🔴یادداشت تحلیلی درباره مذاکرات با رژیم جمهوری اسلامی |
در روزهای منتهی به عملیات با جنگ ۱۲ روزه، تصویری آشنا به عموم ارائه شد: دیپلماسی محتاطانه، تماسهای غیرمستقیم، میانجیگری، و تاریخهایی برای مذاکرات بیشتر که «نزدیک است». ظاهراً، لحظهای دیگر همه چیز پای میز مذاکره بررسی خواهد شد.
در عمل، هیچ چیز اساسی جابجا نشد.
همان شرایط رژیم جمهوری اسلامی، همان درخواست برای ادامه غنیسازی، همان طفره رفتن از بحث درباره موشکها و نیروهای منطقهای. نه پیشرفتی، نه نزدیکی، حتی نشانهای از اراده واقعی برای تغییر مسیر. و با این حال، مذاکرات ادامه یافت.
چرا؟
چون دیپلماسی، در چنین مواردی، لزوماً ابزاری برای حل نیست – بلکه فضایی برای زمان است.
زمانی برای سازماندهی.
زمانی برای تکمیل آمادگی.
و زمانی برای دادن پوششی مشروع به اقدام آینده: تلاش کردیم، صبر کردیم، بررسی کردیم.
اینکه دور دیگری از مذاکرات دقیقاً برای روزهای پس از شروع عملیات برنامهریزی شده بود و سپس لغو شد، تصادفی نیست. این بخشی از تصویر است. نه به عنوان اثبات فریب، بلکه به عنوان نشان دادن اینکه تصمیم به اقدام گرفته شده و دیپلماسی صرفاً در مسیر موازی ادامه یافته است.
و این غیرعادی نیست. این یک الگو است.
امروز هم، وقتی دوباره درباره «پنجرههای فرصت»، پیامهای نرمتر، میانجیگری و تلاشهای آرامشبخش صحبت میشود، خوب است به یاد داشته باشیم:
مذاکرات لزوماً نشانه دوری از درگیری نیست. گاهی نشانهای است که سیستم برای آن آماده شده است.
کسی که به دنبال درام است، اصل موضوع را از دست میدهد.
این شکست مذاکره نبود – بلکه استفاده آگاهانه از آن بود.
نه حواسپرتی آشکار – بلکه #تئاتر_سیاسی ضروری که برای امکان اقدام در زمان مناسب طراحی شده است.
و لحظات، همانطور که میدانیم، تمایل به تکرار دارند.
#اتحاد_ملی_ایران 🤝
خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇
@OmidIranAzad
در روزهای منتهی به عملیات با جنگ ۱۲ روزه، تصویری آشنا به عموم ارائه شد: دیپلماسی محتاطانه، تماسهای غیرمستقیم، میانجیگری، و تاریخهایی برای مذاکرات بیشتر که «نزدیک است». ظاهراً، لحظهای دیگر همه چیز پای میز مذاکره بررسی خواهد شد.
در عمل، هیچ چیز اساسی جابجا نشد.
همان شرایط رژیم جمهوری اسلامی، همان درخواست برای ادامه غنیسازی، همان طفره رفتن از بحث درباره موشکها و نیروهای منطقهای. نه پیشرفتی، نه نزدیکی، حتی نشانهای از اراده واقعی برای تغییر مسیر. و با این حال، مذاکرات ادامه یافت.
چرا؟
چون دیپلماسی، در چنین مواردی، لزوماً ابزاری برای حل نیست – بلکه فضایی برای زمان است.
زمانی برای سازماندهی.
زمانی برای تکمیل آمادگی.
و زمانی برای دادن پوششی مشروع به اقدام آینده: تلاش کردیم، صبر کردیم، بررسی کردیم.
اینکه دور دیگری از مذاکرات دقیقاً برای روزهای پس از شروع عملیات برنامهریزی شده بود و سپس لغو شد، تصادفی نیست. این بخشی از تصویر است. نه به عنوان اثبات فریب، بلکه به عنوان نشان دادن اینکه تصمیم به اقدام گرفته شده و دیپلماسی صرفاً در مسیر موازی ادامه یافته است.
و این غیرعادی نیست. این یک الگو است.
امروز هم، وقتی دوباره درباره «پنجرههای فرصت»، پیامهای نرمتر، میانجیگری و تلاشهای آرامشبخش صحبت میشود، خوب است به یاد داشته باشیم:
مذاکرات لزوماً نشانه دوری از درگیری نیست. گاهی نشانهای است که سیستم برای آن آماده شده است.
کسی که به دنبال درام است، اصل موضوع را از دست میدهد.
این شکست مذاکره نبود – بلکه استفاده آگاهانه از آن بود.
نه حواسپرتی آشکار – بلکه #تئاتر_سیاسی ضروری که برای امکان اقدام در زمان مناسب طراحی شده است.
و لحظات، همانطور که میدانیم، تمایل به تکرار دارند.
#اتحاد_ملی_ایران 🤝
خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇
@OmidIranAzad
👍144❤20🤝5👎2