را از دست داده است.

🔹 این روزها و در جنگ رمضان امروز، ایران از لایه‌ «واکنشِ هیجانی» عبور کرده است. ترس (از جنگ) دیگر یک شبح نیست بلکه یک «متغیرِ محاسباتی» است. رویارویی‌های نظامی و امنیتیِ سال‌های اخیر ثابت کرد که «هزینه‌ مقاومت»، اگرچه سنگین، اما «قطعی و محدود» است؛ در حالی که «هزینه‌ سازش»، «تدریجی و نامحدود» (فرسایشِ حاکمیت) بود.
به تعابیر آن امام شهید: _هزینه‌ی سازش همواره بیشتر از هزینه‌ی مقاومت است._

*برآیند*
🔹 سایکو-پلیتیکِ ایران از سال ۹۲ تا امروز، مسیرِ «هویت یافتن» را طی کرده است؛ گریز از ترس را به مواجهه با ترس و مدیریت آن و سپس نابودی آن پیموده است.

🔹 ایران از یک «سوژه‌ی مضطرب» که به دنبال تاییدِ بین‌المللی بود، به یک «کنشگر واقع‌گرا» تبدیل شده که فهمیده است در جنگلِ سیاست، «نترسیدن» تنها راهِ بقاست.

🔹مروز، صلح نه از مسیرِ تمنا، که از لوله‌ تفنگ و دقتِ موشک‌ها می‌گذرد. پرونده‌ی «ترس» بسته شده؛ اکنون نوبتِ «مدیریتِ قدرت» است. *ایران از لحظه‌ حمله به پایگاه‌‌های امریکا در منطقه به یک قدرت منطقه‌ای تبدیل شد و از لحظه‌ بسته شدن تنگه‌ هرمز، قدرت جهانی بودنِ خود را عیان کرد./سعیداشیری

🌐 nournews.ir
🆔 @Nournews_IR

👎14👏10❤8😭8😱7😡6👍3

25K views04:43