در روز جهانی کارگر، به همه‌ی شما کارگران زحمتکش و شجاع ایران درود می‌فرستم.

در این روزهای سخت و طاقت‌فرسا -حاصل عملکرد ویرانگر چهل‌وهفت‌ساله‌ی جمهوری اسلامی- در کنار شما ایستاده‌ام. می‌دانم که شما کارگران و زحمت‌کشان، همچون اکثر هم‌میهنان، زیر فشار سنگین اقتصادی و تنگنای معیشتی هستید؛ سفره‌های‌تان هر روز کوچک‌تر و خالی‌تر می‌شود، در حالی که جمهوری اسلامی ثروت ملی ما را صرف جنگ‌افروزی و حمایت از گروه‌های تروریستی می‌کند.

این وضعیت شایسته‌ی کارگر و شهروند ایرانی نیست؛ و با سرنگونی این رژیم و به ثمر نشستن جان‌فشانی‌ها و خون پاک ده‌ها هزار جان‌فدای راه آزادی ایران، پایان خواهد یافت.

رسیدن به این هدف، به مشارکت تک‌تک ما نیاز دارد. در هر لحظه و هر قدم، از خود بپرسیم: آیا این اقدام بر عمر رژیم می‌افزاید یا اینکه به پیروزی انقلاب شیروخورشید کمک می‌کند؟ هر اقدام، هرچند کوچک، در از کار انداختن دستگاه سرکوب رژیم، در تعیین سرنوشت یک ملت بزرگ و تاریخی موثر است.

از آموزه‌های زرتشت تا دوران پرافتخار هخامنشیان، جایگاه کار و کارگر، به عنوان یکی از اصلی‌ترین بازوان توسعه، آبادانی و رفاه، همواره در تاریخ و فرهنگ ایرانی گرامی و ارجمند بوده است. داریوش بزرگ بیش از ۲۵۰۰ سال پیش شخصا به امور کارگران و کارمندان زن و مرد شاغل در تخت‌جمشید رسیدگی می‌کرد و دستور پرداخت مستقیم حق و حقوق‌شان را می‌داد. در دوران معاصر نیز شاهد بازیابی این فرهنگ کهن بودیم. پدربزرگ و پدرم همواره توجه ویژه‌ای به کار و کارگران داشتند. در زمان پدرم با انقلاب سفید شاه و ملت، رفاه و معیشت کارگران در کانون توجه قرار گرفت: از سهیم کردن کارگران در سود کارخانه‌ها، تا تسهیل خرید مسکن، و ایجاد امکانات آموزشی، رفاهی و ورزشی برای کارگران و خانواده‌هایشان.

موضوع توسعه‌ی اقتصادی و صنعتی، کار و کارآفرینی با محوریت رفاه، آسایش و زندگی شرافتمندانه‌ی کارگران، برای من نیز اهمیتی ویژه و اساسی دارد. از این‌رو، تیم من در پروژه‌ی شکوفایی ایران، به‌طور کامل و هدفمند بر این موضوع متمرکز شده و ایده‌ها و راهکارهای متناسب با شرایط ایران را به‌صورت دقیق مطالعه، بررسی و ارائه کرده است.

باور دارم که با قرار گرفتن دوباره ایران بر ریل ترقی و‌ توسعه، و بازگشت رونق و آبادانی، کارگران کشور و خانواده‌های شریف آنان بار دیگر از احترام، رفاه، و کرامتی که شایسته همه ایرانیان است برخوردار خواهند شد.

پاینده ایران،
رضا پهلوی

@OfficialRezaPahlavi

📣📣. گزارش وضعیت روحی نیروهای مسلح

🔻فرسایش معیشتی: حقوق یک درجه‌دار ارتش یا سپاه امروز زیر خط فقر است. با تورم 40% و اجاره‌خانه سرسام‌آور، بسیاری از نیروها می‌گویند «با این حقوق شرمنده زن و بچه‌ایم» و انگیزه خدمت را از دست داده‌اند.
🔻تبعیض سازمانی: در حالی که بدنه نیروها با کسری معیشت می‌جنگد، رده‌های بالا و آقازاده‌های منتسب به سپاه در واردات و پروژه‌های نفتی سهم دارند. این شکاف، حس بی‌عدالتی و بی‌تفاوتی را بین کادر پایین تشدید کرده.
🔻بحران امید: نیروهای جوان که با وعده «خدمت مقدس» جذب شدند، حالا می‌بینند حاصل خدمتشان فقر و انزوا است. موج درخواست استعفا، غیبت و حتی فرار از یگان‌ها در ماه‌های اخیر بالا رفته است.
🔻مأموریت‌های سرکوب: بخش زیادی از بدنه ارتش و حتی سپاه، از به‌کارگیری علیه مردم عادی احساس گناه و سرخوردگی دارند. اعدام‌های مکرر معترضان توسط دستگاه قضایی-امنیتی سپاه، برای خود نیروها هم پیام «ابزار سرکوب بودن» را دارد.
🔻حکومت با ترس: اعدام‌های نمایشی و پخش اعترافات اجباری که سپاه پشت آن است، دو لبه دارد. هم برای ترساندن مردم است، هم هشداری به بدنه خود نیروهای مسلح که «ساکت بمانید وگرنه حذف می‌شوید».
🔻ریزش اعتماد: وقتی یک نیروی مسلح می‌بیند همکارش به خاطر انتقاد ساده بازداشت یا تعلیق می‌شود، و همزمان فرمانده‌اش در فساد اقتصادی غرق است، وفاداری سازمانی فرو می‌ریزد و فقط «ترس» باقی می‌ماند.
🔻خروج خاموش: گزارش‌های میدانی از پادگان‌ها حاکی از افزایش مرخصی‌های بدون بازگشت، مهاجرت خانوادگی نیروها و عدم تمدید قرارداد پرسنل کادری است. این ریزش بی‌صدا، ستون فقرات نیروی انسانی را ضعیف کرده.

▪️جمع‌بندی: ترکیب فقر، تبعیض، مأموریت سرکوب و فضای ارعاب با اعدام‌ها، بدنه نیروهای مسلح را از درون تهی کرده. امروز خیلی‌ها فقط به خاطر نان شب یا ترس از عواقب می‌مانند، نه اعتقاد به مأموریت.