‍ چنین روزگاران کجا دیده ای
مگر تازیان را تو زاییده ای

که در دامن میهن  آریا
خوری نان و آب نیاکان ما

سپس گریه زاری کنی روز و شب
کنی پاره خود را برای عرب

چنین ناسپاسی به ایرانمان
سگی را ندیدم کند اینچنان

اگر از تو روزی سگی نان خورَد
ترا تا دم مرگ یاد آورد

نیاکان برای تو جان باختند
گلستان ز ایران ما ساختند

بسی خون آنان  درین خانه ریخت
که دشمن سرانجام از ما گریخت

همینان که تو میپرستی کنون
کشیدند اجداد ما را به خون

اسارت گرفتند از مردمان
بسا سر بریدند  در آنزمان

برو پرس و جو کن ندانی اگر
که در ننگ و پستی نمانی دگر

تو بر خویش و بر ما ستم کرده ای
که میهن فدای شکم کرده ای

نبینی بنام حسین ات  مگر
کهن کشوری را که شد بی پدر

نبینی به تو مذهب انداختند
ولی خود به تاراج پرداختند

برای تو زانسوی دین آورند
وزین سوی فرزند ما بردرند

مگر کور هستی به چشمان باز
نبینی مگر این فریب دراز

ترا آنچه را کز خرد در سر است
بهایش ز یک خرمگس کمتر است

ازین پس بیا ناسپاسی مکن
به میهن نمک ناشناسی مکن

گنه کرده را کس نشوید گناه
مده دل به دیدار سنگ سیاه

گنه را کجا سنگ میسایدت
چه زین سنگ جز ننگ می آیدت

خدا را تو در سنگ بینی اگر
نداری‌پشیزی ز بودش خبر

گمان دارمت مغز خر خورده ای
که اجداد از یاد خود  برده ای

دریغا ز میهن که کوی تو شد
که نامش همه آبروی تو شد

هر آنکس که دینش ز میهن سر است
ورا سر نباشد به تن بهتر است

نگویی مگر جان فدای  حسین
نریزی مگر خون برای  حسبن

چرا تا کنون خویش  رنجانده ای
به میهن چرا تا کنون  مانده ای

اگر  راست گویی برو  کربلا
فراموش کن خاک ایران ما

تفو بر تو مفتی خور بد نهاد
که این سرزمین چون ترا جای داد

کنون پاره کن خویش را روز و شب
بده خون خود بر  حسین عرب

بدان هرچه دشمن پرستی کنی
هرآنچه که خواری و پستی کنی

سرانجام پیروزی از آنِ ماست
ز پا افتد اسلام و ایران بجاست

بدان ای روان مرده ی زشت زاد
نباشد چو ایران جهان هم  مباد

مسعود آذر
@azar_massoud