اتحاد ملی ایران | اخبار جنگ

نویسنده و فیلسوف معاصر فرانسوی بریوال لوپوگام:

تا کنون پیش خودتان فکر کرده‌اید چرا گرتا تونبرگ [(چهره‌ی جنجالی رسانه‌ای)] یک‌باره از موضوع تغییرات اقلیمی به سمت مسئلهٔ فلسطین رفت؟

همهٔ این‌ها صرفاً یک ساختارِ دست‌ساز است؛ هیچ‌کدام واقعیتِ مستقلی ندارند و فقط برای تفرقه‌انداختن بین مردم طراحی شده‌اند. فردا نوبت هوش مصنوعی است، بعد هم بحران آب، و بعد یک چیز دیگر. همیشه یک دلیل جدید پیدا می‌کنند تا این بازی ادامه داشته باشد.

بگذارید واضح بگویم: گرمایش جهانی حقیقت دارد، درد و رنج مردم در در خاورمیانه هم واقعی است. چیزی که واقعیت ندارد، این «چهره‌سازی‌ها»ست. چیزی که ساختگی است، خشمِ هدایت‌شده، زمان‌بندیِ آن و چهره‌ای است که روی آن می‌چسبانند.
چون در این سیستم، یک «هدف و آرمان» دیگر یک مبارزه نیست، بلکه یک «محصول» است؛ و هر محصولی هم یک عمرِ مشخص دارد.

یادتان بیاید: اوت ۲۰۱۸، یک دختر نوجوان به تنهایی جلوی پارلمان سوئد می‌نشیند. اولین عکسی هم که از او دست‌به‌دست می‌شود را یک خبرنگار نگرفته، بلکه بنیان‌گذار یک استارت‌آپِ تبلیغاتِ اقلیمی پخش کرده؛ همان کسی که بعدها، قبل از اینکه گرتا از او فاصله بگیرد، از اسم این دختر برای جذب سرمایه استفاده کرد.
در همان هفته، کتابی هم که خانواده‌اش نوشته بودند روانهٔ بازار می‌شود.

فقط یک سال بعد: سازمان ملل، نشست داووس، پارلمان فرانسه، عکس روی جلد مجلهٔ تایم، چهرهٔ سال و نامزدی جایزهٔ نوبل.
نمی‌گویم یک دختر ۱۵ ساله همهٔ این‌ها را برنامه‌ریزی کرده؛ حرفم این است که سیستم به یک «چهره» نیاز داشت و آن را پیدا کرد.

دستگاهِ قدرت این‌طوری کار می‌کند.
صنعتِ خشم‌آفرینی به سه چیز نیاز دارد: «حسِ اضطرار»، «یک مقصر» و «یک چهره».
حسِ اضطرار باعث می‌شود فرصتِ فکرکردن پیدا نکنید؛ مقصر، دشمن را نشانتان می‌دهد؛ و چهره هم کاری می‌کند که نتوانید انتقاد کنید: چون اگر هدف را زیر سؤال ببرید، می‌گویند دارید به یک بچه حمله می‌کنید.

اما یک مشکل بزرگ وجود دارد که هیچ‌کس علنی درباره‌اش حرف نمی‌زند: یک آرمان هرگز نباید به پیروزی برسد! پیروزی یعنی قطع‌شدن بودجه‌ها، از دست رفتن شغل‌ها و تمام‌شدن دعوت‌ها به برنامه‌های تلویزیونی. برای همین، این حسِ اضطرار باید همیشگی باشد؛ و وقتی تاریخ مصرفِ یک بحران تمام شد، می‌روند سراغ بعدی.

اسمش را با احترام می‌گذارند «پیوندِ مبارزات»؛ اما در واقع چیزی نیست جز «مدیریتِ سرمایه».
محیط‌زیست، جنسیت، نژاد، فلسطین، فردا هم هوش مصنوعی و آب؛ این‌ها فقط ابزارهای قابل تعویض هستند. فعالان همان‌ها هستند، مؤسساتِ غیردولتی همان‌ها هستند، منابع مالی هم همان است؛ فقط ظاهر کار عوض می‌شود. چفیه جای پلاکارد «اعتصاب مدرسه‌ای برای محیط‌زیست» را می‌گیرد.

همهٔ این جنبش‌ها هم یک کارکرد دارند: تکه‌تکه‌کردنِ مردم. جوان‌ها در برابر قدیمی‌ها («شما آیندهٔ ما را دزدیدید»)، شهرنشین‌ها در برابر روستایی‌ها، فعالان اجتماعی در برابر کشاورزان. یک جنگِ بی‌پایان علیه یکدیگر.
مردمی که تکه‌تکه شده باشند، هرگز گریبانِ حاکمانشان را نمی‌گیرند.

این یعنی تسلطِ کامل بر افکار عمومی؛ نه با تانک، بلکه با چهره‌سازی. داستان‌های از‌پیش‌آماده که همان رسانه‌ها بزرگش می‌کنند، همان بنیادها پولش را می‌دهند و همان جوایز به آن پاداش می‌دهند. این چهره‌ها هم فقط تا زمانی قدرت دارند که میکروفون جلوی دهانشان باشد.

به وضعِ امروز نگاه کنید. شش سال پیش گرتا روی جلد مجلات دنیا بود، اما امروز کارش رسیده به ویدیوهای معترضانه که با موبایل ضبط می‌شود. وقتی سیستم یک چهره را کنار می‌زند، به این معنی نیست که نظرش عوض شده؛ فقط دارد دنبال مهرهٔ بعدی می‌گردد.

از همین حالا پیش‌بینی می‌کنم: سوژهٔ بعدی هوش مصنوعی است. «هوش مصنوعی شغل، زمین و مردم‌سالاری شما را نابود می‌کند.» یک چهرهٔ جوان، ساده و نگران؛ و پشت صحنه هم مؤسسه‌ای که آماده شده تا کمک‌های مالی جمع کند.

سوال درست هرگز این نیست که «آیا این هدف حق است؟»؛ سوال درست این است: چه کسی پشتِ سرمایه‌گذاری روی این چهره است و دفعهٔ بعد قرار است چه چیزی را به ما بفروشد؟
نسلی که دیده چطور یک چهرهٔ یکسان در عرض هفت سال، سه بار شایعهٔ پایان دنیا را به خوردش داده‌اند، در نهایت یک چیز را خوب می‌فهمد:
محصولِ اصلی، خودِ همان دختر بود.

#اتحاد_ملی_ایران 🤝
https://t.me/OmidIranAzad

👍169❤30👌11😁2🕊1💯1

11.8K views20:15