‏امشب مکالمه‌ای داشتم که هنوز سنگینی‌اش روی سینه‌ام مانده.
دوستی بسیار نزدیک، وکیلی زبده، جمهوری خواه، ضد جنگ، مخالف حمله نظامی و همان کسی که همیشه می‌گفت احترامم به شاهزاده رضا پهلوی به‌خاطر ایستادنش مقابل جنگ است و تاکیدش بر تمامیت ارضی ایرانمون هست و با پادشاهی مخالفم!
(بحثی که همیشه بانی شروع بحثی ناتمام بود)

اما امشب همه چیز غریب بود و گفت:
جلال بدون تعارف بهت میگم،
«دلار ۳۰۰ هزار تومن هم بشه، اشکال نداره، ترامپ باید حمله کنه!»
اینحرفش نه از سر هیجان، نه از سر لجبازی سیاسی، بلکه از ‎#دل_جهنم زده شد!
گفت رژیم اعدام‌های وحشتناک را شروع کرده، اگر آمریکا کاری نکند، زنده‌به‌گورمان می‌کنند، جلال تورو خدا اطلاع رسانی کن و بگو روزی نیست خبر قتل موکل‌ها در بین همکارانمان نرسه، محله‌ای نمانده بی‌حجله، دختر، پسر، جوان… شهر یک‌دست عزا شده.

تعجب من از حرف جنگ نبود، از گوینده بود،
کسی که اگر همین جملات را پدر و مادر شریفش نقل قول میکردند که فلانی اینچنین گفته، باورش سخت بود، خیلی سخت و آونجا بود که فهمیدم واقعیت ایران بسیار ملتهب‌تر از چیزی‌ست که در شبکه‌های اجتماعی می‌بینیم.
وقتی یک ملی‌گرا، با عِرقِ خاک، ملتمسانه به جنگ چنگ می‌زند، باید پرسید:
این جمهوری اسلامی با ایران چه کرده؟
بخش بزرگی از ایران به این نقطه رسیده:
حمله نظامی را تنها راه توقف این جنون حکومتی و مانع ادامه ی کشتار در خیابانها و زندانها می‌بینند.

این فاجعه‌ی یک حکومت است، نه انتخاب یک ملت و نقد کردن بر مردم ایران نهایت بیشرمی و بیشرفی هست، چراکه ما ایرانیان نیم قرن سکوت کردیم، آبرو داری کردیم، تحقیر شدیم و تو سری خوردیم، گذشته امون ویران بود، مهاجرت کردیم و یا در کشور موندیم اما اینده مون هم به غارت اهریمنان رژیم رفت و امروز در کمال ناباوری تنها یک امید مونده که اونهم جنگ هست با تمام ریسک هایی که دارد، دیگر بعنوان راه حل نهایی این مورد، پذیرش اکثریتی هست که شاید تا قبل دی ماه، حمله به این خاک، خط قرمزی بود به رنگ و قیمت خون شان، اما با ورود نیابتی ها و سرکوبگران تا بن دندان مسلح و کشتار فاجعه بار فرزندان ایران، ما وارد مرحله ای شدیم حیاتی و باید ایران مان را از دست اهریمنی جمهوری اسلامی نجات دهیم.
‎#جاويدشاه‌
‎#پسرعاقل_نوح
پ ن:
تصویر از هجوم مزدوران ضحاک به منازل مردم در بندرعباس.