رضاشاه وقتی از سال ۱۳۰۴ رسماً پادشاه شد، کشور رو تو شرایطی تحویل گرفت که ذهن خیلی از مردم هنوز توی قرون وسطی مونده بود. خرافات، تعصب، و عزاداری‌هایی که گاهی از حالت مذهبی خارج می‌شدن، پررنگ بودن. برای رضاشاه که دنبال یه ایران مدرن بود، این فضا قابل قبول نبود.

برای همین، از حدود سال ۱۳۱۰ تا ۱۳۱۶، سیاست‌هایی رو اجرا کرد که محرم و عزاداری‌های اون رو به‌سمت نظم و عقلانیت ببره.

۱. محدودسازی دسته‌گردانی‌ها – حدود سال ۱۳۱۱
گفت دسته‌ها نباید توی خیابون راه بیفتن و باعث شلوغی شن. فقط اجازه داد داخل مسجد و تکیه‌ها مراسم برگزار بشه. چون تو نگاه دولت، نظم شهری اولویت داشت.

۲.جلوگیری از روضه‌خوانی‌های خرافی – از سال ۱۳۱۴ به‌بعد
خیلی از روضه‌ها پر از داستان‌های اغراق‌شده بودن. دولت اومد گفت اینا باید جمع شه. مثلاً از سال ۱۳۱۵، اداره نظمیه دستور داد فقط با مجوز خاص، روضه برگزار بشه.

۳. برگزاری جشن‌های دولتی همزمان با محرم – اوجش سال ۱۳۱۶
تو بعضی شهرها، دولت دستور داد توی همون روزهای محرم، جشن‌های فرهنگی، تئاتر و نمایش برگزار کنن. هدف این بود که فضای اجتماعی کشور از غم و ماتم دائمی، بره به‌سمت شادی و نشاط.